plik

Mała syrenka - bajka dla dzieci Hansa Christiana Andersena
autor bajki: Hans Christian Andersen

Mała syrenka

Daleko na morzu woda jest tak błękitna jak płatki
najpiękniejszych bławatków i tak przezroczysta jak
najczystsze szkło, ale jest bardzo głęboka, tak głęboka,
że jej dna nie sięga żadna kotwica; trzeba by ustawić
wiele wież kościelnych jedne na drugich, aby sięgnęły
od dna aż ponad wodę. Tam na dole mieszka lud
morski.

Ale nie myślcie, że jest tam tylko nagie, piaszczyste
dno, nie - rosną tam najpiękniejsze drzewa i rośliny o
łodygach i liściach tak giętkich, że poruszają się przy
najlżejszym ruchu wody tak jak żywe stworzenia.
Wszystkie ryby małe i duże przemykają pomiędzy
gałęziami jak ptaki w powietrzu. W najgłębszym
miejscu stoi zamek króla mórz mury ma z koralu,
wysokie spiczaste okna z najczystszego bursztynu, a
dach tworzą muszle, które otwierają się i zamykają,
w miarę jak faluje woda; wygląda to prześlicznie, bo
w każdej muszli znajdują się promienne perły, jedna

jedyna byłaby już skarbem w koronie królewskiej.

Król mórz, tam na dole, był od wielu lat wdowcem, a
jego stara matka zajmowała się gospodarstwem; była
to mądra kobieta, ale dumna ze swego pochodzenia i
dlatego nosiła w ogonie dwanaście ostryg, gdy inne
wykwintne damy mogły nosić tylko sześć. Lecz poza
tym była godna szacunku, gdyż kochała bardzo małe
morskie księżniczki, swoje wnuczki. Było ich sześć,
wszystkie były ładne, ale najmłodsza była
najładniejsza ze wszystkich, cerę miała tak
przezroczystą i delikatną jak płatek róży, oczy tak
błękitne jak najgłębsze morze, ale tak samo jak inne
nie miała nóg, jej ciało kończyło się rybim ogonem.

Przez cały długi dzień dzieci mogły się bawić na dole
w zamku, gdzie żywe kwiaty wyrastały wszędzie ze
ścian. Otwierano wielkie, bursztynowe okna i wtedy
podpływały do nich ryby, tak jak do nas przylatują
jaskółki, kiedy otwieramy okna, ale ryby przypływały
zupełnie blisko do małych księżniczek, jadły z ich ręki
i dawały się głaskać.

Przed zamkiem był duży ogród z
płomiennoczerwonymi i ciemnobłękitnymi
drzewami, owoce błyszczały jak złoto, a kwiaty jak
płonący ogień i ciągle poruszały łodygami i listkami.

Grunt tworzył najdelikatniejszy piasek, niebieski jak
płomień siarki. Nad wszystkim zaś unosił się
cudowny, błękitny blask, wydawać się mogło raczej,
że jesteśmy wysoko w powietrzu i że mamy pod sobą
i nad sobą tylko niebo, a nie, że to dno morza. Kiedy
nie było wiatru, widać było słońce; wyglądało ono jak
purpurowy kwiat, z którego kielicha lało się światło.

Każda z małych księżniczek miała w ogrodzie swoją
grządkę, na której mogła sadzić i kopać, jak jej się
podobało; jedna nadała swojej kształt wieloryba, inna
wolała, by jej grządka przypominała małą syrenę, ale
najmłodsza zrobiła swoją grządkę zupełnie okrągłą
jak słońce i zasadziła na niej tylko czerwone kwiaty,
tak czerwone jak słońce. Była ona niezwykłym
dzieckiem, cicha i zamyślona; podczas gdy inne
siostry ozdabiały swoje grządki najdziwniejszymi
przedmiotami, które znajdowały w zatopionych
okrętach, ona prócz czerwonych kwiatów, podobnych

do słońca tam w górze, wybrała sobie tylko jeden
posąg. Był to przepiękny chłopiec, wyrzeźbiony z
białego marmuru, który spadł na dno morza przy
zatonięciu okrętu. Obok posągu syrenka zasadziła
czerwoną wierzbę płaczącą, która rosła pięknie i
zwieszała swoje giętkie gałęzie aż do piaszczystego,
błękitnego dna, gdzie cień zdawał się fioletowy i
kołysał się bezustannie, tak samo jak gałęzie;
wyglądało to, jak gdyby wierzchołek i korzenie bawiły
się w pocałunki.

Nie było dla syrenki większej radości, jak słuchać o
świecie ludzi mieszkających w górze; stara babka
musiała wszystko opowiadać, co wiedziała o statkach
i miastach, ludziach i zwierzętach, wydawało jej się
to cudownie piękne, że tam na górze, na ziemi,
pachną kwiaty; na dnie morza one nie pachniały - i
że lasy są zielone, i że ryby, które przepływały tu
pomiędzy drzewami, tam tak głośno i pięknie
śpiewają, aż rozkoszą jest słuchać; miały to być
ptaszki, ale babka nazywała je rybami, bo księżniczki
inaczej nie zrozumiałyby, nie widziały przecież
nigdy żadnego ptaka.

- Kiedy skończycie piętnaście lat - powiedziała babka
- pozwolę wam wynurzyć się z wody i będziecie
mogły usiąść na skałach i patrzeć przy blasku
księżyca na wielkie przepływające okręty, i
zobaczycie lasy i miasto!

Następnego roku jedna z sióstr skończy piętnaście
lat, ale inne?... Każda z nich była o rok młodsza od
poprzedniej, a więc najmłodsza miała przed sobą
jeszcze całe pięć lat do czasu, kiedy będzie mogła
wypłynąć na powierzchnię i zobaczyć świat. Ale
jedna siostra obiecywała drugiej opowiedzieć o tym,
co widziała pierwszego dnia i co uważała za
najładniejsze, bo stara babka nie opowiedziała im
jeszcze wszystkiego i pozostało jeszcze tyle rzeczy, o
których chciały się dowiedzieć.

Żadna nie była tak niecierpliwa jak najmłodsza, ta
właśnie, która musiała najdłużej czekać i która była
taka cicha i zamyślona. Czasami w nocy stawała przy
otwartym oknie i patrzyła w górę poprzez
ciemnobłękitne morze, gdzie ryby pluskały swymi
płetwami i ogonami. Widziała księżyc i gwiazdy,
połyskiwały wprawdzie bardzo słabo, ale poprzez

wodę wydawały się blade i o wiele większe, niż się
nam wydają; gdy prześlizgiwała się pod nimi czarna
chmura, syrena wiedziała, że to jest albo wieloryb,
albo statek z wieloma ludźmi, przepływający nad
zamkiem; z pewnością nie wiedzieli oni, że śliczna,
mała syrena stała tam na dole i wyciągała białe ręce
do okrętu.

Wreszcie najstarsza księżniczka skończyła piętnaście
lat i mogła wypłynąć na powierzchnię.

