Steve Miller & Sharon Lee

Agent

Cykl: Wszechświat Liaden tom 2

ROZDZIAŁ PIERWSZY

1392 rok czasu standardowego

Terrence O’Grady poddał się bez walki. Tylko że to wcale nie był Terrence O’Grady.

Zdaniem Sama poddanie się było dowodem jego fałszywej tożsamości. Terry nie 

nawykł do pokory i walczył dosłownie o wszystko.

Pete szedł po lewej stronie, nieco z tyłu, za więźniem. Tylko częściowo podzielał 

wątpliwości Sama. Chyba jednak był to Terrence. Miał te same kędzierzawe jasne włosy, 

nos jak u mopsa i niebieskie oczy, patrzące krzywo zza staroświeckich okularów w czarnej 

oprawce. Oprócz tego utykał na lewą nogę. Z akt wynikało, że okulał już dosyć dawno 

temu, podczas wypadku w kopalni w Pasie Terado.

Zatrzymali się przed ceglanym murem i idący na przedzie Russ dwukrotnie zastukał w 

ciężkie drewniane drzwi.

Chwilę czekali, zasłuchani w nocne odgłosy miasta. Potem drzwi otworzyły się cicho i 

weszli. Pete mocno zacisnął zęby i wbił wzrok w plecy idącego przed nim człowieka. Tego, 

który zdaniem Sama wcale nie nazywał się Terrence O’Grady.

Szczupły więzień garbił się lekko, więc był niższy od Pete’a. Akta mówiły, że nie 

dorównuje wzrostem przeciętnemu Terrańczykowi. Do średniej brakuje mu dobrych 

piętnastu centymetrów.

Nic więc dziwnego, że tak dobrze pasował do Sama. Stanowili niegdyś znakomity 

zespół. Masywny Sam niemal bez wysiłku przenosił ciężki sprzęt górniczy, za to mały Terry 

potrafił wciskać się w różne szczeliny, jamy i rozpadliny. A tam zwykle kryły się najbogatsze

złoża.

Nieźle obłowili się na tej robocie. Potem Terry „przeszedł na emeryturę”, kupił kawałek 

ziemi z atmosferą i zajął się uprawą roli, niańczeniem dzieci i polityką.

Osiem lat później Sam otrzymał pilną wiadomość od jego żony. Terrence O’Grady 

zniknął.

Jak przystało na dobrego kumpla, Sam rzucił wszystko i zabrał się do poszukiwań. 

Długo węszył po okolicy, rozmawiał z żoną i rodziną, wszystkim zadawał masę pytań. 

Wreszcie doszedł do wniosku, że Terry nie żyje, mimo że nie znaleziono jego ciała.

— Nie uciekłby tak bez słowa — mówił — a ponieważ zawsze miał szczęście, więc 

zginął, zanim na dobre się zestarzał. Sądził wręcz, że Terry zginął gdzieś przed trzema laty. 

Potem jednak zaczęły krążyć przedziwne plotki i pojawił się człowiek, który podawał się za 

Terry’ego i — co gorsza — faktycznie wyglądał jak on.

Pete skręcił za róg korytarza i omal nie wpadł na idącego przed nim więźnia. Dopiero 

teraz zdał sobie sprawę, że bezwiednie przyspieszył kroku.

— Kurde, uważaj! — ostrym tonem szepnął Sam. Znów skręcili i weszli do jasno 

oświetlonego, zupełnie pustego pomieszczenia.

Fałszywy Terrence O’Grady uśmiechnął się. Od tego miejsca znał dokładny rozkład 

wszystkich czternastu pomieszczeń, w tym rozmieszczenie drzwi i okien, napięcie w sieci 

elektrycznej, temperaturę panującą we wnętrzu, a nawet kolor dywanów.

Pierwsza liczba psychicznej Pętli skoczyła z zero-siedem na zero-osiemdziesiąt pięć. 

Chwilę później druga zmieniła się z zero-pięć na zero-siedem. Pierwsza pokazywała szansę 

powodzenia, druga szansę przeżycia. SPW była wyraźnie wyższa od SPR.

Stanęli przed windą i obie szansę od razu wzrosły. Kiedy wysiedli na trzecim piętrze, 

Pętla zamigotała nagle i zgasła. Tuż przed samą akcją wzrasta bowiem margines błędu 

wszelkich przewidywań.

* * *

Biurko było przepiękne, wykonane ze sprowadzonej z Ziemi sekwoi intarsjowanej 

drewnem lękowym.

Człowiek, który za nim siedział, też był importowany z Ziemi, lecz nie wyglądał tak 

pięknie. Miał wydatny brzuch i gęstą czarną brodę. Pulchne dłonie opierał na błyszczącym 

blacie i z ciekawością spoglądał na nowo przybyłych.

— Dziękuję panom — powiedział. — Możecie odstąpić od więźnia. Russ i Skipper 

dali krok w tył, i fałszywy Terry został sam przed biurkiem pana Jaegera.

— Pan O’Grady, jak sądzę? — zamruczał Jaeger.

Szczupły człowieczek skłonił się od niechcenia.

Jaeger wykrzywił usta ukryte w gąszczu brody i wypielęgnowanym palcem stuknął w 

blat biurka.

— To kłamstwo — stwierdził sucho. — Dane mówią, że nie jesteś nawet 

Terrańczykiem! — Zadziwiająco szybko, jak na kogoś o tak potężnej tuszy, zerwał się z 

fotela i huknął pięścią w biurko. — Cholerny szpieg i przebieraniec! — ryknął. — Tak, tak, 

panie... O’Grady!

Pete drgnął, Sam skulił się, Russ głośno przełknął ślinę.

A więzień po prostu wzruszył ramionami.

Nikt nie drgnął chyba przez minutę. Potem Jaeger wyszedł zza biurka, wypiął brzuch, 

wsunął kciuki w szlufki od pasa i spojrzał z góry na Terry’ego.

— Wie pan co, panie... O’Grady? — zapytał już swobodniejszym tonem. — Mam 

wrażenie, że panuje wśród was błędne przekonanie o podrzędnej roli Terrańczyków. 

Innymi słowy, uważacie nas za idiotów. Nie wierzycie w potęgę Ziemi, kpicie sobie z 

prawdziwych ludzi.

Pokręcił głową.

— Yxtrangowie prowadzą z nami wojnę i napadają na nasze statki. Liadenowie przejęli 

handel, a żółwie całkowicie nas ignorują.

Płacimy jakieś niebotyczne sumy w tak zwanych „zjednoczonych” portach. Co gorsza, 

każą nam płacić w kantrach, a nie w porządnych ziemskich bitach. Wciąż łamane są nasze 

prawa. Obywatele są szykanowani. Ba, nawet mordowani! To nas męczy, O’Grady. 

Potwornie męczy...

Szczupły człowieczek stał w milczeniu, w niedbałej pozie, z pustym wyrazem twarzy.

Jaeger pokiwał głową.

— Najwyższa pora, byście zaczęli traktować nas serio. A może nawet z pewnym 

szacunkiem? Wzajemna ufność i szacunek to pierwszy krok na drodze ku równości. Wiesz 

co? Wyświadczę ci pewną grzeczność, O’Grady. — Nagle pochylił się w stronę więźnia, 

tak że jego broda znalazła się zaledwie o centymetr od gładkiej twarzy Terry’ego. — 

Pozwolę ci mówić. Tu i teraz. Powiesz mi wszystko: jak się nazywasz, skąd pochodzisz, kto

cię tu przysłał, z iloma kobietami spałeś i co wczoraj jadłeś na kolację. Wszystko.

Wyprostował się i wrócił na swoje miejsce za biurkiem. Oparł ręce na blacie.

— Do dzieła, O’Grady — powiedział z uśmiechem. — Mów, a może uratujesz swoje 

życie.

Terry roześmiał się krótko.

Jaeger zerwał się z fotela i z rozmachem wdusił ukryty przycisk.

Pete i Sam odskoczyli w lewo, Russ i Skipper w prawo. Więzień nawet nie drgnął. 

Silny strumień wody rzucił go na ziemię i zepchnął aż pod ścianę. Przyszpilony, z trudem 

usiłował pod-pełznąć do okna.

Jaeger wyłączył wodę. Więzień, ciężko dysząc, leżał na ziemi. Jego stłuczone okulary 

leżały w odległości pół metra od jego wyciągniętej ręki.

Russ silnym szarpnięciem postawił go na nogi. Terry zachwiał się i bezradnie rozejrzał 

dookoła.

— Szuka okularów — mruknął Pete i podniósł pogiętą oprawkę. — Nie będą mu już 

potrzebne — odparł Russ i popatrzył groźnie na więźnia.

Terry odpowiedział mu krzywym spojrzeniem.

— Zresztą jak chcesz... Możesz mu je oddać. — Russ popchnął więźnia w stronę 

biurka.

Pete podszedł bliżej.

— Panie Jaeger... — zaczął, tknięty nagłą myślą.

— Słucham.

— Jeżeli to naprawdę nie O’Grady, to dlaczego woda... nie zmyła mu pudru albo coś 

takiego?

Dla podkreślenia swoich słów energicznie pociągnął więźnia za włosy. Terry syknął i 

skrzywił się.

— Operacja plastyczna? — spytał Jaeger. — Implanty? Zastrzyki zmieniające cerę? 

To przecież i tak nie ma znaczenia. Najważniejszy — dla nas i dla niego — jest odczyt 

sondy. To kosmita. A O’Grady nie był kosmitą.

Spojrzał na więźnia, który właśnie przecierał teraz okulary rąbkiem przemoczonej 

koszuli.

— No i jak tam, panie O’Grady? Co dalej? Długa śmierć czy krótka pogawędka?

Zapadła cisza. Pete czuł, że serce wali mu jak młotem, ale starał się nie zwracać na to 

najmniejszej uwagi. Nie lubił tej swojej pracy.

Nagle Terry wyrwał się z rąk Russa, wyminął Skippera i Sama, po czym pchnął krzesło 

w nogi Pete’a i rzucił się w stronę biurka. Sam próbował go złapać za ramię, lecz nagle 

wyleciał w górę i wylądował w kącie pomieszczenia. Terry tymczasem cisnął okularami w 

Jaegera i skoczył w stronę okna.

Jaeger stał za biurkiem, rycząc na całe gardło. Odruchowo złapał okulary. Więzień 

przeeciał między Russem i Skipperem, a ci w pogoni za nim wpadli na siebie. Był już za 

oknem, kiedy Pete poczuł woń akronitu. Jak oszalały odwrócił się na pięcie i pognał w głąb 

korytarza.

Wybuch zabił Jaegera i odrzucił Pete’a o dobre trzy i pół metra.

ROZDZIAŁ DRUGI

Przemoczony, szedł zaułkami, kryjąc się w najgłębszym cieniu. Nie natknął się na żaden 

policyjny patrol, choć gdzieś w oddali, po zachodniej stronie, słychać było jękliwe 

zawodzenie syren.

Jak duch pomknął w głąb przecznicy i zniknął w ciemnej sieni. Dwie minuty później 

wszedł do pokoju i odetchnął z ulgą. Czujniki nie wykazywały nawet najmniejszej zmiany. 

Właściciel też nie widział nic dziwnego w opowieści o tym, że potrzebuje miejsca „na nocne 

wypady, gdyż chce niewielkiej odmiany”. Bardziej ucieszył go zarobek kilku bitów bez 

podatku.

W mieszkaniu rozbłysły światła. Uciekinier wszedł do sypialni, ściągnął koszulę, rozpiął 

pas i skierował się do łazienki.

Odkręcił prysznic i dalej się rozbierał. Zdjął buty i spodnie. Nagi, lekko dygocząc, 

otworzył pudełko stojące na zlewie i wyjął z niego trzy małe fiolki.

Pętla pokazywała całkiem przyzwoitą opcję zero-dziewięć SPR. Misja powiodła się 

bez pudła. Zbieg westchnął i odkorkował pierwszą fiolkę, żeby jeszcze trochę podwyższyć 

szansę przeżycia.

Natarł jasne włosy cuchnącym purpurowym żelem. Skrzywił się lekko, kiedy poczuł, że 

wierci go w nosie. Potem ostrożnie posmarował brwi i z ulgą zakręcił fiolkę.

Z niesmakiem popatrzył na dwie pozostałe. Pochylił się w stronę lustra i przez kilka 

sekund wpatrywał się w swoje bladoniebieskie oczy i umazane purpurą brwi. Wreszcie 

wziął zapieczętowaną fiolkę i zerwał plombę. Szybkim, pewnym ruchem zapuścił do 

każdego oka po dwie krople bezbarwnego płynu. Ze świstem wciągnął powietrze przez 

mocno zaciśnięte zęby.

Łzy jak grochy popłynęły mu po policzkach. Szybko zamrugał powiekami i policzył w 

myślach do dziesięciu. Kiedy odzyskał jasność widzenia, znowu pochylił się do lustra i 

wydłubał spomiędzy dziąseł i policzków plastikową masę. Zdjął nasadki tkwiące na zębach 

i wypluł je do zlewu. W końcu zajął się protezą, która zmieniała kształt jego dolnej szczęki. 

Starannie doprowadził nos i uszy do pierwotnego stanu — i z zadowoleniem stwierdził, że 

odzyskały tak dobrze mu znane kształty.

Ostatnią fiolkę zabrał pod prysznic. W środku było jakieś lepkie zielone smarowidło, 

śmierdzące dużo gorzej, niż poprzednie. Rozprowadził je po całym ciele, starając się nie 

oddychać, kiedy nakładał je na twarz. Policzył do pięciu i zanurzył się w strumieniu gorącej 

wody.

Dziesięć minut później. Miał już postać szczupłego, ciemnowłosego młodzieńca o 

głęboko osadzonych zielonych oczach i złocistej twarzy, z wystającymi kośćmi 

policzkowymi. Przeczesał palcami włosy i — prosty jak świeca — zwinnym ruchem 

przemknął do pokoju. Tam zaczął się ubierać.

Włożył koszulę, ciemne skórzane spodnie i taką samą kamizelkę, miękkie wysokie buty 

i szeroki pas z pistoletem. W lewym rękawie ukrył ostry sztylet, a nóż do rzucania — w 

pochwie przytroczonej do karku. W sakiewce miał nieco pieniędzy i odpowiednie 

dokumenty. Zapiął ją i rozejrzał się po pokoju.

Papiery Terry’ego i puste fiolki zniszczył w podręcznej spalarce. To samo chciał zrobić 

z ubraniami, ale rzut oka na czujnik dymu przekonał go, że lepiej pozbyć się ich w inny 

sposób.

Na koniec zrobił szybki obchód maleńkiego mieszkania, aby upewnić się, że wszystko 

jest w porządku. Zadowolony doszedł do wniosku, że czas ruszać w drogę. Chciał złapać 

wieczorny prom na stację Prime.

Rzucił na stół dziesięciobitówkę dla gospodarza, zabrał ubrania i zgasił światło.

Trzy domy dalej wyszedł na jasno oświetloną ulicę. Nie obawiał się patroli ani 

przechodniów. Starą odzież rozrzucił po zaułkach — wiedział, że w takim świecie jak Lufkit 

każda rzecz niemal natychmiast znajdzie właściciela.

Noc była cicha i spokojna, nikt nie włóczył się po ulicach. Nagle młodzieniec skręcił w 

boczną alejkę. Instynkt ostrzegał go, że okolica jest jakby zbyt uśpiona. Zaparkowany w 

dali pojazd przypominał radiowóz.

Uliczka była kręta i ciemna, bo wielkie magazyny przesłaniały blask bijący z 

kosmodromu. Szczupły wędrowiec szedł niemal po omacku. Polegał głównie na swoim 

słuchu i dobrej orientacji. Szedł powoli i bezgłośnie.

Nagle zamarł bez ruchu, słysząc stłumiony wystrzał. Po chwili nastąpiła cała seria 

strzałów i rozległy się czyjeś krzyki. Położył dłoń na pistolecie i ruszył w stronę odgłosów 

bitwy.

Za kolejnym zakrętem ujrzał rzęsiście oświetlony plac przed dokiem załadunkowym. 

Pięciu uzbrojonych ludzi kryło się za wózkami i kontenerami. Naprzeciw nich stała 

rudowłosa dziewczyna. Przyciskała lufę pistoletu do gardła Terrańczyka i zasłaniała się nim 

jak tarczą.

— Błagam... — zdławionym głosem zawołał zakładnik. — Oddam wam mój cały 

przydział! Przysięgam! Posłuchajcie jej...

Jeden z napastników gwałtownie uniósł rękę. Jeniec zacharczał i zesztywniał. 

Dziewczyna puściła go i skoczyła za drewnianą skrzynię. Kiepska to była osłona, bo po 

chwili zostały z niej tylko drzazgi. Dziewczyna przetoczyła się w bok, a w tym samym 

momencie inny napastnik złożył się do strzału.

Broń młodzieńca krótko szczęknęła i wróg zwalił się na ziemię, a pistolet wypadł mu z 

martwej dłoni.

— Tam! — krzyknął któryś z pozostałych. — Tam!

Pocisk świsnął nad ramieniem młodzieńca. Rzucił się w bok w poszukiwaniu 

bezpieczniejszego miejsca. Klął pod nosem na swoje odruchy. Po co się wtrącał? 

Tymczasem dziewczyna zerwała się na równe nogi i celnym strzałem rozłożyła drugiego z 

napastników. Trzeci nie zwracał na nią najmniejszej uwagi, zajęty nowym przeciwnikiem. 

Młodzieniec westchnął i najspokojniej w świecie trzykrotnie strzelił do dużej beczki, za 

którą krył się jego prześladowca. Rozległ się pojedynczy krzyk — i zapadła cisza.

Nagle dwaj pozostali napastnicy wypadli z ukrycia i strzelając na oślep, biegli w stronę 

dziewczyny. Szybko schowała się za kontenerem i odpowiedziała ogniem. Nie zdołała ich 

zatrzymać, choć krew splamiła rękaw biegnącego z przodu.

Młodzieniec uniósł broń do oka i herszt bandy zwalił się jak kłoda. Chwilę później 

ostatni z piątki padł, zabity przez dziewczynę.

Młody człowiek ostrożnie wyszedł na otwartą przestrzeń i uniósł dłoń w geście 

pozdrowienia.

Silny cios pozbawił go przytomności. Niestety dał się zaskoczyć.

* * *

Ruda podbiegła do leżącego, obmacała jego ciemną głowę i przyłożyła dłoń do jego 

szyi, z marsową miną licząc tętno. Potem przysiadła na piętach i zwiesiła ręce między 

kolanami.

— Och, żesz ty w mordę...

Popatrzyła na nieruchomą postać. Wolałaby, żeby nieznajomy wstał o własnych siłach, 

zabrał pistolet i poszedł.

Cóż, Robertson, pomyślała, facet uratował ci życie. Chyba go tak nie zostawisz?

Głupia jesteś co najmniej po siedmiokroć, ciężko westchnęła w duchu. Podniosła 

pistolet z ziemi i zatknęła go sobie za pasek, po czym z trudem dźwignęła chłopaka.

Dzięki bogom za robotaksy, pomyślała jakiś czas później, kiedy zmęczona złożyła 

swoje brzemię na zniszczonej posadzce. Dzięki bogom także za łut szczęścia — ulica była 

całkiem pusta, kiedy wsiadali do taksówki, i kiedy wlokła ciężkie ciało pod drzwi domu.

Z westchnieniem ulgi rozprostowała plecy i ramiona. Zaczną mnie boleć dopiero jutro, 

przemknęło jej przez głowę. Nie spodziewała się, że ten chudzielec będzie aż tyle ważył. Co 

prawda był większy od niej... Ale to nic nadzwyczajnego. Na ogół wszyscy byli więksi.

Przykucnęła, żeby przetrząsnąć sakiewkę chłopaka. Wyjęła z niej plik dokumentów i aż

zagwizdała, gdy znalazła dowód wyraźnie potwierdzający jej podejrzenia. Nie spuszczając 

wzroku z nieruchomej twarzy leżącego przed nią młodzieńca, schowała papiery z 

powrotem.

Popatrzyła na jego wydatne kości policzkowe, spiczastą brodę, szerokie usta, proste 

brwi nad zamkniętymi teraz powiekami i lśniące czarne włosy, opadające na złociste czoło. 

Twarz chłopca, chociaż z papierów wynika, że liczy sobie już trzydzieści standardów. 

Obywatel Liadu. Żeby to szlag trafił!

Odsunęła się na bezpieczną odległość i usiadła ze skrzyżowanymi nogami na podłodze. 

Sięgnęła ręką do warkocza na czubku głowy, odpięła go i zaczęła rozplatać włosy. Przez 

cały czas czujnie spoglądała na nieprzytomnego Liadena.

* * *

Zdaje się, że mam pękniętą czaszkę, pomyślał otępiały. Co gorsza, pewnie skradli mi 

pieniądze, pistolet i noże... A żeby ich pokręciło. Jeżeli mi zabrali sztylet Średniej Rzeki, to 

będę musiał gęsto się tłumaczyć. Choć z drugiej strony, myślał dalej, nie otwierając oczu, 

chyba mogę uważać się za szczęściarza. Nie każdemu z dziurą w głowie i rozchlapanym 

mózgiem jest pisane odzyskać świadomość...

Z wolna uchylił powieki.

— Cześć, rozrabiako.

Dziewczyna siedziała po turecku na starej posadzce i splatała miedziane włosy w gruby 

warkocz. Miała na sobie ciemne skórzane spodnie — takie same jak jego — i białą bluzkę 

wyszywaną srebrną nicią. Jej przedramię było owinięte czarną bandaną, a biodro obciążał 

pokaźny pistolet.

Uśmiechnęła się.

— Jak tam twój czerep?

— Wyżyję.

Siadł pomału i stwierdził ze zdziwieniem, że wciąż ma w rękawie sztylet.

Popatrzył na nią tępym wzrokiem. Zauważył, że ma szerokie ramiona w sposób w jaki 

plotła warkocz, znamionował utajoną siłę. Przypomniał sobie jej zachowanie w trakcie 

strzelaniny. Pętla mówiła, że mógłby ją pokonać — gdyby zaszła taka potrzeba. Lecz 

musiałby ją zabić, była bowiem zbyt dobra w swoim fachu, aby dać mu się obezwładnić.

Z lekkim zdumieniem stwierdził jednak, że nie chce jej zabijać. Westchnął głośno, 

skrzyżował nogi, naśladując ją, i wsparł ręce na biodrach.

Znowu się uśmiechnęła.

— Twardziel.

Zabrzmiało to jak pochwała. Skończyła zaplatać włosy i odrzuciła warkocz na plecy. 

Wąską dłonią dotknęła kolby pistoletu.

— To teraz powiedz mi, twardzielu, kim jesteś, co tu robisz i dla kogo pracujesz? — 

Teraz już bez uśmiechu przechyliła głowę. — Liczę do dziesięciu.

Wzruszył ramionami.

— Nazywam się Connor Phillips i jestem spedytorem, do niedawna na frachtowcu 

„Salene”. Obecnie bez przydziału.

Roześmiała się, wyjęła broń i kciukiem przesunęła języczek bezpiecznika.

— Mam słabość do przystojniaków — powiedziała łagodnym tonem — więc pozwolę 

ci zacząć od początku. Ale tym razem nie kłam, twardzielu, bo ci rozwalę buźkę na 

czternaście kawałków, a tego już nie przetrzymasz. Accazi?

Powoli skinął głową, patrząc jej prosto w oczy.

— Mów.

— Nazywam się... — Urwał.

Był ciekaw, czy przypadkiem nie doznał wstrząsu mózgu. Facet był cholernie silny...

— Nazywam się Val Con yos’Phelium i jestem agentem Liadu. Właśnie wracałem do 

domu po wykonaniu kolejnego zadania, kiedy w porcie natknąłem się na samotną damę 

uwikłaną w sprzeczkę z kilkoma brutalami. — Uniósł brew. — Prom już odleciał, prawda?

— Kwadrans temu. — Szare oczy przypatrywały mu się beznamiętnie. — Agent 

Liadu?

Westchnął i charakterystycznym dla siebie gestem złączył koniuszki palców.

— Możesz mnie nazwać szpiegiem.

— Aha... — Schowała pistolet do kabury i pokiwała głową. — To mi się podoba. 

Bardzo podoba.

Potem wyjęła zza pasa jego broń.

— Spadaj. — Krótkim ruchem głowy wskazała drzwi i rzuciła pistolet w jego stronę.

Błyskawicznie pochwycił go, ale nie myślał jeszcze wychodzić.

— A ty mi się nie przedstawisz? — spytał. — Kim jesteś, co tu robisz, i dla kogo 

pracujesz? — Nieoczekiwanie uśmiechnął się. — To przez ciebie mam ten cholerny ból 

głowy...

Wyciągnęła rękę w stronę drzwi.

— Zjeżdżaj stąd. Wynocha. Znikaj. — Broń ponownie znalazła się w jej dłoni. — To 

twoja ostatnia szansa.

Złożył zdawkowy ukłon i zwinnie poderwał się z podłogi — lecz dziewczyna była 

jeszcze szybsza. Spokojnie mierzyła mu z pistoletu prosto w żołądek.

Profesjonalistka w każdym calu, pomyślał z uznaniem.

— Nie masz może rozkładu lotów? — spytał. — Moje wiadomości są nieco 

przestarzałe.

Zmarszczyła brwi.

— Nie. Wynoś się, twardzielu. — Poparła rozkaz kategorycznym ruchem ręki. — 

Rozkład znajdziesz w każdej infobudce w tej zapadłej dziurze. Mam dość twojego 

towarzystwa. Accazi?

— Zrozumiano-mruknął. Skłonił się i chwilę później był już za drzwiami, rozglądając się 

po okolicy i słuchając odgłosów nocy.

Bardzo szybko ustalił swoje położenie. Jasna poświata — zdaje się na wschodzie — to 

bez wątpienia światła kosmodromu. Teraz były dużo dalej niż przed jego przymusową 

drzemką. Wszystko wskazywało na to, że znalazł się w pobliżu drugiego mieszkania, które 

wynajmował Terrence O’Grady.

Ponownie rozejrzał się po ulicy. Kilka domów dalej, w świetle latarni, stali dwaj ludzie, 

pochyleni ku sobie głowami. Powiew wiatru przyniósł z prawej strony echo wolnych 

kroków. Para przyjaciół na przechadzce.

Val Con oderwał się od cienia budynku i ruszył w swoją stronę. Szedł szybko, ale bez 

przesady. W gruncie rzeczy nic go nie gnało.

Ci spod latami dyskutowali głośno o notowaniach totka. Porównywali oficjalne dane z 

własnymi prognozami. Val Con minął ich obojętnie, nie zaszczyciwszy spojrzeniem. W dali 

zobaczył niebieskie światło infobudki. Obok przeszło jeszcze dwóch mężczyzn. Zmierzali w 

stronę budynku, z którego przed chwilą wyszedł.

Nagle usłyszał, że ktoś się do niego zbliża. Kroki były co prawda ciche, ale głośniejsze 

od jego własnych. Pętla zbudziła się z uśpienia i mignęły świetliste liczby. Szansa napadu — 

zero — dziewięćdziesiąt osiem, szansa przeżycia w ciągu następnych dziesięciu minut — 

zero — dziewięćdziesiąt jeden.

Z prawej strony zamajaczyła infobudka. Wokół niej tańczyły niebieskawe duchy, 

zrodzone z mgły i światła. Val Con skręcił w tę stronę i nieco przyspieszył kroku. Nieznany 

prześladowca także szedł coraz szybciej, najwyraźniej chcąc go dogonić.

Val Con zatrzymał się przed budką i szarpnął za klamkę. W tym momencie czyjaś dłoń 

spadła mu na ramię. Odwrócił się i podniósł ręce w górę z zabójczą precyzją.

Napastnik, nie wydawszy nawet najmniejszego dźwięku, osunął się na ziemię. Val Con 

przyklęknął, żeby sprawdzić, czy na pewno złamał mu kark, a potem podniósł się i pobiegł 

w kierunku, skąd przyszedł.

Pod latarnią nie było już nikogo. Głęboko wciągnął w nozdrza świeży zapach nocy, 

zmieszany z wonią taniej wody kolońskiej.

Potem ich dostrzegł. Stali półkolem przed budynkiem — dwóch koło płotu, a trzech 

nieco dalej, poza kręgiem światła. Ruchliwy cień „elegancika” spryskanego wodą kolońską 

rysował się tuż przed drzwiami. Czekał, żeby zaskoczyć rudą i uniemożliwić jej ucieczkę.

Val Con jednak dobrze wiedział, że nie będzie uciekała.

Miał nadzieję, że dziewczyna przewidziała taki bieg wypadków, że zna jakieś inne 

wyjście. Może już siedzi gdzieś w bezpiecznym miejscu? Uśmiałaby się, gdyby wiedziała, że 

wrócił, by jej pomóc.

Chociaż... Może właśnie miałem być przynętą? — pomyślał nagle z niesmakiem. Nie 

miał jednak czasu na dalsze rozważania, bo w tej samej chwili drzwi się otworzyły i na ulicę 

wyszła jakaś drobna postać.

Dziewczyna zamknęła drzwi. Skrytobójca wyskoczył z cienia, ale coś — może cichy 

szelest? A może ruch w przyćmionym świetle? — zdradziło go o ułamek sekundy za 

wcześnie. Dziewczyna rzuciła się na ziemię, wykonała przewrót przez ramię i sięgnęła do 

pasa, ale nie zdążyła. Napastnik już ją dopadał...

Nagle jęknął, upuścił broń i chwycił się za gardło. Dziewczyna przeturlała się jeszcze 

parę metrów dalej i strzeliła dwa razy.

Dwie ciemne sylwetki upadły na ulicę. W oddali usłyszała serię suchych trzasków, 

świadczących o tym, że w pobliżu znajdują się jeszcze trzy trupy.

Z prawej strony widziała dwa rozciągnięte ciała. Z lewej pod płotem leżały kolejne trzy. 

Obok stał wyprostowany jakiś cień, rozkładając ręce.

Przez chwilę przyglądała mu się w świdrującej ciszy, a potem energicznie machnęła 

pistoletem.

— Hej, twardzielu! — krzyknęła.

Kiedy podszedł bliżej, dziewczyna szybko dała krok do tyłu, ale potem roześmiała się i 

wróciła na poprzednie miejsce.

— Dzięki — bąknęła już pewniejszym głosem.

Schowała broń i ruchem głowy wskazała pierwszego z bandytów.

— Co mu się stało? Już myślałam, że będzie po mnie. A on po prostu się przewrócił!

Val Con bez słowa klęknął przy zabitym. Dziewczyna pochyliła się i z ciekawością 

spojrzała mu ponad ramieniem. Odwrócił trupa na plecy i oderwał jego ręce od gardła.

— Nóż — mruknął.

Wyrwał ostrze z rany i wytarł je do czysta w koszulę bandyty.

— Nawet nie laserowy? — ze zdumieniem stwierdziła dziewczyna. — Niecodzienna 

zabawka.

Wzruszył ramionami i schował nóż do pochwy.

— Za to cicha.

Popatrzyła na zwłoki i pokręciła nosem.

— Ale brudzi.

Wyczuła, że spiął się lekko, więc szybko zmieniła temat.

— Znów towarzystwo?

