3.10.10

TEORIE ETYCZNE GRECJI STAROŻYTNEJ

Etyka szczęścia:

Szczęście jest to jedno z podstawowych pojęc etyki. Pyta jak mamy życ, jakie dobro realizowac, co jest dobre.

Pojęcie szczęścia. Co to jest szczęście, czy i jak je osiągnąc?

Starożytna Grecja:

Najważniejsze dobro najwyższy cel człowieka, podstawa i przyczyna działań moralnych, wynik końcowy.

Jak rozumieli szczęście starożytni filozofowie?

Demokryt - posiadanie dobrego serca

Sofiści- posiadanie tego co jest pożyteczne

Sokrates, Platon- szczęście jest to cnota, bycie dobrym i czynic dobro

Cyrenaicy- szczęście to doznawanie przyjemności zmysłowych

Cynicy- szczęście daje wolność od uwarunkowań wewnętrznych

Arystoteles- bycie mądrym i moralnie dobrym, wykorzystując swoją doskonałość (mądrośc, doskonałość, zachowanie umiaru)

Epikur- brak cierpień lub unikanie ich

Stoicy- zobojętnienie na dobra materialne

Sceptycy- spokój i równowaga ducha

Eudajmonia (gr. Szczęscie)

Hedonizm- (hedone) kierunek systemu etycznego (przyjemności cielesne) brak cierpień.

Relatywizm etyczny:

Normy prawne, moralne i religijne są umowne, konwencjonalne obowiązują w różny sposób. Zmieniają się w zależności od czasu i miejsca. Są uwarunkowane przez czas i miejsce

Sokrates-> moralizm, uważał, że istnieje moralne dobro. „Nikt nie czyni świadomie i dobrowolnie zła”

„Każde działanie wynika z niewiedzy dobra i zła”

Intelektualizm

Cnota-> mądrośc, wiedza co jest dobre( Sokrates)

Cynicy:

Antarchia- samowystarczalność

4 cnoty:

Arystoteles-> człowieka dobrego ocenia się po dobrych czynach

Zastosowanie złotego środka-> znalezienie czegoś pośredniego. Odwaga jest złotym środkiem.