Kiedy wróciła, miała do opowiedzenia tysiące rzeczy,
ale mówiła, że najpiękniej jest leżeć na piaszczystym
brzegu w blasku księżyca, kiedy morze jest spokojne,
w pobliżu zatoki i wielkiego miasta, gdzie światła
błyszczą jak tysiące gwiazd; słuchać muzyki, gwaru
ludzi, turkotu pojazdów; patrzeć na liczne wieże i
iglice, słuchać, jak biją dzwony kościelne; właśnie
dlatego że nie mogła być tam, podobało jej się to
najbardziej.

Ach, jakże przysłuchiwała się tym opowiadaniom
najmłodsza siostra! Kiedy potem wieczorem stała
przy otwartym oknie i patrzyła w ciemnobłękitną

wodę, myślała o wielkim mieście, o ruchu i gwarze, i
wtedy wydawało jej się, że aż tutaj dolatuje odgłos
kościelnych dzwonów.

W rok potem druga siostra otrzymała pozwolenie
wydostania się nad wodę i popłynięcia, dokąd będzie
chciała. Wypłynęła właśnie wtedy, kiedy zachodziło
słońce, i tę chwilę uważała za najpiękniejszą. Całe
niebo wyglądało jak złoto, opowiadała, a chmury - ich
piękności nie mogła dość opisać; płynęły nad nią
czerwone i fioletowe, ale o wiele prędzej od nich
płynęło, jak długi biały welon, stado dzikich łabędzi
wprost w słońce; i ona płynęła do słońca, ale słońce
zaszło, a różany odblask zgasł na powierzchni morza
i w obłokach.

W rok później siostra wypłynęła w górę, ta była
najodważniejsza i dlatego popłynęła aż do wielkiej
rzeki, która wpadała do morza. Widziała śliczne,
zielone pagórki okryte winnicami, zamki, dwory
wśród wspaniałych lasów; słyszała, jak śpiewały
ptaki, a słońce grzało tak mocno, że musiała często
zanurzać się w wodzie, aby ochłodzić rozpaloną
twarz. W małej zatoczce spotkała całą gromadę

małych ludzkich dzieci; biegały zupełnie nago
dookoła i pluskały się w wodzie, chciała się z nimi
bawić, ale uciekły przerażone i wtedy przyszło małe,
czarne zwierzątko, był to pies, ale ona nigdy jeszcze
nie widziała psa, a szczekał tak strasznie, że
przestraszyła się go i uciekła na otwarte morze. Ale
nigdy nie zapomni wspaniałych lasów, zielonych
wzgórz i ślicznych dzieci, które pływały w wodzie,
chociaż nie miały rybiego ogona.

Czwarta siostra nie była taka odważna, została na
pełnym morzu i mówiła, że właśnie tam było
najpiękniej; widzi się naokoło siebie wielomilową
przestrzeń, a niebo rozpościera się jak wielki szklany
dzwon. Widziała okręty, ale z daleka wyglądały jak
mewy; zabawne delfiny fikały koziołki, a wielkie
wieloryby parskały wodą z dziurek od nosa.
Wyglądało to jak tysiące fontann dookoła. Przyszła
kolej na piątą siostrę; jej urodziny wypadały właśnie
w zimie, i dlatego widziała to, czego inne nie
widziały. Morze było zupełnie zielone i naokoło
pływały wielkie lodowe góry. Mówiła, że każda z
nich wyglądała jak perła, a jednak były o wiele, o
wiele większe niż wieże kościelne, które budują

ludzie. Ukazywały się w najdziwniejszych postaciach
i błyszczały jak diamenty. Usiadła na największej z
nich, wszyscy żeglarze okrążali z przerażeniem górę
lodową, na której siedziała, a wiatr bawił się jej
długimi włosami. Pod wieczór niebo zaciągnęło się
chmurami, błyskało i grzmiało, góry lodowe na
czarnym morzu wznosiły się i połyskiwały w
jaskrawym blasku błyskawic. Na wszystkich okrętach
zwinięto żagle, ogarnął wszystkich strach i
przerażenie, ale ona siedziała spokojnie na pływającej
górze lodowej i widziała niebieską błyskawicę,
spadającą zygzakiem na błyszczące morze.

Gdy która z sióstr wypływała po raz pierwszy na
morze, zachwycona była nowością i pięknem tego, co
widziała, ale ponieważ teraz jako dorosłe dziewczyny
mogły wypływać na morze, kiedy tylko chciały, było
im to już zupełnie obojętne, tęskniły znowu do domu
i po upływie miesiąca mówiły, że tam u nich na dole
jest najpiękniej i że w domu jest najlepiej.

Często o wieczornej godzinie wszystkie siostry brały
się za ręce i wznosiły się rzędem wysoko na wodzie;
miały przepiękne głosy, piękniejsze niż jakikolwiek

człowiek, a kiedy zbierało się na burzę i myślały, że
okręty rozbiją się, podpływały pod statek i śpiewały o
tym, jak pięknie jest na dnie morza, prosiły
marynarzy, aby nie bali się zejść na dno; ale ci nie
rozumieli ich słów i myśleli, że to burza szumi,
zresztą nie oglądaliby cudów dna morskiego, bo kiedy
okręt się pogrążał, ludzie tonęli i przybywali już
tylko jako trupy do zamku morskiego króla.

Kiedy wieczorem siostry wypływały ręka w rękę na
powierzchnię morza, ich mała siostrzyczka zostawała
zupełnie sama i czuła, że jej się zbiera na płacz, ale
syreny nie znają łez i dlatego o wiele bardziej cierpią.

- Ach, kiedy już będę miała piętnaście lat! - mówiła. -
Wiem, że pokocham ten świat i ludzi, którzy tam
mieszkają!

Wreszcie skończyła piętnaście lat.

- Oto i ty pójdziesz własnymi drogami - powiedziała
babka, stara królowa-wdowa. - Chodź, niech cię
ubiorę tak jak twoje siostry.em - I włożyła jej na
włosy wianek z białych lilii, każdy płatek kwiatu był

połową perły, potem przymocowała księżniczce do
ogona osiem dużych ostryg na znak jej wysokiego
pochodzenia.

- To boli - powiedziała syrena.

- Trzeba cierpieć, aby godnie wyglądać -
odpowiedziała babka.

Ach, jakże chętnie mała syrena zrzuciłaby z siebie ten
cały przepych i pozbyła się ciężkiego wianka;
czerwone kwiaty z jej ogródka ozdobiłyby ją o wiele
ładniej, ale nie odważyła się tego zrobić.

- Do widzenia - powiedziała i uniosła się jasna i
powiewna jak mydlana bańka nad powierzchnią
wody.

