JO MORRISON

Trudne pojednanie

An Imperfect Hero

Tłumaczyła: Barbara Kośmider

ROZDZIAŁ 1

Dlaczego musiało się to zdarzyć właśnie dziś? Gdyby tylko było 

jakieś inne wyjście, powtarzała sobie w myśli po raz setny. Tak bardzo 
cieszyła się z tego uroczystego wieczoru, który mieli spędzić we dwoje. 
Teraz trzeba wszystko odwołać. Co za pech, akurat w dzień jej 
trzydziestych urodzin.

Hank z pewnością nie będzie zachwycony. Susan Metcalf 

niechętnie sięgnęła po słuchawkę telefonu i wystukała domowy numer, 
zastanawiając się przelotnie nad konsekwencjami swej dziennikarskiej 
kariery.

– Co to znaczy, Ŝe nie wracasz do domu? – ryknął Hank w chwilę 

później. – Który to juŜ raz?

– Przepraszam cię, kochanie. Tommy Slocum zachorował i sama 

muszę dostarczyć część nakładu.

– To zajmie całą noc! – W jego głosie brzmiał niekłamany gniew. 

– A co z naszymi planami?

– Hank, jest mi tak samo przykro jak tobie, jeśli nie bardziej. – 

Susan próbowała go ułagodzić. – Sam wiesz, Ŝe ten wieczór miał 
wyglądać zupełnie inaczej. Wcale nie miałam zamiaru rozwozić dzisiaj 
gazet.

– Więc niech ktoś inny to zrobi. PrzecieŜ jesteś szefem. 

Zatrudniasz ludzi i płacisz im pensje.

– Owszem, Hank, ale oni mają juŜ przydzielone trasy. Ci, którzy 

tego nie robią, mają inne zobowiązania.

– Ty takŜe masz inne zobowiązania. Na przykład męŜa, który nie 

pamięta, kiedy ostatni raz kochał się ze swoją Ŝoną.

– PrzecieŜ w zeszłą... – urwała raptownie. Cholera, kiedy to było? 

– Słuchaj, dzieci wracają dopiero w niedzielę. Całą sobotę będziemy 
mieć tylko dla siebie.

– O tak, na pewno. Chyba Ŝe znów trafi ci się jakaś bombowa 

historia.

– Jesteś niesprawiedliwy. Co najmniej tyle samo naszych planów 

zrujnowały nagłe sprawy w „Seed and Supplies”.

– Ale to się skończyło, kiedy przejęłaś gazetę. Moja praca zawsze, 

zresztą, była mniej absorbująca. Do licha, Susan, przecieŜ my prawie ze 
sobą nie sypiamy.

Na to nie miała argumentu. Jej mąŜ mówił prawdę. Dzisiejszy 

wieczór nie był Ŝadnym wyjątkiem. Przez ostatnie dwa lata pracowała 
bardzo intensywnie. Rzadko kiedy wracała do domu na tyle wcześnie, 

aby wskoczyć do łóŜka przed północą.

Uprawianie dziennikarstwa wymagało czasu i poświęcenia. 

Odbywało się to często kosztem rodziny. Kiedy Susan została wydawcą i 
naczelną redaktorką pisma ukazującego się dwa razy w tygodniu, 
odpowiedzialność i nowe obowiązki jeszcze bardziej skomplikowały 
sytuację domową.

Teraz z namysłem przybrała ugodowy ton i powtórzyła swoją 

wyświechtaną wymówkę:

– Wiedziałeś, Ŝe nie będzie łatwo, gdy rozmawialiśmy o 

wykupieniu „Gazette”. Twierdziłeś, Ŝe się dostosujesz. Mało tego, 
obiecałeś mi pomóc.

– Nie sądziłem, Ŝe to ma tak wyglądać – odparł ze znuŜeniem w 

głosie. – Do licha, Suz, w ogóle cię nie widuję.

Szybko wytarła dłonią łzy, które spłynęły po policzkach.
– Wszystko się ułoŜy, Hank. Cały czas nadrabiamy straty. Jeszcze 

parę miesięcy i będę mogła przyjąć kogoś do redakcji. Przestanę tyle 
pracować, masz na to moje słowo.

– Tak, tak. – Hank nie krył sceptycyzmu. – A w tym czasie diabli 

wzięli nasz wspólny weekend.

– Naprawdę strasznie mi przykro. Ale to moja gazeta i moja 

odpowiedzialność.

– To moŜe teŜ być wystarczający powód do rozwodu. Na moment 

zaparło jej dech.

– Wiem, Ŝe wcale tego nie chciałeś powiedzieć. Udam, Ŝe nic nie 

słyszałam. – Milczał, więc dzielnie brnęła dalej:

– Naprawdę nie chcę się kłócić. Im prędzej wyruszę, tym 

wcześniej wrócę do domu.

– Suz, zaczekaj! – Hank wyraźnie spuścił z tonu. – Daj mi połowę 

tych gazet. W ten sposób rozwieziemy je dwa razy szybciej i 
przyjedziemy do domu.

Ze słuchawką przy uchu pokręciła przecząco głową.
– Mam tylko jedną taśmę z nagraną trasą.
– Wobec tego pojadę z tobą. Siądę za kółkiem, a ty moŜesz rzucać. 

Przynajmniej będziemy razem.

– Hank, to nierealne. Samochód i tak pęka w szwach. Ledwie się 

sama mieszczę. Nie będzie miejsca dla ciebie.

– Wyczuła, Ŝe zabrzmiało to zbyt ostro. – Przepraszam cię, 

kochanie. Wrócę najszybciej, jak tylko będę mogła.

– Jasne – odparł. – Chyba nie jestem ci juŜ do niczego potrzebny.
– AleŜ Hank, wcale nie to miałam...

Przerwał połączenie, nie dając jej skończyć. Był wściekły i nie 

miał pojęcia, co ze sobą zrobić. Wszystko się w nim gotowało. 
Machinalnie potarł ręką czoło, jakby ten gest miał mu pomóc. A niech to 
diabli! MałŜeństwo powinno przecieŜ wyglądać zupełnie inaczej.

Spojrzał na elegancko nakryty stół. Świece, kwiatki. Romantyczna 

sceneria, nie ma co, pomyślał i skruszył w palcach smukłe świece, jakby 
to były zapałki. Jednym gwałtownym ruchem zmiótł ze stołu bukiet, 
który przeleciał wysokim łukiem przez cały pokój i wylądował na 
podłodze. Dodatkowym kopniakiem posłał go w stronę ściany.

Hank wypadł z domu, z hukiem trzasnąwszy drzwiami. Klął na 

czym świat stoi, jadąc do małej knajpki, która w tej dziurze, jaką było 
Morristown w stanie Arkansas, uchodziła za nocny klub.

Pierwszy haust whisky spłynął do Ŝołądka i przyprawił Hanka o 

dreszcz w okolicach kręgosłupa. Szczerze mówiąc, nie cierpiał whisky. 
Na ogół zamawiał kufel piwa, które działało łagodniej. Ale dzisiaj Hank 
nie był w zbyt łagodnym nastroju.

Zamówił drugą kolejkę. Barman bez słowa napełnił szklankę 

złocistym płynem. Hank opróŜnił ją równie szybko jak pierwszą. 
Wiedział, Ŝe picie nie jest Ŝadnym rozwiązaniem, ale czy w tej sytuacji 
mógł zrobić coś innego?

Tracił Susan i zdawał sobie z tego sprawę. Czasem odnosił 

wraŜenie, Ŝe od chwili, gdy ją zdobył, traci ją codziennie po trochu. Czy 
to moŜliwe, Ŝe nigdy, tak naprawdę, do niego nie naleŜała? Co będzie, 
jeśli sama dojdzie do tego wniosku? Ostatnio coraz częściej się tego 
obawiał.

Chyba tylko dwie rzeczy trzymały ją wciąŜ przy nim. ZaleŜność 

finansowa i sprawy intymne. Lecz Hank wiedział, Ŝe „Gazette” zaczyna 
powoli przynosić coraz większy dochód. A jeśli chodzi o seks... No 
dobrze, skłamał. PrzecieŜ świetnie pamiętał ten ostatni raz, choć Susan 
zdąŜyła juŜ zapomnieć. To jasne, Ŝe mąŜ jest jej chyba zupełnie zbędny.

Analizował w myśli ich Ŝycie małŜeńskie. Jedno, czego mógł być 

pewien, to fakt, Ŝe tak dalej być nie moŜe. Znów łyknął trochę alkoholu. 
Podnosząc raz za razem szklankę do ust, miał przynajmniej złudzenie, Ŝe 
coś robi, nim podejmie decyzję. Wiedział, Ŝe sam się w ten sposób 
oszukuje, ale było mu to potrzebne.

Ktoś usiadł tuŜ obok na barowym stołku. Pretensjonalnie 

modulowany damski głos zamówił wytrawne martini.

Hank dyskretnie usiłował trochę się odsunąć. Dłoń o smukłych 

palcach z jaskrawo polakierowanymi paznokciami przytrzymała go za 
ramię.

– Wiesz, Hank, to nie jest w porządku – zamruczała mu do ucha 

Sandra Kellogg. – Ty z roku na rok stajesz się coraz bardziej przystojny, 
podczas gdy my wszyscy po prostu się starzejemy.

Poczuł rumieniec na policzkach i niezręcznie próbował zachować 

bezpieczny dystans. Nic z tego nie wyszło. Jego prześladowczym 
uwięziła go między swym miękkim zmysłowym ciałem a twardym 
blatem mahoniowego baru. Hanka owionął intensywny zapach perfum. 
Wypita whisky pulsowała w Ŝyłach.

– Susan chyba ceni to, co ma – szepnęła przymilnie Sandra. – Ale 

nie siedziałbyś tu sam, gdybyś naleŜał do mnie.

– Susan jest wszystko jedno – odparł, wzruszając ramionami. 

Alkohol zaczynał coraz bardziej uderzać mu do głowy.

Blondynka uśmiechnęła się ze zrozumieniem. Jej dłoń 

powędrowała wzdłuŜ ramienia Hanka, ugniatając pieszczotliwie twarde 
mięśnie. Komplement, jaki powiedziała temu potęŜnemu męŜczyźnie, nie 
był tylko pochlebstwem. Hank Metcalf bez wątpienia wyglądał z 
wiekiem coraz lepiej. Spojrzała na jego wspaniałe ciało. Nie miała 
najmniejszej ochoty wypuścić go z rąk. Przysunęła się jeszcze bliŜej.

Hank nie potrafił się jej oprzeć.

Trudno o gorszy sposób celebrowania własnych urodzin, 

stwierdziła ponuro Susan. Była trzecia nad ranem, a jazda gruchotem, 
który nadawał się jedynie do muzeum, nie naleŜała do przyjemności. 
Pusta szosa ciągnęła się bez końca. Było jeszcze zupełnie ciemno, nie 
licząc krótkich chwil, gdy księŜyc błyskał zza gnających po niebie 
chmur.

Lekka mŜawka pokryła wilgocią przednią szybę i droga stała się 

prawie niewidoczna. Susan miała, co prawda, towarzystwo. Na siedzeniu 
obok leŜał magnetofon, z którego między jednym trzaskiem a drugim 
płynęły instrukcje, jak trzeba dalej jechać.

„Kolejny zjazd jest dwa kilometry za domem Petersonów. Z lewej 

strony będzie silos zboŜowy...” Zaraz, jeszcze raz. „Później przejedziesz 
wąski, drewniany mostek...” Ponownie cofnęła taśmę, Ŝeby sprawdzić 
adres. „Za strumieniem trafisz do...”

– Psiakrew! – zaklęła głośno, gdy samochód zatańczył na mokrej 

nawierzchni. Ten ostry zakręt mógł ją wiele kosztować. Ścisnęła mocniej 
kierownicę. Z trudem zapanowała nad samochodem czując, Ŝe tylne koła 
volkswagena wciąŜ niebezpiecznie się ślizgają. Wrzuciła niŜszy bieg i 
zwolniła.

„Teraz trzeba podjechać...” – Taśma nadal instruowała.

– Och, zamknij się! – warknęła ze złością i wcisnęła klawisz z 

napisem „stop”.

Przez chwilę rozkoszowała się błogą ciszą, nim znów włączyła 

magnetofon. Przewinęła kawałek taśmy i dowiedziała się, Ŝe:

„Przed ostrym zakrętem lepiej nieco zwolnić...”
– Dzięki za ostrzeŜenie – zadrwiła.
„Osiemset metrów dalej rośnie nieduŜy zagajnik. Droga do domu 

pani Kellogg jest dokładnie pomiędzy...”

Susan znów zaklęła, bo właśnie przegapiła to rozwidlenie. Nie 

zwracając uwagi na zgrzyty, zredukowała bieg, pompując jednocześnie 
hamulec. Dzielny Don Kiszot, jak nazywano jej pojazd, ani myślał się 
zatrzymać, więc szarpnęła za ręczny hamulec. Garbus rocznik 1971 
gwałtownie stanął w miejscu.

Szarpnęła dźwignię, wrzucając wsteczny bieg. Samochód 

posłusznie ruszył do tyłu. Przejechał kilkanaście metrów, po czym silnik 
prychnął i zgasł. Z lewej strony prowadziła do domu wysypana Ŝwirem 
alejka.

Susan wciągnęła powietrze, odliczając w myśli kolejne pięć liczb 

od stu. To było o wiele skuteczniejsze, niŜ liczenie od jednego do 
dziesięciu. Odetchnęła głęboko i juŜ zupełnie spokojna sięgnęła po 
zrolowane gazety. Niewiele ich juŜ leŜało na tylnym siedzeniu. Zostało 
raptem pięćdziesiąt egzemplarzy z trzystu, które dzisiaj zabrała. Dzięki 
Bogu, prawie całą trasę miała juŜ za sobą. Co prawda, o tej porze i tak 
nie było sensu się spieszyć.

Skrzywiła się na tę myśl. Nie musiała zbyt wysilać wyobraźni, 

Ŝ

eby zgadnąć, co robi teraz Hank. Na pewno studzi gniew kuflem piwa w 

„Jubilee”. Stało się to ostatnio jego ulubioną rozrywką. Nie była tym 
szczególnie zachwycona, ale od kiedy przejęła gazetę, Hank wziął na 
siebie większość domowych i rodzicielskich obowiązków. Wiedziała, Ŝe 
byłoby głupio robić problem z powodu kilku piw.

Poza tym, jeśli zacznie go pouczać, to dostarczy mu tym samym 

kolejnego powodu do narzekań. Z westchnieniem ulgi wymacała paczkę 
gazet, które złośliwie zsunęły się na podłogę za przednim siedzeniem. 
Nawet gdyby jakimś cudem udało się jej wrócić do domu o przyzwoitej 
godzinie, to Hank i tak nie będzie w formie. Nie było się co łudzić, Ŝe 
resztę nocy spędzą na wspólnych igraszkach.

– Do licha, przecieŜ to miało wyglądać zupełnie inaczej – 

mruknęła sama do siebie. – Wszystko zaplanowałam. Nie tak chciałam 
wkroczyć w czwartą dekadę mego Ŝycia.

Miała to być dekada sukcesów. W ciągu dziesięciu lat gazeta 

ugruntuje swoją pozycję na rynku i zacznie przynosić duŜy dochód. 
Dzieci skończą studia, zajmą się karierami, moŜe nawet załoŜą rodziny. 
A oni we dwoje będą w końcu mieć czas i pieniądze, aby cieszyć się 
Ŝ

yciem i sobą.

Na Boga, te plany wyglądały wspaniale. Nie miała zamiaru 

pozwolić, Ŝeby je coś zniweczyło. A juŜ z pewnością nie taki paskudny 
początek. Co tam, i tak przecieŜ nigdy nie przejmowała się zbytnio 
urodzinami.

Zacisnęła dłoń na zwiniętej w ciasny rulon gazecie i spojrzała 

przelotnie na pełen reklam sobotni dodatek: Na jej twarzy malował się 
upór i zdecydowanie. Cała rodzina Susan dobrze znała tę minę.

Za rok unowocześni drukarnię. Wyrzuci stare maszyny, które 

ciągle się psują i sprawiają tyle kłopotów. A jeśli finanse na to pozwolą, 
to zatrudni kogoś na cały etat. Poza tym juŜ niedługo jej syn, Jake, 
zacznie trochę pomagać w redakcji, o ile jego zainteresowanie 
dziennikarstwem przetrwa próbę czasu i okres dojrzewania.

– Hank musi po prostu nauczyć się trochę cierpliwości, to 

wszystko – powiedziała na głos. – Któregoś dnia zobaczy, Ŝe warto było 
poczekać. – Wierzyła w to całym sercem. W przeciwnym razie 
poświęciłaby swój czas wyłącznie rodzinie. Kariera była waŜna, ale to 
wcale nie znaczyło, Ŝe gazeta miała na zawsze zdominować Ŝycie Susan. 
MąŜ i dzieci liczyli się o wiele bardziej.

Miała szczery zamiar przekonać o tym Hanka. Jutro się z nim 

pogodzi. Kim i Jake wrócą z wycieczki w niedzielę po południu. Oboje z 
Hankiem będą mieć cały jutrzejszy dzień wyłącznie dla siebie. A takŜe 
jutrzejszą noc.

Następne wydanie „Gazette” miało się ukazać dopiero w środę. 

Mogła więc wziąć sobie jutro wolne i spędzić sobotę tylko z męŜem. 
Udowodni mu, jak bardzo pociągająca moŜe być trzydziestoletnia 
dziennikarka.

Wystawiła rękę za okno i mocno się zamachnęła.
Gazeta zatoczyła półkole i upadła dokładnie tam, gdzie powinna, 

czyli na końcu podjazdu. Susan na chwilę zapomniała o zmartwieniach 
zachwycona celnością rzutu. Nawet Tommy Slocum nie zrobiłby tego 
lepiej. Spisała się znakomicie.

– Tak, mój drogi, jutrzejszy dzień naleŜy tylko do nas. Zobaczysz, 

Ŝ

e opłaciło się czekać.

Była tak zaabsorbowana swym monologiem, Ŝe nie zauwaŜyła 

męŜczyzny wychodzącego z domu rozwódki, Sandry Kellogg. 
Trzaśnięcie drzwiami wyrwało Susan z zamyślenia. Przekręciła kluczyk 

w stacyjce, usiłując włączyć starter.

Bez skutku.
WysłuŜony pojazd starał się jak mógł, rzęził i prychał, lecz silnik 

uparcie nie chciał zapalić. Zerknęła w stronę domu. Miała nadzieję, Ŝe 
nikt jej tu nie rozpozna. KaŜdy, kto zobaczy volkswagena, dojdzie 
pewnie do wniosku, Ŝe Tommy rozwozi gazety. Jej dziennikarska 
wiarygodność legnie w gruzach, gdy jakiś plotkarz rozgada, Ŝe Susan 
Metcalf ma zwyczaj szpiegować czytelników o trzeciej nad ranem.

Niestety, wszystko sprzysięgło się dzisiaj przeciwko niej. 

Niewinna buzia pyzatego księŜyca wychynęła zza chmury i cały teren 
został zalany chłodnym blaskiem.

Susan zamarła. Czuła się jak wciśnięty w fotel widz, który nie 

moŜe oderwać wzroku od ekranu. Patrzyła na męŜczyznę, stojącego na 
ganku i nie wierzyła własnym oczom.

Podniósł gazetę i wtedy spojrzeli sobie prosto w twarz.
Znała tę twarz i kochała. Krótko ostrzyŜone czarne włosy. 

Szerokie brwi – jedną przecinała ukośna, wąska blizna. Ciemne oczy, w 
których moŜna było utonąć. Susan znała te wyraziste męskie rysy na 
pamięć, lepiej niŜ swoje własne. Nie była zachwycona swoim wyglądem, 
ale na niego mogłaby patrzeć godzinami. I rzeczywiście czasem tak 
robiła. Dlatego teraz potrafiła dostrzec najdrobniejszy szczegół, choć 
ganek zalegał półmrok.

Nie zdając sobie nawet z tego sprawy, znów przekręciła kluczyk w 

stacyjce. Tym razem Don Kiszot zapalił natychmiast. Samochód z wolna 
nabierał rozpędu.

Nie miała pojęcia, jak dojechała do domu. Jutro w redakcji 

rozdzwoni się telefon i pięćdziesiąt rozjuszonych osób będzie miało 
pretensje o brak gazety. Nie myślała teraz o tym. Właściwie nie mogła 
myśleć o niczym. Umysł miała jak sparaliŜowany, ciało ocięŜałe, a przed 
oczami widok, który wprawił ją w szok. Jakaś część mózgu kierowała jej 
odruchami. Zaparkowała volkswagena, zaciągnęła ręczny hamulec, 
zgasiła światła. Wykonywała te rutynowe ruchy jak automat. Wysiadła i 
powlokła się przez podwórko. Lewa, prawa, lewa, prawa. Teraz drzwi i 
schodami na górę, do sypialni.

Widok przykrytego kapą łóŜka podziałał na nią otrzeźwiająco. A 

więc to prawda. Dopiero teraz uwierzyła w to, co pół godziny temu 
widziała na własne oczy. Hank. Jej Hank. Człowiek, za którego wyszła 
za mąŜ trzynaście lat temu i z którym wciąŜ była szczęśliwa. Mogłaby 
przysiąc, Ŝe nigdy jej nie oszuka. I właśnie on o trzeciej rano wychodził 
od Sandry Kellogg, z koszulą wywleczoną ze spodni i z niedopiętymi 

guzikami. Jej własny mąŜ. Cholerny drań!

Miała ochotę go zabić. I ją takŜe. Tę wstrętną dziwkę, Sandrę 

Kellogg.

Szkoda, Ŝe nie mogła ich zastrzelić. Co prawda, to i tak by nic nie 

zmieniło, a ona napawałaby się zemstą, idąc na elektryczne krzesło. Ale 
przecieŜ mogła pozbyć się Hanka w inny sposób. Z szafki pod zlewem 
wyciągnęła wielką plastykową torbę na śmieci i metodycznie zaczęła 
wrzucać do niej rzeczy Hanka. Po kolei opróŜniała szufladę za szufladą.

Przerwała na moment, słysząc pisk opon na podjeździe. Kochany 

męŜuś wracał do domu. Chwilę później usłyszała na schodach jego kroki. 
Przyśpieszyła tempo, byle jak wpychając ubrania do worka.

Hank zatrzymał się gwałtownie przy drzwiach ich wspólnej 

sypialni.

– Susan? – W jego głosie brzmiała wyraźna prośba. – Susan, 

przestań. Wysłuchaj mnie.

– CzyŜbyś miał mi coś do powiedzenia? – Zręcznie zawiązała 

pełny worek i sięgnęła po następny. – Chcesz się usprawiedliwić? Coś 
wyjaśnić? No dalej, Hank. Wprost nie mogę się doczekać.

Patrzył na nią bez słowa, jakby zupełnie stracił mowę.
– Nie daj się prosić, Hank. To przecieŜ całkiem łatwe. Jest tysiąc 

róŜnych wykrętów. Mam ci podpowiedzieć? „Pozory często mylą. Wcale 
nie było tak, jak myślisz”. „Mylisz się, kochanie”. Wybierz coś i wal.

WciąŜ stał jak skamieniały.
– Czemu milczysz, Hank? Chyba moŜesz coś powiedzieć? – 

przynagliła go. Odwróciła się na pięcie i spojrzała mu w twarz. – 
Powiedz, Ŝe po prostu wpadłeś na Sandrę w barze. Nawalił jej samochód 
i podrzuciłeś ją do domu. A ona zaprosiła cię na kawę.

Upuściła naręcze ubrań, które miała właśnie wepchnąć do worka i 

zrobiła krok w stronę Hanka. Końcem palca musnęła rozpięty guzik.

– A moŜe pękła jej rura w łazience i musiałeś zdjąć koszulę? 

Biedna Sandra była tak cholernie wdzięczna, Ŝe dała ci całusa. Dlatego 
masz tyle szminki na twarzy i tak cuchniesz jej perfumami.

Stała teraz tuŜ obok niego. Chwyciła go za ramiona, wbijając 

paznokcie w potęŜne mięśnie i z całej siły nim potrząsnęła. A raczej 
usiłowała to zrobić.

– Powiedz mi, Ŝe się mylę, Ŝe wcale nie kochałeś się z tą kobietą.
– Ja... ja... – wyjąkał bezradnie i przełknął ślinę.
– Powiedz, Hank! – krzyknęła niemal histerycznie.
Spuścił głowę. Starając się wyzwolić z jej uścisku, sięgnął po 

worek i zarzucił go sobie na ramię. Drugi wziął w rękę i ruszył do drzwi.

– Hank! – Przylgnęła do jego ramienia, próbując go zatrzymać. – 

Powiedz mi, Ŝe się mylę i Ŝe nic się nie stało.

Odsunął ją i zaczął schodzić na parter. Patrzyła za nim, ale się nie 

odwrócił. Usłyszała skrzypnięcie frontowych drzwi.

– Hank! – Pędem zbiegła po schodach, ale było juŜ za późno. 

ZdąŜyła tylko zobaczyć tył czerwonego chevroleta. – Wracaj 
natychmiast! Jeszcze nie skończyłam!

Furgonetka skręciła za róg i po chwili światła samochodu 

rozpłynęły się w mroku. Chyba nie mógł się juŜ doczekać, kiedy znów 
będzie przy niej, pomyślała z goryczą. Łobuz i dziwka. Dobrana z nich 
para.

– A jedź sobie! – zawołała. – Wracaj, skąd przyjechałeś! Guzik 

mnie to obchodzi!

Z hukiem zamknęła drzwi i dopiero wtedy padła w salonie na 

kanapę. Podciągnęła kolana pod brodę, opierając nogi o poduszki – 
dokładnie tak, jak zawsze zabraniała siadać dzieciom.

Nie będę, nie będę się tym przejmować, wmawiała sobie po cichu. 

ś

aden mąŜ, który romansuje na boku, nie zasługuje na łzy. On mnie juŜ 

wcale nie obchodzi! Nie jest tego wart Powtarzała w kółko tę litanię, 
najpierw szeptem, a stopniowo coraz głośniej, jakby za wszelką cenę 
pragnęła uwierzyć we własne słowa.

Monotonne mruczenie przeszło w donośne zawodzenie i Susan nie 

mogła juŜ nad sobą zapanować. Łzy zaczęły powoli spływać po 
policzkach, aŜ cichy płacz zmienił się w pełen udręki szloch.

Hank, wiedziony wspomnieniami, jechał szosą na wschód. 

Zewsząd otaczała go cisza i ciemność tak głęboka, jak bywa tylko tuŜ 
przed wschodem słońca. ZbliŜał się w stronę Missisipi. Świt zastał go na 
jej brzegu. Z wysokości przeciwpowodziowego wału patrzył w 
zamyśleniu na rzekę. Ona takŜe, jak wszystko inne, nie oparła się suszy.

Rekordowo niski poziom wody obnaŜył nierówności i blizny 

urwistych brzegów, ukryte przez setki lat przed oczami człowieka. 
Piaszczyste ławice przybrały dziwaczne kształty, jak gdyby wstydziły się 
swojej nagości i pragnęły schować w mulistym korycie.

Wielka rzeka cierpiała. Hank rozumiał jej ból. Nie mógł juŜ dłuŜej 

udawać, Ŝe jego małŜeństwo jest szczęśliwe. Wiara w to wyparowała pod 
wpływem gniewu równie szybko, jak głębia Missisipi poddała się fali 
bezlitosnych letnich upałów.

– Wszystko się kiedyś kończy – przekonywał rzekę. – Nawet susza 

i nieudane małŜeństwo.

Lekka mŜawka, która przez całą noc draŜniła się z wysuszoną 

ziemią, musiała go chyba usłyszeć. Poczuła litość, przechodząc w deszcz,
który potwierdził słowa Hanka. Ziemia i rzeka wydały z siebie 
westchnienie ulgi. Powietrze wypełniło się zapachem wilgotnej gleby. 
Hank chłonął łapczywie ten aromat. Ubranie miał przemoczone do 
suchej nitki. Bez pośpiechu schodził z wału w strugach potęŜnej ulewy. 
Westchnął. CięŜar przygniatający barki ustąpił.

To juŜ skończone. Udawanie, tłumiony gniew i niechęć spłynęły 

jak deszcz z cięŜkiej chmury. Nie będzie więcej cierpienia. Lecz zaraz 
inna myśl wyparła tę przelotną satysfakcję. Wszystko skończone. 
MałŜeństwo, dom i Ŝycie z Susan naleŜało juŜ do przeszłości. Wiele 
musiał zapłacić za uczucie ulgi.

ROZDZIAŁ 2

Susan spróbowała mocniej zakręcić kran, ale woda nie miała 

zamiaru się poddać. Cienkim strumyczkiem spływała jej prosto na kark. 
Susan spojrzała na nieszczelny prysznic i groźnym tonem postraszyła, Ŝe 
wyrzuci go na śmietnik. Poskutkowało. Ostatnie krople potulnie 
potoczyły się do wanny.

Sięgnęła po ręcznik. Specjalnie wybrała najbardziej szorstki i 

zaczęła się energicznie wycierać. Poczucie całkowitego odrętwienia, w 
jakie popadła po wyjściu Hanka, zaczęło ją powoli opuszczać.

Długo siedziała skulona na kanapie. W końcu zebrała się na 

odwagę, Ŝeby wstać. Miała irracjonalną nadzieję, Ŝe wszystko było tylko 
koszmarnym snem. Lecz gładko zasłane łóŜko, puste szuflady i 
ogołocona z ubrań szafa mówiły same za siebie. Dobitnie świadczyły o 
tym, Ŝe Hank odszedł.

A więc to się naprawdę zdarzyło. Przyłapała Hanka na zdradzie. 

Nie mogła przymknąć na to oczu, nawet gdyby naleŜała do kobiet, które 
ignorują oczywiste fakty. To jednak nie mieściło się w naturze Susan.

WłoŜyła okulary i przejechała ręcznikiem po zaparowanym lustrze.

OdwaŜnie przyjrzała się swojemu odbiciu. Patrzyły na nią 
zaczerwienione oczy z zapuchniętymi powiekami. Lewe oko 
wykazywało jakby większą niŜ zwykle skłonność do lekkiego 
zezowania.

„Na szczęście ma sporo rozumu, bo piękna nigdy nie będzie”. 

WciąŜ dźwięczała jej w uszach ta przykra uwaga. Beztrosko rzucone 
kiedyś słowa na zawsze utrwaliły się w pamięci Susan. Nie była to, 
bynajmniej, celowa złośliwość ze strony optyka, który badał jej wzrok. 
Raczej obiektywne stwierdzenie faktu. Małe dziewczynki w okularach o 
grubych szkłach rzadko z wiekiem zyskują na urodzie. To prawda, nie 
miała Ŝadnych szans, aby zostać Miss Uniwersum.

Właściwie nigdy się zbytnio nie przejmowała swoim wyglądem. 

Natura obdarzyła ją nieprzeciętnym intelektem, który z nadwyŜką 
rekompensował braki urody. Hankowi to odpowiadało. Miała wtedy 
piętnaście lat. Teraz kończyła trzydzieści i niewiele się zmieniła. Widać 
Hank miał na ten temat inne zdanie.

Zrobiła krok w tył i obejrzała swoją sylwetkę od stóp do głów. 

Wbrew rozsądkowi zaczęła się porównywać z ciągle zgrabną i atrakcyjną 
Sandrą Kellogg. Tamta zawsze uchodziła za szkolną piękność. Susan 
była dziewczyną zupełnie innego pokroju. PrzecieŜ uroda naprawdę nie 
jest w Ŝyciu najwaŜniejsza.

A jeśli nawet, to ona, Susan, chyba z wiekiem nieco wyładniała. 

Kanciaste rysy twarzy szpeciły, gdy była dzieckiem. Teraz jednak po 
prostu ją odmładzały. Rzeczywiście, nie wyglądała duŜo powaŜniej niŜ 
piętnaście lat temu. Jedyna dostrzegalna róŜnica polegała na tym, Ŝe 
obecnie wiek oraz twarz i figura tworzyły harmonijną całość. No i 
bezpowrotnie zniknął młodzieńczy trądzik.

Dwa porody zostawiły, co prawda, trochę rozstępów, lecz dodały 

równieŜ parę kilogramów. Ciało nabrało miłych dla oka kształtów. 
Niestety, piersi nie zachowały ponętnej krągłości z okresu ciąŜy i 
karmienia. Były za małe, lecz Hankowi to nie przeszkadzało. Zawsze 
twierdził, Ŝe nadmiar to w tym przypadku marnowanie czegoś dobrego.

Uśmiechnęła się bezwiednie na myśl o miłym komplemencie. 

Uśmiech znikł jednak równie szybko, jak się pojawił, przechodząc w 
grymas bólu. Skoro Hank lubił małe biusty, to dlaczego przespał się 
właśnie z tą puszczalską Sandrą? Nie była przecieŜ płaska jak deska. A 
moŜe wszystkie puszczalskie mają co najmniej setkę w obwodzie?

– A niech go szlag trafi! – zaklęła znowu. – Jak mógł nam to 

zrobić? Dlaczego wszystko zniszczył?

Odbicie w lustrze nie udzieliło odpowiedzi. Znał ją tylko jeden 

człowiek. Ale on nie chciał nic powiedzieć.

Jednym ruchem ręki zgarnęła z umywalki drobiazgi i kosmetyki 

Hanka. Staromodna brzytwa, czerwona szczoteczka do zębów i duŜy 
czarny grzebień wylądowały z trzaskiem w metalowym koszu.

Trzynaście lat zmarnowane w jedną noc. Pokręciła głową z 

niesmakiem. Wszystko, do czego wspólnie doszli, wyrzucone jak 
wczorajsze śmieci. I tylko dlatego, Ŝe miał ochotę tarzać się w łóŜku z 
trzykrotnie zamęŜną i tyle samo razy rozwiedzioną Sandrą Kellogg. 
Wszyscy wiedzieli, Ŝe jest łasa na kaŜdą męską zdobycz. Nie przepuściła 
nikomu, kto wpadł jej w oko.

– Gdzie, u licha, miał rozum, gdy szedł za głosem swego ciała i 

zniszczył nasze Ŝycie? – Drgnęła, słysząc przykrą grę słów.

Wróciła do sypialni po jakieś czyste ubrania, lecz jej uwagę 

przyciągnęły zdjęcia na toaletce. Ich dwoje dzieci!

W wieku niemowlęcym, ze Świętym Mikołajem. Oboje tacy 

niewinni i ufni.

Jak Hank mógł im to zrobić? Wiedziała, Ŝe jej małŜeństwo nie jest 

doskonałe, ale jednego mogła być pewna: kochał te dzieciaki. Dlaczego 
pozbawił je domu rodzinnego? Nie miała pojęcia, jak wytłumaczyć im to, 
co się stało. Sama tego dobrze nie rozumiała. „Gdzie jest tatuś? Och, 
chyba u swojej przyjaciółki. Zostanie u niej na noc”. Nie, na pewno nie 

w ten sposób. Westchnęła. Dzięki Bogu, dzieci wracają dopiero jutro. 
MoŜe zdąŜy wymyślić jakieś sensowne wyjaśnienie, Ŝeby nie wpadły w 
popłoch.

Poczuła, Ŝe łzy znów napłynęły do oczu i szybko przycisnęła 

powieki palcami. Za duŜo płakała. Dźwięk przetaczającego się grzmotu 
zabrzmiał tak, jakby natura przyznawała jej rację.

Skoczyła do okna i szarpnęła zasłonkę. Zastygła bez ruchu na 

widok kropli spływających po szybie. Deszcz. Prawdziwy deszcz, nie 
jakiś tam kapuśniaczek. Słodki i błogosławiony. Błyskawicznie 
wciągnęła na siebie dŜinsy, poplamioną atramentem trykotową bluzę i 
wskoczyła w ulubione stare adidasy. Zbiegła na dół i szeroko otworzyła 
frontowe drzwi. Naprawdę padało. Susza się skończyła.

– Musisz zapomnieć o Hanku – powiedziała surowo. – Zapomnieć 

o Sandrze. Masz zająć się gazetą, a najlepsza wiadomość sezonu właśnie 
kapie ci na nos.

Chwyciła słuchawkę i zadzwoniła do Dawida Sinclaira. Był 

fotografem, z którym współpracowała.

– Trzeba zrobić zdjęcia, mnóstwo zdjęć – poleciła. – Sfotografuj 

traktory, które utkwiły w błocie, krople deszczu na kłosach zbóŜ, ludzi z 
parasolami i dzieci w kaloszach. No i farmerów ze łzami w oczach. 
Poświęcimy na to całą stronę. Przekręć do redakcji, gdybyś miał jakieś 
pytania.

Odwiesiła słuchawkę, nie czekając na odpowiedź Dawida. Teraz 

czuła się o wiele lepiej. Praca była najlepszym lekarstwem na małŜeńską 
zapaść. Ta strategia moŜe nie być skuteczna, myślała, jadąc mokrymi 
ulicami. Warto jednak robić coś bardziej konstruktywnego niŜ siedzieć w 
domu i wypłakiwać oczy.

Na przeciwległym krańcu miasteczka deszcz bębnił miarowo o 

blaszany dach „Farmer’s Seed and Supplies”. Budynek przypominał 
wyglądem wielką stodołę. Wewnątrz tłum farmerów świętował koniec 
suszy.

– Cholera, to juŜ najwyŜszy czas!
– śeby tylko nie zapeszyć! A nuŜ przestanie padać?
– Bóg się wreszcie zlitował!
– UwaŜaj, on moŜe jeszcze zmienić zdanie.
– Tak, tak, ale przecieŜ moŜemy się cieszyć. Niech Ŝyje deszcz!
Wszystkich ogarnęła prawdziwa euforia, bez względu na to, czy 

uprawiali trzysta akrów, czy teŜ grządkę z pomidorami w przydomowym 
ogródku.

Hank prawie nie brał udziału w radosnych pogawędkach. Na 

szczęście nikt nie zauwaŜył, Ŝe mówi jeszcze mniej niŜ zwykle.

Jego obecność teŜ nikogo nie zdziwiła, choć jeszcze wczoraj tak 

się upierał, Ŝe musi mieć wolną sobotę. Zebrała się tutaj przynajmniej 
połowa mieszkańców Morristown. W tej sytuacji byłoby dziwne, gdyby 
Hank się nie pojawił.

W firmie nie było dzisiaj duŜo roboty. Nikt nie interesował się 

nawozami ani sprzętem rolniczym. Ludzie uśmiechali się od ucha do 
ucha i bez końca rozprawiali o deszczu.

– Chyba wiemy, o czym napisze Susan w następnym wydaniu 

„Gazette”, prawda, Metcalf?

Nerwowy tik wykrzywił mu kącik ust. Prawdę mówiąc wątpił, czy 

Susan myśli teraz o dziennikarskiej sensacji sezonu. Przypomniał sobie 
pełną gniewu twarz Ŝony i przez moment serce zabiło mu nadzieją. MoŜe 
nie docenił siły jej uczucia?

Nie ma się co łudzić, stwierdził po chwili. MoŜliwe, Ŝe przeŜyła 

szok z powodu jego rzekomej winy, ale nie wyglądała na załamaną. Była 
najbardziej odporną kobietą, jaką znał. Niedługo sama pewnie dojdzie do 
wniosku, Ŝe lepiej jest mieć męŜa z głowy. O ile juŜ tak nie myśli.

„Dla ciebie nie ma tu miejsca” – tak mu wczoraj powiedziała. 

Ś

wietnie zdawał sobie sprawę, Ŝe słowa odnosiły się do ciasnego garbusa 

słuŜącego do rozwoŜenia gazet. Ale było jeszcze coś. Coraz lepsza 
kondycja finansowa „Gazette” i rosnąca niezaleŜność dzieci wskazywały 
na to, Ŝe równieŜ i w rodzinie było dla niego coraz mniej miejsca. Miał 
wraŜenie, Ŝe jest z niej rugowany szybciej, niŜ jego jedenastoletni syn 
Jake wyrasta z nowych butów.

Coś mokrego kapnęło mu na policzek. Odruchowo spojrzał w górę 

sądząc, Ŝe dach przecieka. Nie była to jednak kropla deszczu. Wilgoć, 
którą poczuł na wargach, miała słony smak. Pośpiesznie wytarł twarz 
rękawem, aby usunąć kompromitujący przejaw słabości. Przebiegł 
wzrokiem po hałaśliwym tłumie, szukając potencjalnego świadka, ale 
nikt nic nie zauwaŜył. Hank chwycił formularz inwentaryzacyjny jako 
dowód, Ŝe ma co robić i wycofał się do magazynu. ZdąŜył jeszcze 
usłyszeć, jak Joe Camden, jeden z jego wspólników, komentuje:

– Oto cały Metcalf. Prawdziwy wół roboczy. Nic nie zdoła 

powstrzymać go od pracy – ani susza, ani powódź.

– Święta racja – mrukną} kpiąco za zamkniętymi drzwiami. – Wół 

roboczy, który dzięki swej głupocie zamienił się w ogiera.

Wiedział, Ŝe potrafi pracować i utrzymać rodzinę, ale się nie 

oszukiwał. Nigdy nawet nie próbował dorównać Susan. UwaŜał, Ŝe ona 

go kiedyś zostawi, to tylko kwestia czasu.

Właściwie i tak miał szczęście, Ŝe mógł spędzić te lata z kobietą, 

którą kochał. Nie musiał słuchać rodziny ani przyjaciół, aby zdać sobie 
sprawę z jej zalet. Przerastała go o głowę pod kaŜdym względem. 
Szkolna prymuska z pewnością mogła wyjść za kogoś lepszego niŜ za 
chłopaka, którego największym sukcesem było zrobienie jej dziecka. Ten 
wspaniały wyczyn zapewnił mu przynajmniej chwilowo miejsce u boku 
Susan. Hank nigdy tego nie Ŝałował.

Wyciągnął z tylnej kieszeni portfel i z bezwstydną dumą spoglądał 

na kolekcję zdjęć. MoŜliwe, Ŝe wiele w Ŝyciu nie osiągnął, ale 
niewątpliwie potrafił płodzić wspaniałe dzieci. Kim i Jake byli tego 
najlepszym dowodem.

– Hej Hank, idziemy! – Joe zajrzał do magazynu. – Zamykamy 

dziś wcześniej z powodu pogody. W „Jube” stawiają kolejkę pierwszej 
setce przemoczonych klientów.

– Dobra, zaraz wychodzę. – Hank ostatni raz spojrzał na fotografię 

córki i syna. MoŜe istotnie potrzebował drinka, Ŝeby usunąć coś, co 
nagle zaczęło dławić go w gardle.

Podniecony tłumek wysypał się z „Seed and Supplies” i poniósł 

Hanka w stronę baru. Zabawa właśnie się rozkręcała.

Usiadł przy samym końcu długiego kontuaru, z dala od 

rozkrzyczanych gości. O tej porze śpieszył się zazwyczaj do domu na 
kolację z rodziną. Te dni przeminęły, skarcił się w myśli za 
wspomnienia. Podniósł kufel do ust.

Nie zdąŜył się jeszcze napić, gdy nagle spostrzegł przy drzwiach 

Sandrę Kellogg. Odstawił kufel tak gwałtownie, Ŝe piwo chlapnęło na 
wszystkie strony. Próbował schować się za plecami potęŜnego 
Buddy’ego Owena, ale nie zdało się to na nic. Sandra zauwaŜyła go 
natychmiast. Bez wahania ruszyła w jego stronę.

Instynkt nakazał Hankowi ucieczkę. Przedarł się do tylnego 

wyjścia udając, Ŝe nie słyszy wołania Sandry. Zwolnił dopiero w 
bezpiecznej odległości od baru i odetchnął z ulgą. Dzisiaj udało mu się 
nie wpaść w łapy ludoŜercy. Machinalnie skierował się w stronę domu. 
Zatrzymał samochód przed skrzyŜowaniem zastanawiając się, co robić. 
Czy powinien pojechać do domu? Miało to jakiś sens? Susan 
prawdopodobnie nie wpuści go nawet za próg. MoŜe gdyby z nią 
porozmawiał, powiedział, co się naprawdę wydarzyło, wtedy moŜe...

MoŜe co? MoŜe pozwoliłaby ci pokręcić się w pobliŜu nieco 

dłuŜej. Czy tego właśnie chcesz, Metcalf? Pętać się obok niej, dopóki nie 
kaŜe ci odejść?

Dwa razy przepuścił zielone światło, aŜ ktoś z tyłu zaczął wściekle 

trąbić. Przydusił gaz do deski i samochód skoczył do przodu.

Dom był zupełnie ciemny i cichy. śadnego śladu Ŝycia. Hank 

patrzył w okna z coraz większym niepokojem. CzyŜby Susan zabrała 
dzieci i wyjechała? Nie, to niemoŜliwe. PrzecieŜ cała jej rodzina i 
przyjaciele mieszkali w Morristown. Ta cholerna gazeta teŜ była lokalna.

Umysł Hanka powoli zaczął pracować racjonalnie. Dzieci są wciąŜ 

na wycieczce. Dlatego jest tak cicho. Ale gdzie się podziała Susan? 
Nigdzie nie zauwaŜył furgonetki ani starego garbusa. Znów poczuł 
przypływ paniki, ale teraz sam udzielił sobie odpowiedzi.

Susan jest w redakcji. Mogła być tylko tam. Najwyraźniej 

przecenił swoją osobę sądząc, Ŝe ich małŜeństwo okaŜe się waŜniejsze 
niŜ relacja o deszczu.

– Wspaniale – mruknął. – Nasza przyszłość się sypie, a ona jest w 

tej durnej redakcji!

Znów poczuł, Ŝe wzbiera w nim złość. Podjechał przed budynek, 

gdzie pracowała Susan i pędem wbiegł na górę. Nie spotkał po drodze 
Ŝ

ywej duszy, w przeciwnym razie ktoś pewnie zadzwoniłby po policję. 

Hank miał bowiem taką minę, jakby chciał popełnić morderstwo.

Susan musiała to zauwaŜyć, choć nie obawiała się o swoje Ŝycie. 

Spokojnie wytrzymała spojrzenie Hanka.

Oboje dobrali się niewątpliwie na zasadzie przeciwieństw: 

zrównowaŜenie kontra wulkaniczna wybuchowość. W ciągu ostatnich 
szesnastu godzin odkryła coś jeszcze. Jego humory nie robiły na niej 
Ŝ

adnego wraŜenia.

– Wiedziałem, Ŝe cię tu znajdę. Tylko praca, reszta się nie liczy. 

Do diabła, nawet nie wiem, co mnie tu przyniosło.

– Rzeczywiście nie widzę powodu. Masz tupet, Ŝeby się tu 

pokazywać po ostatniej nocy.

