stosunek między osobnikami mówiącymi a aktualną sytuacją przedmiotową
rozmowa "robocza"
konwersacja
cel to czysta gra znaczeń
rozmowa nastawiona na samą siebie
zdobycz kulturalna
temat jest wyławiany ze swobodnego biegu konwersacji
Typy przejściowe:
dyskusja - coś pośredniego między konwersacją a dialogiem osobistym
pogawędka - między dialogiem sytuacyjnym a konwersacją
Dialogiczność tkwi w monologu i na odwrót, są one nierozłącznie zwarte w procesie psychicznym.
„Monolog a dialog” Mukarovsky (wg ćwiczeń u Stoffa)
Dialog konstytuuje dialog w dramacie.
dialog
konflikt
słowo dzianie się
Konflikt jest źródłem działania w dramacie.
Tylko dialog urównorzędnia racje stron.
Postaci w dramacie klasycznym charakteryzuje to CO mówią, a nie JAK mówią.
Ile postaci mówi zależy od kompozycji.
Pola dialogowe: słuchający i mówiący.
Postać zachowuje swoją tożsamość bez względu na dialog. Role są przechodnie. Ta sama postać może się prezentować inaczej w każdej roli (słuchającego i mówiącego). Rola może być różnie motywowana.
Składniki dialogu:
- osobowy
- sytuacyjny
- tematyczny
Różne rodzaje dialogu biorą się z wyeksponowania któregoś ze składników:
dialog kontrowersyjny (od dyskusji do kłótni)
dialog oparty na tym, że postaci wiedzą o czym mówią
dialog dla dialogu, np. konwersacja salonowa
Monolog i dialog to formy wypowiedzi.
monologizacja - monologiczność
dialogizacja - dialogiczność
monologiczność jest dominantą w monologu
dialogiczność jest fakultatywna w dialogu
dialogizacja jest dominantą w dialogu
monologizacja jest fakultatywna w monologu