— Widzę, że cieszysz się rozgłosem, młoda damo. — Podał jej ramię. — Zjedzmy 

razem kolację — powiedział z uśmiechem. — Spróbujemy ich zgubić.

Westchnęła głośno, ale nie wzięła go za rękę.

— Dobra. Ruszajmy.

Po chwili, na ulicy zostały tylko trupy.

ROZDZIAŁ TRZECI

Bargrill w pobliżu portu był zadymionym i hałaśliwym miejscem, odwiedzanym tłumnie 

przez smoluchów, tragarzy, śmierdzieli i nie mniej liczną rzeszę miejscowych chojraków. 

Dwie dziewczyny brzdąkały na gitarach i przepijały w przerwach to, co wcześniej zarobiły.

Ruda usiadła w wygodnym miejscu tuż pod ścianą i zacisnęła dłonie na masywnym 

kubku z letnią kawą. Popatrzyła spod oka na Val Cona, który rozglądał się uważnie wokół. 

W czasie jazdy trzykrotnie zmieniali taksówkę i dwa razy skradli samochód. Wyglądało na 

to, że zgubili pościg, lecz jej towarzysz ciągle miał się na baczności.

— Teraz już możesz mi się przedstawić — mruknął, nie odwracając głowy. — Zacznij 

od imienia, a dalej samo jakoś pójdzie.

Dziewczyna nie odpowiedziała i dalej popijała kawę. Val Con zerknął na nią. Twarz 

miał zupełnie nieruchomą, a zielone oczy patrzyły bez wyrazu. Westchnęła i odwróciła 

głowę.

W rogu sali, dwóch smoluchów grało w kości. Przez chwilę przyglądała im się pustym 

wzrokiem, machinalnie podliczając punkty.

— Robertson — powiedziała wreszcie szeptem. — Miri Robertson. Najemnik na 

emeryturze, ochroniarz bez przydziału. — Teraz spojrzała na Val Cona. — Sorry za kłopot. 

— Znowu westchnęła, bo teraz czekało ją najgorsze. — Wielkie dzięki, że mi pomogłeś. 

Sama nie dałabym sobie rady.

— Też mi się tak wydaje — przyznał. Mówił po terrańsku bez śladu obcego akcentu. 

— Kto chce cię zabić?

Machnęła ręką.

— Pewnie niejeden.

Znów poczuła na sobie spojrzenie jego zielonych oczu.

— Nie.

— Nie?

Kąciki ust drgnęły mu lekko, ale zaraz się opanował. Odwrócił się i na nowo podjął 

przerwaną obserwację.

— Nie — powtórzył cicho. — Nie jestem głupi. Wymyśl więc jakieś lepsze kłamstwo 

albo... albo powiedz prawdę.

— Niby dlaczego? — zapytała i upiła kolejny łyk mętnej lury.

Westchnął.

— A przypadkiem nie jesteś mi to winna?

— Dobrze wiedziałam, że tak powiesz! Ale możesz zapomnieć o długach. Tutaj tylko 

ty jesteś Liadenem. Terrańczycy mają odmienne zwyczaje.

Drgnął ledwo dostrzegalnie, lecz nie uszło to jej uwagi. Spojrzała mu prosto w twarz. 

Nieruchomym wzrokiem wpatrywał się w klientów przy barze.

— Co się stało? — spytała.

— Nic. — Rozparł się wygodniej na krześle. — W takim razie dam ci inny powód. 

Twoi wrogowie pewnie myślą teraz, że mam z tobą coś wspólnego, że działamy razem. 

Będą więc na mnie polować. Kto taki? Jakiś bogacz z sowicie opłacaną armią najemników 

czy też herszt bandy, który w tej chwili zbiera swoich ludzi? Czy mogę mieć pewność, że 

nikt się na mnie nie zaczai w moim własnym domu? — Przerwał na moment. — Jedziemy 

teraz na tym samym wózku. Twoje słowa mogą mi uratować życie. A chciałbym pożyć 

jeszcze trochę... To wielka zniewaga dla żołnierza nie znać swojego przeciwnika! — 

Popatrzył na nią z pytającą miną. — Czy to wystarczy?

— Jak najbardziej.

Wysączyła resztkę kawy i postawiła kubek na popękanym plastikowym blacie stołu. 

Oparła się plecami o ścianę.

— Odeszłam z wojska niecałe pół standardu temu — zaczęła beznamiętnym tonem. — 

Uznałam, że nadeszła pora, żeby trochę się ustatkować. Poznać ciut lepiej którąś z planet, 

odpocząć... Znalazłam pracę w pewnym miejscu zwanym Naome. To osiedle bogatych 

rentierów. Każdy z nich cierpi na niezłą paranoję, każdy zatrudnia ochroniarzy.

Dostałam robotę już trzeciego dnia po przybyciu. Facet kazał sobie mówić „Baldwin”. 

Pan Baldwin. Zapłacił mi za trzy miesiące z góry. To miał być gest dobrej woli.

Pokręciła głową.

— Facet bez wątpienia potrzebował ochrony. Pracowałam dla niego pięć... sześć 

miesięcy czasu lokalnego. Nieraz zachodziłam w głowę, co też musiał kiedyś nawywijać, 

żeby aż tak się narazić...

Umilkła, bo w tej samej chwili kelner podszedł do stolika, żeby napełnić ich puste 

kubki. Miri znów miała swoją kawę, a Val Con — herbatę.

— I co dalej? — zapytał po odejściu kelnera.

Wzruszyła ramionami.

— Okazało się, że Pan Baldwin był przedtem kimś innym. Coś go łączyło z Juntavas. 

Kojarzysz tę nazwę?

— Mafia międzyplanetarna — mruknął, rozglądając się po sali. — Długi, hazard, 

prostytucja, przemyt. — Przelotnie zerknął na nią. — Niezły bajzel.

— Sam chciałeś wiedzieć.

— Racja. Co się stało potem?

— Prawdopodobnie znudził się robotą i bez uprzedzenia przeszedł na emeryturę. Wziął 

gotówkę i nieco poufnych informacji. Przecież musiał jakoś sobie radzić... — Przełknęła łyk 

ohydnej kawy i potrząsnęła głową.

— W końcu Baldwin powiedział, że już nie będzie się ukrywał i że chce wyrównać 

stare porachunki. Dał znać dawnym kumplom, że czeka w Naome.

Przerwała i wbiła wzrok w otchłań kubka.

Cisza przeciągała się.

— I co? — spytał cicho Val Con. — Hej! — dodał po chwili.

Nie doczekał się odpowiedzi, więc w końcu krzyknął głośniej:

— Miri!

Drgnęła i popatrzyła nań ze ściągniętą twarzą.

— To był podstęp. Oszustwo. Baldwin wezwał do siebie całą służbę, od kucharza aż 

do pokojówki, i ostrzegł nas przed napadem. Powiedział, że mamy się bronić.

Walczyli wszyscy... choć niektórzy z nich nigdy przedtem nie trzymali w ręku broni. Nie 

chcieliśmy wpuścić kolesiów Baldwina, ale oni uparli się, że jednak wejdą. Żal było na to 

wszystko patrzeć. Wreszcie uznałam, że nie damy rady, i poszłam poszukać szefa. Chciałam

do końca pełnić swoje obowiązki. Przecież on płacił mi za ochronę.

Znowu wzruszyła ramionami i sięgnęła po kubek z kawą.

Val Con popatrzył na nią.

— Nic nie rozumiesz? Uciekł. Zwiał. Podwinął ogon i prysnął. Zostawił nas na pewną 

śmierć. Myślę, że pięcioro przeżyło. Czternaścioro poszło do grobu. Ogrodnik, 

pokojówki... Kucharz — nie wiem. Źle wyglądał, kiedy ostatni raz go widziałam.

Zrobiła taki ruch, jakby usiłowała się otrząsnąć.

— Nie mam pojęcia, kogo jeszcze śledzą. Mnie mieli jak na dłoni. Służba ochrony, 

była zarejestrowana, zgłoszona i legalna. Znaleźli mnie już po dwóch godzinach.

Przez chwilkę twardym wzrokiem spoglądała w przestrzeń, potem znów zajęła się 

kawą.

— Przybyłam tutaj, bo pewien człowiek jest mi winien pieniądze. Mam także parę... 

rzeczy w mieszkaniu przyjaciela. Chciałbym wszystko zabrać. Nie wiem, czy kiedykolwiek 

powrócę w te strony...

Jej towarzysz siedział w milczeniu. Miri powoli się uspokajała. Popijając kawę, 

wspominała tych wszystkich, których niegdyś znała. Zastanawiała się także, gdzie spędzi 

dzisiejszą noc, no bo przecież gdzieś musi ją spędzić.

Skrzypnęło krzesło. Miri uniosła wzrok i napotkała twarde spojrzenie zielonych oczu.

— Pójdziesz ze mną — powiedział Val Con tonem kogoś, kto rozważył wszelkie „za” i 

„przeciw”, zanim podjął końcową decyzję.

— Co takiego?

Sięgnął do sakiewki.

— Pójdziesz ze mną. Potrzebujesz nowych dokumentów, nazwiska i twarzy. To da się 

załatwić.

Uniósł dłoń, żeby zawczasu uciszyć jej protesty.

— Jestem Liadenem, prawda? Każdy dług ma dwie strony. Rzucił na stół garść 

terrańskich bitów jako zapłatę za posiłek, podniósł się i odszedł. Nawet się nie obejrzał. Po 

chwili Miri wstała i posłusznie podążyła za nim.

* * *

Wysiedli z taksówki przed skąpo oświetlonym gmachem z białego kamienia, w 

bogatszej dzielnicy miasta. Drzwi rozwarły się cicho i Val Con wszedł do wielkiego holu, 

jasno oświetlonego i wyłożonego perkańskim dywanem. Jego postać odbiła się w 

olbrzymim lustrze.

Miri stanęła w progu, wystraszona światłem. „Głupia jesteś”, mruknęła pod nosem i 

weszła do środka. Val Con właśnie oderwał palec od czujnika.

— Connor Phillips — rzucił do mikrofonu w recepcji.

Coś zaszumiało i na kontuarze pojawił się duży, bogato zdobiony klucz. Val Con od 

niechcenia zakręcił nim wokół palca i z uśmiechem spojrzał na Miri.

— Dwa piętra w górę — mruknął i podszedł do windy.

Miri trzymała się nieco z tyłu. Val Con wezwał windę i pierwszy wszedł do kabiny. 

Kiedy wjechali na drugie piętro, to również on pierwszy wyszedł na korytarz.

Tu było nieco ciemniej niż na dole. Val Con zatrzymał się na chwilę i jakby czegoś 

nasłuchiwał. Rozejrzał się w lewo i prawo. Wreszcie, już trochę spokojniejszy, podszedł do 

drugich drzwi po lewej i włożył dziwny klucz do zamka.

Drzwi otworzyły się z cichym szumem. W pokoju zapaliły się światła. Miri stanęła tuż za 

progiem i odruchowo chwyciła za pistolet.

Drzwi zamknęły się za nią.

Val Con popatrzył na nią z nieco kpiącą miną.

— Nie bój się, nic ci nie zrobię — przyrzekł. — Jestem zupełnie wykończony.

Miri wciąż stała w tym samym miejscu i ostrożnie rozglądała się po pomieszczeniu.

Przed sobą miała ogromne okno, z widokiem na uśpione miasto. Po jednej stronie okna

stała mięciutka kanapa, a po drugiej — stół i dwa fotele. Po prawej stronie pokoju 

zobaczyła obok zamkniętych drzwi osłoniętą przed kurzem omnichorę i wznoszące się aż 

pod sam sufit półki z taśmami, a w pobliżu nich rozmównicę — oazę praktyczności. Po 

lewej stronie także były półki z książkami i kasetami, tu i ówdzie ozdobione jakimiś 

figurkami, barek, a przy nim dwa wysokie stołki, i znowu drzwi. Całkiem w głębi — za 

łukowatym przejściem — była kuchnia.

— Przytulne gniazdko, jak na spedytora.

Wzruszył ramionami.

— Każdy rejs dawał nam niemałe zyski. To był szczęśliwy statek.

— Uhm — mruknęła i wskazała kciukiem za siebie. — To jedyna droga na zewnątrz?

Kiwnął głową w kierunku okna, po czym otworzył drzwi i gestem zaprosił ją do 

środka.

Sypialnia — z łożem tak wielkim, że nadawałoby się do małej orgii — była połączona z 

łazienką i garderobą. Brakowało tu jedynie okien.

Miri wróciła do salonu. Val Con poprowadził ją do drzwi po drugiej stronie. Za nimi 

była bliźniacza sypialnia z takim samym wyposażeniem.

Kuchnia miała długie i wąskie okienko — i kończyła się następnymi drzwiami.

— Z tyłu jest wejście dla służby i drugi korytarz, prowadzący na schody, które z kolei 

wiodą...

— Do piwnicy? — domyśliła się Miri.

Uśmiechnął się i powoli przeszedł do pokoju.

— Napijesz się czegoś?

— Napiję. Potem wezmę kąpiel i walnę się do łóżka na dwanaście godzin. A może 

najpierw walnę się do łóżka, a później wezmę kąpiel?... Kynak — odpowiedziała na jego 

pytające spojrzenie. Ulubiony trunek najemników.

Val Con zmarszczył brwi.

— Widzę pewne braki w zapasach — mruknął przepraszającym tonem. — Chcesz w 

zamian terrańską whisky?

— Whisky? — zapytała zdumiona.

Skinął głową. Miri ostrożnie usiadła na wysokim stołku.

— Może być... whisky — powiedziała. — Ale bez lodu. Nie wolno niszczyć religijnych 

doznań.

Val Con wdusił jakiś przycisk i po chwili podał jej ciężką szklankę, napełnioną do 

połowy bursztynowym płynem.

Miri zamknęła oczy i pociągnęła solidny łyk. Przez kilka sekund siedziała w nabożnym 

milczeniu, a potem westchnęła z głęboką satysfakcją.

Val Con wyszczerzył zęby w uśmiechu i sięgnął po swój kieliszek.

— Co to takiego? — Otworzyła oczy.

Delikatnie zamieszał bladoniebieski trunek.

— Misravot. Altańskie wino.

— Oczywiście z najlepszych zbiorów?

— Nie takie złe, jakby można było się spodziewać.

— Cóż... — Z namysłem pokiwała głową. — Pamiętaj, że w dzisiejszym świecie 

wszyscy próbują cię oszukać. Czasem wystarczy nalepka ze złotym napisem „luksusowe” i 

kilka kropel spirytusu dolanych do butelki...

— Dzięki za ostrzeżenie — odparł całkiem poważnym tonem, wyszedł zza baru i 

zmęczony odpadł na kanapę.

Odczekał chwilę, aż miękkie poduszki dopasują się do jego ciała, i dopiero wtedy upił 

łyk wina. Głowa bolała go jak diabli.

Odchylił głowę i przymknął oczy. Tymczasem dziewczyna ze szklanką w ręku okrążyła 

kanapę w bezpiecznej odległości i stanęła przy oknie. W milczeniu patrzyła na ulicę, 

popijając whisky. Unosiła szklankę do ust spokojnym, pewnym ruchem.

Ależ jestem cholernie zmęczony... — pomyślał Val Con. Nie miał pojęcia, jak długo 

Miri uciekała, ale nie chciał o to pytać. Spojrzał na nią spod wpółprzymkniętych powiek. 

Trudno być czujnym z bólem głowy, na skraju wycieńczenia.

Odwróciła się tyłem do okna i w jej oczach błysnęło zaskoczenie. Nie spodziewała się, 

że zobaczy go wyciągniętego na kanapie, w półśnie, tak bezbarwnego.

Niedobrze, że mnie widzi w takim stanie, pomyślał Val Con i natychmiast rozbudził się. 

Uniósł głowę i otworzył oczy.

— Wprost padam ze zmęczenia — powiedziała cicho Miri. — Gdzie mam spać?

Machnął ręką.

— Gdzie zechcesz.

Skinęła głową i poszła w prawo. W drzwiach sypialni obejrzała się przez ramię.

— Dobranoc — powiedziała i zniknęła, nim zdążył jej odpowiedzieć.

Z westchnieniem zerknął na zamknięte drzwi i pociągnął łyk wina. Chyba też wreszcie 

mógłbyś się położyć, mruknął do siebie w duchu.

Zamiast tego zerwał się z kanapy i podszedł do okna. Stał w pełnym świetle, jakby nie 

miał żadnych wrogów i nie musiał się niczego obawiać.

Na ulicy paliły się latarnie i było zupełnie pusto. Fruwały tylko plastikowe śmieci, 

szarpane podmuchami wiatru.

Dobrze, że nikt do tej pory nie znalazł tej kryjówki, pomyślał Val Con. Są takie chwile, 

gdy mam serdecznie dość Phillipsa, O’Grady’ego i wszystkich innych. Chciałbym być... 

sobą.

Uniósł rękę, żeby odgarnąć niesforny kosmyk włosów, opadający mu na czoło. W tym 

prostym ruchu wreszcie poczuł się sobą. Nagle przed oczami błysnęła mu Pętla, zasłaniając 

widok na ulicę. SPW: zero-dziewięćdziesiąt sześć. SPR zamigotała przez chwilę, po czym 

zajaśniała jednostajnym blaskiem: zero-osiemdziesiąt dziewięć — i zgasła.

Val Con upił łyk wina i ponownie przeczesał dłonią włosy. Val Con yos’Phelium, klan 

Kowal, adoptowany przez klan Średniej Rzeki... Powtórzył w myślach każdą sylabę 

imienia, nadanego mu przez przybraną rodzinę. Brzmiało to niczym jakieś zaklęcie.

Potem zobaczył twarz żony Terrence’a O’Grady’ego. Pulsowała nierównym rytmem w 

takt jazgotliwej muzyki, którą niedawno słyszał w grillbarze.

Uniósł kieliszek do ust i jednym haustem wypił resztkę wina. Ile podobnych twarzy 

widział w ciągu ostatnich trzech standardów? Iloma ludźmi był w tym czasie? Ile razy uczył 

się zupełnie nowych gestów i zachowań, wyłącznie po to, by po zakończonej akcji jak 

najszybciej o nich zapomnieć? Ile nazwisk kryło się w jego pamięci? Imion kochanków, 

dzieci i rodziców — a nawet psów i kotów?

Ilu ludzi padło z jego ręki?

Gwałtownie odwrócił się od okna, przeszedł przez pokój i stanął przed omnichorą.

Klawiatura pojaśniała światłem pod jego dotknięciem. W uszach ciągle słyszał 

brzdąkanie dwóch gitar. Chwycił dźwięki czubkami palców i wrzucił je między nuty. Usunął 

sprzed oczu twarz kobiety, która nie była jego żoną, i zastąpił ją wizją pieśni.

Przesunął dłońmi po klawiszach w górę i w dół... Ręce mu drżały, ale szybko odzyskał 

pewność siebie. Ujarzmił rytm palcami prawej ręki, a lewą odszukał melodię. Przyspieszył 

tempo zgodnie z nieco starszym rytmem...

Prawa dłoń na chwilę porzuciła klawisze i sięgnęła do potencjometrów, żeby wzmocnić 

dźwięki. Obrazy poczęły znikać. Znikały też imiona zmarłych, których zdążył poznać, i 

bezimienne twarze tych, których nie zdążył... Wszystkie razem zapadły teraz w niespokojną 

głębinę, siłą muzyki zmuszone do uśpienia.

Ich miejsce szybko zajęła inna myśl, ledwie widoczna w roztańczonych nutach: to jest 

prawdziwy talent Val Cona, zrodzony nie z potrzeby, lecz ze szczerej radości.

Skoczne tony poczęły zwalniać i mieszać się z innymi. Val Con bezwiednie poruszał 

rękami, aż w pewnej chwili odkrył, że gra lament z planety, którą odwiedził dawno temu, 

jeszcze w pierwszych latach służby na rzecz Liadu. Jeszcze bardziej spowolnił... aż dotarł 

do samego końca. Jego dłonie znieruchomiały.

Dźwięki jeszcze przez moment unosiły się w pokoju, potem ścichły i zgasły. Val Con 

oparł głowę na poprzecznej listwie. Był zupełnie wyprany z wszelkich uczuć.

Spać, pomyślał. Odpocząć. Tu i teraz.

Wstał i dopiero wtedy ją zobaczył. Dziwną dziewczynę, która ocaliła mu wcześniej 

życie. Stała w drzwiach, z włosami luźno spadającymi na ramiona, w rozpiętej koszuli, bez 

pistoletu i kamizelki. Jej szare oczy patrzyły wprost na niego. Nic jednak nie umiał wyczytać 

z jej twarzy.

Ukłoniła się lekko, składając dłonie na terrańską modłę.

— Dziękuję — powiedziała, po czym odwróciła się i weszła z powrotem do sypialni.

— Nie ma za co — mruknął, lecz ona zdążyła już zniknąć za drzwiami.

Val Con powoli poszedł do drugiej sypialni. Nie pamiętał potem, jak znalazł się w łóżku 

i jak zasnął.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Miri przeciągnęła się i spojrzała na wiszący na ścianie zegar. Przespała ponad dziesięć 

godzin. Zupełnie nieźle. Wstała i poszła pod prysznic.

Pół godziny później, wykąpana i odświeżona, wyciągnęła spod poduszki pistolet i 

wetknęła go do kieszeni szlafroka znalezionego w garderobie. Potem ruszyła na 

poszukiwania węglowodanów, protein i pomysłów.

W kuchni znalazła prawdziwą kawę! Paloną z terrańskiego ziarna. Z kubkiem kawy w 

dłoni wybrała zestaw śniadaniowy i włączyła stojący na stole monitor, by przejrzeć 

przedpołudniowe wydanie lokalnych wiadomości.

Same nudy. We wstępniaku pisali coś o wybuchu bomby w siedzibie Partii Terrańskiej. 

Jeden zabity, dwóch rannych, poszukiwany Terrence O’Grady, podejrzewany o dokonanie 

zamachu. Pokazali nawet jego zdjęcie. Nic nadzwyczajnego. W poszukiwaniu czegoś 

ciekawszego Miri wcisnęła klawisz DALEJ.

Zderzenie transportowców. Nikt nie zginął. Przygotowania do dzisiejszych obrad 

Komisji Robotyki... DALEJ, mruknęła pod nosem i nacisnęła klawisz.

Upiła łyk kawy. Smakowała jej niemal tak samo, jak wczorajsza whisky. Są tacy, co 

potrafią znaleźć sobie dobrą pracę, pomyślała. Whisky i kawa...

Szybko przerzuciła jeszcze trzy stronice i trafiła na krótką notatkę o sześciu 

nieboszczykach znalezionych na obrzeżach portu. Policja podejrzewała, że zostali zgładzeni 

przez Juntavas.

Dalej znalazła informację o nocnych kradzieżach samochodów, w tym czterech 

robotaksów. Pojazdy, z wymazaną pamięcią i włączonymi silnikami znaleziono w pobliżu 

kosmodromu. Uśmiechnęła się — Val Con nie powiedział jej, dokąd je odsyła — i 

nacisnęła przycisk DALEJ. Najpierw przed oczami mignęły jej nekrologi, a potem 

ogłoszenia. Miri zajęła się śniadaniem.

Juntavas.

Szkoda, że ktoś tam na górze wywęszył udział mafii. Byłoby dużo mniej hałasu, gdyby 

to mnie znaleziono martwą, pomyślała. Ot, najnormalniejsza w świecie zbrodnia. Nieznani 

sprawcy... i tak dalej. Muszę coś zrobić, by w najbliższym czasie nie dołączyć do tych w 

kostnicy.

Co prawda, twardziel już znalazł rozwiązanie... Totalna ściema na rachunek Liadu: 

nowe papiery, nowa buźka i całkiem nowe życie. Żegnaj, Miri Robertson. Witaj... Kto? Ale

czy to w ogóle ma jakieś znaczenie?

Chyba jednak ma, zdecydowała w duchu. Wypiła do końca kawę i pochyliła się nad 

stołem, żeby odstawić kubek. Nagle zamarła, widząc kątem oka znajome słowa.

Poszukujemy SPEDYTORA, wyłącznie z doświadczeniem.; wymagana znajomość 

egzotycznego rękodzieła, perfum, trunków i zenostymulantów. Zgłoszenia: oficer 

dyżurny, frachtowiec „Salene”. Nie przyjmujemy ksenofobów, narkoholików i 

polityków. Przynieś niezbędne dokumenty. Bez papierów lepiej zostań w domu.

Ciągle jeszcze gapiła się w monitor, kiedy Val Con wszedł do kuchni kilka minut 

później.

— Dzień dobry — przywitał ją, włączył główny pulpit i nacisnął jakiś guzik.

Miri wyprostowała się, nie odrywając wzroku od ekranu.

— Cześć... twardzielu.

Ostentacyjnym ruchem wskazała na monitor. Pochylił się, żeby lepiej widzieć i 

niechcący otarł się o jej ramię. Poczuła jego ciepły oddech na swojej skroni. Po chwili 

usiadł na krawędzi stołu. Swobodnie machając jedną nogą, wypił łyk mleka. Miri przyjrzała 

mu się z ukosa. Niczego nie chował w kieszeniach szlafroka. Przyszedł bez broni.

Popatrzył na nią pytająco.

Huknęła pięścią w stół, aż brzęknął pusty kubek, i łypnęła na niego spod oka.

— Kim ty naprawdę jesteś? — rzuciła ostro przez zaciśnięte zęby. Serce waliło jej jak 

młotem. Z trudem mogła usiedzieć na krześle.

Val Con spokojnie popijał mleko i patrzył na nią nieruchomym wzrokiem.

— Nazywam się Val Con yos’Phelium i jestem Drugim Mówcą klanu Korval. Pracuję 

także jako agent. Szpieg.

— A to? — Wyciągnęła rękę w stronę monitora. Młodzieniec wzruszył ramionami.

— Cienki naskórek kłamstwa. Mięso i kości prawdy są pod spodem. — Przerwał na 

chwilę, żeby łyknąć mleka. — Przyleciałem tutaj jako spedytor na „Salene”. W moich 

papierach jak byk stoi: „Connor Phillips, obywatel Kiangu”. Kiedy „Salene” weszła na 

orbitę, Connor Phillips wdał się w niewielką sprzeczkę ze starszym bosmanem. W rezultacie 

musiał zejść z pokładu i wynająć sobie ten mały apartament do czasu, aż znajdzie inny 

statek. Tu przynajmniej może odpocząć od napięć i stresów. — Uśmiechnął się. — Miły 

gość ten Phillips.

Miri zamknęła oczy. Kiedy już złapiesz świat za ogon, pomyślała, to pamiętaj, że na 

końcu jest pysk pełen ostrych zębów.

— Gdzie uczą szpiegów gry na omnichorze?

Zaskoczony Val Con zmarszczył brwi.

— To zasługa mojej krewnej, niejakiej Anne Davis — odparł ostrożnie. — 

Dopingowała mnie na każdym kroku, bo jej dzieciom los, niestety, poskąpił talentu.

— Twojej... krewnej.

Nie zabrzmiało to wprawdzie jak pytanie, ale natychmiast pośpieszył z odpowiedzią.

— Tak. Eee... ciotki? Żony brata mojego ojca?

— Ciotki — przytaknęła, zdumiona tą nieoczekiwaną luką w jego bogatym skądinąd 

terrańskim słownictwie.

— I nie tylko — dodał zamyślony. — Była też moją... macochą. Po śmierci matki 

trafiłem do jej domu i dorastałem z jej własnymi dziećmi.

— Czy to jest bliższe prawdy, niż... na przykład Connor Phillips? — spytała Miri. — 

Jesteś zupełnie pewny swojej tożsamości?

Przyjrzał jej się uważniej.

— Pytasz, czy nie zwariowałem? Wiem, kim jestem. Już ci to mówiłem. Nawet 

podczas najtrudniejszej akcji zawsze pamiętam swoje imię.

— Serio? To pocieszające — odparła bez przekonania.

Wciąż była spięta jak diabli.

— Coś nie tak, panno Robertson?

— Nie przeczę. Sęk w tym, że nie wiem, dlaczego mi pomagasz. Twoje wywody tu nie 

wystarczają. Skoro przedtem byłeś Phillipsem, dlaczego nie możesz być nim znowu? Znajdź 

sobie jakiś statek i opuść tę planetę! W imię czego jeszcze tu siedzisz? Przecież Juntavas cię 

nie znają. — Wzruszyła ramionami, żeby choć trochę zmniejszyć napięcie.

— Jestem dla ciebie tylko ciężarem. Jeżeli zniknę, to nawet kiedy spojrzą na ciebie — 

rozłożyła ręce — pójdą dalej.

W jego głowie z wolna uformowało się równanie. To fakt, mógłby uciec... Jej śmierć, w

zamian za jego życie. To, że aż tyle o nim wiedziała, już samo w sobie było niebezpieczne. 

Gdybym więc tylko... — pomyślał. Nie! Wyłączył Pętlę, choć jasno zdawał sobie sprawę, 

że śmierć Miri byłaby mu najbardziej na rękę.

Odstawił na bok pustą szklankę i zaczął przeglądać menu.

Miri spojrzała mu bacznie w twarz, lecz nie dostrzegła w niej nic poza ciekawością, co 

dziś jest na śniadanie.

— Co mi na to odpowiesz? — spytała.

Uniósł szczupłą rękę i wybrał jajecznicę. Potem popatrzył na dziewczynę.

— Myślę, że nie wolno nam lekceważyć wypadków ubiegłej nocy. Juntavas pewnie 

mnie nie znają, ale równie dobrze mogą mieć moje zdjęcie. Muszę to brać pod uwagę.

Znów w jego głowie ułożyło się równanie, lecz tym razem nie dotyczyło śmierci Miri, 

ale jej zdrady. Wynik był podobny — w gruncie rzeczy za jej życie mógłby wykupić własne 

z rąk Juntavas.

Spuścił powieki i wrócił do przeglądu menu. Z długiej listy wybrał jeszcze grzanki i 

owoce. Zabrał talerze z podajnika, podszedł do stołu i usiadł naprzeciw dziewczyny.

Wstała bez słowa i zamówiła kawę, trochę mocniejszą niż poprzednio. Potem 

ponownie usadowiła się na krześle.

— Jaka jest moja sytuacja? Z ofiary mafii stałam się więźniem politycznym Liadu?

Pokręcił głową, ale w gruncie rzeczy więcej uwagi poświęcał teraz temu, żeby w miarę 

sprawiedliwie podzielić dojrzałą straflę. Udało mu się. Podał jej połowę. Miri siedziała 

nieruchomo, więc położył owoc na stole, w zasięgu jej ręki.

— Dlaczego nie odpowiadasz? — zapytała hardo.

— Myślę... — wycedził z wolna, przełknąwszy łyżkę jajecznicy — że tkwimy wciąż w 

tym samym miejscu, w którym byliśmy na początku. Jesteśmy razem i nie mamy ochoty 

umierać. Każde z nas wniosło coś nowego... Coś, co zwiększyło nasze szansę. Moim 

zdaniem, przy odrobinie szczęścia wyjdziemy z tego cało, lecz na to szczęście musimy sobie 

zapracować.

Ugryzł grzankę i odruchowo sięgnął po szklankę z mlekiem. Skrzywił się, kiedy jej nie 

znalazł, westchnął i przeczesał palcami włosy.

— Najważniejsze to przeżyć. Możesz mi trochę opowiedzieć o swoich znajomych? 