– UwaŜam, Ŝe powinniśmy porozmawiać. Chciałem ustalić z tobą 

parę rzeczy, nim wszystko wymknie się nam z rąk. Ale to nie ma sensu. 
Nasze małŜeństwo się rozpada, a ty myślisz tylko o następnym wydaniu 
gazety.

Odwróciła się do niego tyłem, udając zainteresowanie drukarską 

makietą.

– Czego się spodziewałeś, uciekając bez słowa? śe będę szlochać i 

załamywać ręce? Czekać na twój łaskawy powrót?

Trafiła w dziesiątkę, ale nie miał zamiaru jej tego przyznać. 

Zachował kamienny wyraz twarzy i nic nie odpowiedział. Trzynaście lat 
małŜeństwa nie poszło jednak na marne. Susan świetnie potrafiła 

zrozumieć milczenie Hanka. Spojrzała na niego przez ramię.

– Tego chciałeś, prawda? Jaka szkoda, Ŝe cię rozczarowałam. 

Niewierny mąŜ nie jest wart tylu łez.

– Ty w ogóle się nie przejmujesz – stwierdził ze zdumieniem. – 

Nie obchodzi cię, czy z kimś sypiam.

– Och, obchodzi mnie, Hank! Od wczoraj z tysiąc razy posłałam 

cię w myśli do diabła! Chciałam, Ŝeby cię szlag trafił, gdy zobaczyłam, 
jak wychodzisz od Sandry! – Na dźwięk tego imienia wstrząsnął nią 
szloch, nim zdąŜyła wziąć się w garść. – Jak mogłeś tam pójść, Hank? 
Dlaczego?

– A co według ciebie miałem zrobić? – Wyprostował się, szykując 

do obrony. – Czy nie jestem ostatni na twojej liście?

– Nigdy nie byłeś na końcu! – zaprotestowała. – PrzecieŜ to, co 

robię, robię dla was. Dla ciebie, Kim i Jake’a. Tyle zainwestowaliśmy w 
„Gazette”. Nie moŜemy wszystkiego zmarnować. Nie potrafisz tego 
zrozumieć? Uzbroić się w cierpliwość?

– Jak długo miałem czekać? AŜ podwoisz nakład? AŜ przerobisz 

„Gazette” na drugiego „New York Timesa”? – Oparł swe wielkie dłonie 
na ramionach Susan i lekko nią potrząsnął. – Tak bardzo cię wczoraj 
potrzebowałem! Wczoraj – nie za rok czy dwa!

Wywinęła się z jego rąk, zaciskając pięści ze złości.
– A skoro mnie nie było, poleciałeś na Sandrę! – Łzy spływały jej 

po policzkach. – Chciałeś się zabawić, a ona juŜ dawno wpadła ci w oko. 
Ile razy udało się jej zająć moje miejsce?

– Wcale tak nie było! Nikt nigdy nie zajął twojego miejsca. Ani 

Sandra, ani nikt inny. Do licha, Susan. Pragnąłem cię. Dlaczego po 
prostu nie mogłaś wrócić do domu?

– Sądzisz, Ŝe nie chciałam? – Patrzyła na niego z 

niedowierzaniem. – Na miłość boską, Hank! PrzecieŜ to były moje 
urodziny! Myślisz, Ŝe wolałam je spędzić z trzema setkami gazet niŜ z 
tobą?

– Więc dlaczego nie wróciłaś do domu?
– Dlatego, Ŝe nie miałam innego wyjścia. Ktoś musiał dostarczyć 

te cholerne gazety, a tylko ja mogłam to zrobić.

– A więc ciągle ta sama śpiewka. Twoja cenna gazeta jest na 

pierwszym miejscu, a ja na szarym końcu.

– Wcale nie! – Ukryła twarz w dłoniach, starając się zachować 

spokój. Na Boga, to Hank powinien się bronić, nie ona. Opuściła ręce i 
spojrzała na niego zdecydowanie.

– Nie wmawiaj mi, Ŝe to ja jestem wszystkiemu winna. To ty mnie 

wczoraj zdradziłeś.

W pokoju zapanowała na chwilę niczym nie zmącona cisza.
– A gdybym... – odezwał się niskim szeptem – a gdybym 

powiedział, Ŝe nic nie zaszło? Uwierzyłabyś mi?

– Nie uwaŜasz, Ŝe na to jest juŜ trochę za późno? – Roześmiała się 

gorzko i potrząsnęła głową. – PrzecieŜ sama dostarczyłam ci wczoraj 
alibi. Mogłeś po prostu powiedzieć: „Tak, Susan. Tak właśnie było”. Być 
moŜe wtedy potrafiłabym uwierzyć w te bajki. Ale nie teraz. Nie po tym, 
jak odszedłeś bez słowa.

– Więc co mamy zrobić? Chcesz, Ŝebym się wyprowadził?
– Chyba juŜ to zrobiłeś.
– Rzeczywiście, wepchnęłaś ubrania do worka jak jakieś rupiecie. 

– Wezbrała w nim złość na myśl o dwóch plastykowych workach, wciąŜ 
leŜących na tylnym siedzeniu chevroleta... – Nie mogłaś zapakować tego 
do walizki?

– Nie mamy walizek – ucięła krótko. – Nigdy nigdzie nie 

wyjeŜdŜaliśmy.

– Mogłaś przynajmniej wziąć kartonowe pudło, czy coś takiego. 

Wiesz, jak się czuję, woŜąc swoje rzeczy niby górę śmieci?

– W tych okolicznościach to całkiem odpowiednie porównanie – 

odparła złośliwie.

Westchnął. Nie miał dzisiaj co liczyć na sympatię swojej Ŝony.
– Chyba zamelduję się na razie w jakimś motelu.
– W motelu? Myślałam...
– Co takiego?
– Nic – powiedziała szybko. Oblizała nerwowo wargi i odwaŜyła 

się zapytać:

– Co z dziećmi? Co powiemy Kim i Jake’owi?
– Nie wiem. – Potarł ręką czoło, uciskając jednocześnie skronie 

palcami w nadziei, Ŝe złagodzi to napięcie, jakie odczuwał. – Chyba nie 
musimy wyjaśniać im tego szczegółowo? Trzeba im to przekazać 
moŜliwie najłagodniej.

– Chcę dla nich jak najlepiej – stwierdziła sucho.
– Przynajmniej w tym jednym się zgadzamy. – Ruszył powoli w 

stronę drzwi. – Wyjadę po nich, sam im powiem, skoro to ja się 
wyprowadzam.

Omal się nie zgodziła. Na szczęście przypomniała sobie, Ŝe 

według niego to ona ponosi za wszystko winę.

– Nie chcę, Ŝeby się dowiedziały od ciebie. Ja im powiem.
– CzyŜbyś nie miała do mnie zaufania?

– W tej sytuacji to raczej głupie pytanie, nie sądzisz? – spytała, 

rzucając mu ironiczne spojrzenie.

– W porządku – odparł szybko czując, Ŝe na twarz wypływa mu 

krwisty rumieniec.

– Świetnie.
– Ale pamiętaj – powiedział ostrzegawczym tonem. – Tym razem 

nie kaŜ mi czekać.

ROZDZIAŁ 3

– Pamiętaj – powtórzyła jeszcze raz. – Powiemy im dopiero w 

domu.

– Nie bój się, będę pamiętał – warknął. Susan spojrzała na niego 

wściekłym wzrokiem. Autobus się spóźniał. JuŜ od godziny stali obok 
siebie, opierając się plecami o wysłuŜoną furgonetkę Hanka. Prawili 
sobie nawzajem złośliwości, usiłując jednocześnie nie ściągnąć uwagi 
innych rodziców.

– I Ŝebyś się przy nich nie kłócił – dodała. – Podamy im tylko 

fakty, które ustaliliśmy.

– Nie musisz mi bez przerwy przypominać. Ja teŜ chciałbym im to 

ułatwić.

– Nie lubię niedomówień.
– Wszystko juŜ wyjaśniliśmy.
– Doskonale. – Zagryzła wargi, powstrzymując cisnące się na usta 

przykre słowa. Nerwowo splatała i rozplatała ręce, jakby nie wiedziała, 
co z nimi zrobić. Hank przeniósł cięŜar ciała na lewą nogę i westchnął.

– Musisz to bez przerwy robić? – spytała. – Jęczysz jak stara 

opona, z której uchodzi powietrze.

Spojrzał na nią i z premedytacją westchnął jeszcze raz. 

Postanowiła go ignorować. Zaczęła w myśli Uczyć swoją metodą od 
tysiąca w dół, aŜ zgubiła się przy dziewięćset sześćdziesiąt pięć.

– Postanowiliśmy trochę od siebie odpocząć – powtórzyła wersję, 

którą wspólnie opracowali. – To wszystko. Nie musimy wyjaśniać... hm, 
niczego więcej.

– Dobrze.
– W porządku.
Dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć. Dziewięćset dziewięćdziesiąt. 

Dziewięćset osiemdziesiąt pięć. Cholera. Dała sobie spokój z liczeniem. 
Tym razem nie przynosiło poŜądanego rezultatu.

– A moŜe jednak im powiemy. Będą pytać, co się stało. I co mamy 

zamiar zrobić.

– Proszę bardzo – wycedził. – Jeśli chcesz, to powiedz.
– Nie mówiłam, Ŝe chcę, ale oboje do tego zmierzamy, prawda?
– Tak cię obchodzi, co ja myślę? PrzecieŜ zawsze wszystko wiesz 

lepiej.

– Nie tym razem – odparła skwaszonym tonem.
– Lepiej się zdecyduj. Właśnie przyjechali.
Ruszyli w stronę niebieskiego autokaru. Wysypała się z niego 

hałaśliwa gromada nastolatków i młodszych dzieci. Zapanował 
nieopisany harmider.

Metcalfowie zapomnieli na chwilę o małŜeńskim kryzysie. 

Rozglądali się za swoimi pociechami. Wysoką i smukłą Kim zauwaŜyli 
prawie natychmiast. Stała spokojnie i z wyraźnym rozbawieniem 
przyglądała się dwóm ósmoklasistom, którzy zawzięcie ze sobą walczyli. 
Obaj chcieli nieść torbę młodszej i ładnej koleŜanki. Uspokoili się na 
widok potęŜnej sylwetki jej ojca.

W drzwiach autobusu pojawił się Jake. Wysoki i chudy jak tyczka, 

wysiadał niezręcznie, jakby jego kończyny były o wiele za długie i 
trochę przeszkadzały. Potknął się na stopniu i upadł. Wygląda jak młody 
Jimmy Stewart, pomyślała Susan. Zasłoniła dłonią usta, Ŝeby ukryć 
uśmiech. Gdyby nie przeciwna płeć, moŜna by uwierzyć, Ŝe Hank i ja 
klonujemy nasze dzieci, zamiast dać im po kilka swoich genów, 
stwierdziła.

Kim i jej ojciec byli bowiem do siebie podobni jak dwie krople 

wody. Te same proste, czarne włosy, gęste brwi, ciemne oczy w oprawie 
wspaniałych rzęs. Silne, gibkie, wysportowane ciała. Ojciec i córka. 
Charaktery takŜe mieli takie same. Cicha woda. Dwie bliźniacze rzeki o 
mocnym i pełnym wirów nurcie, który bywa niebezpieczny.

Jake był natomiast nieodrodnym synem swojej matki. Szczupły i 

długonogi, z brązowymi oczami, w których błyszczała inteligencja. 
Chłopiec patrzył na świat przez okulary o grubych szkłach. Pomimo 
delikatnej budowy miał niesłychaną energię. Tę cechę takŜe odziedziczył 
po Susan. KaŜde z nich mogło wiele dokonać i tyle samo przetrzymać. 
Matka i syn. Drzemiąca siła ukryta za zwodniczym pejzaŜem.

PrzecieŜ ani Hank, ani ja nigdy nie faworyzowaliśmy Ŝadnego z 

dzieci, pomyślała. W tym przypadku, wbrew wszelkim regułom, 
przyciągały się podobieństwa. Dlatego właśnie Kim odruchowo 
uściskała najpierw ojca, Jake zaś, potykając się o własne nogi, podszedł 
do matki.

– Jak się udał wyjazd?
– Mieliście dobrą zabawę?
Przez całą drogę rozmawiali o wycieczce. W domu temat zaczął 

się jednak powoli wyczerpywać. Śpiwory i torby wylądowały na 
podłodze w salonie, który wyglądał teraz jak pobojowisko.

– Weźcie stąd swoje rzeczy i zanieście na górę – poleciła Susan.
– Och, mamo, litości – prosiły dzieci.
– Natychmiast! I pospieszcie się. Ojciec i ja chcemy z wami o 

czymś porozmawiać.

– O czym? – śadne nie ruszyło się nawet w stronę bagaŜy.
– Najpierw zabierzcie stąd te torby. A teraz marsz. Oboje z 

Hankiem zignorowali pytające spojrzenia. Kim i Jake nie dyskutowali 
jak zwykle, tylko złapali torby i pognali na górę.

– Siadajcie i słuchajcie uwaŜnie – odezwał się Hank, gdy wrócili 

do salonu. – To, co chcemy wam powiedzieć, jest bardzo waŜne. Musicie 
wszystko dobrze zrozumieć.

– Co się stało, tatusiu? – spytała Kim. – Nabroiliśmy?
– SkądŜe, kochanie – zapewniła szybko matka. – Nie ma w tym 

Ŝ

adnej waszej winy.

– Czy ktoś umarł? – Oczy Jake’a były okrągłe jak spodki. Oboje z 

Kim nagle spowaŜnieli. – MoŜe dziadek Mitchum miał kolejny zawał i...

– Nie synu. Wszyscy są zdrowi – odparł Hank.
– Więc co się dzieje? – Kim była wyraźnie zaniepokojona. – 

Macie takie ponure miny. Musi być jakiś powód.

– Właściwie to nic takiego. Po prostu nastąpi parę zmian. – Susan 

skróciła przemowę do jednego zdania. Dobre dziennikarstwo nie toleruje 
nadmiaru słów.

– Zmiany? Co chcesz przez to powiedzieć? – Jake wystarczająco 

dobrze znał matkę. Od razu zauwaŜył, Ŝe coś jest nie w porządku.

Hank stracił na chwilę wątek, ale szturchnięcie łokciem sprawiło, 

Ŝ

e zaraz przypomniał sobie, co ma mówić.

– Widzicie, wszystko sprowadza się do tego, Ŝe przez jakiś czas 

nie będę z wami mieszkał.

– Jak to nie będziesz mieszkał? Dlaczego? WyjeŜdŜasz dokądś, 

tatusiu? – Dzieci skoczyły na równe nogi, przekrzykując się nawzajem.

– Siadajcie. Wszystko wam wyjaśnimy. – Susan delikatnie 

popchnęła Jake’a na kanapę, a Hank skłonił Kim, aby takŜe usiadła.

– Ale...
– śadnych „ale”, po prostu nas wysłuchajcie. – Susan odetchnęła 

głęboko i zaczęła od nowa: – Wasz tatuś i ja mamy trochę problemów, z 
którymi chcemy się uporać. Doszliśmy do wniosku, Ŝe przez jakiś czas 
pomieszkamy oddzielnie. MoŜe w ten sposób wszystko się ułoŜy.

– Jakie „wszystko”? – zawołał Jake i złapał matkę za rękę.
– Po prostu takie sprawy, które zdarzają się w kaŜdym 

małŜeństwie. – Hank uspokajająco objął ramieniem córkę. Kim wytarła 
dłonią łzy, które wbrew jej woli pojawiły się na rzęsach.

– Ale dlaczego chcesz się wyprowadzić, tatusiu? – spytała.
– Uznaliśmy, Ŝe tak będzie najlepiej. – Susan odgarnęła z czoła 

córki kosmyk włosów.

– Nie martw się, kochanie. Zamieszkam w pobliŜu. Zawsze 

moŜesz do mnie zadzwonić, jeśli będę ci potrzebny.

– Nie! – Kim odepchnęła gwałtownie rękę matki i przytuliła się do 

ojca. – Ja teŜ chcę się stąd wynieść!

– AleŜ dziecinko...
– Kochanie, nie... – Rodzice odezwali się jak na komendę. Patrzyli 

na córkę z osłupieniem. Susan chciała ją objąć, ale wzdrygnęła się z 
przykrością, bo Kim jeszcze mocniej przylgnęła do ojca.

– Nie zostanę tutaj! – zawołała. – To wszystko twoja wina! Tatuś 

się wyprowadza przez ciebie i ja chcę iść razem z nim!

– Nie, dziecko, to nieprawda. – Hank ujął córkę pod brodę i uniósł 

jej twarz. – Kochanie, to nie jest niczyja wina. Twoja mama i ja musimy 
trochę od siebie odpocząć.

– Nieprawda! Wyprowadzasz się, bo ona nie ma juŜ dla nas czasu! 

Rozumiemy cię, tatusiu. My teŜ jej nienawidzimy!

– Kim! – zawołał ojciec.
– Kim! – Głos matki był przepojony bólem.
– Ty wstrętna kłamczucho! – wrzasnął Jake. Miał zamiar bronić 

matki ze wszystkich sił. – Odszczekaj to, Kim! Zaraz to odszczekaj!

– Wypchaj się, smarkaczu. To ona powinna się wynieść, nie tatuś!
Hank nie zamierzał tego dłuŜej tolerować. Odsunął Kim od siebie i 

zmusił, Ŝeby spojrzała na matkę.

– Masz przeprosić mamę, Kim. Natychmiast.
– Nie!
– Kim!
– JuŜ dobrze, Hank. Nie męcz jej. – Susan otoczyła ramieniem 

swego lojalnego syna i lekko go uścisnęła. – Daj spokój, Jake. Kim ma 
prawo do wyraŜania własnych uczuć. Szkoda tylko, Ŝe nie powiedziała 
mi tego wcześniej.

– Ona tak nie myśli, mamo! Wiem, Ŝe to nieprawda! – upierał się 

Jake.

– Ja teŜ tak sądzę, synku. Ale czasem zdarza się, Ŝe człowieka 

ponosi. Prawie kaŜdy mówi wtedy okropne rzeczy.

Kim zignorowała słowa matki. Odwróciła się do ojca i objęła go z 

całej siły.

– Tatusiu, proszę cię. Nie odchodź.
– Muszę, kotku. Ale będę niedaleko. Ty i Jake moŜecie się ze mną 

widywać.

– Pozwól mi być razem z tobą!
– Kochanie, nie moŜesz mieszkać w „Carriage Motel”. To nie jest 

odpowiednie miejsce dla ciebie. A teraz spokój, świat się przecieŜ nie 
kończy.

– Właśnie, Ŝe tak! – zawołała Kim. – Znam takich, których rodzice 

się rozeszli. Połowa z nich od rozwodu nie widziała ojca!

Rozwód. Dźwięk tego słowa zabrzmiał w uszach jak wystrzał. 

Odbił się rykoszetem od ścian i poranił ich wszystkich.

– Nikt nic nie mówił o rozwodzie, Kim. – Hank usiłował 

uspokajająco poklepać córkę po plecach, ale ręce trzęsły mu się tak 
bardzo, Ŝe wsunął je do kieszeni dŜinsów.

– Nikt tego tak nie nazwał, ale przecieŜ o tym mówiliście.
– Nie – powiedziała Susan. – To tylko separacja...
– No właśnie – wtrąciła Kim. – Separacja. Wstępna faza rozwodu.
– Zamknij się, Kim! – zaatakował ją brat. – Powtarzasz to słowo 

jak papuga. Zupełnie jakbyś chciała, Ŝeby się rozwiedli.

– Wszystko mi jedno, jeśli tylko zostanę z tatusiem!
– No to ja zostaję z mamą!
– Przestańcie. – Hank miał szczery zamiar przemówić im do 

rozumu. – Nie wybieracie stron, bo nie gracie w piłkę. Cokolwiek się 
zdarzy, pamiętajcie, Ŝe zawsze jesteśmy waszymi rodzicami. Musicie 
zaakceptować to, co oboje z mamą uznamy za najlepszy dla was wariant. 
Dlatego właśnie teraz zostaniecie tu, w tym domu, razem z mamą.

– Ale tatusiu...
– Dosyć tego, Kim. Ani słowa więcej!
– Typowa odzywka taty – zauwaŜył ironicznie Jake.
– Jake! – Susan potrząsnęła chłopca za ramię.
– PrzecieŜ to prawda. Kim twierdzi, Ŝe nie masz dla nas czasu, ale 

przecieŜ często ze mną rozmawiasz. A tato tylko na wszystkich 
wrzeszczy. Zawsze się wścieka bez powodu.

– Kłamiesz! – Siostra rzuciła się w stronę brata z podniesioną 

pięścią, ale ojciec przytrzymał Kim na miejscu.

– Diabeł w was wstąpił, czy co? Wygląda na to, Ŝe was trzeba 

odseparować.

– Wobec tego ja idę z tobą – zgodziła się ochoczo Kim. – A Jake 

moŜe zostać z nią.

– Teraz, moja panno, kaŜde z was pójdzie do swojego pokoju. 

Macie tam zostać, dopóki nie pozwolę wam wyjść. JuŜ was tu nie ma. – 
Susan spokojnie wytrzymała wyzywające spojrzenie córki.

Kim zerknęła na ojca, szukając u niego wsparcia.
– Słyszałaś? – powiedział tylko, krzyŜując ręce na piersi. 

Dziewczyna pomaszerowała na górę, tupiąc głośno na schodach. Z całej 

siły trzasnęła drzwiami, aŜ w domu zabrzęczały wszystkie szyby.

– Ty teŜ, Jake – rozkazał Hank. – Na górę.
Chłopak miał ochotę zaprotestować, ale wystarczyło jedno 

spojrzenie na twarz matki, Ŝeby zmienił zdanie, Pomaszerował na piętro 
cicho i z godnością. Susan i Hank patrzyli na siebie przez chwilę w 
milczeniu.

– Są bardziej spostrzegawczy niŜ my – mruknęła.
– Tak, chyba masz rację – zgodził się z westchnieniem.
Siedzieli po przeciwnych stronach kanapy, oboje pogrąŜeni w 

niewesołych myślach. Susan studiowała linie na dłoni, jakby chciała z 
nich wyczytać coś, czego do tej pory nie zauwaŜyła.

– Nie miałam pojęcia, Ŝe Kim tak nie znosi mojej pracy. Dlaczego 

nigdy mi nie powiedziałeś?

– Sam o tym nie wiedziałem. Myślałem, Ŝe tylko ja mam 

zastrzeŜenia. Ale szkoda, Ŝe ty nie powiedziałaś mi, co czuje Jake.

Potrząsnęła głową z niesmakiem.
– Dla mnie to teŜ niespodzianka. Byłam pewna, Ŝe tylko na mnie 

wyładowujesz swe humory.

– Na nikim się nie wyładowuję. Jezu, mówisz jakbym was 

wszystkich prał.

– Wiem, jaki wraŜliwy jest Jake. Lepiej zniósłby bicie niŜ to, Ŝe się 

na niego krzyczy.

– Wiem, wiem. Nie musisz mnie pouczać, jak mam traktować 

własnego syna.

– Naprawdę? A ja uwaŜam, Ŝe nam obojgu przydałoby się parę 

wskazówek Nie rozumiemy naszych dzieci.

Hank wstał i zaczął powoli krąŜyć po pokoju. Bezskutecznie 

usiłował zwalczyć poczucie zagubienia. Nigdy by nie przypuszczał, Ŝe 
moŜna czuć się tak obco we własnym domu. Teraz musiał stąd odejść.

– Chcesz, Ŝebym tu jeszcze posiedział? Tak na wszelki wypadek?
– Nie. – Susan spuściła wzrok na kciuki, którymi kręciła młynka. – 

Lepiej juŜ idź. Wszyscy potrzebujemy trochę spokoju. Powiem dzieciom, 
gdzie mogą cię zastać, jeśli będą chciały pogadać.

Hank skinął głową, starając się ukryć ulgę.
– Susan? – odezwał się pytająco z ręką na klamce. – Tak?
– Czy tego właśnie chcesz? Rozwodu?
– Chyba nie mamy innej alternatywy. – Boleśnie wbiła sobie 

paznokieć w wewnętrzną stronę dłoni. Podniosła rękę do ust, Ŝeby 
złagodzić językiem skaleczenie.

– Masz zamiar złoŜyć pozew do sądu?

– Jeszcze nie wiem. PrzecieŜ nie musimy teraz decydować. MoŜe 

porozmawiamy o tym kiedy indziej?

– Jasne. Wiesz, gdzie mnie szukać. Zadzwoń, jeśli będziesz czegoś 

potrzebowała.

– Doskonale. Ty teŜ się odezwij. To znaczy, gdybyś na przykład 

czegoś zapomniał.

– Dobrze.
W pokoju zapanowała niezręczna cisza. Ich spojrzenia spotkały się 

przelotnie, lecz oboje zaraz spuścili wzrok. PoŜegnanie okazało się 
trudniejsze niŜ przypuszczali.

Susan pierwsza podjęła decyzję. Bez słowa odwróciła się do 

Hanka plecami. Co z oczu, to... Usłyszała ciche skrzypnięcie 
zamykanych drzwi i oddalające się kroki. Silnik cięŜarówki ryknął za 
oknem. Hank odszedł.

Nie było to aŜ takie trudne, pomyślała. Na piętrze ktoś głośno 

tupnął. Coś cięŜkiego uderzyło o ścianę.

A jednak nie jest to łatwe. Westchnęła i zaczęła liczyć. 

Dziewięćset dziewięćdziesiąt tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt pięć...

ROZDZIAŁ 4

Hank rzucił się na łóŜko nie zdejmując ubrania. Padał ze 

zmęczenia, a w pokoju było zimno jak w psiarni. Marzył o tym, Ŝeby 
natychmiast zasnąć. Od dawna Ŝył w taki sposób. Nic, tylko praca i sen, z 
przewagą tej pierwszej. Mijały kolejne dni i tygodnie, wszystkie 
bliźniaczo podobne do siebie. Zmieniła się jedynie pora roku. Letnia 
susza ustąpiła nagłej powodzi, wywołanej przez ulewne deszcze. Padało 
przez całą jesień. Błotniste pola nie mogły juŜ wchłonąć więcej wody. 
Później wczesna zima pokryła wszystko srebrzystym szronem.

Zbiory były kiepskie, lecz mimo to farmerzy ledwie zdąŜyli 

zakończyć Ŝniwa przed nastaniem tęgich mrozów. W „Seed and 
Supplies” panował ruch od rana do nocy. Trzeba było zapomnieć o 
regularnych godzinach pracy. Na dodatek zwolnił się Billy Smathers. Do 
tej pory on dostarczał klientom propan, jeŜdŜąc wielką cysterną. Ze 
względów finansowych chwilowo nie zatrudniono na jego miejsce 
nikogo. Trzej właściciele uznali, Ŝe mogą na zmianę zastąpić Billy’ego. 
Wszyscy mieli wymaganą przez prawo licencję.

Buddy Owen opracował szczegółowy grafik i sprawiedliwie 

wyznaczył kaŜdemu tę samą ilość godzin. Po kilku dniach spędzonych za 
kółkiem Hank postanowił jednak, Ŝe tylko on będzie rozwoził paliwo. 
Praca wiązała się z duŜym ryzykiem, toteŜ Joe i Buddy nie chcieli się 
początkowo na to zgodzić. Hank nalegał. Twierdził, Ŝe wraca do lat 
młodości. Zaczynał przecieŜ jako kierowca cysterny z paliwem.

Nie było łatwo przekonać obu wspólników. W końcu Hank 

wytoczył decydujący argument. Wiek. Bombę na kółkach mógł 
prowadzić tylko stosunkowo młody człowiek.

– Młody i nieŜonaty – upierał się Buddy. – A więc nie ty.
– Sami wiecie, jak jest – przypomniał im Hank. Minęły trzy 

miesiące, od kiedy przeniósł się do motelu.

Telefonował czasem do Susan, lecz wszystkie rozmowy były 

raczej nieprzyjemne. W końcu oboje postanowili ograniczyć je do 
niezbędnego minimum. Kontaktowali się wyłącznie wtedy, gdy sprawy 
dotyczyły dzieci.

– Hank, byłbyś tak uprzejmy i wyjaśnił Kim, Ŝe nie wykopałam cię 

z domu?

– AleŜ oczywiście, Susan. O ile przekonasz Jake’a, Ŝe nie jestem 

trędowaty.

Dzieci wiedziały swoje. Jake traktował ojca jak powietrze, Kim 

zaś wciąŜ chciała wyprowadzić się z domu.

– Tatusiu, dlaczego nie znajdziesz lepszego mieszkania? – pytała 

za kaŜdym razem. – PrzecieŜ to rupieciarnia.

– Ale jest tania, kotku – odpowiadał Hank i szybko zmieniał temat.
Pokój był rzeczywiście okropny, ale i niedrogi. Podłogę pokrywała 

zniszczona dywanowa wykładzina, łóŜko miało zdeformowany materac, 
a wentylacja i centralne ogrzewanie na ogół nie działały. Nawet teraz 
Hank czuł, jak chłód wciska się pod ubranie, mimo Ŝe leŜał w zimowym, 
ocieplanym kombinezonie.

Do diabła, chyba powinienem sypiać w cięŜarówce, pomyślał. 

Dreszcze wstrząsnęły jego potęŜnym ciałem. Nie mógł zasnąć, choć tak 
bardzo potrzebował odpoczynku. Niechętnie uchylił powieki i 
przekrwionymi oczami spojrzał na zegarek. Dopiero jedenasta. 
Wystarczająco wcześnie, aby skoczyć do recepcji i zwymyślać tego 
drania. JuŜ dawno miał naprawić ogrzewanie.

Trzy wściekłe dzwonki przywołały hotelarza. Hank usłyszał za 

plecami odgłos toczących się po wytartym chodniku kółek inwalidzkiego 
wózka.

– Kiedy, do cholery, masz zamiar włączyć termostat?!
– ryknął Hank bez wstępów. – Zamarznę w tej lodówce, którą mi 

wynająłeś!

– Grzejnik nic nie pomoŜe przy takiej pogodzie. – Jackson Talbot 

wzruszył ramionami. – Na dworze jest solidny mróz, no i ten wiatr. Tu, 
na południu, domy mają ściany jak z papieru.

Tym razem Talbot miał rację i Hank dobrze o tym wiedział. 

Wszyscy, z którymi dziś rozmawiał, psioczyli na to samo. Podkręcali 
termostaty do oporu, lecz w mieszkaniach nie robiło się wcale cieplej. 
Wzrastało tylko zuŜycie paliwa.

– JuŜ dobrze – mruknął. – Daj mi przynajmniej parę tych szmat, 

które nazywasz kocami.

Talbot zachichotał.
– Oczywiście, wszystko dla najlepszego gościa. Sięgnij tam do 

szafy.

– Nic za to nie doliczysz?
– Na koszt firmy.
– Chyba pierwszy raz. Płacimy tu nawet za oddychanie.
– Metcalf wyciągnął z półki naręcze koców.
– Wiesz co, Hank? – odezwał się Talbot. – Skoro tak potrzebujesz 

ciepełka, to dlaczego nie skoczysz do „Jube”? Bracie, w sobotni wieczór 
rozgrzejesz się tam, Ŝe ho, ho! – Talbot uśmiechnął się i puścił oko. – 
Kto wie, moŜe nawet zabrałbyś kogoś ze sobą? Ciepła kobietka jest sto 

razy lepsza niŜ te wszystkie koce!

Hankowi niemal się wyrwało, Ŝeby hotelarz sam skorzystał ze swej 

rady. Na szczęście ugryzł się w język. Talbot był przecieŜ częściowo 
sparaliŜowany. Mruknął więc coś pod nosem i pognał do pokoju.

Naciągnął stos koców pod samą brodę, ale lodowaty chłód kąsał 

nadal. Hank zamknął oczy i rozpaczliwie starał się myśleć o czymś 
ciepłym...

Upalne, sierpniowe słońce. Piecze ramiona, gdy on ustawia 

zraszacze na wysuszonym polu. Płomienie ogniska, które niemal liŜą 
palce w czasie biwaku z Kim.

Whisky paląca w gardle zdartym od krzyku, gdy Hank przed 

telewizorem w „Jube” kibicuje stanowej druŜynie.

Pośladki Susan, przywierające do jego brzucha. On i ona leŜą w 

pościeli, mocno przytuleni do siebie. Jest jeszcze wcześnie, w domu 
panuje cisza i niczym nie zmącony spokój...

– Susan – wyrwało mu się bezwiednie. Serce uderzyło mocniej, 

krew zaczęła szybciej krąŜyć w Ŝyłach. Hank poczuł, Ŝe ogarnia go fala 
znajomego ciepła. Instynkt ostrzegał, Ŝe lepiej przerwać erotyczne 
fantazje, nim będzie za późno. PoŜądanie przywoływało jednak dobrze 
znane sceny. Zdradzieckie wspomnienia nadały myślom namacalny 
kształt i aromat...

Znów moŜe trzymać ją w ramionach. To tylko głupi sen, ale przez 

jedną krótką chwilę ona leŜy tuŜ obok niego. Jego wielkie, pełne 
odcisków dłonie przesuwają się powoli po jej skórze, pieszczotliwie 
dotykają ciepłych, miękkich piersi. Ona odchyla do tyłu głowę, ciemne 
loki rozsypują się na ramieniu Hanka. Spragnione usta przywierają do jej 
szyi i podejmują wędrówkę po nagim ciele.

– Hank... – Susan mruczy sennie jego imię. W głosie słychać słabą 

nutę protestu!

On uwalnia delikatny cięŜar jej piersi, jak gdyby zastanawiał się 

nad kolejnym gestem. Ale to tylko gra. Jego ręce ześlizgują się teraz 
niŜej, obejmują biodra Susan. Hank przyciąga ją jeszcze bliŜej, aby 
poczuła, jak bardzo jest podniecony. Jednym płynnym ruchem wsuwa się 
w przytulne miejsce wysoko między jej udami.

– Hank... – Brzmi to jak zgoda. I zachęta.
Silne, doświadczone palce Hanka wiedzą, jak naleŜy pieścić, Ŝeby 

ją rozbudzić i sprawić przyjemność. Dotykają wszystkich cudownych 
wgłębień i wypukłości, znów sięgają do piersi, których czubeczki 
gwałtownie twardnieją pod wpływem podniecającej pieszczoty.

– Hank... – Tym razem jest pewien, Ŝe ona takŜe tego pragnie. 

Susan wypręŜa się i powolnym, zmysłowym ruchem ociera się o niego. 
Ś

ciska przy tym uda, nie chcąc go wypuścić i Hank czuje gorącą wilgoć. 

Chciałby zrobić to juŜ teraz, a jednak wycofuje się. Ona wie, dlaczego. 
Odwraca się przodem, aby mógł patrzeć na jej ciało. Rozchyla uda, chcąc 
przyjąć go w sobie.

– Chodź! – szepce nagląco. – Teraz, Hank!
On wchodzi w nią gwałtownie i głęboko czując, Ŝe fala rozkoszy 

zaraz ich zagarnie.

– Susan!
Hank usłyszał swój krzyk i zerwał się z łóŜka na równe nogi. 

Wpadł do łazienki, zrzucając po drodze ubranie. Odkręcił kran z zimną 
wodą i bez wahania wskoczył pod lodowaty prysznic, który na szczęście 
stłumił tak głupio rozbudzone poŜądanie.

Wydawało mu się, Ŝe spędził tak całą wieczność, aŜ poczuł, Ŝe 

zaczyna go przenikać chłód. Zakręcił wodę, wyszedł z wanny i przez 
dłuŜszą chwilę stał bez ruchu pozwalając, aby zimne powietrze zgasiło 
do końca niewczesną namiętność.

Oddech stopniowo wracał do normy, serce przestało szaleńczo 

walić, osiągając równy rytm. Hank osuszył ciało ręcznikiem, który 
przypominał raczej wyszarzałą ścierkę i wrócił do pokoju. Wystarczyło 
mu jedno spojrzenie na niechlujne łóŜko z pogniecioną pościelą, Ŝeby 
stracił nadzieję na sen. Skierował wzrok w stronę nieduŜej wnęki, która 
w tym, oględnie mówiąc, skromnie umeblowanym lokum, słuŜyła za 
szafę.

MoŜe stary Talbot miał dobry pomysł? Od dnia, kiedy ledwie 

zdąŜył uciec przed Sandrą Kellogg, Hank przestał bywać w „Jubilee”, ale 
przecieŜ nie mógł unikać tego miejsca do końca Ŝycia. Chodzili tam 
wszyscy jego przyjaciele. Był to jedyny rozrywkowy klub, w którym 
utrzymywały się w miarę przystępne ceny.

Poza tym, zupełnie niepotrzebnie obawiał się, Ŝe znów wpadnie na 

Sandrę. Było powszechnie wiadomo, Ŝe na ogól wolała miejsca bardziej 
ekskluzywne. Musiał to być czysty przypadek, Ŝe wtedy w sierpniu 
zajrzała do „Jube”. A nawet gdyby ją znów spotkał, to co z tego? 
NiemoŜliwe, Ŝeby wciąŜ była nim zainteresowana. Dlaczego więc miałby 
sobie odmawiać kielicha czegoś mocniejszego i wieczoru między 
ludźmi? Doprawdy, nie było powodu, Ŝeby siedzieć dzisiaj w tej 
motelowej norze.

Po raz pierwszy od dawna poczuł przypływ optymizmu. Nawet 

podmuchy arktycznego wiatru, atakującego z kaŜdej strony, nie popsuły 
mu nastroju. Sobotni drink z chłopakami był właśnie tym, czego 

potrzebował zmarznięty, samotny, przepracowany i porzucony przez 
rodzinę człowiek.

– Hej, przybyszu! – zawołał ktoś od strony baru, gdy tylko Hank 

przekroczył próg „Jubilee”. Głos naleŜał do wielkiego, tęgiego 
męŜczyzny, który siedział na stołku za małym dla niego przynajmniej o 
dwa numery. Był to Junior Bowen.

– Cześć, Hank! Stary, gdzie się podziewałeś? Dawno cię nie było 

– odezwał się chór męŜczyzn.

– Pracowałem.
– To się nazywa mieć farta – uzupełnił Junior.
– Tak, tak, Metcalf – dodał Mike Randall. – Nareszcie masz 

prawdziwą robotę. Jeździsz teraz szykowną białą cysterną i zbierasz 
okoliczne plotki.

Hank przysunął sobie krzesło i odezwał się teatralnym szeptem:
– Wiecie co? Zastanawiam się, czy nie rozkręcić własnego 

interesu. Niektóre z tych plotek mogą być cholernie intratne.

Wszyscy ryknęli głośnym śmiechem.
– Miejcie się na baczności, chłopaki – ostrzegł Junior. – On moŜe 

mieć teraz haka na kaŜdego z nas!

Posypały się kolejne Ŝarty. Atmosfera w barze nie zmieniła się od 

ostatniej bytności Metcalfa, lecz tym razem odczuwał to szczególnie 
mocno. Barman podał mu kufel piwa i Hank łapczywie pociągnął 
pierwszy haust.

– UwaŜaj, Beau – odezwał się gość, który właśnie wszedł. – Coś 

mi się wydaje, Ŝe ten dzieciak jest mocno spragniony. Polej mu jeszcze, 
ja stawiam.

Hank zerknął podejrzliwie na Tannera McNeila, lecz bez protestu 

pozwolił napełnić szklankę.

– CzyŜbyś czegoś potrzebował, McNeil?
– SkądŜe znowu, Metcalf. Nic nie potrzebuję. A przynajmniej nie 

teraz – dodał z chytrym uśmieszkiem.

– No, to juŜ lepiej – mruknął Hank. Pociągnął duŜy łyk piwa, 

ś

wiadom faktu, Ŝe wcześniej czy później będzie musiał jakoś się 

zrewanŜować. W „Jube”, jak widać, wszystko było po staremu. I bardzo 
dobrze. Całe jego Ŝycie stanęło ostatnio na głowie, więc świadomość, Ŝe 
barowe obyczaje nie uległy zmianie, działała krzepiąco.

Tanner przestał się uśmiechać, a jego twarz przybrała wyraz 

szczerego zatroskania. Farmer pochylił się w stronę Hanka i poklepał go 
po ramieniu z delikatnością, która stała w wyraźnej sprzeczności z jego 
potęŜną sylwetką.

– A teraz tak całkiem serio, Metcalf – odezwał się powaŜnym 

tonem. – Chciałbym postawić ci drinka i pogadać, Ŝebyś mógł się 
wypłakać. Po to są przyjaciele, sam wiesz. Spokojnie, bracie – dodał, 
widząc, Ŝe Hank zesztywniał.

– Nie chcę ci prawić morałów czy truć nad uchem. Raczej wyrazić 

współczucie i zapewnić o mojej sympatii, to wszystko.

– Nie potrzebuję niczyjej sympatii.
– Tak ci się tylko wydaje. KaŜdemu jest cięŜko, gdy wykopią go z 

własnego domu. Wiem coś o tym. Nie jesteś sam.

– Nikt mnie znikąd nie wykopał, ty stary rozpustniku – parsknął 

Hank ze złością. – Mądrzysz się, a nie masz o niczym pojęcia. Dobrze ci 
radzę, nie wtykaj nosa w cudze sprawy.

– Nie denerwuj się, Hank. Właściwie masz rację. Nie znam 

wszystkich odpowiedzi, ale prawda jest taka, Ŝe nie sypiasz we własnym 
łóŜku. Całe miasto o tym wie. Udawaniem nic nie zmienisz.

Spojrzenie Hanka nie wróŜyło nic dobrego, Tanner jednak ciągnął 

dalej:

– Nie mam zamiaru cię krytykować ani, broń BoŜe, czegoś 

narzucać. Chciałem tylko dać ci znać, Ŝe jestem tutaj, gdybyś miał ochotę 
pogadać. Nic więcej na ten temat nie powiem. Zgoda?

Hank tylko skinął głową bojąc się, Ŝe głos moŜe go zawieść. Miał 

swoją dumę i nie lubił mówić o prywatnych sprawach. Ani przez chwilę 
nie wątpił w jak najlepsze intencje McNeila. Mimo to poczuł się tak, 
jakby stał zupełnie nagi w pokoju pełnym obcych i ubranych ludzi.

Zmusił się do wypicia piwa, które postawił mu Tanner i 

niecierpliwie czekał, aŜ nadarzy się okazja do dyskretnego opuszczenia 
baru. Tym razem musiał uwaŜać. Z pewnością nie powinien zwracać na 
siebie niczyjej uwagi.

Zniechęcony McNeil mruknął w końcu coś o jakimś koniu i ruszył 

na poszukiwanie kupca, z którym się umówił. Nareszcie. Hank odetchnął 
z ulgą. Prawie na palcach ruszył w stronę wyjścia. Dotarł juŜ do drzwi, 
gdy ktoś chwycił go mocno za ramię. Hank odwrócił się gwałtownie. Był 
pewien, Ŝe to Tanner McNeil. Rzeczywistość okazała się gorsza. Tylko 
tego mu jeszcze brakowało!

– Witaj, Hank – zaszczebiotała słodko Sandra Kellogg.
– Sandra. – Imię spłynęło mu z warg jak przekleństwo. 

Dziewczyna aŜ drgnęła, słysząc ten nieprzyjemny ton.

– JuŜ dawno chciałam z tobą porozmawiać, ale nigdzie się nie 

pokazywałeś. – Zawahała się. Wyglądało na to, Ŝe jest mniej pewna 
siebie niŜ zwykle. Roześmiała się, jak gdyby nagle przyszło jej do głowy 

coś absurdalnego. Spojrzała nieśmiało na Hanka. – Wiesz, moŜna by 
pomyśleć, Ŝe się przede mną ukrywasz.

– Nie ukrywam się.
– No cóŜ, to juŜ nie ma znaczenia. PrzecieŜ w końcu się 

spotkaliśmy. – Mrugnęła porozumiewawczo. – Co za sytuacja. Ktoś 
chyba powinien powiedzieć, Ŝe musimy przestać się widywać, czy coś w 
tym stylu, nie sądzisz?

Wcale go nie rozbawiła. Zacisnął mocno usta i patrzył na nią z 

kamiennym wyrazem twarzy.

– Tak czy owak – ciągnęła nie zraŜona – najwaŜniejsze jest to, Ŝe 

znów jesteśmy tutaj. MoŜe spróbujemy zacząć wszystko tam, gdzie 
poprzednio skończyliśmy?

– Nie.
– AleŜ Hank, nie bądź taki. Wtedy, w lecie, sądziłam, Ŝe 

zostaniemy przyjaciółmi. A nawet czymś więcej, gdybyś tylko nie uciekł 
w takim pośpiechu...

– Nie! – powiedział ostro i powtórzył to słowo jeszcze kilka razy. 

Głośno i wyraźnie. Spojrzała na niego wilgotnymi błękitnymi oczami, 
więc dodał: – Nigdzie się nie spotykamy. Nie jesteśmy przyjaciółmi. 
Nigdy nie zostaniemy przyjaciółmi. Nigdy nic nie będzie nas łączyło. 
Zrozumiałaś?

Oszołomiła ją nieoczekiwana wrogość w głosie męŜczyzny, 

którego chciała zdobyć. Nie przypuszczała, Ŝe okaŜe się to takie trudne. 
Sandra była zaskoczona i rozczarowana. Skrzywiła się mimowolnie, 
usiłując zrozumieć, dlaczego poniosła klęskę.

– Hank, nie mówisz tego powaŜnie...
– Jak cholera.
– Ale myślałam... To znaczy...
– Źle myślałaś – przerwał jej. – Będzie lepiej, jeśli przestaniesz 

uganiać się za cudzymi męŜami!

– CzyŜbyś teraz śpiewał na inną nutę, Metcalf? – spytała 

rozwścieczona. – Nie tak dawno nie byłeś takim świętoszkiem!

– Wcale się nie zmieniłem. Popełniłem idiotyczny błąd. To by się 

nigdy nie zdarzyło, gdyby Susan... Do licha, zapomnijmy o tym.

– Och, nie ma sprawy – wycedziła. – I nie ma teŜ czego pamiętać. 

PrzecieŜ nie sprawdziłeś się jako męŜczyzna. Musi cię martwić ten fakt!

Twarz Hanka zrobiła się purpurowa z gniewu i upokorzenia.
– Jedynym problemem tamtej nocy byłaś ty! – odpalił bez 

namysłu. – Gdybyś miała więcej wraŜliwości i nie stroiła tych 
sztucznych min, to nie musiałabyś się rozglądać za męŜem numer cztery!

Podniosła rękę i wymierzyła mu siarczysty policzek.
W „Jube” zrobiło się cicho jak makiem zasiał. Wszyscy wlepili w 

nich wzrok i nadstawili uszu, jakby czekali na dalszy ciąg. Nie zawiedli 
się.

