Poniższe zestawienie Kany (Hiragana + Katakana) byłoby zapewne bardziej czytelne, gdyby było zamieszczone w postaci tablicy. Wierzę jednak, że dla chcących nauczyć się podstaw japońskiego nie będzie to żadną przeszkodą. Na początek proponuję szersze zapoznanie się z hiraganą, gdyż to właœnie dzięki niej możliwy jest uproszczony zapis znaków kanji, które na pewno przewiną się w dalszej częœci kursu. Dodam jednak, że dla ułatwienia każde słowo będzie zapisane również w roma-ji.
Kana.
Znaki w segmentach umieszczono w następującej kolejnoœci: roma-ji, hiragana, katakana.
a, i, u, e, o
E A ˘ A A A
A AC AE AG AI
ka, ki, ku, ke, ko
© A « A A Ż A ±
J AL AN AP AR
sa, shi, su, se, so
ł A µ A · A ą A »
T AV AX AZ A\
ta, chi, tsu, te, to
A ż A Â A Ä A Ć
^ A` Ac Ae Ag
na, ni, nu, ne, no
Č A É A Ę A Ë A Ě
i Aj Ak Al Am
ha, hi, fu, he, ho
Í A Đ A Ó A Ö A Ů
n Aq At Aw Az
ma, mi, mu, me, mo
Ü A Ý A Ţ A ß A ŕ
} A~ A€ A A
ya, yu, yo
â A ä A ć
„ A† A
ra, ri, ru, re, ro
ç A č A é A ę A ë
‰ AŠ A AŒ A
wa, o
í A đ
A'
n
ń
“
UdŸwięcznienia.
Poprzez dodanie dwóch kresek w górnym prawym rogu znaku otrzymujemy:
- sylaby na „k” zamieniane są na sylaby na „g”
- sylaby na „s” --> sylaby na „z” (wyjątek „ji”)
- sylaby na „t” --> sylaby na „d” (wyjątek „ji” i „zu”)
- sylaby na „h” --> sylaby na „b”
ga, gi, gu, ge, go
Ş A ¬ A ® A ° A ˛
K AM AO AQ AS
za, ji, zu, ze, zo
A ¶ A A ş A
U AW AY A[ A]
da, ji, zu, de, do
A Ŕ A Ă A Ĺ A Ç
_ Aa Ad Af Ah
ba, bi, bu, be, bo
Î A Ń A Ô A × A Ú
o Ar Au Ax A{
pa, pi, pu, pe, po
Ď A Ň A Ő A Ř A Ű
p As Av Ay A|
Zaœ dodając małe kółeczko przy sylabach na „h” otrzymujemy sylaby na „p”
pa, pi, pu, pe, po
Ď A Ň A Ő A Ř A Ű
p As Av Ay A|
Uwagi na temat transkrypcji.
1. ń zawsze jest transkrybowane jako n
2. ń przed spółgłoskami „b”, „p”, „m” zmienia się w „m”, co wynika z fonetycznego upodobnienia się spółgłoski „n" do następników.
3. Kiedy po „n” kończącym sylabę następuje głoska „y” lub samogłoska, stosuje się apostrof, by nie dopuœcić do błędnej wymowy: np. tan'i (jednostka) i tani (dolina),
4. Małemu znakowi Áodpowiada w transkrypcji podwojona spółgłoska, z wyjątkiem „ch”, które (podwojone) zmienia się w „tch” i „j” przed którą stawia się „d”: np. gakkô(szkoůa), matchi (zapaůki), badji (odznaka)
5. W wykrzyknikach takich jak E Á małemu znakowi Á w transkrypcji odpowiada apostrof: A'! Taihen da. (Och! To straszne)
6. Samogłoski długie oznaczone są poziomą kreską u góry, z wyjątkiem długiego „i”, które transkrybowane jest jako „ii”: np. kôhii (kawa)
7. Zgůoski "ji" ( Ŕ) i "zu" ( Ă) są niekiedy kłopotliwe. Szczególnie, że najczęœciej są zapisywane za pomocą znaków ¶ i .
------
Zgłoski kombinowane.
Zmiękczenia sylab uzyskujemy dzięki sylabom „ya”, „yu”, „yo".
kya, kyu, kyo
« á A « ă A « ĺ
L AL… AL‡
gya, gyu, gyo
¬ á A ¬ ă A ¬ ĺ
M AM… AM‡
sha, shu, sho
µ á A µ ă A µ ĺ
V AV… AV‡
ja, ju, jo
¶ á A ¶ ă A ¶ ĺ
W AW… AW‡
cha, chu, cho
ż á A ż ă A ż ĺ
` A`… A`‡
nya, nyu, nyo
É á A É ă A É ĺ
j Aj… Aj‡
hya, hyu, hyo
Đ á A Đ ă A Đ ĺ
q Aq… Aq‡
bya, byu, byo
Ń á A Ń ă A Ń ĺ
r Ar… Ar‡
pya, pyu, pyo
Ň á A Ň ă A Ň ĺ
s As… As‡
mya, myu, myo
Ý á A Ý ă A Ý ĺ
~ A~… A~‡
rya, ryu, ryo
č á A č ă A č ĺ
Š AŠ… AŠ‡
Zgłoski zapisywane tylko za pomocą znaków katakany.
wi, we, wo
EB AEF A'H
@
va, vi, v, ve, vo
”@ A”B A” A”F A”H
ti, tu
eB AgD
di, du
fB AhD
ca, ci, ce, co
c@ AcB AcF AcH
fa, fi, fe, fo
t@ AtB AtF AtH
ye, kye, gye, she, je
CF ALF AMF AVF AWF
che, nye, hye, bye, pye
`F AjF AqF ArF AsF
Uwagi na temat transkrypcji.
1. Powyższe sylaby stosuje się tylko do zapisu wyrazów obcych,
2. Sylabogramy występujące w tych zgłoskach jako drugie zapisuje się małymi znakami.