Wspomniałaś przedtem, że ktoś ma dług wobec ciebie, i że ktoś inny przechowuje twoje 

rzeczy... Chciałbym usłyszeć nieco więcej, zanim zaczniemy coś planować.

Wstał i podszedł do podajnika, żeby zamówić drugą szklankę mleka.

Miri w milczeniu popijała kawę. Pistolet ciążył jej w kieszeni. Podzielała zdanie Val 

Cona, że w większej grupie łatwiej przetrwać. Choćby dlatego Gyrfalkowie zawsze chodzili 

parami. Nie potrafiła jednak przełamać swojej nieufności, choć jej towarzysz sprawiał 

wrażenie, jakby dokładnie wiedział, co ma zrobić.

— No dobrze — odezwała się po dłuższej chwili. — Zacznijmy od dłużnika. To... 

Murph. Angus G. Murphy III. Służyliśmy w tym samym plutonie. W pewnym momencie 

doszedł do wniosku, że ma już serdecznie dość zabijania. — Uśmiechnęła się do 

siedzącego naprzeciwko niej Val Cona. — Nie tak to sobie wyobrażał. Marzył o sławie i 

przygodach. W tej sytuacji uznaliśmy wszyscy, że będzie lepiej, jeśli odejdzie. Tak było 

najbezpieczniej.

Val Con jadł, patrząc jej prosto w oczy.

— Pożyczyłam mu na wykupne — ciągnęła Miri. — Pod warunkiem, że wszystko mi 

zwróci z nawiązką w ciągu trzech standardów. Minęły już prawie cztery.

Odchyliła się razem z krzesłem. Nietknięty owoc leżał pomiędzy nimi, jak nieme 

wyzwanie. Val Con udawał, że tego nie dostrzega.

— Bardzo się stawia?

— Nie, raczej się zgubił — sprostowała. — Znalazłam jego adres w infobazie, ale dom 

był zupełnie pusty. — Pokręciła głową. — Nie miałam czasu, żeby popytać wśród 

sąsiadów. Z tego, co o nim wiem, jest raczej domatorem.

Wypiła łyk kawy.

— Część swoich rzeczy trzymam u Liz. To przyjaciółka mojej matki. Mieszka w 

pobliżu miejsca naszego pierwszego spotkania. Plan jest taki: zadzwonię do niej i sprawdzę, 

czy jest w domu i pojadę po swoje manele.

— A później zaczniesz szukać zgubionego Murpha?

— Co ty powiesz! Jesteś tak mądry, jakbyś był prawdziwy!

Roześmiał się.

Spojrzała na niego szeroko rozwartymi oczami. Śmiech jakoś nie pasował do jego 

bezbarwnego głosu i nieruchomej twarzy. Ale jednak pobrzmiewała w nim szczera 

wesołość. W uszach Miri zadźwięczały echa melodii, którą wczoraj grał na omnichorze.

— Zróbmy inaczej — powiedział. — Zadzwoń do Liz i powiedz jej, że chcesz odebrać

swoje rzeczy, ale nie możesz sama przyjechać. Ja pojadę do niej...

— Nic z tego. Pokręcił głową.

— Zastanów się. W ten sposób unikniesz niepotrzebnego ryzyka. Wciąż mamy pewną 

szansę, że mnie nie kojarzą. A ciebie znają na pewno. Po moim wyjściu, możesz spokojnie 

zająć się szukaniem Murpha. — Machnął rękę w stronę pokoju.

— Tam masz komunikator. Cały glob jest do twojej dyspozycji.

Miri spojrzała na resztki kawy w swoim kubku. Czy ma zostawić Liz na łasce zabójcy i 

szpiega? W dodatku Liadena. Liadenowie zawsze grywają o wysokie stawki. To jest 

niemal źródłem ich dumy narodowej. Miri zamknęła oczy.

Czy można mu zaufać, czy nie? Otworzyła oczy.

— Liz nie cierpi Liadenów.

Val Con zmarszczył brwi, zacisnął usta i głośno odstawił szklankę.

— Wygląda na to, że cały wszechświat ma coś do Liadenów — mruknął.

Odchylił się razem z krzesłem i ugryzł mały kawałek strafli.

To w pewien sposób przeważyło szalę. Miri podniosła się, wstawiła kubek do 

zmywarki i poszła do pokoju.

— Zadzwonię do niej — rzuciła przez ramię.

* * *

Liz była w domu. Skrzywiła się, kiedy usłyszała, że Miri nie chce sama odebrać swoich 

rzeczy.

— Od kiedy to masz pomagiera? — zapytała, mrużąc piwne oczy. — Zawsze wolałaś 

działać w pojedynkę.

— Świat się zmienia — odparła Miri takim tonem, jakby naprawdę tak było.

Liz parsknęła cicho.

— Jest aż tak źle?

— Gorzej niż tydzień temu, lepiej niż za tydzień. Sama wiesz, jak to bywa. Nie muszę ci

tłumaczyć.

Nie musiała. Liz także była najemniczką.

— Na pewno chcesz wszystko zabrać? Po co ci niepotrzebny balast?

— Sęk w tym, że wyruszamy na wielkie tournee — odparła Miri. — Nie bardzo 

wiem...

— ...kiedy wrócę — dokończyła Liz. — Nie ma sprawy. Przyślij go tutaj. Powiesz mi, 

jak wygląda? Czy wystarczy, że poda hasło: „Przyszedłem po bagaże Rudej”?

Miri uśmiechnęła się.

— Hmmm... Niski, trochę chudy szatyn... Moim zdaniem, powinien iść do fryzjera. 

Zielone oczy. Facet. — Zagryzła usta i popatrzyła przyjaciółce prosto w oczy. — Liaden.

Ku jej zdumieniu Liz tylko skinęła głową.

— Czekam. Uważaj na siebie, mała. — Połączenie zostało przerwane.

Miri odwróciła się od monitora i spostrzegła Val Cona. Stał tak, żeby widzieć cały 

ekran, samemu nie będąc widzianym. Zamiast szlafroka miał na sobie czarne skórzane 

spodnie i ciemną koszulę. Mocno zużyty pas opinał mu biodra. Na nogach miał nie mniej 

sfatygowane buty.

Na pozór był nie uzbrojony.

Miri już otworzyła usta, żeby go o to spytać, lecz w porę przypomniała sobie, że ocalił 

jej życie celnym rzutem noża. Powstrzymała się więc od wszelkich uwag.

— Mogę już jechać?

— Sam słyszałeś. — Zawahała się. — Tylko... uważaj, czy cię ktoś nie śledzi. Moja 

matka i Liz... — Wykonała nieokreślony ruch rękami. — Poza Liz nie mam innej rodziny.

Val Con uśmiechnął się zdawkowo.

— Będę ostrożny. — Machnięciem wskazał na pokój. — Tu jesteś całkiem 

bezpieczna. Nigdzie nie musisz wychodzić i nikogo nie musisz wpuszczać. Sam wejdę. 

Najlepiej siądź do komputera i zacznij szukać Murpha. Mam tutaj bezpieczne łącze, więc 

nikt cię nie namierzy.

Przechyliła głowę.

— Chcesz mi powiedzieć, żebym się nie bała?

Wykrzywił usta, ale Miri nie bardzo wiedziała, czy to na pewno miał być uśmiech.

— Przepraszam — mruknął. — Chociaż... Tak, o to mi chodziło.

Z cichym westchnieniem pokręciła głową i odwróciła się do ekranu.

— Nie daj się zabić i po prostu przynieś mi moje rzeczy — powiedziała. — Zdążę 

przyszpilić Murpha, zanim wrócisz.

— Dobrze.

Kiedy się obejrzała, był już na korytarzu.

* * *

Pierwsze poszukiwania nie dały rezultatów. Wideofon w rezydencji pana Angusa G. 

Murphy’ego III był czasowo wyłączony. Na ekranie pojawił się za to inny numer. Miri 

próbowała się z nim połączyć, ale usłyszała tylko głos automatycznej sekretarki, więc 

szybko wcisnęła klawisz KASUJ.

— Nie dzwoń do mnie, sama cię znajdę — mruknęła z marsową miną. Nie chciała, 

żeby Murph wiedział o jej obecności.

Spróbują zatem popytać u sąsiadów, pomyślała, lecz chwilę później doszła do wniosku,

że nie powinna tego robić. Przy moim szczęściu trafią pewnie na miejscowego szefa mafii... 

Co prawda, zawsze mogła wyłączyć wizję, ale kto zechciałby rozmawiać z pustym 

ekranem?

Zmarszczyła brwi i z namysłem pochyliła się nad konsolą. Niezła zabawka, pomyślała. 

Nawet Baldwin nie miał u siebie czegoś takiego. Uniosła głowę i powiodła wzrokiem po 

pokoju. Uzmysłowiła sobie nagle, że bogactwo rzadko chodzi w parze z dobrym smakiem. 

Przypomniała sobie dziewczyny, które Baldwin sprowadzał do domu.

Nieoczekiwanie uśmiechnęła się, energicznym ruchem zerwała z fotela i poszła do 

swojej sypialni.

Stanęła przed ogromnym lustrem w garderobie, rozpuściła włosy i szczotkowała je tak 

długo, aż stały się zupełnie proste. Potem zażądała błyszczących, bogato zdobionych spinek 

i zaczęła układać kunsztowną fryzurę pełną loczków, luźnych kosmyków i drobnych 

warkoczyków. Wybrała zestaw do makijażu, kolczyki w kształcie wielkich kół, osiem 

pierścionków różnej wielkości — każdy z innego metalu — i naszyjnik spleciony ze 

srebrnych emaliowanych liści.

Przyjrzała się sobie krytycznym wzrokiem. Szlafrok znakomicie dopełniał całości, lecz 

po namyśle, zdecydowała się na śmiały dekolt. Uśmiechnęła się, poprawiła makijaż i wróciła

do komputera.

* * *

Wybrała firmę, która miała biuro w najdroższej dzielnicy miasta. Przybrała afektowaną 

minę i wystukała odpowiedni numer.

— Mylander i Zanthal, doradztwo finansowe — powiedziała sekretarka.

Miri wykrzywiła usta w przesadnym uśmiechu.

— Dzień dobry — zaszczebiotała z najlepszym yarkańskim akcentem. — Chciałabym 

porozmawiać z kimś konkretnym. Ten drań nie chce mi płacić... Rozumie pani? Łobuz.

Sekretarka zamrugała gwałtownie, ale starała się zachować spokój.

— Tak, tak... Oczywiście. Jestem pewna, że pan Farant z chęcią...

— Nieee — jęknęła Miri. — Posłuchaj, kotku. To raczej... delikatna sprawa. 

Wolałabym mówić z kobietą. — Znów wyszczerzyła zęby. — Chyba wiesz, o co mi 

chodzi. Takie tam babskie sprawy.

Sekretarka przełknęła ślinę.

— Jest jeszcze pani Mylander.

— O, cholera! Sama szefowa?

— Niezupełnie — sprostowała z przejęciem sekretarka. — Pani Susan Mylander jest 

wnuczką pani Lavinii Mylander...

— To cudownie! Chętnie z nią sobie pogawędzę, kotku. Stokrotne dzięki. Powiedz jej,

że dzwoni Amabel Gleason, dobrze?

— Tak, proszę pani. — Dziewczyna odzyskała już rezon, jakby stanęła na twardszym 

gruncie. — Zechce pani chwilę poczekać, już łączę.

Na ekranie pojawiła się abstrakcyjna mozaika, w pastelowych barwach, by nie męczyć 

oczu. Miri, wcisnęła dwa klawisze, nonszalancko rozparła się w fotelu i przybrała 

wyczekującą minę.

Ekran rozjarzył się po wystarczająco długim czasie, aby sekretarka zdążyła zapoznać 

panią Mylander z wrażeniami z rozmowy z nową klientką. Miri uśmiechnęła się nienaturalnie 

do młodej niewiasty w ciemnym urzędowym kostiumie.

— Pani Gleason? — zapytała kobieta modulowanym głosem, jak przystało na 

przedstawicielkę miejscowej elity.

Miri kiwnęła głową.

— Strasznie się cieszę, pani Mylander, że mogę z panią porozmawiać... i w ogóle. Na 

dobrą sprawę nie wiedziałam, do kogo powinnam się zwrócić. Kiedy ta ładna młoda 

sekretarka wspomniała mi o pani... — Zatrzepotała upierścienioną dłonią, rozsiewając 

ogniste błyski. — W pewnych sprawach tylko kobieta zrozumie kobietę...

— To prawda — odpowiedziała pani Mylander. — A o czym chciała pani ze mną 

mówić?

— No tak... Mogę zwracać się do pani „Susan”? Jest pani taka miła i w ogóle...

Miri pochyliła się w stronę monitora, jakby nieświadoma tego, że jest tylko w szlafroku.

Pani Mylander głęboko zaczerpnęła tchu.

— Jeśli to pani ułatwi rozmowę... Tak, proszę mi mówić Susan.

— Wielkie dzięki. Zatem... Wiesz, jacy są faceci. — Miri przewróciła oczami i znów 

machnęła ręką. — Ciągle są z nimi jakieś kłopoty. Chodziliśmy ze sobą chwilę i nawet mi 

się podobał. Sama rozumiesz, miał trochę kasy i stałą robotę na promie. Ciągle kupował mi 

prezenty i zapraszał w rozmaite miejsca... — Wzruszyła ramionami i paplała dalej. — W 

końcu spytał, czy za niego wyjdę. Typowy kontrakt z klauzulą, że zajmie się dziećmi 

zrodzonymi w czasie trwania związku, nawet gdyby coś między nami było nie tak.

— Znam treść takiej umowy. Podpisała ją pani?

— Aha. I on też. Potem przeprowadziłam się do niego. Jakieś trzy miesiące później 

okazało się, że jestem w ciąży. Wcale się tym nie przejęłam, choćby ze względu na 

klauzulę... — Znów przerwała, gwałtownie spuściła głowę i wierzchem dłoni otarła 

załzawione oczy. — Łajdak zostawił mnie na lodzie.

Zapadła chwila milczenia. Miri znowu spojrzała w ekran i dzielnie usiłowała się 

uśmiechnąć.

— Pani Gleason... Doprawdy nie wiem, co to ma wspólnego z naszą firmą — z 

profesjonalnym zafrasowaniem powiedziała Susan Mylander.

— Zaraz do tego dojdę — odparła Miri. Wyraźnie zebrała się w sobie, — Kontrakt 

opiewa na trzy lata. Zostałam sama, a on mówi, że wcale mi nie pomoże i że umowa jest 

nieważna, bo to nie jego dziecko!

— A jego? — zapytała pani Mylander, z coraz większym zainteresowaniem 

przyglądając się swojej rozmówczyni.

Miii wzruszyła ramionami.

— Chyba tak. Nie pamiętam wszystkiego tak dokładnie. Tyle się wtedy wydarzyło i w 

ogóle... Nie wiedziałam, że mi się oświadczy! Zrozum, Susan, nie jestem z kamienia. A na 

promie pracuje się na zmiany: dwa tygodnie roboty, dwa tygodnie wolnego.

— W dalszym ciągu nie bardzo rozumiem, jak mogłabym pani pomóc. Zajmujemy się 

doradztwem finansowym...

— No właśnie! — zawołała Miri. — On jest mi winien kasę! Według umowy miał mi 

płacić za każdego bachora, aż do końca małżeństwa. To może być równie dobrze jego 

dzieciak. Byliśmy poślubieni. — Wzięła głębszy oddech, żeby nieco się uspokoić. — 

Powinnam dostać sporą sumę, a on wciąż swoje, że nie zapłaci. Dlatego szukam pomocy. 

Niech mu pani odbierze te pieniądze!

— Hmmm... Rozumiem. — Pani Mylander przerwała na króciutką chwilę. — Ale 

wydaje mi się, że ta sprawa nie leży w naszych kompetencjach. Moim zdaniem, powinna 

pani iść do adwokata. Dobry prawnik bez najmniejszego trudu zbierze potrzebne materiały, 

wytoczy pani mężowi sprawę o pogwałcenie zasad kontraktu i zażąda odszkodowania. 

Jeżeli wówczas mąż odmówi, proszę zwrócić się ponownie do nas. Już my znajdziemy 

sposób, żeby wyciągnąć od niego całą kwotę. — Wsparła brodę na splecionych dłoniach. 

— To najwłaściwsza kolej rzeczy. Najpierw adwokat, potem wyrok. Sąd wyda orzeczenie,

czy pani mąż jest ojcem dziecka i czy świadomie złamał warunki umowy. Na tym etapie nie 

umiem pani więcej pomóc.

— Och... — zająknęła się Miri i wykrzywiła usta w podkówkę. Zaraz jednak zmusiła 

się do uśmiechu, chociaż od takiej ciągłej gimnastyki bolały ją już mięśnie twarzy. — Cóż, 

w takim razie... W porządku, Susan. Znam paru adwokatów. Na pewno dadzą sobie radę. 

— Wyciągnęła rękę w stronę monitora, jakby chciała pogładzić ją po dłoni.

Pani Mylander była ulepiona z twardej gliny. Nie umknęła przed zdalną pieszczotą, 

jedynie mocno zacisnęła zęby.

— Strasznie dziękuję ci za radę — zagruchała Miri i wcisnęła klawisz STOP.

Potem przez pięć minut leżała wtulona w poduszki na kanapie i zanosiła się od 

śmiechu... aż z kącików grubo pomalowanych oczu pociekły jej łzy. Kiedy już złapała 

oddech, poszła do kuchni zrobić sobie kawę.

Po pewnym czasie usiadła z powrotem do komputera i zaczęła montować nagranie.

* * *

Liz otworzyła drzwi i spojrzała z góry na przybysza. Val Con skłonił się, jak przystało 

na dobrze wychowanego młodzieńca, uniósł głowę.

— Przyszedłem po rzeczy Miri — powiedział grzecznie.

Bez słowa wpuściła go do środka i starannie zamknęła wszystkie zamki. Przeszli przez 

małą, ciemną sień do jasnego salonu. Val Con stanął w progu, a Liz z wolna podeszła do 

pustego krzesła — jedynego kawałka pomieszczenia, na którym nie piętrzyły się stosy 

wideoksiążek.

— Chodź tu, Liadenie. — Zabrzmiało to niczym rozkaz.

Val Con bezszelestnie przesunął się w jej stronę i swobodnym ruchem skrzyżował ręce 

na piersiach.

Popatrzyła na niego w milczeniu, a on zrewanżował jej się tym samym. Zauważył siwe 

kosmyki w jej gęstych ciemnych włosach, zmarszczki wokół ust i oczu, i silny podbródek. 

To była twarz kobiety przywykłej do wydawania komend, zdającej sobie sprawę z wagi 

każdego słowa.

— Przyszedłeś po rzeczy Miri.

— Tak, Eldemo — odparł uprzejmym tonem, tytułując ją Pierwszą Mówczynią klanu.

Parsknęła gniewnie.

— Powiedz mi, Liadenie, dlaczego mam ci wierzyć?

Zrobił zdziwioną minę.

— Miri...

— Darzy cię zaufaniem — przerwała mu. — Bo jesteś młody i piękny. To często 

spotykana słabość ludzi wychowanych w brzydocie i wśród niebezpieczeństw, a nie w 

słonecznym Liadzie.

Val Con stał spokojnie i czekał, co będzie dalej. Liz gwałtownie szarpnęła głową.

— Czy ty wiesz, co się dzieje, kiedy ktoś dorasta na takiej planecie, jak Surebleak? 

Wiesz, o czym myśli, kiedy nagle zobaczy coś pięknego? Zapomina o bożym świecie, o 

tym, że śliczny szczur w dalszym ciągu pozostaje szczurem. Ze może ugryźć. — Zacisnęła 

usta w wąską linię.

— Dla mnie mógłbyś mieć nawet trzy głowy, jedną gorszą od drugiej! — warknęła. — 

Chodzi mi o to, dlaczego mam ci ufać?

Westchnął.

— Choćby dlatego, że przyszedłem tutaj z polecenia Miri. Sama sobie odpowiedz, czy 

zrobiła słusznie, czy zupełnie zgłupiała na mój widok. Chyba się mnie nie boisz?

Liz wybuchnęła śmiechem.

— A to ci nerwus! — Nagle spoważniała. — W co ona znowu się wpakowała? 

Dlaczego nie przyszła sama?

— Wolałbym o tym nie mówić — odparł ostrożnie. — Po prostu... ma kłopoty.

— Aha. Na każdą z nas kiedyś przychodzi taka chwila — powiedziała przyciszonym 

głosem, jakby bardziej do siebie. Ale wciąż uparcie świdrowała wzrokiem stojącego przed 

nią Val Cona, jakby rzeczywiście wyrosła mu druga głowa.

— Zostaniesz z nią? Będziesz ją chronił? Mówiła, że działacie razem.

— Będę z nią kroczył ramię w ramię, Eldemo. Jestem pewien, że nam się uda wybrnąć 

z tego bez szwanku.

Z ulgą stwierdził, że Pętla nie zadała kłamu tym stwierdzeniom.

Liz energicznie skinęła głową, podeszła do stołu i spod gigantycznego stosu kaset 

wyciągnęła czarne błyszczące pudełko. Było szerokie na dwie dłonie, dwa razy dłuższe — i 

nieporęczne. Nie mieściło się w kieszeni.

Potem spośród kaset wydobyła nieco zniszczony płócienny worek. Włożyła do niego 

pudełko, zaciągnęła sznurek i podała worek Val Conowi.

— Dziękuję. — Skłonił się z uszanowaniem. Domyślił się, że Liz nie ma mu już nic 

więcej do powiedzenia, więc odwrócił się, żeby odejść.

Był już w sieni, kiedy zawołała za nim:

— Liadenie!

Odwrócił się miękkim, płynnym ruchem.

— Tak, Eldemo?

— Pilnuj jej, Liadenie, i nie próbuj żadnych swoich sztuczek. Opiekuj się nią najlepiej 

jak potrafisz.

Ukłonił się.

— Tak właśnie zamierzam zrobić, Eldemo.

Okręcił się na pięcie i odszedł.

Liz westchnęła. Cóż jeszcze mogła mu powiedzieć? Chyba tylko, że... Ale Miri na 

pewno o tym wiedziała. Prawda?

Usłyszała szczęk odsuwanej zasuwy. Cicho skrzypnęły zawiasy, a potem zapadła cisza.

Po chwili, bardziej z przyzwyczajenia, niż rzeczywistej potrzeby, wyszła do sieni, żeby 

sprawdzić, czy Val Con zamknął drzwi.

* * *

Pani Hansforth była bardzo podekscytowana. Ostatni raz miała do czynienia z podobną 

transmisją przed wieloma laty, ale od tego czasu praktycznie nic się nie zmieniło. Obraz 

docierający do niej z przestrzeni kosmicznej trochę śnieżył i chwilami zamierał. Dźwięk był 

trochę opóźniony, przez co sprawiał, że czasami ruchy ust kobiety widocznej na ekranie nie 

zgadzały się z wypowiedzianymi.

Nawet nie żałowała, że przekaz nie był skierowany do niej. Skorzystała z okazji, by 

trochę poplotkować.

Tak, tak, odpowiedziała szczerze ciemnowłosej dziewczynie o poważnym wyrazie 

twarzy, dobrze znam Angusa. Miły chłopak, spokojny, stroni od hucznych zabaw... A jego 

narzeczona jest naprawdę śliczna. Szkoda, że właśnie teraz wyjechali z miasta...

Dokąd? Och, przecież na uczelni są właśnie wakacje. Zabrał narzeczoną i na parę 

tygodni wyskoczył do Econsey. Pewnie chcieli być całkiem sami i dlatego nie włączyli 

przekazów. Na pewno się nie spodziewali...

Nie wiedział, że ktoś go może szukać? Naprawdę szkoda... Pani Hansforth starała się 

mówić jak najkrócej — połączenie ze statku na orbicie kosztowało dosłownie krocie. 

Młoda kobieta wspomniała coś o wynikach badań, które Angus kiedyś prowadził w 

kosmosie. No proszę...

Może zostawić mu wiadomość? — spytała pani Hansforth. Och, już za parę godzin leci 

pani dalej? Wątpię, czy w tak krótkim czasie zdoła go pani znaleźć...

Zatem w powrotnej drodze? Pani Mylander powiedziała, że zadzwoni jeszcze raz, być 

może z większym wyprzedzeniem, by go na pewno zastać. Jeśli zaś chodzi o badania... No 

cóż, sama pani wie, jak to jest w kosmosie...

Pani Hansforth przytaknęła pospiesznie, chociaż nigdy w życiu nie wystawiła nosa poza 

ojczystą planetę.

Westchnęła smutno, gdy transmisja dobiegła końca. Rozmawiała ze statkiem! Ten mały 

Angus musi być ważniejszy, niż na to wygląda. Co za niezwykła historia!

* * *

Miri rozparła się w fotelu, przełączyła kilka klawiszy i uśmiechnęła się do siebie. 

Sposób opóźnienia dźwięku był bardzo prosty — wystarczyło odbić sygnał od siedmiu 

satelitów i trzy razy przepuścić przez linię naziemną. Val Con niepotrzebnie z pewnym 

lekceważeniem wyrażał się o możliwościach swojego komputera. Ciekawe, czy wszystko w

życiu traktuje tak pogardliwie?

Popijając wyborną kawę, zastanawiała się, co dalej. Niewiele wprawdzie dowiedziała 

się, lecz znalazła punkt zaczepienia. Nacisnęła kilka klawiszy i w polu SZUKAJ wpisała 

„Econsey”.

Usłyszała szmer otwieranych drzwi i odwróciła się błyskawicznie z ręką zaciśniętą na 

kolbie pistoletu w kieszeni szlafroka. Do pokoju wszedł Val Con. Na ramieniu miał jej 

worek. Stanął jak wryty i na jego twarzy pojawił się wyraz komicznego przerażenia.

Miri wydęła usta i wyjęła rękę z kieszeni.

— Nie podoba ci się mój makijaż!

— Wręcz przeciwnie — mruknął — jestem pod wrażeniem.

Ściągnął worek z ramienia. Miri złapała go zachłannym ruchem i usiadła ze 

skrzyżowanymi nogami na podłodze, w cieniu omnichory. Błyskawicznie wyjęła pudełko i 

przesunęła dłonią po czarnej błyszczącej pokrywce, po czym przecisnęła je lekko do siebie 

i popatrzyła na Val Cona.

— Co tam u Liz?

— Szczerze mówiąc, lepiej niż u mnie — odparł wciąż spoglądając na nią, ciężko 

opadł na stołek obok instrumentu.

Włosy. Jak można pozwijać, poplątać i pokręcić włosy w tak koszmarny, idiotyczny 

sposób? W dodatku ta maska na twarzy... puder źle zakrywający piegi na jej nosku, i 

„zabójcze” cienie na powiekach. Oczy, chociaż wydawały się o wiele większe, były zupełnie

pozbawione blasku. Niestarannie dobrany róż na policzkach kłócił się z kolorem włosów, a 

niebieskie usta żarzyły się jak neon. Każda obrączka i bransoleta — a miała ich całe 

mnóstwo — błyszczały tandetnym blaskiem. Pokręcił głową w niemym zdumieniu.

Miri wykrzywiła twarz w uśmiechu. Był to upiorny uśmiech — rozciągnięte usta i siatka 

zmarszczek na policzkach.

— Nie powiesz mi, że jestem ładna?

Złożył ręce na omnichorze i wsparł na nich brodę.

— Moim zdaniem, wyglądasz jak dziwka — stwierdził bez ogródek.

Roześmiała się i klasnęła w upierścienione dłonie.

— To samo pomyślała babka z biura rachunkowego! — Nagle spoważniała. — Jaka 

szkoda, że sam siebie nie widziałeś. Byłeś zupełnie zaskoczony. — Pokręciła głową. — 

Czego was uczą w tej szkole dla szpiegów?

Uśmiechnął się.

— Są pewne rzeczy, których nawet intensywny trening nie zdoła wykorzenić — 

powiedział. — Wychowywano mnie na dżentelmena.

— Naprawdę? — Popatrzyła na niego z podziwem. — I co się stało potem?

Nie dał się złapać na tę przynętę. Nieznacznym ruchem wskazał na rozmównicę.

— Murph?

Westchnęła.

— Na wakacjach ze swoją dziewczyną. W jakimś Econsey. Półkula południowa. Tyle 

zdołałam się dowiedzieć. Właśnie zamierzałam poszukać czegoś więcej, kiedy tu wszedłeś i 

zacząłeś krytykować moją fryzurę.

— Econsey leży na wschodnim wybrzeżu, na południe od równika — przeczytał 

informacje, które właśnie pojawiły przed jego wewnętrznym okiem. — To niewielka 

miejscowość letniskowa na najbardziej wysuniętym na wschód przylądku, z trzech stron 

otoczona przez ocean Maranstadt. Liczba stałych mieszkańców: czterdzieści tysięcy, wraz z 

turystami: około stu sześćdziesięciu tysięcy. Główne źródła dochodu: hazard, przemysł 

spożywczy i gorzelniczy, baza noclegowa, rozrywka, import egzotycznych towarów. — 

Przerwał i pokiwał głową. — W sferze wpływów Juntavas... lecz mafia nie przejęła tam 

pełnej kontroli.

Miri gapiła się na niego, a on nie umiał niczego wyczytać z jej upaćkanej grubym 

makijażem twarzy.

— Po co ci komputery, skoro masz taką świetną pamięć?

Nagle wkurzył się, sam nie wiedząc, czemu.

— Pójdziesz się umyć? — burknął.

Zachichotała.

— A niby dlaczego? Czyżbym była brudna?

Ale posłusznie wstała z podłogi i z pudełkiem w ręku poszła do sypialni. Val Con 

podniósł klapę omnichory i przebiegł palcami po klawiszach.

Miri weszła do łazienki, zdjęła kolczyki, pierścionki i naszyjnik, a na koniec wyplątała z 

włosów spinki. Wszystko razem włożyła do pojemnika w ścianie. Potem zrzuciła szlafrok i 

wepchnęła go tam, gdzie biżuterię. Zamknęła wieko, wdusiła przycisk z napisem ZWROTY 

i pochyliła się nad zlewem.

Zmywanie pudru trwało dłużej niż jego nakładanie. Najgorsze było pozbycie się cieni na

powiekach. Z uwagą przyjrzała się umytej twarzy, splotła warkocz i starannie upięła go na 

głowie.

Potem się ubrała. Dobrze znane ciuchy leżały na niej niczym druga skóra. Włożyła buty 

i zawiązała chustkę na przedramieniu. Wzięła do ręki szeroki pas z ukrytą kieszenią i po 

cichu wróciła do sypialni.

Przycupnęła na brzeżku rozgrzebanego łóżka i niczym żongler obróciła w dłoniach 

pudełko, które przyniósł jej Val Con. W odpowiedniej sekwencji nacisnęła siedem 

zamków. Rozległ się głośny trzask, głośniejszy nawet od muzyki, dochodzącej z drugiego 

pokoju. Miri postawiła pudełko na łóżku i zdjęła przykrywkę.

Potem wyjęła z niego fałszywą przegródkę, która zasłaniała dodatkowy schowek, i 

odłożyła ją na bok.

