1

Dwie tabele łączy relacja jeden-do-jednego, gdy każdemu wierszowi z jednej tabeli przyporządkowany jest co najwyżej jeden wiersz z drugiej tabeli. Ten typ relacji jest najrzadziej spotykany, ponieważ w większości przypadków możesz powiązane informacje umieszczać w jednej tabeli. Jednakże, ze względów bezpieczeństwa, możesz zdecydować, iż należy informacje rozdzielić na dwie tabele. Również skomplikowane transakcje finansowe zawierają wiele relacji jeden-do-jednego.

Najpopularniejszy typ relacji, relacja jeden-do-wielu, występuje wtedy, gdy tabela ma wiele (lub nie ma w ogóle) powiązanych rekordów w drugiej tabeli.

O relacji wiele-do-wielu mówimy wówczas, gdy każdemu wierszowi z jednej tabeli odpowiada wiele wierszy w drugiej tabeli, a każdemu wierszowi z drugiej tabeli odpowiada wiele wierszy w pierwszej. Jedynym sposobem na przedstawienie w Accessie relacji wiele-do-wielu jest użycie tabeli „łączącej”, w której jako klucze obce znajdują się klucze główne obu tabel.

W pierwszej postaci normalnej wszystkie kolumny w tabeli muszą posiadać wartości atomowe. Innymi słowy, każde pole może zawierać tylko jedną wartość, a nie listę wartości lub powtarzającą się grupę danych. Wiele kartotekowych baz danych przechowuje dane w ten sposób, co znacznie utrudnia ich przeszukiwanie.

Mówimy, że tabela jest w drugiej postaci normalnej, gdy jest w pierwszej postaci normalnej i jednocześnie każde z jej pól nie będących polem klucza głównego jest w pełni zależne od całego klucza głównego. Innymi słowy, część informacji może być przechowywana w innej tabeli i pobierana z niej poprzez odnośnik.

Kiedy tworzysz aplikacje bazy danych, każda tabela przedstawia odrębną jednostkę lub proces występujący w rzeczywistym świecie. Sposobem na zapewnienie unikalności każdej z zasad jest ustawienie klucza głównego dla każdego wiersza.

Klucz główny to pole lub grupa pól (mówimy wtedy o wielopolowym kluczu głównym), które jest unikatowym identyfikatorem tego wiersza. Klucz główny musi być unikatowy.

Access pozwala uczynić pole kluczem głównym, poprzez nadanie mu wartości Klucz w widoku Projekt tabeli. Access sprawdzi wówczas, czy dane w tym polu są unikatowe i nie występują w nim duplikaty. Podczas projektowania systemu zarządzającego kontaktami, jako klucz możesz wybrać Nazwisko, Telefon lub e-mail (pola takie powszechnie nazywane są „polami-kandydatami”). Ogólna zasada projektowania baz danych głosi, że klucz powinien być jak najprostszy, unikatowy i jak najrzadziej zmieniany. Nazwisko może się zmieniać na skutek zawarcia małżeństwa, rozwodu itp. Numery telefonów i adresy e-mail zmieniają się ciągle. Dobrym kluczem byłby numer PESEL, ale co, gdy dana osoba nie jest obywatelem polskim? W tej sytuacji Access umożliwia Ci utworzenie pola Autonumerowanie, które stanie się polem klucza podstawowego. Autonumerowanie jest samogenerującą się wartością liczbową, która będzie wzrastać z każdym nowym rekordem.

Klucz obcy - Klucz główny staje się bardzo ważny, gdy chcesz go użyć w innej tabeli. Można przechowywać wartość klucza głównego jednej tabeli, aby przedstawiać rekordy w innej tabeli. Wówczas mówimy o kluczu obcym, który będzie podstawą relacji.

Relacje są sposobem na połączenie informacji przechowywanych w różnych tabelach. Utworzenie relacji to zdefiniowanie powiązań między tabelami poprzez sprzężenia, umożliwia to pogrupowanie danych w logiczne całości. Generalnie, jeśli jakaś informacja powtarza się wielokrotnie, warto umieścić ją w osobnej tabeli i powiązać odpowiednimi relacjami.

Kwerendy spełniają wiele funkcji - zbierają i łączą informacje z różnych części bazy danych. Ogólnie kwerendy wykorzystuje się aby zapytać program o dane lub kazać mu je zmienić.

Związek pomiędzy encjami- pewna zależność pomiędzy poszczególnymi typami encji. Taki związek określa powiązanie pomiędzy elementami poszczególnych typów encji. Dla związków można określić ich stopien. Ponadto mogą występować związki rekursyjne, które w konkretnym typie mogą występować wielokrotnie w różnych rolach.