Sandra zalała się łzami i potykając się wybiegła na ulicę. Hank 

wciąŜ stał przy barze jak przykuty do miejsca. Wokół siebie słyszał 
szepty i widział uśmieszki na otaczających go twarzach. Po sali krąŜyło 
juŜ przynajmniej z tuzin wersji tego, co się przed chwilą wydarzyło. 
Przeklinając własną głupotę, ruszył do wyjścia.

TuŜ za drzwiami omal nie rozdeptał Sandry, która widać upuściła 

torebkę i teraz na klęczkach zbierała z chodnika rozsypane drobiazgi. 
Była tak roztrzęsiona, Ŝe nie mogła znaleźć kluczyków do samochodu. 
Hank zauwaŜył błysk metalu i szybko podniósł mały złoty breloczek w 
kształcie serca z przyczepionymi na łańcuszku kluczami.

– Oddaj mi je! – Sandra poderwała się na nogi i sięgnęła po 

breloczek, ale Hank trzymał go wysoko nad głową.

– Oddam, jak się uspokoisz. – Miał jej, co prawda, powyŜej uszu, 

ale nie chciał, Ŝeby skręciła sobie kark. – Jesteś zbyt zdenerwowana, 
Ŝ

eby prowadzić. MoŜesz wpaść na jakieś drzewo lub do rowu.

– No to co? KrzyŜ na drogę, tak byś powiedział. I wszyscy inni 

teŜ.

– Mylisz się. Wcale nie Ŝyczę ci źle, a inni mogą sobie iść do 

diabła. Chcę ci natomiast powiedzieć co innego. Miałaś rację. 
Pojechałem do ciebie z własnej woli. Nie moŜna przecieŜ zmusić faceta, 
Ŝ

eby zdradził Ŝonę.

– Ale oni wszyscy będą winić tylko mnie! WciąŜ plotkują o moich 

rzekomych podbojach! Wiesz, co teraz myślą? Są pewni, Ŝe to była 
kłótnia kochanków! Naprawdę zabawne, nie sądzisz?

Patrzyli na siebie w milczeniu i wcale nie było im do śmiechu.
– Nigdy nie uwierzą, Ŝe między nami nic nie było – odezwała się 

po chwili. – Są przekonani, Ŝe świetnie znają całą prawdę. Co najmniej 
dziesięć osób zadzwoni jutro do Susan, Ŝeby poinformować ją o naszym 
romansie. Wesoła Sandra rozbiła kolejne małŜeństwo, taka będzie 
oficjalna wersja wydarzeń.

– MoŜe się mylisz. – Potrząsnął w zamyśleniu głową.
– Za bardzo na to nie licz, Hank. Zapominasz, Ŝe juŜ grałam rolę 

miejscowej femme fatale. Do licha, nawet mieliby rację, gdyby nie to 
twoje sumienie...

– Sprawy mają się zupełnie inaczej niŜ sądzisz – odparł cicho, 

czując, Ŝe się znów czerwieni. – Między mną a Susan od dawna się nie 

układało.

Patrzyła na niego ze zdumieniem. Na chwilę zupełnie zapomniała 

o własnych problemach.

– A więc to prawda, Ŝe nie jesteście juŜ ze sobą? Hank, czy 

rzeczywiście ty i Susan macie zamiar się rozwieść? – powtórzyła pytanie.

– Tak – odparł po dłuŜszej chwili. – Tak to chyba wygląda.
– Ale dlaczego? Czy to ma coś wspólnego z tamtą nocą? Czy ktoś 

wygadał Susan, Ŝe pojechałeś wtedy do mnie?

– Nikt nic nie wygadał. Sama mnie zobaczyła, jak od ciebie 

wychodziłem.

– Co takiego? Jakim cudem?
– NiewaŜne. To nie była twoja wina. Jeśli ktoś cię oskarŜy, poślij 

go do diabła.

– Ale czy ty... czy nie powiedziałeś jej, Ŝe... no wiesz, nie spaliśmy 

ze sobą?

– I tak by mi nie uwierzyła.
– No to ja jej powiem. Mnie będzie musiała uwierzyć.
– Ani mi się waŜ! – krzyknął i zaskoczony własną gwałtownością, 

ś

ciszył natychmiast głos. – Nie wtrącaj się do tego, dobrze? Wyjaśnianie 

czegokolwiek nie ma juŜ teraz sensu. Mówiłem ci, Ŝe i tak od dawna nam 
się nie układało. Tamta noc była tylko przysłowiową kroplą 
przepełniającą kielich goryczy.

– Popełniasz wielki błąd, Hank.
– MoŜliwe. Ale to moja sprawa. Zresztą, sama stwierdziłaś przed 

chwilą w barze, Ŝe pewien fakt powinien mi dać do myślenia.

Sandra zmieszała się, a jej policzki zabarwił delikatny rumieniec.
– Przepraszam cię, Hank. śałuję, Ŝe to powiedziałam. Oboje 

dobrze wiemy, Ŝe powstrzymałeś się od pójścia ze mną do łóŜka z 
zupełnie innego powodu.

– CóŜ, ja teŜ nie powinienem był mówić ci tego wszystkiego...
– W porządku, Hank. Nie gniewam się. Usłyszałam przecieŜ 

trochę prawdy o sobie.

– Sandra...
– Proszę cię, nie mówmy więcej o tym, dobrze? – Uniosła dłoń i 

przez chwilę trzymała ją w powietrzu bez ruchu. – Patrz, jestem juŜ 
zupełnie spokojna. Oddaj mi teraz kluczyki i zniknę stąd, nim ci dobrzy 
ludzie wyjdą z baru, Ŝeby zobaczyć drugi akt.

Hank rozejrzał się wokół spłoszonym wzrokiem sprawdzając, czy 

nikt ich nie obserwuje. Sandra chwyciła kluczyki i pobiegła do 
samochodu. Skoczył za nią i przytrzymał drzwiczki.

– Na pewno dobrze się czujesz?
– Doskonale. Ale wciąŜ uwaŜam, Ŝe będzie lepiej, jeśli powiesz 

Susan, co się wtedy wydarzyło.

– Nie ma mowy.
– Zrób to chociaŜ dla mnie, jeŜeli nie dla siebie – poprosiła, 

zmuszając się do kpiącego uśmiechu. – MoŜe dzięki temu zachowam 
jakieś nędzne resztki dobrej reputacji.

– Wezmę to pod uwagę.
– Dzięki. – Zawahała się. – Słuchaj Hank, gdybyś chciał kiedyś z 

kimś pogadać, to wiesz, gdzie mnie szukać. Pamiętaj, w jednej dziedzinie 
jestem prawdziwym ekspertem. Dobrze wiem, co to znaczy rozwód.

Rozwód, powtórzył w myśli. CóŜ za ohydne słowo. Nic dziwnego, 

Ŝ

e starał się w ogóle na ten temat nie myśleć.

– Tak, będę pamiętał – mruknął i pomachał jej na poŜegnanie. 

Obrzucił tęsknym wzrokiem kolorowy neon nad wejściem do „Jubilee”. 
Marzył jedynie o tym, Ŝeby napić się whisky, ale nie miał najmniejszego 
zamiaru wracać teraz do klubu. Z cięŜkim westchnieniem wsiadł do 
cięŜarówki, usiłując kołnierzem zasłonić zmarznięte uszy.

Mróz dawał się mocno we znaki.

ROZDZIAŁ 5

Nadeszła pierwsza niedziela grudnia. Susan stwierdziła z 

zadowoleniem, Ŝe wreszcie odzyskała dawną pewność siebie. Zatrzymała 
się na chwilę przed drzwiami sali parafialnej. Ostatnie trzy miesiące nie 
były łatwe. Początkowo całe miasto aŜ huczało od plotek. Wszyscy 
mówili tylko o tym, Ŝe Hank Metcalf zamieszkał w „Carriage Motel”. 
Gdziekolwiek się pojawiła, kaŜdy patrzył na nią znacząco i próbował 
dowiedzieć się czegoś. Niedzielne spotkania w parafii stały się torturą i 
Susan przychodziła tutaj niemal wbrew sobie. Teraz jednak nie czuła juŜ 
Ŝ

adnego niepokoju. Najgorsze miała za sobą. Zdecydowanym ruchem 

nacisnęła klamkę i weszła do środka.

Szmer rozmów ucichł na moment, zaraz jednak w sali zapanował 

zwykły gwar. Susan usiadła na miejscu, które zajęły dla niej Karen 
Randall i Linda Bowen, i swobodnie rozejrzała się wokół siebie. Twarze 
kobiet wydawały się niezwykle oŜywione. Obie jej sąsiadki takŜe 
sprawiały wraŜenie, jakby miały do powiedzenia coś ciekawego. 
Najwyraźniej pojawiło się nowe i ekscytujące źródło plotek. Susan nie 
interesowały jednak nowiny rodem z magla. Jej gazeta podawała 
wyłącznie sprawdzone wiadomości.

Karen przysunęła się bliŜej i entuzjastycznie poklepała ją po ręce.
– Och, Susan, nawet nie wiesz, jak się cieszę! Teraz wszystko 

wróci od razu do normy.

– Na pewno – skwapliwie przytaknęła Linda. – Ta bezwstydna 

lafirynda przekonała się wreszcie, Ŝe powinna zostawić naszych męŜów 
w spokoju.

– Zaraz, zaraz – przerwała Susan czując, Ŝe robi się jej niedobrze. 

– O czym w ogóle mówicie?

– No, wiesz przecieŜ, Ŝe to juŜ skończone. – Linda podjęła 

przerwany wątek. – Ten idiotyczny romans Hanka i Sandry. Wczoraj ze 
sobą zerwali. A z tego, co słyszałam, nie był to jej pomysł.

– A jakŜe – przyznała Karen. – Co prawda Hank musiał chyba 

upaść na głowę, Ŝeby kręcić z Sandrą, ale na szczęście w porę zmądrzał.

Przyjaciółki paplały jedna przez drugą, Susan zaś patrzyła na nie z 

rosnącym przeraŜeniem.

– Nic wam się przypadkiem nie pomyliło? – spytała w końcu.
– AleŜ skąd! – zapewniła Linda. – Mike i Junior byli wczoraj w 

barze. Słyszeli kaŜde słowo.

– O mój BoŜe, Susan! – Karen pierwsza się opamiętała. – Tak mi 

przykro. Byłyśmy pewne, Ŝe wiesz. Ale przecieŜ Hank wyprowadził się z 

domu chyba z powodu Sandry?

– Od jak dawna wiecie? – zapytała schrypniętym szeptem. – I 

skąd? Czy wszyscy juŜ wiedzą?

– Do wczoraj nikt nic nie podejrzewał. Junior i Mike teŜ nie mieli 

pojęcia. Ale Hank i Sandra skoczyli sobie do oczu na środku „Jubilee”.

– Skoczyli sobie do oczu? – powtórzyła zupełnie oszołomiona 

Susan.

Linda i Karen patrzyły na siebie bez słowa. Popełniły 

niewybaczalną gafę i Ŝadna nie wiedziała, co z tym fantem począć. Przez 
następne trzy kwadranse Susan siedziała jak na szpilkach, słuchając 
kazania o przebaczeniu. CóŜ za temat, pomyślała. W sam raz dla mnie.

Wracali z kościoła w zupełnej ciszy. Susan usiłowała zachowywać 

się tak, jakby dzisiejsza niedziela niczym nie róŜniła się od poprzednich. 
Podwiozła Kim i Jake’a pod dom, udzielając im po drodze niezbędnych 
instrukcji. Chciała, Ŝeby dzieci wyjęły mięso z zamraŜarki i odrobiły 
lekcje. Kim nie zwróciła uwagi na sztuczny uśmiech matki, natomiast 
Jake był, jak zwykle, opiekuńczy:

– Dobrze się czujesz, mamo? – dopytywał się troskliwie.
– Oczywiście, Ŝe tak, syneczku. Naprawdę nie masz się czym 

niepokoić – skłamała, usiłując bez powodzenia zachować beztroski 
wyraz twarzy. – Biegnij do domu. Załatwię w redakcji parę spraw i 
niedługo wrócę.

Jake posłusznie wszedł do holu i zamknął za sobą drzwi, ale 

odwrócił się i wyglądał przez boczne okno, dopóki samochód matki nie 
skręcił za róg. Susan dostrzegła we wstecznym lusterku sylwetkę syna. A 
więc nie udało się jej ukryć przed nim zdenerwowania. Na szczęście, 
dzieci były przyzwyczajone do tego, Ŝe pracowała w niedzielne 
popołudnia. Zazwyczaj miała wyrzuty sumienia, Ŝe nie spędza całej 
niedzieli w domu, ale teraz czuła jedynie ulgę. Nie potrafiłaby udawać 
przed nimi, Ŝe wszystko jest w porządku. Nie po tym, co usłyszała od 
Karen i Lindy.

Swego czasu Susan była pewna, Ŝe nie ma nic gorszego, niŜ wyjść 

za mąŜ mając siedemnaście lat i będąc w zaawansowanej ciąŜy. Czuła się 
wtedy tak, jakby wszyscy w Morristown patrzyli wyłącznie na jej duŜy 
brzuch i mełli ozorami o córce Mitchumów, która wpadła w tarapaty na 
tylnym siedzeniu samochodu Hanka Metcalfa. W dwa miesiące po 
urodzeniu córki zaszła w ciąŜę po raz drugi. Tym razem musiała znosić 
współczujące, a w istocie uszczypliwe uwagi na temat racjonalnego 
planowania rodziny.

Sądziła, Ŝe po tych doświadczeniach jest juŜ odporna absolutnie na 

wszystko. A jednak była w błędzie. Przekonała się o tym tamtej nocy, 
gdy zobaczyła, jak Hank wychodzi z domu Sandry Kellogg. W ciągu 
trzech miesięcy, które minęły od sierpnia, Susan zanotowała jeszcze 
jedno interesujące spostrzeŜenie. Plotkarski światek Morristown lubił 
rozprawiać o małŜeństwach z przymusu, ale duŜo bardziej uwielbiał 
rozwody.

Zatrzęsła się z gniewu. Jak Hank śmiał tak ją skompromitować! 

Nigdy w Ŝyciu nie przeŜyła takiego upokorzenia. Nie dość, Ŝe zabawiał 
się na boku, to jeszcze musiał wywołać awanturę w „Jube”. A w sobotę 
siedzi tam pół miasta.

– Niech cię cholera, Hank! – zaklęła półgłosem. – Trzymałeś ten 

romans w ukryciu, więc i zerwać mogłeś po cichu.

Oczywiście, to było raczej niemoŜliwe. Poza tym Hank i tak się 

niczym nie przejmował. Jeśli zresztą ktoś będzie tu kogoś obwiniał, to na 
pewno nie jego. MęŜczyzna to męŜczyzna, ma swoje prawa, stwierdzą 
wszyscy pobłaŜliwie. NiewaŜne, Ŝe zdradził Ŝonę. W opinii ludzi winna 
jest zawsze kobieta, skoro nie umiała upilnować swego męŜa. Niech więc 
cierpi w milczeniu.

Susan miała jednak inne plany. Wkroczyła do redakcji i 

natychmiast zadzwoniła do Lary Jamison. Takiej osoby teraz 
potrzebowała. Lara była wziętym adwokatem i specjalizowała się w 
sprawach rozwodowych.

– Co za zbieg okoliczności! – zawołała Lara. – Właśnie miałam się 

do ciebie odezwać.

– Pewnie teŜ byłaś w kościele.
– No tak, rzeczywiście...
– Więc dobrze wiesz, dlaczego dzwonię.
– Z powodu tej głupiej scenki wczoraj w „Jubilee”?
– Właśnie dlatego. Chyba wszyscy, którzy byli dzisiaj na mszy, 

znają juŜ kaŜdy szczegół.

– Czy ty teŜ dowiedziałaś się dopiero w kościele?
– Niestety – potwierdziła Susan. – Oświeciły mnie Karen i Linda. 

Ich męŜowie nie uronili ani słowa z wczorajszego spektaklu.

– Strasznie mi przykro, Susan. To okropne, kiedy nagle spadnie na 

człowieka coś takiego. Szkoda, Ŝe Hank nic ci nie powiedział, zanim 
wszystko zdąŜyło się rozejść po mieście.

– Niby dlaczego miałby się śpieszyć – zadrwiła. – Od miesięcy 

prawie ze sobą nie rozmawiamy. Z pewnością nie czuł się zobowiązany 
do Ŝadnych wyjaśnień.

– Ale skoro on i Sandra ze sobą zerwali...

– No nie, tylko nie ty, Lara! – Susan niemal upuściła słuchawkę. – 

Nie dziwię się Karen i Lindzie. One oczekiwały, Ŝe przyjmę Hanka z 
otwartymi ramionami, ale nie spodziewałabym się tego po tobie! Ty 
powinnaś być po mojej stronie.

– Jestem po twojej stronie, Susan. Dobrze o tym wiesz. 

Przeprowadziłam jednak juŜ tyle rozwodów, Ŝe nic nie moŜe mnie 
zaskoczyć. W takich okolicznościach jak te zwaśnione strony godzą się 
bardzo często.

– Chyba Ŝartujesz! Nawet by mi to nie przyszło do głowy!
– No to niech ci przyjdzie. Naprawdę, Susan. Wspomniałaś mi 

kiedyś o rozwodzie, ale przecieŜ zawsze moŜesz z tego zrezygnować. 
Jeśli Hank i Sandra naprawdę przestali się spotykać, to moŜe uda się 
wam obojgu dojść do porozumienia. Pogadajcie chociaŜ z waszym radcą 
prawnym.

– Zwariowałaś? śadne porady nie zmienią oczywistych faktów. 

Sądzisz, Ŝe mogłabym o wszystkim zapomnieć?

– Oczywiście, Ŝe nie. Jeśli nie potrafisz Hankowi wybaczyć, to 

lepiej wybrać rozwód. Muszę tylko być pewna, Ŝe tego właśnie chcesz.

– Dobrze wiem, czego chcę. Hank wyprowadził się prawie cztery 

miesiące temu. Od tego czasu stosunki między nami uległy pogorszeniu. 
Po rozwodzie moŜe sobie robić, co mu się Ŝywnie podoba. Nie będzie 
mnie kompromitował, tak jak wczoraj w „Jube”. Zwlekałam z 
załatwieniem formalności, bo liczyłam na to, Ŝe plotki ucichną. Jak 
widzisz, doczekałam się – parsknęła ironicznie. – Ale teraz muszę 
wszystko zakończyć. Chcę mieć to z głowy raz na zawsze.

– A co z Kim i Jake’em?
– Jak na razie, są w przeciwnych obozach. Kim oskarŜa mnie, a 

Jake ojca. MoŜe po orzeczeniu rozwodu dzieci zaczną się zachowywać 
normalnie?

– Rozumiem, Ŝe wniesiesz o przyznanie ci opieki nad nimi?
– Oczywiście.
– Zdajesz sobie sprawę, Ŝe z Kim moŜesz mieć problemy? Jest 

dostatecznie duŜa, Ŝeby zeznawać. Co będzie, jeśli się uprze, Ŝe chce być 
z Hankiem? Sąd moŜe się do tego przychylić.

– Hank zgodził się, Ŝeby oboje zostali przy mnie.
– Jak na razie, ale pamiętaj, Ŝe on nie będzie przez całe Ŝycie 

mieszkał w tym motelu. MoŜe zmienić zdanie, jeśli się przeniesie w 
lepsze miejsce – zauwaŜyła Lara.

– Jestem pewna, Ŝe nie będzie walczył o opiekę – odparła krótko 

Susan, ale uwagi Lary zrobiły swoje. Zaczęła mieć wątpliwości, czy 

Hank na pewno zrzeknie się praw do dzieci.

– Słuchaj, chciałabym ci coś zaproponować. – Lara z uwagą 

dobierała słowa. – Ta metoda nie zawsze gwarantuje poŜądane rezultaty, 
ale czasem bywa bardzo skuteczna i korzystna. Zwłaszcza dla dzieci.

– Mów.
– UwaŜam, Ŝe zasadnicze sprawy powinniście ustalić między sobą. 

Prawnicy nazywają to mediacją rozwodową. Ogromnie upraszcza całą 
procedurę. W ten sposób przeprowadziłam kiedyś własny rozwód. Jest 
tylko jeden warunek. OtóŜ oboje z Hankiem musicie poświęcić trochę 
czasu na omówienie wszystkich szczegółowych kwestii.

– To moŜe być trudne. Nie rozmawiamy ze sobą.
– Wiem. Musicie jednak przemóc się, choćby ze względu na 

dzieci. Poza tym oszczędzicie mnóstwo pieniędzy. Nie zapominaj, 
dlaczego prawnicy jeŜdŜą mercedesami.

– A więc sugerujesz mediację? – Susan wciąŜ była nastawiona 

sceptycznie. Nie miała ochoty na dyskusje z Hankiem.

– Tak. Ustalicie wszystko między sobą, nie angaŜując adwokatów. 

Mogę wam trochę pomóc. W ten sposób koszty rozwodu będą mniejsze o 
połowę. W przeciwnym razie prawnicy obedrą was ze skóry.

– Co konkretnie trzeba określić w takiej dwustronnej umowie?
– No cóŜ, przede wszystkim sprawę opieki nad dziećmi, alimenty, 

podział wspólnego majątku, ewentualnie długi. MoŜesz mi wierzyć, Ŝe 
jest tego więcej, niŜ przypuszczasz.

– Zastanawiam się, czy potrafimy to zrobić – stwierdziła Susan. – 

Ale chyba nie mamy wyboru. Nie wiem tylko, czy Hank zgodzi się na to.

– On moŜe wynająć adwokata, jeśli zechce – zapewniała Lara. – 

Dam mu nazwiska tych, którzy znają się na mediacji.

– To byłoby nie fair w stosunku do ciebie.
– Nie widzę tego w ten sposób. Zrozumiem jego racje, jeśli zwróci 

się do kogoś, kto nie jest osobiście zaangaŜowany w wasze problemy.

– W tych okolicznościach powinien zaakceptować ten wariant i 

twoją pomoc, Lara. Sądzę, Ŝe teŜ chciałby mieć juŜ rozwód za sobą.

– Zadzwoń do mnie, jeśli Hank się zgodzi. Wypiszę w punktach 

najwaŜniejsze sprawy i dam ci kilka umów jako wzór. Z resztą dacie 
sobie radę sami.

– Dzięki za konsultację. Przyślij mi rachunek.
– Nie wygłupiaj się. To były tylko przyjacielskie rady – dodała, 

słysząc protesty Susan. – Zawsze moŜesz na mnie liczyć. Dzwoń, kiedy 
zechcesz. Nie zapominaj, Ŝe teŜ mam za sobą rozwód. Wiem, Ŝe jest ci 
teraz cięŜko, ale po jakimś czasie dojdziesz do siebie. Ty teŜ jakoś to 

przeŜyjesz. A przyjaciele, po prostu, troszkę pomagają.

Susan powtórzyła sobie w myśli słowa Laury, zbierając się do 

wyjścia. „Jakoś to przeŜyjesz”. Właśnie do tego sprowadzała się ostatnio 
jej egzystencja. PrzeŜyć. „Gazette” balansowała na granicy opłacalności. 
Dzieci ledwie się nawzajem tolerowały. Cały jej świat trząsł się w 
posadach, a ona była tuŜ nad przepaścią i czuła, Ŝe traci równowagę.

Wracała do domu w Ŝółwim tempie, z rozmysłem przedłuŜając 

chwile samotności. Zaparkowała na końcu podjazdu, ale jakoś nie mogła 
się zmusić, Ŝeby otworzyć drzwi i wysiąść. Przez chwilę patrzyła na 
nieduŜy, jednopiętrowy dom. Myśl, Ŝe będzie musiała wejść do środka, 
była jeszcze bardziej nieznośna niŜ wtedy, gdy się tu sprowadzili.

Dziesięć lat temu fasada budynku nie wyglądała zachęcająco. 

Hank pękał jednak z dumy, Ŝe mają własny dach nad głową i z zapałem 
zabrał się do odnawiania. Optymistycznie twierdził, Ŝe trochę farby i 
garść gwoździ odmieni tę chałupę nie do poznania. Susan nie chciała 
odzierać go ze złudzeń, więc powstrzymała się od komentarzy. Dom 
potrzebował znacznie więcej niŜ paru desek i nowego dachu. Był po 
prostu ruderą.

Uśmiechnęła się mimo woli. Rezultaty gruntownego remontu 

przeszły jej najśmielsze oczekiwania. Dach, co prawda, nadal przeciekał, 
a ogrzewanie płatało figle, lecz mimo to oboje z Hankiem byli dumni ze 
swojej siedziby. Nie wyobraŜali sobie, Ŝe mogliby mieszkać gdzie 
indziej.

Teraz oczywiście będą musieli sprzedać dom. Zmuszą ich do tego 

względy finansowe. Susan wiedziała, Ŝe nie ma innego wyjścia. 
Stwierdziła jednak, Ŝe perspektywa przeprowadzki wcale jej nie martwi. 
Wręcz przeciwnie. Ostatnie wydarzenia sprawiły, Ŝe straciła serce do 
tego miejsca. Pragnęła zamieszkać na jakimś neutralnym gruncie.

Niechętnie wysiadła z samochodu, którego wnętrze dawało złudne 

poczucie bezpieczeństwa i stabilności. Chyba powinnam sobie kupić 
hełm i Ŝołnierski mundur, pomyślała. Tam, za drzwiami, domowa 
atmosfera przypominała od pewnego czasu pole walki.

– Cześć, mamo! – Twarz Jake’a rozjaśniła się na widok Susan. 

Zerwał się z krzesła, podbiegł do matki i mocno ją uściskał. Do niedawna
taka wylewność z jego strony była nie do pomyślenia. Okazywanie uczuć 
wprawiało chłopca w wielkie zakłopotanie.

Susan wkroczyła dzielnie do obozu nieprzyjaciela, mając 

sprzymierzeńca u boku. Córka okopała się w salonie na kanapie. 
Udawała, Ŝe jest całkowicie pochłonięta lekturą.

– Co słychać, Kim? Jak rozwija się historia Ameryki?

– Odpowiedziało jej milczenie. – A co z wypracowaniem? 

Odrobiłaś juŜ lekcje?

Kim spojrzała na matkę ponuro i znów wlepiła wzrok w ksiąŜkę.
– Cieszę się, Ŝe nauka tak dobrze ci idzie. – Susan ciągnęła nie 

zraŜona udając, Ŝe nie dostrzega jawnej wrogości.

– Bądź jeszcze taka miła i zdejmij nogi z kanapy.
Córka ostentacyjnie podciągnęła kolana jeszcze wyŜej, rozmyślnie 

szorując butami po miękkiej tapicerce. Matka nie miała jednak zamiaru 
tolerować nieposłuszeństwa.

– Nogi na podłogę, Kim. Natychmiast – rozkazała stanowczym 

tonem. Tym razem poskutkowało. – Dziękuję. Czy któreś z was 
pamiętało, Ŝeby rozmrozić wołowinę?

– Zrobiłem to, mamo. Obrałem ziemniaki i posiekałem 

marchewkę. Mięso się piecze, a reszta jest na gazie.

– Jake – zwróciła się do syna – pewnego dnia jakaś kobieta będzie 

mi za ciebie wdzięczna. – Zajrzała do piekarnika. ObłoŜone jarzynami 
mięso pachniało nad wyraz apetycznie.

– Wiem, co mówię, synku. Kim, mogłabyś nakryć do stołu?
– Niech Jake to zrobi. Pewnego dnia jakaś kobieta będzie ci za 

niego wdzięczna.

– Poprosiłam ciebie, Kim. Twój brat ugotował obiad. Ty teŜ 

moŜesz trochę pomóc.

– Przykro mi – wycedziła. – Ale sądziłam, Ŝe tylko męŜczyźni 

zajmują się u nas domowymi obowiązkami. Dawniej zawsze gotował 
tatuś. Teraz zapędziłaś Jake’a do pracy. – Wzruszyła ramionami. – Ja 
tylko biorę przykład z ciebie.

– Skończ tę błyskotliwą przemowę, Kim, i zrób to, o co prosiłam. 

– Susan usiłowała zachować spokój, ale złośliwe uwagi córki dojadły jej.

Kim zaczęła z trzaskiem rozkładać talerze. Demonstracyjnie waliła 

kaŜdym o drewniany blat stołu. Matka zagryzła wargi. Poprzednim 
razem Kim zareagowała na zwróconą jej uwagę we właściwy dla siebie 
sposób. Najzupełniej niechcący upuściła duŜy półmisek, który rozleciał 
się w drobny mak.

Tak dalej być nie moŜe, pomyślała Susan po raz tysięczny. Tym 

razem sprawy miały jednak zmierzać do rozwiązania.

– Nakryj dla czterech osób, Kim.
– Ktoś przychodzi na obiad?
– Miejmy nadzieję, Ŝe wasz ojciec.
– Tatuś!
– Opanuj się. Jeszcze go nie zaprosiłam.

– Nie rozumiem, po co w ogóle go zapraszasz – stwierdził kwaśno 

Jake.

– Musimy porozmawiać. Nie macie się czym ekscytować. Poza 

tym, idziecie później na jakieś spotkanie w szkole, prawda?

– MoŜemy je sobie odpuścić – poinformowała Kim.
– Wolę, Ŝebyście jednak poszli.
– Ale ja chcę zobaczyć się z tatusiem.
– Ja takŜe. Mamy sporo do omówienia. Chyba Ŝe ojciec będzie 

miał na dziś inne plany.

– Och, na pewno nie! JuŜ do niego dzwonię.
Susan otworzyła usta i zaraz je zamknęła. MoŜe to i lepiej, Ŝe Kim 

przekaŜe zaproszenie. śonie Hank mógł przecieŜ odmówić. „Córeczka 
tatusia” potrafiła skutecznie się przymilić.

– Przyjdzie! – zakomunikowała triumfalnie Kim, odkładając 

słuchawkę. Obrzuciła pokój szybkim spojrzeniem. – A teraz do roboty! 
Musimy sprzątnąć ten bałagan! Jake, zabieraj na górę swoje ksiąŜki!

– Chyba zgłupiałaś. Ani myślę wysilać się dla niego. TeŜ mi 

waŜna persona.

– Rób, co ci mówię, smarkaczu! Mamo, kaŜ mu to zabrać.
– Na miłość boską, Kim. Wasz ojciec mieszkał tu przez dziesięć 

lat. Wie, jak ten pokój zwykle wygląda.

– Ale mamo...
– Kochanie, on po prostu przychodzi na obiad. To wszystko.
– Gdybyś zaczęła zachowywać się jak prawdziwa Ŝona i matka, to 

moŜe byłoby inaczej. Dlaczego nie moŜesz być taka jak inne kobiety? – 
zawołała Kim.

– Dlatego, ty kretynko, Ŝe mama jest sto razy lepsza niŜ inne 

kobiety!

– Akurat! Ja wolałabym taką matkę jak inne!
– Powiedz mi, Kim, czym ja się róŜnię od innych matek? Co one 

takiego robią?! – Susan złapała córkę za ramię i zmusiła, aby 
dziewczynka spojrzała jej w oczy. Nie miała zamiaru pozwolić Kim 
wywinąć się od odpowiedzi. Mur milczenia zaczął pękać. MoŜe więc 
dowie się w końcu, dlaczego córka jest do niej tak źle nastawiona.

– Siedzą w domu, sprzątają, gotują – wyrecytowała Kim. – 

Spędzają wszystkie święta i uroczystości z rodziną. Nie zajmują się 
takimi głupotami jak poŜary, wypadki czy jakieś polityczne dyrdymały. 
Bardziej cenią swoich bliskich niŜ karierę. Dbają o swoich męŜów, 
którzy nie muszą chodzić do innych kobiet po to, co powinni dostać we 
własnym łóŜku!

Susan patrzyła na córkę zszokowana. Spojrzała na Jake’a. Twarze 

dzieci były bardziej wymowne niŜ jakiekolwiek słowa.

– A więc juŜ wiecie.
– Tak. – Jake miał niewyraźną minę. – Wszyscy z naszej klasy 

słyszeli, jak ich rodzice rozmawiali o tej kłótni w „Jubilee”. Teraz całe 
miasto wie, Ŝe tato nas oszukiwał.

– Nie nas – poprawiła Kim – tylko ją. I to ona jest winna!
– Przestań chrzanić! – Jake!
– To niech ona się zamknie! Mówi takie bzdury. Tato zazdrościł ci 

przecieŜ twojej pracy. Wściekał się, bo robiłaś mądrzejsze rzeczy niŜ on. 
Zdradzał cię, bo chciał, Ŝebyś ty teŜ była zazdrosna. To jego wina.

– Ale z ciebie kawał łobu... – Rozwścieczona Kim rzuciła się do 

bijatyki.

– Oboje macie zaraz się uspokoić! – Susan opadła na krzesło i 

ukryła twarz w dłoniach. Dzieci zamilkły. Widok szlochającej matki 
zupełnie je poraził. Nawet Kim wyglądała na wstrząśniętą.

– Mamo, nie płacz. – Jake przytulił się do niej i głaskał lekko po 

plecach. Zupełnie nie wiedział, co robić.

– Przepraszam – szepnęła Susan, próbując się opanować. – Po 

prostu chciałam wam tego oszczędzić.

– Powinnaś była nam powiedzieć – skarciła ją Kim. – Całą 

prawdę.

– Córeczko, ja sama nie znam całej prawdy. Tylko wasz ojciec i 

Sandra wiedzą, co było między nimi. śadne z nich nic nie mówi na ten 
temat. A jeśli chodzi o winę, to twój tatuś i ja mamy chyba taki sam 
udział. Oboje popełniliśmy błędy.

– Ale... – broda Kim zaczęła drŜeć od tłumionego płaczu – ale 

gdybyś chociaŜ spędzała więcej czasu w domu, gdybyś nie została tym 
wydawcą...

– Wierz mi, Kim, Ŝe myślałam o tym wiele razy. Co by było, 

gdyby... Tylko Ŝe jako reporter teŜ bardzo często pracowałam do 
późnego wieczora. To wszystko prędzej czy później musiało się zdarzyć.

– Wcale nie wiadomo – zaprotestowała córka.
– Teraz i tak nie ma sensu spekulować na ten temat. Jedno jest 

pewne. Wasz ojciec i ja mieliśmy problemy od dawna. Próbowaliśmy ich 
nie dostrzegać, chowając głowę w piasek.

– Nie mielibyście problemów, gdyby nie ta twoja gazeta! – Kim 

siedziała sztywno, ze skrzyŜowanymi na piersi ramionami i wyrazem 
uporu na twarzy. Jej podobieństwo do Hanka było uderzające.

– To naprawdę śmieszne. – Jake takŜe usiadł i przyłączył się do 

dyskusji. – Powinnaś być dumna z mamy. Postawiła tę gazetę na nogi. 
Wszyscy mamę chwalą i podziwiają, bo jest wspaniała. Ja teŜ będę 
kiedyś taki jak ona!

Susan uśmiechnęła się serdecznie do syna. JuŜ w tej chwili było 

oczywiste, Ŝe mają taki sam charakter. Czasem ją to nawet przeraŜało. 
Teraz jednak bardziej obawiała się, Ŝe w rezultacie rodzinnych 
nieporozumień moŜe stracić córkę.

– Kim, tak mi przykro, Ŝe nie lubisz mojej pracy. Wiesz przecieŜ, 

Ŝ

e jestem dziennikarką. Nie mogę i nie chcę tego zmienić.

– Oczywiście, bo to twoja praca jest dla ciebie najwaŜniejsza. 

Bardziej się liczy niŜ bycie Ŝoną i matką.

– To nieprawda, Kim. Kocham was, ale lubię teŜ swój zawód, 

chociaŜ wcale nie przedkładam go nad rodzinę. Postaraj się mnie 
zrozumieć. Nie mogę udawać kogoś, kim nie jestem. KaŜdy powinien 
być sobą. Chcesz, Ŝebym była inna. Równie dobrze ja mogłabym 
nalegać, Ŝebyś tańczyła w balecie zamiast grać w koszykówkę. 
Chciałabyś tego?

Dziewczynka nie raczyła odpowiedzieć. Siedziała z chmurną miną, 

znów zamknięta w sobie i tępo wpatrzona w jeden punkt. Zupełnie jak jej 
ojciec, pomyślała Susan. Korciło ją, Ŝeby wytrząsnąć z Kim to 
podobieństwo. Wiedziała jednak, Ŝe tak naprawdę nigdy by tego nie 
zrobiła. PrzecieŜ kaŜdy powinien być sobą, czy nie to przed chwilą 
mówiła?

Ciszę przerwał szum silnika. Trzasnęły drzwiczki cięŜarówki, a na 

podjeździe dały się słyszeć cięŜkie kroki. Po chwili zatrzymały się 
niezdecydowanie. Hank nie wiedział, co zrobić. Miał zapukać czy po 
prostu wejść? Był domownikiem czy gościem?

W domu wszyscy błędnie zrozumieli jego wahanie. Kim zerwała 

się z krzesła i pobiegła do holu. Energicznie otworzyła drzwi i rzuciła się 
ojcu na szyję.

ROZDZIAŁ 6

BoŜe, jak cudownie było móc ją znów przytulić. Hank podniósł 

Kim i obrócił się z nią kilka razy. NiewaŜne, Ŝe stanie się kiedyś dorosła 
i samodzielna. Dla ojca zawsze pozostanie jego małą córeczką.

– Właśnie tak trzeba się witać z waszym staruszkiem. – Postawił 

Kim na ziemi i, obejmując córkę ramieniem, wszedł do pokoju. – Teraz 
Jake pokaŜ, co potrafisz – dodał z uśmiechem.

Metcalf junior nie miał jednak ochoty na uściski. Oboje z matką 

postanowili zachować dystans.

– Czy coś jest nie w porządku? Mówiłaś Kim, Ŝe zostałem 

zaproszony.

– Oczywiście, tatusiu. Siadaj, zaraz będzie obiad. Chodź, Jake, 

pomóŜ mi rozłoŜyć nakrycia.

„Kochany braciszek” czekał na aprobatę matki. Skinęła głową, 

więc zajął się sztućcami, zostawiając dorosłej generacji pole walki. Hank 
usiadł cięŜko przy stole, naprzeciwko Susan.

– Podobno chcesz ze mną porozmawiać.
– Tak, ale dopiero po obiedzie. Dzieci mają spotkanie w szkole. 

Poczekajmy, aŜ wyjdą...

– Mogłaś mnie uprzedzić. Przyszedłbym później.
– Dlaczego? Jedliśmy tu obiad setki razy. Jeszcze jeden wspólny 

posiłek na pewno nam nie zaszkodzi. – Przerwała czekając, aŜ Kim i 
Jake znów wyjdą do kuchni po resztę naczyń. – Zróbmy to chociaŜ ze 
względu na nich – dodała z naciskiem.

– W porządku.
W czasie obiadu panowała przy stole w miarę swobodna 

atmosfera. Na szczęście obecność dzieci ograniczyła konwersację do 
kilku bezpiecznych tematów. Wszyscy czworo rozmawiali niemal 
wyłącznie o udziale Kim w meczu koszykówki i o muzycznych 
zainteresowaniach Jake’a, który grał na trąbce w szkolnej orkiestrze.

Gdyby sceny z Ŝycia rodzinnego zostały sfilmowane, mogliby po 

prostu usunąć fragment zawierający kilka ostatnich miesięcy i nikt by się 
nie zorientował, Ŝe czegoś brakuje. W ten sposób poprawiono niejeden 
scenariusz. Niestety, to nie był film.

Po wyjściu dzieci dorośli mogli przestać udawać. Hank 

natychmiast porzucił dotychczasowy beztroski ton i przystąpił do rzeczy:

– Dlaczego mnie tutaj zaprosiłaś?
– Chciałam porozmawiać o rozwodzie.
Ta krótka odpowiedź zaskoczyła go tak bardzo, Ŝe przez chwilę 

nie mógł złapać tchu.

– PrzecieŜ postanowiliśmy się z tym nie spieszyć.
– Od tego czasu minęły cztery miesiące.
– Tylko tyle? – spytał, wzruszając ramionami.
– AŜ tyle – poprawiła. – I nie mam ochoty czekać ani dnia dłuŜej.
– Ale dzieci...
– Dzieci wiedzą o wszystkim – przerwała mu niemal w pół słowa. 

– Dla nich teŜ będzie najlepiej, jeśli załatwimy formalności i kaŜde z nas 
pójdzie w swoją stronę.

– Chyba nie chcesz mi powiedzieć, Ŝe wiedzą o... – zająknął się, 

lecz Susan po prostu kiwnęła głową, potwierdzając jego najgorsze 
obawy. – Mieliśmy nie podawać im szczegółów.

– Szkoda, Ŝe zapomniałeś poprosić o dyskrecję całe miasto. Jeśli 

chciałeś grać przed Kim rolę niezłomnego rycerza, to nie trzeba było 
kłócić się z tą flądrą na oczach tłumu.

Zaśmiała się gorzko, widząc grymas bólu na jego twarzy.
– A jakŜe, Hank, Karen Randall i Linda Bowen wprost nie mogły 

się doczekać, Ŝeby mi opowiedzieć tę frapującą historię. Gdyby nie one, 
to dowiedziałabym się w sklepie, u fryzjera lub tankując benzynę. 
Wszyscy chcieliby dostarczyć pani redaktor najnowszych wieści o jej 
męŜu.

– I postanowiłaś załatwić ten...
– To się nazywa rozwód, Hank. Ma tylko dwie sylaby. Nawet ty 

znasz to słowo. – Tym razem trafiła celnie.

– Nie musisz mnie traktować jak wiejskiego głupka. Nie mam 

twoich dyplomów, ale nie jestem idiotą.

– Wcale tego nie powiedziałam.
– Ale tak właśnie myślisz. Lepiej zachowaj złośliwości do swoich 

artykułów. JuŜ teraz postępujesz czasem jak zgorzkniała stara baba. Co 
będzie za parę lat? – Uśmiechnął się mimo woli, zadowolony z własnej 
repliki. Rzadko udawało mu się przegadać Susan. Dlatego właśnie w jej 
obecności tak mało mówił.

Patrzyła na niego bez słowa. Czuła, Ŝe pod powiekami zbierają się 

piekące łzy. Szybko wsunęła palce za szkła okularów i wytarła oczy.

– Jak, na miłość boską, udało się nam wytrzymać ze sobą tyle lat? 

– spytała cichym, drŜącym głosem, który wstrząsnął Hankiem bardziej, 
niŜ gdyby krzyknęła.

– Do licha, Susan, przepraszam. Po prostu zaskoczyłaś mnie tym... 

rozwodem. Kiedy Kim zadzwoniła i powiedziała, Ŝe mnie zapraszasz... 
Wiesz, pomyślałem, Ŝe...

– Pomyślałeś, Ŝe chcę, abyś wrócił do domu? – dokończyła za 

niego. – KaŜdy sądzi, Ŝe powinnam cię przyjąć z powrotem. Karen i 
Linda prawie mi to podpowiedziały. Nawet Lara sugerowała wizytę u 
radcy prawnego, zanim podejmiemy kroki rozwodowe.

– MoŜe więc...
– Niby co? – spytała gwałtownie, odzierając go ze złudzeń. – Co z 

tego, Ŝe zerwałeś wczoraj z Sandrą? To nie zmienia faktu, Ŝe 
romansowaliście przez ostatnich kilka miesięcy. Mam powody, Ŝeby 
wystąpić o rozwód.

– Właśnie, Ŝe nie masz! Nigdy nie romansowałem z Sandrą! Czy 

nikt ci tego nie mówił?

– Och, usłyszałam o was aŜ za duŜo. Wiem, Ŝe pokłóciliście się 

wczoraj w barze. Później ona dała ci w twarz i wyszła.

– AleŜ jesteś łatwowierna! Co z ciebie za dziennikarka? Szkoda, 

Ŝ

e mocniej nie przycisnęłaś tych swoich informatorów. Cholera, przecieŜ 

ta cała kłótnia wybuchła dlatego, Ŝe wcale nie miałem ochoty na Sandrę! 
Nigdy na nią nie leciałem!

– Nie? Więc dlaczego, u diabła, do niej pojechałeś, co? Oglądać 

pocztowe znaczki?

– Byłem na ciebie wściekły – przyznał szczerze. – Ale nie 

podrywałem Sandry. Miałem po prostu dość czekania sam w domu. 
Pojechałem do niej, bo ty nie przyjechałaś do mnie. Ale do niczego 
między nami nie doszło. Przysięgam ci, Susan, Ŝe to prawda.

Wstała gwałtownie od stołu, przewracając krzesło. 

OskarŜycielskim gestem wbiła palec w pierś Hanka.

– Miałeś na twarzy ślady szminki. Cuchnąłeś perfumami na 

kilometr. – Oczy Susan znów były pełne łez, głos jej się załamywał. – 
Nie wmawiaj mi, Ŝe się mylę. Widziałam to na własne oczy!

– Przyznaję, Ŝe pojechałem do Sandry, ale się z nią nie kochałem! 

Nie mógłbym tego zrobić! A wiesz dlaczego? Nie potrzebowałem 
substytutu. Pragnąłem ciebie! Gdybyś tylko była tam, gdzie powinnaś...

– Byłam tam, gdzie powinnam! Pracowałam! – wrzasnęła ze 

złością. – Nawet nie wiesz, jak się śpieszyłam, bo chciałam być z tobą! 
Ale ciebie poniosło do tego śmiecia. To ty znalazłeś się w niewłaściwym 
miejscu, Hanku Metcalf. Przekroczyłeś wszelkie dopuszczalne granice!

– Ale przecieŜ nic nie zaszło! Musisz mi uwierzyć, Susan.
– Wszystko jedno, w co wierzę, Hank. Liczy się tylko to, Ŝe 

chciałeś mnie zdradzić. Co z tego, Ŝe do niczego między wami nie 
doszło? Jesteś tak samo winny, jakbyś spędził z nią w łóŜku całą noc. Jak 
mogłabym ci ufać?

– Tak jak przedtem, Susan. Nigdy cię nie zawiodłem. Daj mi 

jeszcze jedną szansę. Zrobię wszystko, Ŝeby między nami znów było tak 
jak dawniej.

– To niemoŜliwe, Hank. Nigdy juŜ nie będzie tak samo, to ty 

wszystko zniszczyłeś. Teraz mamy tylko jedno wyjście. Rozwód.

– Jak zniosą to Kim i Jake?
– Dostosują się – odparła z przekonaniem, którego wcale nie 

miała. – Dla nich teŜ będzie korzystniej, jeśli załatwimy to sprawnie i bez 
hałasu. – Usilnie starała się nadać swojemu głosowi spokojne brzmienie. 
– Rozmawiałam z Larą Jamison na temat prawnych formalności. 
Doradza mediację. W ten sposób moŜemy przeprowadzić rozwód 
szybciej i taniej. Musimy tylko razem wyjaśnić sporne kwestie i 
sporządzić coś w rodzaju umowy.