W chwili kiedy wynurzyła głowę nad wodę, słońce
zaszło, ale chmury połyskiwały jeszcze jak róże i
złoto, a w różowym powietrzu błyszczała wieczorna
gwiazda, jasna i piękna; powietrze było łagodne i
świeże, morze spokojne. W pobliżu stał wielki statek
z trzema masztami, tylko jeden żagiel był rozwinięty,

bo nie było najmniejszego wiatru, a na rejach
siedzieli marynarze. Rozlegała się muzyka i śpiew, a
w miarę jak się ściemniało, zapalano setki kolorowych
latarni; wyglądało tak, jakby w powietrzu powiewały
flagi wszystkich narodów. Mała syrena podpłynęła
tuż do okienka i za każdym razem, kiedy woda
podnosiła ją do góry, mogła zajrzeć przez przejrzyste
szyby do wnętrza, gdzie stało wiele pięknie ubranych
ludzi, ale najpiękniejszy ze wszystkich był młody
książę o dużych, czarnych oczach; nie miał na pewno
więcej niż szesnaście lat, i to właśnie jego urodziny
obchodzono z taką paradą. Marynarze tańczyli na
pokładzie, a kiedy młody książę wyszedł do nich,
wystrzeliły w powietrze niezliczone rakiety, świeciły
jak jasny dzień, tak że mała syrena przestraszyła się i
schowała pod wodę, ale zaraz potem wysunęła znowu
głowę i wtedy wydawało jej się, że spadają na nią
wszystkie gwiazdy z nieba. Nigdy dotąd nie widziała
sztucznych ogni. Wielkie słońca obracały się z
sykiem, wspaniałe, ogniste ryby wylatywały w
błękitne powietrze, a wszystko to odbijało się w
pogodnym, cichym morzu. Na samym statku było tak
jasno, że widać było każdą kroplę rosy, nie mówiąc
już o ludziach. A jakże piękny był młody książę,

ściskał ludzi za ręce, uśmiechał się radośnie, a
muzyka rozbrzmiewała wśród cudnej nocy.

Było już późno, ale mała syrena nie mogła oderwać
oczu od statku i od pięknego księcia. Zgaszono
kolorowe latarnie, rakiety przestały tryskać w górę,
nie słychać było wystrzałów, tylko w głębi morza coś
szumiało i grzmiało. Syrena siedziała na wodzie
kołysząc się w górę i na dół, tak że mogła zaglądać do
kajuty; statek popłynął szybciej, rozwijano jeden
żagiel za drugim, fale stawały się coraz to silniejsze,
nadciągały wielkie chmury i w oddali błyskało. Cóż
to będzie za straszna burza! Toteż marynarze zwinęli
żagle. Wielki statek kołysał się, szybował po
rozhukanym morzu; fale podnosiły się jak wielkie,
czarne góry usiłując runąć na maszty, lecz statek
zanurzał się tylko między wysokie bałwany, jak
łabędź, i znowu wypływał na powierzchnię
spiętrzonej wody. Syrenę bawił ten widok, ale
żeglarze byli innego zdania. Statek trzeszczał i jęczał,
grube belki gięły się pod ciężkimi uderzeniami fal,
maszt przełamał się pośrodku jak trzcina, statek
przechylił się na bok i woda zaczęła wlewać się do
wnętrza. Dopiero teraz syrenka dostrzegła, że ludzie

byli w niebezpieczeństwie; sama musiała się mieć na
baczności przed belkami i deskami okrętu,
unoszącymi się na wodzie. Przez chwilę było
zupełnie ciemno, tak że nic nie było widać, ale kiedy
potem błysnęło, zrobiło się znowu jasno i mogła
rozpoznać wszystkich na statku. Każdy myślał tylko
o sobie, a syrenka szukała przede wszystkim księcia i
kiedy statek zaczął już tonąć, dostrzegła, jak się
pogrążał w głębokiej wodzie. W pierwszej chwili
ucieszyła się bardzo, że oto pójdzie na dno, do niej,
ale potem przyszło jej na myśl, że przecież ludzie nie
mogą żyć w wodzie i że książę dostanie się na zamek
jej ojca jedynie jako trup.

"Nie, on nie może umrzeć" - pomyślała.

I przepłynęła pomiędzy belkami i deskami,
unoszącymi się na wodzie, zapominając zupełnie, że
mogą ją zmiażdżyć, zanurzała się głęboko w wodę i
wznosiła znowu na falach; w ten sposób udało się jej
dotrzeć do młodego księcia, który nie mógł już
utrzymać się na wzburzonym morzu; ręce i nogi
zaczynały mu omdlewać, piękne oczy zamknęły się;
gdyby mała syrena nie przybyła do niego, musiałby

umrzeć. Trzymała jego głowę nad wodą i dawała się
unosić falom, dokąd chciały.

Nad ranem burza przeszła; ze statku nie zostało ani
śladu; słońce wzeszło czerwone i jarzące nad wodą.
Wydawało się przy jego świetle, że policzki księcia
nabierają życia, ale oczy pozostały zamknięte; syrena
pocałowała go w wysokie, piękne czoło i odgarnęła
jego mokre włosy; wydawało jej się, że był podobny
do marmurowego posągu w jej małym ogródku,
pocałowała go jeszcze raz, życząc mu, aby odzyskał
przytomność.

A wreszcie zobaczyła przed sobą stały ląd, wysokie,
błękitne góry, na których wierzchołkach lśnił biały
śnieg, jak gdyby spoczywały tam łabędzie; w dole na
wybrzeżu ciągnęły się śliczne, zielone lasy, a wśród
nich stał gmach - kościół czy też klasztor, co trudno
było odróżnić. W ogrodzie rosły cytrynowe i
pomarańczowe drzewa, a przed bramą stały wysokie
palmy. Morze tworzyło tu małą, cichą, ale głęboką
zatokę, która błyszczała jak zwierciadło i kończyła się
pod skałą ławicą ślicznego, białego piasku; tutaj
przypłynęła syrena z pięknym księciem i ułożyła go

na piasku tak, aby głowa była wyżej, w ciepłym
blasku słońca.

W dużym, białym gmachu zabrzmiały dzwony i do
ogrodu przyszło dużo młodych dziewcząt. Wtedy
syrena odpłynęła znowu dalej, za wysokie kamienie
wystające z wody, okryła swe włosy i piersi mokrą
pianą, aby nikt nie zauważył jej małej twarzyczki, i
patrzyła uważnie, kto zbliży się do biednego księcia.

Wkrótce podeszła do niego jakaś młoda dziewczyna; z
początku wydawała się przerażona, ale tylko przez
chwilę; potem sprowadziła ludzi i syrena zobaczyła,
że książę wraca do życia, że uśmiecha się do
wszystkich dookoła; tylko do niej nie uśmiechał się,
bo nie wiedział przecież wcale, że to ona go
uratowała.

Zasmuciła się syrena i kiedy księcia wprowadzono do
dużego gmachu, zanurzyła się zmartwiona w wodę i
wróciła do domu, na zamek swego ojca.

Mała syrena była zawsze cicha i zamyślona, ale teraz
stała się jeszcze cichsza. Siostry pytały ją, co widziała

po raz pierwszy na powierzchni morza, ale nie
opowiadała im nic.

