nr ćw. 108 |
data 08.03.2001 |
|
Wydział Elektryczny |
Semestr I |
grupa E 10
|
|
przygotowanie |
wykonanie |
ocena końcowa |
||
Temat: Wyznaczanie modułu Younga metodą ugięcia
Wiadomo że gdy na podłużny pręt działa siła prostopadle do jego długości, doznaje on ugięcia, a wielkość tzw. strzałki ugięcia S jest zawsze proporcjonalna do siły F, a także zależy od wymiarów geometrycznych pręta, sposobu jego mocowania i rodzaju materiału z którego jest on wykonany. Pręt na rysunku pod działaniem siły ugina się w ten sposób że górne warstwy pręta są rozciągane a dolne ściskane. W środku wysokości istnieje warstwa, której długość nie ulega zmianie. Przekroje prostopadłe pręta, przy braku obciążenia są wzajemnie równoległe, tworzą natomiast kąt ![]()
po przyłożeniu siły.
Na rysunku obok zaznaczyłem rozpatrywane przekroje przez 1 i 2 oraz kąt ![]()
między 1 i 2 (1' jest równoległym przesunięciem przekroju 1 do linii przecięcia warstwy neutralnej N z przekrojem 2).
Jeśli zacznę rozpatrywać element pręta o długości ![]()
, grubości ![]()
i szerokości b znajdujący się w odległości x od krawędzi zamocowanej i na wysokości y powyżej warstwy środkowej to na skutek ugięcia belki badana warstwa ulega ugięciu o ![]()
.
Zgodnie z prawem Hooke'a wydłużenie jest proporcjonalne do siły i długości początkowej oraz odwrotnie proporcjonalne do powierzchni przekroju
![]()
gdzie E - moduł Younga, ![]()
- siła rozciągająca badaną warstwę elementarną.
Taka sama siła, lecz przeciwnie skierowana, działa na warstwę elementarną położoną symetrycznie poniżej warstwy neutralnej N.
Moment siły ![]()
względem warstwy N wynosi
![]()
Całkowity moment M sił działających na wszystkie warstwy zawarte między przekrojami 1 i 2 obliczam całkując powyższe równanie względem y po całej grubości

(1)
Jeśli oznaczę

(2)
to równanie (1) mogę napisać w postaci
![]()
(3)
Równanie to otrzymałem rozpatrując odkształcenie pręta, którego bezpośrednią przyczyną jest siła F przyłożona do jego końca. Moment tej siły względem przekroju 2 wynosi ![]()
lub zaniedbując wielkość ![]()
jako małą w porównaniu z x
![]()
(4)
Kąt ![]()
jest zawarty między stycznymi do pręta w punktach, gdzie przekroje 1 i 2 przecinają górną powierzchnię. Na podstawie rysunku mogę napisać następujący związek
![]()
Wstawiając powyższe równanie do wzoru (3) i porównując wzory (3) i (4) otrzymuję elementarną strzałkę ugięcia
![]()
Całkowitą strzałkę ugięcia otrzymuję całkując powyższe równanie po całej długości pręta

Po scałkowaniu, wyrażenie na całkowitą strzałkę ugięcia przyjmuje postać
![]()
Wartość współczynnika H zależy od kształtu i rozmiarów geometrycznych pręta. Gdy przekrój jest prostokątem o wysokości h i szerokości b, to całkowanie równania (2) prowadzi do wyniku
![]()
Całkowanie podobnego wyrażenia dla przekroju kołowego daje
![]()
Podstawiając wartości współczynników H otrzymuję odpowiednio dla obu przekrojów strzałki ugięcia

Otrzymane powyżej wzory odnoszą się do pręta jednostronnie obciążonego i jednym końcem umocowanego. Równania te mogę łatwo dostosować do sytuacji, gdy pręt jest swobodnie oparty dwoma końcami i obciążony w środku.
Zachowuje się on wtedy tak, jak gdyby był zamocowany w środku, a na jego końce działały siły ![]()
skierowane ku górze. Siła ![]()
działa wtedy na pręt o długości ![]()
.
Po uwzględnieniu tych warunków w poprzednich wzorach uzyskuję wzory na strzałki ugięcia prętów
dwustronnie podpartych

A z tych wzorów mogę już łatwo obliczyć moduł Younga. Po wykonaniu prostego przekształcenia mam moduł Younga dla przekroju prostokątnego
![]()
i dla przekroju kołowego
![]()
.
Przebieg doświadczenia
1. Zmierzyć wymiary poprzeczne pręta.
2. Zmierzyć odległości między krawędziami podpierającymi i wyznaczyć środek pręta.
3. Wypoziomować katetometr i przy jego pomocy wyznaczyć położenie górnej krawędzi pręta
nieobciążonego ![]()
.
4. Obciążając kolejno środek pręta ciężarkami (wg kolejności 1+2+3+4+5) odczytywać położenie
górnej krawędzi pręta.
5. Powtórzyć pomiary strzałki ugięcia przy zmniejszaniu obciążenia.
6. Obliczyć wartości średnie modułu Younga E i oszacować błędy ![]()
.
Pomiary zostały przeprowadzone dla czterech różnych prętów
Tabele wyników:
2.1. Masy obciążników:
Lp |
m [kg] |
1 |
|
2 |
|
3 |
|
4 |
|
5 |
|
2.2. Pręt o przekroju kwadratowym.
2.2.1.Wymiary: b = mm,
a = mm,
l = mm,
h0 = mm.
2.2.2. Tabela wynikw:
Lp |
obciąźen. [g] |
wysokość h [mm] |
strzałka s [mm] |
moduł Younga 1010 [N/m2] |
1 |
|
|
|
|
2 |
|
|
|
|
3 |
|
|
|
|
4 |
|
|
|
|
5 |
|
|
|
|
6 |
|
|
|
|
7 |
|
|
|
|
8 |
|
|
|
|
9 |
|
|
|
|
10 |
|
|
|
|
11 |
|
|
|
|
Eśr. |
|
|||
sn |
|
|||
sn-1 |
|
|||
2.3. Pręt o przekroju kołowym.
2.3.1. Wymiary: r = mm,
l = mm,
h0 = mm.
2.3.2. Tabela wynikw:
Lp |
obciążen. [g] |
wysokość h [mm] |
strzałka s [mm] |
moduł Younga 1010 [N/m2] |
1 |
|
|
|
|
2 |
|
|
|
|
3 |
|
|
|
|
4 |
|
|
|
|
5 |
|
|
|
|
6 |
|
|
|
|
7 |
|
|
|
|
8 |
|
|
|
|
9 |
|
|
|
|
10 |
|
|
|
|
11 |
|
|
|
|
Eśr. |
|
|||
sn |
|
|||
sn-1 |
|
|||