– Naprawdę tego właśnie chcesz? Czy nie moglibyśmy...
– Nie.
– Przygotuj więc te papiery i daj mi do podpisania.
– AleŜ Hank, mamy wspólnie opracować tę umowę, czy ty mnie w 

ogóle nie słuchałeś?

– Owszem, słuchałem, ale jestem pewny, Ŝe świetnie dasz sobie 

radę beze mnie. Wiesz, czego chcesz, a z pisaniem nigdy nie miałaś 
kłopotów.

Pamiętał, Ŝe Susan lubi mieć ostatnie słowo, więc odwrócił się na 

pięcie i wyszedł, nim zdąŜyła coś powiedzieć. Patrzyła ze złością na 
drzwi, którymi trzasnął.

– „Owszem, słuchałem” – powtórzyła drwiąco, naśladując jego 

głos. – A idź sobie do diabła – mruknęła. – Sama wszystko załatwię. Im 
mniej będę miała z tobą do czynienia, tym lepiej.

W poniedziałek rano podjechała do kancelarii Lary Jamison i 

wzięła obiecane umowy. Miała szczery zamiar sporządzić wymagany 
dokument w ciągu kilku najbliŜszych dni. Niestety, wszystko jakby 
sprzysięgło się przeciwko niej. Przedwyborcza wizyta gubernatora, poŜar 
supermarketu i trzy śluby stanowiły wystarczająco waŜne wydarzenia, 
Ŝ

eby cały redakcyjny zespół „Gazette” kręcił się jak w ukropie. W tej 

sytuacji Susan nie mogła odłoŜyć na bok zawodowych obowiązków i 
zająć się wyłącznie swoimi prywatnymi sprawami. Była przecieŜ nie 
tylko wydawcą, ale teŜ autorką znakomitych reportaŜy. Pomimo nawału 
zajęć chciała jak najszybciej napisać umowę, aby wręczyć ją Hankowi do 
podpisania. Pracowała więc od rana do nocy. Wszędzie nosiła ze sobą 
swój notatnik, zapisując maczkiem kolejne strony. Wiedziała, Ŝe pytania 
i wątpliwości będzie później musiała wyjaśnić z adwokatem i doradcą do 

spraw finansowych.

Po zamknięciu i oddaniu do druku wtorkowego numeru „Gazette” 

nadeszła wreszcie chwila wytchnienia. Susan spędziła ten czas przy 
klawiaturze komputera. W końcu projekt umowy był gotów. Zabrała 
kopie do domu, Ŝeby wprowadzić ewentualne poprawki, gdyby jeszcze 
coś przyszło jej do głowy.

Myśli miała tak dalece zaprzątnięte tą sprawą, Ŝe mimo woli 

budziła się w nocy, aby wpisać dodatkowe uwagi lub zmienić jakiś 
paragraf czy sformułowanie. Lara miała rację. Obszerność dokumentu 
mogła przyprawić o zawrót głowy. Susan ód dawna nie była taka 
zmęczona. Pod oczami pojawiły się cienie, straciła teŜ kolejne dwa 
kilogramy, ale to nie miało Ŝadnego znaczenia. NajwaŜniejsze, Ŝe na 
biurku leŜała opracowana w szczegółach umowa. Susan spojrzała na nią 
z satysfakcją i połączyła się z „Farmer’s Seed and Suplies”.

– Zrobione – zakomunikowała bez wstępów, gdy tylko Hank 

podniósł słuchawkę.

– Susan? – Był wyraźnie oszołomiony faktem, Ŝe do niego 

zadzwoniła. – Co jest zrobione? Nie bardzo rozumiem, o czym mówisz.

– Umowa – wyjaśniła z nutą niecierpliwości w głosie. – 

Skończyłam ją. Jest gotowa.

– Tak szybko? Sądziłem, Ŝe zajmie ci to duŜo więcej czasu.
– Pracowałam przez ten tydzień prawie na okrągło i teraz papiery 

czekają tylko na twój autograf. Zostawię ci kopię w recepcji. Musisz 
poświadczyć podpis u notariusza i zawieźć wszystko do Lary.

– Zaraz, zaraz, nie tak szybko, dobrze? Chciałbym tę umowę 

przeczytać w twojej obecności. Mogę przecieŜ mieć jakieś pytania. 
Kończę dzisiaj pracę o dwunastej. MoŜe wpadniesz do mnie?

– To chyba nie będzie konieczne. Zadzwoń, jeśli uznasz jakiś 

punkt za niezrozumiały. – Zaskoczył ją propozycją spotkania, ale 
natychmiast uznała, Ŝe absolutnie nie powinna przychodzić do 
motelowego pokoju. Jedynym meblem było tam podwójne łóŜko.

– Myślałem, Ŝe chcesz jak najprędzej załatwić te formalności. – 

Nie odpowiedziała, więc uŜył kolejnego argumentu, Ŝeby ją przekonać: – 
PrzecieŜ masz czas. Twoja matka wzięła dzieci na zakupy do Memphis, 
prawda?

– Wiesz, Ŝe tak – przyznała niechętnie.
– Mamy więc wspaniałą okazję do spotkania.
– No, dobrze – warknęła. – Przyjdź do domu. Albo nie. Umówmy 

się w „Riley’s”.

– W „Riley’s”? Tam jest zawsze duŜo ludzi i trudno o wolny 

stolik. Chcesz omawiać prywatne sprawy w takim tłoku?

– Nie martw się o stolik, Hank. „Riley’s” będzie znakomitym tłem 

dla naszych negocjacji.

Szybko odłoŜyła słuchawkę, Ŝeby nie mógł zaprotestować. 

Uśmiechnęła się triumfująco. Wiedziała, Ŝe pomysł z modną restauracją 
jest najlepszy z moŜliwych. Hank nie znosił takich miejsc.

Przyszła do „Riley’s” juŜ o dwunastej. Chciała tam być przed 

Hankiem. Miała niejasne przeczucie, Ŝe ten arogancki samiec rozejrzałby 
się szybko i natychmiast wyszedł, gdyby zobaczył, Ŝe jej jeszcze nie ma. 
Tęskne spojrzenie, jakie przesłał swojej cięŜarówce, upewniło ją, Ŝe 
właściwie oceniła sytuację. Susan była pewna, Ŝe tylko duma 
powstrzymała go od ucieczki. Poczekała, aŜ kelner przyjmie zamówienie 
i połoŜyła na blacie dwa identyczne egzemplarze umowy.

– Chyba nie powinieneś mieć zastrzeŜeń. Starałam się 

sformułować wszystko precyzyjnie.

Bez słowa zaczął przeglądać wielostronicowy dokument. Patrzyła 

ze spokojem, jak odkłada na bok kolejne kartki. Niemal podskoczyła z 
wraŜenia, gdy wyjął z kieszeni długopis i na marginesie jednej ze stron 
zaczął robić notatki.

– Mógłbyś powiedzieć, co tam piszesz?
– Daj mi najpierw wszystko przeczytać. Później wprowadzimy tu 

róŜne poprawki.

– Oszalałeś? – Czuła, Ŝe ma ochotę go udusić. – Szkoda, Ŝe nie 

pomogłeś w pisaniu tej umowy. Teraz nie masz prawa nic tu zmieniać.

– Na pewno nie zaakceptuję wszystkiego od początku do końca. 

Zaznaczę punkty, z którymi się nie zgadzam.

– No to się pośpiesz. Nie będę tu siedzieć do jutra.
– Wybacz, ale to trochę potrwa – oznajmił tonem, który uznała za 

złośliwy i zakreślił kolejny paragraf.

– No nie, tym razem przesadziłeś! To wyjątkowo uczciwa umowa.
– Jeszcze jak, ale tylko z twojego punktu widzenia. Nie zgodzę się 

na te bzdury.

– A konkretnie na co?
– Po pierwsze na przyznanie ci wyłącznej opieki nad Kim i 

Jake’em.

– Masz nieograniczone prawo do odwiedzin.
– Nie chcę być gościem w Ŝyciu moich dzieci!
– To nie trzeba było ich zostawiać.
– Nie porzuciłem Kim i Jake’a, tylko ciebie. Chyba widzisz 

róŜnicę? Nie mam zamiaru rozwodzić się z dziećmi.

– Mów ciszej – syknęła – i tak juŜ jesteś zbyt popularny w tym 

mieście. – Poprawiła okulary i obrzuciła salę szybkim spojrzeniem, 
wypatrując najaktywniejszych plotkarek. Na szczęście, tym razem chyba 
nikt nie podsłuchiwał. – Słuchaj, Hank, przecieŜ to zwykła formalność, 
ale według prawa opiekunem moŜe być tylko jedno z nas.

– Gadanie! Sąd moŜe wyznaczyć do tego oboje rodziców. Jest to 

tak zwana opieka na równych prawach, gdybyś nie wiedziała. – Pogroził 
jej palcem tuŜ przed nosem. – Myślałaś, Ŝe uda ci się mnie ocyganić. Ale 
tym razem ja teŜ odrobiłem lekcje, Susan. Nie jestem aŜ takim kretynem 
jak sądzisz.

– Nie chciałam wprowadzić cię w błąd – zaprotestowała. – I wcale 

nie myślę, Ŝe jesteś głupi. Dlaczego ciągle mi to wmawiasz?

– To nieprawda!
– Jak to nie?
– A czy kiedykolwiek rozmawiałaś ze mną o sprawach 

wydawniczych? Ile razy chciałem, Ŝebyś omówiła ze mną problemy 
„Gazette”, patrzyłaś na mnie z góry i wzruszałaś ramionami. „I tak nic 
nie zrozumiesz” – to była jedyna odpowiedź. Jakbym sam nie pracował 
w prywatnej firmie, która jest częściowo moją własnością. Ale ty nigdy 
nie dałaś mi Ŝadnej szansy! Nie nadawałem się nawet do rozwoŜenia tych 
cholernych gazet! Zawsze uwaŜałaś mnie za półgłówka!

Patrzyła na niego z przeraŜeniem. Nigdy nie przypuszczała, Ŝe w 

ten sposób interpretował jej postępowanie. Czy to moŜliwe, Ŝe przez tyle 
lat nie miała o tym pojęcia?

– Hank, ja po prostu nigdy nie chciałam zawracać ci głowy. Miałeś 

przecieŜ tyle pracy w domu i w „Seed and Supplies”. Jak mogłam cię 
dodatkowo obciąŜać swoimi zawodowymi problemami? Tylko dlatego 
unikałam tych tematów.

– Dajmy na to – mruknął bez przekonania.
– Uwierz mi. I jeszcze jedno, Hanku Metcalf. Tylko raz w Ŝyciu 

zwątpiłam w twój rozum. Wtedy, gdy sam zrobiłeś z siebie durnia, 
podrywając Sandrę Kellogg. – Wyrwała mu z ręki dokumenty i 
wepchnęła do teczki. – Nie wiem, co mnie podkusiło, Ŝeby z tobą 
przedyskutować szczegóły rozwodu. PrzecieŜ oboje mówiliśmy zupełnie 
innym językiem. Niech kaŜde z nas wynajmie adwokata i wtedy 
pogadamy o twoich prawach.

– Zaczekaj! – Złapał ją mocno za przegub, Ŝeby nie mogła wstać 

od stołu. – Spróbujmy nawzajem się zrozumieć. Nie powiedziałem, Ŝe 
całkiem odrzucam tę umowę. Musimy tylko dokonać niewielkich 
poprawek.

– Kwestia opieki nad dziećmi nie jest drobnostką.
– No dobrze – zgodził się szybko. – Powiedzmy, Ŝe są to 

zasadnicze zmiany. Tak czy owak, moŜemy to wszystko ustalić między 
sobą. – Susan Ŝachnęła się, ale udał, Ŝe tego nie widzi. – Posłuchaj, 
Ŝ

aden adwokat nie podejmie decyzji za nas. Sami musimy dojść do 

porozumienia. My, a nie prawnicy.

Ta rozsądna argumentacja zbiła ją na chwilę z tropu. Wahanie 

Susan trwało o sekundę za długo. Zjawił się kelner i podał zamówiony 
lunch. Nie mogła teraz wstać i wyjść, nie robiąc z siebie widowiska, a to 
była ostatnia rzecz, na którą miałaby ochotę. RozłoŜyła na kolanach 
serwetkę i zaczęła widelcem przesuwać sałatkę po talerzu.

– Jedz – rozkazał Hank.
– Nie mam apetytu.
– Chcesz się zagłodzić? Wyglądasz jakbyś od lata zrzuciła kilka 

kilogramów, a i tak zawsze byłaś strasznie chuda.

– Wcale nie jestem za chuda. Człowiek powinien być szczupły.
– Gadanie. Zjedz chociaŜ trochę, a później porozmawiamy.
Machinalnie zastosowała się do jego poleceń. To był Hank, 

jakiego znała: skrzyŜowanie troskliwego męŜa i despoty. Czarne oczy 
uwaŜnie śledziły kaŜdy ruch ręki, gdy brała do ust kolejny kęs. 
Nieoczekiwanie ogarnęła ją ciepła fala wspomnień o starych, dobrych 
czasach, kiedy oboje byli ze sobą tacy szczęśliwi. Hank chyba czytał w 
jej myślach. Na jego przystojnej twarzy z wolna pojawił się uśmiech.

– Wydaje się, Ŝe to było tak dawno, a jednocześnie jakby działo się 

wczoraj.

– Tak – przyznała w zamyśleniu. – Czasem aŜ trudno mi uwierzyć, 

Ŝ

e przekroczyłam trzydziestkę i mam kilkunastoletnią córkę. A przecieŜ 

zaszłam w ciąŜę mając siedemnaście lat.

– BoŜe, jak ja się wtedy o ciebie martwiłem. Prawie nic nie jadłaś i 

bez przerwy miałaś mdłości. Bałem się, Ŝe stracę i ciebie, i dziecko.

– Hm, jakoś nam się udało. Kim była takim silnym niemowlęciem. 

Jake takŜe.

– Nie sprawdziło się to wszystko, co nam ludzie wróŜyli. Nasze 

Ŝ

ycie płynęło całkiem gładko, nie sądzisz?

– Owszem. Byliśmy razem dłuŜej niŜ ktokolwiek przypuszczał.
– Rzeczywiście, ale nie tak długo jak chcieliśmy. Wówczas 

wierzyliśmy, Ŝe to będzie „na zawsze”.

– Byliśmy młodzi.
– Bardzo młodzi. – Potrząsnęła głową, jakby dopiero teraz zdała 

sobie z tego sprawę. – Pomyśl tylko, w przyszłym roku Kim pójdzie do 

liceum. Ani się obejrzymy i będzie miała tyle lat co ja, gdy zaczęliśmy ze 
sobą chodzić. MoŜesz to sobie wyobrazić?

– Czy mogę?! Na samą myśl o niej i jakimś smarkaczu aŜ mnie 

rzuca! To mi się śni po nocach! Zaczynam wreszcie rozumieć twojego 
ojca. Nic dziwnego, Ŝe wtedy powalił go zawał.

– AleŜ Hank! On przeszedł zawał całe lata po naszym ślubie!
– Spóźniona reakcja. Oboje przyłoŜyliśmy do tego ręki. Wiesz, co 

mi powiedział, kiedy urodziła się Kim? śe jest najpiękniejszą zemstą, 
jakiej pragnął.

– CóŜ, moŜe nasz rozwód będzie dla Kim i Jake’a dostateczną 

przestrogą, aby się tak nie śpieszyli.

– Czy ja wiem... – Hank miał co do tego spore wątpliwości. – 

Rozwód chyba tylko wyrządza dzieciom krzywdę. Naprawdę jesteś 
pewna, Ŝe tego chcesz, Susan?

– A co innego mogę zrobić? – Nagła zmiana tematu zupełnie ją 

zaskoczyła. – Postawiłeś mnie przecieŜ w sytuacji bez wyjścia. Nie 
potrafię przebaczyć ci tego, co zrobiłeś mnie i dzieciom.

– KaŜdy czasem popełnia błędy. Spróbujmy o tym zapomnieć i 

znów być rodziną.

– Mamy udawać, Ŝe nic się nie stało? To do niczego nie prowadzi.
– MoŜemy zacząć wszystko od nowa – nalegał. – Gdybyś tylko 

spędzała więcej czasu w domu...

– Och, przestań! – Gwałtownie odsunęła talerz z jedzeniem. – Nie 

mogę juŜ tego słuchać! Po tym co zrobiłeś, jeszcze mnie pouczasz!

– Postaraj się mnie zrozumieć, Susan.
– Nie.
– Wracamy więc do punktu wyjścia – stwierdził z westchnieniem.
– Tak. Najlepiej będzie, jeśli załatwimy rozwód, co oznacza, Ŝe 

wspólnie musimy opracować umowę. Chcę wiedzieć, czy ten wariant ci 
odpowiada?

– W tych okolicznościach jest najlepszy.
– Tylko pamiętaj, Ŝe tym razem zrobimy to przepisowo. Nie będę 

pisać po nocach i tworzyć dokumentu, który ty rujnujesz później w pięć 
minut.

– Masz rację, to nie było fair z mojej strony. Muszę przyznać, Ŝe 

sam nie wiedziałem, co czuję, dopóki nie zacząłem czytać tego projektu. 
– Spojrzał na zegarek. – Nie mogę teraz nad tym siedzieć. Mam jeszcze 
dzisiaj sześć dostaw.

– Jakich dostaw?
– Gazu, oczywiście. W październiku zwolnił się Billy, więc znów 

zacząłem jeździć cysterną.

– Hanku Metcalf, czyś ty zwariował?! Co cię opętało, Ŝeby 

ryzykować Ŝyciem na tej beczce dynamitu?

– Ktoś musi to robić – odparł, wzruszając ramionami. Postawił 

kołnierz kurtki, Ŝeby Susan nie zauwaŜyła jego uśmiechu. – Mam swoje 
obowiązki jako jeden ze wspólników. Chyba moŜesz to zrozumieć?

Doskonale wiedziała, dlaczego uŜył tego zwrotu. Ona sama 

zawsze tak się do niego zwracała. Wyraźnie chciał ją zdenerwować. Nie 
miała jednak zamiaru okazać, Ŝe jest wściekła.

– AleŜ tak, rozumiem – mruknęła obojętnie. – Kiedy więc 

weźmiemy się za te papiery?

– Tylko tyle masz mi do powiedzenia? – spytał rozczarowany.
– To twoje Ŝycie. Pamiętaj, Ŝeby w terminie opłacać polisę. Musisz 

myśleć o dzieciach. O właśnie, trzeba dopisać do umowy kwestię premii 
ubezpieczeniowych.

Udawała, Ŝe nie widzi jego miny. Najspokojniej w świecie wyjęła 

notatnik i wpisała do niego sąŜnistą uwagę. Dopiero wtedy spojrzała 
badawczo na męŜa.

– No więc kiedy podejmiemy nasze negocjacje?
– Co takiego? Ach tak, negocjacje... MoŜe jutro wieczorem? 

Wpadnę na kolację i porozmawiamy, jak dzieci pójdą do kościoła.

– Na kolację? – powtórzyła zaskoczona. – Czemu po prostu nie 

przyjdziesz koło siódmej, gdy Kim i Jake’a juŜ nie będzie?

– PoniewaŜ mieliśmy dawać im dobry przykład, nie pamiętasz?
– To wcale nie oznacza, Ŝe musimy razem jadać.
– Dlaczego nie? W niedzielę byliśmy dla siebie tacy mili. Dziś teŜ 

czas upłynął sympatycznie.

– Tak – przyznała z wahaniem. – Ale nic nie osiągnęliśmy.
– Och, nie byłbym tego taki pewny.
– Niby co masz na myśli?
– Zobaczysz – obiecał. Poprawił firmową czapkę z daszkiem, 

zasalutował Ŝartobliwie i wyszedł.

ROZDZIAŁ 7

A jednak wciąŜ coś nas łączy, pomyślał Hank.
Trzymał mocno kierownicę cysterny, nie pozwalając sobie na 

zbytnią radość. Jeszcze za wcześnie, aby się cieszyć. Jednak doszło do 
separacji. Od dawna ich małŜeństwo nie funkcjonowało jak naleŜy.

Prawdę mówiąc, to między nim a Susan nie układało się juŜ od 

paru lat. W pewnym momencie zniknęło zrozumienie i wzajemna 
akceptacja. Dziwne, ale zdał sobie z tego sprawę dopiero w „Riley’s”. 
Jak mogli nie zauwaŜyć, Ŝe w ich związku zaczyna brakować czegoś tak 
istotnego?

Na szczęście, nie stracili ze sobą kontaktu całkowicie. NiewaŜne, 

Ŝ

e byli skłóceni. Dzisiaj w „Riley’s” przekonali się, Ŝe poczucie 

duchowej bliskości, wiąŜące ich kiedyś tak silnie, istnieje nadal. 
Ujawniło się, co prawda, tylko na chwilę, ale oboje zdali sobie sprawę, 
Ŝ

e jeszcze nie spalili za sobą mostów.

Przez moment znów byli sobie bliscy. Tak jak wtedy, gdy jedno 

miało siedemnaście, a drugie dwadzieścia lat. Po ślubie. Susan w ciąŜy. 
PrzeraŜona. Zachwycona. Zakochana. Nie potrzebowali słów, aby się 
zrozumieć. Wystarczyły uczucia. Słowa mogłyby nawet przeszkadzać.

Kiedy zatracili owo poczucie jedności? Nie potrafił tego ustalić, 

choć od kilku godzin o niczym innym nie myślał. W końcu zrezygnował 
z dalszych rozwaŜań. Teraz nie miało to juŜ takiego znaczenia. WaŜne 
było jedynie to, Ŝe mieli szansę je odzyskać.

– Ciekawe tylko, jak tego dokonamy, skoro szykujemy się do 

rozwodu? – mruczał pod nosem, wysiadając z samochodu przed 
skromnym domkiem Carlsonów.

– Co ty tam mamroczesz, synu? – zawołała pani Carlson, drepcząc 

w jego stronę. – Wołaj trochę głośniej. To zimne powietrze źle wpływa 
na mój aparat.

– Pani słuch jest całkiem w porządku – zapewnił staruszkę. – Po 

prostu mówiłem do siebie.

– Nigdy tego nie rób, synku. Jeszcze ktoś usłyszy i wsadzą cię do 

czubków szybciej niŜ zdąŜysz mrugnąć.

– Będę uwaŜał – obiecał ze śmiechem.
– Koniecznie. I nie zapomnij wejść na kawę, jak juŜ tutaj 

skończysz. Red wyglądał cię przez cały dzień. Nastawiłam wodę, gdy 
tylko zobaczyłam twoją cysternę.

– Chyba dzisiaj nie będę mógł. Jestem juŜ mocno spóźniony.
– Głupstwa pleciesz. Zawsze jest czas na filiŜankę gorącej kawy. 

Zwłaszcza w taki zimny dzień.

– Ma pani rację. Kawa dobrze mi zrobi.
– Oczywiście, Ŝe tak. Chodź do domu, Ŝeby się rozgrzać.
– JuŜ idę, tylko napełnię zbiornik!
Przestał się uśmiechać, gdy staruszka zamknęła za sobą drzwi. 

Obszedł cysternę, Ŝeby go nikt nie zobaczył i, klnąc na czym świat stoi, 
kopnął z całej siły oponę tylnego koła. Dlaczego, do cholery, właśnie 
dzisiaj musiał przyjechać do Carlsonów?

Wszyscy klienci uwielbiali pogaduszki. A szczególnie ci, którzy 

mieszkali w większej odległości od miasta. Starzy ludzie, tacy jak 
Carlsonowie, najchętniej zaproponowaliby mu, Ŝeby się do nich 
wprowadził. Hank lubił ich, lecz teraz nie był zachwycony perspektywą 
wizyty. Miał waŜniejsze sprawy na głowie. Chciał w spokoju pomyśleć o 
tym, jak uratować swoje małŜeństwo. Nie mógł jednak zawieść starego 
Reda. Nigdy by sobie tego nie darował. Ale na pewno nie zostanie na 
kolacji. Nie tym razem, obiecał sobie w duchu. Napełnił zbiornik 
paliwem i szybkim krokiem ruszył w stronę domu.

– Sie masz, Red, ty zbereźniku. Co ostatnio zbroiłeś?
– Przysunął krzesło do szpitalnego łóŜka, które zastąpiło stojącą 

kiedyś pod oknem wiktoriańską sofę pani Carlson. Fakt, Ŝe posłanie 
znajdowało się w dość nietypowym miejscu, nigdy Hanka nie dziwił. 
Stan zdrowia Reda ograniczył jego świat do niewielkiego pokoju i tego, 
co było widać przez okno.

– Wiedziałem, Ŝe przyjedziesz – wysapał Red dychawicznym 

głosem. – Prawda, Chrabąszczu?

– Pewnie Ŝe tak, Rudziku – potwierdziła pani Carlson.
– Postawiła na stole dwa kubki parującej kawy. – Zawsze masz 

dobre przeczucie. Tak jak wtedy z gradobiciem w trzydziestym 
dziewiątym. Ty, Hank, oczywiście tego nie pamiętasz. To dopiero była 
zawierucha! Red wiedział, Ŝe się zbliŜa, ale nikt mu nie wierzył. Red, 
opowiedz Hankowi, jak było. Nie mówił ci jeszcze o tym, prawda?

Chyba ze sto razy, pomyślał Hank, ale na głos wyraził chęć 

poznania tej ciekawej historii. Podniósł oparcie łóŜka, Ŝeby Red mógł 
wygodnie usiąść i przez pół godziny słuchał uwaŜnie opowieści o 
gradzie wielkości kurzego jajka. Przestał niecierpliwie zerkać na 
zegarek. Przyglądał się Carlsonom, zafascynowany ich wzajemnym 
stosunkiem.

– Od jak dawna jesteście małŜeństwem? – spytał, gdy pani Carlson 

ponownie napełniła kubki kawą.

– Piątego maja będzie sześćdziesiąt lat – pośpieszył z odpowiedzią 

Red. – Jeszcze nigdy nie zapomniałem o rocznicy, prawda, Chrabąszczu?

– Ani razu. Najpierw musiałbyś chyba zapomnieć, jak mam na 

imię.

– Spryciarz ze mnie, co? – Red zachichotał wesoło.
– Sam wybrałem datę. – Wystarczyło pamiętać, Ŝe moja pierwsza 

Ŝ

ona to Maja.

– Dobry pomysł, Red. – Hank mrugnął porozumiewawczo. – A co 

z tą twoją drugą Ŝoną?

– Drugą Ŝoną? – oburzyła się pani Carlson, a jej mąŜ przyłoŜył 

palec do pomarszczonych ust udając, Ŝe błaga Hanka o milczenie. – Obaj 
męŜczyźni parsknęli śmiechem.

– JuŜ ja wam pokaŜę! – Pogroziła im łyŜką. – Mam kurczaka w 

piekarniku. Jeszcze trochę takich Ŝartów i obejdziecie się smakiem.

– Ja juŜ będę grzeczny! – zawołał Hank zapominając o tym, Ŝe nie 

zamierzał zostać na kolacji.

– Sama nie wiem, czy jeszcze mogę ci wierzyć. Hank drgnął, 

słysząc te słowa. Kobiety wyraźnie traciły do niego zaufanie.

– Postaram się jakoś zrehabilitować. Strasznie wieje od tych okien. 

Przyniosę z szoferki trochę taśmy i spróbuję je uszczelnić, zgoda?

– Och, nie musisz tego robić, mój kochany – zaprotestowała 

starsza pani. – PrzecieŜ ja tylko Ŝartowałam.

– Ale ja mówię powaŜnie. Uwinę się z tym raz dwa, zanim pani da 

nam jeść.

– Naprawdę nie powinieneś, Hank... – zaczęła, ale juŜ go nie było.
– Lepiej się pośpiesz, Chrabąszczu. Ten chłopak szybko pracuje.
– Wiem, wiem, Rudziku. Zaraz wszystko przygotuję.
Po powrocie do motelu Hank nie przestawał myśleć o Carlsonach. 

Chrabąszcz i Rudzik. Sześćdziesiąt lat razem i tacy szczęśliwi, jakby 
pobrali się wczoraj. Świadczył o tym sposób, w jaki na siebie patrzyli. 
Porozumiewali się niemal bez słów. KaŜdy musiał to zauwaŜyć.

Między nim a Susan kiedyś było podobnie. Z rozrzewnieniem 

wspominał dawne czasy. Czy będzie umiał sprawić, Ŝeby powróciły? 
Zdecydował, Ŝe zrobi co w jego mocy, aby odzyskać Ŝonę. Za jakieś 
pięćdziesiąt lat ich wnuki teŜ mogłyby dostrzec, Ŝe dziadków wciąŜ łączy 
ta szczególna więź. Z tą róŜnicą, Ŝe oni będą do siebie mówić 
„Cukiereczku” i... no właśnie, jak?

To dziwne, pomyślał, ale Susan nigdy nie nazywała go Ŝadnym 

zdrobnieniem. Gdy była wściekła, zwracała się do niego pełnym 
imieniem i nazwiskiem. Czasem mówiła „kochanie” lub „mój drogi”, ale 
uwaŜał, Ŝe są to określenia zastępcze. Pragnął czegoś specjalnego. Do 

licha, taka elokwentna osoba powinna wymyślić dla męŜa jakieś 
pieszczotliwe przezwisko.

Postanowił nad tym popracować, gdy pokonają małŜeńskie 

problemy. Teraz musiał zdobyć Susan po raz drugi. Wyobraźnia nie była 
jego najmocniejszą stroną, ale znajomość zasad gry w piłkę noŜną mogła 
się okazać bezcenna. Trzeba przecieŜ opracować skuteczny plan 
działania.

Stwierdził, Ŝe powinien wzmocnić obronę, choć na razie nie 

wiedział, jak się do tego zabrać. Jego własne zachowanie w ciągu 
ostatnich miesięcy nawet dla niego stanowiło zagadkę. Nie dość, Ŝe 
postąpił idiotycznie, to jeszcze później brnął dalej, nic właściwie nie 
robiąc, Ŝeby wyjaśnić sytuację. Taka bierność całkiem nie pasowała do 
jego charakteru. Hank sam się sobie dziwił, Ŝe zmarnował tyle czasu. 
Okoliczności zmuszały do przeprowadzenia frontalnego ataku, który 
zawsze jest najskuteczniejszą obroną. śe teŜ wcześniej na to nie wpadł! 
Przez całą noc obmyślał kolejne posunięcia i rano przystąpił do realizacji 
swoich zamierzeń.

– Człowieku, chyba upadłeś na głowę – wykrzyknął na jego widok 

Jackson Talbot. – Budzisz mnie w niedzielę o siódmej rano z powodu 
głupiego prasowania? Nie pracuję całą dobę i nigdy nie miałem Ŝelazka.

– Ale chyba mógłbyś sprawdzić wśród rupieci, które czasem 

znajdujesz w pokojach?

– MoŜe i mógłbym, tylko po co? – Stary Talbot nie miał zamiaru 

poddać się bez walki. – Sądziłem, Ŝe tak samo jak ja, lubisz styl 
swobodny.

– Wolę inny, ale tu nie mam wyboru. Wór na śmieci to nie miejsce 

na ubrania.

– UwaŜaj, co mówisz, Metcalf. Nikt cię nie zmusza do mieszkania 

u mnie.

– Wcale nie miałem na myśli pokoju – mruknął Hank, nie wdając 

się w szczegóły. – Po prostu rozejrzyj się za tym Ŝelazkiem.

– No dobrze, skoro zerwałeś mnie z łóŜka. I tak pewnie juŜ nie 

usnę. – Talbot nie przestawał zrzędzić, ale wyciągnął spod kontuaru 
wielkie pudło. Zbierał w nim rzeczy zapomniane przez gości. – A niech 
mnie licho...

– Znalazłeś?!
– Patrz! Dwadzieścia pięć centów wybite z okazji dwusetnej 

rocznicy. Skąd to się tu wzięło? Musiało mi wypaść z kasy.

– Na pewno nie wyleciało ci z tej twojej skąpej łapy. Cholera, 

masz to Ŝelazko czy nie?

– Nie gorączkuj się tak, Metcalf. Widzisz, Ŝe szukam. Zaraz, 

zaraz... a to co? Hmm. Coś mi się wydaje, Ŝe mam.

Hank z trudem opanował niecierpliwość. Wreszcie Jackson z 

dumną miną postawił na ladzie prawie nowe Ŝelazko z nawilŜaczem.

– Dzięki, Jackson.
– Proszę bardzo. Oczywiście trochę będzie cię to kosztowało...
– Dopisz mi do rachunku.
Hank złapał Ŝelazko i pognał do pokoju. Czasu było niewiele, a 

jedyny porządny garnitur, w którym chodził na śluby i pogrzeby, 
wymagał porządnego prasowania. Hank nie tracił ani chwili. Jeśli będzie 
miał szczęście, to zdąŜy. Msza zaczynała się o dziesiątej czterdzieści 
pięć.

Susan nie była zachwycona tym, Ŝe jest niedziela. Zawsze chodziła 

z dziećmi do kościoła, ale dziś na samą myśl o wścibskich spojrzeniach i 
szeptach dostawała gęsiej skórki. Tylko duma nie pozwoliła jej 
stchórzyć. Wiedziała równieŜ, Ŝe miejscowe plotkarki jednoznacznie 
skomentują nieobecność pani Metcalf. Morristown było małym 
miasteczkiem i wszyscy się tutaj znali.

Spotkało ją jednak przyjemne rozczarowanie. Ludzie nie zwracali 

na nią zbytniej uwagi, a przyjaciele starali się okazywać sympatię. 
ZauwaŜyła, Ŝe zachowują się trochę nienaturalnie, ale wynikało to z ich 
najlepszych intencji. Z zamyślenia wyrwały ją głośne szepty dzieci. Kim 
i Jake zawzięcie o czymś dyskutowali.

– Uspokójcie się, wchodzimy do kościoła. Co się z wami dzieje?
– Och, nic, mamo – odparła szybko Kim. – Postanowiliśmy usiąść 

z tobą na dole.

– PrzecieŜ zawsze idziecie na galerię – zaprotestowała Susan, ale 

córka złapała ją za rękę i pociągnęła w stronę wyłoŜonej czerwonym 
chodnikiem głównej nawy. – Nie chcecie siedzieć z kolegami?

– Tam są same maluchy. Jake i ja jesteśmy juŜ na to za dorośli.
– No dobrze, ale nie musisz tak pędzić. Jake, ty teŜ chcesz tu 

zostać? – Odpowiedziało jej wzruszenie ramion.

– Kim, usiądźmy wreszcie. Mamy całą wolną ławkę.
– Chodźmy troszkę dalej – nalegała Kim. – O, tutaj. Ty pierwsza. 

Ja chcę usiąść przy Jake’u.

– Chcesz z własnej woli siedzieć obok brata? Czy ty się dobrze 

czujesz?

– Oczywiście, mamo – zapewniła Kim, kierując ją w lewo.
Susan spojrzała na córkę ze zdziwieniem. Co jej strzeliło do 

głowy, Ŝeby zrezygnować z galerii, gdzie było duŜo miejsca? Z przodu 
zawsze panował większy tłok. W tym momencie Kim zdecydowanym 
ruchem popchnęła ją na ławkę. Susan straciła równowagę i niemal 
usiadła komuś na kolanach.

– Strasznie przepraszam, ale... to ty?
– Nic nie szkodzi, Cukiereczku. – Hank przesunął się, robiąc dla 

niej miejsce. Chwycił Susan za łokieć i zmusił, Ŝeby wcisnęła się 
pomiędzy niego a Kim. – Na pewno się zmieścisz. Wy chyba teŜ, 
prawda?

– Jasne, tatusiu. – Kim uśmiechnęła się od ucha do ucha. Podobnie 

jak ojciec, miała bardzo zadowoloną minę.

– A cóŜ ty robisz w kościele? Nigdy nie przychodziłeś na mszę.
– Nigdy nie mów „nigdy” pod tym dachem. Tutaj wszystko jest 

moŜliwe. Poza tym cały czas pamiętam o naszym postanowieniu. 
Musimy dawać dzieciom dobry przykład.

Susan szybko zerknęła na Kim i Jake’a. Natychmiast wlepili 

wzrok w ołtarz udając, Ŝe rodzice w ogóle ich nie interesują. Rozejrzała 
się dyskretnie i zauwaŜyła, jak kilka osób odwróciło od nich wzrok o 
sekundę za późno.

– Wspaniale – szepnęła ze złością. – Oprócz tego dostarczasz 

jeszcze tematów do plotek. Wszyscy gapią się tylko na nas.

– Niech sobie patrzą. PrzecieŜ to normalne, Ŝe rodzina przychodzi 

razem do kościoła.

– Ładna mi rodzina! – parsknęła. – Bywasz tu raz na rok, a teraz 

na dodatek siedzisz obok porzuconej małŜonki. Będą o nas mówić co 
najmniej przez miesiąc.

– Wobec tego wstanę i pójdę gdzie indziej.
– Ani mi się waŜ! Siedź tu i nie zwracaj na siebie uwagi.
– Dobrze, Cukiereczku – zgodził się ochoczo i spróbował ją objąć.
– Na Boga, Hank, nie zapominaj, gdzie jesteś!
– To przecieŜ idealne miejsce, Ŝeby się poznać w biblijnym sensie.
– To wcale nie jest śmieszne.
– Przepraszam, nie będę Ŝartował.
– Po prostu bądź cicho.
Susan miała wraŜenie, Ŝe msza ciągnie się ponad miarę. Kazanie 

trwało tak długo, jakby pastor chciał za jednym zamachem omówić cały 
Stary Testament. Później wszyscy zaczęli szukać pieniędzy na tacę, 
jakby właśnie dziś włoŜyli je do innej kieszeni niŜ zwykle.

– Zanim stąd wyjdziemy – zwrócił się do wiernych pastor Holland 

– chciałbym pozdrowić tych, którzy pragną przyłączyć się do naszej 

kongregacji. Niech wystąpią na środek.

Susan odwróciła się, Ŝeby zgodnie ze zwyczajem podać rękę 

osobie siedzącej za nią i stwierdziła, Ŝe mnóstwo ludzi patrzy 
wyczekująco na Hanka. KaŜdy chciał się przekonać, czy skorzysta z 
zaproszenia i pomaszeruje do ołtarza.

– Naprzód Hank. Na co czekasz? – zachęcała Linda Bowen. – 

Trzeba dopełnić formalności, skoro juŜ tu jesteś.

– Oczywiście – zawtórowała Karen Randall. – Jeśli ty się 

przyłączysz, to moŜe namówimy Mike’a i Juniora, Ŝeby teŜ zaczęli 
przychodzić do kościoła.

– Wydaje mi się, Ŝe niektórzy członkowie woleliby, Ŝebym się 

jeszcze nie zdecydował. Niech zostanie tak, jak było. Inni na tym 
skorzystają.

– Amen! – zawołał ktoś z tyłu, wywołując huragan śmiechu.
W końcu ludzie zaczęli się powoli rozchodzić. Kilku męŜczyzn, 

będących klientami „Seed and Supplies” podeszło do Hanka, Ŝeby 
porozmawiać o interesach. Susan zawołała dzieci:

– Pospieszcie się, jedziemy do domu.
– Nie zaczekamy na tatusia?
– W porządku, kochanie, idź z mamą. – Hank ani na chwilę nie 

przestał być czujny. – Przyjadę trochę później. O której będzie obiad, 
Suz?

– Natychmiast jak go przywieziesz, mój drogi – odparła słodko.
– Ach, te kobiety – mruknął znacząco do kolegów. – Ale bez nich 

nie moŜna Ŝyć. Sami wiecie, jak to jest. – MęŜczyźni zarechotali.

Przez całą powrotną drogę w uszach Susan dźwięczał ten śmiech. 

Wyglądało na to, Ŝe wszyscy po kolei stawali po stronie Hanka. PrzecieŜ 
to niesprawiedliwe. On wcale nie zasługiwał na taką pomoc. Susan 
zaczynała rozumieć, dlaczego w przypadku przestępstwa jego ofiara 
czuje się czasem bardziej napiętnowana niŜ sprawca, któremu 
udowodniono winę. Słowa Kim takŜe zdawały się potwierdzać to 
paradoksalne zjawisko.

– Cudownie, Ŝe tatuś był z nami w kościele. I przyjdzie jeszcze na 

obiad. To prawie tak jakby znów tutaj mieszkał. On jest taki kochany. 
MoŜe nawet spędzimy razem święta jak normalna rodzina.

– Kochanie, do BoŜego Narodzenia są jeszcze dwa tygodnie. – 

Susan bezbłędnie odczytała intencje córki. – Nie wiadomo, co moŜe się 
w tym czasie wydarzyć. Sądziłam teŜ, Ŝe Święto Dziękczynienia 
przypadło tobie i Jake’owi do gustu. Mieliście okazję zjeść po dwa 
obiady.

– Taak – westchnęła Kim. – I oba upłynęły w beznadziejnej 

atmosferze. Wolelibyśmy jeszcze choć raz być w święta z rodzicami. No 
i tatuś nie moŜe przecieŜ siedzieć sam w tym ohydnym motelu.

Susan musiała po cichu przyznać córce rację. Nawet Hank nie 

zasługuje na to, Ŝeby świętować w takim miejscu jak motel.

– A co ty o tym sądzisz, Jake? – spytała syna, który siedział z tyłu, 

nie biorąc udziału w rozmowie. – Chcesz, Ŝebyśmy spędzili te święta we 
czwórkę?

– Och, nie wiem. Chyba tak. To zaleŜy od ciebie, mamo.
– No dobrze. Ale tylko święta, nic więcej. – Susan zwróciła się do 

córki: – Niech ci nie przyjdzie do głowy, Ŝe coś z tego wyniknie.

– Nigdy nic nie wiadomo – zaprotestowała Kim. – Po paru dniach 

moŜesz nawet chcieć, Ŝeby wrócił.

– Po jakich paru dniach?!
– Mówię o Wigilii. A przedtem ktoś musi ci pomóc kupować 

prezenty.

– CzyŜby Święty Mikołaj zastrajkował?
– Daj spokój, mamo. – Tym razem odezwał się Jake. – JuŜ nie 

musisz nam robić wody z mózgu.

– A nie wyrośliście przypadkiem z dostawania prezentów?
– SkądŜe! – zawołali zgodnym chórem.
– No tak, tego się spodziewałam – oświadczyła z westchnieniem. 

Lubili wyciągać spod choinki kolorowe pudełka. Co gorsza, lista Ŝyczeń 
z roku na rok stawała się coraz dłuŜsza i bardziej kosztowna. Susan 
pomyślała o obręczy do koszykówki, która leŜała schowana w garaŜu. 
Kim miała rację mówiąc, Ŝe przyda się ktoś do pomocy. Większość 
prezentów wymagała montaŜu lub innych zabiegów technicznych, które 
zawsze ją przeraŜały. Do tego potrzebna jest męska ręka. Ostatecznie, 
moŜe to być ręka Hanka.

Kim niecierpliwie czekała, aŜ zjawi się ojciec. Przyjechał 

punktualnie o piątej. Córka przywitała Hanka zaproszeniem na BoŜe 
Narodzenie.

Hank zerknął niepewnie na Ŝonę.
– Czy to prawda, Susan?
– Tak – zgodziła się bez entuzjazmu. – Kim i Jake chcieliby, Ŝebyś 

spędził tutaj Wigilię i pierwszy dzień świąt. My oboje moŜemy chwilowo 
ogłosić zawieszenie broni.

– Oczywiście. – Doskonale, dodał w myśli. Wszystko rozwijało się 

zgodnie z jego planem. A moŜe nawet lepiej.

Jego pewność siebie nie umknęła uwadze Susan. Zachowywał się 

zupełnie jak domownik. Obserwowała Hanka w czasie obiadu i szybko 
doszła do wniosku, Ŝe musi temu zaradzić. Nie miała zamiaru pozwolić, 
Ŝ

eby się tak panoszył. Poczekała tylko, aŜ Kim i Jake wyjdą na szkolne 

zebranie.

– Przestań się łudzić, Hank. Między nami nic się nie zmieniło. 

Dzieci powinny wiedzieć, Ŝe mogą liczyć na nas oboje, chociaŜ nie 
jesteśmy juŜ razem. Tylko dlatego akceptuję wspólne święta. No i 
jeszcze z powodu tej cholernej obręczy. To był twój genialny pomysł, 
więc sam musisz ją przykręcić.

– Zrobię to – zgodził się natychmiast. Słowa Susan nie osiągnęły 

zamierzonego celu. – Myślałem teŜ o tym, Ŝe trzeba trochę przerobić 
piwnicę. Skoro postanowiłaś dać Jake’owi ten stary sprzęt fotograficzny, 
to moŜe warto byłoby urządzić ciemnię. W tym tygodniu mógłbym przed 
południem zrobić półki i jakiś stół. Potrwa to parę dni. O ile, oczywiście, 
nie masz nic przeciwko temu.

– Nie, skądŜe – zaprzeczyła bez wahania. Mimo to zaraz poczuła 

wątpliwości. Obecność Hanka wciąŜ działała na nią w ten szczególny 
sposób, który teraz uznała za niepokojący. Wpadła w popłoch na myśl o 
kilku dniach spędzonych z nim pod jednym dachem. Zaraz się jednak 
zmitygowała. PrzecieŜ on będzie siedział w piwnicy.

Odetchnęła z ulgą i szybko sięgnęła po dokumenty przygotowane 

według wskazówek Lary. Dyskusja na temat rozwodu z pewnością nie 
będzie przyjemna, co powinno skutecznie wybić Hankowi z głowy 
wszelkie nadzieje. Rozmyślnie poruszyła najpierw sprawę najbardziej 
draŜliwą:

– Powinniśmy dokładnie sprecyzować zasady dotyczące opieki 

nad dziećmi. Zdecydujmy więc, które święta Kim i Jake będą spędzać z 
tobą, a które ze mną. Mamy do wyboru równieŜ inny wariant: podział 
konkretnych dni na czas przed i po południu.

– Nie moglibyśmy w święta przebywać wszyscy razem? Tak jak 

mamy zamiar zrobić w tym roku?

– To na dłuŜszą metę jest nie do przyjęcia, Hank. Zgodziłam się na 

gwiazdkę w rodzinnym gronie, Ŝeby ułatwić dzieciom przystosowanie się
do nowej sytuacji. My oboje musimy się teraz tolerować, ale w 
przyszłym roku kaŜde z nas będzie juŜ miało własne Ŝycie.

– Co chcesz przez to powiedzieć? Masz kogoś?
– Nie! – zaprzeczyła odruchowo. – Ale większość ludzi po 

rozwodzie zakłada nowe rodziny. I to zupełnie szybko.

– Dlatego tak się spieszysz?
– Uznaliśmy przecieŜ, Ŝe to jedyne rozwiązanie.