Często wieczorem lub rano płynęła do tego miejsca,
gdzie zostawiła księcia. Widziała, jak dojrzewały
owoce w ogrodzie, widziała, jak je zrywano, widziała,
jak na wysokich górach tajał śnieg, ale księcia nie
widziała, i dlatego wracała do domu za każdym
razem coraz bardziej smutna. Jej jedyną pociechą
było siedzieć w ogródku i obejmować ramionami
marmurowy posąg, który był podobny do księcia, ale
nie pielęgnowała już swych kwiatów, rosły dziko, ich
długie łodygi i liście posplatały się z gałęziami drzew
tak, że w gąszczu tym było zupełnie ciemno...

Wreszcie mała syrena nie mogła już dłużej taić
swego smutku i opowiedziała o nim jednej ze swoich
sióstr, od niej zaś dowiedziały się wkrótce wszystkie
inne, ale nie wiedział o tym nikt więcej prócz
księżniczek i paru innych syren, które zwierzyły się z
tą tajemnicą tylko swoim najlepszym przyjaciółkom.
Jedna z syren miała dokładne wiadomości o księciu;
ona również widziała święto na okręcie, wiedziała,
skąd książę pochodzi i gdzie leży jego królestwo.

- Pójdź, siostrzyczko! - powiedziały inne księżniczki i
objąwszy się wypłynęły sznurem na powierzchnię
morza w tym miejscu, gdzie wiedziały, że stał zamek
księcia.

Był zbudowany z jasnożółtego, błyszczącego
kamienia, miał szerokie, marmurowe schody,
prowadzące do samego morza. Wspaniałe, złocone
kopuły wznosiły się na dachu, a pomiędzy
kolumnami, otaczającymi cały budynek, stały
marmurowe posągi, które wyglądały jak żywe. Przez
przezroczyste szkło wysokich okien widać było
wspaniałe komnaty, gdzie wisiały drogie jedwabne
zasłony i dywany, a wszystkie ściany ozdobione były
wielkimi obrazami, których widok sprawiał
prawdziwą rozkosz. Pośrodku największej sali
pluskała duża fontanna, strumienie wznosiły się aż
do szklanej kopuły w suficie, słońce odbijało się w
wodzie i oświetlało wspaniałe rośliny, rosnące w
wielkim basenie.

Syrena wiedziała więc teraz, gdzie mieszka książę, i
często wieczorem i w nocy ukazywała się tu na

wodzie; przypływała o wiele bliżej do brzegu, niż
mogła się odważyć każda inna syrena; płynęła
wąskim kanałem aż do wspaniałego, marmurowego
balkonu, rzucającego długi cień na wodę. Siedziała tu
i patrzyła na młodego księcia, któremu się zdawało,
że jest zupełnie sam w jasnym blasku księżyca.

Nieraz wieczorem widywała go, jak płynął z muzyką
w łodzi ubranej flagami; ukrywała się w zielonym
sitowiu, a kiedy wiatr poruszał jej długim,
srebrnobiałym welonem, mogło się zdawać, że to jest
łabędź zrywający się do lotu.

Czasami w nocy słyszała, jak rybacy, łowiąc ryby na
morzu przy świetle pochodni, opowiadali wiele
dobrego o księciu, a wtedy cieszyła się, że uratowała
mu życie, kiedy na pół martwy unosił się na falach, i
myślała o tym, jak ciężko głowa jego spoczywała na
jej piersiach i jak serdecznie go pocałowała; on jednak
nic o tym nie wiedział i nie mógł nawet marzyć o
niej. Coraz bardziej zaczęła kochać ludzi, coraz silniej
pragnęła przebywać między nimi, świat ludzi
wydawał jej się o wiele większy niż jej świat, ludzie
mogą przecież pływać statkami po morzu, mogą

wspinać się na wielkie szczyty wysoko aż pod
chmury, a kraje, które do nich należą, ciągną się
lasami i polami o wiele dalej, niż sięga jej wzrok. Było
tyle rzeczy, o których chciała się dowiedzieć, ale
siostry nie potrafiły odpowiedzieć na jej pytania i
dlatego spytała starą babkę; znała ona bardzo dobrze
wyższy świat i słusznie nazywała go Ponadmorskim
Krajem!

- Czy ludzie, którzy nie toną w morzu - spytała mała
syrena - mogą żyć wiecznie, czy nie umierają, tak jak
my, na dnie morskim?

- Gdzież tam - powiedziała stara - i ludzie umierają,
ich życie trwa jeszcze krócej niż nasze. My możemy
dożyć trzystu lat, ale kiedy kończymy życie,
zmieniamy się w pianę morską i nie mamy nawet
grobu tu, pomiędzy naszymi bliźnimi. Nie mamy
nieśmiertelnej duszy, nie możemy się odrodzić,
jesteśmy jak zielone sitowie: kiedy się je raz zerwie,
nie może już nigdy być zielone; ludzie zaś mają
duszę, która żyje wiecznie, żyje nawet wtedy, gdy
ciało staje się prochem, wznosi się poprzez jasne
przestworza aż do błyszczących gwiazd. Tak jak my

wynurzamy się z morza by oglądać kraje i ludzi,
podobnie oni wznoszą się do nieznanych, cudownych
miejsc, których my nigdy nie zobaczymy.

- Dlaczego my nie mamy nieśmiertelnej duszy? -
spytała zmartwiona syrena. - Oddałabym te setki lat,
które mam jeszcze do przeżycia, aby być przez jeden
jedyny dzień człowiekiem i potem dostać się do
niebiańskich krain.

- Nie trzeba, abyś sobie tym zaprzątała głowę -
powiedziała stara - my jesteśmy o wiele szczęśliwsi i
o wiele lepiej żyjemy niż ludzie tam w górze.

- Mam więc umrzeć i pływać jako piana na morzu,
nie słyszeć więcej muzyki fal ani nie widzieć
pięknych kwiatów i czerwonego słońca? Czyż nic nie
mogę zrobić, aby zdobyć nieśmiertelną duszę?

- Nie - powiedziała stara. - Chyba że jakiś człowiek
pokocha cię tak, że staniesz mu się droższa od ojca i
od matki, przywiąże się do ciebie wszystkimi
myślami i całą duszą, ksiądz zwiąże wasze ręce
przysięgą wierności na ziemi na całą wieczność,

wtedy jego dusza przejdzie do twojego ciała i będziesz
dopuszczona do udziału w przyszłym ludzkim
szczęściu. Obdarzy cię wówczas duszą, a zatrzyma
jednak swoją własną. Ale to się prawdopodobnie nie
zdarzy. To, co tu w morzu jest takie ładne, twój rybi
ogon, na ziemi uważane jest za brzydkie, nie
rozumieją się na tym wcale; tam żeby być piękną,
trzeba mieć dwie ciężkie podpory, które ludzie
nazywają nogami.

Mała syrena westchnęła i ze smutkiem spojrzała na
swój ogon./p>

- Nie martw się! - powiedziała stara. - Skaczmy i
tańczmy przez trzysta lat, które mamy żyć, to chyba
dosyć czasu, a potem tym przyjemniej będzie
wypocząć w grobie. Dziś wieczór będziemy mieli
dworski bal!

