Dopuszczalny zakres form prawno - organizacyjnych SFP

Ustawa o finansach publicznych stanowi, że jednostki sektora finansów publicznych mogą być tworzone w formach określonych w tej ustawie (rozdział III art. 19) oraz na podstawie odrębnych ustaw jako państwowe lub samorządowe osoby prawne albo jako państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Wynika z tego, że oprócz form prawno-organizacyjnych wymienionych w UOFP podmioty SFP mogą mieć również inny status wynikający jednak z określonej ustawy.

Przykładem takich form są tzw. państwowe jednostki organizacyjne takie jak np.

Podmioty te posiadają osobowość prawną. UOFP w odniesieniu do tej grupy podmiotów stwierdza, że sporządzają plany finansowe zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę ich utworzenia, z uwzględnieniem przepisów UOFP (art. 41).

Za podstawowe formy organizacyjne publicznej gospodarki finansowej UOFP uznaje:

Podział ten nie uwzględnia podziału SFP na sektor rządowy i samorządowy, dlatego w praktyce należy odróżnić formy organizacyjne państwowe i samorządowe. Należą do nich:

Jednostka budżetowa oparta jest, co do zasady, na metodzie finansowania określanej mianem finansowania brutto. Pozostałe formy opierają się generalnie na tzw. finansowaniu netto. Zamiast określenia finansowanie brutto i netto często używa się określenia gospodarka budżetowa i pozabudżetowa. Podział ten mimo dużej popularności nie jest zbyt poprawny, ponieważ zarówno gospodarstwa pomocnicze jak i fundusze motywacyjne mogą występować tylko w ramach jednostek budżetowych.

Formy prawno-organizacyjne SFP mogą być jednostkami organizacyjnymi o określonej podmiotowości, albo też stanowić jedynie urządzenia gospodarki finansowej służące określonym podmiotom (fundusze motywacyjne i fundusze celowe).

2121

2