– Wcale nie.
– AleŜ Hank...
– Ty sama podjęłaś tę decyzję. Ty omówiłaś wszystko z Larą i 

napisałaś ten głupi projekt Nie brałem w tym Ŝadnego udziału.

– Ale zgadzasz się, Ŝe nie mamy innego wyjścia?
– Do diabła, wcale nie! Rozwód to najgorsze, co moŜemy zrobić. 

Jeśli się nad tym lepiej zastanowisz, sama dojdziesz do podobnego 
wniosku.

– Mylisz się, Hank. Tracimy tylko czas. To jedyny wniosek, jaki 

wyciągnęłam z naszej rozmowy.

– Co wobec tego masz zamiar zrobić?
– Ustalić z tobą wszystkie szczegóły tej umowy: sprawę opieki, 

podział majątku i całą resztę. Właśnie w tym celu zostałeś zaproszony.

– Czy naprawdę musimy to teraz omawiać? Skoro Ŝadne z nas z 

nikim się nie spotyka, to moŜe dajmy sobie trochę czasu na 
zastanowienie? – Susan chciała zaprotestować, ale nie pozwolił jej dojść 
do słowa – Chciałbym ci coś zaproponować. Rozejm przez całe święta. 
Ani słowa o separacji. JeŜeli później nadal będziesz chciała rozwodu, to 
podpiszę te papiery. Zgoda?

Nie odpowiedziała. Próbowała odgadnąć jego intencje. Mogła się 

jedynie domyślać, Ŝe coś knuje. Patrzył na nią w dziwny sposób, 
zupełnie inaczej niŜ kiedyś. Zawsze sądziła, Ŝe zna go na wylot, jednakŜe 
ostatnio za kaŜdym razem, gdy przebywała w towarzystwie Hanka, 
odnosiła wraŜenie, Ŝe ma do czynienia z kimś obcym. Kiedy przestali się 
rozumieć?

– No więc?
– Dobrze – zgodziła się po namyśle. I tak nie miała wyboru. 

Sprzeciw na pewno sprowokowałby Hanka do odrzucenia całego 
dokumentu. Niewielkie ustępstwo z jej strony nie powinno zaszkodzić. 
W ciągu najbliŜszych tygodni Hank sam zrozumie, Ŝe ich małŜeństwo 
naleŜy do przeszłości. Niech więc chociaŜ dzieci mają takie święta, 
jakich pragną.

– Obiecuję, Ŝe nie poŜałujesz tej decyzji, Cukiereczku – oznajmił z 

szerokim uśmiechem. Miał swoje powody, aby się cieszyć.

– Bądź łaskaw nie nazywać mnie w ten sposób.
– PrzecieŜ zawsze mówiłem do ciebie Cukiereczku.
– A ja nigdy tego nie lubiłam. Moja siostra miała psa, który tak się 

wabił.

– Na pewno rozkoszne stworzenie, ciekawe świata?
– Raczej wredna mała suka, która zawsze gryzła męŜczyzn. Raz 

nawet rzuciła się na ciebie, pamiętasz?

– To właśnie był Cukiereczek? – Skrzywił się na wspomnienie 

psich zębów we własnej łydce.

– Uhm.
– A co powiesz na Słoneczko?

ROZDZIAŁ 8

A jednak zawieszenie broni okazało się błędem. Za późno zdała 

sobie z tego sprawę. Hank na wszelkie moŜliwe sposoby próbował stać 
się w domu niezbędny. Nie miała pojęcia, jakim cudem załatwił sobie 
urlop, ale jednego była pewna. Spędzał z nimi o wiele za duŜo czasu. 
PrzyjeŜdŜał o świcie i siedział aŜ do wieczora. W ciągu dnia, gdy dzieci 
były w szkole, zawzięcie heblował w piwnicy deski. Po kolacji pomagał 
Jake’owi robić doświadczenia z fizyki, omawiał z Kim sprawy 
treningów, dyskutował z dziećmi o szkole, sporcie, modzie i wyborach 
prezydenckich. Susan patrzyła na to krzywym okiem.

Postanowiła go w miarę moŜności unikać. PrzedłuŜyła sobie 

godziny pracy, lecz niewiele to pomogło. Hank najwyraźniej uznał, Ŝe 
zawarli rozejm. Wynajdywał coraz to nowe preteksty mające 
usprawiedliwić jego wizyty w redakcji. Najpierw chciał obejrzeć 
ciemnię, aby ta, którą szykował dla Jake’a była wierną kopią oryginału. 
Później zaczął przywozić Susan domowe obiadki. Po tygodniu miała 
powyŜej uszu stałej obecności prawie byłego męŜa.

Wszyscy podwładni patrzyli na nią znacząco i widać było, Ŝe nie 

bardzo dają wiarę wyjaśnieniom szefowej.

Przywitała niemal z ulgą nadejście Wigilii. Nie cieszyła jej, co 

prawda, perspektywa spędzenia całego wieczoru w towarzystwie Hanka, 
ale święta oznaczały bliski koniec rozejmu. Poza tym będą przecieŜ 
dzieci.

Tu się jednak przeliczyła. Natychmiast po wigilijnej wieczerzy 

Kim wyciągnęła Jake’a z domu na kolędowanie w gronie szkolnych 
kolegów. Był to tradycyjny zwyczaj.

Hank uznał, Ŝe sytuacja zmierza we właściwym kierunku. Jego 

uśmiech zdawał się nie pozostawiać wątpliwości. Postanowiła szybko 
ś

ciągnąć go z obłoków na ziemię.

– Chyba moglibyśmy trochę popracować nad tą umową – 

zaproponowała, wyciągając z szuflady plik dokumentów.

– O właśnie, ta klauzula wymaga...
– Nie ma mowy. Jest przecieŜ dopiero Wigilia. Rozejm wciąŜ 

obowiązuje, więc ani słowa o rozwodzie. – Spokojnie wyjął jej z ręki 
papiery i włoŜył z powrotem do sekretarzyka.

Stał teraz tuŜ obok niej. Susan ze zdumieniem stwierdziła, Ŝe jej 

własne ciało zdradziecko reaguje na jego bliskość. Piersi zaczęły 
nabrzmiewać, a sutki stwardniały, jakby w oczekiwaniu. Spróbowała 
przywołać na pomoc resztki rozsądku. Podbiegła do okna. Miała 

nadzieję, Ŝe orzeźwi ją chłodne powietrze.

– Muszę skończyć pakowanie tego stosu prezentów. Hank podąŜył 

za nią. Objął ją od tyłu i przyciągnął do siebie.

– Zrobimy to później, gdy dzieci pójdą spać.
– Nie musimy czekać tak długo. One juŜ nie wierzą w Świętego 

Mikołaja. A dziś na pewno nie będą chciały iść wcześnie do łóŜek.

– A ty? – zapytał, przytulając ją mocniej. – Nie miałabyś ochoty 

iść do łóŜka?

Znów owładnęło nią nieoczekiwane podniecenie. Hank trzymał ją 

w ramionach, jak za dawnych, dobrych czasów. Z jaką łatwością 
mogłaby ulec zmysłom! Wiedziała, o czym mówił. Z trudem odsunęła od 
siebie tę pokusę.

– Rzeczywiście, drzemka to świetny pomysł. Zatrzaśnij drzwi za 

sobą. Zobaczymy się jutro.

– Miałem na myśli co innego – szepnął, odwracając ją do siebie.
– A ja dokładnie to, co powiedziałam – skłamała dzielnie.
– Mamo, czy wszystko w porządku? – Jake stał na progu i patrzył 

na nich podejrzliwie.

– Nic się nie stało, Jake – zapewniła szybko syna i, korzystając z 

zaskoczenia Hanka, wyśliznęła się z jego uścisku. Podeszła do Jake’a i 
objęła go z wdzięcznością. – Co was sprowadza do domu? 
Zapomnieliście coś zabrać?

– Kapelusz – odparł niepewnym głosem. – Zapomniałem 

kapelusza. – Z trudem oderwał roziskrzony gniewem wzrok od twarzy 
ojca. – Mamo, naprawdę nic ci nie jest? Zostanę, jeśli chcesz.

– AleŜ kochanie, idź i baw się dobrze. – Teraz, gdy Hank 

znajdował się w bezpiecznej odległości, mogła lekkim tonem przekonać 
syna, Ŝe nie ma powodów do niepokoju.

Zdjęła z wieszaka filcowy kapelusz i z uśmiechem włoŜyła go 

Jake’owi na bakier. Zamknęła drzwi i oparła się plecami o wyłoŜoną 
boazerią ścianę. Spojrzała na Hanka. Było oczywiste, Ŝe stracił ochotę na 
dalsze zaloty.

– Nic z tego nie rozumiem. Co w niego wstąpiło? Chyba myślał, 

Ŝ

e chcę ci zrobić krzywdę.

– Przesadzasz. – Wzruszyła ramionami. – Jake jest tylko trochę 

nadopiekuńczy. To zupełnie normalny objaw, zwłaszcza Ŝe obecnie 
przypadła mu rola głowy domu!

– Sądziłem, Ŝe lepiej się rozumiemy. Cholera, naprawdę starałem 

się zostać jego przyjacielem.

– Ach, więc stąd te męki nad fizyką? I pomysł z ciemnią? Stajesz 

na głowie, Ŝeby zrobić z Jake’a kumpla?

– Próbuję unormować nasze wzajemne stosunki.
– Dlaczego, Hank? Chcesz jego takŜe nastawić przeciwko mnie? 

ś

eby przyznali ci opiekę nad dziećmi? O to ci właśnie chodzi?

– Nastawić przeciwko tobie? – powtórzył zdumiony. – Zgłupiałaś, 

kobieto?! UwaŜasz, Ŝe jestem aŜ takim draniem?

– Nigdy nie poświęcałeś Jake’owi aŜ tyle uwagi!
– Wiem, usiłuję nadrobić stracony czas. Masz rację, nie byłem dla 

niego najlepszym ojcem. Chciałem to zmienić, nim będzie za późno. 
Chyba powinnaś mnie zrozumieć. PrzecieŜ ty starasz się zbliŜyć do Kim.

– Ona uwaŜa, Ŝe bardziej zaleŜy mi na pracy niŜ na niej. Muszę ją 

przekonać, Ŝe to nieprawda.

– Widzisz więc, Ŝe oboje robimy dokładnie to samo. Tylko Ŝe ja 

nie obrzucam cię niesprawiedliwymi oskarŜeniami.

– Wybacz, Hank. – Odruchowo oparła dłoń na jego ramieniu. – 

Ostatnio tyle się na mnie zwaliło. Jestem przeraŜona, Ŝe mogę równieŜ 
stracić Kim i Jake’a.

– Myślisz, Ŝe ja nie jestem przeraŜony? – Odwrócił się gwałtownie 

i chwycił ją za rękę. – Spróbowałabyś samotnie pomieszkać w tym 
parszywym motelu, a zobaczyłabyś, jak moŜna się czuć. Nie masz 
pojęcia, jak bardzo brakuje mi dzieci i domu. I ciebie.

– Rozumiem, Hank, Ŝe teraz musi ci być cięŜko, ale wszystko się 

ułoŜy, jak znajdziesz lepsze mieszkanie.

– Mieszkanie? Susan, mówiłem zupełnie o czym innym. Ja tęsknię 

za rodziną. Za tobą.

Pociągnął ją ku sobie. Po raz drugi tego wieczoru Susan znalazła 

się w objęciach Hanka. Trzymał ją tak mocno, jakby chciał tym samym 
udowodnić, Ŝe naleŜy tylko do niego. Kiedy zaczął ją całować, nie 
pomyślała, Ŝe mogłaby go odepchnąć. Przeciwnie. Zarzuciła mu ręce na 
szyję i zanurzyła palce w kruczoczarnych, lśniących włosach. Zmusił ją, 
Ŝ

eby rozchyliła wargi. Pogłębił pocałunek i ta pieszczota przypomniała 

im obojgu chwile największej intymności. Ręce Hanka nie pozostawały 
bezczynne. Pieściły jej smukłe ciało, a ich dotyk sprawiał, Ŝe Susan 
drŜała z rosnącego poŜądania. Chciała tylko jednego – Ŝeby ją wziął tutaj 
i teraz. Jego dłonie zsunęły się niŜej i objęły jej biodra. Uniósł ją lekko, 
przyciskając do siebie.

– Czujesz, jak bardzo cię pragnę? – spytał chrapliwym szeptem. – 

Wiem, Ŝe to czujesz, Susan.

Odgłos kroków za oknem sprowadził ją na ziemię. Wyrwała się 

Hankowi, próbując złapać oddech. W otwartych drzwiach stali Kim i 

Jake.

– O, to wy? Szybko wróciliście. – W jej głosie zabrzmiała dziwnie 

wysoka nuta.

– Zrobiło się strasznie zimno i wszyscy poszli do domu.
– Jake obrzucił ich szybkim, świdrującym spojrzeniem. – 

Wszystko w porządku, mamo?

– Naturalnie, Ŝe tak. Dlaczego miałoby być inaczej?
– No widzisz? – Kim szturchnęła brata łokciem w bok.
– Mówiłam ci, Ŝebyś tak nie gnał do domu.
Susan zauwaŜyła, Ŝe Hank zmienił się na twarzy. Szybko zmieniła 

temat – Wspaniale, Ŝe juŜ jesteście. Mamy jeszcze tyle do zrobienia.

Reszta wigilijnego wieczoru upłynęła pod znakiem ostatnich 

przygotowań do gwiazdki. W ciągu dwóch kolejnych dni Susan prawie 
bez przerwy krzątała się po domu, wynajdując sobie zajęcia, aby nawet 
przez chwilę nie znaleźć się sam na sam z męŜem.

Jak to zwykle bywa, święta minęły szybko. A wraz z nimi 

skończył się rozejm.

ROZDZIAŁ 9

– Czy naprawdę musimy juŜ iść spać?
– NajwyŜszy czas. – Susan była nieugięta. – Wasz tatuś teŜ zaraz 

wychodzi. – Śpijcie dobrze, kochani.

Kim i Jake z ociąganiem pomaszerowali na górę. Hank poczekał, 

aŜ dzieci znikną w swoich sypialniach, i pociągnął Susan na ganek przy 
drzwiach.

– Co ty wyprawiasz, Hank?
– Cicho – szepnął. – Jake mnie zastrzeli, jeśli będziesz tak 

krzyczeć.

– To całkiem niegłupi pomysł – stwierdziła, zniŜając jednak głos. 

– Zwłaszcza gdy ciągniesz mnie o tej porze na dwór.

– Chciałbym z tobą porozmawiać o Jake’u. Musisz mi pomóc, 

Susan. On zupełnie otwarcie traktuje mnie jak wroga. Ty i Kim 
doszłyście jakoś do porozumienia. Jak udało ci się tego dokonać?

– Sama nie wiem. Spędzam z nią ostatnio więcej czasu. Na 

szczęście, Kim powoli wyrasta z tej swojej zadziorności. DuŜo 
rozmawiamy na babskie tematy – o strojach, fryzurach, makijaŜu, 
męŜczyznach.

– Niezbyt się na tym znam.
– Ty wcale nie musisz. Kim i ja po prostu od tego zaczęłyśmy. 

Później okazało się, Ŝe naszą pasją jest ochrona środowiska. Kim pomaga 
mi teraz opracować plan wykorzystania gazet, które przychodzą ze 
zwrotów. Wy obaj takŜe moglibyście znaleźć wspólny język. Zaraz, 
zaraz... Ta ciemnia wprawiła go w cielęcy zachwyt. On uwielbia 
fotografować. Co powiesz na ten pomysł?

– Odpada. To nie moja dziedzina. Chyba Jake ma jeszcze jakieś 

inne zainteresowania?

– Owszem. Rysunki, malowanie, pisanie.
– Nie mam pojęcia o sztuce. MoŜe lubi jakiś sport?
– Raczej nie. Jedyna rzecz, która mi jeszcze przychodzi do głowy, 

to czytanie. – Parsknęła śmiechem na widok miny Hanka. – Nie bój się, 
to nie jest szkodliwe dla zdrowia.

– Ale ja jestem za stary na komiksy.
– Jake takŜe. Nie bierze ich do ręki od lat. Obecnie pasjonuje się 

literaturą science fiction.

– Science fiction?
– No wiesz, podróŜe kosmiczne, pętle czasu, inne cywilizacje. 

Chodź, pokaŜę ci, o czym mówię. – Susan podeszła do zaparkowanej 

przed domem furgonetki i zdjęła ze skrzyni wielką torbę pełną ksiąŜek. – 
Miałam zamiar podrzucić je do biblioteki na wyprzedaŜ. Chcesz to 
przejrzeć? Ta tematyka moŜe ci się spodobać. Zawsze lubiłeś astronomię, 
pamiętasz?

– Jeszcze jak.
Podniosła głowę, zaskoczona zmysłowym tonem jego głosu. 

Zmieszała się widząc, jak na nią patrzy. Oboje wiedzieli, dlaczego. AleŜ 
ze mnie kretynka, pomyślała. Jak mogłam do tego dopuścić?

Hank pogłaskał ją delikatnie po zaróŜowionym policzku.
– Pamiętam, jak wieczorem jeździliśmy Drogą Króliczków za 

miasto. Prowadziło nas światło gwiazd i księŜyca. Pamiętam, jak 
leŜeliśmy obok siebie na tej kapie, którą uszyła twoja babcia. 
Pokazywałem ci róŜne gwiazdozbiory i kochaliśmy się...

– Dosyć, Hank.
– Znów chciałbym razem z tobą patrzeć w gwiazdy, Susan.
– Daj spokój. To odległa przeszłość.
Spróbował jej odebrać torbę z ksiąŜkami, która ich rozdzielała, ale 

Susan przycisnęła ją do siebie niczym tarczę.

– Uwierz mi, Hank. Jedyne, co nas obecnie łączy, to sprawa 

rozwodowa. Nie chcę Ŝadnych wędrówek po zaułku wspomnieli.

– Dlaczego? Gdybyś tylko pomyślała o tych wszystkich 

szczęśliwych chwilach, które spędziliśmy razem, to zaraz zapomniałabyś 
o rozwodzie. Nie zostawiaj mnie, Susan.

– Proszę cię, przestali. Nie komplikuj sytuacji. NajwaŜniejsze 

sprawy juŜ ustaliliśmy.

– Nic nie ustaliliśmy! – zaprzeczył gwałtownie. – Do licha, Susan, 

przecieŜ nawet nie tknęliśmy tej umowy. A wiesz czemu? Bo Ŝadne z nas 
tak naprawdę nie chce separacji!

– To nieprawda, Hank. Jesteś po prostu uparty jak osioł i nie 

dostrzegasz rzeczy oczywistych. Na szczęście, rozejm mamy juŜ za sobą. 
Obiecałeś podpisać ten dokument. Nie musimy się więc kłócić.

Hank rzucił okiem na zegarek. Jedenasta.
– Została jeszcze godzina. Daj mi szansę, Cukiereczku. 

Przekonasz się, jak mogłoby nam być dobrze, gdybyś pozwoliła mi 
wrócić.

Chciała coś powiedzieć, ale Hank zagarnął ustami jej rozchylone 

wargi kradnąc to, co miał nadzieję otrzymać bez protestu. Trzymała 
przed sobą ksiąŜki i nie mogła się bronić, ale kiedy pocałunek stał się 
bardziej namiętny, zupełnie straciła chęć do walki. Kiedy wreszcie Hank 
odsunął się od niej, oboje nie mogli złapać tchu. W końcu uwolnił ją od 

cięŜkiej torby, którą postawił na ziemi.

– Sama siebie oszukujesz, Susan. Jeszcze nie wszystko stracone. 

Dobrze wiesz, Ŝe wciąŜ coś nas łączy.

– To juŜ nie ma znaczenia – wyszeptała cicho, lecz jej słowa nie 

zabrzmiały przekonująco nawet dla niej.

– Oczywiście, Ŝe ma – nalegał. – Wcale nie sugeruję, Ŝebyś mi 

pozwoliła sprowadzić się dzisiaj do domu. Rozumiem, Ŝe nie jesteś na to 
gotowa. Ale chyba moŜesz mnie wysłuchać?

Zawahała się na moment i skinęła głową.
– No dobrze, mów.
– Powinniśmy kontynuować nasze negocjacje. Jeśli tylko 

zaczniemy rozmawiać...

– Ale powiedziałeś mi, Ŝe podpiszesz tę umowę, o ile zgodzę się 

na rozejm – przypomniała mu. – Obiecałeś.

– Nie to miałem na myśli, Suz.
– O czym więc mamy dyskutować?
– O tym, Ŝe moglibyśmy się pogodzić. Naprawdę – dodał z 

naciskiem, widząc jej zdumienie. – Chciałbym, Ŝebyś podała warunki, na 
jakich mógłbym do ciebie wrócić.

– Ja nie stawiam Ŝadnych warunków, Hank. Po prostu nie zgadzam 

się na twój powrót.

– Jesteś tego całkiem pewna? PrzecieŜ musi znaleźć się jakiś 

sposób, Ŝebyśmy doszli do porozumienia. Nie chcesz pozwolić mi nawet 
spróbować?

– To nie takie proste jak sądzisz, Hank. Zbyt wiele się wydarzyło. 

My teŜ jesteśmy teraz inni.

– MoŜe właśnie o tym naleŜałoby porozmawiać. Susan, zastanów 

się nad wszystkim i daj mi odpowiedź w niedzielę, jak przyjdę na obiad. 
Dzieci będą myśleć, Ŝe ustalamy warunki rozwodu. JeŜeli się nie 
pogodzimy, to nie będą mieć...

– Niepotrzebnych złudzeń – dokończyła za niego. – Przynajmniej 

w tym się zgadzamy.

Westchnęła cięŜko. Właściwie nie mogła zrozumieć, dlaczego w 

ogóle bierze pod uwagę propozycję Hanka. Nie miała zamiaru zmienić 
zdania. Ale dyskusja mogła ujawnić przyczyny powolnego rozpadu ich 
małŜeństwa. Choćby z tego powodu warto spróbować.

– Dobrze. Przemyślę to, co powiedziałeś.
– Nie będziesz tego Ŝałować, Cukiereczku. Masz moje słowo.
Pochylił się i pocałował ją lekko w usta, po czym złapał torbę z 

ksiąŜkami i spokojnie podszedł do cięŜarówki. Z twarzy nie schodził mu 

pełen zadowolenia uśmiech.

– Na razie wiem jedno – mruknęła, gdy odjechał. – Więcej 

Ŝ

adnych Cukiereczków!

Z resztą warunków nie poszło tak łatwo. Głowiła się nad nimi bez 

przerwy, ale nie wymyśliła nic, co nadawałoby się do wpisania na listę. 
Zmięte kartki kolejno lądowały w koszu. Pojednanie wydawało się 
zupełnie nierealne.

Tydzień minął, zanim się obejrzała. W niedzielę znów spotkali się 

na mszy, a po południu Hank przyjechał do domu na obiad i usiadł przy 
stole na swoim zwykłym miejscu. Gawędził z Kim, próbując wciągnąć 
do rozmowy równieŜ Jake’a, ale raz po raz zerkał na Ŝonę. Bezskutecznie 
usiłował z wyrazu jej twarzy wyczytać prognozę dla rodziny. CzyŜby 
front chłodny? A moŜe ocieplenie? Lecz oblicze Susan było 
nieprzeniknione. Tym razem czekał niecierpliwie, aŜ dzieci wyjdą z 
domu. Pragnął jak najszybciej rozproszyć wątpliwości, które dręczyły go 
od poprzedniego spotkania.

– RozwaŜyłaś moją propozycję? – zaczaj, gdy tylko Kim i Jake 

zamknęli za sobą drzwi. – Ustaliłaś swoje warunki?

– Nie. – Potrząsnęła przecząco głową. – Nie potrafiłam 

sprecyzować moich wymagań na piśmie. UwaŜam, Ŝe to nie ma sensu, 
Hank. Chyba nic z tego nie wyjdzie.

Zacisnął z całej siły dłonie w pięści, aŜ zbielały kostki. Jeden kącik

ust drgał mu nerwowo.

– Susan, nie moŜesz tak zwyczajnie przekreślić tylu lat naszego 

Ŝ

ycia. Spróbujmy wszystko naprawić. To z pewnością nie będzie łatwe, 

ale przecieŜ jest moŜliwe. Powiedz tylko, co mam zrobić.

– Nawet nie wiem, od czego zacząć, Hank. Nie wiem, jak doszło 

do tego, co się w lecie wydarzyło. Gdybyś mógł mi to wyjaśnić, 
postarałabym się znaleźć jakieś rozwiązanie.

– JuŜ ci mówiłem, Susan. Byłem wściekły i za duŜo wypiłem. A 

Sandra znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. 
Popełniłem po prostu wielki błąd.

– Tak, ale twój sierpniowy wyskok to jedynie konsekwencja 

sytuacji w naszym małŜeństwie. Oboje przestaliśmy się rozumieć duŜo 
wcześniej. W ciągu ostatnich dwóch lat spędzałeś w „Jube” kaŜdą wolną 
chwilę. Od kiedy wykupiłam „Gazette”, piłeś coraz więcej. 
Awanturowałeś się o byle co. – Przerwała na moment, szukając 
odpowiednich słów. – UwaŜam, Ŝe nie byłeś szczęśliwy. Dlatego 
pojechałeś wtedy do klubu, a później do Sandry.

Nie zaprotestował. Patrzył na nią w milczeniu czarnymi jak węgiel 

oczami, z których teraz nic nie mogła wyczytać.

– A więc to prawda – szepnęła ze smutkiem. – Ja czułam się 

podobnie. Zrozumiałam to, gdy odszedłeś. Tych kilka miesięcy bez 
ciebie pozwoliło mi pojąć, jak bardzo byłam z tobą nieszczęśliwa.

Drgnął. Potwierdziły się jego najgorsze obawy.
– Nie zrozum mnie źle. – Sięgnęła przez stół i połoŜyła dłoń na 

wielkiej, zaciśniętej pięści. – Tęskniłam za tobą, Hank. Czasem tak 
bardzo mi ciebie brakowało, Ŝe wątpiłam, czy doŜyję poranka.

Chciał przytrzymać jej dłoń, ale Susan szybko cofnęła rękę, 

odbierając mu tym gestem całą nadzieję.

– Nawet nie wiesz, jak było mi cięŜko – ciągnęła. – Ale przeŜyłam. 

A po jakimś czasie zdałam sobie sprawę, Ŝe pomimo cierpienia jest mi 
czasem lepiej niŜ wtedy, gdy byliśmy razem. Nie muszę juŜ słuchać 
wymówek, Ŝe za długo siedzę w redakcji. Nie muszę kłócić się z tobą o 
to, jaką część zysków mogę zainwestować w „Gazette”. Nikt mi wciąŜ 
nie wyrzuca, Ŝe jestem marną Ŝoną i wyrodną matką dlatego, Ŝe kocham 
swoją pracę.

– Nigdy ci nie zarzucałem, Ŝe jesteś niedobrą matką!
– Tylko złą Ŝoną. To juŜ o wiele lepiej – odparła z goryczą.
– Do licha, nie to chciałem powiedzieć.
– A co? Oboje dobrze wiemy, Ŝe od dawna robiłeś w domu o wiele 

więcej, niŜ do ciebie naleŜało. A gdy wracałam później z pracy, zawsze 
musiałeś mi dać do zrozumienia, Ŝe zwalam na ciebie swoje obowiązki.

– Wcale nie miałem ci tego za złe – zaoponował. – Chciałem po 

prostu, Ŝebyś mnie doceniła.

– Ale ja mam juŜ dosyć podliczania, kto komu powinien być za co 

wdzięczny.

– MoŜemy to zmienić – zawołał. – Zacznę ci bardziej pomagać, 

jeśli chcesz. Mogę gotować i sprzątać, Ŝebyś miała więcej czasu na pracę 
w redakcji. Zgadzasz się?

– Nie, Hank. Nie mam zamiaru zrobić z ciebie męczennika. Co z 

tego, Ŝe staniesz się wzorem męŜa, skoro ja będę mieć nieustające 
poczucie winy?

– Czego więc ode mnie oczekujesz, Susan? Mówisz, Ŝe 

potrzebujesz mojego wsparcia, a gdy oferuję ci pomoc, ty ją odrzucasz.

– Widzisz, Hank – zaczęła z wahaniem – pragnę takiego 

małŜeństwa, gdzie obie strony nie dzielą obowiązków siekierą na pół, 
tylko kaŜdy robi tyle, ile akurat moŜe. Jest jeszcze coś – dodała – 
najbardziej zaleŜy mi na tym, Ŝeby znów mieć do ciebie zaufanie. Muszę 
uwierzyć, Ŝe moŜemy być szczęśliwi. Nie chcę Ŝyć w strachu, Ŝe 

któregoś dnia znów mnie opuścisz.

– Przysięgam ci, Ŝe to się nie powtórzy.
– JuŜ raz przysięgałeś, nie pamiętasz? Przed ołtarzem. Okazuje się, 

Ŝ

e przysięgi nie są Ŝadną gwarancją.

– A moŜe gdybyśmy ustalili wszystkie inne sprawy, to i zaufanie 

by się w końcu odrodziło? Jeśli chcesz, spiszemy sporne kwestie oraz to, 
jak zamierzamy je w przyszłości rozwiązywać. Na przykład: kto z nas za 
co odpowiada, kto kiedy gotuje lub zmywa. Nie będzie Ŝadnych 
niedomówień, niespodzianek i oskarŜeń.

– Wątpię, czy to coś da. Przypuśćmy, Ŝe podzielimy domowe 

obowiązki. Ale czy fakt, Ŝe będziesz odkurzał zgodnie z planem, moŜe 
wpłynąć na moje zaufanie? Nigdy nie wątpiłam, Ŝe umiesz pracować, 
natomiast nie wiem, czy jeszcze potrafisz być wierny.

– Spróbuj mi uwierzyć, Susan – poprosił. – Miał taką pokorną 

minę, jakiej nigdy jeszcze u niego nie widziała. – Zacznijmy od tych 
spraw, które moŜemy negocjować i zobaczmy, co z tego wyniknie.

WciąŜ nie mogła się zdecydować. ZauwaŜył jej wahanie i 

rozpaczliwie usiłował przechylić szalę na swoją korzyść:

– Co chciałabyś ustalić w pierwszej kolejności? Podział 

obowiązków, sprawy finansowe...

– Najpierw porozmawiajmy o Kim i Jake’u. Oni są najwaŜniejsi.
– PrzecieŜ sprawa opieki przestanie być aktualna, jeśli 

postanowimy zostać razem?

– Tak, ale to nie zmieni faktu, Ŝe mamy wobec nich powaŜne 

rodzicielskie obowiązki – przypomniała. – I spore zaległości. Oboje 
dopuściliśmy do tego, Ŝe osobiste problemy przesłoniły nam dobro 
dzieci. Kim i Jake zasługują na więcej troski z naszej strony. Bez 
względu na to, czy się pogodzimy, czy rozejdziemy.

– Święta racja – przyznał. – Ale co w tej sytuacji powinniśmy 

zrobić?

– Trzeba opracować coś w rodzaju schematu, Ŝeby kaŜde z nas 

mogło spędzać trochę czasu z kaŜdym dzieckiem oddzielnie. Nie 
chciałabym stracić tego, co zaczęło mnie łączyć z Kim, a ty z kolei 
przyznałeś, Ŝe pragniesz jakoś dotrzeć do Jake’a.

– Zgoda – przyznał bez dyskusji. – Musimy równieŜ częściej robić 

róŜne rzeczy jako rodzinny zespół.

– To prawda. Tylko skąd weźmiemy na to czas?
– Na pewno sobie poradzimy. Sama powiedziałaś, Ŝe dzieci są 

najwaŜniejsze. Są waŜniejsze niŜ „Gazette” i – dodał natychmiast – 
„Seed and Supplies”.

Spojrzała na zegar i dzięki temu udało się jej pozostawić bez 

komentarza uwagę Hanka.

– Chyba skończymy na dzisiaj – stwierdziła z ulgą. – Dzieci zaraz 

wrócą.

– A więc do niedzieli?
– Hank, nie jestem do końca przekonana, czy to skuteczna metoda. 

Niczego nie obiecuję.

– Oczywiście – zgodził się szybko. – Ale moŜemy próbować. AŜ 

do skutku, dodał w myśli.

W następną niedzielę wyczerpali temat „Dzieci” i zabrali się za 

„Podział obowiązków”, przerobili teŜ „Dochody i wydatki”, a na końcu 
„Sprawy zawodowe”.

– Przyznaj, Susan – nalegał Hank w sześć tygodni później, gdy 

godzina negocjacji zbliŜała się do końca. – Są sprawy, które zawsze 
będziemy oceniać inaczej. Cały czas uwaŜam, Ŝe za duŜo pracujesz, ale 
mam zamiar to zaakceptować – dodał, uprzedzając jej sprzeciw.

– A ja prawdopodobnie muszę się pogodzić z tym, Ŝe jeździsz na 

beczce dynamitu.

– To właśnie jest kompromis. ZauwaŜyłaś, Ŝe powoli staje się on 

naszą specjalnością? Potrafiliśmy osiągnąć porozumienie w tylu 
sprawach. Ty zainteresujesz się harcerstwem Kim, a ja nakłonię Jake’a, 
Ŝ

eby wstąpił do druŜyny skautów. Ten, kto pierwszy wraca do domu, 

zaczyna gotować obiad. W kaŜdy wtorek cała rodzina sprząta wieczorem 
dom, a podział prac odbywa się na zasadzie losowania. W czwartki po 
południu rozrywka na świeŜym powietrzu. Będziemy głosować nad 
wyborem zajęć. Została tylko jedna zasadnicza decyzja.

– To znaczy?
– Kiedy mogę znów zamieszkać z wami?
– Widzisz, Hank... – westchnęła.
– Rozumiem. Mamy do rozstrzygnięcia jeszcze inne kwestie, ale ta 

jest obecnie najwaŜniejsza. Co więc postanowiłaś, Susan?

– Jeszcze nie wiem.
– W jaki sposób mógłbym cię przekonać?
– Nie wiem, Hank. Po prostu nie wiem! – Susan, jak zwykle, 

krąŜyła niespokojnie po pokoju, nie mogąc w Ŝaden sposób znaleźć sobie 
miejsca. W miarę jak porozumienie stawało się coraz bardziej moŜliwe, 
jej wątpliwości nie malały, lecz rosły. WciąŜ bowiem nie mogła sobie 
odpowiedzieć na najwaŜniejsze pytania: Czy naprawdę chce, Ŝeby Hank 
wrócił? Czy będzie umiała zaufać mu tak jak dawniej?

– Daj mi jeszcze trochę czasu, Hank.

– Ile?
– Sama nie wiem. Trudno przecieŜ wyznaczyć jakiś termin.
– Nie sądzisz, Ŝe byłoby najlepiej, gdyby nasza rodzina zaczęła 

wreszcie funkcjonować normalnie?

– MoŜliwe – odparła. – Ale jeszcze nie jestem pewna. – Usłyszała 

trzaśniecie drzwiczek szkolnego autobusu. Kim i Jake wracali do domu. 
Była uratowana. Mogła jeszcze o tydzień odwlec podjęcie decyzji. – 
Hank, dzieci zaraz tu będą. Skończymy tę rozmowę w niedzielę, dobrze?

– W piątek – poprawił.
– Co takiego?
– W piątek. To dzień świętego Walentego, czyli Dzień 

Zakochanych, nie pamiętasz? Dzieci mają zabawę i nocleg w szkole. A 
my będziemy mieli całą noc na dyskusję i pojednanie. No i na 
celebrowanie tej okazji.

– Całą noc? – powtórzyła niepewnym głosem.
– A jakŜe, Cukiereczku. Całą noc.

ROZDZIAŁ 10

Usłyszała pukanie i zaczęła liczyć. Pięćdziesiąt pięć, pięćdziesiąt, 

czterdzieści pięć, czterdzieści... Susan postanowiła otworzyć drzwi 
dopiero wtedy, gdy skończy. Dzisiejszego wieczoru siła woli i 
opanowanie mogą okazać się niezbędne.

Co za szczęście, Ŝe zdecydowała się na rozmowę z Lara.
Kiedy w dzień świętego Walentego światło poranka zaczęło się 

przesączać przez zasłony w sypialni, Susan biła się jeszcze z myślami. 
Nie znała odpowiedzi na dręczące ją pytania, ale postanowiła wybrać 
rozwiązanie, które wydawało się najprostsze i najmniej ryzykowne. 
Miała zamiar zgodzić się na powrót Hanka, choć bez Ŝadnych gwarancji 
na przyszłość. Jeśli wszystko między nimi nie ułoŜy się tak, jak powinno, 
wezmą rozwód.

Po południu pojechała do Lary. W głębi duszy liczyła, Ŝe Lara 

przyzna jej rację. Musiała jednak mieć niezdecydowanie wypisane na 
twarzy, poniewaŜ przyjaciółka zaproponowała inne rozwiązanie. Susan 
bez namysłu stwierdziła, Ŝe będzie to najlepsze wyjście.

Gdyby tylko udało się jej przekonać Hanka.
– JuŜ myślałem, Ŝe zapomniałaś o naszym spotkaniu...
– powiedział Hank, gdy w końcu powitała go na progu. Zaraz 

jednak zauwaŜył starannie ułoŜoną fryzurę Susan, później zaś jego 
spojrzenie powoli przesunęło się po prostej, czarnej sukience, która 
znakomicie podkreślała figurę.

– Ale wygląda na to, Ŝe niepotrzebnie się martwiłem. – W głosie 

Hanka zabrzmiał niski, szczególny ton, który sprawił, Ŝe policzki Susan 
pokryły się lekkim rumieńcem.

– Ślicznie wyglądasz, Cukiereczku.
Kosztowało ją to trochę zachodu. Wydeptała prawie dziurę w 

dywanie, wyciągając z szafy i odkładając na łóŜko kolejne stroje. 
Zupełnie nie mogła się zdecydować, co na siebie włoŜyć. Nie chciała się 
zanadto wystroić. Hank mógłby z tego wyciągnąć niewłaściwe wnioski. 
Sięgnęła więc najpierw po swój codzienny ubiór, czyli dŜinsy i pulower. 
W ostatniej chwili zmieniła jednak zdanie. Hank z pewnością szybko 
wyjdzie, gdy usłyszy jej odpowiedź. Niech więc przynajmniej zapamięta 
pierwsze wraŜenie. Mała czarna świetnie nadawała się do tego 
przewrotnego celu.

– ChociaŜ raz pomyśleliśmy o tym samym – stwierdziła na widok 

niedzielnego garnituru i białej koszuli.

– W takim razie wieczór zapowiada się naprawdę interesująco. – 

Pochylił się i złoŜył na jej wargach gorący pocałunek. ZadrŜała i 
przymknęła oczy. Kiedy się cofnął, poczuła słodki, kwiatowy zapach, a 
na policzku delikatną pieszczotę róŜanych płatków. – DuŜo szczęścia w 
Dniu Zakochanych!

– Och, Hank! Są takie piękne! – Oszołomiona i zachwycona 

patrzyła na bukiet, który jej wręczył. – Cały tuzin! To nie do wiary. 
Pierwszy raz w Ŝyciu dostałam róŜe.

– Wiem. – Skłonił głowę z poczuciem winy.
– AleŜ Hank, źle mnie zrozumiałeś – pośpieszyła z wyjaśnieniem. 

– To wcale nie była wymówka. Nigdy nie oczekiwałam kwiatów. 
Naprawdę głupio byłoby wydawać pieniądze na róŜe, skoro zawsze 
mieliśmy tyle wydatków, Ŝe ledwie wiązaliśmy koniec z końcem. Nadal 
chyba nas na to nie stać, ale są cudowne. – Zamknij się wreszcie i 
pocałuj go, skarciła się w duchu. Wspięła się na palce i z przyjemnością 
wykonała własne polecenie. – Dziękuję, Hank.

– Proszę bardzo. – Ujął ją za łokcie i lekko przytrzymał, 

przedłuŜając pocałunek. – Powiedz mi, Susan – zapytał, gdy juŜ przestali 
się całować. – Mam przynieść z cięŜarówki swoje rzeczy?

– Ja... – zająknęła się – tylko wstawię bukiet do wody... – 

Wysunęła się z jego ramion i pobiegła do kuchni. Hank deptał jej po 
piętach. Przysiadł na blacie i patrzył na nią przymruŜonymi oczami.

– Chyba mnie zwodzisz – zauwaŜył, gdy trzęsącymi rękami 

szukała odpowiedniego wazonu. Unikała jego spojrzenia. Kolejny raz 
poprawiła jedną z róŜ i postawiła kwiaty na środku stołu, nakrytego dla 
dwóch osób.

– MoŜe porozmawiamy o wszystkim po kolacji?
– O czym tu rozmawiać? Odpowiedź moŜe brzmieć tylko: tak lub 

nie.

– Niekoniecznie.
– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytał podejrzliwie.
– Hank, zostawmy tę rozmowę na później. Mógłbyś upiec na 

ruszcie steki? Ja przygotuję frytki i sałatę.

– Dlaczego po prostu nie odpowiesz na moje pytanie? – nalegał.
Musiała się poddać. Było oczywiste, Ŝe w przeciwnym razie Hank 

zamiast steków zacznie przypiekać swoją Ŝonę.

– No dobrze. Chodźmy porozmawiać w salonie.
– Wolałbym zabrać cię do sypialni.
– Nie sądzę, Ŝebyśmy tam mieli okazję do rozmowy.
– Właśnie.
ZauwaŜył, Ŝe się zaczerwieniła, lecz uznał to za słabą pociechę. 

Przeczuwał, Ŝe nie usłyszy tego, czego się spodziewał. Jego pewność 
siebie zniknęła, gdy Susan bez wahania zasiadła na tak zwanym fotelu 
tatusia. Ten subtelny manewr oraz jego znaczenie nie uszło uwagi 
Hanka. Dla niego została kanapa. Zapadł się w miękkie poduszki.

– Nie rozumiem cię, Susan. MoŜesz chyba po prostu powiedzieć: 

tak lub nie.

– Wszystko zaleŜy od tego, o co mnie zapytasz.
Miał nadzieję, Ŝe wyjaśni mu, co ma oznaczać jej enigmatyczne 

stwierdzenie. Po dłuŜszej chwili zorientował się jednak, Ŝe to on 
powinien inaczej sformułować swoje pytanie. Susan postawiła go 
niewątpliwie w trudnej sytuacji, ale nie miał wyboru, jeŜeli chciał 
osiągnąć swój cel. Odchrząknął nerwowo i przystąpił do ataku:

– Chcesz rozwodu, czy chcesz być ze mną?
– Tak.
Ta natychmiastowa, twierdząca odpowiedź całkiem go oszołomiła. 

Niemal podskoczył z radości, na co nie pozwoliła miękkość mebla. 
Kanapa uratowała go przed zrobieniem z siebie durnia, poniewaŜ zaraz 
zrozumiał, Ŝe reakcja Susan wcale nie była jednoznaczna.

– Mam więc wrócić czy odejść?
– I tak, i nie.
– Powinienem chyba spytać o coś innego. Kochasz mnie, Susan?
– Tak – odparła po krótkiej chwili wahania. – Mówiła bardzo 

cicho i Hank nie był pewien, czy dobrze usłyszał.

– Powiedz to jeszcze raz.
Skrzywiła się, jakby coś nagle stanęło jej w gardle. – Tak.
– A więc chcesz, Ŝebym wrócił.
– Niekoniecznie.
– Do licha, Susan. Nie baw się ze mną. Jakim cudem mogę się 

domyślić, czego chcesz?

– Nie wiem. – Wstała i zaczęła swoim zwyczajem krąŜyć po 

pokoju. – Na tym polega cały problem, Hank. Nie wiem, czy potrafię ci 
wybaczyć to, co się stało. Nie wiem, czy będę umiała zapomnieć.

– PrzecieŜ nic się nie wydarzyło! – Zerwał się w końcu z kanapy i 

podąŜył za Susan. – Powiedziałem ci prawdę. Jeśli mi nie wierzysz, 
zapytaj Sandrę. Pojechałem do niej, ale nic między nami nie zaszło. Ty 
jesteś jedyną kobietą, której pragnę.

Odwróciła się na pięcie i zatrzymała raptownie, a poniewaŜ był tuŜ 

za nią, stracił równowagę i omal się nie przewrócił. Machinalnie złapała 
go za marynarkę.

– MoŜe i jestem tą jedyną, której pragniesz, ale mimo to szukałeś 

substytutu. Nawet jeśli teraz ci uwierzę, to i tak nie mam gwarancji, Ŝe 
następnym razem twoje sumienie uratuje cię przed cudzym łóŜkiem.

– Nie będzie Ŝadnego następnego razu! Przysięgam, Ŝe to się nigdy 

więcej nie powtórzy! Musisz mi uwierzyć!

– Myślisz, Ŝe to takie łatwe? – zawołała. – Puściła klapę marynarki 

i zrobiła krok wstecz, ale nie odrywała wzroku od oczu Hanka. – Jestem 
przecieŜ wydawcą „Gazette”. Czasem będę musiała pracować do późna. I 
wtedy zacznę się zastanawiać, czy ty jeszcze na mnie czekasz. Skąd 
mogę wiedzieć, co zrobisz i dokąd pójdziesz, gdy znów poczujesz się 
samotny? Nie zniosę takich wątpliwości.

Jego twarz zrobiła się purpurowa, a od ciała bił taki Ŝar, Ŝe Susan 

cofnęła się przeraŜona. Wiedziała, Ŝe za chwilę nastąpi wybuch. Głos 
Hanka zabrzmiał jednak spokojnie, chociaŜ słychać w nim było złowrogi 
ton:

– Jednym słowem, wolisz się rozwieść i pogodzić z tym, Ŝe na 

ciebie nie czekam, niŜ zostać ze mną i mi ufać? UwaŜasz, Ŝe tak będzie 
łatwiej?

– Nie wiem, czy łatwiej, Hank. Ale na pewno bezpieczniej.
– I postanowiłaś nie ryzykować?
– Niezupełnie.
Znów zakasłał i skrzyŜował ramiona. Stał przed nią wyprostowany 

i z taką miną, jakby czekał na wyrok.

– A więc co dokładnie chcesz mi powiedzieć, Susan?
Dopiero teraz poczuła suchość w gardle. Oblizała spieczone wargi. 

Hank przyparł ją tym razem do muru i nagle straciła całą dotychczasową 
odwagę. Spuściła wzrok, zastanawiając się gorączkowo, jak mu 
zakomunikować swoją decyzję. Utkwiła spojrzenie w guzikach białej 
koszuli i odezwała się cicho, bo jakoś nie mogła zapanować nad swoim 
głosem:

– UwaŜam, Hank, Ŝe powinniśmy spróbować jeszcze raz...
Jednym susem znalazł się przy niej. Chwycił ją w ramiona i niemal 

zgniótł w uścisku.