Była to wspaniała uroczystość, jakiej nikt nie ogląda
na ziemi. Ściany i sufit w wielkiej sali do tańca były z
grubego, ale przezroczystego szkła. Pod ścianą stały
rzędem setki olbrzymich muszel, czerwonych jak róże
i zielonych jak trawa, a w muszlach tych płonął

błękitny ogień, oświecający całą salę i prześwietlający
przez szklane ściany całe morze dookoła, tak, że
widać było niezliczone ryby, małe i duże,
przypływające do szklanych ścian; na niektórych
połyskiwały purpurowe łuski, a inne wyglądały jak
zrobione ze srebra i złota. Pośrodku sali przepływał
szeroki, rwący strumień, a na nim syreny i trytony
tańczyły przy dźwiękach własnego słodkiego śpiewu.
Ludzie na ziemi nie mają tak pięknego głosu. Mała
syrena śpiewała najpiękniej, wszyscy oklaskiwali jej
śpiew; i przez chwilę syrena czuła radość w sercu, bo
wiedziała, że ma najpiękniejszy głos ze wszystkich na
ziemi i w morzu. Ale zaraz potem znowu przyszły
myśli o świecie na górze; nie mogła zapomnieć o
pięknym księciu i smutno jej było, że nie ma, tak jak
on, nieśmiertelnej duszy. Dlatego też wymknęła się z
zamku ojca i podczas gdy wszyscy śpiewali i bawili
się, siedziała smutna w swoim małym ogródku.
Nagle usłyszała dźwięk myśliwskiego rogu,
dochodzący ku niej poprzez wodę, i pomyślała: "Oto
płynie sobie tam w górze ten, którego kocham więcej
niż ojca i matkę, ten, do którego należą moje myśli,
ten, komu bym chciała powierzyć szczęście mojego
życia. Odważę się na wszystko, by zdobyć jego

nieśmiertelną duszę. Podczas gdy moje siostry tańczą
na zamku, pójdę do czarownicy morza, do tej, której
się tak zawsze bałam, tylko ona może mi poradzić i
pomóc!"

I oto mała syrena porzuciła swój ogródek i poszła w
stronę gotującego się wiru, za którym mieszkała
czarownica. Nigdy jeszcze nie szła tą drogą; nie rosły
tu kwiaty ani morska trawa, goły, szary piasek
ciągnął się aż do wiru, gdzie woda rwała jak
szumiące młyńskie koła i porywała za sobą w głębię
wszystko, co tylko mogła schwycić. Aby dostać się do
państwa czarownicy, musiała syrena przejść przez
rwące wiry, nie było tu innej drogi jak poprzez
bulgocący gorący szlam, który czarownica nazywała
swoją łączką. Dalej stał jej dom wśród osobliwego
lasu. Wszystkie drzewa i krzaki tutaj były to polipy,
na pół zwierzęta, na pół rośliny, wyglądały jak
stugłowe węże wyrastające z ziemi. Gałęzie były to
długie, lepkie ramiona o palcach jak giętkie robaki.
Każdy kawałek tych drzew od korzeni aż do
wierzchołków poruszał się bezustannie. Wszystko, co
morze porwało, ściskały te potwory w swych
objęciach i nie wypuszczały już nigdy.

Syrena zatrzymała się przerażona; serce biło jej ze
strachu, o mało co nie zawróciła, ale pomyślała o
księciu i o zdobyciu ludzkiej duszy i to jej dodało
odwagi. Splotła mocno na głowie swe długie,
puszyste włosy, aby polipy nie mogły ich schwycić,
obie ręce złożyła na piersiach i pomknęła, jak ryba
potrafi mknąć w wodzie, pomiędzy obrzydliwymi
polipami, które wyciągały już do niej swoje giętkie
ramiona i palce. Zauważyła, że każdy z tych
potworów trzyma coś w objęciach, tysiącem drobnych
ramion ściskając jak żelazną obręczą. Ludzie, którzy
zginęli w morzu i spadali głęboko na dno, wynurzali
się z ramion polipów w postaci białych kości. Ściskały
one wiosła i skrzynie, szkielety domowych zwierząt i
nawet malutką syrenę, którą pojmały i zadręczyły na
śmierć - to było chyba najstraszniejsze.

Przybyła wreszcie do dużego, błotnistego miejsca w
lesie, gdzie kłębiły się wielkie, tłuste węże, pokazując
wstrętne, białożółte podbrzusza. Pośrodku na tym
miejscu stał dom zbudowany z kości topielców;
siedziała tam czarownica i karmiła ze swych ust
ropuchę, tak jak ludzie dają kanarkowi do zjedzenia

cukier. Brzydkie, tłuste węże wodne nazywała
swoimi kurczątkami i pozwalała im pełzać po swoich
wielkich, gąbczastych piersiach.

- Wiem dobrze, czego chcesz! - powiedziała
czarownica - robisz głupstwo, zrobię jednak, co
chcesz, bo to doprowadzi cię do nieszczęścia, moja
piękna księżniczko. Chciałabyś się pozbyć rybiego
ogona, zamiast tego mieć dwie podpory, na których
mogłabyś chodzić jak ludzie, aby książę się w tobie
zakochał i abyś miała jego i nieśmiertelną duszę.

Tu czarownica zaśmiała się tak głośno i wstrętnie, że
ropucha i węże upadły na ziemię i wiły się u jej stóp.

- Przychodzisz w samą porę - powiedziała
czarownica. - Gdybyś przyszła jutro po wschodzie
słońca, nie mogłabym ci dopomóc przed upływem
roku. Przygotuję ci napój, musisz popłynąć z nim,
zanim słońce wzejdzie, aż na ląd, usiąść na brzegu i
wypić go, wtedy odpadnie ci ogon i skurczy się w to,
co ludzie nazywają pięknymi nóżkami, ale to będzie
bolało tak, jakby przeszył cię ostry miecz. Wszyscy,
którzy cię zobaczą, będą mówili, że jesteś

najpiękniejszym ludzkim stworzeniem, jakie widzieli.
Zachowasz swój powiewny chód, żadna tancerka nie
potrafi tak się kołysać jak ty, ale za każdym krokiem,
jaki uczynisz, poczujesz ból, jakbyś stąpała po ostrzu
noża, jakbyś doznawała krwawych ran. Jeżeli
zgodzisz się to wszystko znieść, spełnię twoje
życzenie.

- Tak - odpowiedziała mała syrena drżącym głosem i
pomyślała o księciu i o nieśmiertelnej duszy.

- Ale pomyśl - powiedziała czarownica - kiedy
otrzymasz ludzką postać, nigdy już nie będziesz
mogła zamienić się z powrotem w syrenę. Nigdy nie
będziesz mogła zstąpić poprzez wodę do twoich sióstr
i do zamku twego ojca, a jeżeli nie zdobędziesz
miłości księcia, jeżeli nie zapomni z twego powodu o
swej matce i swoim ojcu, nie przywiąże się do ciebie
wszystkimi myślami, jeżeli ksiądz nie połączy
waszych rąk tak, abyście się stali mężem i żoną,
dusza twoja nie stanie się nieśmiertelna. Pierwszego
ranka po zaślubinach księcia z inną pęknie ci serce i
zamienisz się w pianę morską.