W schowku znalazła klucz z niebieskiego świetlistego metalu, plik papierów, chropawo 

szlifowany rubin wielkości terrańskiej ćwierćbitówki, przewiercony kawałek malachitu i 

złoty pierścień z przyćmionym szafirem. Wszystko to pieczołowicie schowała do kieszeni 

ukrytej w pasie. Potem wyjęła ostatni przedmiot i z namysłem zważyła go w dłoni.

W rozproszonym świetle rozbłysnął złotą nitką, czerwoną błyskawicą i granatową 

plamą. Miri pospiesznie odwróciła go na drugą stronę i przesunęła kciukiem po grubym 

ornamencie. Już setki razy próbowała odczytać te obce znaki wyryte na polerowanej 

metalowej powierzchni...

Nagle rozległ się brzęk dzwonka. Raz... drugi...

Miri szybko ukryła swoje skarby w skrytce, zapięła pas na biodrach i czym prędzej 

podeszła do drzwi.

* * *

Już po drugim dzwonku Val Con znalazł się przed ekranem. Podał komendę BEZ 

WIZJI, by nikt po tamtej stronie nie mógł go zobaczyć, i wcisnął klawisz ODBIÓR.

Ze zdumieniem ujrzał, że w recepcji stoi jeden z tajniaków, którzy go wczoraj 

aresztowali. Za nim tłoczyło się sześciu innych. Potrząsnął głową, żeby pozbyć się niemiłego 

uczucia deja vu.

— Pan Phillips? — spytał stojący na przedzie.

— Owszem — odparł Val Con i wziął do ręki leżącego na monitorze pilota.

— Pan Connor Phillips? — upewnił się tajniak. — Były członek załogi frachtowca 

„Salene”.

Val Con przeszedł na drugą stronę pokoju, do barku.

— Nie zaprzeczam — powiedział. — Pracowałem jako spedytor na „Salene”. Ale z 

kim mówię? I dlaczego? Wydałem polecenie, żeby mi nie przeszkadzać.

Położył pilota na błyszczącym kontuarze i uruchomił podajnik z drinkami.

— Nazywam się Peter Smith. Wraz z tutejszą policją prowadzę śledztwo w sprawie 

wczorajszego wybuchu w siedzibie Partii Terrańskiej.

Val Con zamówił podwójny koniak.

— Nie wiem, o czym pan mówi, panie Smith. Czyżby chciał pan oskarżyć mnie o 

podłożenie bomby... gdzie to było? Na Placu Terrańskim?

— W siedzibie Partii Terrańskiej — w głosie rozmówcy można było wyczuć 

zniecierpliwienie. A potem nastąpiła przerwa, jakby Smith musiał nagle zaczerpnąć 

oddechu. — Szukamy człowieka o nazwisku Terrence O’Grady. To on spowodował 

wybuch i uciekł. Przepytujemy wszystkich, którzy w ciągu ostatnich dwóch tygodni przybyli 

na tę planetę. Odmowa zeznań to poważna sprawa, panie Phillips — stwierdził Pete. — To 

niemal jak przestępstwo.

Val Con poprosił o następny koniak.

— Jestem zdruzgotany.

Miri otworzyła drzwi i wyszła z sypialni. Na chwilę zatrzymała się przed monitorem, a 

potem skierowała się do pokoju Val Cona.

— Panie Smith — westchnął młodzieniec — jeżeli mam być szczery, to nic mnie nie 

obchodzi pogoń za zbrodniarzem, który wysadził w powietrze tę waszą siedzibę. Ale z 

drugiej strony okropnie nie lubię, kiedy ktoś mnie traktuje jak kryminalistę. Więc skoro już 

oderwał mnie pan od moich zajęć, niech pan zadaje te swoje pytania.

— Świetnie — powiedział Pete. — Proszę zatem dać znać portierowi, by nas wpuścił. 

To zajmie kilka minut...

— Panie Smith, błagam... — jęknął Val Con. — Powiedziałem, że czekam na pytania, 

ale nie zapraszałem pana do siebie na górę. Jestem w trakcie... powiedzmy... pewnych 

negocjacji, a obecność policji stawia mnie w złym świetle.

Miri położyła jego pistolet na barze i zniknęła w kuchni. Val Con zamówił następny 

koniak, przypiął broń do pasa i czekał. Po pewnym czasie znowu rozległ się głos Pete’a:

— Zgoda, panie Phillips. Jak pan sobie życzy. Gdzie pan był wczoraj pomiędzy 

dwudziestą drugą czterdzieści pięć a północą?

Miri wróciła i ze zdumieniem spojrzała na rząd kieliszków stojących na kontuarze. Bez 

słowa odwróciła się w stronę monitora.

— Wczoraj? — powtórzył Val Con tonem swobodnej konwersacji. — Bawiłem u 

przyjaciół. Urządziliśmy sobie małą bibkę z pogawędką i fajerwerkami.

Zamówił jeszcze jeden koniak.

— Rozumiem. Oczywiście może pan podać mi nazwiska i adresy wspomnianych 

przyjaciół — powiedział Pete i dał znak głową swoim podkomendnym. Dwóch z nich 

oderwało się od grupy i pobiegło do windy.

— Mogę — odparł Val Con — ale nie podam.

— Rozumiem — powtórzył Pete. — Panie Phillips... Czy mówi panu coś nazwisko 

Terrence O’Grady?

— Nie. — Val Con podał Miri dwa pełne kieliszki i wskazał jej drzwi do sypialni. 

Popatrzyła na niego zdziwiona. Sięgnął pod ladę, wyjął stamtąd zapalniczkę i podał jej. 

Dziewczyna uśmiechnęła się ze zrozumieniem i zniknęła za drzwiami sypialni.

— Panie Phillips, nalegam, żeby mnie pan wpuścił.

— Panie Smith, nalegam, żeby pan okazał odpowiedni dokument, uzasadniający to 

niemiłe najście. — Miri wzięła następne dwa kieliszki i poszła do drugiej sypialni. W pokoju 

pojawił się dym.

— Ma pan jeszcze jakieś pytania? — mruknął Val Con.

— Dlaczego zrezygnował pan z pracy na „Salene”?

— Nie podobały mi się stosunki międzyludzkie. Tak, tak... zawiodłem się, panie Smith. 

Ale nie rozumiem, jaki to ma związek z pańskim dochodzeniem. „Salene” ani nie przewoziła 

ładunków wybuchowych, ani nie spotkałem na jej pokładzie żadnego O’Grady’ego. Nikt o 

tym nazwisku nie przedstawił mi się od dnia, w którym zobaczyłem Lufkit. Prawdopodobnie

w całym moim życiu nie pojawił się żaden O’Grady, lecz to już pozostawiam panu do 

sprawdzenia.

Dym bił już z obu otwartych sypialni i mieszał się pod sufitem.

Val Con wyłączył podajnik i wylał na dywan zawartość jeszcze jednego kieliszka. Miri 

wzięła następne dwa i szczodrze spryskała alkoholem fotele i kanapę, po czym przytknęła 

do poduszki płonącą zapalniczkę.

— Panie Smith? — rzucił Val Con do mikrofonu.

Miri rozlewała teraz koniak po dywanie.

— Słucham? — warknął Pete.

— Chce mnie pan jeszcze o coś zapytać? Bo powinienem już wracać do pracy.

Val Con uniósł rękę, żeby powstrzymać Miri. Czekała, w każdej chwili gotowa 

podpalić dywan.

— Aaa... tak. — Pete głęboko zaczerpnął tchu. — Panie Phillips... lubi się pan 

przebierać?

— A pan lubi lizać końską dupę, panie Smith?

Val Con wcisnął klawisz STOP. W tym momencie Miri rzuciła zapalniczkę na dywan.

Syk, który dobiegał z sypialni po prawej stronie świadczył, że włączyły się już 

spryskiwacze. Zza drzwi frontowych dobiegały donośne okrzyki.

Miri i Val Con byli już w kuchni, przy drzwiach wiodących do piwnicy. Miody człowiek

otworzył je kopnięciem, przekręcił jakąś wajchę i odwrócił się do dziewczyny. Pokręciła 

głową.

— Dżentelmen w każdym calu.

Wyszczerzył zęby w radosnym uśmiechu.

— Dzięki.

Pognali w głąb wąskiego korytarza wiodącego ich do wielkiego świata.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Był samcem, choć nie miało to dla niego wielkiego znaczenia. O wiele ważniejsze było 

dla niego jego imię. Kiedy przedstawiał się ludziom, trwało to bite trzy godziny. Pełna 

wersja wymagała aż dwunastu godzin. Ale w paszporcie i innych dokumentach 

wymyślonych przez wiecznie zagonione nacje posługiwał się skróconą formą.

Nosił się iście po królewsku, jak przystało na T’caraisa i kogoś, kto ma na karku już 

ponad sto standardów, mimo że pobratymcy często oskarżali go o nadmierną popędliwość. 

W papierach miał wypisane: Dwunasty Pancerz Piątego Żłobionego Noża Klanu Źródła 

Średniej Rzeki z Jaja Hodowcy Zielonodrzewa z Gniazda Wytwórców Włóczni, Szlifierz.

Paru przedstawicieli ludzkich klanów — Terrańczyków i Liadenów — znało go po 

prostu jako Szlifierza.

W podróż wybrał się w towarzystwie kilku ważniejszych członków klanu: Trzonka, 

Selektora, Rymarza i Dozorcy, który pozostał na orbicie. Reszta rodziny została w domu, 

doglądając noży w zimnych i pięknych jaskiniach Średniej Rzeki. Wyruszyli za radą 

Starszyzny w wielki wszechświat, żeby zdobyć wiedzę, jakie noże najlepiej się sprzedają. 

Napis na wizie głosił „Ocena rynku”, a Szlifierz postrzegał tę podróż jako swoistą formę 

edukacji. Przecież należało się dowiedzieć, jakie ostrze wyhodować, jaki mu potem 

zaszczepić szlif, wygładzić trzonek i ukształtować odpowiednią pochwę. Nigdy nie wątpił, 

że mieszkańcy planet używają i potrzebują noży. A noże sprzedawane przez Klan Źródła 

Średniej Rzeki były w najwyższej cenie.

Tak więc już od siedmiu lat byli w ciągłej podróży. Szlifierz uważał, że minie jeszcze 

siedem, zanim zgromadzą tyle informacji, by móc przekazać je Starszyźnie.

Był jeszcze stosunkowo młody i jego dwunasty pancerz był niebezpiecznie miękki, 

kiedy wyruszał na tę wyprawę. Dopiero ostatnio mu stwardniał. Mimo to, przedstawiciele 

innych niźli Clutch narodów spoglądali nań z niemym podziwem. Bo też niewielu z klasy 

pracującej podróżowało między planetami. Zielony Szlifierz ważył niemal dwieście 

kilogramów i był o jedną trzecią większy od smukłych dyplomatów, wysyłanych przez klan 

Ambasadorów do światów zamieszkałych przez ludzi.

Młodość ma swoje prawa, dlatego Szlifierz bardzo lubił się bawić. Teraz właśnie w 

największym pośpiechu zdążał z kompanami ulicą, wzdłuż której ciągnęły się dwa długie 

szeregi pastelowych domów. Właśnie stąd dobiegała cichutka muzyka. Ktoś mógłby mu 

zarzucić, że dla takiej błahostki zmusza swoją kompanię niemal do galopu. Lecz kuzyni od 

dawna znali jego słabość — i nie mieli o to najmniejszej pretensji.

Szli zatem wąskim pasem ziemi, tradycyjnie biegnącym wzdłuż terrańskich chodników. 

Co im, do diaska, przeszkadza używać kamieni? — utyskiwał Selektor, dobrze wszystkim 

znany z ciętego języka. Po co oni stosują ten... jak mu tam?... beton? Przecież to się za 

szybko zużywa. Gdybyśmy my polegali na tym... jak mu tam?... betonie, to całymi dniami 

naprawiali byśmy rozwalone drogi i nie zostałoby czasu na inną robotę.

Trzonek przypomniał mu, że żywot człowieka jest wyjątkowo krótki i ulotny.

— Całe pokolenia mogą tędy chodzić, zanim taka nawierzchnia ulegnie zniszczeniu. A 

poza tym oni są sprytni, więc lada dzień mogą wpaść na pomysł, żeby to jakoś ulepszyć. 

Dla nich to żaden problem, bracie.

Nie wiadomo, co Selektor zamierzał odpowiedzieć na tę łagodną połajankę, bo w tej 

samej chwili gdzieś z tyłu rozległ się donośny ryk syreny. Po sekundzie zawtórowała jej 

druga — tym razem przed nimi. Dom po przeciwnej stronie ulicy zaczął nucić jakąś 

melodię.

Szlifierz przystanął zachwycony.

Dom nadal śpiewał. Gromadziło się przed nim coraz więcej ludzi, którzy krzyczeli 

głośno, jakby zamierzali połączyć się we wspólnym chórze. Akompaniowały im wyjące 

syreny umieszczone na dachach czerwonych pojazdów, które z piskiem opon wjechały na 

scenę.

Szlifierz skręcił w stronę rozśpiewanego domu. Widząc, że jest w transie, jego kuzyni 

posłusznie poczłapali za nim.

Przeszli przez ciżbę jak stado słoni przez spaloną słońcem sawannę. Nawet nie 

zatrzymali się na wezwanie policjanta. Prawdopodobnie go nie usłyszeli — a jeśli nawet, to 

jego krzyki uznali za część występu.

Szlifierz wkroczył na czele swojej kompanii do recepcji. Tutaj jęk syren był o wiele 

słabszy, a bogata kakofonia głosów ścichła do głuchego pomruku. Na pierwszy plan wybijał

się śpiew domu, wygrywany na jednej i tej samej nucie w żarliwym poczuciu triumfu.

Budynek działał też na inne jego zmysły. Szlifierz czuł pod stopami miękki dywan, 

podziwiał błyski światła w lustrach i sycił oczy kolorami. Chłonął ów występ całym sobą, 

wiedząc, że ma do czynienia z prawdziwym dziełem sztuki.

Stojący za nim członkowie klanu czekali cierpliwie.

* * *

Coś to za łatwo poszło, pomyślała z niepokojem Miri. Wąski korytarzyk kończył się 

drzwiami na parterze. Czekali tam, aż do przybycia strażaków. Potem Val Con ukradkiem 

wysunął się z ukrycia i wmieszał w tłum lokatorów uciekających ze swoich mieszkań. Miri 

posłusznie szła za nim.

Kiedy dotarli do głównego holu, Val Con oderwał się od uciekinierów i jak duch 

zniknął wśród zarośli sztucznej oazy. Miri znalazła się tam chwilę później, zaintrygowana 

jego dziwacznym zachowaniem.

W ciągu dosłownie paru minut, hol wypełnił się hałaśliwym i podenerwowanym tłumem. 

Policjanci i strażacy biegali na wszystkie strony, krzyczeli i popychali wychodzących ludzi. 

Miri spostrzegła, że Peter Smith także znalazł się na ulicy, wypchnięty przez dwóch 

ratowników. Uśmiechnęła się nieco złośliwie.

— Twardzielu?

— Hmmm?

Do budynku wkroczyło kilka wielkich żółwi. Val Con przyglądał im się uważnie, ze 

zmarszczonymi brwiami.

— Znasz Terrence’a O’Grady’ego?

Strzelił oczami w jej stronę. Wyraz skupienia zniknął z jego twarzy, zastąpiony przez 

leciutki uśmiech. Przygotowała się na kłamstwo.

Val Con uniósł jedną brew i odetchnął głęboko.

— Nie znam — powiedział powoli — ale za to przez kilka dni posługiwałem się jego 

nazwiskiem.

A jednak nie skłamał.

— Tego się właśnie obawiałam. — Ruchem głowy Miri wskazała na zielonych 

kosmitów. — To jacyś twoi koledzy?

Wrócił do przerwanej obserwacji.

— Trudno powiedzieć z tej odległości. Może raczej... kuzyni?

Popatrzyła na niego osłupiała. W tej samej chwili jeden z Clutchów zadudnił coś 

niezrozumiale głębokim basem. Val Con roześmiał się radośnie.

— To Szlifierz.

— Kto?

— Szlifierz — powtórzył. — Ten wielki w środku to mój brat, Szlifierz.

— Aha.

Zerknęła na żółwie, a potem znów na niego. Może jednak naprawdę miał trochę źle w 

głowie? Tylko spokój, Robertson, pomyślała, tylko spokój może cię uratować.

Trzech kosmitów stało z tępymi minami, patrząc po prostu przed siebie, czwarty zaś — 

gadatliwy i o głowę wyższy od innych — rozglądał się z wyraźnym podnieceniem. Szlifierz, 

powtórzyła w myślach Miri.

— No dobrze... — Potraktowała słowa młodzieńca jako żart. — A co on robi?

— Moim zdaniem... — mruknął Val Con, nie spuszczając wzroku z niecodziennych 

gości — słucha muzyki.

Miri z trudem opanowała się, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

— Jakiej muzyki? — zapytała z wymuszonym spokojem.

Val Con zatoczył ręką koło, jakby wskazywał na budynek i to, co się wokół nich 

działo.

— Szlifierz jest melomanem. Poznałem go na poligonie, gdy byłem Pierwszym-w-

Zwiadzie. Miałem wtedy ze sobą przenośną omnichorę...

Pokręcił głową i uśmiechnął się do swoich wspomnień.

— Słuchał mnie godzinami. Później... gdy poznaliśmy się lepiej, spytał, czy nie 

zostałbym Muzykiem w jego klanie. — Uśmiech Val Cona na moment stał się jeszcze 

szerszy. — Zaproponował nawet, że sprowadzi mi towarzyszkę życia lub cały harem, 

bylebym nie tęsknił za swoim gatunkiem.

Miri gapiła się na niego.

— Pierwszym-w-Zwiadzie? — powtórzyła oniemiałym szeptem.

Val Con zacisnął zęby i lekko przymrużył oczy. Uśmiech znikł z jego twarzy jak 

zdmuchnięty.

A żeby cię, Robertson, z tą twoją niewyparzoną gębą! — pomyślała Miri.

— Co teraz, szefie? — zapytała najbardziej rzeczowym tonem, na jaki potrafiła się 

zdobyć.

Val Con już przedzierał się przez sztuczne zarośla.

— Chodźmy pogadać ze Szlifierzem.

W miarę szybko udało im się przecisnąć przez tłum strażaków i lokatorów. Val Con 

zatrzymał się przed największym Clutchem. Miri stanęła u jego boku.

Val Con ukłonił się powoli, jak przystało młokosowi, który nie miał pierwszej skorupy, 

wobec kogoś, kto już dwunasty pancerz dźwigał na swym grzbiecie. Pochylił się z gracją 

tancerza, aż musnął czołem kolano, wyprostował się bez pośpiechu i cierpliwie czekał na 

słowa powitania.

Powolny ukłon, wykonany z bezbłędną precyzją i pozostający w wyraźnym kontraście 

z powszechnym staccato, zwrócił uwagę Szlifierza. Clutch popatrzył uważnie na stojące 

przed nim maleńkie postacie. Jedna z nich, porośnięta na głowie długą czerwoną sierścią, 

zachowywała pełne szacunku milczenie, druga zaś — ta, co się kłaniała — przypominała z 

grubsza...

— Na pierwsze Jajo pierwszego Clutcha! — zahuczał Szlifierz w handlowym. — Toż 

przecie to mój brat muzyk! Pogromca smoków! Wędrowny nauczyciel! Wyznaj mi, 

bracie... — Ściszył głos do dudniącego pomruku i zatoczył krąg trójpalczastą łapą wielkości 

głowy dziecka. — To twoje najnowsze dzieło, prawda?

Val Con skłonił się ponownie, chociaż już nie tak głęboko, jak poprzednio.

— Wielki to dla mnie zaszczyt, że tak bezbłędnie rozpoznałeś w tym moją rękę — 

odparł półgłosem. — Mam jednak do ciebie prośbę, mój bracie. Utwór, którego 

prawykonania stałeś się przypadkowym świadkiem, jest dla mnie czymś szczególnym, 

dlatego chciałbym zachować anonimowość. Niech imię autora będzie znane jedynie mnie, 

tobie, bracie, i tej młodej damie.

Szlifierz westchnął, powodując zerwanie się małego tornada.

— Co za geniusz drzemie w moim małym bracie! Co za szlachetność! Nie każdy wie, 

że prawdziwa sztuka rwie się ku wolności, i że czasami warto zdjąć jej pęta, aby znalazła 

swoje przeznaczenie!

Przerwał i z uwielbieniem skierował na Val Cona spojrzenie swoich spodkowatych 

oczu.

— Często rozmyślam nad ostatnim utworem, który zagrałeś dla naszego klanu. Nad 

tym, który tak cudownie łączy muzykę twego ludu z naszą własną. Wciąż zachodzę w 

głowę, jak ci się udało osiągnąć tę harmonię. Zdaje mi się, że większość twoich ziomków, 

osiągnąwszy wyżyny kunsztu, spoczęłaby na laurach. Ty zaś... Ty zaś wciąż poszukujesz 

nowego brzmienia... — Umilkł w pół zdania.

— Jam ci jest winien pokłon! — oznajmił nagle i pochylił się, czym nieomal zwalił z nóg 

przebiegającego obok strażaka.

Val Con zatrzepotał licznymi palcami, jakby chciał powstrzymać ten wartki strumień 

pochwał. — To za wiele... Dziękuję. Pozwolisz, że coś powiem?

— Mów. Pozwalam na wszystko bratu i artyście.

— Proszę cię o zaszczyt przebywania w twoim towarzystwie. Chciałbym na kilka dni 

dołączyć z moją towarzyszką do waszej kompanii. Też jesteśmy w podróży, ale... mamy 

kłopot. Wędrując z wami, unikniemy dalszych problemów i pewniej dotrzemy do celu. — 

Przerwał na chwilę i przekrzywił głowę.

— Dodam tylko, że to, co dziś słyszałeś, to jedynie część bogatszej i większej całości.

— Zgoda! — zadudnił Szlifierz i odwrócił głowę do swoich krewniaków, cierpliwie 

czekających parę kroków z tyłu. — Zgoda! — powtórzył w najdostojniejszym z żółwich 

języków.

Kuzyni skłonili się zdawkowo. Każdy z nich po raz kolejny ubolewał w duchu nad 

popędliwością Szlifierza. Lecz z drugiej strony T’carais rzeczywiście może mieć brata. 

Dlaczego zatem miałby odrzucić taką prośbę, skoro nie kryło się w niej nic zdrożnego?

— Załatwione — powiedział Szlifierz w handlowym. — Kilka dni poświęcimy bratu. 

Może zdołam w ten sposób spłacić choć część długu...

— Halo! A może byście, do cholery, wynieśli się na ulicę?

Te słowa padły z ust wysokiej i muskularnej policjantki, która właśnie podeszła do nich 

ze strzelbą w ręku. Widać było, że nieraz brała udział w tłumieniu buntów i starć ulicznych.

Szlifierz popatrzył na nią z góry, szczerze zdumiony obcesowym zachowaniem tak 

miękkiego i małego stworzenia.

A miękkie i małe stworzenie ciągnęło dalej:

— Głupie gady, nie widzicie, że tu wybuchł pożar? Że ratujemy ludzi i jednocześnie 

ścigamy groźnego zbrodniarza? Tylko nam przeszkadzacie! Ty... — Wskazała lufą Val 

Cona. — Kim jesteś?

— Lingwistą. Nor Ton yos’Quentl z...

Miri na moment zamknęła oczy.

— Mieszkasz tutaj? — przerwała policjantka.

— Nie. Przyszliśmy razem...

— W takim razie, na litość Heyjusa, wynoś mi się stąd do diabła! — krzyknęła, ze 

szczękiem odwiodła kurek i groźnie zamachała strzelbą. — I zabieraj ze sobą to zoo! 

Trzeba ewakuować cały budynek! Chyba, że chcecie, żeby sufit rąbnął wam na głowy — 

dokończyła już spokojniejszym tonem. — Nikt się zbytnio nie zmartwi śmiercią dwojga 

przygłupów i kilku popapranych żółwi.

Wetknęła strzelbę do kabury, odwróciła się i odeszła.

Val Con popatrzył na Szlifierza.

— Doradzam pośpiech, drogi bracie, zanim budynek się zawali.

Clutch westchnął.

— Miałem nadzieję, że do końca wysłucham twojej kompozycji, ale masz rację. To 

dobra rada. Smuci mnie tylko, że tak mało ludzi umie docenić prawdziwą sztukę...

To powiedziawszy, zatoczył koło — niczym tankowiec, któremu do zmiany kursu 

potrzeba połowy oceanu — i poszedł do drzwi. Jeden z kuzynów natychmiast zajął miejsce 

u jego boku. Dwóch pozostałych wciąż czekało.

Val Con chwycił dziewczynę pod ramię i pociągnął za sobą. Dwa czekające żółwie 

ruszyły za nimi niczym pancerna eskorta.

— Co się dzieje? — syknęła Miri po terrańsku, kiedy zmierzali w kierunku wyjścia. — 

Kim do diabła jest Norton Quentin? Dlaczego...

— Nor Ton yos’Quentl — sprostował. — Językoznawca. Prawdziwy ekspert od...

Z całej siły trąciła go łokciem w żebra.

— Posłuchaj mnie ty... ty... żółwiolubie! Dość mam twoich wygłupów! Uciekliśmy z 

pokoju i nikt nas nie rozpoznał. Ty jednak musiałeś ściągnąć na nas ich uwagę, przyznając 

się do pokrewieństwa z Clutchem, który naraz pojawił się w recepcji... A zaraz potem 

znowu zmieniasz skórę! Kim ty jesteś, kameleonie?!

Uśmiechnął się i spojrzał na nią z góry. Prawdę mówiąc, był zadowolony, że w tak 

rosłym towarzystwie jest ktoś niższy od niego.

— W rozmowie z Liz nazwałaś mnie swoim pomocnikiem. I niech tak zostanie.

Przez następne kilka minut miał okazję poznać słownik dziewcząt, które część swego 

życia spędziły w koszarach najemników.

* * *

Miri stwierdziła ze zdumieniem, że lud Clutchów miał spore możliwości. Obsługa hyatta 

bez szemrania wręczyła jej klucz do pokoju, gdy tylko Szlifierz napomknął w recepcji, że 

ich mała grupa zwiększyła się o dwie osoby rodzaju ludzkiego. Dostali także do swojej 

dyspozycji odrębną jadalnię. Po chwili przyniesiono im dwa rodzaje potraw — dla żółwi i 

dla ludzi — plus dwa zestawy właściwych sztućców i odpowiednie trunki. Z sali balowej 

dostarczono im koncertową omnichorę.

Zanim zasiedli do kolacji, Miri wzięła udział w ogólnej prezentacji. Szlifierz, Trzonek, 

Selektor i Rymarz wymienili swoje skrócone imiona, te same, które mieli wpisane w 

paszportach.

— A pani? — zapytał Trzonek.

Miri zagryzła wargi. Zastanawiała się przez kilka sekund.

— Miri Robertson, Żołnierz Najemny na Emeryturze, Ochrona Osobista bez Stałego 

Przydziału, Bierz Pistolet i w Drogę.

Z boku dobiegło ją jakby stłumione parsknięcie. Szlifierz i Trzonek z powagą łypnęli na 

siebie.

— Zacne imię — zawyrokował T’carais — jak na kogoś tak młodego wiekiem.

Miri skłoniła się w podzięce, co wyraźnie ucieszyło Szlifierza. Był rad, że ma do 

czynienia z kimś tak dobrze wychowanym. Z ochotą wciągnął ją w rozmowę i spytał, czy 

grywa może na jakichś instrumentach tak jak Val Con.

Dziewczyna pokręciła głową i szczerze przyznała, że potrafi zaledwie jednym palcem 

wystukać na omnichorze kawałeczek melodii.

— Ale za to trochę śpiewam, chociaż nie mam dobrego głosu. Twardziel mówi, że pan 

jest prawdziwym koneserem.

Szlifierz milczał przez chwilę, przetrawiając to, co usłyszał.

— Niestety, nie znam tej osoby, o której pani wspomniała, a która ponoć darzy mnie 

taką estymą. Nie znam nikogo o imieniu „Twardziel”. Rzadko się zdarza, bym kogoś nie 

pamiętał, więc czuję się zmieszany.

— To jeden z terrańskich zwyczajów — wyjaśnił Val Con i wręczył Miri kieliszek z 

winem. — Takie imię zwie się „przezwiskiem”. Najczęściej jest to określenie wybranej 

cechy charakteru, nie związanej z oficjalnym imieniem i nazwiskiem. — Przerwał, by nalać 

sobie kanaryjskiego wina, i gibkim ruchem wsunął się na miejsce pomiędzy Miri i 

Szlifierzem. — Ze znanych tylko sobie powodów Miri nazywa mnie „Twardzielem”.

— Rozumiem — powiedział Szlifierz i wziął z rąk Rymarza kubek z napojem 

przypominającym mleko. — Cieszy mnie, że Terrańczycy hołdują tradycji nadawania sobie 

nowych imion. Do tej pory nie zauważyłem u nich tej praktyki i trochę mnie to martwiło. 

Rad jestem, że się myliłem. — Z wyraźną ulgą pociągnął łyk białego płynu.

— Byłbym szczęśliwy — powiedział potem — gdybyście po posiłku zagrali coś i 

zaśpiewali.

Val Con poważnie skinął głową, a po krótkim wahaniu zrobiła to także Miri.

Dalszej rozmowa zeszła na temat wyprawy czterech Clutchów. Miri przysłuchiwała się 

jej od niechcenia. Podobały jej się kwieciste frazy i dostojne, głębokie głosy. Po pewnym 

czasie przestała nawet rozróżniać poszczególne słowa.

Odłamała kawałek bułki i posmarowała ją złocistym masłem. Ten Szlifierz to równy 

gość, pomyślała leniwie. Trzonek jest słodki. A Selektor... Uśmiechnęła się. Jako była 

sierżant żywiła wobec niego szczególnie przyjazne uczucia.

Zauważyła, że nieśmiały i — relatywnie rzecz biorąc — niewielki wzrostem Rymarz co i 

raz zerka na nią wielkimi jak spodki oczami. Przesłała mu delikatny uśmiech, a on szybko 

spuścił głowę i zajął się jedzeniem.

Miri spokojnie zajadała bułkę. Czuła się... Jak? Bezpiecznie. Wypiła łyk wina i uznała, 

że lubi żółwie.

— Ucieszysz się, gdy ci powiem — dudnił Szlifierz do jej towarzysza — że podczas 

następnej wizyty w naszym kraju będziesz już mógł spożywać potrawy i napoje 

przyrządzone specjalnie dla ludzi twojej rasy. Wstyd mi, że poprzednio jadłeś nędzną zupę, 

która na pewno wydała ci się mocno podejrzana i nie zawierała tych wszystkich 

składników, którymi zwykłeś karmić swoje ciało. Nawet nie mogłeś pić naszego piwa, bo 

było dla ciebie zbyt mocne.

Aby więc naprawić nasze winy, kazałem przygotować zapasy pożywienia jadanego 

przez ludzi. Jestem przekonany, że starczy nam tego na dwa stulecia, liczone na waszą 

standardową modłę.

Przerwał, a potem tak cicho, na ile pozwalał mu jego donośny głos, spytał:

— Przyjedziesz do nas, tak jak obiecałeś, przed upływem drugiego stulecia?

Val Con przez chwilę zwlekał z odpowiedzią. Miri zerknęła nań i ze zdziwieniem 

spostrzegła, że posmutniał.

