1

Wielomiany. Równania i nierówności wymierne.

Przygotowa la Izabela Wardach 1

WIELOMIANY.

Wielomianem stopnia n jednej zmiennej rzeczywistej x nazywamy funkcj¸

e:

W (x) = anxn + an−1xn−1 + ... + a1x + a0

(1)

gdzie n ∈ N∪ {0}, a0, a1,..., an,∈ R, oraz an 6= 0.

Liczby a0, a1,..., annazywamy wspó lczynnikami wielomianu ponadto a0 nazywamy wyrazem wolnym.

Jednomiany anxn, an−1xn−1,...,+a1x i a0 s¸a wyrazami wielomianu.

Funkcj¸

e

W (x) ≡ 0 nazywamy wielomianem zerowym, który to nie ma określonego stopnia.

Pierwiastkiem wielomianu W (x) nazywamy każd¸

a liczb¸

e a tak¸

a, że W (a) = 0. Wielomiany

A(x) i B(x) s¸

a równe, gdy dla każdej liczby a ∈ R mamy A(a) = B(a) ⇔ A(a) ≡ B(a).

Uwaga: dwa wielomiany s¸

a równe ⇔, gdy s¸

a zerowe lub, gdy s¸

a tego samego stopnia i maj¸

a

jednakowe wspó lczynniki przy jednakowych pot¸

egach zmiennej.

Twierdzenie o rozk ladzie wielomianu Jeżeli W (x) i P (x) 6= 0 s¸

a wielomianami, to istniej¸

a takie dwa wielomiany Q(x) i R(x), że: W (x) = Q(x)P (x) + R(x)

(2)

przy czym R(x) - to reszta dzielenia W (x) przez P (x) i R(x) ≡ 0 albo stopień R(x) jest mniejszy niż stopień P (x). Q(x) - to iloraz zupe lny, jeśli R(x) 6= 0.

Twierdzenie Bézout

Liczba a jest pierwiastkiem wielomianu W (x) ⇔, gdy wielomian W (x) jest podzielny przez dwumian x − a.

Twierdzenie o rozk ladzie wielomianu na czynniki Każdy wielomian W (x) 6= 0 jest iloczynem czynników stopnia co najwyżej drugiego.

Równania algebraiczne:

Niech W (x) oznacza wielomianu stopnia n ≥ 0 zmiennej x. Równanie: W (x) = 0

(3)

nazywamy równaniem algebraicznym stopnia n lub krótko równaniem n-tego stponia.

Pierwiastki wielomianu W (x) s¸

a jednoczecznie pierwiastkami równania.

Twierdzenie o liczbie pierwiastków Równanie algebraiczne n-tego stopnia ma co najwyżej n różnych piewiastków.

1na podstawie:

1. W.Leksiński, B.Macukow, W. Żakowski Matematyka dla maturzystów - definicje, twierdzenia, wzory, przyk lady, WNT, Warszawa 1994.

2. W. Żakowski Matematyka dla kandydatów na wyższe uczelnie - algebra i analiza matematyczna, WNT, Warszawa 1994.

1

Twierdzenie o postaci iloczynowej wielomianu Jeżeli wielomian n-tego stopnia W (x) ma n pierwiastków: x1, x2,..., xn, to W (x) = an (x − x1) (x − x2) ... (x − xn) (4)

gdzie ax jest wspó lczynnikem przy xn.

Liczb¸

e a nazywamy nazywamy (pierwiastkiem k-krotnym wielomianu W (x), jeżeli ten wielomian jest podzielny przez (x − a)k i nie jest podzielny przez (x − a)k+1. Liczb¸

e k nazywamy

krotności¸

a pierwiastka a.

Twierdzenie o pierwiastkach wymiernych Jeżeli liczba wymierna różna od zera p/q (u lamek nieskracalny) jest pierwiastkiem równania: anxn + an−1xn−1 + ... + a1x + a0 = 0

(5)

o wspó lczynnikach ca lkowitych, przy czym a0an 6= 0, to p jest podzielnikiem wyrazu wolnego a0, a q podzielnikiem wspó lczynnika an.

Nieównaności algebraiczne:

W (x) > 0,

W (x) ≥ 0,

W (x) < 0,

W (x) ≤ 0

(6)

nazywanynierównościami algebraicznymi stopnia n.

Funkcja wymierna:

Funkcj¸

e postaci:

W (x)

y =

x ∈ R − P

(7)

V (x)

gdzie W (x), V (x) oznaczaj¸

a wielomiany (V (x) 6= 0) zmiennej rzeczywistej, P zaś zbiór pierwiastków wielomianu V (x), nazywamy funkcj¸

a wymiern¸

a.

Wykres funkcji:

s

f (x) =

(8)

x

gdzie s, x 6= 0 jest hiperbola, przy czym jeśli s > 0, to wykres znajduje si¸

e w I i III ćwiartce

uk ladu wspó lrz¸

ednych, a jeśli s < 0, to wykres znajduje si¸

e w II i IV ćwiartce uk ladu

wspó lrz¸

ednych.

Wykresem funkcji

s

f (x) =

+ q

(9)

x − p

gdzie s 6= 0 i x 6= p, jest hiperbola, któr¸

a otrzymamy przesuwaj¸

ac wykres funkcji g(x) = s o

x

wektor ~

u = [p, q].

Funkcj¸e postaci

ax + b

f (x) =

(10)

cx + d

gdzie ad − bc 6= 0 ∧ c 6= 0, nazywamy funkcj¸

a homograficzn¸

a. Każd¸

a tak¸

a funkcj¸

e można

zapisać w postaci f (x) =

s

+ q, gdzie s 6= 0.

x−p

2

Rozk lad funkcji wymiernej na u lamki proste: ulamek prosty: mianownik jest pot¸eg¸

a wielomianu nierozk ladalnego, licznik jest stopnia niszego niz mianownik

W (x)

= A1 +

A2

+ ... +

Ak

+

(x−x1)k(x2+px+q)l

x−x1

(x−x1)2

(x−x1)k

B1x+C1 + B2x+C2 + ... + Blx+Cl

x2+px+q

(x2+px+q)2

(x2+px+q)l

3