- Tak chcę - powiedziała mała syrena i zbladła jak
trup.

- Ale mnie musisz także zapłacić! - powiedziała
czarownica. - A żądam nie byle czego. Masz
najpiękniejszy głos ze wszystkich tu na dnie
morskim, sądzisz, że tym mogłabyś oczarować
księcia, ale oddasz mi twój głos. To, co masz
najwartościowszego, oddasz mi za mój drogocenny
napój. Muszę bowiem dodać do tego napoju własnej
krwi, żeby był ostry jak obosieczny miecz.

- Cóż mi pozostanie, gdy mi odbierzesz głos? -
spytała syrena.

-Twoja piękna postać - odpowiedziała czarownica -
twój powiewny chód i wymowne oczy, którymi
możesz oczarować ludzkie serce. No i cóż, straciłaś
odwagę? Wysuń języczek, obetnę ci go jako zapłatę, a
wtedy dostaniesz mocny napój.

- Niech się stanie - powiedziała syrenka, a
czarownica postawiła kocioł, aby zgotować
czarodziejski napój. - Czystość jest najważniejsza -

powiedziała, szorując kocioł wężami, które związała
w kłębek; potem zadrasnęła się w pierś, z której
spadło parę kropel czarnej krwi; para tworzyła
najdziwniejsze postaci, tak że strach brał patrzeć. Co
chwila dorzucała czarownica coś nowego do kotła, a
kiedy płyn się dobrze gotował, brzmiało to jakby
krokodyl płakał. Wreszcie napój był gotów, wyglądał
jak najczystsza woda.

- Oto go masz! - powiedziała czarownica i obcięła jej
język, i z tą chwilą mała syrenka straciła mowę, nie
mogła ani śpiewać, ani mówić.

- Jeśliby polipy chciały cię schwytać, gdy będziesz
przechodziła przez mój las - powiedziała czarownica -
wlej na nie jedną kroplę napoju, a wtedy ich ramiona
i palce rozpadną się na tysięczne kawałki.

A małej syrenie nie było to wcale potrzebne, polipy
widząc przezroczysty napój, błyszczący w jej ręku jak
świecąca gwiazda, cofały się przed nią przerażone. W
ten sposób prędko przeszła przez las, przez bagno i
przez rwące wiry.

Widziała teraz zamek swojego ojca; światła w
wielkiej sali tańca pogaszono, spali pewnie wszyscy,
ale nie odważyła się tam pójść teraz, kiedy była niema
i kiedy miała ich na zawrze porzucić. Serce jej pękało
z bólu. Wśliznęła się do ogrodu, zerwała z każdej
grządki, która należała do jej sióstr, po kwiatuszku,
posłała ręką mnóstwo pocałunków w stronę zamku i
wypłynęła na powierzchnię granatowej wody.

Słońce jeszcze nie wzeszło, kiedy ujrzała zamek
księcia i wdrapała się na wspaniałe, marmurowa
schody. Księżyc świecił niezwykle jasno. Syrenka
wypiła ostro palący napój i poczuła, jakby obosieczny
miecz przeszył jej delikatne ciało, zemdlała i leżała
jak martwa. Kiedy słońce rozbłysło nad wodą,
ocknęła się i poczuła piekący ból, ale przed nią stał
piękny, młody książę, wpatrywać się w nią swymi
czarnymi jak węgiel oczyma tak, że musiała spuścić
swój wzrok; wtedy zobaczyła, że jej rybi ogon znikł i
że miała najładniejsze, małe białe nóżki, jakie tylko
może mieć mała dziewczynka; ale była zupełnie naga
i dlatego otuliła się swoimi długimi, gęstymi
włosami. Książę spytał ją, kim jest i skąd się tu
wzięła, lecz ona spojrzała na niego słodko, a

jednocześnie żałośnie swymi ciemnoniebieskimi
oczami, nie mogła przecież mówić. Wtedy wziął ją za
rękę i zaprowadził do zamku.

Przy każdym kroku, jak jej to przepowiedziała
czarownica, czuła ból, jakby chodziła po spiczastych
szydłach i ostrych nożach, ale znosiła to chętnie;
trzymając księcia za rękę stąpała tak lekko jak bańka
mydlana, a on i wszyscy inni podziwiali jej
czarowny, powiewny chód.

Ubrano ją w kosztowne suknie z jedwabiu i muślinu,
na zamku była najpiękniejszą ze wszystkich, ale była
niema i nie mogła śpiewać ani mówić. Piękne
niewolnice, ubrane w jedwabie i złoto, wystąpiły
przed księciem i jego królewskimi rodzicami; jedna z
nich śpiewała piękniej od wszystkich innych, a książę
uśmiechał się do niej i klaskał w ręce. Wtedy małej
syrenie zrobiło się smutno, wiedziała, że dawniej
mogła śpiewać o wiele piękniej, i pomyślała: "Ach,
gdyby on wiedział, że oddałam na zawsze mój głos po
to, aby móc być przy nim!"

Niewolnice tańczyły pięknie, kołysząc się w takt

cichej muzyki; wtedy syrena wzniosła w górę cudne
białe ramiona, stanęła na palcach i popłynęła po
posadzce; tańczyła tak, jak nikt dotychczas nie
tańczył; przy każdym poruszeniu piękność jej była
bardziej widoczna, a jej oczy przemawiały do serc
wymowniej niż śpiew niewolnic.

Wszyscy byli zachwyceni, a zwłaszcza książę, który
nazwał ją swoją małą znajdką, a ona tańczyła dalej,
chociaż za każdym razem, kiedy jej noga dotykała
ziemi, czuła ból, jakby stąpała po ostrych nożach.
Książę powiedział, że musi pozostać przy nim na
zawsze, i pozwolił jej spać pod swoimi drzwiami na
aksamitnych poduszkach. Kazał jej zrobić męskie
ubranie, aby mu towarzyszyła w konnych
wycieczkach. Jeździli przez pachnące lasy, gdzie
zielone gałęzie uderzały ich po ramionach, a małe
ptaszki śpiewały wśród zieleni liści. Wchodzili na
wysokie góry i chociaż jej delikatne nóżki krwawiły i
wszyscy to widzieli, śmiała się i biegała za nim aż
tam, gdzie przepływały pod nimi obłoki jak stada
ptaków lecących do ciepłych krajów.

Dopiero nocą w pałacu księcia, kiedy inni spali,

wychodziła na szerokie marmurowe schody, chłodziła
swoje rozpalone nogi w zimnej morskiej wodzie i
myślała o swoich, tam w głębi morza. Pewnej nocy
jej siostry trzymając się za ręce wynurzyły się z
wody i śpiewały tak smutnie, mała syrena przesłała
im ręką pozdrowienia, a one poznały ją i
opowiedziały, jak bardzo ich wszystkich zasmuciła.
Odtąd odwiedzały ją codziennie, a jednej nocy
zobaczyła w dali starą babkę, która od wielu lat nie
była ponad morzem, i króla mórz w koronie na
głowie. Wyciągali do niej ręce, ale nie odważyli się
podpłynąć blisko lądu jak siostry. Z dnia na dzień
książę coraz bardziej cenił małą syrenkę i pokochał ją
tak, jak się kocha dobre, drogie dziecko, ale nie
przychodziło mu wcale na myśl, aby uczynić z niej
królową, a przecież musiała zostać jego żoną, aby
zdobyć nieśmiertelną duszę, inaczej w dzień jego
zaślubin stanie się pianą morską...