— Liadenowie nie żyją tak długo — odparł z wymuszoną wesołością. Wziął kieliszek 

do ręki i pociągnął solidny łyk wina. — Ale właściwie po co mam przyjeżdżać, skoro 

nikogo z was nie zastanę? Włóczycie się po galaktyce...

— Och... — szybko wtrącił Szlifierz — nasza wyprawa ma się już ku końcowi. Za 

niecałych siedem standardowych lat zjawimy się z powrotem w jaskiniach Średniej Rzeki.

Val Con wybuchnął śmiechem.

— Nie wiedziałem, że jesteście tak blisko celu! — zawołał. Potem zaczęli mówić o 

czymś innym.

Wreszcie nadeszła pora na duchową strawę. Miri i Val Con skłonili się zebranym i 

podeszli do omnichory. Młodzieniec przebiegł palcami po klawiszach, budząc kaskadę 

dźwięków. Spojrzał na Miri spod zmrużonych powiek.

* * *

— Co nam zaśpiewasz... podróżniczko?

Pominęła ten dowcip wyniosłym milczeniem i z namysłem ściągnęła brwi.

— Znasz „Jim Dooley Blues”? Zmarszczył czoło.

— Chyba nie.

Stanęła więc obok i pochylając się nad jego ramieniem, jednym palcem wystukała parę 

pierwszych taktów. Słuchał przez moment, a potem prawą dłonią podchwycił rytm. Lewa 

zaś pomknęła w dół po klawiaturze i zaczęła wygrywać melodię.

Miri wyprostowała się.

— Zaczynamy.

Val Con wyszczerzył zęby w uśmiechu, przerzucił kilka przełączników i poprawił 

modulację, po czym zaczął grać przygrywkę.

Dziewczyna zaś odwróciła się w stronę widowni i zaśpiewała.

Zdaniem Val Cona, radziła sobie całkiem nieźle. Wprawdzie nie miała szerokiej skali 

głosu, ale zdawała sobie sprawę z własnych ograniczeń i dlatego wybrała właściwy utwór 

— smętny lament nad kłopotami biednego programisty Dooleya. Pasowało to do niej 

idealnie.

Blues skończył się równo po dwunastu zwrotkach.

Żółwie siedziały przy ogromnym stole bez ruchu, a oczy Szlifierza połyskiwały dziwnym 

blaskiem.

Potem Val Con zaczął grać wstęp do popularnej ballady „Ausman za burtą”, która od 

lat była ulubionym szlagierem „zdobywców kosmosu”. Miri roześmiała się i przystąpiła do 

zaśpiewania pierwszej zwrotki.

Przyjęcie trwało do białego rana.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Obsługa hyatta w Econsey była o wiele bardziej przejęta ich wizytą niż pracownicy City 

House, w którym gościli przedtem. Co prawda, żółwie mieszkały tam od tygodni, więc 

może dlatego nie budziły już większej sensacji.

W Econsey otrzymali sześć oddzielnych sypialni, odchodzących na kształt gwiazdy od 

głównego salonu. Kierownik, który jąkał się odrobinę, zapewnił ich, że omnichora stanowi 

najzwyklejsze w świecie wyposażenie takiego apartamentu.

Szlifierz uznał, że mogą się wprowadzić. Trzonek i Rymarz udali się do kuchni, by 

dopilnować jadłospisu, a Szlifierz zabrał Selektora na małą rundkę po okolicznych sklepach.

Miri spojrzała na Val Cona i chrząknęła cicho.

— Spróbuję namierzyć Murpha — powiedziała, ruchem głowy wskazując drzwi swojej

sypialni.

Zgodził się bez słowa i podszedł do omnichory.

* * *

Nazwisko Murpha od razu pokazało się na ekranie. Po chwili Miri miała połączenie z 

recepcją drugiego hyatta.

— Pan Murphy i jego towarzyszka wynajęli na parę dni jedną z naszych wyspiarskich 

„kryjówek” — oznajmił uśmiechnięty młodzieniec z Archipelago. — Powinni wrócić na 

kontynent... Tak, jutro po południu. Czy mam mu przekazać jakąś wiadomość?

— Nie, dziękuję — odpowiedziała przez zaciśnięte zęby Miri. — Jeszcze nie wiem, co 

będę jutro robić. Zadzwonię później. Po prostu pomyślałam sobie, że może ma dziś wolny 

wieczór... — Nie dokończyła zdania. Zawodowy uśmiech młodzieńca przygasł i zastąpił go 

mniej zawodowy grymas współczucia.

Miri podziękowała mu i wyłączyła ekran.

Powoli rozejrzała się po pokoju. Apartament był urządzony mniej luksusowo niż 

mieszkanie Connora Phillipsa w Mixli, ale była tu przynajmniej wbudowana w biurko 

centralka łącznościowa. No i... przeogromne łóżko.

W łazience była kabina do suchych i mokrych kąpieli i niewielkie solarium. Tuż obok 

mieściła się spora garderoba z lustrami aż do sufitu. Miri podeszła do monitora, żeby 

przejrzeć katalog. Przecież musiała czymś się zająć, by oderwać myśli od Murpha.

Gwizdnęła cicho, gdy na ekranie pojawiły się pierwsze zdjęcia. Dziewczyno, wybrałaś 

niewłaściwy zawód! Żołnierz nigdy się nie wzbogaci — chyba że ma kupę szczęścia. 

Ochroniarz też nie może liczyć na jakąś grubszą forsę — co najwyżej na spadek po 

wdzięcznym pracodawcy, ale pod warunkiem, że ten umrze z przyczyn naturalnych.

Z westchnieniem wcisnęła klawisz STOP. Jedno wiedziała na pewno — nie stać jej na 

zakup takich ciuchów.

Tknięta nagłą myślą, sięgnęła do ukrytej w pasie kieszeni. Tajemniczy przedmiot 

oślepiająco błysnął w światłach garderoby, ale pokrywające go hieroglify wcale nie stały się 

przez to bardziej czytelne.

Miri zmarszczyła brwi i przypatrywała mu się przez dłuższą chwilę. Potem nagle skinęła 

głową i poszła poszukać Val Cona.

* * *

Już w drugim sklepie natrafili na kogoś rozsądnego. Właścicielka powoli obróciła nóż w 

dłoniach, z zachwytem patrząc na ogniste błyski, migoczące w kryształowym ostrzu.

— Przecudowny — szepnęła i delikatnie położyła nóż na aksamicie, który był 

przeznaczony raczej dla biżuterii. — W ciągu roku z pewnością sprzedam ich kilkaset. Na 

początek natychmiast zamawiam pięćdziesiąt. Za pół roku, po pierwszych wynikach 

sprzedaży, złożę następne zamówienie. — Spojrzała na wyższego żółwia, który wydawał jej

się szefem tego całego przedsięwzięcia. — Połowa zapłaty z góry, połowa po dostawie, 

zgoda?

— Jak najbardziej — odpowiedział uprzejmie Szlifierz. — Mam jednak przykre 

wrażenie, że nie wyraziłem się dostatecznie jasno. Proszę to złożyć na karb mojej słabej 

znajomości waszego języka. Chodzi mi o to, że „natychmiast” — w tutejszym rozumieniu 

tego słowa — jest raczej niemożliwe. Uprawa noży zajmuje bowiem wiele czasu. Najpierw 

kiełkuje odpowiednie ostrze, potem wykształca się trzonek, a potem rośnie pochwa...

Właścicielka sklepu zmarszczyła czoło.

— Ile to może potrwać?

Szlifierz machnął ręką.

— Taki nóż jak ten, który pani widzi, hodujemy jakieś... dwadzieścia waszych 

standardów.

— Dwadzieścia... — Kobieta głośno przełknęła ślinę i znów spojrzała na leżące na 

aksamicie błyszczące cacko. — To może... niniejszy? Na przykład o połowę? Ile czasu 

zajęłaby jego... hodowla?

Szlifierz zastanawiał się przez chwilę.

— Piętnaście lat. Widzi pani, pewnych rzeczy nie da się przyspieszyć. Nie można 

zachęcić noża, aby szybciej urósł do większych rozmiarów.

— A może warto spróbować? Wie pan... Dwadzieścia standardów...

W tej samej chwili brzęk dzwonka przy drzwiach oznajmił przybycie nowego klienta. A 

właściwie dwóch klientów. Obaj byli dobrze ubrani i mieli nienaganne maniery.

— Bardzo przepraszam — mruknęła do Szlifierza i wysunęła się zza lady. — Słucham 

panów? W czym mogę pomóc?

Starszy uśmiechnął się i uniósł rękę.

— Chciałbym tylko trochę się rozejrzeć. Szukam jakiegoś prezentu dla córki, która 

wkrótce ma urodziny. Proszę sobie nie przeszkadzać.

Właścicielka z uśmiechem pokiwała głową.

— Oczywiście. Niech pan się nie spieszy. A gdyby pan coś zauważył...

Wróciła do przerwanej rozmowy ze Szlifierzem i Selektorem.

— Proszę zrozumieć, że dwadzieścia lat to za dużo dla... dla człowieka. Żaden klient 

nie zechce czekać na takie zamówienie. Jest pan pewien — zwróciła się do Szlifierza — że 

nic się nie da zrobić?

Clutch poruszył masywną głową w jedną i drugą stronę, co u ludzi znaczyło „nie”.

— Przykro mi. W przeszłości robiliśmy różne próby. Noże rosły w błyskawicznym 

tempie — trzy standardy od myśli do ostrza... — Westchnął z głębi piersi. — Ale... 

Kryształy miały skazy, nie spełniały wymogów klanu Średniej Rzeki.

— Ten, który leży tu, przed panią, wytrzyma każdą próbę. Powtarzam: każdą... No, 

może z wyjątkiem kosmicznej kolizji, takiej jak zderzenie statku z asteroidą. A słabe ostrze 

rozlatuje się na kawałeczki już przy drugim uderzeniu w najzwyklejszy kamień! Chcemy być 

dumni z naszych wyrobów, więc za nic w świecie nie możemy przyspieszać wzrostu noża, 

wiedząc, że to odbije się na jego jakości.

Dał znak dłonią. Selektor zabrał „próbkę” z lady i schował ją do futerału z miękkiej 

roślinnej skóry.

— Cóż... — Właścicielka sklepu dzielnie próbowała ukryć swoje rozczarowanie. — 

Bardzo żałuję. Chciałabym wziąć do sprzedaży parę pańskich noży. — Zmusiła się do 

uśmiechu. — Dziękuję, że poświęcił mi pan tyle czasu.

Szlifierz pochylił głowę.

— Nie był to czas stracony. Rad jestem, że mogłem z panią porozmawiać. — 

Odwrócił się — bardzo powoli, by nie potłuc wystawy i gablotek — i skierował się w 

stronę wyjścia.

— Przepraszam panów — odezwał się starszy z dwóch klientów.

Szlifierz przystanął.

Mężczyzna skłonił się elegancko, niczym książę, który spotkał na swoich włościach 

innego diuka, bawiącego akurat w podróży.

— Nazywam się Justin Hostro. Przypadkiem usłyszałem pańską ostatnią wypowiedź i 

muszę przyznać, że bardzo mnie zaciekawiła. Chyba mam pewien pomysł, który może 

przynieść nam obu wymierne korzyści. Zapraszam panów do mojego biura, abyśmy tam 

mogli w spokoju omówić tę sprawę.

Szlifierz był uszczęśliwiony. Po pierwsze, rzadko miewał okazję rozmawiać z tak 

dobrze wychowanym i grzecznym człowiekiem. Po drugie, spotkał kogoś, kto był 

zainteresowany nożami ze Średniej Rzeki. Pokiwał głową.

— Miło mi pana poznać. Chodźmy zatem, jak pan to ujął, do pańskiego biura i 

porozmawiajmy o naszych wyrobach.

Justin Hostro skłonił się ponownie.

— Cieszy mnie pański zapał. Chciałbym jedynie prosić o chwilę cierpliwości. Pozwoli 

pan, że najpierw kupię niewielki podarek dla mojej jedynaczki?

— Ależ oczywiście! — odparł Szlifierz. — Z chęcią zaczekam. Mój kuzyn także.

Wprawdzie wspomniana „chwila” przeciągnęła się nieco, lecz obu żółwiom nie sprawiło 

to żadnej różnicy. Prawdę mówiąc, nawet mieli dużo czasu. Justin Hostro dołączył do nich 

na ulicy. Jego towarzysz niósł pokaźne, pięknie zapakowane pudło.

— Ach! — zawołał Szlifierz. — Co za trafny wybór! Szczerze podziwiam pańskie 

wyrafinowane poczucie smaku. Co za dobór kolorów! Świetlista żółć subtelnie stonowana 

smutkiem czarnej wstążki. Pańska córka na pewno będzie zachwycona takim prezentem.

Młodszy mężczyzna, słysząc te peany, stanął jak wryty i osłupiałym wzrokiem patrzył na

swego pryncypała. Pan Hostro łagodnym ruchem ujął Szlifierza pod ramię i poprowadził w 

dół ulicy.

— Pańskie słowa są dla mojego serca niczym balsam. Widzę, że ma pan znakomite 

oko. Muszę przyznać, że przed zakupem opadły mnie wątpliwości. A może żółć będzie zbyt

agresywna? A może wstążka zbyt ponura? Proszę mi wierzyć, że z ukontentowaniem 

słuchałem pańskich pochwał.

Jego towarzysz tymczasem dołączył do Selektora i wszyscy czterej poszli razem.

* * *

SPW wynosiła zero-dziewięć, SPR zero-osiemdziesiąt dwa. Val Con przesunął suwak 

na omnichorze. Dłońmi wyczuwał jakieś nowe, intrygujące dźwięki. Liczby powoli gasły w 

jego głowie.

Zatopiony w muzyce, nie usłyszał, że ktoś wszedł do pokoju. Z zamyślenia wyrwał go 

stuk twardego przedmiotu, który wylądował na miękko wyściełanym skrzydle omnichory.

Val Con nawet nie drgnął. Spojrzał spod oka na dziewczynę, na obcy przedmiot i znów 

na dziewczynę.

— Cześć, Miri.

— Co to jest? — zapytała z wyraźnym napięciem.

Val Con pochylił się i obejrzał barwny ornament. Zastanawiał się przez krótką chwilę, 

jakże by tu dobrać odpowiednie słowa. To spadek, przyszło mu do głowy. Dom. 

Dziedzictwo.

— To jest Odznaka Domu. — Uniósł wzrok i popatrzył jej prosto w oczy. Starał się 

mówić cicho i łagodnie. — Znaki wskazują na klan Erob. Ród, który zdecydował się żyć 

poza Liadem. Wywodzą się zeń szanowani Kupcy. — Nieznacznie wzruszył ramionami. — 

Nic więcej nie wiem.

— Po drugiej stronie jest coś napisane — powiedziała Miri wciąż podenerwowanym 

tonem.

Val Con wziął odznakę, odwrócił ją i westchnął.

— Cały rodowód. Ostatni wpis jest niekompletny. „Miri Tiazan, urodzona w roku 

zwanym Amrasam”. — Delikatnie położył ją na instrumencie. — To około sześćdziesięciu 

pięciu standardów temu.

— Tayzin — powtórzyła Miri, wymawiając to na terrańską modłę. — Moja matka 

nazywała się Katalina Tayzin. Miri Tayzin to pewnie babka. Mama dała mi imię babki, choć 

nigdy o tym nie mówiła. Słyszałam tylko, że tamta Miri zmarła w tysiąc trzysta 

pięćdziesiątym ósmym, w czasie Gorączki, gdy kocury... — Przerwała i pokręciła głową.

— Zdaje mi się, że w ogóle niewiele wiem. Mama dała mi to, gdy jej oznajmiłam, że 

zaciągnęłam się do najemników. Do oddziału Liz. „To pamiątka po babce — powiedziała. 

— Cieszę się, że wraz z tobą opuści Surebleak”.

Błysnęła oczami.

— Wiedziałeś — stwierdziła sucho.

Nie robiła mu nawet wyrzutów.

Skinął głową.

— Wiedziałem. I co z tego? Zdziwiło mnie, że sama tego nie dostrzegasz i uważasz się 

za Terrankę. — Uśmiechnął się leciutko. -

Spójrz na siebie. Liadenowie są niscy, wręcz mali w porównaniu z ludźmi, mają 

odmienny puls i ciśnienie...

Miri wzruszyła ramionami i roześmiała się.

— W moim przypadku to mutacja, w dodatku w granicach normy. Tak mi 

przynajmniej wpisali w papierach.

— Szczerze mówiąc, mam na ten temat całkiem podobne zdanie — mruknął Val Con. 

— Zresztą co to za różnica? Wszyscy pochodzimy z jednego pnia — i Terrańczycy, i 

Liadenowie, i Yxtrangowie.

— Yxtrangowie też? Masz na to dowody?

Powoli przesunął palcem po świetlistej powierzchni odznaki Erobów.

— Mój ojciec miał. Znalazł dostęp do najważniejszych danych genetycznych i... 

pozostałych informacji. Wszystko to przekazał Partii Terrańskiej.

— Co takiego?! — Miri wybałuszyła oczy ze zdumienia. — Partii? Przecież oni na 

pewno go wyśmiali!

Lekko poruszył ramionami, żeby rozluźnić napięte mięśnie.

— Próbowali go nawet zabić.

Wciągnęła powietrze przez mocno zaciśnięte zęby.

— Wcale nie wątpię, że tak było. Oni boją się prawdy. Ale mówiłeś: „próbowali”...

Wziął odznakę i obrócił ją w dłoniach.

— Próbowali. Ojciec szedł z moją matką... Prawdziwą towarzyszką życia, a nie 

kontraktową żoną. Zobaczyła zabójcę... odepchnęła ojca i zasłoniła go własnym ciałem. — 

Ciągle kręcił odznaką, patrząc na kolorowe błyski. — Dostała fragującą kulą. Nie miała 

najmniejszej szansy.

— Zatem prowadzisz własną wendettę przeciwko Terrańczykom — powiedziała po 

dłuższej chwili Miri.

— Nie. — Rzucił odznakę na omnichorę. — Niby dlaczego? Bo jakiś facet z 

pistoletem zrobił to, co mu kazano? Na pewno myślał, że w ten sposób broni swojej 

rodziny, klanu i planety przed jakimś strasznym zagrożeniem. Na jego miejscu ja też byłbym 

przekonany, że śmierć kosmity to niewielka cena za odsunięcie groźby kataklizmu.

Przeciągnął się i wyprostował plecy.

— Anne Davis, która przyjęła mnie i wychowała, pochodziła z Terry, natomiast jej 

mąż, a mój wujek, był Liadenem. — Z krzywym uśmiechem zerknął na dziewczynę. — 

Wcale nie stronie od Terranek, nie traktują ich jako moich naturalnych wrogów. Nie, nie 

planuję zemsty.

Oddał jej odznakę Erobów.

— Moim zdaniem — dodał powoli, tonem swobodnej konwersacji — nie ma 

powodów, aby myśleć o Liadenach, Clutchach, ludziach, czy nawet o Yxtrangach. O wiele 

lepiej myśleć — i mówić — o poszczególnych osobach: Val Con, Miri, Szlifierz. Jeśli już 

musisz objąć wyobraźnią jakąś większą grupę, rozsądniej jest widzieć Erobów, Korvalów 

czy Średnią Rzekę — a więc społeczność na tyle małą, żeby nie tracić z oczu jej 

przedstawicieli, aby móc zapamiętać ich imiona.

Miri obracała w dłoni połyskujący przedmiot.

— Nie uczyli cię tego w szkole dla szpiegów — powiedziała.

Umknął wzrokiem i uderzył palcami w klawisze omnichory.

— Nie — odparł bardzo cicho. — Nie uczyli.

Miri schowała pamiątkę po babce do ukrytej w pasie kieszeni i spojrzała na Val Cona. 

Siedział do niej tyłem, pochylony nad klawiaturą.

— Jak to się stało, że jesteś szpiegiem, a nie Zwiadowcą?

Zabłysła Pętla. Val Con jednym ruchem poderwał się ze stołka i oparł dłonie na 

klawiszach, gotów natychmiast stawić czoła wszelkiemu zagrożeniu. Przez twarz Miri 

przemknął cień niedowierzania, skuliła się i napięła mięśnie w oczekiwaniu ataku.

— Miri — zgrzytnął Val Con. Głośno przełknął ślinę, odgarnął kosmyk włosów z czoła,

i siłą woli zepchnął Pętlę głębiej, w podświadomość... — Przestań. Chciałbym... powiedzieć

ci prawdę. Spróbuj mi uwierzyć.

Dziewczyna rozluźniła napięte muskuły i uśmiechnęła się niepewnie.

— Trochę przegięłam, prawda?

— Coś w tym rodzaju — przyznał i znów odgarnął włosy z czoła. Niemal natychmiast 

opadły mu z powrotem.

— Mógłbyś w końcu iść do fryzjera.

Był wypalony po tak silnej dawce adrenaliny, lecz jednocześnie czuł błogi spokój. 

Błysnął zębami w uśmiechu. — I kto to mówi? Ktoś, kto sam nosi włosy aż do pasa?

— Lubię, jak są trochę dłuższe.

— Przecież byłaś żołnierzem!

— Owszem, ale mój dowódca nie kazał mi ich obcinać.

Teraz roześmiał się już na całe gardło. Nabrał ochoty do rozmowy — do wyjaśnień, 

może usprawiedliwień...

Westchnął i ponownie zasiadł do instrumentu.

— Przyleciałem na tę planetę ze względu na człowieka, którego imię budziło grozę 

wśród innych ludzi — i dużych, i małych. Człowieka, który prześladował niewinne istoty 

tylko dlatego, że miały wyższe ciśnienie, a ich serce biło odrobinę szybciej. Określał je 

mianem „odmieńców”, mordował i torturował. Dostałem rozkaz, żeby go usunąć. Dlaczego 

akurat mnie wybrano? Cóż, w razie wpadki można byłoby potraktować to jako moją 

prywatną zemstę i uniknąć dalszego śledztwa. — Urwał na chwilę, a później dodał:

— W gruncie rzeczy to mało ważne, czy mówią o mnie „szpieg”, czy „Zwiadowca”... 

Zgłosiłem się na ochotnika. Chcę, żeby kosmos stał się bezpieczniejszy. Jestem agentem i 

pragnę zmienić oblicze świata. Zbyt wiele umiem, żeby pozostawać w cieniu.

— Niektóre rzeczy — ciągnął po chwili przerwy — mają wbudowany system 

bezpieczeństwa. Weźmy na przykład tę omnichorę. Bez trudu można ją przenieść w 

najdalszy zakątek hyatta, ale gdybyś przypadkiem chciała ją wziąć do domu, odezwałaby 

się donośnym jękiem albo w ogóle przestała działać. — Uważnie przyjrzał się dziewczynie. 

— Ona sama nie wie, co się stanie, gdy dojdzie do najgorszego. Pewne obwody są poza 

jej zasięgiem. Znam sporo takich przedmiotów. 

Miri powoli skinęła głową.

— Ale ludzie... — zaczęła.

Przerwał jej odgłos otwieranych drzwi i do pokoju wkroczyli Trzonek i Rymarz.

— Dzisiaj wieczorem zjemy kolację na dole, w tak zwanym „Grotto” — powiadomił 

ich Trzonek. — Wszystko już załatwione. Będzie muzyka, specjalnie dla naszego brata, 

oraz tańce dla naszych przyjaciół. Zniżył głos do czegoś, co zapewne w jego mniemaniu 

było konfidencjonalnym szeptem. — Swym wyglądem Grotto przypomina jaskinię, dlatego 

szalenie nam się tam spodobało. Zamówiliśmy stolik na sześć osób, na ósmą wieczorem. 

Mam nadzieję, że to dość czasu, byście bez pośpiechu zdążyli się odświeżyć, upiększyć i 

przystroić. Nie chcielibyśmy was popędzać.

Miri rzuciła okiem na Val Cona. Liaden ukłonił się z kurtuazją.

— Wdzięczni jesteśmy za tę troskę. Sześć godzin to dla nas aż nadto. Stawimy się o 

oznaczonej porze.

— Znakomicie — ucieszył się Trzonek. — A teraz proszę nam wybaczyć. Mamy coś 

jeszcze do omówienia i także musimy się ogarnąć. Porozmawiamy przy kolacji.

Ludzie skłonili się z wdzięcznością. Miri usiłowała naśladować miękkie ruchy Val Cona, 

lecz okazało się to o wiele trudniejsze niż myślała. Żółwie odeszły do swoich pokojów.

— Nie wiem, jak mam się przygotować, ale z przyjemnością się odświeżę — 

westchnęła Miri. — Może zamówię jakąś nową bluzkę? — mruknęła do siebie. Drgnęła, 

gdy usłyszała głos Val Cona.

— Nie możesz tak iść na przyjęcie — powiedział poważnym tonem. — Pamiętaj, że to 

najmodniejszy kurort na całej planecie.

— Świetna rada — odparła. — Tylko czy widziałeś ceny w tutejszym sklepiku! Za 

parę butów mogłabym wynająć oddział najemników do inwazji na Terrę! Zapomniałeś, że 

próbuję odebrać pożyczoną kasę? Nie zarżnę się dla jakiegoś ciucha, który i tak założę 

tylko ten jeden raz w życiu!

Val Con popatrzył na nią z lekkim zakłopotaniem.

— Jeśli tam pójdziesz tak, jak teraz stoisz, to od razu wzbudzisz powszechną uwagę — 

zauważył. — Poza tym, Szlifierz wziął na siebie koszty tej wyprawy. Po pierwsze, wciąż 

uważa, że jest mi coś winien, a poza tym, podejrzewam, że trochę się wstydzi, iż sam nie 

wpadł na pomysł przyjazdu do Econsey. Przecież tu mógłby znaleźć najlepszych klientów. 

Gdyby jednak przypadkiem miał jakieś wątpliwości, to z chęcią sam zapłacę...

— Nie! — wpadła mu w słowo. — To nie w moim stylu. Najlepiej zrobię, jak zostanę 

u siebie w pokoju. Powiem im, że mam jakieś święto albo coś takiego.

— To byłoby niegrzeczne, wziąwszy pod uwagę starania Trzonka, który zadbał o to, 

żeby nikt z nas przypadkiem nie czuł się pokrzywdzony. — Val Con przerwał i przez chwilę 

patrzył przed siebie, gdzieś w przestrzeń.

— Nie możesz tam iść z pistoletem — mruknął, po czym otworzył wiszącą u pasa 

sakiewkę i wyjął długą błyszczącą pałeczkę, przypominającą używane przez Drumetów 

patyczki do liczenia.

— Spróbuj to wpiąć we włosy.

Szybko poruszył dłonią i pałeczka stała się rękojeścią cienkiego, nieznacznie wygiętego 

ostrza o ząbkowanym grzbiecie.

Val Con znów machnął ręką. Ostrze zniknęło i młodzieniec znów trzymał w dłoni 

zwykłą ozdobę do włosów. Podał ją dziewczynie.

Miri popatrzyła na niego z namysłem.

— Nie znam się na walce wręcz — bąknęła. — A noża używałam tylko na biwaku.

— Jeżeli ktoś zbliży się do ciebie z wrogimi zamiarami — z powagą powiedział Val 

Con — to najzwyczajniej w świecie wbij mu nóż w bebechy i uciekaj. Na pewno nie będzie

cię gonił.

Miri spojrzała mu prosto w oczy i z ociąganiem, niemal niechętnym ruchem, wzięła 

błyszczący przedmiot. — Wykorzystujesz sytuację — oznajmiła.

— Bez wątpienia.

— Lazenia spandok — powiedziała złośliwie.

Zrobił zdziwioną minę.

— Znasz liadeński?

— Parę przekleństw i kilka podstawowych pojęć z zakresu strategii i taktyki. Ale 

wiem, że z ciebie kawał sukinsyna.. — Odwróciła się i ruszyła w stronę swojego pokoju. 

Po drodze kilka razy otworzyła i zamknęła ostrze.

Usłyszała, że Val Con mruczy coś po liadeńsku i odwróciła się błyskawicznie. Na 

szczęście, w tym momencie nóż miała zamknięty.

— To wcale nie jest śmieszne, kosmito! — warknęła ze złością w handlowym. — Nie 

nazywaj mnie „młodą damą”! Nie potrzebuję twoich nauk!

— Wybacz.

Ukłonił się i ośmielił spytać:

— Dokąd idziesz?

— Odświeżyć się i przystroić. Mam mało czasu. Sam wybór butów zajmie mi co 

najmniej godzinę.

Zniknęła za drzwiami. Val Con zastanawiał się nad prawdziwym powodem tej 

króciutkiej sprzeczki. Co go podkusiło, by odezwać się do niej w tak poufały sposób, 

zarezerwowany wyłącznie dla krewnych albo dla kochanków?

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Miri zamknęła za sobą drzwi i rzuciła nóż na biurko.

Paskudna zabawka, pomyślała i położyła rękę na kolbie pistoletu. Równie zabójcza 

broń, ale jakby... czystsza? Prostsza? Mniej bezpośrednia?

Chłopski filozof, Miri Roberston, przemknęło jej przez głowę.

Hania frrogudon... Wróciły do niej słowa Twardziela. Miri zastygła nieruchomo i 

zagryzła usta.

Liadeński był językiem dużo starszym niż zlepek i narzeczy uważanych powszechnie za 

terrański. Dzielił się na dwie formy: górno — i niskoliadeński. Górnoliadeński używany był 

w kontaktach oficjalnych, podczas rozmów ze współpracownikami, służbą, sprzedawcami 

oraz każdym, kto z takich lub innych względów zasługiwał na miano „obcego”. Do 

przyjaciół i krewnych mówiono po niskoliadeńsku.

Już dwa razy niewiele brakowało, by Val Con ją zabił — szybko, sprawnie... i całkiem 

odruchowo. A może jeszcze częściej znajdowałam się o krok od śmierci? — pomyślała. 

Zaczynała pomału rozumieć, co on naprawdę ukrywa pod maską uprzejmości.

Miał co najmniej dwie twarze. Ta druga — zdumione uniesienie brwi i błysk zębów w 

uśmiechu — była twarzą młodzieńca, który lubi się bawić i czarować słuchaczy dźwiękami 

omnichory. Twarzą człowieka, którego warto poznać. Kolegi.

Przyjaciela.

Miri położyła się na wznak na łóżku i rozluźniła mięśnie.

— Zwiadowca to nie szpieg — powiedziała stanowczo w kierunku sufitu. — a ludzie to

nie automaty.

Zamknęła oczy. Zwiadowcy, pomyślała. Bohaterowie naszych czasów... Val Con 

przypadkiem wspomniał, że był Pierwszym-w-Zwiadzie. Czyli najlepszym z najlepszych: 

pilotem, podróżnikiem, lingwistą, socjologiem i ksenologiem — inteligentnym, pełnym 

pomysłów i zdolnym do szybkiego działania. Sam decydował o losie całych światów.

Otworzyła oczy.

— Zwiadowca łączy, szpieg rozwala — mruknęła znowu w stronę sufitu.

I do tego te bzdury o przedmiotach z wbudowanym systemem bezpieczeństwa!

Przekręciła się na brzuch, złożyła głowę na splecionych rękach i przypomniała sobie, 

jak Val Con niedawno poderwał się przy omnichorze.

