16. Poradnictwo

Poradnictwo to forma pomocy nieodzowna w kontaktach międzyludzkich. Poradnictwo nie wymaga profesjonalizmu.

PORADNICTWO - to proces ułatwiający poszczególnym osobom pogodzenie się z własnym życiem takim, jakim ono jest, a w ostatecznym rachunku pomagającym osiągnąć większą dojrzałość poprzez nauczanie się brania odpowiedzialności i podejmowania decyzji za samego siebie. (def.brytyjska)

Poradnictwo rozwijało się w 3 kierunkach:

a) p. zawodowe - związku z rozwojem przemysłu, gospodarki => potrzeba specjalistów, pracowników.

• 1903 r. - Kongres Higieny w Brukseli. Jadwiga Jotełko zgłosiła postulat badań lekarskich do stwierdzenia przydatności zawodowej.

• 1907 r. - I Poradnia Zawodowa - Patronat nad Polską Młodzieżą Rzemieślniczą i Przemysłową. Założyciel Hauszyld.

• 1919 r. - Miejska Poradnia Psychologiczna i Poradnia Zawodowa w Łodzi.

• 1925 r. - poradnie psychotechniczne: Miejska Poradnia Psychotechniczna w Warszawie i Poradnia przy Państwowej Szkole Budownictwa.

• 1925 r. - Miejski Instytut Psychotechniczny w Krakowie.

• 1926 r. - J. Jotełko zorganizowała Sekcję Psychologów Szkolnych - określała działania i cele działalności psychologów szkolnych.

• Maria Grzywak - Kaczyńska - I-wszy państwowy psycholog; działalność rozpoczęła w 1928 r. na terenie warszawskich szkół.

• Lata 30-ste - powołano Międzyresortową Komisję do opracowania ustawy o poradnictwie zawodowym - prace zostały przerwane przez II Wojnę Światową.

b) selekcja - rozwój w 1918 r., gdy zaczęły powstawać formy oddzielnego nauczania dzieci upośledzonych. Było to możliwe dzięki działalności M. Grzegorzewskiej.

• 1920 r. - Państwowy Instytut Pedagogiki Specjalnej gdzie powołano Laboratorium Psychopedagogiczne, które przydzielało dzieci do szkół specjalnych.

• 1935 r. - Instytut Higieny Psychicznej - zajmował się dziećmi z zaburzeniami nerwowymi, psychicznymi.

Zasady organizacji selekcji: 1936 r. - rozp. Ministra Wyznań Religijnych i Oświaty Publicznej.

c) p. wychowawcze - rozwój poprzez działalność organizacji społecznej. Najbardziej aktywne:

- Robotnicze Towarzystwo Przyjaciół Dzieci - działalność głównie na terenie miast.

- Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci - działalność głównie na terenie wsi.

Pierwsze poradnie powstały z inicjatywy RTPD:

- p. pediatryczna Zdrowie Dziecka,

- p. wychowawcza,

- Poradnia Moje Mieszkanie.

Poradnie te rozwiązywały problemy dziecka i rodziny. Działania takie były prowadzone od 1926 r.

* lekarz Landy - organizator poradnictwa - uważał, że wszystkie formy wspierania dziecka i rodziny są bardzo ważne, wielkie zadanie ludzi tam pracujących. Uważał, że poradnictwo powinno być profilaktyczno - diagnostyczne i zdrowotno - wychowawcze.

Rozwój poradnictwa po II Wojnie Światowej

• od 1945 - 1949 r. - szybki rozwój poradnictwa, a następnie regres w okresie stalinowskim. Wszelkie organizacje społeczne zawiesiły działalność (oprócz TPD).

• Po 1956 r. - okres odnowy i korzystnych zmian. Działalność poradniczą podejmuje Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego.

• Od 1957 r. - powstają pierwsze poradnie psychologiczno - zawodowe oraz z inicjatywy TPD poradnie społeczno - wychowawcze.

• 1958 r. - powstają pierwsze ośrodki selekcyjne. Te rok uznawany jest za powstanie poradni, które pomagają dzieciom z rodzin biednych, niewydolnych wychowawczo. Poradnie podejmowały środki zaradcze, badały środowisko. Przy poradniach powstają świetlice terapeutyczne oraz organizowano kolonie letnie tzw. obserwacyjno - terapeutyczne.

• 1958 r. - 24 poradnie szybki wzrost

• 1964 r. - 69 poradni liczby

• 1990 r. - 550 poradni poradni

Znaczna większość poradni TPD niż psychologicznych.

• 1964 r. - rozp. Ministra Oświaty o połączeniu poradni społeczno - wychowawczych TPD z poradniami psychologiczno - zawodowymi => poradnie wychowawczo - zawodowe (funkcjonują do lat 90-tych). Poradnie wychowawczo - zawodowe były podporządkowane administracji (poradnie wojewódzkie, powiatowe).

Powołany został Centralny Ośrodek Metodyczny Poradnictwa Wychowawczo - Zawodowego - zajmował się sprawami metodycznymi, powstawaniem nowych programów, wdrażaniem poradnictwa. Sojusznikiem poradni od 1975 r. byli pedagodzy szkolni. Wydano także wtedy ustawę o rodzinach zastępczych.

Pedagog miał być współorganizatorem procesu dydaktyczno - wychowawczego oraz zajęć korekcyjno - wyrównawczych w szkole. Miał także kierować uczniów do poradni.

• Lata 90-te - poradnie wychowawczo - zawodowe zmieniły nazwę na poradnie psychologiczno - pedagogiczne. Działają także poradnie specjalistyczne: przyjmują profil swojej działalności, np. zaburzenia wczesnego dzieciństwa, okresu dorastania. Poradnie psychologiczno - pedagogiczne współpracują ze szkoła oraz grupami ludzi potrzebujących pomocy: dzieci - młodzież, rodzice - nauczyciele.