"Czyż mnie nie kochasz więcej od wszystkich!" -
zdawały się mówić oczy syreny, kiedy brał ją w swe
ramiona i całował jej piękne czoło.

- Tak, ty jesteś mi najdroższa - mówił książę - bo ty

masz najlepsze serce ze wszystkich, ty jesteś mi
najwierniejsza i jesteś podobna do jednej młodej
dziewczyny, którą kiedyś widziałem, ale której
pewnie już nigdy nie zobaczę. Byłem na tonącym
statku, fale rzuciły mnie na brzeg, przed świątynię,
gdzie wiele dziewcząt służyło Bogu; najmłodsza
znalazła mnie na brzegu i uratowała mi życie,
widziałem ją tylko dwa razy, jest jedyną istotą, którą
na tym świecie mógłbym pokochać, ale ty jesteś do
niej podobna, ledwie że nie zacierasz jej obrazu w
mojej duszy; ona jest poświęcona Bogu i dlatego jakaś
dobra gwiazda zesłała mi ciebie, nie rozłączymy się
nigdy.

"Ach, on nie wie, że to ja uratowałam mu życie -
myślała syrena - zaniosłam go przez morze aż do
lasu, gdzie stoi świątynia, siedziałam okryta morską
pianą i czekałam, aż przyjdą ludzie. Widziałam
piękną dziewczynę, którą on kocha bardziej ode mnie.
- I mała syrena westchnęła głęboko, gdyż płakać nie
mogła. - Ta dziewczyna jest poświęcona Bogu, nigdy
nie wróci do świata, nie spotkają się nigdy, a ja
jestem przy nim, widzę go codziennie, będę o niego
dbała, będę go kochała, poświęcę mu swoje życie!"

Lecz oto rozeszła się wieść, że książę ma się żenić z
piękną córką króla ościennego państwa, i dlatego tak
wspaniale wyposażył swój statek. Mówiło się, że
książę jedzie oglądać ziemie króla ościennego
państwa, miał zabrać ze sobą wielką świtę, ale w
istocie jechał, aby poznać jego córkę. Syrena
potrząsnęła głową i śmiała się, znała myśli księcia o
wiele lepiej niż wszyscy inni.

- Muszę jechać - powiedział do niej. - Mam zobaczyć
piękną księżniczkę, moi rodzice tego pragną, ale nie
zmuszą mnie nigdy, abym ją wprowadził do domu
jako moją żonę; nie mogę jej kochać, bo nie jest
podobna do pięknej dziewczyny ze świątyni, do której
ty jesteś podobna; gdybym miał się ożenić, wolałbym
raczej ciebie, moja ty mała, niema znajdko, z tymi
twoimi wymownymi oczami. - I całował jej czerwone
usta, bawił się jej długimi włosami i kładł swoją
głowę na jej sercu, które marzyło o ludzkim szczęściu
i nieśmiertelnej duszy.

- Nie boisz się przecież wody, moja mała niemowo -
powiedział książę, kiedy stali na wspaniałym statku,

który ich wiózł do sąsiedniego kraju; opowiadał jej o
burzy i o ciszy morskiej, o dziwnych rybach w
głębinach morza i o tym, co tam widzi nurek, a ona
słysząc to uśmiechała się, wiedziała przecież lepiej
niż ktokolwiek inny, jak wygląda dno morza.

W jasną księżycową noc, kiedy wszyscy spali na
okręcie, nie wyłączając sternika stojącego przy sterze,
syrena siedziała na dziobie statku i patrzyła w głąb.
Wydawało jej się, że widzi przez przezrocze wód
zamek swego ojca, a na najwyższej wieży stała stara
babka w srebrnej koronie na głowie i wpatrywała się
poprzez rwący prąd wody w górę, w dno okrętu.
Potem wynurzyły się z wody jej siostry, patrzyły na
nią ze smutkiem i załamywały białe ręce, a ona
wychylała się do nich z uśmiechem i chciała im
opowiedzieć, jak jej się dobrze wiedzie i jaka jest
szczęśliwa, ale nadszedł chłopiec okrętowy, siostry
zanurzyły się w wodę, a chłopiec był pewien, że biel,
którą widział, to piana morska.

Następnego ranka statek przypłynął do przystani
wspaniałej stolicy sąsiedniego państwa. Wszystkie
dzwony dzwoniły w kościołach, z wysokich wież

grzmiały trąby, a żołnierze stali z powiewającymi
chorągwiami i błyszczącymi bagnetami. Co dzień
było inne święto. Bale i przyjęcia następowały po
sobie, ale księżniczki wciąż jeszcze nie było,
mówiono, że przebywała daleko od rodzinnego
miasta, wychowała się bowiem w klasztorze i
ćwiczyła się tam we wszelkich królewskich cnotach.
Wreszcie przyjechała.

Mała syrena bardzo pragnęła ją ujrzeć i musiała
przyznać, że nigdy jeszcze nie widziała tak uroczej
istoty. Płeć miała delikatną i piękną, a spod długich i
ciemnych rzęs uśmiechały się ciemnoniebieskie,
szczere oczy.

- To jesteś ty - powiedział książę. - To ty mnie
uratowałaś, kiedy leżałem jak martwy na brzegu. - I
chwycił swoją zarumienioną narzeczoną w ramiona.
- Ach, jestem zbyt szczęśliwy! - powiedział do
syreny. - Spełniło się moje najgorętsze marzenie!
Prawda, że cieszysz się z mego szczęścia, bo kochasz
mnie najbardziej ze wszystkich! - A mała syrena
pocałowała go w rękę i myślała, że serce już jej pęka.
Poranek po jego weselu będzie przecież dniem jej

śmierci, przemiany w pianę morską.

Wszystkie dzwony dzwoniły w kościołach,
heroldowie jeździli po ulicach i obwieszczali
zaślubiny. Na wszystkich ołtarzach płonęły srebrne
lampy napełnione wonnym olejem, księża obnosili
kadzielnice, a państwo młodzi trzymając się za ręce
odebrali błogosławieństwo samego biskupa. Mała
syrena ubrana w złoto i jedwabie niosła tren panny
młodej, ale jej uszy nie słyszały uroczystej muzyki,
jej oczy nie widziały świętej ceremonii; myślała o
nocy swej śmierci, o szczęściu, które straciła.

Jeszcze tego samego wieczoru państwo młodzi weszli
na pokład okrętu; armaty strzelały, powiewały
wszystkie chorągwie, a pośrodku stał królewski
namiot ze złota i purpury, usłany najpiękniejszymi
poduszkami, tam miała spać młoda para w cichą,
chłodną noc.

