Przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS)

TENS (transcutaneous electrical nerve stimulation)

To zabieg fizykoterapeutyczny polegający na stymulacji wybranych włókien nerwowych w celu zmniejszania bólu, poprzez aktywowanie endogennych mechanizmów obrony przed bólem.

Mechanizmy fizjologiczne gwarantujące skuteczność przeciwbólową metody TENS:

  1. Teoria BRAMKI KONTROLNEJ - ”GATE CONTROL”

Zabieg polega na stymulowaniu włókien nerwowych Aβ, co powoduje hamowanie przepływu informacji bólowej na poziomie rdzenia kręgowego.

  1. Mechanizm ośrodkowy.

Polega na wzmożonej aktywności zstępującej drogi hamowania bólu.

Prąd TENS

- prostokątny,

- kwadratowy,

- sinusoidalny,

- trójkątny (szpilkowy);


Metody TENS

H-F TENS

L-F TENS

L-F PT TENS

O skuteczności metody TENS decyduje:

- właściwy dobór elektrod,

- właściwa aplikacja elektrod,

- indywidualny dobór parametrów stymulacji,

Elektrody w terapii TENS:

I. Rodzaj elektrod:

II. Umiejscowienie elektrod:

PENS - to metoda, w której wykorzystuje się elektrody igłowe.

Zespoły bólowe (wskazanie do terapii TENS):

  1. Ból neuropatyczny:

  2. Bóle stawowe

  3. Bóle mięśniowe

  4. Bóle naczyniowe

  5. Bóle menstruacyjne

  6. Pooperacyjny ból ostry

(stymulacja ciągła lub przerywana: 2h stymulacji, 2h przerwy przez 48 - 72h, w późniejszym okresie PCA - „patient controled analgesia” - analgezja sterowana przez chorego).

Przeciwwskazania do stosowania TENS: