Agnieszka Długosz Warszawa, dnia 5.05.2003

Mirela Pastor

Ilona Cieślak

Jarosław Kasprowicz

Magdalena Karaszewska

SPRAWOZDANIE

TEMAT: Trzony kuchenne, płyty i płytki grzejne

WSTĘP

Trzony kuchenne ze względu na konstrukcje dzielimy na :

Natomiast ze względu na rodzaj wykorzystywanej energii dzielimy je na :

1. Budowa trzonu kuchennego gazowego obejmuje następujące elementy

W celu zabezpieczenia trzonów kuchennych gazowych przed wybuchem stosuje się zabezpieczenia bimetaliczne lub elektromagnetyczne, które zamykają dopływ gazu w przypadku zgaśnięcia płomienia.

2. Trzon kuchenny elektryczny składa się z następujących elementów :

Zabezpieczeniem stosowanym w tych trzonach jest wyłącznik przeciążeniowy, wyłączający dopływ mocy do nieobciążonej płytki grzejnej.

3. Najnowszym rozwiązaniem w trzonach i płytkach grzejnych jest kuchnia indukcyjna. Cewka wytwarza pole elektromagnetyczne, które absorbuje dno garnka o właściwościach ferromagnetycznych. Pole to zamieniane jest w ciepło bezpośrednio w naczyniu.

CEL ĆWICZENIA

Zapoznania się z konstrukcją, zasadą działania i sprawnością energetyczną elektrycznego trzonu kuchennego (płytkowego), glasceramicznego (za szklaną płytą grzejna) oraz trzonu z ogrzewaniem indukcyjnym. Ponadto celem jest również wyznaczenie i porównanie wskaźników charakteryzujących pracę wymienionych wyżej urządzeń.

CZYNNOŚCI POMIAROWE

  1. Analizowaliśmy czas i równomierność rozgrzewania (Tab. nr 1)

W tym celu umieściliśmy trzy termopary w odległości ¼, ½, ¾ od środka zimnej płytki grzewczej i mierzyliśmy co 30 sek. Zmiany temp. Aż do momentu ustalenia się temp. Na maksymalnej mocy płytki grzewczej. Pomiar był wykonywany dla płyty żeliwnej i glasceramicznej.

  1. Ustalenie rzeczywistego, znamionowego i teoretycznego zapotrzebowania na moc konieczną do uzyskania wrzenia i utrzymania tego procesu, który obejmował dwa etapy :

WYKONANIE ĆWICZENIA

  1. Czas i równomierność rozgrzewania

Tab. nr 1

Czas

(min)

Odl. Od środka zimnej płytki grzewczej

¼ (temp)

½ (temp)

¾ (temp)

Płyta żeliwna

Płyta glasceramiczna

Płyta żeliwna

Płyta glasceramiczna

Płyta żeliwna

Płyta glasceramiczna

0.5

23

24

22.6

23

22

23

1

29

57

53

53

64

46

1.5

56

64

90

61

105

52

2

92

98

130

90

135

69

2.5

120

150

158

130

167

110

3

142

170

180

160

185

120

3.5

165

199

200

175

210

123

4

180

240

230

  1. Rzeczywiste, znamionowe i teoretyczne zapotrzebowanie na moc konieczną do uzyskania wrzenia i utrzymania tego procesu.

  1. teoretyczne zapotrzebowanie na moc pierwszego etapu

ETI = M * cw * (Tw-Tp)

3,6

gdzie:

M- masa wody [kg]

Cw- 4,19 kJ/kg*K

T - temperatura

3,6 MJ = kWh - równoważnik cieplny energii elektrycznej

  1. teoretyczne zapotrzebowanie na moc drugiego etapu

E T,II = MI r / 3,6

MI - masa odparowanej wody [kg]

R - ciepło parowania wody w 373 K- 2257 kJ/kg

  1. sprawność rzeczywista wrzenia

nrzI = ETI / ErzI * 100

  1. sprawność rzeczywista gotowania

nrzII = ETII / ErzII * 100

  1. sprawność znamieniowa wrzenia

nZI = ETI / EZI * 100

  1. sprawność znamieniowa gotowania

nZII = ETII / EZII * 100

WYNIKI POMIARÓW

Rodzaj trzonu

a

(kWh)

b

(kWh)

c

(kWh)

d

(kWh)

e

f

Kuchnia indukcyjna

174,1

139,5

17400

79833,3

174100

34214,3

Płyta glasceramiczna

113,6

156,7

113600

156700

1456,4

1253,8

Płyta żeliwna

209,5

219,4

209500

219400

33570,7

16876,9

PODSUMOWANIE I WIOSKI

Porównując wyniki obliczeń wnioskujemy :

Najsprawniej oraz bezproblemowo ( nie licząc małych kłopotów z podłączeniem licznika poboru mocy) pracowało nam się na kuchni indukcyjnej, której zaleta jest również nikłe prawdopodobieństwo poparzenia się od płyty grzejnej.

2

5