Na wszystkich bogów... Szybki był jak błyskawica. Jase i Suzuki chętnie by oddali całą 

roczną premię, żeby kogoś takiego mieć w swoim oddziale. Nie mówiąc już o jego umyśle.

Właśnie, umysł. Co go powstrzymało, kiedy już widziała mord w jego oczach? 

Dlaczego dał jej do ręki broń, w postaci ukrytego noża? Co go skłania do szczerości?... 

Przez krótką chwilę pomyślała, że to jednak wariat.

A od wariatów najlepiej trzymać się z daleka, powiedziała do siebie.

No, pora wstawać, Robertson. Za głupia jesteś, by zrozumieć, co się wokół ciebie 

dzieje.

— Wstawaj! — krzyknęła sekundę później, wciąż leżąc w tym samym miejscu. Do 

diabła z Murphem i jego forsą. Z Juntavas i głupią wendettą. I z językiem dawno zmarłej 

babki. To nigdy nie był mój rodzimy język, pomyślała.

I co dalej? Mam wypiąć się na faceta, który dwa... nie, już cztery razy uratował mnie 

od niechybnej śmierci?

Głupia jesteś, mruknęła pod nosem z wściekłością, jeszcze głupsza od niego.

— Nie ma co myśleć, tylko trzeba brać się do roboty — powiedziała na głos i usiadła 

na kołdrze. — Lepiej będzie, jak czymś się zajmę.

Zręcznie fiknęła koziołka i stanęła wyprostowana na podłodze. W drodze do łazienki 

podeszła do biurka i wzięła do ręki błyszczącą pałeczkę. Strasznie łatwo ją schować... 

Pomyślała o Surebleak. Szkoda, że nie miałam takiej broni, kiedy tam mieszkałam. Nieraz 

by mi się przydała. Przed oczami stanęła jej dawno nie widziana twarz i odruchowo 

poruszyła dłonią, uwalniając zamknięte ostrze.

— A niech to diabli... — zamruczała, złożyła nóż i zabrała go ze sobą pod prysznic.

Jakiś czas później, już wykąpana i ubrana w szlafrok, lecz jeszcze z mokrymi włosami, 

znowu poszła do garderoby, by przejrzeć katalog. Coś jej jednak nie pasowało... Coś się 

zmieniło. Omal nie roześmiała się głośno ze złości i rozbawienia.

Zniknęły ceny.

Proszę bardzo, mruknęła w duchu, wertując kolejne strony. Skoro tak wolisz... Mam 

nadzieję, że zbankrutujesz.

Upłynęło dość dużo czasu, zanim zdała sobie sprawę, że właściwie szuka czegoś, w 

czym spodobałaby się Val Conowi. Że myśli o tym, aby wieczorem zaciągnąć go do łóżka.

— Fajnie, co? — ze współczuciem w głosie zagadała do własnego odbicia. A potem 

westchnęła. Tak, Val Con był fajny, cwany, szybki i niebezpieczny. Wariat jak szóstka 

karo. Miri zaklęła pod nosem, zła na siebie, że dopiero teraz spostrzegła, co jej naprawdę 

dolega. Żądza. Chuć. Nie zwykłe pożądanie, ale klasyczna żądza pod tytułem Zagubiony 

Tydzień na Mo-ravii.

Jeszcze raz popatrzyła na bogate stroje dostarczone jej do garderoby. Ciekawe, czy 

Val Con dałby się namówić na taki Zagubiony Tydzień? Znów zaklęła pod nosem. Od 

kiedy to masz tydzień do stracenia?

* * *

Hologram dołączony do akt Connora Phillipsa, niechętnie dostarczonych przez 

dowódcę „Salene”, został natychmiast skopiowany i rozesłany do wszystkich policjantów, 

sanitariuszy i strażaków, obecnych przy pożarze w Mixla Arms. Pierwsza zgłosiła się 

sierżant McCulloh.

— To on — powiedziała. — Widziałam go w towarzystwie jakiejś rudej dziewczyny i 

czterech żółwi. Wyszli razem. — Zmarszczyła czoło, grzebiąc w zakamarkach opornej 

pamięci. — Mówił, że nazywa się cośtam-yos-cośtam. Pokrętne nazwisko, na pewno nie 

nasze. Jej nie znam. Z żółwiami gadali w handlowym. Była mowa o wspólnej podróży... — 

Wzruszyła szerokimi ramionami. — Przykro mi, panie Smith. Gdybym wcześniej wiedziała, 

co jest grane, zatrzymałabym wszystkich do wyjaśnienia.

— Nic się nie stało, sierżancie — szybko wtrącił komendant, żeby uprzedzić gniewny 

pomruk Pete’a. — Słyszeliście może, dokąd się wybierają?

Policjantka pokręciła głową.

— Nie, panie komendancie. Tylko tyle, że pojadą razem.

— To już coś — ucieszył się komendant. — Sporo nam pomogliście. Dwoje ludzi i 

cztery żółwie? Łatwo ich będzie namierzyć. — Uśmiechnął się. — To wszystko, sierżancie. 

Dziękuję wam za tę informację. Na pewno przyda się w śledztwie.

— Tak, panie komendancie. Dziękuję panu. I panu, panie Smith. — McCulloh 

wykonała w tył zwrot i sprężystym krokiem opuściła pokój, starannie zamykając za sobą 

drzwi.

— Znakomicie! — wybuchnął Pete. — Teraz, jak sądzę, zarządzi pan poszukiwania 

wymienionej szóstki, a my usiądziemy na tyłku i będziemy czekać!

— Coś w tym rodzaju — odpowiedział spokojnie komendant i rozparł się wygodniej w

fotelu. — Roześlemy zdjęcie do wszystkich posterunków, każemy obserwować żółwie w 

towarzystwie ludzi. Rozkaz brzmi: śledzić ich z daleka i meldować do komendy w Modi. 

Żadnych aresztowań.

— Co takiego?! — Pete stanął jak wryty i z niedowierzaniem spojrzał na komendanta.

Ten powoli pokręcił głową.

— Niech pan chwilę pomyśli. Chłopak ma swój rozum. Zadziałał niezwykle sprytnie — 

niewielkie straty materialne, żadnego zagrożenia dla przygodnych świadków. Jeśli 

naprawdę, tak jak pan przypuszcza, ma coś wspólnego ze sprawą O’Grady’ego, to na 

dodatek jest piekielnie groźny. Położył nogę na biurku.

— Z żółwiami łączą nas niezwykle delikatne stosunki dyplomatyczne. Lepiej ich nie 

denerwować. A zdenerwują się na pewno, jeżeli jakiś nadgorliwiec uprze się, by 

aresztować jednego z ich przyjaciół. — Potrząsnął głową. — Dziewczyny nie znam, ale 

założę się o każdą sumę, że jest nie mniej narwana od chłopaka — i też należy do kompanii.

Pete w zamyśleniu zamrugał oczami.

— Chyba rozumiem... Jak ich już znajdziemy, to w odpowiedniej chwili rąbniemy pełną 

salwą. Żółwie nawet nie zdążą zaprotestować, a my złożymy potem grzeczne przeprosiny.

— Właśnie — przytaknął mu komendant.

* * *

— Ze skazą! — grzmiał Szlifierz. Miri, która w tej samej chwili weszła do pokoju, 

popatrzyła na niego z ciekawością. — Odpady, bracia! Najzwyklejsze buble! Wszystko, 

co mamy w swoich „magazynach” — niemal wypluł ostatnie słowo. — Kto by pomyślał, że 

znajdziemy popyt na nieudane płody tej po trzykroć przeklętej jaskini?

— Do czego można wykorzystać takie nieudane noże? — spytał Trzonek, z 

zakłopotaniem mrużąc wielkie oczy.

— Mają być podarkiem dla osób wyróżnionych przez Justina Hostro. Formą zachęty 

do dalszej działalności na rzecz i konsolidacji powołanego przezeń klubu. Wszak wyraźnie 

stwierdził, że broni przeznaczonej do tak szczytnych celów nie wolno używać do czegoś 

innego. Winna być także nieskończenie piękna i — w miarę możliwości — niezawodna.

— Nasze noże spełniają te wszystkie kryteria wymienione przez pana Justina, prawda, 

bracie?

Szlifierz skierował to pytanie do Selektora i poparł je krótkim ruchem głowy.

— W rzeczy samej — zgodził się Selektor. — Ktoś mógłby wręcz pomyśleć, że Grota 

Wadliwych Noży została stworzona wyłącznie po to, byśmy dzisiaj spisali umowę 

sprzedaży.

Val Con siedział na poręczy fotela, nieco z dala od rozmawiających Clutchów. 

Uśmiechnął się, słysząc ledwie skrywaną nutę złośliwości w ostatnich słowach Selektora. 

Na dźwięk otwieranych drzwi szybko uniósł głowę.

Miri była ubrana w granatową suknię, która miejscami przylegała do niej niczym druga 

skóra, miejscami zaś tworzyła fałdy, spływające ku ziemi na kształt wodospadu. Długie 

miedziane włosy, zwykle splecione w warkocz, teraz opadały jej na ramiona. Po prawej 

stronie wetknęła we włosy cienką błyszczącą pałeczkę. Nie założyła prawie żadnej biżuterii. 

Miała odkrytą szyję i dłonie wolne od pierścionków.

Zbliżyła się do Szlifierza i złożyła należyty ukłon. Val Con wstał cicho z fotela i zniknął w

swoim pokoju.

— Tak, moja najmłodsza siostro... — zadudnił T’carais. — Mądrze wybrałaś kolor. 

Znakomicie podkreśla płomień twoich włosów.

Miri skłoniła się z wdzięcznością.

— Doprawdy nie wiem, jak mam dziękować. Nigdy w życiu nie miałam na sobie 

czegoś równie pięknego.

— Twój widok wart jest tego. Tak samo jak mojego urodziwego brata... A gdzie on 

się podział? — Szlifierz rozejrzał się na boki.

— Już jestem! — oznajmił Val Con, stając w drzwiach sypialni. — Po prostu czegoś 

zapomniałem.

Rzeczywiście mógł się podobać. Włożył białą koszulę z bufiastymi rękawami, ciasno 

spiętymi w nadgarstkach. Koronkowe mankiety sięgały mu do połowy dłoni. Miękkie 

ciemno wiśnio we spodnie były uszyte z materiału, który aż się prosił, żeby go pogładzić. W 

jego prawym uchu połyskiwała zielona łezka, a na lewej dłoni pysznił się złoty sygnet z 

zielonym oczkiem. Ciemne włosy błyszczały w żółtawym świetle jak najprzedniejszy 

jedwab.

Val Con skłonił się przed dziewczyną i podał jej małe puzderko.

— Wybacz, że cię uraziłem.

— Nic nie szkodzi.

Ostrożnie uchyliła wieczko.

W środku znalazła srebrny naszyjnik z kunsztownie rżniętym błękitnym kamieniem i 

pierścień w kształcie baśniowego węża, ściskającego w paszczy klejnot tej samej barwy.

Przez chwilę stała nieruchomo. Potem wzięła głęboki oddech i podniosła wzrok na Val 

Cona. Spojrzała mu prosto w oczy.

— Dziękuję. Ja... — Pokręciła głową i zaczęła od nowa. — Palesci modassa. — To 

była oficjalna formuła podziękowań.

Val Con uśmiechnął się.

— Proszę bardzo — odparł. Uznał, że ze względu na liczne niuanse liadeńskiej mowy, 

bezpieczniej będzie nadal rozmawiać po terrańsku. Wskazał na naszyjnik. — Mogę?

Miri uśmiechnęła się.

— No pewnie.

Najpierw wsunęła na palec pierścień, a później uniosła obie ręce, żeby odgarnąć włosy 

z szyi.

Val Con zręcznie zapiął naszyjnik. Widać było, że robi to nie po raz pierwszy. Miri 

zagryzła usta, żeby nie zdradzić swego podniecenia, i z niewzruszonym wyrazem twarzy 

spojrzała na Szlifierza. Val Con stanął koło niej i skłonił się żółwiowi.

— Już jesteśmy gotowi, starszy bracie — powiedział. — Zechcesz nam towarzyszyć?

ROZDZIAŁ ÓSMY

Charlie Naranshek wsunął pistolet do rękawa tuniki. Zawsze zabierał go ze sobą, 

chociaż właściciel Grotto dał mu inną broń — większą i bardziej zdobioną — z 

przykazaniem, by ją nosił w pracy na widoku. Ale Charlie czuł się bezpieczniej jako 

wykidajło, wiedząc, że tuż pod ręką ma swojego starego druha. Wolałby w chwili 

zagrożenia nie korzystać z tego cacka, które dyndało mu u pasa.

Mijając biurko, uniósł dłoń na pożegnanie.

— Dobranoc, Pat.

— Charlie? — Ruchem dłoni wezwała go do siebie i odwróciła monitor, żeby mógł 

przeczytać świecący pomarańczowy napis. — Zerknij na to. A nuż ich gdzieś zobaczysz.

Zmarszczył brwi. „Poszukiwani...”

— Cztery żółwie i dwoje ludzi? Zupełnie powariowali?

Pat wzruszyła ramionami.

— A twoim zdaniem to niemożliwe, żeby żółwie przyszły do Grotto? Nawet na małą 

potańcówkę w sali bez grawitacji? — Energicznie potrząsnęła głową i wykonała kilka 

szybkich ruchów, w parodii tańca, który zapewne wciąż był w modzie w jakimś zakątku 

dżungli — tam, gdzie włócznię i zwykłe czółno uważano za szczyt techniki.

Charlie zamruczał pod nosem.

— Jasne. Tyle tylko, że tam jednak jest grawitacja. Wprawdzie niewielka, ale jest. — 

Znowu spojrzał na monitor. — „Obserwacja, żadnych kontaktów... Natychmiastowy raport

do Komendy Głównej, Mbda... Dalsza inwigilacja... Mogą być uzbrojeni”.

Teraz Pat stuknęła palcem w jakiś klawisz i pojawiły się rysopisy dwojga podejrzanych 

towarzyszących Clutchom.

— „Mężczyzna o ciemnych włosach i zielonych oczach, szczupłej budowy ciała, 

wzrostu około metr sześćdziesiąt, pomiędzy osiemnastym i dwudziestym piątym rokiem 

życia. Kobieta o rudych włosach i szarych oczach, szczupłej budowy ciała, wzrostu około 

metr pięćdziesiąt, pomiędzy osiemnastym i dwudziestym piątym rokiem życia”. — 

Wyprostował się i odwrócił monitor w stronę Pat. — Uzbrojeni? Przecież na dobrą sprawę 

żadne z nich nie udźwignie pistoletu! Żółwie to co innego... Trzeba uważać, żeby jeden z 

drugim przypadkiem człowieka nie nadepnął.

Pat roześmiała się i odprawiła go ruchem ręki.

— Idź już, bo stracisz fuchę. Niewiele można się spodziewać po ludziach, którzy nie 

potrafią wyżyć ze zwykłej policyjnej pensji.

Charlie wyszczerzył zęby i skierował się w stronę wyjścia.

— To na razie. Nie pozwól jakimś małolatom szarogęsić się na posterunku, dobrze?

— A ty, staruszku, nie tańcz z żółwiami.

Jej śmiech ucichł za zamkniętymi drzwiami. Charlie szybkim krokiem ruszył na postój 

taksówek. Musiał się spieszyć, jeśli chciał na czas dotrzeć do roboty.

* * *

Trzonek przeszedł sam siebie. Nie dość, że wynajął elegancką lożę z widokiem na 

orkiestrę, słynną „salę tańca” i dwa z sześciu barów, to jeszcze postanowił, że jego kompani 

— z uwagi na to, że obcują z ludźmi — będą podczas kolacji używali terrańskich sztućców.

Szlifierz powoli rozwinął serwetkę i badawczym wzrokiem przyjrzał się łyżkom, nożom i

widelcom.

— Co o tym myślicie, bracia? — spytał w końcu, pokazując łyżkę. — To też odmiana 

noża?

Trzonek przez chwilę pokiwał swoją łyżką, jakby sprawdzał jej wyważenie.

— Ma w sobie wiele z noża, starszy bracie — przyznał. — I moim skromnym zdaniem, 

bez trudu dałoby się toto wyhodować. Ale inne? — Sięgnął po widelczyk. — Trzy czubki? 

Sześć krawędzi?

— Bagatela! — zapewnił go Szlifierz. — Wystarczy, że spojrzymy na problem od tej 

strony... — Reszta przemowy utonęła w głębokich i dudniących dźwiękach, które — jak to 

zauważyła Miri — były językiem Clutchów.

Nachyliła się do Val Cona.

— Oni tak na poważnie?

— Hm? — Drgnął i spojrzał na nią. Jego rękaw niechcący otarł się o jej nagie ramię. 

— Jak najbardziej. W świecie Szlifierza najlepsze noże wytwarza właśnie klan Średniej 

Rzeki. To zaś oznacza, że są twórcami najlepszych noży w całej galaktyce.

— Co to znaczy: najlepszych? Najpiękniejszych, najbardziej użytecznych, czy może 

niezniszczalnych? Uśmiechnął się i ponownie napełnił kieliszki.

— Trzy razy tak — odparł. — Noże Średniej Rzeki są krystalicznie czyste, o 

delikatnym kształcie, zgrabnym trzonku i kunsztownej pochwie. Prawdziwe dzieła sztuki. Z 

drugiej strony są jednak użyteczne, bo każdy nóż na dobrą sprawę musi być narzędziem. 

Szlifierz i jego pobratymcy hodują rozmaite ostrza, od śrubokrętu do mizerykordii. — Upił 

łyk wina. — Czy niezniszczalne? Szlifierz wciąż podkreśla, że nawet ostrze ze Średniej 

Rzeki może przypadkiem ulec pęknięciu, w okolicznościach, które on obdarza mianem 

„traumatycznych”. To oznacza zupełne zniszczenie budynku lub pojazdu, z którym nóż stale 

był związany. Są bardzo czułe na takie wydarzenia...

Miri roześmiała się.

— Ale łyżki?

Val Con rozwinął swoją serwetkę. Bezwiednym, ale pełnym gracji gestem odsunął z 

dłoni koronkowy mankiet, uniósł łyżeczkę i powoli przesunął palcem po jej brzegach.

— Potrafisz dostrzec tę symetrię? Jej cel? Przydatność? — Wzruszył ramionami i 

położył łyżeczkę na stole. — Kto wie? Może już wkrótce — zanim twoje wnuki dożyją 

pięćdziesiątki — łyżki Średniej Rzeki staną się towarem, kupowanym wyłącznie przez 

sławnych i bogatych.

— Słusznie! — zagrzmiał Szlifierz. — Jakbyś mi czytał w myślach, mały bracie! Skoro 

tych, jak to mówisz, „łyżek” używacie co dzień, to po co wciąż je robić z miękkiego 

metalu? Wszak szybko się zużyją. Zaś kryształ, zachęcony przez członków mego klanu, 

pozostanie bez skazy przez setki stuleci tych waszych standardów!

Miri znów wybuchnęła śmiechem i uniosła kieliszek.

— Dlaczego metal? Sama nie wiem. Ludzie są krótkowzroczni.

— Nie możemy was za to winić — szybko wtrącił Trzonek. — To prawda, że nie 

macie wpływu na długość swego życia. Lecz z drugiej strony, czasem aż dziw bierze, nad 

zgubnym marnotrawstwem wiedzy i talentu, tylko dlatego, że się uważacie... — Tu zdał 

sobie sprawę, że zabrnął za daleko, umilkł nagle i opuścił głowę, lecz Szlifierz przyszedł mu 

z pomocą.

— Nie, braciszku. Efemeryda też jest formą sztuki. Powiem więcej: może być sztuką w 

jej najwyższej postaci. Od dawna głoszę tę koncepcję i nie słyszałem słów sprzeciwu. Czyż 

nie widziałeś najnowszego dzieła naszego młodszego brata? Skorzystał w nim z przeróżnych 

mediów: dźwięku, ruchu, barwy i refleksów świetlnych. Zakończone, stracone, zmienne 

przy prawykonaniu. Sztuka, bracia. A kto to powiedział...

Kuzyni, nieomylnie rozpoznając znaki, że zanosi się na dłuższą przemowę, usadowili się 

wygodniej, w nabożnym skupieniu.

Dwoje pozostałych gości z uśmiechem spojrzało na siebie i sięgnęło po kieliszki z 

winem.

* * *

Charlie, ciężko dysząc, ale punktualnie, stanął we wschodnich drzwiach, wiodących do 

Grotto i machnął ręką do kumpla z dziennej zmiany.

— Się masz, George! Co słychać? Bez większych zmian w podziemnym świecie 

Econsey?

— Cisza i spokój — mruknął zapytany, szczupły brunet, którego przed laty wylano z 

policji za przypadkowe zabicie nastolatka. Facet za mocno mu przyłożył. — Jedynie w 

południowej ćwiartce znajdziesz grupkę gości, budzących powszechną ciekawość. Żółwie-

Clutche i para ludzi.

— Co takiego?! — Charlie wybałuszył gały, lecz chwilę potem zmusił się do 

mrugnięcia.

— Żółwie — ze spokojem powtórzył George. — Cztery. Dwoje ludzi: chłopak i 

dziewczyna. Młodzi. Żadnej rozróby. Są tylko trochę hałaśliwi. Ale to żółwie. Jak zaczną 

mówić, to w sali obok tynk ze ścian odpada. Co parę minut na nie spoglądałem. Nie to, 

żebym się gapił...

Charlie pokiwał głową.

— Nigdy nic nie wiadomo. Nie martw się, też zajrzę do nich. A ta ich parka?

— Bardzo ładna. On prawie czarny, ona ruda. Ale nie pomarańczowa. — George 

nagle rozgadał się na dobre. — Brązowe włosy, o ciemnoczerwonym odcieniu...

— Kasztanowe.

— Właśnie, kasztanowe. Maleńka. Chyba się dobrze bawią. Wciąż się śmieją. — 

Wzruszył ramionami i ociężałym krokiem poczłapał do baru.

— No cóż... — Charlie przejął zmianę. — Mam nadzieję, że wywiozą stąd mnóstwo 

wrażeń. — Uniósł rękę. — Do zobaczenia, stary.

— Bez pośpiechu. — George już zdążył skinąć na barmana i zamówić pierwszego 

drinka.

* * *

Charlie spokojnie obszedł swój rewir, czyli wschodnią i południową ćwiartkę, z jednym 

okiem zwróconym na tańczące pary. Janees Dalton patrolowała północną i zachodnią część 

lokalu, też pilnując parkietu. Dwaj „włóczędzy” krążyli w gęstym tłumie, rozglądając się 

dosłownie wszędzie.

Na wschodzie panował spokój. Charlie jedynie przerwał kłótnię o rachunek, zanim 

doszło do głośniejszych krzyków i wezwał kierownika sali. Potem wyprowadził za drzwi 

pijaną dziewczynę i wsadził ją do taksówki. Powiedział „cześć” kilku stałym gościom i 

przeniósł się na południe.

Niezły tłumek dzisiaj, pomyślał. Zerknął na tańczących i jeden z dwóch barów, 

wyznaczających przejście ze wschodu na południe. Szybko dostrzegł jednego z dwóch 

młodszych pomocników, Marka Swengera, i wezwał go do siebie.

— Jak leci?

— Na razie można wytrzymać — uśmiechnął się Mark.

Miły chłopak, nocami pracował w Grotto, a w dzień ślęczał nad książkami, bo chciał 

zostać prawnikiem. Charlie miał cichą nadzieję, że to mu się nie uda. Prawnicy nie mieli 

przyjaciół.

— A żółwie? — spytał. — Wciąż się bawią?

— O, tak. Można by pomyśleć, że zamierzają tu posiedzieć aż do przyszłego roku. — 

Mark pokręcił głową. — Nawet nie masz pojęcia, ile piwa i wina leje się przez ich stolik. 

Wcale bym się nie zdziwił, gdyby musieli zostać — dodał z naciskiem.

Charlie spojrzał na niego z ukosa.

— Rozrabiają?

— Nie, skądże. Świetnie się bawią. Może trochę za głośno, ale moim zdaniem, właśnie 

takie są żółwie. Wielkie i dudniące. Polejesz się ze śmiechu, kiedy sam zobaczysz, jak ten 

największy huczy coś po terrańsku do dziewczyny, najmniejszy rozmawia z chłopakiem w 

handlowym, a dwa pozostałe wydają takie dźwięki, jakich nigdy w życiu dotąd nie 

słyszałem! — Mark roześmiał się na zakończenie.

— Prawdziwi kosmopolici. — Charlie wyszczerzył zęby.

— Raczej prawdziwy cyrk — mruknął Mark. — Ale sympatyczny. Chyba nie mają 

żadnych zmartwień. — Rozejrzał się po sali i uniósł rękę. — No, odpływam niczym 

uchodząca fala. Na razie.

Charlie skinął głową i ruszył w przeciwną stronę.

— Zobaczymy się później.

Na południu wciąż przybywało gości, chociaż niewiele par kwapiło się do tańca. 

Jeszcze za wcześnie, uznał Charlie. Orkiestra się nie rozgrzała. Zobaczył lukę w tłumie przy 

stole z przystawkami, wśliznął się w nią i pomału dotarł pod przeciwległą ścianę.

Byli tam. Cztery żółwie huczące basem i dwoje ludzi. Ona drobniutka i o jasnej cerze, 

w niebieskiej sukni, podkreślającej ognisty kolor jej włosów, i on — niewiele większy, z 

ciemną czupryną, w eleganckiej białej koszuli. Nosił ją tak, jakby od urodzenia przywykł do 

wykwintnych strojów. Właśnie pochylił się i coś szepnął dziewczynie wprost do ucha. 

Roześmiała się i uniosła do ust kieliszek.

Uzbrojeni i niebezpieczni? — pomyślał Charlie. Wolne żarty. Szybkim spojrzeniem 

omiótł parkiet, bary, stół z przekąskami i główne wejście do tej części Grotto. Wrócił pod 

ścianę. Spostrzegł nagle, że ciemnowłosy chłopak siedział tak, żeby bez przeszkód widzieć 

całą salę. Ciekawe, czy świadomie wybrał takie miejsce? Charlie parsknął pod nosem i 

pokręcił głową. Chłopie, chyba za długo byłeś policjantem.

Przy środkowym stoliku spotkał starą znajomą. Zatrzymał się, żeby z nią chwilę 

pogawędzić. Przelotnie rzucił okiem w stronę loży i zauważył, że chłopak właśnie podniósł 

się z kanapy. Charlie pożegnał się z przyjaciółką i przyrzekł jej, że zadzwoni. Z zamyśloną 

miną spojrzał na puste miejsce obok rudej dziewczyny.

Jeszcze raz powiódł wzrokiem po sali — parkiet, bary, wejście, hors d’oeuvre — i z 

zadowoleniem skinął głową. Potem skierował się do loży. Pora działać.

* * *

Miri siedziała wygodnie rozparta, pomału sącząc klarowne wino, wsłuchana w niskie i 

spokojne dźwięki mowy Clutchów, krzyżujące się nad jej głową. To był prawdziwie 

bajkowy wieczór — i to nie tylko za sprawą dobrych trunków.

Niby dlaczego miał być inny? Przecież zawierał wszystkie elementy przypisane 

klasycznej baśni. Cudowna suknia, pierścień na palcu i srebrny naszyjnik — warte o wiele 

więcej, razem i z osobna, niż całe jej zarobki w najbardziej udanym roku. No i królewicz, 

piękny jak z obrazka, szarmancki i czarujący.

I zdrowo kopnięty.

Tę myśl spłukała następnym łykiem wina. Poprzez dudniące głosy żółwi do jej uszu 

dobiegło echo czyichś kroków. Cicho zabrzęczał alarm — Val Con chodził bezszelestnie. 

Nie mógł to być też kelner. Miri pomału odstawiła kieliszek i spojrzała przez ramię.

Wysoki i barczysty szatyn skłonił się przed nią z uśmiechem, kładąc rękę na sercu.

— Jestem Charlie Naranshek — powiedział. — Zobaczyłem panią i pomyślałem sobie: 

poproszę ją do tańca.

Przyjrzała mu się. Zobaczyła ozdobny pistolet, wiszący u fantazyjnego pasa, i 

przetykaną srebrem tunikę. Charlie wciąż się uśmiechał. Odpowiedziała mu tym samym.

— Więc niech pan prosi — mruknęła.

Pomógł jej wstać i pod rękę poprowadził na parkiet.

— Teraz proszę uważać — rzekł ostrzegawczym tonem. — To zdradliwe miejsce. 

Zaledwie jedna szósta normalnego ciążenia.

Obrzuciła go przeciągłym spojrzeniem.

— Myślę, że jakoś dam sobie radę — powiedziała z uśmiechem.

Charlie podtrzymał ją, gdy przekraczała niewidzialną barierę.

Był gotów w każdej chwili pospieszyć jej z pomocą, gdyby nagle straciła równowagę. 

Ze zdziwieniem stwierdził, że nie miała kłopotów ze zmniejszoną wagą.

— Była pani w kosmosie? — spytał, gdy przesunęli się o parę kroków i zaczęli kołysać 

w rytm skocznej muzyki.

Miri ze śmiechem obróciła się wkoło własnej osi.

— Nie. Po prostu uwielbiam tańczyć. Nieobcy mi taki parkiet.

— Serio? — zawołał, kiedy znów znaleźli się bliżej siebie. — Tu, na Lufkicie, mamy 

tylko ten jeden. Jedyny i najwspanialszy na tej kulce błota, czasami zwanej planetą.

Miri machnęła dłonią w kierunku stolika, przy którym wciąż siedziały rozgadane żółwie.

— Sądziłam, że na ich widok sam pan się domyśli, że latamy w kosmosie.

Charlie wyszczerzył zęby. Nie spławisz mnie tak łatwo, pomyślał. Ujął ją za rękę, by 

przejść do trudniejszych figur.

— Przecież mogliście poznać się dopiero tutaj. A pani... mąż? Bawi się w 

przewodnika?

— Brat. — Uniosła głowę. — Czekał pan, aż sobie pójdzie?

— Właśnie — przyznał zupełnie szczerze. — Nie to, żebym w razie czego wykręcał się 

od pojedynku, zwłaszcza o panią, ale...

Roześmiała się i odfrunęła na bok, posłuszna prawom tańca.

* * *

Val Con wrócił południowym wejściem, minął dwa bary i stół z przekąskami. Nie 

spieszył się i nie ociągał. Nie widział loży, zasłoniętej przez tłum rozbawionych gości. Słyszał 

jedynie głos Szlifierza. Spokojnie przepchnął się przez ciżbę i zerknął w stronę stolika.

Stanął jak wryty i poczuł, że coś go ściska w brzuchu. Wziął głębszy oddech i z 

kamiennym wyrazem twarzy rozejrzał się po całej sali. Dostrzegł niebieską smugę na 

parkiecie i drobną białą dłoń, zamkniętą w większej i ciemniejszej dłoni. Z rozmysłem 

podszedł do granicy pola zmniejszonej grawitacji, zatrzymał się i czekał.

* * *

Taniec znów zbliżył ich do siebie.

— Nawet nie wiem, jak pani ma na imię! — pożalił się Charlie. — Roberta. — Wzięła 

go za rękę, wykonała obrót i skłoniła się z wdzięcznością. — A mój brat — Danny. Może 

skończymy z tym „pan” i „pani”? Jeśli chcesz poznać resztę towarzystwa, to znajdź jakieś 

miejsce, gdzie moglibyśmy usiąść, bo to na pewno trochę potrwa.