– Och, Susan, dzięki Bogu. Nie poŜałujesz tego, Cukiereczku.
– Hank! – Starała się uwolnić, ale na próŜno. – Hank, zaczekaj! 

Przestań. Nie dałeś mi skończyć.

– Nic nie mów. Wiem to, co jest najwaŜniejsze. – MiaŜdŜył jej 

wargi gwałtownym, głębokim pocałunkiem. – Najmilsza, nie mogłem się 
tego doczekać.

Po raz pierwszy od dawna myślała podobnie jak on. Cudownie 

było mieć go tak blisko siebie. Zapomniała o przygotowanej przemowie, 

bo Hank wziął ją na ręce i zaniósł do sypialni. Próbowała coś 
powiedzieć, ale zdusił jej protesty kolejnym pocałunkiem. PołoŜył ją na 
łóŜku i przygniótł swoim potęŜnym ciałem.

– Później porozmawiamy, Suz. Musimy nadrobić stracony czas. 

Tyle go zmarnowaliśmy. Teraz wykorzystamy kaŜdą sekundę – szeptał 
Ŝ

arliwie. – Zobaczysz, znów będzie tak jak dawniej.

CzyŜby? Susan ogarnęła nagle panika. Czy rzeczywiście mogło 

być tak samo? Wiele razy leŜała samotnie w tym łóŜku i marzyła, Ŝeby 
móc cofnąć czas, aby było tak jak dawniej. Ale czy mogli tego dokonać?

Hank wsunął palce w jej splątane włosy. Posłusznie odchyliła 

głowę do tyłu, aby jego gorące usta znalazły drogę do celu. Spróbowała 
oddać pocałunek. Naprawdę chciała.

Ale czy on zawsze tak dziwnie skubał jej dolną wargę? Chyba nie. 

Kto go nauczył całować w ten sposób? CzyŜby tamta lubiła takie 
pieszczoty?

Wielkie ręce męŜczyzny rozpoczęły podniecającą wędrówkę. 

Przesunęły się po udach Susan i sięgnęły wyŜej, do piersi. Wstrząsnął nią 
rozkoszny dreszcz, ale zaraz kolejna fala wątpliwości stłumiła wszelkie 
pragnienia. Czy on porównuje jej mały biust i szczupłe biodra z kuszącą 
miękkością innej kobiety? Rozpaczliwie usiłowała odepchnąć od siebie 
tę myśl. PrzecieŜ on chce właśnie ciebie, powtarzała sobie raz po raz. 
Wrócił tutaj i kocha się z tobą. Uwierz mu.

Przytuliła się do niego i pozwoliła swoim dłoniom błądzić po tym 

wspaniałym, męskim ciele, które pamiętała tak dobrze. Nadaremnie 
jednak szukała znajomych kształtów. Obok niej leŜał jakby ktoś obcy. 
Hank bardzo schudł. Czuła pod palcami wypukłość Ŝeber, twarde 
mięśnie ramion. A więc on takŜe jest inny. Wszystko się zmieniło. Nie 
mogła udawać, Ŝe to nieprawda.

Hank wyczuł jej wahanie. Przeraził się, Ŝe utraci ją po raz drugi. 

Błyskawicznie zrzucił z siebie ubranie. Niemal zdarł z Susan czarną 
sukienkę i bieliznę, Ŝeby ich nic nie dzieliło. Musiał zdobyć swoją Ŝonę, 
odzyskać na nowo. Zapomniał o delikatnych pieszczotach. Z całej siły 
zacisnął ręce na jej biodrach. Przyciągnął ją do siebie gwałtownie, nie 
pozwolił na sprzeciw.

Nigdy przedtem nie był taki brutalny, pomyślała. Chętny, owszem. 

Wymagający. Ale nie brutalny. Czy teraz zawsze będzie chciał to robić w 
taki sposób? Bezwzględnie i szybko? Prymitywnie i dziko? ZadrŜała 
mimowolnie, a poŜądanie prysło jak bańka mydlana. Wszystko się 
zmieniło.

Zupełnie nie wiedział, co robić. Tak bardzo pragnął znów być w 

niej, stać się częścią Susan. Ale ona była spięta i sucha. Nie mógł od razu 
w nią wejść. Wycofał się, nie chcąc sprawić jej bólu. Była najbliŜszą mu 
istotą – Ŝoną i kochanką. Znał ją jak nikogo innego.

Opanował swoje podniecenie. Powoli ześlizgnął się niŜej i sięgnął 

językiem do gorącego, pulsującego miejsca pomiędzy jej udami. 
Wiedział, Ŝe potrafi wywołać przypływ nektaru, aby mogli wreszcie się 
połączyć.

Poczuła lekki, subtelnie draŜniący dotyk, który zawsze wprawiał ją 

w ekstazę. Lecz tym razem imaginacja natychmiast podsunęła obraz, 
który eksplodował pod mocno zaciśniętymi powiekami. Hank z twarzą 
wtuloną w ciało innej kobiety. Z jękiem wciągnęła powietrze, Ŝeby 
powstrzymać krzyk. Nie, to niemoŜliwe. Przysięgał, Ŝe nigdy jej nie 
zdradził. Musiała tylko w to uwierzyć.

Ale nie mogła.
Szarpnęła go za gęste, ciemne włosy, Ŝeby zmusić do podniesienia 

głowy. Usłyszała, jak krzyknął z bólu, więc zwolniła uścisk. Odepchnęła 
od siebie ręce Hanka i zerwała się z pościeli.

– Na Boga, Susan, co się stało? Dlaczego nie chcesz? – Klęczał 

pośrodku łóŜka i patrzył na nią nic nie rozumiejącym wzrokiem.

– Nie mogę... Po prostu nie mogę. – Splotła ramiona na piersi w 

obronnym geście.

– Czego nie moŜesz, kochanie? – Zsunął się z materaca i ostroŜnie 

do niej zbliŜył.

– Czy to moja wina? Nie chciałem cię skrzywdzić. – Delikatnie 

odwrócił ją przodem do siebie i odgarnął z jej twarzy brązowe loki. – 
Proszę cię, najdroŜsza. Powiedz mi. Zrobię wszystko, co zechcesz. 
Wszystko naprawię.

– To niemoŜliwe. JuŜ za późno. – Stała przed nim naga i 

bezbronna, z twarzą mokrą od łez, a jej szczupłym, dziewczęcym ciałem 
wstrząsał szloch. – Myślę bez przerwy o tym, Ŝe kochasz się z inną. 
WyobraŜam sobie, Ŝe dotykasz ją tak jak mnie. Boję się, Ŝe znów 
odejdziesz, bo uznasz, Ŝe ona jest lepsza!

– Nie, Susan, to nieprawda! Nie wolno ci tak myśleć! – Przytulił 

ją, chociaŜ próbowała się bronić. – Jesteś jedyną kobietą, którą kocham. 
Nigdy nie mógłbym poŜądać ani dotykać nikogo innego. Czy ty mnie 
wcale nie słuchałaś? Zawsze będę kochał tylko ciebie! – Chciał ją 
pocałować, ale ukryła twarz w zagłębieniu jego ramienia, Ŝeby nie mógł 
sięgnąć ust. – Chodź, Susan – poprosił – pozwól mi to udowodnić.

– Nie! – Za wszelką cenę usiłowała wyswobodzić się z objęć 

Hanka. – JuŜ nie jest tak jak dawniej! I nigdy nie będzie! Wszystko się 

zmieniło. Nawet sposób, w jaki chciałeś mnie wziąć!

– Och, Cukiereczku. – Przygarnął ją do siebie. – Przepraszam. 

Kochanie, tak bardzo cię przepraszam. – Dopiero w tej chwili naprawdę 
zrozumiał, co jej wyrządził swoim zachowaniem. Kołysał ją w ramionach 
jak dziecko i szeptał do ucha tkliwe, przepojone uczuciem słowa. 
ZauwaŜył, Ŝe jej opór stopniowo słabnie. Przestała płakać i poczuł, Ŝe się 
uspokoiła.

– Właśnie tak, najmilsza – zachęcił. – Rozluźnij się. Zobaczysz, 

będzie dobrze. Zanadto się śpieszyłem. Obejmij mnie. Zrobimy to 
inaczej.

Wiedział, Ŝe jeśli teraz pozwoliłby Susan odejść, to straciłby ją na 

zawsze. Nie mógł do tego dopuścić. Bez niej jego Ŝycie nie miałoby 
sensu. Zaczął obsypywać jej ramiona i szyję delikatnymi pocałunkami, 
po czym zatrzymał usta na aksamitnej skórze tuŜ za uchem.

– Pamiętasz – szepnął. – Pieściliśmy się tak godzinami w 

samochodzie zaparkowanym na Drodze Króliczków. Potrafiłaś 
doprowadzić mnie do szaleństwa.

Jedna duŜa, męska dłoń zsunęła się z ramienia Susan i przylgnęła 

do miękko zaokrąglonej piersi. Palce czule pieściły sutkę.

– Pamiętasz, jak karmiłaś Kim i Jake’a? BoŜe, ale im wtedy 

zazdrościłem. Chciałem mieć twoje piersi wyłącznie dla siebie. A 
pamiętasz – dodał, gdy delikatnie skierował Susan w stronę łóŜka – 
kiedy odkryłem, Ŝe masz pod kolanami łaskotki? – UłoŜył ją na pościeli i 
sam wyciągnął się obok, zaś jego ręce przelotnie musnęły miejsce, o 
którym mówił i powędrowały wyŜej. – A kiedy pierwszy raz pozwoliłaś, 
Ŝ

ebym dotknął cię właśnie tutaj? Pamiętasz, Suz?

Nie protestowała, gdy łagodnie rozchylił jej uda. Tym razem nie 

miał Ŝadnych wątpliwości, Ŝe potrafił ją skutecznie rozbudzić.

– Och, Cukiereczku, wiem, Ŝe pamiętasz – szepnął, czując 

znajomą, gorącą wilgoć.

Umyślnie przedłuŜał pieszczotę. Dla jego Ŝony była ona drogą do 

najwyŜszej rozkoszy. W końcu uniósł się i połoŜył u boku Susan. Wziął 
jej dłoń i powoli skierował tak, aby mogła się przekonać, Ŝe jego 
podniecenie osiągnęło punkt kulminacyjny. Zrozumiała tę zachętę. 
Długie, smukłe palce znały wszystkie najwraŜliwsze miejsca. Teraz ona 
pieściła go tak, jak tego pragnął. Jęknął głośno, gdy zwiększyła ucisk i 
czubkiem kciuka przesunęła po najbardziej unerwionym punkcie. Drugą 
ręką zaczęła gładzić twardy, umięśniony brzuch Hanka, sięgnęła w 
stronę jego ud. Wiedział, czego szukała i był pewien, Ŝe to znajdzie. 
Usłyszał, Ŝe westchnęła z ulgą. Musiała sprawdzić, czy jej mąŜ ma gęsią 

skórkę. Objaw ten bezbłędnie potwierdzał, Ŝe dzięki jej pieszczotom 
podniecenie Hanka domaga się czegoś więcej.

Oboje nie mogli i nie chcieli juŜ dłuŜej czekać. Wszedł w nią 

szybko i gładko, a ich ciała falowały rytmicznie aŜ do momentu 
ostatecznego spełnienia.

Susan obudziła się jeszcze przed świtem. Przez kilka minut leŜała 

bez ruchu, mając niejasne poczucie tego, co zaszło. Czy miesiące 
separacji mogły być tylko złym snem? To wydawało się moŜliwe. Hank 
władczo obejmował jej biodra, a bliskość uśpionego, potęŜnego ciała 
stanowiła gwarancję bezpieczeństwa. Odruchowo przylgnęła plecami do 
męŜa. Chyba wysunął się z niej, gdy w końcu zasnęli, ale wciąŜ czuła ten 
intymny dotyk wysoko na wewnętrznej stronie uda Dla Hanka 
rzeczywiście wszystko było tak jak dawniej. Dla niej jednak wszystko się 
zmieniło. Jeszcze parę miesięcy temu z radością czekałaby na jego 
poranną aktywność. Teraz zastanawiała się nad tym, czy uda się jej wstać 
na tyle dyskretnie, Ŝeby go nie obudzić.

Powolutku zdjęła z siebie jego rękę i zaczęła ostroŜnie przesuwać 

się do brzegu łóŜka. Kilka razy zamarła bez ruchu, gdy przez sen 
wymruczał jakiś protest lub próbował ją objąć. Wstrzymując oddech, 
podniosła się z posłania. Zerknęła na Hanka. Spał. Owinęła się starym, 
frotowym szlafrokiem i na palcach wyśliznęła się z sypialni. Poszła do 
łazienki dzieci, która znajdowała się dalej, po przeciwnej stronie 
korytarza i starannie zamknęła za sobą drzwi.

Drgnęła, gdy gorący strumień zaatakował jej skórę, lecz mimo to 

pozwoliła wodzie spływać parującymi kaskadami po nagim ciele. Za 
wszelką cenę chciała spłukać z siebie słodko-gorzki zapach tej nocy.

Po tylu latach małŜeństwa była pewna, Ŝe doświadczyła juŜ 

wszystkich rodzajów seksualnych uniesień. Znała seks gorący i seks 
zabawny, uprawiany ukradkiem i w pełni zalegalizowany. Szybki i ostry 
oraz leniwy i spokojny. Kuszący, draŜniący, złudny i pełen udręki. Ale 
dzisiaj poznała całkiem nowy rodzaj – słodko-gorzki.

Doskonale wiedziała, dlaczego Hank skłonił ją do wspólnej 

podróŜy we wspomnienia. Dlaczego wciąŜ powtarzał: „Czy pamiętasz, 
jak było cudownie, jak słodko”. Pamiętała. Było cudownie. I było 
słodko. Było... Czas przeszły. Powrót Hanka miał jednak inny smak. 
Słodko-gorzki.

Sposób, w jaki się teraz kochali, przypominał poŜegnalny 

pocałunek, który zawsze bywa pełen wspomnień, zawiera szczyptę Ŝalu i 
przeświadczenie, Ŝe coś nieodwołalnie się skończyło.

Tak, Lara miała rację. Susan zdała sobie sprawę, Ŝe dla niej i 

Hanka nie ma juŜ powrotu do tego związku, który łączył dwoje 
rozmarzonych nastolatków. Utracili swoją młodzieńczą niewinność. 
Mieli, co prawda, jeszcze jedną szansę. Znów się w sobie zakochać, 
zacząć wszystko od nowa. Tym razem jako dorośli ludzie, doświadczeni, 
pozbawieni złudzeń i niepewni.

Zakręciła wodę tak energicznie, jakby chciała urwać kran. 

Wycierając się powtarzała w myśli przemowę, której nauczyła się 
wczoraj na pamięć, ale której nie zdąŜyła wygłosić. Miała zamiar 
natychmiast skorygować ten błąd. Pomaszerowała do sypialni i 
otworzyła drzwi na ościeŜ. Hank juŜ nie spał, leŜał ze wzrokiem 
utkwionym w ciemny zaciek na suficie.

– Dlaczego nie powiedziałaś, Ŝe dach przecieka?
– Sama o tym nie wiedziałam – przyznała szczerze. – Miała 

ostatnio na głowie waŜniejsze sprawy niŜ troska o dach.

Wpatrywał się w plamę tak intensywnie, Ŝe Susan nie byłaby 

zdziwiona, gdyby z jego oczu wystrzeliły nagle dwa laserowe promienie 
i natychmiast zlikwidowały zaciek. Hank odwrócił jednak głowę i 
nieoczekiwanie zapytał:

– Czy nasz prysznic teŜ nawalił?
– Słucham? – Nagła zmiana tematu zbiła ją z tropu. – Ach tak, 

prysznic. Nie, skądŜe. Po prostu nie chciałam, Ŝeby zbudził cię szum 
wody.

– Szkoda. Wzięlibyśmy wspólną kąpiel. Tak jak dawniej – dodał 

znacząco.

Nie przegapiła tej okazji.
– To było dawniej, Hank. Teraz jest inaczej. Zabawa we 

wspomnienia nigdzie nas nie zaprowadzi.

– O czym ty mówisz, Susan?
– UwaŜam, Ŝe tę sprawę powinniśmy omówić w innych 

warunkach. Porozmawiamy, jak się ubierzesz i zejdziesz na dół.

Wyszła, nie czekając na odpowiedź. Patrzył za nią zupełnie 

oszołomiony. Nic z tego nie rozumiał.

Co się, do diaska, stało? Co on znowu takiego zrobił? Gdzie się 

podziała jego słodka, kochająca Ŝona, którą nie tak dawno trzymał w 
ramionach? Nie potrafił sobie tego wyjaśnić.

Ręce mu się trzęsły, gdy zbierał porozrzucane ubranie. Susan 

naprawdę wytrąciła go z równowagi. Chyba nie mogła nagle zmienić 
zdania, stwierdził. Teraz juŜ nie. PrzecieŜ kochali się przez całą noc. 
Znów byli razem. Chciał, Ŝeby tak juŜ zostało.

Szybko wciągnął spodnie i koszulę. Zbiegł po schodach, dopinając 

ostatnie guziki. Z kuchni doleciały go odgłosy trzaskania garnkami.

Susan usłyszała skrzypnięcie zamykanych drzwi i omal nie 

upuściła sobie na nogę patelni. Serce zaczęło jej walić młotem, gdy 
pobiegła za męŜem. CzyŜby się rozmyślił? Czy ten łobuz zdecydował, Ŝe 
juŜ jej nie chce?

Wypadła na ganek. Widziała, jak Hank idzie w stronę cięŜarówki. 

Była pewna, Ŝe wsiądzie do szoferki i odjedzie. Ale nie. Wyciągnął tylko 
dwa pękate wory na śmieci i ruszył do domu. Stanęła na progu jak Ŝywa 
przeszkoda.

– Co to ma znaczyć, Hank?
– A jak myślisz? – spytał z miną niewiniątka.
– Odnieś z powrotem te torby – rozkazała stanowczym tonem. 

Oczekiwała posłuszeństwa, ale się przeliczyła. Bezczelnie spróbował ją 
ominąć. Przewidziała ten ruch i zagrodziła sobą drzwi. – Powiedziałam, 
odnieś je, Hank.

– Daj spokój, Susan. O co tyle hałasu? Ty zrobisz śniadanie, a ja 

rozpakuję swoje rzeczy. Im więcej zdziałamy przed powrotem dzieci, 
tym lepiej.

– Właśnie o to mi chodzi – odparła, kolejny raz odcinając mu 

drogę. – Musimy omówić wiele spraw przed powrotem Kim i Jake’a. 
Więc zabierz te torby. Wtedy będziesz mógł wejść do domu.

Ugryzł się w język, Ŝeby nie zakląć.
– Susan...
Bez słowa wskazała palcem na cięŜarówkę.
Spojrzał w tamtym kierunku, a później skierował wzrok na dom, 

ich wspólny dom, jego dom – i postawił worki na ziemi. Złapał ją za 
ramię i wepchnął do środka.

– Chcesz pogadać? Świetnie. Zacznijmy od tego, co za diabeł 

dzisiaj w ciebie wstąpił?

Prawie biegła, Ŝeby dotrzymać mu kroku. Wzięła głębszy oddech, 

szykując się do starcia. Hank zachowywał się czasem wyjątkowo 
wojowniczo. Znaleźli się w salonie. Susan rzuciła się do ulubionego 
mebla swego męŜa, zdecydowana przypieczętować świeŜo zdobytą 
przewagę. Nie zdąŜyła.

Hank był szybszy. Z pełnym zadowolenia uśmiechem rozsiadł się 

w fotelu tatusia i połoŜył nogi na stoliku. Machnął ręką w stronę kanapy.

– Proszę, moŜe usiądziesz. Rozgość się. I powiedz mi wreszcie, do 

cholery, co ty znowu wymyśliłaś. W czym problem?

Susan nie skorzystała z zaproszenia i nie usiadła. Stała 

nieruchomo, ze skrzyŜowanymi na piersiach ramionami. Jak zwykle, 

miała ochotę krąŜyć po pokoju, lecz się opanowała. Hank mógłby to 
wziąć za przejaw zdenerwowania i niepewności. Musiała zachować 
pozory, Ŝe całkowicie panuje nad sytuacją.

– Problem? – powtórzyła, – Największym problemem jesteś ty, 

Hank. Myślisz, Ŝe moŜesz znów tu zamieszkać, jak gdyby nic się nie 
stało.

– No nie, znów to samo! Do licha, wyjaśniliśmy sobie wczoraj 

wszystko. Dobrze wiesz, Ŝe nic nie zaszło. – Chciał wstać, ale pchnęła go 
z powrotem na fotel.

– Nie mówię teraz o twoich zabawach z Sandrą, więc zamknij się i 

słuchaj. – Bez mrugnięcia okiem wytrzymała jego zdumione spojrzenie.

Zrezygnował z oporu.
– Dobrze – pochwaliła. – Bardzo dobrze. Wydaje ci się, Hank, Ŝe 

wszystko między nami moŜe wrócić do normy. WciąŜ powtarzasz, Ŝe 
będzie tak jak dawniej. Mylisz się. Wiele się wydarzyło od tego dnia w 
sierpniu, gdy mnie zostawiłeś. Wiele się zmieniło. Nie moŜemy tego po 
prostu zignorować.

– Dlaczego nie?
– Dlatego, Ŝe ja nie jestem juŜ taka jak kiedyś, Ty się zmieniłeś, 

choć nie chcesz tego przyznać. Nie jesteśmy juŜ tymi dzieciakami, które 
pobrały się trzynaście lat temu.

– To przez tę dzisiejszą noc, prawda? Wiedziałem, Ŝe cię to nie 

bierze tak bardzo jak mnie, ale to wróci, Susan.

Niech minie trochę czasu. Zawsze nam przecieŜ było ze sobą 

dobrze.

Westchnęła cięŜko.
– Nie miałam na myśli seksu. Mówiłam o nas. Pomijając tak 

zwane negocjacje, kiedy ostatni raz rozmawialiśmy o czymś innym niŜ 
dzieci, wydatki albo dyŜury w kuchni? Kiedy wspólnie robiliśmy coś, co 
nie dotyczyło Kim, Jake’a lub naszych rodzin? Przypominasz sobie? Bo 
ja nie.

Wzruszył ramionami. Sam równieŜ nie pamiętał, ale czy było to aŜ 

takie waŜne?

– Nie rozumiem, do czego zmierzasz.
– Wyjaśnię ci. ZałóŜmy, Ŝe wrócimy do siebie dla dobra Kim i 

Jake’a. Ale co będzie, gdy oni dorosną? Czas szybko biegnie, Hank. Jeśli 
teraz zejdziemy się tylko dla dobra dzieci, to jak ułoŜymy nasze Ŝycie, 
gdy zostaniemy we dwoje?

Poczuł, Ŝe robi mu się gorąco. Susan głośno wspomniała o tym, 

czego on po cichu zawsze się obawiał. Kolejno odejdą wszyscy troje: 
Kim, Jake, a na końcu Susan, aby gdzieś w świecie zrealizować swoje 
ambicje. Zapomną o biednym, starym Hanku.

– Zawsze moŜemy mieć jeszcze jedno dziecko.
– Dziecko! Zwariowałeś? Nasza dwójka jest prawie odchowana, a 

ty chcesz zaczynać od nowa? O nie, Hank! Jeśli masz ochotę, to proszę 
bardzo, ale juŜ nie ze mną.

– Mnóstwo ludzi tak robi.
– Nie my. – Usiadła na kanapie, jakby sama myśl o dziecku 

pozbawiła ją sił. – Wiesz, Ŝe kocham Kim i Jake’a. Są wspaniali. Ale 
próbować trzeci raz to juŜ hazard.

– Tak mi przyszło do głowy.
Nigdy nie wpadłaby na podobny pomysł. Propozycja Hanka 

niemal zbiła ją z nóg.

– Naprawdę chciałbyś mieć jeszcze jedno dziecko, Hank?
– Tak, gdybym wiedział, Ŝe dzięki temu znów będziesz moja – 

odparł, patrząc jej prosto w oczy.

– Czyli dziecko byłoby wyłącznie pretekstem?
– No to co? Wtedy nam się udało.
– Nie za bardzo, skoro teraz mamy na karku rozwód – 

przypomniała.

– Spróbujmy to naprawić. Tylko wypowiedz Ŝyczenie. Pokręciła 

bezradnie głową.

– Oj, Hank, Hank. Co ja mam z tobą zrobić?
– Przyjąć mnie z powrotem.
Nie potrafiła powstrzymać uśmiechu. Właściwie był to raczej 

grymas. Rodzice robią zazwyczaj taką minę, gdy ich pociechy broją w 
uroczy sposób. MoŜna dać im spokój lub klapsa w zaleŜności od ich 
następnego posunięcia.

Hank bezbłędnie rozpoznał jej rozterkę. Postanowił iść na całość.
– Mówię serio, Susan. Chcę, Ŝebyśmy zaczęli wszystko od nowa.
– Ja teŜ, Hank. Dlatego spodobał mi się projekt Lary.
Zaklął pod nosem. Lara Jamison była od niepamiętnych czasów 

przyjaciółką Susan. Wiedział, Ŝe za nim nie przepada. Z pewnością 
wymyśliła coś nadzwyczaj złośliwego.

– Jakiej rady udzieliła ci ta mądrala? – zapytał z przekąsem.
– Sugerowała, Ŝebyśmy znów zaczęli się spotykać.
– Spotykać?
– No wiesz, chodzić na randki.
– Randki? A cóŜ to za kretyński pomysł! Jesteśmy przecieŜ 

małŜeństwem. MałŜeństwa nie chodzą na randki.

– A przynajmniej nie ze sobą – stwierdziła. – ZauwaŜył jej 

wymowne spojrzenie, lecz nie podjął wyzwania. – Na szczęście – 
ciągnęła – ta zasada nie dotyczy ludzi, którzy są w separacji.

– Randki to strata czasu. DuŜo szybciej dojdziemy do 

porozumienia, gdy zamieszkamy razem.

– Właśnie to chciałbyś przekazać kiedyś dzieciom? – spytała 

słodko. – Nie traćcie czasu, tylko wprowadźcie się do swojego partnera? 
A jeśli uznacie, Ŝe wybór nie był trafny, to poderwijcie kogoś nowego? 
Tak powiesz Kim i Jake’owi?

– Oczywiście, Ŝe nie!
– Wiec dlaczego sam chcesz im dać zły przykład?
– AleŜ Susan, my to co innego – zaprotestował. – Pomimo 

separacji ciągle jesteśmy małŜeństwem. NajwyŜszy czas, Ŝebyśmy sobie 
o tym przypomnieli.

Znów skrzyŜowała ramiona. Na jej twarzy malowało się 

zdecydowanie.

– Przykro mi, Hank. Nie mam dla ciebie lepszej oferty niŜ ta. Bierz 

ją lub idź do diabła.

ROZDZIAŁ 11

– Co się dzieje z tatusiem? – Kim stała nieruchomo w drzwiach 

sypialni. Było jasne, Ŝe nie ruszy się z miejsca, dopóki nie otrzyma 
zadowalającej odpowiedzi. – Czy coś się stało? MoŜe zachorował?

– SkądŜe, kochanie. Nic mu nie jest – Susan rozmyślnie udawała, 

Ŝ

e pochłania ją praca nad artykułem, który pisała leŜąc w łóŜku. Kim 

jednak nie dała za wygraną. Domagała się dalszych wyjaśnień. W końcu 
Susan powtórzyła jeszcze raz: – Naprawdę nic mu nie jest Sama z nim 
dzisiaj rozmawiałaś.

– No tak, ale... – Kim wzruszyła ramionami. – Myślałam o czym 

innym. Dlaczego przestał do nas przychodzić? Nie było go ostatnio w 
kościele i nie przyjechał na obiad. Dlaczego? Czy Jake i ja coś 
zmalowaliśmy?

– SkądŜe znowu. PrzecieŜ dzwonicie do siebie codziennie, 

prawda?

– Tak.
– I był w zeszłym tygodniu na wszystkich twoich meczach, zgadza 

się?

– Tak, ale to nie to samo. Przez jakiś czas tatuś bywał u nas często. 

Zupełnie, jakby tutaj mieszkał. Co się stało?

– Nic.
– Mamo!
Susan westchnęła. Czy upór zawsze bywa dziedziczny?
– Twój tatuś przestał przychodzić, poniewaŜ powiedziałam mu, Ŝe 

tak będzie lepiej.

– Co takiego? – Kim wpatrywała się w matkę ze zdumieniem. – 

Dlaczego?

– Potrzebowałam trochę przestrzeni. – Nie była pewna, czy w 

dzisiejszych czasach dzieci wiedzą, co to znaczy.

– Przestrzeni do czego?
– śeby wszystko przemyśleć.
– Nie przypuszczałam, Ŝe myślenie wymaga takich warunków.
– W przypadku twojego taty to nie jest konieczne.
– Mamo! – W głosie Kim brzmiała przygana.
– Przepraszam. – Susan roześmiała się wbrew własnej woli. – Nie 

mogłam się powstrzymać.

– W porządku. – Kim takŜe parsknęła śmiechem. – Ale jednego 

nie rozumiem. Co chciałaś przemyśleć?

– RóŜne rzeczy.

– Ale jakie, mamo? No powiedz. Mam prawo wiedzieć, dlaczego 

trzymasz tatusia z dala od nas.

– Wcale nie próbuję trzymać go z dala od was. Po prostu chcę go 

trzymać z dala od siebie. – Potrząsnęła głową, jakby odganiała 
dokuczliwego owada, który brzęczy koło ucha. – Wasz tatuś doprowadza 
mnie czasem do szału i nie mogę trzeźwo myśleć.

– O czym?
– O naszym... – Prawie się wygadała. – To nic waŜnego, kochanie. 

Bez znaczenia. – Nie śmiała budzić w córce płonnych nadziei. Kim i tak, 
zdaje się, uwaŜała, Ŝe pojednanie rodziców jest tylko kwestią czasu. O 
dziwo, nawet zachowanie Jake’a wskazywało na ostroŜny entuzjazm. 
Było oczywiste, Ŝe tylko Susan wciąŜ Ŝywi jakieś wątpliwości. Miała ich 
jednak aŜ tyle, Ŝe spokojnie mogłaby nimi obdzielić całą rodzinę 
Metcalfów.

– Pewnie zastanawiasz się nad tym, czy chcesz znów być z 

tatusiem? – Kim nie dała się wyprowadzić w pole udawaną obojętnością 
matki.

– Sama nie wiem, Kim – odparła Susan z wahaniem. – Ale nie 

zaprzątaj sobie tym głowy, dobrze? Nie ma się czym martwić. – Zaczęła 
na nowo obgryzać czubek ołówka. Czy Kim musi akurat teraz drąŜyć ten 
temat?

– Jak to nie, skoro planujecie rozwód? – Kim odsunęła plik kartek 

i przysiadła na łóŜku. – To nie jest wyłącznie wasza sprawa. Dotyczy 
równieŜ mnie i Jake’a.

– Mimo to ostateczną decyzję podejmę tylko z waszym ojcem.
– Tatuś juŜ się zdecydował. Chce znów mieszkać z nami. Powiedz 

po prostu tak i kropka.

– To nie jest takie łatwe, Kim.
– Czemu nie? Tatuś Ŝałuje tego, co się stało. Na pewno obieca, Ŝe 

nigdy czegoś podobnego nie zrobi.

– Kim, naprawdę uwaŜasz, Ŝe wystarczy obiecać poprawę? 

Powiedzieć: przepraszam, to się nie powtórzy, i wszystko będzie dobrze?

– To przecieŜ moŜliwe, mamo.
– Nie zawsze, dziecinko. – Odgarnęła z czoła córki kosmyk 

jedwabistych, ciemnych włosów. – Ja chyba nie potrafię aŜ tak 
przebaczyć.

– Oczywiście, Ŝe potrafisz. Czy nie powtarzałaś mnie i Jake’owi, 

Ŝ

e choć byśmy nie wiem jak nabroili, ty nam wybaczysz? śe obojętnie, 

co zrobimy, wciąŜ będziesz nas kochać?

– Wiesz, Ŝe tak.

– Udowodnij to, przebaczając tatusiowi.
– To zupełnie co innego, Kim. Ty i Jake jesteście moimi dziećmi. 

ś

aden wasz błąd nie zmieni tego faktu. Dlatego zawsze moŜecie na mnie 

liczyć.

– Ale przecieŜ ty i tatuś przyrzekliście sobie do końca Ŝycia być 

razem. Czy to się nie liczy?

– Myślałam, Ŝe tak, ale wasz ojciec złamał dane mi słowo.
– A gdyby powiedział, Ŝe jest mu przykro, Ŝe nigdy nic takiego nie 

zrobi...

– Czasem trudno dotrzymać tego rodzaju obietnic, Kim. Nie mam 

pewności, Ŝe on to potrafi.

– Nie mogłabyś dać mu szansy? – Kim chwyciła w dłonie rękę 

matki. – Mnie i Jake’owi zawsze pozwalasz się zrehabilitować. Nie 
moŜesz zrobić tego samego dla taty?

Było to najtrudniejsze pytanie, na które, jak na razie, wciąŜ nie 

znała odpowiedzi.

– Kochasz go jeszcze, prawda?
Czy go kochała? Susan przymknęła oczy i bezwiednie westchnęła.
– Pomyślę o wszystkim, zgoda?
– Obiecujesz?
– Obiecuję. A teraz szybciutko do łóŜka, Kim. Powinnaś juŜ 

dawno spać.

– Nie ma sprawy, dzisiaj jest piątek.
Susan wyczuła, Ŝe córkę nurtuje coś jeszcze. Przesłuchanie trwało 

nadal.

– No dobrze, Kim, wyrzuć to z siebie. Co cię gnębi?
– Dlaczego ci wszyscy męŜczyźni do nas dzwonią?
– Och, ciocia Lara postanowiła spłatać mi figla. To tylko Ŝart. – 

Susan wiedziała, Ŝe nagłe uczucie gorąca nie jest rezultatem dziury 
ozonowej. Miała szczery zamiar porachować się z przyjaciółką. Niech 
diabli wezmą dziwaczne poczucie humoru Lary Jamison!

– Będziesz się z nimi umawiać?
– Daj spokój, Kim. Nawet mi to nie przyszło do głowy.
– W ogóle nie masz ochoty? Ani trochę?
– A ty nie miałabyś mi za złe, gdybym chodziła na randki z kimś 

oprócz twojego ojca?

– No chyba tak. Tatuś teŜ byłby wściekły. Ale rozumiem, dlaczego 

mogłabyś chcieć. Trzeba mieć skalę porównawczą. Nie wyobraŜam 
sobie, Ŝebym mogła wyjść za pierwszego faceta, z którym zacznę się 
spotykać.

– Wspaniale.
– Mamo, nie Ŝartuj. Rzeczywiście nigdy się nie zastanawiałaś, 

jakby ci było z kimś innym?

– Co takiego?!
– Ojej, moŜesz mi przecieŜ powiedzieć. Przerobiłyśmy juŜ te 

kawałki typu: „nie powinnaś się śpieszyć”, „zaczekaj, aŜ będziesz 
pewna” lub „uwaŜaj, Ŝeby nie wpaść”, pamiętasz?

– Tak, ale czy ty potraktowałaś serio moje słowa? Coś mi się 

wydaje, Ŝe powinnyśmy o tym porozmawiać jeszcze raz.

– Wcale nie, mamo. Naprawdę słuchałam cię uwaŜnie i wzięłam 

sobie do serca twoje rady. PowaŜnie. Wiesz, Ŝe w naszej szkole dwie 
dziewczyny z siódmej klasy urodziły dzieci? MoŜesz to sobie wyobrazić?
Być matką w moim wieku? Nie martw się, doskonale pamiętam 
wszystko, co ty i tatuś wbijaliście mi do głowy.

– Przyznam, Ŝe to mnie cieszy. Nie oczekuję, Ŝe zawsze będziecie 

z Jake’em uczyć się na naszych błędach, ale przynajmniej w tej 
dziedzinie bądźcie mądrzejsi od nas.

– Nie musisz się obawiać, mamo – zapewniła solennie Kim. – A 

teraz mi odpowiedz. Nie Ŝałujesz, Ŝe tak wcześnie wyszłaś za tatę? I Ŝe 
nie spotykałaś się z nikim innym?

– Czasem było mi przykro – odparła po chwili zastanowienia. 

Wiele razy sama zadawała sobie to pytanie. – Widzisz, kiedy niańczysz 
chore niemowlę, a reszta twojej klasy szaleje na balu maturalnym, to 
zaczynasz mieć wątpliwości, czy postąpiłaś słusznie. Jednego tylko 
nigdy nie Ŝałowałam. Tego, Ŝe mam ciebie i Jake’a. Wiecie o tym, 
prawda?

– Jasne, Ŝe tak, mamo. Ale skoro nie miałaś taty z kim porównać, 

to skąd wiedziałaś, Ŝe on jest najlepszy?

– Miłość to nie degustacja potraw. Nie musisz skosztować 

wszystkich smaków, Ŝeby wybrać ten, który ci najbardziej odpowiada – 
odparła u uśmiechem.

– Jesteś pewna? – Kim podciągnęła nogi i usiadła na łóŜku po 

turecku. – Pytam, bo ty i tatuś tak bardzo się róŜnicie. Czemu wybrałaś 
właśnie jego?

– Szczerze mówiąc, to on mnie wybrał. Powinnaś go sama spytać, 

dlaczego. Któregoś dnia podszedł i okrył mi ramiona swoją kurtką. A 
niedługo później zostaliśmy parą i ani się obejrzeliśmy, jak braliśmy 
ś

lub, mając dziecko w drodze!

– Ale kiedy się w nim zakochałaś? Kiedy zdałaś sobie z tego 

sprawę?

– To nie stało się w jakimś konkretnym momencie. Raczej 

stopniowo, po troszeczku. Zrozumiałam, Ŝe go kocham, choć moŜliwe, 
Ŝ

e mówiłam mu to juŜ wcześniej. Widzisz, kotku, wiele ci nie 

wyjaśniłam.

– No tak, nie za wiele – zgodziła się Kim.
– Nie wiem, czy w ogóle powinnam ci dawać jakieś rady. Twój 

ojciec bynajmniej nie musiał odganiać kijem konkurencji. Rzadko kręcił 
się koło mnie jakiś chłopak. Ty natomiast masz całą armię wielbicieli.

– Oj, mamo.
– PrzecieŜ to prawda i dobrze o tym wiesz. Całe szczęście, Ŝe 

odziedziczyłaś urodę po ojcu. Kto by pomyślał, Ŝe Hank Metcalf będzie 
tak ładnie wyglądał jako dziewczynka?

Obie dostały ataku śmiechu, wyobraziwszy sobie Henry’ego 

Jacoba Metcalfa w damskich łaszkach.

– Nie powinnaś tak mówić, mamo – skarciła ją Kim, gdy przestała 

chichotać. – Masz pojęcie, Ŝe zawsze chciałam wyglądać tak jak ty?

– Zgłupiałaś?
– Wcale nie. UwaŜam, Ŝe jesteś śliczna.
– Musisz iść do okulisty.
– Wiem, co mówię. Strasznie podobają mi się twoje włosy. Moje 

są proste jak druty. No i oczy teŜ masz ładniejsze. Tak, lewe odrobinę 
zezuje, ale to ci tylko dodaje uroku.

– Akurat.
– Naprawdę. A poza tym masz styl.
– Pewnie dlatego, Ŝe wraca moda na lata sześćdziesiąte – odparła 

rozbawiona Susan. – Dobrze, Ŝe do niedawna nie zwracałaś uwagi na 
wygląd. Inaczej wstydziłabyś się ze mną pokazać.

– Coś ty. Tak pomysłowo mieszasz róŜne ubrania. Zawsze 

wyglądasz inaczej niŜ wszyscy.

– Nie kaŜdy uznałby to za słowa uznania, kotku.
– Owszem. Ale wiem, Ŝe dla ciebie to będzie komplement 

Zdziwiła ją przenikliwość córki.

– Coraz lepiej mnie rozumiesz, prawda?
– Chyba tak. A juŜ na pewno lepiej niŜ w zeszłym roku. Cieszę się, 

Ŝ

e razem pracujemy nad tym projektem. Nie miałam pojęcia, dlaczego 

gazeta jest dla ciebie taka waŜna, dopóki nie zajęłam się czymś, co jest 
dla mnie istotne.

– Ja teŜ zaczynam cię poznawać, Kim. I bardzo podoba mi się to, 

co w tobie odkrywam.

– Naprawdę?

– Słowo. A teraz marsz spać.
– Dobrze, dobrze. JuŜ mnie nie ma. – Kim zeskoczyła z łóŜka, ale 

nachyliła się, Ŝeby uściskać matkę. – Muszę ci jeszcze coś powiedzieć, 
mamo. Chodzi mi o ciebie i tatusia. Pamiętaj, Ŝe ja teŜ zawsze będę cię 
kochać. Nawet jeśli podejmiesz niewłaściwą decyzję.

„Zawsze będę cię kochać. Nawet jeśli podejmiesz niewłaściwą 

decyzję”. Susan zgasiła światło, ale słowa Kim wciąŜ brzęczały jej w 
uszach. Co ma robić? Pozwolić mu wrócić czy kazać odejść?

– BoŜe, co ja powinnam zrobić – powtarzała bez końca. Wtedy, w 

sobotę, po Dniu Zakochanych, była pewna, Ŝe wszystko się skończyło. 
Postawiła ultimatum, a Hank wypadł z domu jak szalony. Znakomicie. 
Wmawiała sobie, Ŝe jest zadowolona. Jej mąŜ dokonał wyboru.

Nie spodziewała się, Ŝe zacznie do niej codziennie wydzwaniać. 

Początkowo na dźwięk jego głosu przerywała połączenie. Nie dał się 
zniechęcić. Z uporem maniaka telefonował po kilka razy na dzień. W 
końcu zaczęła oddawać słuchawkę dzieciom. Liczyła na to, Ŝe Hank 
zrezygnuje. Ale on wyraźnie nie miał zamiaru się poddać. Przeciwnie.

Susan pojechała kolejny raz do Lary Jamison. Niestety wyszło na 

jaw, Ŝe nie moŜe liczyć na najlepszą przyjaciółkę. Lara z całych sił 
przekonywała ją, Ŝeby jeszcze nie wszczynać kroków rozwodowych. 
Susan obiecała jej, Ŝe trochę z tym poczeka. A teraz ta zdrajczyni podała 
jej numer telefonu jakimś typom. I jeszcze miała czelność powiedzieć, Ŝe 
spodziewała się ze strony Susan większego zainteresowania tymi 
panami.

– CzyŜby Ŝaden z nich ci nie odpowiadał? PrzecieŜ chciałaś 

znaleźć jakieś przeciwieństwo Hanka. No to masz.

– Myślałam raczej o kimś w stylu Tannera McNeila.
– Wybij to sobie z głowy, moja kochana. On jest zajęty.
– Ogłuchłaś? Powiedziałam w stylu Tannera.
– Wybacz. – Lara nie traciła humoru. – McNeil jest rzeczywiście 

wyjątkowy. Ale zrobię ci grzeczność i moŜe kogoś znajdę.

– Zrób mi grzeczność i przestań szukać!
– Myślałam, Ŝe mój pomysł przypadł ci do gustu. Tyle lat byłaś 

szczęśliwą Ŝoneczką, a twoje przyjaciółki Ŝyły sobie w wolnym stanie. 
Nie masz ochoty odrobić zaległości?

– Wolę poczytać „Szukając pana Goodbara”.
– Och, przestań, Susan. Nigdy nie chodziłaś na urocze randki. 

Musisz spróbować. Co powiesz na Waltera Simmonsa? To właściciel 
zakładu pogrzebowego. Wiesz, ile on zarabia?! Mam tu jego numer. 
Mogę cię piorunem umówić.

– Dosyć, Lara! – Susan wzięła głęboki oddech, Ŝeby się uspokoić. 

– Skąd, u licha, wygospodaruję czas na randki, jeśli miałam go za mało 
dla własnego męŜa?

– Dobre pytanie. A jaka jest odpowiedź?
– Nie wiem – przyznała tępo. – Wpadnę do ciebie, jak wszystko 

przemyślę.

– Daruj sobie. Lepiej zadzwoń do Hanka.
Po raz pierwszy w Ŝyciu Susan wrzasnęła na swoją wierną, zawsze 

spokojną i opanowaną przyjaciółkę, z którą się razem wychowała.

– Laro Jamison. Po czyjej właściwie jesteś stronie?!

– Po czyjej ty jesteś stronie, Laro? – spytał z niedowierzaniem 

Hank. Nie spodziewał się, Ŝe zastanie u Tannera jego narzeczoną. Była 
ostatnią osobą, na której pomoc mógłby liczyć.

– Jestem po stronie rodziny Metcalfów. Zadowolony?
– MoŜemy jej wierzyć? – Hank spojrzał badawczo na Tannera.
– Inaczej bym jej tu nie zaprosił. – Lara posłała mu miaŜdŜące 

spojrzenie, więc dodał szybko: – Mam do niej absolutne zaufanie. śenię 
się z nią.

– No – mruknęła ułagodzona. – To juŜ lepiej, Tanner. 

Przygotowałam dla ciebie projekt listu, Hank.

– Myślałem, Ŝe razem coś ułoŜymy.
– CóŜ, mam poufne informacje, których źródła oczywiście nie 

mogę ujawnić, ale wierz mi... – zawiesiła głos.

Hank zerknął znów na Tannera, który uspokajająco kiwnął głową. 

Zrezygnował więc z dalszej dyskusji i zasiadł do pisania. Po dwóch 
godzinach zaczął Ŝałować tej decyzji.

– Naprawdę sądzicie, Ŝe to odniesie poŜądany skutek?
– Z pewnością – uspokoiła go Lara.
– Nie martw się. – Tanner równieŜ był dobrej myśli. – Jak to się 

mówi? Aha, cały świat pomaga kochankom. MoŜesz na to liczyć, Hank.

– PrzecieŜ ona będzie wiedzieć, Ŝe ktoś mi pomagał.
– My jej nie powiemy – obiecali zgodnie.
Skrzywił się, patrząc na swoje gryzmoły. Ta gładka, kwiecista 

proza napisana pod dyktando Lary i Tannera brzmiała zupełnie obco.

– Wiecie, Ŝe nie potrafię wysławiać się jak literat.
– To Ŝaden problem. Mnóstwo ludzi pisze inaczej niŜ mówi. Susan 

pomyśli, Ŝe ujawniłeś tę stronę osobowości, której nie znała. Właśnie o 
to nam chodzi.

Hank wciąŜ miał powaŜne wątpliwości. Przebiegł wzrokiem 

fragment listu o wyraźnie erotycznym podtekście.

