Paphiopedilum: storczyk o kwiatach jak dzbanki
Storczyki z rodzaju Paphiopedilum rosną w naturze w południowo
wschodniej Azji, na wysokości 1500–2000 m n.p.m., w lasach
równikowych oraz na zboczach gór.
• storczyk,
• storczyki,
• orchidea,
• orcidee,
• paphiopedilum,
• phragmipedium,
• uprawa storczyków,
• gatunki storczyków,
• warunki uprawy paphiopedilum,
• rośliny doniczkowe
Paphiopedilum rothschildianum x
malipoense
• Rośliny doniczkowe do miejsc lekko zacienionych
• Co lubi sundawila?
• Kwiaty na Walentynki
• Paphiopedilum: storczyk o kwiatach jak dzbanki
• Gwiazda Betlejemska
• Kolory Natury: jesienne kompozycje kwiatowe
• Wiosenne bukiety inspirowane przez naturę
• Phalaenopsis: najpopularniejszy storczyk
• Międzynarodowa Wystawa Zieleń to życie 2010
• Podlewanie roślin doniczkowych
zobacz wszystkie
Zazwyczaj można storczyki te spotkać w szczelinach skalnych
porośniętych mchem lub w cieniu wysokich drzew. Potrafią
rosnąć w licznych grupach tworząc niezwykłe, barwne dywany.
Do rodzaju Paphiopedilum należy blisko 100 gatunków
storczyków. Wraz z rodzajami Cypripedium, Mexipedium,
Phragmipedium i Selenipedium tworzą podrodzinę
Cypripedioideae, której przedstawiciele mają kwiaty wyraźnie
różniące się od kwiatów innych orchidei, o warżce
przypominającej trzewik lub dzbanek. Liście Paphiopedilum różnią
się w obrębie rodzaju wielkością, długością i kolorem, a także
obecnością deseniu lub jego brakiem. Innym elementem
wyróżniającym są korzenie: najczęściej lekko spłaszczone,
brązowo-rude, pokryte włoskami, których zadaniem jest
zatrzymywanie wody (w zastępstwie pseudobulw, których
Paphiopedilum nie posiada).
Jednym z najmniejszych gatunków tego rodzaju jest
Paphiopedilum helenae, osiągające do 10 cm wysokości. Do
największych zaś należy Paphiopedilum gigantifolium, którego
liście dorastają do 50 cm długości i 12 cm szerokości, a pęd
kwiatowy do 80 cm. Ciekawym przedstawicielem rodzaju jest
Paphiopedilum sanderianum, u którego płatki okółka
wewnętrznego są spiralnie skręcone i mają nawet do 100 cm
długości, podczas gdy sama roślina dorasta do 50 cm wysokości.
Paphiopedilum pinocchio potrafi rozwijać kwiaty sukcesywnie
nawet przez 24 miesiące. Jak mówią hodowcy: można się nim
znudzić.
Paphiopedilum helenae
Paphiopedilum pinocchio
Aby Paphiopedilum było w dobrej kondycji i ponawiało kwitnienie
należy zapewnić roślinie właściwe warunki uprawy, w tym
odpowiednie naświetlenie i temperaturę. Zapotrzebowanie na te
dwa parametry jest odmienne dla różnych gatunków
Paphiopedilum: te o wąskich i długich liściach oraz gatunki
wielkokwiatowe – najczęściej o zielonych, długich liściach –
potrzebują stosunkowo dużego natężenia światła, dobrze tolerują
bezpośrednie poranne i wieczorne słońce. Powinny być
uprawiane w temperaturze 20–25°C (nigdy poniżej 18°C).
Przykładem tej grupy jest Paphiopedilum rothschildianum.
Natomiast gatunki o liściach marmurkowych oraz o jednolitych
zielonych i szerokich, które są dekoracyjne nawet w okresie
spoczynku, preferują światło rozproszone oraz umiarkowaną
temperaturę (18–22°C), ale bez konsekwencji dla kondycji rośliny
znoszą okresowo wyższą temperaturę, pod warunkiem, że nie
utrzymuje się ona zbyt długo.
Podłoże dla Paphiopedilum powinno być przewiewne, dobrze
przepuszczalne, ale jednocześnie zdolne zatrzymać pewną ilość
wody, złożone ze średnich lub drobnych kawałków kory, perlitu
wymieszanych z fragmentami sphagnum. Wielu hodowców wierci
w doniczkach dodatkowe otwory w bocznych ściankach doniczki,
aby podłoże przesychało bardziej równomiernie. Rośliny te można
przesadzać o każdej porze roku, należy jednak pamiętać, aby nie
robić tego podczas kwitnienia. Korzenie niektórych gatunków
Paphiopedilum rozrastają się nie w głąb lecz wszerz – dla nich
najodpowiedniejsze jest sadzenie w płytkich i szerokich
pojemnikach.
Ponieważ warunki uprawy większości Paphiopedilum są
podobne, można tworzyć z nich wyjątkowo dekoracyjne
kompozycje, zwłaszcza gdy połączymy w jednej donicy rośliny
różnej wysokości oraz barwie i deseniu liści.
Storczyki te nie posiadając pseudobulw, nie są w stanie
gromadzić wody i dlatego wymagają częstszego podlewania – tak
by podłoże nigdy do końca nie przesychało. Największym
zagrożeniem dla roślin są sytuacje, kiedy woda dostanie się do
wnętrza rozety liściowej lub gdy doniczka bądź podłoże nie ma
dobrego drenażu, wskutek czego korzenie są stale zanurzone w
wodzie. Doprowadza to do zagniwania nowych przyrostów i
samej rośliny. Do podlewania można używać wodę
demineralizowaną z niewielkim dodatkiem wody z kranu o
temperaturze pokojowej. Zasady nawożenia są takie same, jak
w przypadku innych orchidei i uzależnione od rodzaju
stosowanego nawozu.
Paphiopedilum nie kwitnie nigdy drugi raz z tej samej rozety.
Większość hybryd oraz niektóre gatunki botaniczne chętnie
wypuszczają kilka rozet równocześnie. Warto więc kupować
rośliny, które mają w doniczce nowy przyrost. Można mieć wtedy
nadzieję, że roślina w następnym roku zakwitnie ponownie.
Phragmipedium hybryda
Do tej samej rodziny co Paphiopedilum należy Phragmipedium,
którego kwiaty mają znacznie dłuższe płatki okółka
zewnętrznego, często fantazyjnie skręcone i ubarwione. Jego
liście mają pokrój trawiasty, są cieńsze i jednokolorowe. Na
pędzie znajduje się zazwyczaj kilka kwiatów, dzięki czemu rośliny
te są wyjątkowo dekoracyjne. Mimo iż wymagania obu rodzajów
są podobne, to Phragmipedium jest zdecydowanie trudniejsze w
uprawie. Podstawową zasadą jest, aby w podstawce doniczki z tą
rośliną stale było trochę wody. Mamy wtedy duże szanse na
kolejne kwitnienia.