— Nie ma sprawy. — Zauważył, że drgnęła lekko. — Co się stało?

— Nic. — Uśmiechnęła się. — Po prostu nogi mi się poplątały.

— Co? Nie wierzę. Takiej astronautce?

Nie odpowiedziała. Zawirowała niczym fryga, kończąc ostatnią figurę. W przelocie 

znów dostrzegła stojącego na skraju parkietu Val Cona. Spoglądał na tańczące pary z 

przesadnie spokojną, lekko znudzoną miną.

Miri zaklęła w duchu. Była zła na siebie, że poddała się nastrojowi chwili. Wino, 

muzyka, marzenia... Lekko dotknęła palców Charliego i w tej samej chwili taniec dobiegł 

końca.

Cofnęła dłoń i podziękowała mu promiennym uśmiechem.

— Świetnie się bawiłam.

— To co? Jeszcze jeden? — spytał, podchodząc nieco bliżej i wyciągając rękę.

Na pozór odruchowo umknęła przed jego dotknięciem, odwróciła się i zdecydowanym 

krokiem podeszła do Val Cona.

— Wybacz, Charlie — rzuciła na odchodnym. — Brat na mnie czeka.

Uśmiechnęła się z nadzieją, że nie zauważył jej zdenerwowania. Chciała, żeby dał jej 

spokój.

Charlie jednak uparcie podążał za nią.

— Chyba ci za to nie urwie głowy? — spytał. — Muszę go przeprosić, że cię 

porwałem od stolika pod jego nieobecność.

Szlag by trafił, pomyślała Miri. Val Con wciąż czekał, z chłodną i nieprzeniknioną 

miną...

Miri zagryzła usta i — udając, że się potknęła — złapała go za nadgarstki. Nawet nie 

drgnął, kiedy opadła nań całym ciężarem. Troszeczkę mocniej zacisnęła ręce na jego 

koronkowych mankietach i zachichotała.

— Oto mój brat, więc możemy wspólnie go przeprosić! — zawołała i lekko 

potrząsnęła dłońmi Val Cona.

— Danny, to jest Charlie Naranshek — zaszczebiotała. Chciała, żeby zabrzmiało to 

beztrosko, chociaż coś ją dławiło w gardle. — Kiedy odszedłeś od stolika, poprosił mnie 

do tańca. Wybaczysz mi, że się zgodziłam? Proszę... Wiedziałam, że się będziesz martwił. 

— Zalotnie przekrzywiła głowę i spojrzała mu prosto w oczy.

Charlie pospieszył jej na pomoc. Z małym zdziwieniem patrzył na stojącego przed nim 

młodzieńca. Fakt, że przystojny był jak cholera, ale więcej ciepła biło z zielonej łezki, którą 

nosił w uchu, niż z oczu o tej samej barwie. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, a potem 

Charlie z uśmiechem wzruszył ramionami.

— Bardzo przepraszam, panie... Pańska piękna siostra wydawała mi się smutna i 

samotna. Pomyślałem sobie, że ją rozweselę. Że potańczymy, pogadamy... Sam pan 

rozumie. — Znów się uśmiechnął. — Ale podzielam pańskie uczucia. Wiem, że pan może 

być zdenerwowany. Na siostry trzeba dzisiaj uważać — dodał z humorem. — Nie miałem 

jednak złych intencji i z nikim nie chcę tu zadzierać.

Val Con lekko uniósł jedną brew. Stalowy wyraz jego oczu złagodniał odrobinę.

— Moja siostra umie o siebie zadbać. Wątpię, żeby się przejmowała moimi zakazami. 

— Pozwolił sobie na zdawkowy uśmiech, więc stał się nieco bardziej ludzki. — Wmawiała 

panu, że się wścieknę? Cóż... niech mi pan uwierzy, że o wiele częściej szczekam, niż gryzę.

To już lepiej, pomyślał Charlie.

— Znakomicie. Nie chciałbym przypadkiem stać się powodem waszej kłótni. — 

Zerknął na Miri. — Więc jak? Jeszcze jedna rundka?

Roześmiała się i pokręciła głową.

— Nie, Charlie. Teraz muszę wrócić do swoich przyjaciół. I tak już za długo ich 

zaniedbywałam.

Charlie rzucił okiem na stolik. Cztery żółwie siedziały w zupełnym milczeniu, patrząc... 

No właśnie, na co? Na tańczących? Na nich? Wolał tego nie wiedzieć. Jego żołądek chyba 

jednak wiedział.

Skłonił się, zgodnie z obyczajem — nisko przed dziewczyną, z prawą ręką na sercu, i 

lekko przed młodzieńcem, z dłońmi złożonymi na wysokości pasa. Odpowiedzieli mu w 

podobny sposób. Patrzył za nimi, dopóki nie wrócili na swoje miejsca. Po chwili wrócił do 

swoich obowiązków — jako ochroniarz i wykidajło.

* * *

Val Con zaczekał, aż Miri z powrotem usadowi się na kanapie. Clutche podjęły 

przerwaną rozmowę. Val Con spokojnie napełnił kieliszki winem, upił łyk i przez kilka 

sekund siedział zasępiony, walcząc z niezwykłym dla niego uczuciem — złością. To 

wprawiało go w małą konsternację. Zerknął na Pętlę. SPR zero-siedemdziesiąt dziewięć.

Miri wzięła do ręki swój kieliszek i z ukosa spojrzała na młodzieńca. Nie był to już ten 

siewca śmierci, którym wydawał się jej przed chwilą, ale nie był to też piękny książę, który 

wraz z nią przybył na biesiadę. Skrucha nic tu nie pomoże, pomyślała, popijając wino. 

Czekała, aż burza minie.

Wreszcie Val Con wziął głębszy oddech.

— Miri?

— Hm?

— Musisz coś zrozumieć — powiedział powoli. Nie patrzył na nią, ale na tłum gości 

przelewający się przez salę. — Przeszedłem specjalne szkolenie. Potrafię wyczuć 

potencjalną groźbę. Według mnie, nie powinnaś tańczyć z kimś, kto przy sobie ma dwa 

pistolety. W naszej sytuacji...

— Miał tylko jeden — przerwała. — Dwoi ci się w oczach ze zdenerwowania.

— Dwa — w jego dotąd spokojnym głosie zabrzmiała nagle twardsza nuta. — 

Udajesz ślepą?

Miri ze świstem wciągnęła powietrze przez mocno zaciśnięte zęby i poszukała 

wzrokiem Charliego. Stał przy barze, pogrążony w rozmowie z jakąś tęgą niewiastą. 

Przyjrzała mu się dokładniej.

— Jeden — powtórzyła. — W kaburze u pasa.

— Dwa — warknął Val Con i mówił dalej, tonem pouczenia: — Drugi w rękawie, 

niemal pod pachą, po prawej stronie. Pas też należy uznać za pewien rodzaj broni, bo ma 

wszyty mechanizm alarmowy. Można nim wezwać pomoc.

Rzeczywiście. Teraz i ona spostrzegła niewielkie wybrzuszenie w kształcie pistoletu, po 

wewnętrznej stronie prawego rękawa koszuli Charliego. Prawdziwsza broń, niż ta na 

pokaz, pomyślała. Jednym haustem wychyliła zawartość kieliszka i westchnęła głęboko.

— Przepraszam — powiedziała. Val Con dolał jej wina. — Jutro z samego rana pójdę 

do okulisty.

* * *

— „O północy, nad oceanem, odbędą się pokazy ogni sztucznych”.

Brat-muzyk wyjaśnił Szlifierzowi, co kryło się za zapowiedzią, skierowaną do gości 

Grotto. Żółw natychmiast oświadczył, że musi to zobaczyć. Dla niego był to jeszcze jeden 

przejaw sztuki, którą z lubością określał mianem Sztuki Efemerycznej.

Selektor i Rymarz nie podzielali jego zachwytu. Powiedzieli, że wybiorą się raczej do 

miasta, w poszukiwaniu jakichś innych cudów. Po chwili pożegnali się i wyszli. Reszta 

kompanii pozostała przy swoich kieliszkach, zastanawiając się, jak tu najlepiej spędzić czas 

do północy.

— Chciałbym cię jutro wziąć ze sobą, bracie — Val Con zwrócił się do Trzonka. — 

Mam pewną rzecz do załatwienia i przyda mi się twoja pomoc.

Żółw skinął głową.

— Jestem do usług brata mego brata.

— Cóż to takiego, mały bracie? — spytał Szlifierz. — Coś, że się tak wyrażę, natury 

artystycznej?

— Nie — roześmiał się Val Con. — Chodzi o nasz wyjazd. Chciałbym w porę 

zarezerwować miejsca dla siebie i dla Miri.

— Mądra decyzja. Ale pamiętaj, że w każdej chwili masz do dyspozycji nasz statek, 

zacumowany na orbicie, w miejscu o nazwie Station Prime. — Szlifierz przerwał i skierował 

nań poważne spojrzenie swoich okrągłych i błyszczących oczu. — Należysz do naszego 

klanu. Jesteśmy z tego bardzo dumni, Val Conie yos’Phelium Zwiadowco.

Ręka młodzieńca nieruchomo zawisła nad stołem. Val Con ostrożnie odstawił kieliszek.

— Doceniam twoją hojność, Szlifierzu. Jestem ci za nią bardzo wdzięczny. Nie 

chciałbym jednak uzurpować sobie władzy nad twoim statkiem.

— W razie potrzeby, powiedz tylko słowo, a przejmiesz komendę — odparł T’carais, 

jakby w ogóle nie dosłyszał ostatnich słów Liadena. Spokojnie sięgnął po kufel z piwem.

— Na pewno o tym nie zapomnę — cicho obiecał Val Con.

— A zatem załatwione — oznajmił Szlifierz. — Kto idzie ze mną obejrzeć fajerwerki?

— Ja, starszy bracie — natychmiast powiedział Trzonek i jednym haustem wychylił 

resztkę piwa.

Miri stłumiła ziewnięcie.

— Wybacz, Szlifierzu, lecz jestem tak zmęczona, że mogłabym w pewnej chwili zasnąć 

i wpaść do morza.

— Och... Z pewnością tak by się nie stało — zapewnił ją T’carais. — Twoi bracia 

stworzyliby mur wokół ciebie. Skoro jednak czujesz się strudzona, mądrzej będzie, jeśli 

rzeczywiście powrócisz do siebie i udasz się na spoczynek. Chyba, że wolisz popatrzeć na 

te cuda.

— Na fajerwerki? Kiedyś już widziałam. Spokojnie mogę sobie to darować.

— Widziałaś? W takim razie, jeśli pozwolisz, jutro z rana porównamy nasze wrażenia. 

— Wstał, prostując swą masywną postać, i wyciągnął rękę do Trzonka, który chyba wypił 

o jedno piwo za dużo.

Miri znowu ziewnęła ukradkiem i uśmiechnęła się do Jego Wysokości.

— Okay. Pogawędzimy jutro. Nie ma sprawy.

— Świetnie. A ty, mały bracie?

Val Con podniósł się z miejsca. Skrzywił się niedostrzegalnie, kiedy Miri nie przyjęła 

jego wyciągniętej ręki.

— Chyba też wrócę pokoju — mruknął. — Oczy mi się kleją.

— Zatem do jutra — powiedział Szlifierz. — Śpijcie głęboko i spokojnie. Przyjemnych 

snów.

Zabrał ze sobą Trzonka i majestatycznym krokiem przepchnęli się przez tłum gości. 

Miri przez chwilę spoglądała za nimi. To, że obyło się bez wypadku, w równej mierze 

przypisywała eleganckim ruchom żółwi, jak i czujności mijanych przez nich ludzi. 

Uśmiechnęła się do swojego towarzysza.

— W moich stronach mówią: „Pijany jak sędzia”. Popatrz na nich.

— Dlaczego „jak sędzia”? — spytał i przepuścił ją przodem.

— Dlatego, Twardzielu, że tam, skąd pochodzę, tylko pijacy są na tyle głupi, żeby 

bronić prawa.

Opuścili salę w mniej spektakularny sposób niż żółwie. Przy południowym wyjściu 

niespodziewanie natknęli się na Charliego, który właśnie w tej chwili kończył kolejny 

obchód.

— Och... Roberta! — Ucieszył się na widok Miri. — Chyba nie powiesz, że chcesz 

uciec bez ostatniego tańca?

Jej brat odwrócił się błyskawicznie, miękkim kocim ruchem, i spojrzał mu prosto w 

oczy. Dziewczyna uśmiechnęła się i pokręciła głową.

— Nie dam rady, Charlie. Jestem zupełnie wykończona. Trup. Nieboszczyk. — 

Wskazała na rozbawionych gości. — Znajdź sobie kogoś wśród żywych.

— Zobaczymy się jeszcze? — spytał najbardziej sentymentalnym tonem, na jaki potrafił

się zdobyć.

Roześmiała się, wzięła brata pod ramię i pociągnęła go w stronę wyjścia.

— Jeżeli dobrze mnie poszukasz... — rzuciła na odchodnym. — Pilnuj się, Charlie.

— I ty też, Roberto — mruknął w pustą przestrzeń.

Odwrócił się i podjął przerwaną wędrówkę.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Na stoliku pośrodku pokoju stały dzbanki z kawą i herbatą, śmietanka, cukier, filiżanki 

i patera z ciastkami. Obok ustawiono dwa najmiększe fotele. Miii roześmiała się na ten 

widok.

— Tylko najgorszy kłamca może twierdzić, że Anioł Stróż nie istnieje. — Usiadła i 

nalała sobie filiżankę kawy. — Chcesz coś?

Val Con skinął głową.

— Poproszę herbatę.

— Nie lubisz kawy? — spytała, żonglując nakryciami.

— Szczerze mówiąc, nie bardzo — odparł.

Usiadł tak, żeby widzieć drzwi i sięgnął po filiżankę.

— Cierpisz na manię prześladowczą? — mruknęła i nie czekając na odpowiedź, 

zapytała: — Ile w zasadzie wypiliśmy?

Val Con uważnie przyjrzał się herbacie, uznał, że jest za gorąca i odstawił filiżankę na 

stolik.

— Na nas poszły aż trzy butelki.

— Trzy! To nic dziwnego, że zachowuję się jak potłuczona. Jutro z rana łeb mi będzie 

pękał... A może już jest jutro?

— Za parę minut.

Spojrzał na nią badawczym wzrokiem. Zauważył napięte mięśnie wokół oczu i 

wymuszony uśmiech...

Miri jakby wyczuła, co kryło się za tym spojrzeniem, bo nagle gwałtownie poruszyła 

głową i odrzuciła włosy na plecy.

— Musimy porozmawiać.

— Proszę bardzo — zgodził się uprzejmie. — Zaczynaj.

Przez jej twarz przemknął przelotny uśmiech, lecz zaraz spoważniała.

— Nie polecę z tobą na Liad, Twardzielu. Mówię ci to zupełnie szczerze. Lubię się 

właśnie taką, jaka jestem. Lubię swój wygląd i na razie nie będę niczego zmieniać.

Siorbnęła kawę i syknęła, bo oparzyła się w język. Postawiła filiżankę na stoliku.

— To pewnie brzmi potwornie głupio w uszach kogoś, kto na zawołanie ma na 

podorędziu trzy różne tożsamości. Ale ja jestem tylko głupią najemniczką. Nie chcę być 

nikim innym. Koniec, kropka. Wielkie dzięki za propozycję, lecz nie zamierzam z niej 

skorzystać.

Val Con siedział leniwie, z oczami utkwionymi w jej twarzy, rękami zwieszonymi przez 

poręcze fotela, i nogą założoną na nogę.

Miri odczekała chwilę, a potem pochyliła się nad stolikiem.

— Teraz twoja kolej — powiedziała cicho.

Zrobił zdziwioną minę.

— Czekam na resztę.

— Naprawdę? — zapytała bez cienia złośliwości i westchnęła. — W takim razie, 

posłuchaj dalej. Jestem ci bardzo wdzięczna za okazaną pomoc. Zjawiłeś się we właściwym 

miejscu i we właściwym czasie. Gdyby nie ty, to na pewno gryzłabym już ziemię. Jak ci się 

mam odwdzięczyć? Najlepiej będzie, jak odejdę, to też ci uratuje życie. Jutro odbiorę forsę 

od Murpha i zniknę. Cicho i spokojnie... Samochód mi niepotrzebny, więc zwolnij z dyżuru 

Trzonka. I jeszcze raz podziękuj Szlifierzowi, że chciał mnie wziąć na statek.

Podniosła do ust filiżankę. Kawa była już nieco chłodniejsza.

— Dzięki tobie — podjęła przerwany wątek — nie muszę bać się Juntavas. Już mnie 

nie znajdą. Wyjadę stąd, zanim ktokolwiek z nich się spostrzeże. Dam sobie radę. Przez 

całe życie byłam zdana wyłącznie na siebie. Jak do tej pory, nic mi się nie stało...

Val Con przymknął powieki i słuchał w milczeniu. Kiedy umilkła, westchnął i otworzył 

oczy.

— Miri... Jeśli się będziesz trzymać tego planu, to twoje szansę na ucieczkę wyniosą 

dwa procent. Jeden do pięćdziesięciu. Masz też trzydzieści procent szansy, że dożyjesz do 

jutra, do tej samej pory. Trzy do dziesięciu. Szansa przeżycia kolejnej doby spada o 

dziesięć procent.

— To ty tak twierdzisz! — burknęła z narastającym gniewem.

— Właśnie! — odciął się z niemniejszą siłą. — A dlaczego? Bo wiem, co mówię! 

Może słyszałaś, że przeszedłem specjalne szkolenie? Wspominałem ci o tym? Potrafię 

liczyć... kalkulować, jeżeli wolisz. Określam szansę na podstawie faktów i drobnych 

wskazówek, rejestrowanych przez moją podświadomość. Nie masz pojęcia, ile danych 

przepływa przez moją głowę. Skoro mówię, że do jutra zginiesz, jeśli odrzucisz moją 

pomoc, to musisz mi uwierzyć.

— Niby dlaczego?!

Zamknął oczy i wziął głęboki oddech.

— Powinnaś wierzyć — zaczął powoli i z jakimś dziwnym namaszczeniem, jakby 

cytował fragment inwokacji — bowiem to prawda i ja ci to powiedziałem. Jeśli zechcesz, 

przysięgnę. — Nagle poderwał głowę i spojrzał jej prosto w twarz. — Klnę się na honor 

klanu, jakiem Drugi Mówca Korvalów.

Zatkało ją. Liadenowie niezwykle rzadko powoływali się na honor klanu. To stanowiło 

dla nich świętość. Od tej przysięgi nie było odwrotu — bez względu na okoliczności.

W jego oczach widziała gniew, gorycz, frustrację... i szczerość. Bez wątpienia nie 

kłamał. Aż się skrzywiła, kiedy chwilę później dotarło do niej pełne znaczenie tego, co 

powiedział. On jest naprawdę święcie przekonany, że do jutra zginę, jeśli ucieknę od tej 

menażerii... — pomyślała.

— Zgoda, na pewno wierzysz w to, co mówisz — powiedziała z wolna. Chciała zyskać

nieco czasu do namysłu. — Z drugiej strony, chyba sam rozumiesz, że to brzmi 

niewiarygodnie. W życiu nie spotkałam kogoś, kto potrafiłby przewidzieć przyszłość. — 

Nie zabrzmiało to jak przeprosiny i nie zakończyło kłótni.

— Nie bawię się w przewidywania. Zbieram dostępne dane i obliczam szansę 

powodzenia. — Val Con mówił zimnym, twardym jak stal głosem. — A ty nie jesteś „głupią

najemniczką”. Jeśli mam być szczery, dziwi mnie twoje zachowanie.

Miri nie potrafiła się powstrzymać od urywanego śmiechu.

— Jeden zero dla Twardziela — rzuciła w bok, jakby zwracała się do sędziego. Po 

chwili spoważniała. — Dasz się skusić na mały eksperyment? Zadam ci parę pytań. Tak dla 

zaspokojenia własnej ciekawości. Może i nie jestem głupia, lecz czasami bywam uparta.

Wziął do ręki filiżankę i wygodniej rozparł się w fotelu.

— Proszę bardzo. Pytaj.

— Jakie są na przykład szansę, że Szlifierz nas komuś wyda?

— Praktycznie żadne — odparł natychmiast. — Zgodnie z tym, co mi mówią liczby, to 

już prędzej mnie można posądzać o chęć zdrady. Wynik jest niemal równy zeru.

— Serio? — mruknęła ze zdziwieniem. — Dobrze wiedzieć. Lubię Szlifierza. Zresztą... 

Jak można go nie lubić? — Po krótkiej przerwie zapytała znowu:

— Wiesz, że mogłam cię zabić przy pierwszym spotkaniu?

Val Con wypił łyk herbaty i zerknął na kolumny cyfr, formujące się w jego głowie. 

Starał się mówić spokojnym i beznamiętnym tonem.

— Gdybyś podjęła taką próbę w czasie, gdy byłem nieprzytomny, miałabyś 

dziewięćdziesiąt dziewięć procent szansy powodzenia. Niemal pewność. Kiedy doszedłem 

już do siebie... zanim zwróciłaś mi pistolet... tak, około zero-piętnaście. Czyli piętnaście na 

sto procent. Myślałaś wtedy tylko o tym, żeby się ratować. Później, kiedy odzyskałaś 

spokój, szansę wzrosły do jednej trzeciej.

Przerwał, napił się herbaty i znów spojrzał na liczby, podsuwane mu przez Pętlę. Wrócił 

do analizy.

— Z chwilą, gdy mi oddałaś broń, twoje szansę spadły do zero przecinek zero trzy, bez

względu na sytuację. Z drugiej strony, trzy procent to o wiele więcej, niż mieli inni moi 

przeciwnicy. Jesteś szybka, masz dobry słuch i jeszcze lepsze wyczucie. Nie zwiódł cię też 

mój marny wygląd. Wielu dało się na to nabrać.

Mógł powiedzieć o wiele więcej — pewne liczby okazały się bardzo ciekawe. Nawet 

bez jego pomocy, szansę Miri na odparcie pierwszego ataku Juntavas wynosiły aż 

dwadzieścia procent. Przy powtórnym było już znacznie gorzej.

— Zaczekaj — powiedziała, przerywając mu te dywagacje. — To znaczy, że w 

zasadzie specjalnie się poddałeś. Dlaczego?

— Wcale nie chciałem cię zabijać. Nie stanowiłaś zagrożenia dla mnie i moich planów, 

ani dla zadań, które przewidziano...

— Dziękuję — wpadła mu w pół słowa.

Dolała sobie kawy, wzięła oburącz filiżankę i odchyliła się w fotelu. Jej szare oczy 

uważnie spoglądały na twarz Val Cona.

— Umiesz obliczyć prawdopodobieństwo tego, że Charlie zabiłby mnie podczas tańca?

Westchnął, zamknął oczy i dodał do obliczeń kilka własnych, świadomych obserwacji.

— Pomińmy zatem kompanię Szlifierza, choć na dobrą sprawę, żółwie są czujniejsze, 

niźli się wydaje... Ty zaś jesteś wytrawnym żołnierzem, a miałaś do czynienia ze zwykłym 

policjantem albo ochroniarzem. Co prawda nie widziałaś broni... Zatem pod moją 

nieobecność miał zero przecinek cztery szansy, że cię zrani... zero przecinek trzy, że rana 

okaże się naprawdę groźna i zero przecinek dwa — czyli dwadzieścia procent — że 

zamach w pełni się powiedzie. We wszystkich trzech przypadkach chodzi mi wyłącznie o 

pierwszy, pojedynczy wystrzał z pistoletu. Na nic więcej nie miałby czasu, ze względu na 

obecność żółwi.

Otworzył oczy, wypił herbatę i znów zamknął powieki. Musiał się skoncentrować. Od 

dawna nie prowadził tak pełnych rozważań.

— Z chwilą, gdy wróciłem szansę Charliego spadły do... powiedzmy niecałych pięciu 

procent. Czyli jak jeden do dwudziestu.

— Strasznie się cenisz — mruknęła Miri. Zmarszczyła brwi i nieznacznie pochyliła się w 

jego stronę. — A teraz powiedz mi, Twardzielu, jakie to on miał szansę na przeżycie?

Val Con z wyraźną irytacją wzruszył ramionami.

— Brak danych. Nie wiem, kim jest naprawdę, i dlaczego poprosił cię do tańca. Miał 

przy sobie ukrytą broń i był w świetnej formie fizycznej, choć nie można go nazwać 

młodzieniaszkiem. Szybki refleks i bystre oko — widać, że przeszedł dobrą szkołę walki. 

Lecz to nie czyni z niego mordercy... Jesteśmy w takiej sytuacji, że tego typu 

przypuszczenia po prostu nie mają sensu.

— Przecież po prostu mógł mnie chcieć poderwać! — zawołała Miri. — Może 

faktycznie mu się spodobałam?

Val Con skinął głową i sięgnął po dzbanek z herbatą.

— Nie wierzysz w to — zauważyła. — Dlaczego?

— Nie wiem... Nazwij to przeczuciem.

— Czym? Przeczuciem? To coś innego niż komputer, który nosisz w głowie?

Przytaknął i przejechał ręką po włosach.

— Gdy byłem w Zwiadzie, to przeczucia często mi ratowały życie. Dzięki nim 

wychodziłem z najcięższych opresji. Wtedy mogłem polegać najwyżej na domysłach. Na 

jakichś strzępkach informacji. Pętla jest inna. Na dobrą sprawę to właśnie ona kieruje akcją 

i w odpowiedniej chwili włącza zapłon. Przeczucie może mnie ostrzegać przed mrokiem... 

albo kruchym lodem. Nie stoi mi wciąż przed oczami.

— Jasne — mruknęła. — Oczywiście. — Wychyliła resztkę kawy, jakby to był kynak 

i z cichym, lecz słyszalnym trzaskiem, odstawiła filiżankę na spodek.

— Powiedz mi... — zaczęła znowu. — Pamiętasz moment, gdy skazałeś nas na 

potępienie, każąc mi spalić cenny dywan i nie mniej kosztowny koniak?

Z uśmiechem pokiwał głową.

— Co nam groziło? Wszędzie pełno tajniaków, czyhających tylko na ciebie...

Przyglądała mu się uważnie. Trochę go to deprymowało.

— Gdy znaleźliśmy się na dole, to wiedziałem, że nas nikt nie pozna. Pete nie miał 

pojęcia, kogo szukać, bo rozmawiał z bezcielesnym głosem. Poprzednim razem byłem 

blondynem o niebieskich oczach, w dodatku w okularach. Bez kłopotu mogliśmy przejść 

przez recepcję i wybiec na ulicę. Nikt by nas nie zatrzymał. Wręcz przeciwnie, byliby 

szczęśliwi, że mogą nas ratować.

— Ale po drodze czekał Szlifierz z trzema kuzynami.

Val Con roześmiał się.

— To było dla mnie zupełne zaskoczenie. Myślałem, że nas dzielą całe lata świetlne! 

Zwykły przypadek, z gatunku tych, które się nie dają wyliczyć i przewidzieć. Widomy 

dowód choćby na to, że Pętla nie pozwala na stuprocentową pewność. Na dobrą sprawę 

mógłbym potknąć się o jakieś śmieci, złamać kark i do widzenia.

— Dzięki bogom — wyrwało jej się. Widać było, że ostatnie słowa sprawiły jej 

wyraźną ulgę. — Bo już, zamiast za wariata, brałam cię za nadczłowieka. — Lekko 

wykrzywiła usta. — Powiedz jeszcze...

Jeszcze? Popatrzył na nią ze zdziwieniem.

— Słucham.

— Jakie są teraz... moje szansę, żeby cię zabić, zranić lub ogłuszyć? W dowolnej 

chwili. Masz wystarczające dane?

Pewnie, że miał. Wynik jak wół jaśniał mu przed oczami. Przepędził go mrugnięciem 

powiek.

— Przecież nie musisz tego robić. Pomogłem ci i zamierzam pomagać w dalszym ciągu.

— Pytam wyłącznie z ciekawości — nalegała, nie odrywając wzroku od jego twarzy. 

— Gdybym musiała. Jak to będzie?

Wynik wrócił i nie dał się odgonić. Płonął jak ogień. Żył swoim własnym, niezależnym 

życiem. Val Con odgarnął włosy z czoła. — Nie mam ochoty cię zabijać, Miri.

— Doceniam twoje sentymenty, ale wykręcasz się od odpowiedzi.

Milczał przez chwilę. Nie patrząc na nią, starannie postawił filiżankę na stoliku.

— Chcę znać liczby, kosmito! — rozkazująco szczeknęła Miri.

Zerknął na nią z przelotnym zdumieniem. Doszedł do wniosku, że najpierw musi podać 

jej kilka ważnych faktów, zanim udzieli pełnej odpowiedzi.

— Dane są skomplikowane. Moim zdaniem, teraz masz mniejszą szansę, niż 

poprzednio. Zdążyłem poznać twój zmysł równowagi, sposób chodzenia, ruchy oczu, 

timbre głosu, siłę, i tak dalej. Nie mogłabyś mnie czymś zaskoczyć. Już samo to, że 

zapytałaś, stawia cię w gorszym położeniu. Lecz z drugiej strony, widziałaś mnie w działaniu.

Wiesz o Pętli i masz pełne prawo uważać mnie za przyjaciela. To ci daje parę dodatkowych 

punktów, ale w ogólnym rozrachunku jest prawie bez znaczenia. — Głęboko zaczerpnął 

tchu i ciągnął dalej, tym samym, równym i beznamiętnym tonem:

— Odpowiedź brzmi: w razie konfrontacji, szansa, że mnie zabijesz, równa się dwa 

procent. Że zdołasz mnie poważnie zranić: trzy procent. Obie te wartości są wyraźnie 

wyższe w sytuacjach, hmm... powiedzmy, „życia codziennego”. Ufam ci i z tego względu 

mógłbym coś przeoczyć.

Z drugiej strony, masz teraz o wiele mniejsze szansę, że przeżyjesz próbę zamachu 

dłużej niż pięć minut. To byłby prawdziwy szok — dla mnie i dla ciebie. Nawet gdybyś 

uciekła, a wieść o mojej śmierci dotarłaby do Clutchów, to zyskałabyś tylko dwa lub trzy 

dni życia.

Miri siedziała nieruchomo, jak wrośnięta w fotel. Spuściła wzrok i przez chwilę 

wpatrywała się we wzór na dywanie. Potem wzięła głęboki i bolesny oddech.

Val Con spoglądał na nią w milczeniu, jakby chciał dokładnie odczytać jej uczucia. 

Wydawało mu się, że widzi coś dziwnego... Coś, co przeszyło mu pierś zimnym dreszczem. 

Poczuł ucisk w żołądku.

Szybkim, zwinnym ruchem podniósł się z fotela i przyklęknął przy niej. Zerknął jej 

prosto w twarz i wyciągnął rękę, lecz nie ośmielił się jej dotknąć.

— Zlękłaś się?

Zrobiła obolałą minę, słysząc cień skruchy w jego głosie, stanowczo pokręciła głową i 

usiadła prosto.

— Cóż, sama tego chciałam...

Przyglądała mu się przez kilka sekund. Zauważyła troskę w jego oczach i mocno 

zaciśnięte usta.