Żagle wydęły się na wietrze i statek płynął lekko i
spokojnie po jasnym morzu.

Gdy się ściemniło, zapalono kolorowe lampy i

marynarze tańczyli wesołe tańce na pokładzie. Mała
syrena przypomniała sobie chwilę, kiedy po raz
pierwszy wynurzyła się z morza i widziała takie
samo radosne święto. A potem tańczyła wśród
innych unosząc się lekko jak jaskółka, wszyscy
zachwycali się nią, bo nigdy jeszcze nie tańczyła tak
pięknie. Przy każdym stąpnięciu jakby ostre noże
kuły ją w delikatne nóżki, ale nie czuła tego, o wiele
boleśniej kuło ją serce. Wiedziała, że spędza ostatni
wieczór z tym, dla którego porzuciła rodzinę i
ojczyznę, oddała piękny głos i znosiła codziennie
niezliczone męki, podczas gdy on nawet tego nie
przeczuwał. Była to ostatnia noc, kiedy oddychała
tym samym co on powietrzem; widziała gwiaździste
niebo i głębokie morze; teraz ogarnąć ją miała
wieczna noc, bez myśli i bez snów, bo nie miała
nieśmiertelnej duszy i nigdy już jej zdobyć nie
mogła. A na statku panowała radość i wesele aż do
późnej nocy, syrena tańczyła i śmiała się czując
śmierć w sercu. Książę całował swą piękną
oblubienicę, a ona bawiła się jego czarnymi włosami i
razem udali się na spoczynek do wspaniałego
namiotu.

Na statku zapanowała cisza i spokój; tylko sternik
stał przy sterze; syrenka oparła się białymi dłońmi o
poręcz statku i spoglądała na wschód, ku jutrzence;
wiedziała, że zabije ją pierwszy promień słońca.
Wtedy ujrzała siostry wyłaniające się z morza, były
blade jak ona, ich długie, piękne włosy nie powiewały
już na wietrze, były obcięte.

- Oddałyśmy je czarownicy, aby uratowała tej nocy
twoje życie. Dała nam nóż, oto jest! Czy widzisz, jaki
jest ostry? Zanim wzejdzie słońce, musisz przebić
nim serce księcia i kiedy gorąca krew opryska twoje
nogi, zrosną się w ogon, staniesz się znowu syreną i
będziesz mogła zejść do wody, do nas, i żyć trzysta
lat, zanim nie zmienisz się w martwą, słoną morską
pianę. Spiesz się, ty albo on musicie umrzeć, zanim
wzejdzie słońce. Nasza stara babka martwi się tak, że
jej białe włosy wypadły, tak jak nasze spadły pod
nożycami czarownicy. Zabij księcia i wracaj do
domu. Spiesz się, czy widzisz czerwoną smugę na
niebie? Za parę minut wzejdzie słońce i wtedy
umrzesz! - Westchnęły głęboko i zanurzyły się w
falach.

Mała syrena odsunęła purpurową zasłonę namiotu i
ujrzała piękną pannę młodą śpiącą z głową wspartą
na piersi księcia; schyliła się i pocałowała go w cudne
czoło, spojrzała w niebo, gdzie coraz jaśniej świeciła
jutrzenka, spojrzała na ostry nóż i znowu zwróciła
oczy na księcia, który we śnie wymówił imię swojej
oblubienicy, tylko ona żyła w jego myślach; nóż
zadrżał w ręku syreny, odrzuciła go daleko w fale,
które zabłysły czerwonym blaskiem; tam gdzie nóż
upadł, wydawało się, że krople krwi wytryskują z
wody. Raz jeszcze spojrzała żałosnym wzrokiem na
księcia, a potem skoczyła ze statku do morza i czuła,
jak jej ciało zmienia się w pianę.

Teraz słońce wzeszło nad morzem, promienie jego
padały tak łagodnie, ogrzewając śmiertelnie zimną
pianę morską, mała syrenka nie czuła wcale śmierci,
ujrzała jasne słońce, a wysoko nad nią unosiły się
tysiące pięknych, przezroczystych istot. Poprzez te
istoty widziała białe żagle statku i czerwone obłoki na
niebie; głosy tych istot były melodią, ale tak
delikatną, że ucho żadnego człowieka nie mogło jej
usłyszeć, jak również żadne ziemskie oko nie mogło
ich widzieć, bez skrzydeł, własną lekkością, unosiły

się one w powietrzu. Mała syrenka zobaczyła, że ma
ciało podobne do nich, i wzniosła się coraz wyżej i
wyżej z piany ku górze.

- Dokąd ja idę? - spytała, a jej głos brzmiał jak głos
tych cudnych duchów, tak nieziemsko, że żadna
ziemska muzyka nie mogłaby go naśladować.

- Do cór powietrza! - odpowiedziały tamte. - Syreny
nie mają nieśmiertelnej duszy i nie mogą jej mieć,
chyba że zdobędą miłość człowieka. Jej wieczne
trwanie zależy od obcych mocy. Córy powietrza także
nie mają wiecznej duszy, ale przez dobre uczynki
mogą na nią zasłużyć. Lecimy do ciepłych krajów,
gdzie dżuma zabija ludzi; tam niesiemy ożywczy
chłód. Rozpylamy w powietrzu zapach kwiatów,
koimy i leczymy. Kiedy przez trzysta lat dążyć
będziemy do tego, aby w miarę naszych sił czynić
dobro, wtedy osiągniemy nieśmiertelność i będziemy
brały udział w ludzkim wiecznym szczęściu. Biedna
mała syreno, dążyłaś całym swym sercem do tego
samego co my celu! Cierpiałaś tak jak my i wzniosłaś
się do świata powietrznych duchów, a po trzystu
latach możesz przez dobre uczynki zdobyć

nieśmiertelną duszę.

Mała syrena wzniosła ku Bożemu słonku białe
ramiona i po raz pierwszy poczuła w oczach łzy.

Na statku znowu zawrzało życie i gwar, syrena
widziała księcia wraz z jego piękną małżonką, jak
szukał jej; spoglądali smętnie na pieniącą się wodę,
jak gdyby wiedzieli, że syrenka rzuciła się na fale. A
ona niepostrzeżenie pocałowała oblubienicę w czoło,
uśmiechając się do księcia i wraz z innymi dziećmi
powietrza wzniosła się ku górze, ku różowym
obłokom szybującym w powietrzu.

- Za trzysta lat wzniesiemy się do królestwa Bożego!

- Jeszcze wcześniej możemy się tam dostać! - szepnęła
jedna z nieziemskich istot. - Niewidzialne, dostajemy
się do domów ludzi, gdzie są dzieci, i widok każdego
dziecka sprawiającego swoim rodzicom radość i
zasługującego na ich miłość skraca czas naszej próby.
Dziecko nie wie, kiedy przelatujemy przez pokój, a
gdy się uśmiechamy z radości, jaką nam sprawiło,
Bóg odlicza nam jeden rok z trzystu lat; ale jeśli