– Co będzie, jak przypadkiem wpadnie to w ręce Kim i Jake’a?
– Nie szkodzi. Dzieci powinny wiedzieć, Ŝe ich rodzice teŜ są 

ludźmi.

Jeszcze raz przeczytał cały list Styl był niewątpliwie piękny. MoŜe 

list okaŜe się skuteczny? Wystarczyło spojrzeć na Larę i Tannera. 
Zakochani jak dwa gołąbki. Ale to nie zmieniało faktu, Ŝe on nigdy nie 
był nadmiernie elokwentny. Susan od razu rozpozna oszustwo.

„Wszystko się zmieniło, Hank. Nawet sposób, w jaki się 

kochamy”.

To przesądziło sprawę. Zmiął w ręce list – Dajmy sobie z tym 

spokój. Susan i tak uwaŜa, Ŝe oboje jesteśmy inni niŜ kiedyś. Dlatego nie 
wierzy w moŜliwość naszego pojednania. Taki list to woda na jej młyn.

– MoŜe masz rację – przyznała Lara. – Susan rzeczywiście 

wspomniała o tym, Ŝe sprawiasz wraŜenie kogoś obcego. W tej sytuacji 
masz tylko jedno wyjście. Przypomnij sobie moment, gdy zaczęliście ze 
sobą chodzić. Co was zbliŜyło?

– Sam chciałbym wiedzieć. Chyba miałem po prostu szczęście.
– Nie tylko, bracie. Kim jest tego najlepszym dowodem – mruknął 

Tanner. – Teraz musisz sobie przypomnieć, w jaki sposób udało ci się 
uwieść Susan.

– Zastanów się, Hank – nalegała Lara. – Co robiliście, zanim 

skusiło was tylne siedzenie w samochodzie?

– Czy ja wiem. – Wzruszył ramionami. – MłodzieŜowe rozrywki. 

Kino, spacery, prywatki.

– Musiało być jeszcze coś – upierał się Tanner. – Coś 

szczególnego lub jakieś miejsce, które znaliście tylko wy.

Hank bezradnie potrząsnął głową. Jedyne miejsce, o jakim 

pomyślał, to wysypany Ŝwirem odcinek wału przeciwpowodziowego na 
brzegu Missisipi. Droga Króliczków. Jej zasługi dla demografii regionu 
były niezaprzeczalne. Znacznie przyczyniła się do wzrostu wskaźnika 
urodzin. Właśnie temu zawdzięczała swą nazwę. KaŜdy znał Drogę 
Króliczków. Stanowiła popularne miejsce wieczornych schadzek 
wszystkich nastolatków.

– Nie mam pojęcia – przyznał z rezygnacją w głosie.
– Jeśli nawet było coś szczególnego, to ja tego nie pamiętam.
– MoŜe ja spróbuję dyskretnie wybadać Susan? – zaproponowała 

Lara.

– Mogłabyś to zrobić?
– Jasne.

– Skąd ta nagła zmiana frontu, Laro? PrzecieŜ sama wymyśliłaś te 

głupoty z chodzeniem na randki. A teraz nagle bawisz się w swatkę.

– Wygląda na to, Ŝe mądrzeję z wiekiem. Wtedy nikt nie wierzył, 

Ŝ

e wasze małŜeństwo potrwa dłuŜej niŜ rok. Ja myślałam podobnie. 

Zupełnie do siebie nie pasowaliście. Ale od tego czasu czegoś się 
nauczyłam. Mianowicie tego, Ŝe róŜnice działają czasem na korzyść 
takich ludzi jak ty i Susan.

– W jaki sposób?
– To całkiem proste. Ty nie miałeś zamiaru iść na studia. Ona tak. 

Pomogłeś jej uzyskać dyplom, zajmując się domem i dziećmi. Gdyby 
wyszła za kogoś innego, sytuacja pewnie wyglądałaby odwrotnie. Dzięki 
tobie Susan zdobyła wykształcenie i została świetną dziennikarką. I 
wcale nie musiała z niczego rezygnować. Zachowała rodzinę i pracę.

– MoŜe i tak – przyznał z wahaniem. – Ale Susan miała 

dziennikarstwo we krwi. Urodziła się z atramentem na palcach. Nic by 
jej nie powstrzymało. A co do rodziny... No cóŜ, nie była to nasza 
ś

wiadoma decyzja.

– Wiem, Ŝe nie zaplanowaliście Kim. ChociaŜ Susan miała inne 

wyjście z kłopotliwej sytuacji, nie skorzystała z niego. Wybrała ciebie i 
dziecko, Hank. To o czymś świadczy.

– Świadczyło – poprawił z naciskiem. – Wtedy. Teraz nie ma to 

dla niej Ŝadnego znaczenia.

– Nie przekonałeś mnie, Hank. Z pewnością coś was jeszcze łączy. 

Byliście ze sobą szczęśliwi przez tyle lat. Jakimś sposobem potrafiłeś ją 
zdobyć. Gdybyś tylko mógł znów to wykorzystać.

– Pomyślę o tym. A ty, jeśli się czegoś dowiesz...
– Zadzwonię – obiecała. – Nie poddawaj się, Hank. UwaŜam, Ŝe 

powinieneś zgodzić się na te randki. Dzięki temu będziecie spędzać 
trochę czasu we dwoje. Chyba ci to odpowiada?

Trochę czasu. Zawsze mieli go z Susan za mało. W małŜeństwie 

stało się to kością niezgody. A zanim się pobrali, teŜ nie było lepiej. 
Oboje musieli stawać na głowie, Ŝeby ominąć zakazy rodziców. To 
naprawdę było podniecające, stwierdził, leŜąc tego wieczoru w 
motelowym łóŜku. Pamiętał, Ŝe opracowali wówczas z Susan 
niezawodną metodę, Ŝeby się ukradkiem spotykać. Nikt inny o tym nie 
wiedział. Ustalali datę i godzinę. W umówioną noc podkradał się pod 
dom Mitchumów z garścią Ŝwiru...

ROZDZIAŁ 12

Obudziło ją niezbyt głośne stuknięcie. Za chwilę się powtórzyło. 

Przestraszyła się. Ktoś w środku nocy pukał w szybę. Nie, to niemoŜliwe. 
Sypialnia znajdowała się na piętrze. Nie mogła to być równieŜ gałąź. 
ś

adne drzewo nie rosło tak blisko domu. Niecodzienny odgłos rozległ 

się ponownie.

Susan wstała i na palcach podeszła do okna. Delikatnie rozchyliła 

zasłony i odetchnęła z ulgą. Zobaczyła jedynie bezchmurne, gwiaździste 
niebo i srebrzysty księŜyc. Noc była wyjątkowo piękna. Nagle coś 
uderzyło w szybę tuŜ koło jej twarzy. Cofnęła się gwałtownie. Ktoś 
najwyraźniej rzucał Ŝwirem. To przecieŜ nie moŜe być... Jednym 
szarpnięciem otworzyła okno i przechyliła się przez parapet.

– Hank, czy to ty?
Jakiś niewyraźny cień zamajaczył na dole.
– Ci... – szepnął – obudzisz dzieci.
– Co tam robisz, do diabła? – spytała raczej mało romantycznie.
Hank po raz drugi syknął ostrzegawczo i zniknął. Co on, u licha, 

knuje? Szybko wciągnęła dŜinsy i wepchnęła w środek długi 
podkoszulek, który miała na sobie. NałoŜyła tenisówki i dopiero teraz 
zerknęła na zegarek. Druga nad ranem! Chyba oszalał, pomyślała. Muszę 
wezwać kogoś na pomoc! MoŜe lekarza? Tego typa trzeba koniecznie 
zbadać. A najlepiej zamknąć.

W pół minuty znalazła się na podwórku. Hank wyłonił się z 

mroku.

– Wiesz, która jest godzina? – warknęła, trzymając się pod boki. – 

Zaraz ci powiem. Druga w nocy, ty idioto! MoŜe się wreszcie dowiem, 
czemu o tej porze walisz kamieniami w okno?

– Zaraz zobaczysz. – Cofnął się i z dumną miną wskazał ręką za 

siebie. – Podejdź i spójrz.

Ta sama kapa, stwierdziła ze zdumieniem. A przynajmniej 

identyczna. W jednej chwili zrozumiała przyczynę nocnej wizyty Hanka.

– JuŜ ci wyjaśniłam, Ŝe nie mam ochoty na wędrówki po zaułku 

wspomnień. To do niczego nie prowadzi.

– MoŜliwe – przyznał. – Ale od czegoś musimy zacząć. PrzecieŜ 

chciałaś umawiać się ze mną na randki. Więc jestem. No chodź, Susan. 
PołóŜ się obok mnie.

– Nie miałam na myśli pieszczot przy księŜycu – odparła ostro, 

choć czuła, Ŝe ogarnia ją znajome podniecenie.

– Ja teŜ nie – skłaniał z premedytacją. – Mam dla ciebie 

niespodziankę, Suz. Na pewno ci się spodoba.

– Lepiej, Ŝeby tak było – mruknęła groźnie. – Z wahaniem usiadła 

na kolorowej kapie. Hank połoŜył się na wznak zachęcając ją, Ŝeby 
zrobiła to samo.

– OdpręŜ się. Zamknij oczy, jeśli chcesz. Powiem ci, kiedy masz je 

otworzyć.

Poszła za jego radą, zastanawiając się, jaką gwiazdę wybrał na 

dziś. Minęło tyle lat od tej nocy, gdy po raz pierwszy razem patrzyli w 
niebo. Susan nie pamiętała juŜ nazw odległych galaktyk. Astronomia 
była domeną Hanka. Orientował się w niej jak mało kto. Znał się teŜ na 
innych rzeczach i te lekcje, jakich udzielali sobie nawzajem, leŜąc pod 
ciepłym kocem, interesowały ją o wiele bardziej. Musiała to uczciwie 
przyznać.

– Teraz! – zawołał niespodziewanie. – Otwórz oczy, Cukiereczku!
– Och, Hank!
Wysoko nad nimi rozbłysło jasne światło, które następnie 

rozsypało się po niebie jak wielki snop czerwonych iskier. Bezgłośny 
fajerwerk był zachwycający.

– Podobało ci się?
– Wiesz, Ŝe tak. – Zacisnęła palce na dłoni Hanka i aŜ westchnęła, 

bo kolejny meteor okazał się jeszcze piękniejszy.

Hank oparł się na łokciu i spojrzał jej w oczy.
– WciąŜ jesteś na mnie zła?
– Za to, Ŝe mnie obudziłeś? Nie, juŜ mi przeszło.
– A co byś powiedziała na... – nie zdąŜył dokończyć.
– Co wy tutaj robicie?
Oboje podskoczyli z wraŜenia. TuŜ obok wyrosły nagle sylwetki 

Kim i Jake’a.

– Mamo, nic ci nie jest? – Syn musiał, oczywiście, okazać troskę. 

Susan poczuła się równie winna i zawstydzona jak wtedy, gdy jej ojciec, 
uzbrojony w latarkę i sztucer, poszedł kiedyś za nią i Hankiem. Przyłapał 
ich tak samo, jak teraz zrobiły to dzieci.

– Nie, synku. Po prostu oglądamy gwiazdy.
– Naprawdę nic ci nie jest? – Jake był równie zdenerwowany jak 

przed laty jego dziadek.

– Naprawdę – odpowiedział za nią Hank. – Zapowiadano na 

dzisiejszą noc deszcz meteorów. Pomyślałem, Ŝe wasza mama moŜe mieć 
ochotę obejrzeć to zjawisko.

– Deszcz meteorów? PowaŜnie? – Jake natychmiast zapomniał o 

roli samozwańczego opiekuna.

– Jak najbardziej – potwierdziła Susan. – Chodź i sam zobacz. Ty 

teŜ, Kim. Zrobimy dla was miejsce. – Spróbowała się odsunąć, ale Hank 
do tego nie dopuścił. Sprytnie przyciągnął ją do siebie, a dzieci usiadły 
po bokach.

Nie miała szans, Ŝeby się ruszyć.
ChociaŜ sytuacja nie rozwinęła się po myśli Hanka, to postanowił 

maksymalnie ją wykorzystać. Objął Susan tak mocno, Ŝe musiała oprzeć 
głowę na jego ramieniu. Chciała się wyswobodzić, ale nie zdało się to na 
nic. Powstrzymała się jednak od głośnych protestów... Czuła, Ŝe ta 
pozycja jest dla Hanka bardziej męcząca niŜ tego oczekiwał. A ciesz się, 
pomyślała. Wcale ci nie jest wygodnie.

Kim i Jake raz po raz wydawali okrzyki zachwytu. Kosmiczny 

pokaz sztucznych ogni zupełnie ich oczarował. Susan z trudem 
powstrzymywała się od śmiechu. Pamiętała pierwszy seans pod 
gwiazdami. Ona i Hank przeŜyli później niebo na ziemi. Nie wątpiła, Ŝe 
jej mąŜ liczył dzisiaj na powtórkę z historii. Jednego nie wziął pod 
uwagę. Własne dzieci to najlepsze przyzwoitki świata.

Hank uniósł rękę, pokazując kolejną konstelację i jego spojrzenie 

padło na fosforyzującą tarczę zegarka. Była punkt trzecia.

– Wystarczy na dzisiaj. Od trzydziestu minut nie spadł juŜ Ŝaden 

meteor. Pokaz skończony.

– Jeszcze nie, tato – poprosił Jake. – To tak, jak byśmy wyszli w 

połowie filmu. Pozwól nam zostać. Będziemy oglądać gwiazdozbiory, a 
później moŜemy tu spać aŜ do rana.

– Do łóŜka, Jake. – Hank poderwał syna na nogi. – Macie jeszcze 

co najmniej cztery godziny snu, jeśli się teraz połoŜycie. No, szybko do 
domu.

– Jutro niedziela. Nie idziemy do szkoły.
– Niedziela jest juŜ dzisiaj i musicie iść do kościoła.
– Kim i Susan równieŜ wstały, a Hank złoŜył kapę. – Całonocne 

czuwanie wymaga lepszego przygotowania. Inaczej wszyscy złapiemy 
grypę.

– Wcale nie jest zimno – zaprotestował Jake.
– Dla ciebie moŜe nie jest. Ale moje stare kości domagają się 

komfortu. Znam taki sklep w Memphis, gdzie sprzedają uŜywany sprzęt 
kempingowy. Skoczymy tam któregoś dnia i kupimy śpiwory a moŜe i 
namiot. Będziemy mogli pojechać na biwak do rezerwatu Village Creek.

– Na całą noc? – Oczy Jake’a rozbłysły radością.
– Kiedy? Jutro? – dopytywała się Kim.
– Jutro sklep jest zamknięty. Musimy zaczekać do soboty.

– Och, tato.
– Nie przesadzajcie, moi mili. To tylko tydzień – tłumaczyła 

Susan. – Macie okazję potrenować cierpliwość. I odpowiednio się 
przygotować. Pójdziemy w poniedziałek do biblioteki i weźmiemy trochę 
ksiąŜek z tej dziedziny.

– Myślisz, Ŝe będą mieć literaturę na temat kosmosu?
– Jake był pełen wątpliwości.
– Na pewno. – Hank liczył na to, Ŝe sam się dokształci.
– MoŜna równieŜ coś wypoŜyczyć w planetarium w Memphis. – 

Susan zerknęła niepewnie na męŜa. – Spróbujcie namówić tatę, Ŝeby tam 
wpaść, gdy pojedziecie kupić śpiwory.

– Tato! – zawołały dzieci zgodnym chórem.
– Bardzo chętnie. Byłoby dobrze, gdyby i mama wybrała się z 

nami. Jeśli, oczywiście, znajdzie czas.

– Ja?
– Tak, mamo! Koniecznie!
Spojrzała na ich buzie. Dzieci patrzyły na nią proszącym 

wzrokiem. Widziała w oczach nadzieję. Nie mogła jej zawieść.

– Załatwione. Wezmę sobie wolny dzień.
– No to mamy randkę – stwierdził z ulgą Hank.
– Randkę? – Uśmiechnęła się. – Niech będzie. Perspektywa 

wycieczki uspokoiła dzieci. Bez protestów pozwoliły wysłać się do 
łóŜek. Hank poczekał, aŜ Kim i Jake znikną za drzwiami, po czym objął 
Susan i serdecznie ją uścisnął.

– Dzięki – szepnął.
– Za co? To był twój pomysł.
– Tak, ale gdybyś się nie zgodziła...
Wzruszyła ramionami i odsunęła się od niego na bezpieczną 

odległość.

– Nie potrafiłam im odmówić. Tak bardzo zapalili się do tej 

eskapady. Nie pamiętam, kiedy ostami raz widziałam u nich taki 
entuzjazm. Kim pewnie zrezygnuje teraz z prac nad projektem 
odzyskiwania surowców.

– Niekoniecznie. MoŜemy ten projekt potraktować jako zadanie 

rodzinne. Mówiliśmy o tym w trakcie naszych negocjacji. Zabierzmy się 
za jego realizację we czwórkę.

– To chyba nie ma sensu, Hank.
– Dlaczego? – Zrobił krok w jej stronę i znów stał tuŜ obok. – 

Pamiętasz, jak wiele razy planowaliśmy wyjazd na wakacje? Nigdy nie 
udało się nam tego zrealizować.

– Tak, rzeczywiście.
– Powinniśmy zapomnieć o dalekich podróŜach. Zacznijmy 

cieszyć się tym, co mamy pod bokiem. Na przykład właśnie planetarium. 
Od dawna chciałam je zobaczyć. De razy jestem w Memphis, obiecuję 
sobie, Ŝe juŜ następnym razem... I nic z tego nie wychodzi.

– Wiem, jak to jest – przyznała. – Zawsze było tyle rzeczy, które 

chciałam zrobić z Kim i Jake’em, ale wiecznie pracowałam od rana do 
nocy. Z roku na rok pocieszałam się myślą, Ŝe jeszcze trochę i nadrobimy 
stracony czas. AŜ w końcu dzieci wyrosły z wielu rozrywek. – Zamyśliła 
się. – Ciebie chyba potraktowałam podobnie. Wiedziałam, Ŝe za mało 
przebywamy razem. Wmawiałam sobie, Ŝe kiedyś ci to wynagrodzę. 
UwaŜałam, Ŝe wciąŜ tutaj będziesz.

– Jestem tutaj – zapewnił, przyciągając ją do siebie.
– To juŜ nie to samo.
– MoŜemy jeszcze wszystko zmienić, Susan. – Jedną ręką objął ją 

w talii, a drugą delikatnie pogładził miękki zarys policzka. – Zrobimy to 
tak powoli, jak tylko zechcesz. Zaczniemy się ze sobą spotykać i 
poznawać na nowo. Powiedz, czego pragniesz, kochanie.

Broda zaczęła jej drŜeć. Zacisnęła zęby, Ŝeby jakoś się opanować.
– Proszę cię, Susan. Daj nam jeszcze jedną szansę. – Pochylił 

głowę i zbliŜył usta do jej warg. Poczuł ich delikatne muśnięcie, ale 
kiedy chciał pogłębić pocałunek, szarpnęła głowę do tyłu.

– Spokojnie, Hank – ostrzegła. – Spokojnie i powoli. Hasło 

„Postępuj ostroŜnie” stało się Ŝyciową dewizą Susan. Matka byłaby z 
niej dumna, gdyby kilkanaście lat temu córka kierowała się podobną 
zasadą. Susan z pewnym Ŝalem myślała o tym, co ją niewątpliwie 
ominęło.

Wtedy oboje z Hankiem byli bardzo młodzi i niecierpliwi. Zanadto 

się śpieszyli, Ŝeby mogli poznać wszelkie tajemnice miłości i jej róŜne 
oblicza. Dopiero teraz potrafili docenić rozkoszny smak oczekiwania. 
Zwłaszcza Susan cieszyła się kaŜdą taką chwilą. Wspólne wyprawy do 
kina, muzeum, czy ZOO, a czasem romantyczna kolacja poza domem 
sprawiały jej ogromną radość. UmoŜliwiały równieŜ poznanie własnego 
męŜa od zupełnie innej strony.

Najczęściej towarzyszyły im dzieci, ale Hank zawsze potrafił tak 

zorganizować kaŜdy wyjazd, Ŝeby mogli przynajmniej kwadrans spędzić 
tylko we dwoje. Potrafili wykorzystać te minuty. Szybkie pieszczoty 
robiły się coraz bardziej śmiałe. Od czasu do czasu Kim i Jake zostawali 
w domu, a oni wybierali się gdzieś sami.

Wczorajszego wieczoru. Hank jeszcze raz spróbował wykorzystać 

wspomnienia. Zawiózł ją na Drogę Króliczków. Jak zwykle stało tu kilka 
samochodów. Zakochane pary wciąŜ lubiły to miejsce. Pod tym 
względem nic się nie zmieniło. Tylko widok był inny. Dwa nowe mosty 
spięły potęŜnymi klamrami brzegi Missisipi, a jasno oświetlone drapacze 
Memphis odbijały się w ciemnej rzece.

– To wygląda jakoś inaczej, prawda? – szepnęła Susan, patrząc na 

lśniące miasto. – A moŜe po prostu zapomniałam, Ŝe tu jest tak pięknie?

– Szczerze mówiąc, nie podziwiałem wtedy krajobrazu. 

Zajmowaliśmy się całkiem czym innym, pamiętasz?

– Uhm. Ciekawe, co jeszcze dzięki temu przegapiliśmy – odparła z 

westchnieniem. – Dojrzałość nie jest taka zła. MoŜemy zwolnić tempo i 
wreszcie docenić wszystko bez tego niepotrzebnego pośpiechu.

– MoŜliwe. – Odpiął pas i przysunął się do niej. Otoczył ją 

ramieniem i lekko przytulił. Nie cofnęła się. Jego bliskość wydawała się 
tutaj zupełnie naturalna. – Ale ten pośpiech miał równieŜ swoje dobre 
strony – szepnął jej do ucha. – Z chęcią bym ci przypomniał te 
najbardziej smakowite.

– Po tylu latach, Hank? – Zachichotała. – To zupełnie co innego. 

Jaką atrakcją moŜe być odrobina pieszczot w porównaniu do wielkiego, 
małŜeńskiego łóŜka i całej nocy? Na pewno byś się rozczarował.

– A chcesz się przekonać? Sama zobacz.
Powoli przesunęła dłoń w górę umięśnionego uda. Skoro miała 

sprawdzić, czy nie kłamał...

– O, rzeczywiście – zamruczała. – Chyba masz rację. Wiem, Ŝe ci 

jest niewygodnie. Powinnam odpiąć ten guzik.

Schwycił ją nagle za przegub i przytrzymał, nie pozwalając na nic 

więcej.

– Przestań, Susan. Nie rób nic, czego nie masz zamiaru skończyć. 

Nie zniosę tego.

– Och, zniesiesz, na pewno. – Rozpięła suwak o kilka 

centymetrów.

– Proszę cię, Suz. – Jego głos drŜał od tłumionego pragnienia. 

Zamęczysz mnie, jeśli będziesz się tak znęcać.

– Bzdura – zapewniła, rozpinając suwak na całej długości. – To 

tylko przesądy.

– Jesteś potworem. Robisz to specjalnie, Ŝebym cierpiał. OŜeniłem 

się z sadystką. Dlaczego wcześniej na to nie wpadłem?

Jej palce wsunęły się teraz głębiej i uwolniły go od bielizny.
– Chcesz, Ŝebym przestała?
– Nie – jęknął, bo uwięziła go w ciepłym uścisku swojej ręki. – 

Zrób to, Suz. Nie czekaj.

Przyglądała się uwaŜnie jego twarzy, podczas gdy jej dłoń zaczęła 

delikatnie się poruszać. Hank zamknął oczy i odchylił głowę. Jego 
ciałem raz po raz wstrząsały dreszcze. Siła poŜądania odbierała mu 
niemal całą przyjemność z pieszczoty, którą Susan rozmyślnie go 
torturowała.

KaŜda jego reakcja napawała Susan nieznaną do tej pory 

satysfakcją. Miała nad nim władzę. Zamierzała doprowadzić go nad samą 
krawędź – i jeszcze dalej. Przywarła ustami do jego szyi, zręcznie 
poradziła sobie z guzikami koszuli. Całowała jego pierś i brzuch, aŜ jej 
wargi znalazły się tuŜ obok dłoni, którą nie przestawała go pieścić.

– Zlituj się – szepnął ochryple, gdy się zawahała. – Nie moŜesz 

teraz przestać.

Rozchyliła dłoń i natychmiast zmieniła jej dotyk na ciepłą wilgoć 

swoich ust. Hank szarpnął się gwałtownie. Chwycił kurczowo 
kierownicę, rozpaczliwie szukając oparcia. Pełna rozkoszy eksplozja 
sprawiła, Ŝe na chwilę zapomniał o całym świecie. KaŜdy kolejny spazm 
dawał zaspokojenie, jakiego jeszcze nigdy nie doświadczył.

– Jeszcze Ŝyję? – spytał, gdy otworzył oczy.
– Bez wątpienia – odparła z uśmiechem.
– To dobrze. Bałem się, Ŝe umrę i stracisz okazję do rewanŜu.
– Nie ma sprawy. I tak przełoŜymy to na kiedy indziej. JuŜ późno.
– Zostańmy jeszcze trochę.
– Wykluczone. Wiesz, jak Jake przestrzega naszej godziny 

policyjnej.

– Odpłacę mu za to w swoim czasie.
Była prawie północ, gdy odprowadził Susan pod same drzwi. 

Uniósł jej twarz, Ŝeby otrzymać ostatni juŜ dziś pocałunek.

– Kiedy będę mógł się odwdzięczyć?
– Och, potraktuj to jako darmową przysługę.
– Chciałbym ci udowodnić, Ŝe jestem zachwycony.
– Udowodniłeś to dzisiaj całkiem dobrze.
– Susan...
– No i zaplanowałam juŜ następną randkę.
– Naprawdę?
– Tak. Wpadnij do redakcji o pierwszej.
– Do redakcji? Co będziemy robić?
– Przyjdź, to się dowiesz.

– Tutaj mamy odbyć naszą randkę?

Zostali sami. Maszyny do pisania stały rzędem, przykryte 

pokrowcami, Ŝeby się nie kurzyły. Prasy drukarskie zostały wyłączone. 
Ich wibracje nie zakłócały spokoju.

– Niech zgadnę. Zwabiłaś mnie tutaj w niecnym celu. Na dole, w 

piwnicy, pewnie masz salę tortur. Chcesz mnie tam wrzucić, a później 
wykorzystać.

– Teraz wiadomo, kto ma wybujałą fantazję – odparła ze 

ś

miechem. – Ale tym razem trafiłeś kulą w płot. Widzisz, Hank, pragnę, 

Ŝ

ebyś zrozumiał moją pracę. – Pocałowała go szybko w usta. – Nie chcę, 

Ŝ

eby „Gazette” znów stanęła między nami. I nie chcę wybierać między 

małŜeństwem a karierą.

– Nigdy tego nie wymagałem.
– EjŜe? A czemu słuŜyły te wybuchy złości?
– Wcale nie wybuchałem.
– MoŜe i nie. Ale byłeś ciągle zdenerwowany. Miałeś mi za złe, Ŝe 

tu siedzę. Nie moŜemy wrócić do siebie i powtarzać tego schematu. Jeśli 
mamy znów być razem, musisz zaakceptować to, co robię.

– Zgadzam się. Oczywiście nie lubię, kiedy odwołujesz urodziny, 

ale... – Wiedział, Ŝe palnął głupstwo. – Do licha, Suz! Jestem cholernie 
dumny z ciebie i z tego, co robisz, Jak myślisz, czym zwróciłaś moją 
uwagę?

– Nie mam pojęcia – przyznała. – Dlaczego zaprosiłeś mnie wtedy 

do tańca?

– Dlatego... – zaczął i zawahał się, szukając odpowiednich słów. 

Zanim je znalazł, w drzwiach stanęło dwoje wyrośniętych nastolatków.

Mieli na sobie identyczne, spłowiałe dŜinsy i kurtki oraz czyste, 

białe podkoszulki. Oboje uzbrojeni w ołówki i notatniki, kaŜde z 
aparatem fotograficznym przewieszonym przez ramię.

Susan odsunęła się od Hanka. Te dwa dzieciaki były wyjątkowo 

uparte. A ona znów musiała im odmówić.

– Dzień dobry – odezwała się dziewczynka. – Mam nadzieję, Ŝe 

nie przeszkadzamy.

– Oczywiście, Ŝe nie, Penny. Co was sprowadza?
– George i ja zastanawialiśmy się, czy nie miałaby pani dla nas 

jakiegoś zajęcia.

– Przykro mi, kochanie – odparła łagodnie. – Ale chyba nikogo nie 

potrzebuję. Wpadnijcie za jakiś czas, moŜe później coś się znajdzie.

– Moglibyśmy pracować bez wynagrodzenia – wtrącili szybko – 

jako praktykanci, Ŝeby jakoś zacząć.

– To kusząca oferta, George. – Susan z uśmiechem otworzyła 

drzwi. – Zadzwonię do was, jeśli się zdecyduję.

– Bardzo dziękujemy. Do widzenia. – Zniknęli tak szybko, jak się 

pojawili.

Hank patrzył na Ŝonę ze zdumieniem.
– Zrezygnowałaś z darmowych pracowników? PrzecieŜ wciąŜ 

powtarzasz, Ŝe masz tyle obowiązków, bo brak ci personelu.

– Płacisz i wymagasz – przypomniała starą zasadę. – Oni są 

dopiero w drugiej licealnej. Niewiele potrafią. Trzeba by się namęczyć, 
Ŝ

eby ich wyszkolić.

– Mogliby rolować gazety i wkładać ulotki.
– Wątpię. Oboje uwaŜają, Ŝe są juŜ gwiazdami dziennikarstwa. Nie 

będą odwalać czarnej roboty.

– Skąd moŜesz wiedzieć? Chcieli robić cokolwiek. Daj im 

spróbować. Jeśli Penny i George wykaŜą się talentem, będziesz mieć z 
nich poŜytek.

– Jesteś ich adwokatem czy co? Czemu się tak przejmujesz?
– Po pierwsze uwaŜam, Ŝe mogliby ci trochę pomóc. A po drugie, 

przypominają mi kogoś. – Otoczył ją ramieniem. – Gdzie byśmy teraz 
byli, gdyby Joe i Budy nie dali mi wtedy szansy? A czy Sam Symond nie 
zrobił tego samego dla ciebie? Miałaś pewnie tyle lat, co Penny, gdy 
przyszłaś tu błagać go o jakąkolwiek szansę. Masz okazję postąpić 
dokładnie tak jak Sam.

– Pomyślę o tym – próbowała się wykręcić.
– Do licha, Suz. Te dzieciaki nauczą się od ciebie więcej niŜ na 

wszystkich wykładach z dziennikarstwa razem wziętych.

– Dzięki za słowa uznania.
– Naprawdę tak myślę. Zawsze byłem dumny z twoich sukcesów. 

Dlatego nigdy nie prosiłem, Ŝebyś zrezygnowała z pracy. 
Zaprzepaściłabyś swój talent. Spytałaś, co mnie w tobie zafascynowało. 
Podziwiałem cię. Byłaś taka sama jak Penny – wiecznie z notatnikiem i 
ołówkiem. JuŜ wtedy wiedziałaś, czego chcesz. I nikt nie wątpił, Ŝe to 
osiągniesz. Imponowałaś mi jak diabli. Chyba miałem teŜ nadzieję, Ŝe 
trochę tej ambicji przejdzie na mnie – dodał.

– Nie do wiary – mruknęła. – Zamartwiałam się, myśląc o 

beznadziejnym losie okularnicy, a najlepszy piłkarz zaprosił mnie na 
randkę, gdyŜ podziwiał mój intelekt.

IleŜ razy dziękował Bogu za te okulary. Przypomniał sobie tamte 

lata. Wcale nie marzył o konkurencji. Susan naleŜała wyłącznie do niego. 
Objął ją teraz mocniej i zapytał:

– A ty, dlaczego się zgodziłaś?

– UwaŜałam, Ŝe jesteś śliczny – przyznała ze wstydem, opierając 

czoło na jego ramieniu.

– I to wszystko? – spytał zdumiony. – Tylko z tego powodu? 

PoniewaŜ uznałaś, Ŝe jestem śliczny?

– WciąŜ tak myślę – szepnęła.
– Co za rozczarowanie. Marzyłem, Ŝeby mnie kochano za rozum, a 

kobietom podoba się jedynie moje męskie ciało.

– Kobiety? – spytała ostro. – Mam ci zrobić krzywdę?
– Wiedziałem, Ŝe skończy się na torturach.
– Ale później cię wykorzystam!

ROZDZIAŁ 13

– Dobry dziennikarz powinien mieć nosa. Dzięki temu poczuje 

dym, zanim ktokolwiek zauwaŜy ogień. Ten nos zaprowadzi go tam, 
gdzie coś się dzieje, nim dowie się o tym reszta świata.

Susan sceptycznie patrzyła na swój nowy personel.
– Właśnie to musicie mi udowodnić – podkreśliła – Ŝe macie 

instynkt. Jeśli mnie o tym przekonacie, dam wam wierszówkę i czek. 
Zrozumiano?

– Tak jest, szefie.
Susan z trudem powstrzymała uśmiech. Entuzjazm młodych był 

zaraźliwy.

– I pamiętajcie. – Dodała – nie chcę grzecznych historyjek i 

upozowanych zdjęć. W waszej szkole na pewno znajdziecie tematy, które 
zbulwersują pół miasta. Na co czekacie? Do roboty.

Adepci zerwali się z krzeseł i wybiegli. Susan patrzyła za nimi z 

zadowoleniem. Miała poczucie siły. Mogła wydawać polecenia i 
decydować. Parsknęła śmiechem. Nikt by nie uwierzył, Ŝe angaŜowała 
pracowników pierwszy raz w Ŝyciu. Cały zespół redakcyjny przejęła w 
spadku wraz z maszynami drukarskimi, budynkiem i zamówieniami.

Teraz podjęła samodzielną decyzję. Nikt nie mógł jej 

zakwestionować ani zmienić. Dlatego odczuwała satysfakcję. 
Oczywiście, Hank był autorem pomysłu, ale to ona go zrealizowała.

Rozejrzała się po pokoju. Ten gabinet był przez trzydzieści pięć lat 

królestwem Sama Symonda. Minęło wiele miesięcy, zanim rzeczywiście 
uwierzyła, Ŝe Sam juŜ tutaj nie wróci. I prawie rok, nim zebrała się na 
odwagę i zmieniła charakter „Gazette”.

Na zawsze zapamiętała ranek tego dnia, w którym szef przeszedł 

na emeryturę. Pojawiła się w redakcji duŜo wcześniej niŜ reszta zespołu. 
Z wahaniem odsunęła fotel. Puste szuflady wielkiego biurka i lśniący 
blat wydawały się obce. Zniknęły rodzinne fotografie i stosy papierów. 
Ale w powietrzu wciąŜ unosił się zapach kubańskich cygar, które tak 
lubił Sam.

Wzdrygnęła się. Sam cieszył się jak najlepszym zdrowiem. Jechał 

właśnie na Florydę. Czekał tam na niego domek nad oceanem i nowa 
motorówka. PoŜyczka, którą Susan wzięła z banku na wykupienie 
„Gazette”, pokryła te wydatki.

Gazeta naleŜała do niej. Na myśl o tym Susan poczuła przypływ 

odwagi. Usiadła w fotelu i odchyliła się do tyłu. Przymknęła oczy, a 
palce strząsnęły popiół z niewidocznego cygara. Odetchnęła głęboko, 

wyobraŜając sobie, Ŝe wydmuchuje dym, który unosi się aŜ do sufitu.

– A więc uwaŜasz – odezwała się grubym głosem Sama – Ŝe 

powinniśmy pisać bardziej agresywnie?

– Tak, proszę pana – odparła swoim głosem.
– I zajmować jednoznaczne stanowisko wobec problemów tego 

ś

wiata?

– Tak, proszę pana. Tak mi się wydaje.
– A jak ci się wydaje, kim ty właściwie tutaj jesteś, młoda damo? 

Wydawcą?

Uśmiechnęła się od ucha do ucha. Wsunęła kciuki za 

wyimaginowane szelki i spróbowała oprzeć nogi o blat biurka.

– Nie, ale...
Niespodziewanie wylądowała wraz z fotelem na podłodze. 

Rozejrzała się spłoszona. Niemal oczekiwała, Ŝe zaraz zobaczy starego 
Sama. Ale gabinet był pusty. Spojrzała na oprawione w ramki dyplomy 
wiszące na ścianie. Sam otrzymał je za dziennikarskie osiągnięcia. Miała 
wraŜenie, Ŝe naigrywają się z jej nieposłuszeństwa. Jak śmiała pomyśleć, 
Ŝ

e będzie kiedyś wydawcą?

Wybiegła z gabinetu. Kiedy wszyscy przyszli tego dnia do pracy, 

zastali Susan przy jej starym biurku. Ilekroć ktoś pytał, czy ma zamiar 
zająć pokój poprzedniego szefa, wzruszała tylko ramionami. Ten zapach 
cygar był przecieŜ nie do zniesienia.

Jeszcze przez długi czas prześladowała Susan obawa, Ŝe Sam lada 

chwila zjawi się w biurze, Ŝe popatrzy jej przez ramię i podda miaŜdŜącej 
krytyce artykuł, który właśnie pisała. Często tak robił. Zaczęła pracować 
cięŜej niŜ kiedykolwiek. Sięgnęła po nową, bardziej kontrowersyjną 
tematykę. Stopniowo i nie bez oporów zmieniła charakter gazety. Po 
dziewięciu miesiącach okazało się, Ŝe sprzedaŜ wzrosła o piętnaście 
procent. Znacznie zwiększyły się równieŜ wpływy z reklam. Odniosła 
sukces. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na znamienny gest Usunęła 
nazwisko Sama z nagłówka „Gazette”. Nie umieściła tam jednak 
swojego. Uznała, Ŝe jeszcze za wcześnie, aby mianować się naczelnym. 
Nadal występowała jako Susan Mitchum Metcalf, redaktor. Piastowała to 
stanowisko od lat.

Dziś skorzystała z gabinetu Sama, poniewaŜ doszła do wniosku, Ŝe 

przyjmowanie pracowników wymaga szczególnej atmosfery. WciąŜ 
jeszcze czuła ten dreszczyk emocji, który daje poczucie władzy. Powoli 
wciągnęła w płuca powietrze i nagle zdała sobie z czegoś sprawę. 
Zapach cygar ulotnił się.

Susan podeszła do dębowego biurka. Usiadła na staroświeckim, 

obitym skórą fotelu tak ostroŜnie, jakby się bała, Ŝe ktoś moŜe go spod 
niej wyciągnąć. Niepewnie odchyliła się razem z oparciem, a stopy 
połoŜyła na wypolerowanym blacie. Zamknęła oczy, westchnęła i 
poczuła, Ŝe ogarnia ją spokój.

– Słyszałem, Ŝe masz zamiar odmłodzić nasz zespół. Drgnęła 

gwałtownie. W drzwiach pojawił się David Sinclair.

– Przyda się wam trochę konkurencji – odparła zdecydowanie. – 

George i Penny są jeszcze zupełnie zieloni, ale chętni do pracy. Dadzą 
sobie radę.

– Na pewno. Poza tym temu zespołowi przyda się trochę świeŜej 

krwi.

– Właśnie dlatego ich przyjęłam. – Susan uśmiechnęła się, bo 

zabrzmiało to nieco defensywnie. Ty tutaj rządzisz, przypomniała sobie. 
Nie potrzebujesz niczyjej zgody. Natychmiast podjęła kolejną decyzję.

– Słuchaj, Dave. Jak widzisz, zaczynamy się rozwijać. Co byś 

powiedział na awans? I niewielką podwyŜkę?

– Co proponujesz?
– Etat redaktora.
– Mówisz powaŜnie? – David był wyraźnie oszołomiony.
– Owszem. Chyba Ŝe wolisz nadal pracować jako reporter.
– Nie! – zawołał. – Biorę to! Dzięki. Wielkie dzięki.
– ZasłuŜyłeś sobie. MoŜesz teŜ zająć moje stare biurko. A Penny i 

George usiądą przy twoim stole.

– Wspaniale. – Cofnął się do drzwi, jakby się obawiał, Ŝe Susan 

zmieni zdanie.

– George i Penny przechodzą, oczywiście, pod twoją opiekę – 

dodała. – Będziesz wyznaczał im zadania i sprawdzał materiały. 
Poradzisz sobie, prawda?

– Jasne – odparł, stojąc w drzwiach. Nagle zatrzymał się i 

odwrócił do Susan. – Wszystko będzie tak, jak sobie Ŝyczysz. Nie 
sprawię ci zawodu.

– Wiem o tym, Dave. Aha, jeszcze jedno. Uaktualnij nagłówek do 

wtorkowego wydania.

– Tak jest, szefie.
„Tak jest, szefie”. Chyba musiał podsłuchać dzisiaj George’a. 

Fantastycznie, pomyślała. Mam więc kolejny przydomek. Lepsze to niŜ 
Cukiereczek, uznała po namyśle. Właściwie to nawet jej się podobało. 
PrzecieŜ była naczelnym redaktorem. A takŜe wydawcą.

Szef. Rzeczywiście, brzmiało to całkiem nieźle. MoŜe i Hank 

dałby się namówić. Szef był sto razy lepszy niŜ ostatnie pomysły jej 

męŜa. Ta obsesja na punkcie uŜywania pieszczotliwych imion trochę 
Susan denerwowała, dopóki Hank nie opowiedział jej o Carlsonach. 
Maja Carlson zgodziła się na to, Ŝeby mąŜ zwracał się do niej, uŜywając 
nazwy owada. W tej sytuacji imię psa wydawało się zupełnie 
odpowiednie.

W ogóle to miło, Ŝe Hank wpadł na taki romantyczny pomysł. Jej 

rodzice takŜe uŜywali pieszczotliwych zdrobnień. Ciekawe, skąd oni 
wytrzasnęli takie przydomki? Paty-Ciasteczko niewątpliwie miało 
związek z imieniem Patricia. Ale Admirał? Ojciec nigdy nie słuŜył w 
marynarce. Przy najbliŜszej okazji trzeba będzie ich o to zapytać.

Przyszło jej do głowy jeszcze coś. Zanotowała: Sprawdzić, jakich 

niezwykłych zdrobnień uŜywają Ŝony i męŜowie. Czy istnieje związek 
między stosowaniem tych przydomków a szczęściem małŜeńskim? 
Sekret zachowania miłości w małŜeństwie. Wykorzystać w dodatku!

„Czerwcowe panny młode”. Susan zerknęła na tytuł.
Początek lata był tradycyjną porą ślubów. Zwłaszcza tutaj, w 

Arkansas, gdzie ludzie pobierają się młodo, najczęściej zaraz po maturze. 
Susan wyprzedziła innych. Najpierw był ślub, a w rok później 
ś

wiadectwo dojrzałości. Czternaście lat. Znów westchnęła. W miarę jak 

zbliŜała się ich rocznica, Hank coraz bardziej nalegał na całkowite 
pojednanie. Nie bez racji twierdził, Ŝe data ślubu jest najlepszą wróŜbą 
na nowy początek. Susan wciąŜ się wahała. Spojrzała w kalendarz. W 
najlepszym razie miała jeszcze pięć tygodni do namysłu. Wcześniej, 
piętnastego czerwca, Lara Jamison wychodziła za mąŜ za Tannera 
McNeila.

Susan z całego serca cieszyła się szczęściem przyjaciółki. Lara 

zasługiwała na drugą szansę, a charakter Tannera był najlepszą 
gwarancją udanego małŜeństwa. Oboje dobrali się jak w korcu maku. Z 
zachwytem przyjęła propozycję, Ŝeby w czasie ceremonii towarzyszyć, 
jako męŜatka, pannie młodej. Dziwnym trafem Lara zapomniała 
wcześniej uprzedzić, Ŝe Hank zgodził się pełnić podobną rolę u boku 
Tannera.

Zaklęła pod nosem. Wyobraziła sobie ten tłum. Goście poświęcą 

równie duŜo uwagi państwu młodym, co państwu Metcalfom. Z 
pewnością wezmą ich pod lupę. Będą próbowali dostrzec ewentualną 
zmianę w ich wzajemnych stosunkach. A wszystko przy wtórze przysięgi 
małŜeńskiej i radosnej melodii marsza weselnego. CóŜ za ironia, 
pomyślała. I jaki wstyd.

Rankiem w dzień ślubu Susan zjawiła się w kuchni Jamisonów. 

Lara urządziła wczoraj w gronie najbliŜszych koleŜanek wieczór 
wspomnień. Lara, Susan, oraz Kelly Ryan, która miała być druhną, 
przyjaźniły się od czasów szkolnej ławy. Przegadały prawie całą noc.

Teraz Susan ziewała raz po raz i przecierała zaspane oczy. 

Wiedziała, Ŝe raczej powinna być wypoczęta. Zapowiadały się huczne 
uroczystości weselne. Zaparzyła mocną kawę i z kubkiem w ręku usiadła 
na jednym z wysokich stołków przy kuchennym barze.

– TeŜ nie mogłaś spać? – Susan drgnęła zaskoczona.
– Wybacz. – Lara nalała sobie kawę. – Nie chciałam cię 

przestraszyć.

– Nie szkodzi. Jestem taka śpiąca, Ŝe nie słyszałam, jak weszłaś. 

Co się dzieje. Masz tremę?

– SkądŜe. – Lara, jak zwykle, emanowała pewnością siebie. – 

Jestem tylko trochę podniecona.

– Czy za drugim razem nie ma się więcej obaw? O BoŜe, 

przepraszam. AleŜ Ŝe mnie idiotka. Jak mogę pytać cię o coś takiego w 
dzień ślubu.

– Nic nie szkodzi. – Lara wcale się nie obraziła. – Ja teŜ najpierw 

myślałam, Ŝe będę w strachu. Ale teraz wiem, Ŝe nie muszę martwić się o 
przyszłość. Nie zrozum mnie źle – dodała szybko. – Wcale nie oczekuję, 
Ŝ

e wszystko między nami od razu i na zawsze ułoŜy się idealnie. 

NajwaŜniejsze, Ŝe oboje z Tannerem naprawdę chcemy razem stawić 
czoło temu, co nas w Ŝyciu czeka.

– Z twoim pierwszym męŜem było inaczej?
– Tak – przyznała szczerze. – MałŜeństwo z Kevinem opierało się 

na innych zasadach. Pobraliśmy się raczej z rozsądku. Lubiliśmy się i 
razem było nam przyjemnie. Ale nigdy za sobą nie tęskniliśmy. Tak 
naprawdę, łączyło nas tylko wspólne gospodarstwo. Nic więcej. Byliśmy 
bardziej jak para lokatorów niŜ mąŜ i Ŝona. Nie czuliśmy do siebie 
przywiązania, brakowało poczucia wspólnoty i gotowości do poświęceń.

