Przyjęto następujące warunki:

- przegroda zewnętrzna należy do pomieszczenia mieszkalnego o klasie III - wilgotność zewn. (Δp=810*110%=891 pa)

- ściana przed badaniem jest sucha

- rozpatrujemy tylko czystą kondensacje (pomijamy wpływ deszczu, peregrynację, wchłanianie kapilarne, podciekanie)

- temperatura zewn. T= -3.4 oc

- ciśnienie cząstkowe pary wodnej pow. zew. Pe=445 pa (styczeń, Warszawa)

- pi = 445+891=1336 pa

T [oc]

PS [pa]

Warstwa

d [m]

λ [w/mK]

R [m2K/W

μ

Sd [m]

ΔT [oc]

20

2340

W

-

-

0.013

-

-

0.12

19.88

2324

1 tynk

0.015

0.82

0.02

19

0.285

0.19

19.69

2297

2 pustak

0.19

0.36

0.53

5

0.95

4.79

14.72

1674

3 ociepl.

0.06

0.037

1.62

1

0.06

15.2

-0.49

587

4 cegła

0.09

0.36

0.25

20

1.8

2.35

-2.84

484

5 tynk

0.015

0.82

0.02

19

0.285

0.19

-3.02

468

Z

-

-

0.04

-

-

0.38

-3.4

461

2.493

RT = 2.493 [m2K/W]

0x01 graphic

Otrzymane wartości prężności rzeczywistej i maksymalnej przedstawiam na wykresie

Na podstawie wykresu obliczam ilość wykondensowanej wilgoci w warstwie wełny mineralnej Sd3 a pustakiem Sd4:

0x01 graphic

Ilość 9 gramów wody na metr kwadratowy ściany to ilość która z pewnością zdąży wyschnąć do następnego cyklu grzewczego. Normy dotyczące kondensacji pary wodnej zostały spełnione.