Cztery etapy reakcji na utratę pracy:
Faza szoku:
- Wiadomość o pozbawieniu pracy wywołuje u bezrobotnego wstrząs psychiczny
- Reaguje złością i agresją
- Szok jest reakcją oszołomienia, zagubienia, często jest związany z lękiem i niedowierzaniem
- Trwa około 3 miesięcy
2. Faza pseudo-optymizmu:
- Po około 3 miesiącach bezrobotny ma nadzieję na szybką zmianę sytuacji
- Zwraca uwagę na dobre strony bezrobocia, traktując go jako czas urlopu
- Bezrobotny bardzo szybko spostrzega, że jego sytuacja staje się podobna do sytuacji „ względnej deprawacji”, co jest skutkiem zerwania więzi z dawnym światem pracodawcy i zatrudnionych
3. faza pesymizmu:
- Po okresie około pół roku poczucie zagrożenia znacznie wzrasta, gdy poszukiwanie pracy kończy się niepowodzeniem
- Pojawia się przekonanie że i tak nic się nie da zrobić
- Bezrobotnego ogarnia troska o przyszłość, niepokój o to co będzie dalej.
4. faza fatalizmu:
- W przedłużającym się okresie bezrobocia człowieka ogarnia beznadziejność, apatia
- Wiele osób zaprzestaje szukania pracy
- Widoczny jest cały syndrom bezrobocia, często dehumanizacja, depersonalizacja, zaburzenia psychosomatyczne
- Wszystko zależy od subiektywnego zaangażowania w dotychczasową pracę.