– Ty i Tanner potraficie być szczęśliwi. Macie ze sobą wiele 

wspólnego, prawda?

– O, tak. – Twarz Lary rozbłysła uśmiechem. – Naprawdę się 

rozumiemy. Oboje wiele wymagamy, ale potrafimy równieŜ duŜo dawać. 
To jest chyba recepta na sukces w małŜeństwie.

– A gdyby coś zaszło... Rzeczywiście nie obawiasz się kolejnego 

rozwodu?

– Wiem, Ŝe moŜesz wątpić w moje słowa, bo prawnicy potrafią 

łgać jak najęci. A na dodatek zajmuję się twoim rozwodem. Ale wierz 
mi, Ŝe nie ma takiego problemu, którego nie moglibyśmy z Tannerem 

wspólnie rozwiązać. Jestem tego pewna.

– No a gdyby...
– Gdybym przypuszczała, Ŝe mnie zdradził?
– Tak. Co wtedy?
– Wtedy wzięłabym największą patelnię i waliła go tak długo, aŜ 

nabrałby rozumu.

– Sądzisz, Ŝe ja mogę skorzystać z tej rady?
– Ty nie potrzebujesz patelni. Od czasu, gdy zaczęłam spotykać się 

z Tannerem, miałam okazję całkiem dobrze poznać Hanka. Jest pełen 
skruchy. Nie musisz go tłuc. Teraz sama powinnaś zdecydować, czy 
chcesz mu wybaczyć, czy potrafisz to zrobić.

– Przebaczenie nie jest najtrudniejsze, Lara. Jeśli człowiek kogoś 

kocha, to wybaczy kaŜdy błąd. Ale ja boję się czego innego. Co będzie, 
jeśli przyjmę go z powrotem, a on mnie naprawdę zdradzi? – Susan 
pochyliła głowę i zaczęła nerwowo wykręcać palce. Po raz pierwszy 
wypowiedziała na głos wątpliwość, która od dawna ją dręczyła. – 
Obawiam się, Ŝe jeśli mu przebaczę, to tak, jakbym powiedziała, Ŝe nic 
się nie stało.

– To zupełnie co innego, Susan. Wybaczyć nie oznacza 

zaakceptować.

– MoŜe nie dla nas. Ale dla męŜczyzn te dwa słowa na ogół 

oznaczają to samo.

– Więc musisz Hankowi wyjaśnić, na czym polega ta istotna 

róŜnica. Nie przypuszczam, Ŝebyś miała z tym jakiś kłopot. Hank zrobi 
wszystko, Ŝeby cię odzyskać. Ostatnie dwa miesiące są tego najlepszym 
dowodem.

– Wiem – przyznała Susan. – To był cudowny okres. Spędzaliśmy 

ze sobą więcej czasu na randkach niŜ w ciągu dziesięciu lat małŜeństwa. 
Najgorsze, Ŝe to się pewnie skończy, jeśli zamieszkamy razem.

– Niekoniecznie. Umawiajcie się nadal. śadne prawo tego nie 

zabrania. – Lara zawahała się na moment. – Słuchaj, Suz, jeśli chcesz 
mojej rady jako przyjaciółki, nie jako prawnika...

– Proszę cię, Laro, powiedz. Co mam zrobić?
– Daj mu szansę. Zacznijcie jeszcze raz. Im szybciej, tym lepiej.
W kilka godzin później ostatnie przygotowania dobiegały końca. 

Matka Lary i jej starsze siostry krzątały się zaaferowane, poprawiając 
fałdy atlasowej sukni. Goście zebrali się na wielkim trawniku za domem. 
Trudno byłoby znaleźć lepsze miejsce na ślub niŜ pełen zieleni i 
kwitnących róŜanych krzewów ogród Tannera. To urocze miejsce 
stanowiło wymarzone tło dla radosnej uroczystości. KaŜdy z 

niecierpliwością czekał na jej rozpoczęcie. Panowie dyskretnie popijali 
szampana. Nikt na szczęście nie zwracał uwagi na Susan i Hanka.

Ciche dźwięki muzyki obwieściły początek ceremonii. Wszystkie 

oczy zwróciły się na pannę młodą. Smukła i jasnowłosa, w kremowym 
ś

lubnym stroju, wyglądała przepięknie. Za Larą kroczyły powoli Susan i 

Kelly. Miały na sobie błękitne taftowe sukienki, a w dłoniach trzymały 
nieduŜe bukieciki. Obie prezentowały się uroczo.

Susan uwaŜnie słuchała małŜeńskiej przysięgi, której słowa 

napisali dla siebie Lara i Tanner. Były tak wzruszające, Ŝe poczuła pod 
powiekami łzy. Uniosła na chwilę głowę i napotkała wzrok Hanka.

Porozumieli się bez słów.

ROZDZIAŁ 14

– To moglibyśmy być my. – Hank wskazał oczami młodą parę, a 

później zerknął na Susan.

– Cicho! – szepnęła.
– Kochamy się tak samo jak oni – nalegał.
– Teraz nie czas na dyskusje. – Posłała mu surowe spojrzenie.
– Dasz mi jeszcze jedną szansę? – Popatrzył na nią pokornie.
Wysunęła wojowniczo podbródek. Znaczyło to:
– Jeszcze nie wiem. Porozmawiamy później. Uniósł z 

powątpiewaniem brew.

– Skąd mam wiedzieć, Ŝe nie oszukujesz?
– PoniewaŜ zawsze mówię prawdę! – Zacisnęła wargi.
– A więc kiedy? – W jego oczach malowało się nieme pytanie.
Skierowała wzrok na Larę i Tannera.
– Po weselu.
Przyjął to do wiadomości bez protestów. Sytuacja wymagała jego 

uwagi. Nadeszła chwila, gdy państwo młodzi powinni włoŜyć sobie 
obrączki. Susan odetchnęła z ulgą. Miała nadzieję, Ŝe Hank da jej teraz 
spokój. Ale nadzieja okazała się przedwczesna. Po zakończeniu 
ceremonii Hank zdecydowanie ujął swoją Ŝonę pod ramię. Oboje musieli 
teraz przejść za nowoŜeńcami szpalerem utworzonym przez gości. Taki 
był zwyczaj. Susan wydawało się, Ŝe pokonanie kilkunastu metrów 
trwało całe wieki. Hank doprowadził ją na tyły domu. Nie mogła się 
wyrwać, poniewaŜ cały czas trzymał jej rękę w uścisku.

– Świetnie – syknął. – Ślub mamy za sobą. Teraz porozmawiamy.
– Później. Jeszcze będzie przyjęcie. – Usiłowała grać na zwłokę.
– Powiedziałaś, Ŝe...
– Przyjęcie jest częścią uroczystości. Daj spokój. Nie wypada się 

kłócić. Chcesz im popsuć wesele?

– Nie mam zamiaru się kłócić. Ale...
– śadnych ale, dopóki Lara i Tanner nie wyjadą.
– PrzecieŜ...
– Hank – rzuciła ostrzegawczym tonem.
– No dobrze, dobrze. Po przyjęciu się nie wykręcisz.
– JuŜ obiecałam.
Przyłączyli się do reszty gości. Hank musiał ją puścić, bo wszyscy 

składali młodej parze Ŝyczenia. Hank mocno uścisnął rękę przyjaciela, a 
ten klepnął go z całej siły po plecach.

– Chciałbym, Ŝeby i tobie się udało – powiedział Tanner 

konspiracyjnym szeptem.

– Dzięki, stary. Będę próbował.
Przez następne dwie godziny Lara i Tanner musieli pozować do 

fotografii, porozmawiać ze wszystkimi po kolei i niezliczoną ilość razy 
wysłuchać opinii, Ŝe ślub był piękny, a oni są dla siebie stworzeni. Susan 
i Kelly takŜe miały co robić. Roznosiły szklaneczki z ponczem i 
podawały talerzyki do tortu. Wręczały teŜ gościom woreczki pełne ryŜu. 
Hank i druŜba pana młodego chodzili za obu dziewczynami krok w krok. 
W końcu Susan przypomniała im, Ŝe powinni odpowiednio udekorować 
samochód, którym nowoŜeńcy wybierali się w podróŜ poślubną.

– Kelly, czy L. J. znów się za tobą ugania? – spytała Susan, gdy 

zostały same. – Starszy brat Lary nie odstępował dzisiaj jej rudowłosej 
przyjaciółki.

– Och, przyczepił się jak rzep psiego ogona. To takie Ŝarty. Jak 

zawsze.

– Hm, nie byłabym taka pewna. Nie przyjęłaś wtedy jego 

zaproszenia na bal maturalny. Poszedł sam, a sądzę, Ŝe mógł znaleźć inną 
kandydatkę.

– Na miłość boską, Suz! To było sto lat temu! NiemoŜliwe, Ŝeby 

wciąŜ o mnie myślał.

– Nigdy nie wiadomo – odparła Susan, niosąc do kuchni stos 

brudnych talerzy. – Do tej pory się nie oŜenił. Ciekawe, dlaczego.

– Jest zatwardziałym kawalerem. Lubi skakać z kwiatka na 

kwiatek.

– Zupełnie tak jak ty. Nigdy nie miałaś ochoty się wiązać, prawda?
– Raczej nie – przyznała Kelly. – Ale ostatnio myślę o przyszłości. 

Wiesz, trzydziestka na karku sprzyja decyzjom. Postanowiłam się 
ustatkować.

– śartujesz! – Susan oniemiała z wraŜenia. – Kelly Ryan na 

uwięzi? Uwierzę, jak zobaczę. Czy to przypadkiem nie ty jesteś tą 
kobietą, która zawsze wychwalała wolną miłość? Opowiadała mi, ile 
tracę, Ŝyjąc w małŜeńskim stadle?

– Przesadzałam.
– Kelly!
– No, trochę oszukiwałam. Jeśli małŜeństwo to taki cudowny 

wynalazek, to dlaczego jesteście z Hankiem w separacji?

– MoŜe juŜ niedługo nie będziemy.
Kelly ostroŜnie postawiła na blacie tacę, której omal nie upuściła.
– Powtórz, nie dosłyszałam.
W tej chwili Kim wetknęła głowę do kuchni.

– Chodźcie szybko. Lara będzie zaraz rzucać bukiet – Ojej – 

mruknęła Kelly, wyraźnie bez entuzjazmu.

– śadne ojej. Dopiero co powiedziałaś, Ŝe chcesz wyjść za mąŜ. 

Rusz się, Kelly. Ta, która złapie bukiet, będzie następną panną młodą.

– No dobrze, nie krzycz. Chodź, Kim. Spróbujemy swoich sił.
Wybiegły z kuchni i dołączyły do tłumu rozgorączkowanych 

panien. Susan stanęła nieco dalej.

– Nie masz ochoty startować w tej konkurencji? Spojrzała przez 

ramię. Za nią stał wysoki, ciemnowłosy męŜczyzna w czarnym 
smokingu.

– Jestem męŜatką.
– Ale kiedy juŜ załatwisz rozwód...
– Chyba nie załatwię.
– Czy to oznacza zgodę na mój powrót? Naprawdę dasz mi szansę, 

Susan? – Hank wstrzymał oddech, czekając na odpowiedź.

Miała ochotę jeszcze się podroczyć, ale dała spokój. Separacja 

trwała i tak za długo.

– JeŜeli jesteś pewien, Ŝe tego pragniesz. – Chciał ją chwycić w 

ramiona, ale cofnęła się i dodała: – To jednorazowa oferta, Hank. Jeśli 
kiedykolwiek mnie zawiedziesz, wszystko skończone. Zrozumiałeś?

– Zrozumiałem. – Objął ją mocno. – Nigdy cię nie zawiodę, Susan. 

Uwierz mi. Nie mam zamiaru ryzykować, Ŝe odejdziesz. Kocham cię, 
kobieto.

– Ja teŜ cię kocham, Hank. I chcę być z tobą – odparła, przytulając 

się do niego.

Wesołe okrzyki gości przerwały namiętny pocałunek. Spojrzeli w 

tamtą stronę. Rudowłosa druhna ściskała w dłoniach bukiet Lary. 
Podniosła go teraz wysoko nad głową i pomachała triumfująco.

– śeby tylko L. J. złapał podwiązkę – mruknął Hank.
– On ciągle ma ochotę na Kelly?
– Jasne. Stara miłość nie rdzewieje. Poza tym najwyŜszy czas, 

Ŝ

eby ktoś przytarł nosa tej pannie.

– EjŜe, Hank.
– Wiem, wiem. Ty i Lara akceptujecie ją taką, jaka jest. Ale reszta 

ludzi uwaŜa, Ŝe ktoś powinien ją zmienić. Równie dobrze moŜe to być L. 
J.

– To mało prawdopodobne. PrzecieŜ mieszka w innym stanie.
– Zobaczysz. Zakochani zawsze znajdą sposób. Spojrzała na 

swego męŜa z niedowierzaniem. Takie słowa w jego ustach?

– Zadziwiasz mnie, Hank. Tanner sporo cię nauczył. Hank 

zmieszał się, bo zdał sobie sprawę, Ŝe jak na byłego napastnika, robi się 
zbyt sentymentalny. Susan pocałowała go delikatnie i natychmiast 
zapomniał, Ŝe jako eks-piłkarz powinien trzymać fason.

– Potrafię być równie romantyczny jak Tanner, wiesz?
– CzyŜby?
– Owszem.
– Chciałbyś mi to udowodnić?
– Czemu nie, pani Metcalf.
Całe szczęście, Ŝe wszyscy patrzyli, jak Tanner zdejmuje 

podwiązkę z nogi Lary. Kawałek przejrzystej koronki poszybował w 
stronę kawalerów. L. J. złapał go w locie bez trudu. Nikt nie śmiał mu 
przeszkodzić. Teraz, ku ogólnej wesołości, z podwiązką w dłoni 
podkradł się do Kelly. Zastygła na chwilę bez ruchu, ale zaraz rzuciła się 
do ucieczki. Przystojny blondyn podąŜył jej śladem. Państwo młodzi 
pobiegli do samochodu, korzystając z zamieszania. Ledwie odczepili 
balony i wytarli z klamek bitą śmietanę, gdy ich manewr został odkryty. 
Nie zdąŜyli umknąć. Zostali obsypani ryŜem od stóp do głów. Wreszcie 
jakimś cudem wsiedli do auta. Tanner trącił Larę łokciem. To, co 
zobaczyli, napawało optymizmem. Zabawa w swaty nie poszła na marne. 
Był to najlepszy prezent, jaki dziś otrzymali. Odjazd nowoŜeńców 
oznaczał koniec wesela.

– Przyjechałaś volkswagenem?
– Nie, zostawiłam go u Jamisonów. Zabrałam się z Larą i Kelly.
– Wobec tego wracamy wszyscy razem. – Uśmiechnął się, słysząc 

własne słowa. Brzmiały cudownie. Wszyscy razem. Jak dawniej. – Gdzie 
Kim i Jake?

Dzieci błyskawicznie się odnalazły. Kim miała uradowaną minę. 

Rodzice znów trzymali się za ręce. Jake natomiast nie wyglądał na 
zachwyconego.

– Zbierajmy się do domu – zaproponował Hank.
– Jedziesz z nami? – spytała Kim.
– Oczywiście.
– Masz zamiar nas podwieźć? – Jake chciał dokładnie wyjaśnić 

sytuację.

– Nie, synu. Wracam, Ŝeby z wami znowu zamieszkać.
– To prawda, Jake – wtrąciła Susan. – Mamy zamiar być razem.
– Wspaniale! – Kim objęła ich oboje. – Wiedziałam, Ŝe tak będzie. 

Wiedziałam i juŜ!

Jake okazał się mniej wylewny. Objął matkę szczupłymi 

ramionami i szeptem zapytał:

– Jesteś pewna, mamo? Naprawdę tego chcesz?
– Jestem pewna, Jake.
– A mnie nie uściskasz, synu?
Jake zawahał się i wyciągnął do ojca rękę.
– Wystarczy? – spytał. – Chciałem ci coś powiedzieć – dodał. – 

Będę miał na ciebie oko. UwaŜaj na to, co robisz.

– W oczach chłopca nie było ani krzty wesołości. Przeciwnie. 

Malowała się w nich wyjątkowa, jak na jego wiek, surowość. Nie 
Ŝ

artował.

– Postaram się, Jake. Masz moje słowo.
– Postaraj się jeszcze go dotrzymać.
Poszli do samochodu. Wszyscy razem – córka i ojciec, matka i 

syn.

Susan zajęła miejsce pomiędzy swoimi dwoma dumnymi 

męŜczyznami. Hank zatrzasnął drzwiczki i spojrzał badawczo na Ŝonę. 
Odpowiedziała uśmiechem.

Na zawsze. Miał nadzieję, Ŝe właśnie to chciała mu powiedzieć.
Po drodze zatrzymali się tylko raz. Na parkingu przed „Carriage 

Motel” Hank nie zgasił nawet silnika. Wpadł do swego pokoju i złapał 
dwa plastykowe worki. Czekały cierpliwie od Dnia Zakochanych.

W domu szybko rozpakował swoje rzeczy, podczas gdy Susan i 

Kim szykowały uroczystą kolację. Zasiadł przy stole na miejscu 
przeznaczonym dla głowy rodziny. Chciał jak najszybciej poczuć się 
prawowitym męŜem i ojcem.

Posiłek minął bez większych zgrzytów. Głównie dzięki Kim, która 

paplała wesoło przez cały wieczór. Mimo to Hank zauwaŜył, Ŝe Susan i 
Jake dziwnie przycichli. W końcu prawie całkiem przestali się odzywać. 
Z ulgą powitał godzinę, kiedy dzieci powinny zniknąć w swoich 
pokojach. Postanowił, Ŝe stopniowo oswoi tę trójkę. Zacznie dziś od 
Ŝ

ony.

– Czy on zostaje tutaj na noc? – spytał bezceremonialnie Jake, gdy 

Susan pocałowała go na dobranoc.

– Oczywiście, Ŝe tak. Twój ojciec wrócił do domu.
– Gdzie będzie spał?
– Z twoją matką – odezwał się zza jej pleców Hank. – Masz coś 

przeciwko temu?

– Chyba nie – mruknął.
– To dobrze. Śpij mocno. Zobaczymy się rano.
– Niestety.
– Musiałeś być dla niego taki surowy? – warknęła Susan, gdy 

zamknęli drzwi. – Wiesz, jakie to dla niego było trudne.

– Chodź do łóŜka, a pokaŜę ci, jakie to było trudne dla mnie – 

szepnął znacząco.

– Za wcześnie, Ŝeby iść spać. Nie jestem zmęczona.
– Doskonale, bo ja teŜ nie. – Wziął ją za rękę i skierował w stronę 

sypialni.

– No chodź, Suz. Nadszedł czas rewanŜu za to, co ze mną 

wyrabiałaś w ciągu ostatnich tygodni.

Czuła, Ŝe jest bardzo zdenerwowana. Nie dlatego, Ŝe nie chciała. 

Musiała przyznać, Ŝe czekała na tę chwilę. Ale opanowała ją trema. 
Zupełnie, jakby nie udowodniła w czasie randek, Ŝe naprawdę skutecznie 
potrafi doprowadzić swego męŜa do stanu pełnej gotowości.

CzyŜby popełniła błąd, draŜniąc lwa? MoŜe rozbudziła w nim 

potrzeby, których nie będzie umiała zaspokoić?

Tymczasem Hank zdąŜył wciągnąć ją do pokoju. Wszystko 

rozwijało się zgodnie z jego planem. Nie na darmo spędził w motelu 
wiele bezsennych nocy, opracowując kaŜdy szczegół.

Miał zamiar kochać się dziś ze swoją Ŝoną tak wspaniale, jak 

nigdy dotąd. Odpłacić jej za kaŜde dotknięcie, ukąszenie czy uścisk. 
Pocałunek za pocałunek, pieszczota za pieszczotę.

Zaczął od bawełnianego podkoszulka, w który przebrała się po 

powrocie z wesela. Podciągnął go powoli w górę, zdjął go z niej przez 
głowę i rzucił na podłogę. Delikatnymi ruchami wyłuskał ją z bielizny. 
Nie spieszył się.

Pozwoliła mu sobą kierować, ale gdy poczuła pod plecami łóŜko, 

postanowiła przejąć kontrolę. Tak jak wtedy, gdy zabrał ją nad rzekę. 
Wyślizgnęła się z jego ramion i zmusiła, Ŝeby leŜał na plecach. 
Pozbawiła go ubrania i rozpoczęła grę. Pieściła go dłonią, wargami i 
językiem. Czuła, Ŝe lada chwila doprowadzi go na sam szczyt Zgodził się 
na jej chwilową przewagę. Poddał się wyrafinowanym pieszczotom, 
które coraz bardziej rozpalały jego poŜądanie. Od spełnienia dzielił go 
tylko krok. Nie wątpił, Ŝe chcieli tego oboje. Spojrzał w górę, szukając w 
jej oczach potwierdzenia. Ale jej wzrok nie był zamglony rozkoszą. 
Patrzyła na niego uwaŜnie przez grube szkła, jakby oglądała jakiś 
spektakl. Zrozumiał, Ŝe coś jest nie w porządku.

Wyciągnął rękę, chcąc jej zdjąć okulary, ale odchyliła głowę, Ŝeby 

nie mógł sięgnąć. Przycisnęła go udami jeszcze mocniej i zaczęła 
rytmicznie poruszać całym ciałem. Chwycił jej biodra i mocno 
przytrzymał. Wiedział, Ŝe musi na nią zaczekać.

– W porządku – szepnęła. – Chcę na ciebie patrzeć. Chcę widzieć 

twoją twarz, zobaczyć, co przeŜywasz.

– Pragnę cię – zapewnił gorąco. – Bądź ze mną.
– Jestem z tobą. – Wychyliła się do przodu i przegięła w talii, 

poniewaŜ wciąŜ ją trzymał. Przelotnie musnęła wargami jego usta i 
ś

cisnęła go w sobie.

– Czujesz, prawda? – szepnęła. – Nie broń się, Hank. Zrób to.
Zaczekaj, rozkazał sobie w myśli. Jeszcze nie. Poczekaj na nią.
Całkiem nieoczekiwanie przyciągnął ją jeszcze bardziej i uniósł 

ich oboje. Przewrócił ją na wznak i przycisnął swoim ciałem, wdzierając 
się głęboko. Czuł, jak narasta w nim potrzeba spełnienia. Czy w niej 
takŜe?

Nie mógł juŜ czekać. Gorąca fala zalała ich nagle, jak tropikalny 

deszcz. W ostatniej chwili otworzył oczy. Susan. Gdzie była? Czy wziął 
ją ze sobą? W tej jednej sekundzie zrozumiał, Ŝe nie.

Ogromne napięcie ustępowało powoli. Zdyszany oddech 

stopniowo wracał do normy. Tuliła go w ramionach, huśtając lekko i 
szepcząc mu do ucha słowa, których nie słyszał.

Straciłem ją, pomyślał. Znów ją straciłem.
– Hank, czy ty płaczesz? – spytała cicho i delikatnie dotknęła jego 

policzka. – Co się stało?

– Nie potrafiłem zabrać cię ze sobą. – Podniósł głowę i spojrzał jej 

w twarz. – Dlaczego, Susan? Co ja robię źle?

– Nic!
– Zawsze jest tak samo, od kiedy się rozstaliśmy. Robisz to dla 

mnie. Nie ze mną. Patrzysz, ale się nie angaŜujesz. Jak mogę cię 
odzyskać? Naprawdę odzyskać. Co mam zrobić, Ŝebyś chciała mnie tak 
jak dawniej.

– PrzecieŜ to nie ja próbowałam gdzie indziej.
– O BoŜe – jęknął ze znuŜeniem. – Czy my kiedykolwiek 

pozostawimy to za sobą?

– Chciałabym, Hank. Staram się, ale... – Westchnęła. Przysunęła 

się bliŜej i połoŜyła głowę na jego ramieniu. – Ja po prostu muszę 
wiedzieć, Ŝe pragniesz tylko mnie. Nie zniosłabym myśli, Ŝe jest ktoś 
inny.

– Ale nie ma. Nikt nie mógłby cię zastąpić. Wierzysz mi?
– Chcę ci wierzyć, Hank. Daj mi trochę czasu.
– Dam ci więcej – obiecał Ŝarliwie. – Dam ci wszystko, co mam. 

Wszystko, co sama zechcesz wziąć, aŜ zrozumiesz, Ŝe nigdy cię nie 
zdradzę. – Przytulił ją mocno. – Susan, jesteś jedyną kobietą, jakiej 
kiedykolwiek pragnąłem i o jakiej marzyłem. Bóg mi świadkiem, Ŝe nie 

zasługiwałem na ciebie.

– Nieprawda! – Odepchnęła go, rozgniewana tymi słowami, ale 

zaraz go znów objęła. – To ja postępowałam tak, jak by mi się naleŜało 
to, co od ciebie dostawałam. Ty dawałeś, a ja brałam i nawet nie 
mówiłam dziękuję.

Przycisnęła palec do jego ust, Ŝeby nie mógł zaprotestować.
– Wiem, Ŝe byłam okropna. Powiedziałam ci kiedyś, Ŝe nie chcę 

takiego małŜeństwa, gdzie obie strony ciągle liczą, co sobie nawzajem 
zawdzięczają. Dopiero później zrozumiałam, Ŝe to ja jestem twoją 
dłuŜniczką. Przez tyle lat mnie wspierałeś i utrzymywałeś rodzinę. 
Zawsze będę ci wdzięczna, Hank.

– Ciekawe, za co – parsknął drwiąco. – Za to, Ŝe zrobiłem ci 

dziecko? Obiecałem do tego nie dopuścić. Wierzyłaś mi, a ja dwa razy 
cię zawiodłem. I z tego powodu masz być wdzięczna?

– Mieliśmy w tym podobny udział, Hank. Wiedziałam, Ŝe dzieci 

nie przynosi bocian. Znałam cenę i podjęłam ryzyko. NajwaŜniejsze, Ŝe 
byłeś przy mnie.

– Nie musiałem się poświęcać. Chciałem, Ŝebyś za mnie wyszła. 

Gdyby nie ciąŜa, nigdy byś tego nie zrobiła.

– Co za bzdury. Miałam swoje sposoby, ale z nich nie 

skorzystałam. Wybrałam ciebie. – Ujęła w dłonie jego twarz i zmusiła, 
Ŝ

eby patrzył jej w oczy. – Wybrałam ciebie i nie zapomnę tego, co 

zrobiłeś. Ty umoŜliwiłeś mi studia, ty zajmowałeś się dziećmi i domem, 
choć sam padałeś ze zmęczenia.

– Ty takŜe pracowałaś – przypomniał. – I zrezygnowałaś ze 

stypendium. Musiałem zarobić na czesne.

– To były moje decyzje. Sama odrzuciłam stypendium. A pracę w 

„Gazette” zaczęłam duŜo później. Przez całe lata musiałeś zarabiać na 
nas czworo. Nigdy nie miałeś mi tego za złe.

– Lubię pracować. Poza tym, nie miałem Ŝadnych wielkich 

planów. Ty to co innego.

– A twoje marzenia, Hank?
– Byłaś jedynym, Cukiereczku. Inteligentna i ambitna. Patrzyłem 

na ciebie z podziwem. Wysoko mierzyłem, chcąc cię zdobyć. Ludzie 
uwaŜali, Ŝe upadłaś na głowę, gdy zgodziłaś się za mnie wyjść.

– Wtedy moŜe tak – przyznała. – Ale teraz dali mi niezłą szkołę. A 

wszystko dlatego, Ŝebym zrozumiała, ile jesteś wart. Nie umiałam cię 
docenić. Wybacz mi. Nigdy nie zdołam ci odpłacić za to, co dla mnie 
zrobiłeś, co chciałeś zrobić. Ale spróbuję, Hank. Na pewno spróbuję.

ROZDZIAŁ 15

Hank wiedział, Ŝe Susan nie ma racji. Ceniła go bardziej, niŜ na to 

zasługiwał. I dała mu jeszcze jedną szansę. Do licha, to on miał wobec 
niej dług wdzięczności. Większy niŜ deficyt budŜetu federalnego. 
Zastanawiał się, w jaki sposób mógłby zdobyć jej uznanie. Chciał 
wierzyć, Ŝe wreszcie jest wart Susan. Nie miał, niestety, wielkich 
moŜliwości. Liczył na to, Ŝe okoliczni mieszkańcy docenią jego pracę i 
pomoc, jaką im zawsze słuŜył.

Prowadzenie cysterny miało więc dobre strony. MoŜe w końcu 

niebiosa zdecydują, Ŝe powinien resztę Ŝycia spędzić szczęśliwie z 
kobietą, którą kochał. Tak jak stary Carlson ze swoją Ŝoną.

– Z ciebie jest prawdziwy skarb, Hank – powitała go Ethel Van 

Dowsen, gdy przyjechał z dostawą. – Tak, tak, modliłam się wczoraj za 
ciebie. „BoŜe, pobłogosław tego dobrego człowieka”, powiedziałam. 
„Wiem, Ŝe on na pewno włączy mi w łazience piecyk. Hank jest taki 
dobry. Nie to, co sześcioro moich niewdzięcznych dzieci”.

– Dziękuję. To miło, Ŝe się pani czasem za mną wstawi tam na 

górze, ale nie kosztem swoich dzieci. Dobrze ich pani wychowała. W 
przeciwnym razie pisklęta nie odfrunęłyby tak daleko. – Uśmiechnął się. 
– PrzecieŜ nie będą wciąŜ przyjeŜdŜać do tego kapryśnego piecyka. 
Lepiej niech oszczędzają pieniądze na bilet. Wsiądzie pani w samolot i 
poleci ich odwiedzić.

– A nie daj BoŜe. Nikt mnie nie zmusi do takiej podróŜy. Lubię 

czuć ziemię pod nogami. Te latające maszyny to juŜ nie dla mnie.

Hank miał na ten temat identyczne zdanie.
– Ma pani świętą rację, pani Van Dowsen. Pójdę teraz do łazienki i 

obejrzę ten piecyk.

Łazienka znajdowała się na tyłach domu. Było to nieduŜe, dość 

ponure i skromnie urządzone pomieszczenie. Niczym nie zabudowany 
bojler na gorącą wodę stał w kącie. Hank połoŜył się na brzuchu. Bez 
trudu znalazł zawór i przycisk bezpiecznika. Gazowy piecyk miał prostą 
budowę, ale większość ludzi panicznie bała się majstrować przy 
urządzeniach gazowych. MoŜe to i dobrze, pomyślał. Trzeba znać się na 
rzeczy. Inaczej nieskomplikowana czynność staje się niebezpieczna. 
Hank często pomagał swoim klientom, kiedy coś się zepsuło. Lubił być 
uŜyteczny. Wcisnął bezpiecznik i przytknął do otworu zapaloną zapałkę.

Buchnął płomień, który natychmiast przerzucił się na twarz i ręce 

Hanka. MęŜczyzna przeturlał się po podłodze, rozpaczliwie próbując 
uciec przed Ŝywiołem. Nadaremnie. Wokół niego rozszalało się 

prawdziwe piekło. Nawet nie wiedział, jak trafić do drzwi. Odruchowo 
zasłonił oczy. Płomienie atakowały. Potworny ból był nie do zniesienia. 
Jeszcze bronił się, ale czuł, Ŝe słabnie. Nie miał juŜ siły walczyć. Tracił 
przytomność...

– Pani Metcalf?
Susan zerwała się na równe nogi, niemal przewracając lekarza.
– Czy będzie Ŝył? Doktorze Price, czy on z tego wyjdzie?
– Proszę się nie obawiać. Jest duŜo lepiej niŜ przypuszczaliśmy – 

zapewnił doktor. – Na wszelki wypadek zatrzymamy go przez noc w 
szpitalu. Oparzenia nie wyglądają powaŜnie. Prawdopodobnie są tylko 
powierzchowne, ale z ostateczną diagnozą musimy zaczekać do jutra. 
Niestety, takie uszkodzenia tkanek są bardzo bolesne i oczywiście 
zawsze istnieje ryzyko infekcji.

– Mogę go zobaczyć?
– Nie widzę przeszkód. LeŜy w pokoju 113, korytarzem prosto i w 

lewo. Uprzedzam, Ŝe daliśmy mu środek przeciwbólowy, więc pacjent 
moŜe być trochę oszołomiony. Niech to panią nie zdziwi.

Susan na palcach podeszła do łóŜka. Niemal całą twarz męŜa 

pokrywały płaty gazy nasączonej Ŝółtawą maścią. Hank miał zupełnie 
spalone brwi i rzęsy, ale pielęgniarka uspokoiła ją, Ŝe na pewno odrosną. 
Zapewniła, Ŝe nie stwierdzono Ŝadnych powaŜnych obraŜeń, choć w tych 
okolicznościach zakrawało to na cud.

– Hank? – Wymówiła jego imię bardzo cicho, Ŝeby go nie zbudzić, 

gdyby spał.

Uchylił opuchnięte powieki i spojrzał na nią przekrwionymi 

oczami.

– Susan?
– Jestem tutaj, kochany. – Odruchowo chciała go wziąć za rękę, 

ale dłonie miał teŜ poparzone. Dokładnie zabandaŜowane, spoczywały na 
prześcieradle jak dwa białe kokony. – Jak się czujesz? Mogę ci jakoś 
pomóc?

– Nie. – Lekko poruszył głową.
– Bill Price cię badał. Twierdzi, Ŝe szybko dojdziesz do siebie.
– Wybacz – szepnął. – Jestem strasznie zmęczony.
– Śpij teraz – poprosiła. – Zostanę tu przy tobie.
– Dzieci?
– Są u babci. Martwią się o ciebie, ale juŜ wiedzą, Ŝe 

wyzdrowiejesz.

Zapadł w sen, nim skończyła mówić. Lekarstwo zaczęło działać. 

Wiedziała, Ŝe dzięki temu nie będzie tak cierpiał. Na szczęście obraŜenia 
nie stanowiły zagroŜenia dla Ŝycia.

A gdyby zginął? Gdyby straciła go na zawsze? Dręczyła ją myśl, 

Ŝ

e zmarnowali tyle miesięcy. Mogli je przecieŜ spędzić razem. A jednak 

ta rozłąka była potrzebna. Zdobyli nowe doświadczenie. Sprawiła, Ŝe 
lepiej się zrozumieli. Susan nie miała co do tego Ŝadnych wątpliwości. 
Lecz jednocześnie zdawała sobie sprawę, Ŝe w ich pojednaniu wciąŜ 
czegoś brakuje. Jednego, czy dwóch elementów, jak kawałków 
niekompletnej układanki. Musieli je odnaleźć.

Słabe punkty, pomyślała. Trzeba je wykryć i wzmocnić. W 

przeciwnym razie z małej rzeczy moŜe kiedyś powstać duŜy problem. 
Nigdy więcej nie wolno im do tego dopuścić.

Obserwowała, jak jego pierś wznosi się i opada. Oddychał 

regularnie. Dzięki Bogu, mieli jeszcze czas. Tym razem był to tylko 
łazienkowy piecyk. Co innego, gdyby w powietrze wyleciała cysterna z 
propanem...

Postanowiła, Ŝe zacznie od tego. RozwoŜenie gazu było zajęciem 

zbyt niebezpiecznym dla człowieka, który ma Ŝonę i dzieci. JuŜ mu o tym 
mówiła, ale nie chciał jej słuchać. Miała nadzieję, Ŝe teraz, po wypadku, 
Hank sam to zrozumie. Lubił, co prawda, wyrwać się z miasta. Jeździł na 
farmy, sprawdzał działanie sprzętu, zbierał zamówienia. Wśród 
odbiorców gazu miał mnóstwo przyjaciół. Często im pomagał. 
Wiedziała, Ŝe byłoby mu cięŜko z tego zrezygnować. Praca i kontakty z 
ludźmi dawały mu wiele satysfakcji. Jeśli chce, moŜe przecieŜ robić to 
wszystko nadal, jeŜdŜąc furgonetką, pomyślała zadowolona, Ŝe przyszedł 
jej do głowy taki pomysł. JuŜ ona się postara, Ŝeby Hank nigdy więcej 
nie siadł za kierownicą tej przeklętej cysterny.

– Jak on się czuje?
Drgnęła gwałtownie i spojrzała w stronę drzwi.
– Zupełnie nieźle, pani Van Dowsen. Teraz śpi. Proszę się nie 

martwić. Zatrzymają go tu do jutra.

– To dobrze, moje dziecko. To bardzo dobrze. Z niego jest taki 

kochany chłopak. – Starsza pani sięgnęła po chusteczkę i usiadła obok 
łóŜka. – Od tego wypadku bez przerwy beczę. Muszę ci powiedzieć, Ŝe 
to ja zawiniłam. Mój syn juŜ dawno kazał mi wymienić ten piecyk. 
Powinni mnie zamknąć. ZasłuŜyłam sobie. Przez moją głupotę człowiek 
mógł stracić Ŝycie.

– Skąd pani mogła wiedzieć, Ŝe bezpiecznik jest zepsuty? 

NajwaŜniejsze, Ŝe Hank Ŝyje. A ja jestem wdzięczna, Ŝe dzięki pani tak 
szybko znalazł się w szpitalu.

Do pokoju zajrzeli teraz Joe i Buddy, wspólnicy Hanka.
– Wyjdzie z tego? MoŜemy coś dla was zrobić?
JuŜ miała zaprzeczyć, gdy nagle sobie coś przypomniała.
– Mam do was prośbę. Wyjdźmy do holu i porozmawiajmy.
Kiedy wróciła, w pokoju było z dziesięć osób. Wieść o wypadku 

rozniosła się szybko.

– Twój mąŜ, dziecinko, to prawdziwy skarb – odezwała się pani 

Van Dowsen, gdy ludzie zaczęli zbierać się do wyjścia. – Sama wiesz o 
tym najlepiej, prawda?

– AleŜ oczywiście. Jasne, Ŝe wiem. – Skarb? O mało się nie 

roześmiała. Urocze określenie dla kogoś, kto na boisku nosił przydomek 
Czołg.

Hank obudził się następnego ranka. Przez chwilę sądził, Ŝe umarł. 

Taka ilość kwiatów mogła się znajdować tylko w jednym miejscu. W 
domu pogrzebowym Curtnera, gdy na katafalku wystawiono jakiegoś 
waŜniaka. Zaraz jednak przekonał się, Ŝe jest Ŝywy. Środki 
przeciwbólowe właśnie przestały działać.

– Witaj, Skarbie.
– Nie wątpię, Ŝe była tu pani Van Dowsen. – Chyba nie mógł się 

bardziej zarumienić.

– Oraz mnóstwo innych kobiet. I pomyśleć, Ŝe martwiłam się z 

powodu szkolnej eks-piękności, a ty masz taki tabun wielbicielek.

Fakt, Ŝe Susan moŜe juŜ Ŝartować na temat Sandry Kellogg, 

zaszokował Hanka. Sprawił mu teŜ przyjemność. Po raz pierwszy od 
dnia, kiedy wrócił do domu, poczuł, Ŝe robi mu się lŜej na sercu. 
Wreszcie uwierzył, Ŝe wszystko się ułoŜy.

W tydzień później przekonał się, Ŝe jego optymizm był 

przedwczesny. Po pierwszym dniu w pracy wrócił do domu wściekły. 
Susan stała na ganku, gdy parkował furgonetkę. Te dwa podstępne 
łobuzy musiały ją ostrzec. ZbliŜył się do niej powoli, jak tygrys do 
upatrzonej zdobyczy.

– MoŜesz mi, do cholery, powiedzieć, co ty wyrabiasz?
– Nic – odparła spokojnie. – KaŜda kobieta ma prawo chronić 

swojego męŜa.

– A kaŜdy mąŜ ma obowiązek dbać o swoją rodzinę najlepiej, jak 

potrafi.

– Ale nie wolno mu ryzykować Ŝyciem. Poza tym od lat nie 

jeździłeś cysterną. W ogóle nie powinieneś był zaczynać od nowa.

– Ja nie udzielam ci rad, jak wydawać gazetę. Ty teŜ nie wtykaj 

nosa w sprawy mojej firmy.

– Firma naleŜy równieŜ do Joe’ego i Buddy’ego. Obaj mają takie 

samo zdanie jak ja.

Pogroził jej palcem.
– O tym teŜ chciałem z tobą pogadać. Dlaczego knujesz za moimi 

plecami?

Podniosła rękę i błysnęła ślubną obrączką.
– Dlatego, Hank. A takŜe dlatego, Ŝe cię kocham. Zrozum, gdy 

ujrzałam cię w szpitalu, byłam przeraŜona.

– Jesteś niekonsekwentna. Cysterna nie miała z tym nic 

wspólnego. Psuje się bezpiecznik, a ty mi kaŜesz porzucić cięŜarówkę. 
Widzisz tu jakiś związek?

Potrząsnęła głową.
– Gdy zamknę oczy, widzę tylko jedno. Trumnę. To mnie 

prześladuje. Wiesz, co sądzę o prowadzeniu cysterny z gazem.

– A ty wiesz, co ja sądzę o wydawaniu gazety.
– Kto tu jest niekonsekwentny? Moja praca nie stwarza zagroŜenia 

dla Ŝycia.

– Ale zawsze była finansowym ryzykiem. Nie mówiąc juŜ o tym, 

ile zabiera ci czasu. Stanowi takie samo zagroŜenie dla naszej rodziny jak
fakt, Ŝe jeŜdŜę cysterną.

Susan olśniło. Zaczęła rozumieć, do czego on zmierza.
– A więc dlatego wciąŜ to robisz? śeby mi odpłacić pięknym za 

nadobne?

– Do diabła, nie! – Wepchnął zaciśnięte pięści do kieszeni 

dŜinsów. – Słuchaj, Susan. Mówiliśmy o tym ze sto razy. Robię to, 
poniewaŜ lubię tę pracę. Spotykam ludzi. Jest z tego równieŜ poŜytek dla 
firmy. Sama widziałaś, jaki tłum był w szpitalu.

– Owszem, widziałam – przyznała. – Nic dziwnego, Ŝe przyszli, 

skoro tak im pomagasz.

– Zrozum mnie, Susan. Oni mnie potrzebują. Co z tego, Ŝe 

przyjmiemy nowego kierowcę. Ale czy on zreperuje piecyk u starej 
wdowy? Albo zamieni parę słów z kimś przykutym do łóŜka tak jak Red 
Carlson? Nie mogę teraz rzucić tej roboty.

Podszedł bliŜej i połoŜył ręce na jej ramionach.
– Susan, oni mnie rzeczywiście potrzebują – powtórzył z 

naciskiem.

– A ja nie?
– Dawniej tak. Kiedy byłaś w ciąŜy. Gdy dzieci były małe. MoŜe 

jeszcze wtedy, gdy wykupiłaś „Gazette”. Ale juŜ od dawna nie jestem ci 

potrzebny. Najlepszym dowodem jest ostatni rok. Radziłaś sobie beze 
mnie zupełnie dobrze.

– Po prostu przetrwałam – poprawiła go – poniewaŜ musiałam. 

Tylko Ŝe wcale nie byłam szczęśliwa.

– Ale ja wiem, Ŝe ty mnie nie potrzebujesz. To się skończyło – 

powiedział cicho.

– Och, Hank Czy o to właśnie chodzi? Dlatego odszedłeś?
Spuścił wzrok, zakłopotany tym, do czego się przyznał. Susan 

zamilkła zupełnie oszołomiona. Jak mogła wcześniej tego nie dostrzec? 
To właśnie był ten słaby punkt Brakujący kawałek skomplikowanej 
układanki. Stanęła na palcach i delikatnie pocałowała swego męŜa w 
usta.

– Och, Hank. Gdybyś tylko wiedział, jak bardzo cię potrzebuję! 

Wiesz, dlaczego za ciebie wyszłam?

– Jasne. Byłaś w ciąŜy.
– Wcale nie dlatego.
Odsunął ją od siebie i spojrzał ze zdziwieniem.
– PrzecieŜ początkowo nie przyjmowałaś moich oświadczyn. 

Zgodziłaś się na ślub dopiero później, kiedy lekarz cię poinformował, Ŝe 
jesteś w ciąŜy.

– Hank, wtedy, gdy się oświadczyłeś, juŜ wiedziałam, Ŝe będę 

mieć dziecko.

– Wiedziałaś? Więc dlaczego dałaś mi kosza?
– Nie bardzo wierzyłam w małŜeństwo nastolatków.
– A co sprawiło, Ŝe zmieniłaś zdanie?
– Twoje słowa. Pamiętasz? Zapewniałeś, Ŝe nikt nigdy nie będzie 

mnie kochał tak bardzo jak ty.

– To była prawda. I nic się nie zmieniło.
– Wiem. – Znów go pocałowała. – Właśnie dlatego powiedziałam 

tak. Wtedy i teraz. PoniewaŜ wierzę, Ŝe nikt nie mógłby mnie kochać tak 
jak ty. Właśnie tego zawsze od ciebie oczekiwałam. Wsparcie finansowe, 
dobry ojciec dla moich dzieci czy wspaniałe Ŝycie seksualne to tylko 
premia. NajwaŜniejsza jest twoja miłość. Potrzebuję jej i tylko ty moŜesz 
mi ją dać.

Chwycił ją w ramiona i uniósł do góry.
– Och, dziecinko. Nie masz pojęcia, jak bardzo pragnąłem to od 

ciebie usłyszeć.

– Jest jeszcze coś, co powinieneś wiedzieć – rzuciła 

ostrzegawczym tonem.

– Tak?

– To działa w obie strony. Ciebie teŜ nikt nigdy nie będzie kochał 

tak jak ja. – Uśmiechnęła się wesoło i stuknęła go w pierś. – Wobec tego 
zapamiętaj jedno. Nie wolno ci się za nikim rozglądać. To strata czasu, 
jasne?

– Jasne, Cukiereczku.
– Aha, byłabym zapomniała. Miałeś nie nazywać mnie tym 

przydomkiem.

– śadna z moich propozycji nie przypadła ci do gustu.
– Nie wykazałeś się wielką inwencją.
– Czuję, Ŝe znów masz ochotę się kłócić.
– MoŜe w takim razie zmienimy temat?
– Owszem. Słyszałem przed chwilą o wspaniałym seksie.
– Czy ja naprawdę o czymś takim mówiłam?
– Z całą pewnością.
– Masz jakiś pomysł?
– Zaraz zobaczysz.
Wziął ją na ręce i przeniósł przez próg. Skręcił w stronę schodów i 

stanął zaskoczony. Drogę blokowali chłopiec i dziewczynka. Westchnął 
cięŜko. Susan wysunęła się z jego ramion, lecz mocno go objęła.

– Witaj w domu, Skarbie. Witaj w domu.