ZASADY STANOWIENIA PRAWA W W DZIEDZINIE BEZPIECZEŃSTWA I HIGIENY PRACY W UNII EUROPEJSKIEJ

1. Podstawą do stanowienia prawa w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy w unii europejskiej jest art. 94 oraz art. 137 traktatu o utworzeniu wspólnoty europejskiej zwanego Traktatem Rzymskim.

2.Dyrektywy wydane na podstawie art. 100 (obecnie art. 94) Traktatu, zwane dyrektywami „nowego podejścia". określają wymagania w zakresie zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony środowiska naturalnego i ochrony konsumentów, niezbędne do ustanowienia i funkcjonowania jednolitego rynku wewnętrznego.

Państwa członkowskie są związane tymi normami i nie mogą od nich odstępować, w szcze­gólności nie mogą ustanawiać wymagań wyższych

3. Dyrektywy wydane na podstawie art. 118 A Traktatu dotyczą bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia pracowników i mają charakter norm minimalnych, tzn. nie naruszają bardziej korzystnych regulacji krajowych. Są to normy uważane za wystarczające i niezbędne dla za­pewnienia ochrony pracowników w miejscu pracy

4. W prawie wspólnoto­wym bezpieczeństwo pracy i ochronę zdrowia pracowni­ków postrzega się nie tylko jako indywidualny interes pracownika, lecz jako interes społeczny, polegający na dążeniu do powszechnego polepszenia warunków środo­wiska pracy.

DYREKTYWY UNII EUROPEJSKIEJ

Dyrektywa Rady 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu zwiększania bezpieczeństwa i poprawy zdrowia pracowników podczas pracy, zwana „dyrektywą ramo­wą". Dyrektywa ta stanowi :

Preambule Dyrektywy zawiera bardzo istotny za­pis, iż „dyrektywa nie usprawiedliwia jakiegokolwiek ob­niżenia poziomu ochrony już osiągniętego w państwach członkowskich". Oznacza to, że przepisy istniejące w pań­stwach członkowskich zapewniające wyższy poziom ochro­ny zdrowia i bezpieczeństwa pracownikom niż przewidzia­ny w Dyrektywie nie powinny być zmieniane na niekorzyść pracowników (w kierunku obniżenia tego poziomu).

Do ważniejszych obowiązków pracodawcy należy:

Na podstawie „dyrektywy ramowej” wydano dotychczas 17 dyrektyw szczegółowych, Wszystkie dyrektywy szczegółowe zawiera­ją postanowienia zobowiązujące pracodawców do informo­wania i szkolenia pracowników oraz konsultowania z nimi lub z ich przedstawicielami wszystkich kwestii dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników.

Dyrektywy szczegółowe można podzielić na 4 grupy które:

  1. powszechnie stosowane w zakładach pracy,

  2. dotyczące ochrony pracowników przed działaniem czyn­ników chemicznych, fizycznych i biologicznych,

  3. dotyczące szczególnie niebezpiecznych prac : w górnic­twie, w atmosferze wybuchowej, na tymczasowych lub ru­chomych budowach i na pokładach statków,

  4. dotyczące ochrony pracy kobiet i młodocianych.

    1. Powszechnie stosowane w zakładach pracy, zawierające wymagania mające za­stosowanie w niemal wszystkich zakładach pracy a dotyczące:

2. Dyrektywy dotyczące ochrony pracowników przed działaniem czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w tym:

3. Dyrektywy dotyczące prace szczególnie niebezpiecznych:

• w zakresie poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdro­wia pracowników górnictwa otworowego (Dyrektywa 92/91/EWG).

w zakresie poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdro­wia pracowników potencjalnie narażonych na ryzyko związane z pracą w atmosferach wybuchowych (Dyrek­tywa 99/92/WE).

bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (Dyrektywa 92/57/EWG).

4.OCHRONA PRACY KOBIET I MŁODOCIANYCH

Postanowienia tej grupy dyrektyw dotyczą:

-wprowadzenia środków niosących poprawę zdrowia i bezpieczeństwa w pracy pracownic w ciąży i pracow­nic, które niedawno rodziły lub karmią piersią (Dyrekty­wa 92/85/EWG).

-ochrony młodocianych w pracy (Dyrektywa 94/33/EWG).

2