Nic nie wie, pomyślała nagle. Nie ma pojęcia, o czym mówi... Machinalnie odgarnęła 

niesforny kosmyk włosów z jego czoła.

— To nie ciebie się boję — powiedziała powoli.

Wstała. Nagle, wyraźnie zdała sobie sprawę, że ma na sobie wieczorową suknię, 

pierścień na palcu i naszyjnik... Przypomniała sobie, jak bardzo chciała rano obudzić się u 

jego boku.

Minęła fotel i skierowała się do drzwi sypialni.

Val Con uniósł się z podłogi i popatrzył za nią.

Odwróciła się w progu. Stała tak przez chwilę, niepewna, jak rozumieć jego wyraz 

twarzy. Odniosła wrażenie, że chciał do niej podejść... ale tylko drgnął niedostrzegalnie i 

zaraz zrezygnował. Zielone oczy znów spoglądały na nią chłodno i spokojnie.

— Dobranoc, Val Con. Skłonił się, jak równej sobie.

— Dobranoc, Miri.

Drzwi zamknęły się za nią cicho. Moment później usłyszał szmer zamka.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Było zimno. Dygotała cała, okryta starą wełnianą koszulą. Dobrze chociaż, że nie 

dziurawą. To był prezent od ojca — wręczony jej w niezwykłej chwili, kiedy przypomniał 

sobie, że ma dziecko. Na ogół jej nie zauważał. Nic dziwnego. Była maleńka i taka 

krucha... Koszulę nosiła stale, na gołe ciało, albo na ubranie, podwijając długie rękawy. Dół 

plątał jej się gdzieś na około kolan.

Było zimno i bardzo mokro — jak każdej zimy na Surebleak. Prawdę mówiąc, za 

zimno na spacery dla dwunastolatki, choćby miała na sobie najlepszą koszulę.

Wiatr szarpał jej włosy i wpychał warkoczyki za wydęty kołnierz. Odwinęła rękawy, 

żeby chociaż trochę schować przemarznięte dłonie. Wiatr dmuchnął trochę mocniej. 

Roześmiała się, udając, że jest jej ciepło.

To był udany dzień, pomyślała, skręciwszy w Aleję Tyson. Pomogła przy zakupach 

Staremu Wilkinsowi i zarobiła na tym całą ćwierćbitówkę. Mamę znów dopadł atak kaszlu. 

Teraz przynajmniej mogła kupić jej herbaty na złagodzenie bólu gardła.

Czyjaś dłoń znienacka spadła jej na ramię i szarpnęła w prawo, tak silnie, że 

dziewczynka aż zatoczyła się na ścianę.

— Spójrz, Daphne! — zabrzmiał męski głos, ciężki od dymu marzeń. — To ci dopiero 

kąsek! Dostaniemy za nią całkiem zgrabną sumkę!

Miri potrząsnęła głową, by odzyskać jasność widzenia. Przed nią zamajaczyły dwie 

postacie. Jej mała dłoń ginęła w ręku wielkiego mężczyzny. Kiedyś zapewne miał wspaniałą 

płową brodę, lecz nie dbał o nią i sczerniała od brudu i dymu. Na jego twarzy błąkał się 

pusty uśmiech. U prawego boku, na sfatygowanym pasie, zwisał mu ciężki pistolet.

— Mizerna jakaś... — mruknęła kobieta.

Stanęła przy nim. Ubrana była niemal identycznie, w wytarte skórzane spodnie, lecz na 

ramionach, zamiast kurtki, nosiła postrzępioną derkę.

— Chcą mieć takie, co są do użytku teraz, a nie za pięć standardów! — Odwróciła się.

— Daj jej porządnego prztyczka, żeby o nas zapomniała i nie stójmy na tej zimnicy.

— Jakie pięć standardów? Zobacz! To już się nadaje! Tak, tak, Daphne... Tylko 

popatrz...

Mocnym szarpnięciem rozerwał wspaniałą koszulę. Ściągnął ją dziewczynce przez 

głowę i rzucił pod mur, w zamarznięte błoto.

— Patrz, Daphne... — powtórzył i znów wyciągnął łapę.

Miri zrobiła unik i rzuciła się po pistolet. Napastnik usiłował złapać ją za szyję, ale nie 

trafił. Zacisnął palce na jej warkoczyku. Wrzasnęła z bólu, zwinęła się jak żmijka i wbiła 

zęby w brudne skórznie, tuż pod jego kolanem.

Krzyknął i puścił ją odruchowo. Wyszarpnęła pistolet z kabury, lecz potężne pchnięcie 

rzuciło ją na ścianę. Poczuła ból w żebrach. Usłyszała ryk i zobaczyła but mknący w jej 

stronę. Mocno ścisnęła w rączce kolbę pistoletu, rzuciła się na ziemię i przetoczyła na bok.

Ktoś ciągle krzyczał nad jej głową. Klęknęła i oburącz uniosła broń przed sobą.

— Ty przeklęta gówniaro! Dupę ci...

Pociągnęła za cyngiel.

Napastnik zachwiał się i szeroko otworzył oczy. Strzeliła jeszcze raz. Lewa strona jego 

twarzy zmieniła się w krwawą miazgę. Nim zwalił się na ziemię, Miri zerwała się na równe 

nogi i wycelowała w Daphne. Ta cofnęła się aż pod samą ścianę i wyciągnęła przed siebie 

ręce.

— Spokojnie, mała — wykrztusiła roztrzęsionym głosem.

Miri nacisnęła spust. I jeszcze raz. I jeszcze.

Po pierwszym strzale Daphne szarpnęła całym ciałem. Druga kula popchnęła ją do tyłu. 

Zanim padł trzeci strzał, zaczęła się osuwać. Mogłam chybić, pomyślała Miri.

Powoli opuściła ręce i rzuciła pistolet na ziemię. Zacisnęła zęby, kucnęła przy zabitym i 

ostrożnie, żeby się nie pobrudzić krwią, wysupłała mu z kieszeni portfel. Znalazła tylko parę 

plastikowych drobniaków.

Daphne miała przy sobie nieco więcej forsy. Miri wepchnęła wszystko do kieszeni 

spodni, wraz z zarobioną wcześniej ćwierćbitówką.

Chciała jeszcze zabrać swoją koszulę. Schyliła się, by ją podnieść z ziemi i nagle 

dopadły ją dreszcze. Trzęsła się jak osika. Popatrzyła na dwa nieruchome ciała i dostała 

potwornych mdłości. Zakrztusiła się i zwymiotowała. Chwilę stała, oparta o ścianę, usiłując 

pozbierać myśli.

Usłyszała podniesione głosy, bez wątpienia zwabione strzałami, choć w tej dzielnicy 

takie rzeczy nikogo nie powinny dziwić.

Miri jak oparzona odskoczyła od muru i uciekła.

* * *

Obudziła się, cała drżąca i mokra od potu.

O, bogowie... Od dawna już nie wracał, by ją prześladować. Zebrała się w sobie i 

leżała na wielkim i wygodnym łożu, oddychając głęboko i czekając, aż jej miną drgawki. 

Potem powolutku zwlekła się na podłogę i podeszła do biurka.

Rzut oka na zegar upewnił ją, że to już ranek. Późny ranek. Przycisnęła ręce do piersi, 

weszła do łazienki, stanęła pod prysznicem i odkręciła kurek z zimną wodą.

* * *

Obudził go jakiś krzyk. Leżał cicho, wsłuchany w gasnące echo.

Rozpoznał swój własny głos. I słowo: „Daria!”

Daria? Z pewnością imię. Zamknął oczy i wyciągnięty w mięciutkiej pościeli, czekał 

nieruchomo, aż pamięć mu podpowie resztę.

Trwało to dosyć długo. Bardzo rzadko mu się coś śniło, a w życiu poznał wiele imion...

Daria dea’Luziam.

Zastanawiał się nad tym przez chwilę. Marszczył brwi i zaciskał oczy, ale nic więcej mu 

się nie przypomniało.

Wściekły na siebie, zerwał się z łóżka, poszedł do łazienki i ochlapał twarz zimną wodą.

Za dużo wina i za mało snu, pomyślał. Wytarł się do sucha. Stanowczo za mało snu. 

Spojrzał w lustro wiszące nad zlewem i skrzywił się sam do siebie.

Daria?

Wreszcie pomału, wewnętrznym okiem, ujrzał jej smukłą postać. Tak... była smukła, 

nie wyższa od niego, o krótkich kręconych włosach i szafirowych roześmianych oczach. 

Trochę starsza, ale niewiele.

Na twarzy w lustrze malowało się bolesne napięcie. Val Con ponuro patrzył na swoje 

odbicie.

Rok starsza... Co do dnia. A on miał wtedy dopiero siedemnaście standardów. 

Dyplomantom nie pozwalano na intymne kontakty z młodszymi studentami, ale oni zdołali to 

jakoś ominąć. Snuli dalekosiężne plany. Po zakończonym Solo — ostatnim egzaminie — 

Daria miała na niego po prostu poczekać. Val Con był święcie przekonany, że dołączy do 

niej rok później. Stworzyliby zgrany zespół. Takie rzeczy czasami się zdarzały. Byli w tym 

dobrzy. Ona wodziła prym w swojej grupie, a on w swojej.

Tuż przed startem — gdy udawała się na Solo — ucałowała go z uśmiechem i obiecała, 

że za pół roku triumfalnie wróci na wspólne urodziny.

Nie wróciła. Ekipa ratownicza, wysłana do jej sektora, przywiozła tylko kilka 

kawałków blachy i plastiku, prawdopodobnie pochodzących ze statku zwiadowczego.

Val Con energicznie pokręcił-głową. Pochylił się do lustra i popatrzył sobie prosto w 

oczy.

Kochałeś ją! — zawołał w myślach tonem oskarżenia. A teraz z takim trudem 

kojarzysz jej imię?

Liaden w lustrze spozierał nań błyszczącymi zielonymi oczyma.

Val Con postał jeszcze przez chwilę, potem odwrócił się i dał znać garderobie, że 

chciałby się wreszcie ubrać.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Jak to dobrze znów mieć na sobie stare skórzane ciuchy! — pomyślała Miri. Zawiązała 

bandanę na przedramieniu. Przez chwilę stała zamyślona, patrząc na stosik rzeczy, leżących 

przed nią na toaletce: srebrno-niebieski naszyjnik, cienką błyszczącą pałeczkę i pierścień w 

kształcie węża.

Z wahaniem wzięła naszyjnik, zwinęła go i schowała w swoim ukrytym skarbczyku. 

Pierścień z powrotem wsunęła na palec lewej ręki. Zabrała nóż i z uśmiechem wróciła do 

sypialni.

Była już prawie w drzwiach wiodących do salonu, kiedy kątem oka spostrzegła, że coś 

się nie zgadza. Odwróciła się błyskawicznie, z otwartym nożem w wyciągniętej ręce, 

gotowa do odparcia ataku. Ochłonęła trochę, widząc, że to tylko taca z dzbankiem, 

filiżanką i małym nakryciem, posłusznie stojąca na stoliku.

Miri zmarszczyła brwi, pokręciła głową i spojrzała na drzwi.

Były zamknięte. Sama je zamknęła wczoraj, przed zaśnięciem. Dioda na klamce 

wskazywała, że nikt ich nie otwierał.

Obsługa hotelowa nie wchodzi do zamkniętych od wewnątrz sypialni.

Mocniej ścisnęła w dłoni cienką rękojeść noża i zbliżyła się do stolika.

Z dzbanka unosił się obłok pary nasyconej aromatem kawy. Na talerzyku, pod 

przykryciem znalazła jajka, świeżą bułkę i gotowane mięso.

Między dzbankiem i filiżanką leżała jakaś kartka.

Miri ujęła ją w dwa palce. Zwykły perłowy papier z nadrukiem hotelu, złożony w pół i 

opatrzony z wierzchu jej imieniem, skreślonym mocnym, pochyłym pismem.

Odruchowo złożyła nóż, zatknęła go za pasek, rozwinęła kartkę i zaczęła czytać.

„Miri — brzmiał początek listu — poszedłem z Trzonkiem po samochód. Wrócę 

najpewniej zaraz po południu. Wybierzemy się razem do Murpha, a przed wieczorem 

ruszymy w dalszą drogę. Smacznego”. Na samym dole widniało kilka znaków obcego 

alfabetu — prawdopodobnie jego imię.

Zaklęła. Zaczęła po liadeńsku, bo to wydało jej się najwłaściwsze w tych 

okolicznościach. Po chwili przeszła na terrański, gwarę z Aus i metodycznie brnęła poprzez 

jarkisz, rusa, chinkę i spaniola. Zmiętą kartkę rzuciła na tacę. Potrząsnęła głową i nalała 

sobie filiżankę kawy.

Nie usiadła. Niespokojnie krążyła po pokoju, aż wreszcie wysączyła ostatni łyk kawy i 

z trzaskiem odstawiła filiżankę na spodek.

— A żeby cię szlag trafił! — mruknęła pod nosem, jakby kończąc poprzednią tyradę. 

Nawet nie rzuciła okiem na stygnące śniadanie i podeszła do drzwi.

Szlifierz i Rymarz stali przy omnichorze, zatopieni w poważnej rozmowie. Na widok 

Miri, Szlifierz przerwał w pół zdania i uniósł rękę.

— Moja najmłodsza siostra! Witaj z samego rana. Ufam, że spałaś długo i smacznie.

— Cóż... — powiedziała z uśmiechem. — Spałam. A wy?

— Dla nas jeszcze nie czas na spanie — odparł żółw. — Choć to nie potrwa długo, bo 

już czuję, że zaczynam ziewać. W przyszłym miesiącu pewnie się zdrzemnę.

Miri przymknęła oczy.

— Och...

Coś poruszyło się po jej prawej stronie, więc odwróciła głowę. Rymarz podszedł do 

niej, schylony w jakimś przedziwnym ukłonie. Podał jej coś, co trzymał w lewej ręce.

Spojrzała na prezent. Był to jakby skórzany futerał, długi i bardzo cienki, czarny niczym 

jej spodnie, ale cudownie miękki.

— To na nóż, który wczoraj nosiłaś przy sobie — nieśmiało wyjąkał Rymarz. — O ile 

wiem, ma ostrze z metalu, więc łatwo może się wyszczerbić lub zardzewieć. Trzeba go 

chronić przed urazami. Bardzo żałuję, że już wczoraj nie dałem ci tej pochewki, ale 

najmłodszy z braci mego brata nie zdradził nam swoich zamiarów. Ale nie chcemy skarżyć 

się na niego — dodał. — I wcale nie brak nam ogłady. Po prostu ludzki pośpiech sprawia, 

że czasem zostajemy w tyle. — Jeszcze bardziej pochylił głowę. Miri zrozumiała nagle, że 

starał się być niższy od niej. — Raduj się w życiu jak najdłużej. Oby twe dni były ciepłe i 

słoneczne.

Poczuła łzy pod powiekami, choć niektóre fragmenty przemowy Rymarza wprawiły ją 

w zdumienie.

— Dziękuję bardzo. Jestem wam okropnie wdzięczna i... wiem dobrze, że ogładą 

przewyższacie wszelkie inne nacje.

— To ja dziękuję — odpowiedział Rymarz. — I bądź pewna, że estymą spoglądamy 

w płomień twej osoby. — Wyprostował się i cofnął, niemal przewracając przy tym 

omnichorę.

Miri wyjęła pałeczkę zza pasa, wsunęła ją do miękkiej pochwy i zawiesiła u lewego 

boku. Dobrze zrobiłam? — pomyślała. Na ogół noże nosi się po prawej stronie.

— Siostro? — usłyszała głos Szlifierza.

Odwróciła się doń z uśmiechem.

— Bracie? Skinął głową.

— Zechcesz pójść ze mną do Justina Hostro? — spytał. — Wyświadczysz mi tym 

wielki zaszczyt. Dziś mamy pobrać małą zaliczkę, więc chciałbym mieć przy sobie kogoś, 

kto o wiele lepiej ode mnie zna się na tutejszych ludziach. Mnie samemu łatwo o pomyłkę.

Mój brat, którego zwiecie Trzonkiem, zapytał, po co panu Hostro tak duży transport 

nic nie wartych noży? Dlaczego miałby je zamawiać, skoro nic na nich nie zarobi? Brat 

wnosi z tego zachowania, że Justin Hostro może być złodziejem. A jeśli zechce nasz 

oszukać, przy ustalaniu odpowiedniej ceny?

Miri przyjrzała mu się spod oka.

— Chcesz, bym ci powiedziała, czy przypadkiem was nie kantuje?

— W skrócie o to mi właśnie chodzi — odparł Szlifierz. Wzruszyła ramionami.

— Postaram się.

— To wystarczy. Zatem chodźmy.

* * *

Charlie Naranshek miał zgnębioną minę. W trakcie bezsennej nocy, większą część 

czasu i energii poświęcił na to, aby sobie wmówić, że nie musi zgłaszać do centrali 

wczorajszego spotkania z Danem i jego Trupą Żółwi. Przecież nawet nie był na służbie.

Co za głupoty... — myślał w duchu. Powariowali tam na górze. Żółwie nie były 

niebezpieczne, tylko powolne i zabawne. Dzieciaki zaś... jak to dzieciaki. Całkiem 

normalne. Trochę do siebie niepodobne, żeby uchodzić za rodzeństwo, ale to przecież 

żadna zbrodnia i nie zmartwienie dla policji. Zwłaszcza, że pochodziły pewnie z jakichś 

odległych światów.

Uzbrojone i niebezpieczne. Bzdury. Jakiś żartowniś w Mixli stroił głupie dowcipy.

Nad ranem Charlie doszedł do wniosku, że nie powinien się przejmować. Usnął. Kilka 

minut później zerwał się jak oparzony z łóżka, obudzony piskiem budzika. Już nie pamiętał, 

jak poradził sobie z myciem i śniadaniem, ale nie spóźnił się do pracy. Przebrnął przez 

odprawę, skinął na partnera i wsiadł do samochodu. Mieli jechać na patrol do dzielnicy 

handlowej.

Skręcili z głównej Econsey na Surf, minęli knajpkę i kręgielnię... Nagle, policjant obok 

niego poderwał się jak oszalały.

— Spójrz! — zawołał, pokazując palcem.

Charlie spojrzał — i zaklął szpetnie.

Z wypożyczalni samochodów Zacnego Ala wyszedł żółw. Al dreptał koło niego. Z tyłu, 

w ciemnych skórzanych spodniach i koszuli, z pistoletem przypiętym do prawego boku, 

szedł brat Danny.

Charlie pod nosem klął jak szewc, lecz sięgnął po mikrofon i wezwał centralę.

* * *

Miri głęboko wciągnęła w płuca słony zapach morza i uśmiechnęła się do Szlifierza.

— Ładny dzień.

T’carais łypnął okiem w niebo i zaczerpnął ogromny łyk powietrza.

— Chyba masz rację — zawyrokował wreszcie. — Nie pada i mamy rześki powiew, 

choć nie tak rześki, jak u nas. Ale to całkiem normalne. Nie można odmawiać innym prawa 

do pogody tylko dlatego, że tak bardzo różnią się od domu.

Roześmiała się i przyspieszyła kroku, by nie zostawać w tyle.

— Dobrze będzie, jak powiesz panu Hostro, że jestem twoją „asystentką”. Jeśli to 

gangster, to zrozumie, że mówisz o ochronie. Zarobisz wtedy parę punktów.

— To niezły pomysł — zgodził się Szlifierz. — Zauważyłem, że w takich razach, gdy w 

grę wchodzą pieniądze, dobrze jest mówić głośno o swoich możliwościach.

Miri uśmiechnęła się. Niechcący trąciła łokciem pochewkę u pasa. Zmarszczyła nos, bo 

nie przywykła jeszcze, że nosi coś przy lewym boku.

— Szlifierzu?

— Słucham cię, siostrzyczko.

— Wiesz, nie chcę być niegrzeczna... ale od razu wolę spytać. Na dobrą sprawę, to 

powinnam pogadać z Rymarzem, tylko, że on jest tak nieśmiały...

— To prawda, że brat Rymarz nie kroczy naprzód krokiem właściwym dla wędrowca 

przemierzającego otchłanie galaktyki — odparł T’carais. — Lecz za to nie brak mu rozumu 

i jest wręcz pedantyczny. Zawsze dba o to, by nikt nie narzekał na jego zachowanie. — 

Popatrzył na nią błyszczącym wzrokiem. — Nasz prezent ci się nie spodobał?

— Ależ skądże! Jest bardzo ładny. Chodzi o to... że po prostu nie wiem, dlaczego go 

dostałam. Nie chcę nieporozumień — zwłaszcza wówczas, gdy mogę z tobą szczerze 

porozmawiać i wysłuchać, co masz mi do powiedzenia.

— Moja siostra jest bardzo mądra — oświadczył Szlifierz, skręcił w najbliższą 

przecznicę i niemal wpadł na dwie strojne damy, zmierzające w przeciwną stronę.

— Wiedz zatem — ciągnął, zupełnie niewzruszony tym drobnym wydarzeniem — że 

ów podarek to zaledwie drobna oznaka radości, przepełniającej nasze serca na wieść, że 

jeden z braci upatrzył sobie towarzyszkę życia.

— Który? — naiwnie zapytała Miri.

— Najmłodszy z moich wielu krewnych. Ten sam, którego zwiesz Twardzielem.

— Aha. — Zastanawiała się przez chwilę. — Powiedz mi, Szlifierzu... Czy Twardziel ci 

wspominał kiedyś, że nosi się z zamiarem... eee... ślubu?

— Nie, co mnie zresztą odrobinę dziwi. Uważam jednak, że najzwyczajniej w świecie 

zapomniał o tym, zupełnie pochłonięty swoją wielką sztuką. Być może komponuje jakiś 

nowy utwór? — Znów skręcili, na szczęście tym razem bez wypadku.

— Prawda ujrzała światło dzienne dopiero wczoraj przed wieczorem, kiedy ci wręczył 

nóż, z którym do tej pory nigdy się nie rozstawał, i z którym po raz pierwszy przybył na 

naszą planetę — mówił Szlifierz. — Zrozumiałem wówczas, że jego milczenie nie wynikało z

braku wychowania. Najpierw poślubił cię w myśl naszych zasad, czyniąc dar z noża. 

Ludzie, o ile dobrze pomnę, wręczają sobie biżuterię. Ten warunek także spełnił, dając ci 

pierścień w naszej obecności.

— Hmmm... — zamruczała Miri. — Często się zdarza, że ktoś bierze sobie żonę, nie 

mówiąc o tym swoim krewnym, ani nawet oblubienicy?

Żółw starannie rozważył jej słowa.

— W rzeczy samej, słyszałem o podobnych przypadkach — odparł po pewnym 

czasie. — Zwłaszcza pomiędzy ludźmi. Ale jestem pewien, że mój brat nie zmilczał, 

przynajmniej przed tobą. To dobry chłopiec i na pewno wiedział, że go nie odepchniesz.

Miri stanęła jak wryta i wytrzeszczyła oczy na masywną postać Szlifierza. Żółw także 

się zatrzymał, zupełnie tarasując drogę. Przechodnie, żeby ich ominąć, schodzili niemal na 

ulicę.

— Jaki?! — skrzeknęła nieswoim głosem i głośno przełknęła ślinę.

— To człowiek łagodnego serca — zadziwiająco cicho odparł Szlifierz. — Groźny dla 

wrogów, lecz niezdolny skrzywdzić żadnej niewinnej istoty. Na ogół stroni od zamętu. 

Pamiętam, gdy pewnego razu płakał z tymi, co rozpaczali po utracie męża i w ramionach 

tulił dziecię, które niemal mu dorównywało wzrostem. Niemożliwe, aby cię poślubił bez 

twojej wiedzy i przyzwolenia.

Zapadła cisza. Miri zamknęła oczy i wykonała kilka długich spokojnych oddechów. 

Wariat... wariat... — kołatało jej w głowie. Wariat jak szóstka karo.

Gdzieś wysoko rozległ się głos Szliferza. Otworzyła oczy i spojrzała w górę.

— Jesteś innego zdania?

Wyciągnęła rękę i zamknęła w dłoni dwa z jego trzech palców.

— Nie znam go aż tak dobrze — powiedziała poważnym tonem. Nieznacznie 

potrząsnęła głową, jakby próbując się obudzić. — Dzięki, Szlifierzu. Cieszę się, że 

mogliśmy szczerze porozmawiać.

Skłonił się i nie cofnął ręki.

— Ja też się cieszę — odparł.

* * *

— To nasz chłopak! — krzyknął Pete i klepnął komendanta w ramię.

Ten tylko krótko skinął głową i pochylił się do mikrofonu.

— Wygląda na to, że jesteśmy na właściwym tropie. Dobra robota. Nie próbujcie, 

powtarzam: nie próbujcie go zatrzymywać. Może być bardzo niebezpieczny. Wysyłam 

grupę specjalistów z Komendy Głównej. Spróbujcie go dalej śledzić, lecz dyskretnie. Nie 

wolno wam ryzykować. Przy okazji, spróbujcie też ustalić miejsce pobytu żółwia. Tam 

może być dziewczyna.

— Tak jest, panie komendancie — służbiście odpowiedział Charlie. Starał się nie 

okazywać swoich prawdziwych uczuć. — Kiedy podeśle pan posiłki?

— Dotrą do was w ciągu trzech godzin. Skontaktuję się z waszym posterunkiem i 

jakoś dogramy resztę. Nie dajcie uciec podejrzanym. Co teraz robią?

— Wynajmują samochód, panie komendancie. To pewnie potrwa chwilę, bo coś mi się

zdaje, że szukają czegoś, co pomieści żółwie.

— Dobrze. Bez odbioru... Nie, jeszcze moment...

— Tak, panie komendancie?

Dowódca bacznie przyjrzał się rozmówcy. Charliemu wcale się nie podobały takie 

oględziny.

— Nie pozwólcie, żeby was zgubili, dobrze? Chcemy to załatwić szybko, zanim 

chłopak znów kogoś zabije. — Komendant zbliżył twarz do ekranu. — Coś ci powiem... 

Charlie, prawda?

— Tak, panie komendancie. — Charlie powstrzymał się w ostatniej chwili, żeby nie 

wdusić palcem wyłącznika i nie przyprawić go o palpitację.

— Posłuchaj, Charlie. Wiem, że ten chłopak nie wygląda na mordercę. To tylko 

dowód, że pozory mylą. Zabił pięcioro ludzi w trakcie napadu w Mixli. Najpierw ustawił ich 

w szeregu, a potem... ot, tak — komendant strzelił z palców — zabił. Jedną z ofiar jest 

dziecko, Charlie. Ośmioletnia dziewczynka.

Charlie wydał kilka bolesnych pomruków, chociaż to było całkiem niepotrzebne, bo 

jego partner wystarczająco głośno hałasował za nich obu.

— Bądź ostrożny, ale go nie zgub. Pamiętaj przy tym, że to Liaden. Sam wiesz, jaka to 

śliska rasa. — Komendant pokiwał głową. — Do roboty, panowie.

Rozłączył się. Pete zagwizdał z podziwem.

— O tym nie pomyślałem.

Komendant uśmiechnął się, stuknął palcem w klawisz i wywołał posterunek w Econsey.

— Niezłe, prawda? Maleńka dawka okropności może zdziałać prawdziwe cuda, Peter.

— Zmarszczył brwi, słysząc sygnał, że wszystkie linie są zajęte. Sprawdził numer i ponowił 

próbę.

— Lepiej przygotuj swoich ludzi. Piętnastu powinno wystarczyć. Dorzucę ci 

dwudziestu mundurowych z Mixli i dwudziestu z Econsey. — Nie udało mu się uzyskać 

połączenia. — Niech tu się stawią za godzinę. Dasz sobie radę?

— Dam.

* * *

Trzeci samochód wzbudził ich zainteresowanie. Drobny młodzieniec pochylił się nad 

silnikiem. Szczupła dłoń, zaciśnięta na krawędzi maski, powstrzymywała go przed upadkiem 

w bebechy pojazdu. Drugą ręką sprawdzał wszystkie kable, chipy, obwody i poziom 

płynów. Ciągnęło to się w nieskończoność. Trzonek czekał zupełnie spokojnie, lecz Zacny 

Al wyłamywał sobie palce ze stawów.

Wreszcie młodzieniec skończył. Chyba zobaczył to, co chciał zobaczyć, bo zamknął 

maskę i wytarł obie dłonie o swoje skórzane spodnie.

— Silnik w porządku — mruknął do Trzonka, nie zwracając uwagi na Ala. — W sam 

raz dla naszych potrzeb.

— Ależ tak! — ochoczo podchwycił Al. — To nieco starszy model, z czasów, kiedy w

jednakowym stopniu przywiązywano wagę do szybkości i rozmiarów. Dwa poprzednie, 

które widzieliśmy, były rzecz jasna dużo nowsze, ale ten także jest niezgorszy.

Drobny młodzieniec uśmiechnął się do niego.

— Wiek nie ma dla nas żadnego znaczenia. Liczą się gabaryty. Niech pan popatrzy... 

— Wskazał na żółwia. — Nikt nie zaprzeczy, że T’caraisia-na’ab jest słusznego wzrostu. 

Inni członkowie Misji też nie należą do ułomków. — Skinął głową w stronę samochodu.

— Chyba się nada. Mam jeszcze tylko dwa pytania.

— Oczywiście, oczywiście... — powtarzał rozpromieniony Al. — Wszak to najlepszy 

model. Królewski, że się tak wyrażę.

Człowieczek znowu się uśmiechnął i zajrzał do wnętrza.

— Siedzenia się rozkładają?

— Jak najbardziej.

— Jak najbardziej — powtórzył. — Ale oddzielnie?

Otworzył drzwiczki.

— Chodzi o to... — mruczał pod nosem — że niektórzy członkowie Misji są mniejsi 

od pozostałych. Zwłaszcza ci, co pracują w Zespole Interfejsu. Na przykład ja. — 

Wyszczerzył zęby do Ala.

— Przecież nie sięgałbym do kierownicy, gdybym usiadł w fotelu Clutcha.

— Tutaj jest pulpit sterowania — pokazał Al.

Przez kilka sekund przesuwał i rozkładał każde z sześciu siedzeń.

— Och... — z podziwem westchnął człowieczek. — Znakomicie.

— Pojazd wyposażony jest w komunikator oraz odbiornik do nasłuchu prognozy 

pogody i na przykład najświeższych wiadomości giełdowych...

Al dwoił się i troił przy różnych przełącznikach. Klient pomrukiwał z uznaniem.

— W tym modelu wstawiono dodatkowo regulator otoczenia — trajkotał Al. — O, 

tutaj. Ktoś z pasażerów życzy sobie więcej tlenu? A może nieco wilgoci? Tym przyciskiem 

uruchamiamy polaryzację okien, gdyby tutejsze światło komuś przeszkadzało.

— Iście po królewsku — zgodził się człowieczek.

— A tutaj... — Al popukał palcem w niewielką gałkę, umieszczoną w rogu tablicy 

rozdzielczej. — Za pomocą tego emitera można nadawać kod, właściwy dla pańskiej Misji. 

Policja będzie wiedzieć, że ma do czynienia z grupą dyplomatów, a to zaś, jak wiadomo, w 

mig pociąga za sobą pewne przywileje. Nikt was nie zatrzyma.

— Wyśmienicie! — ucieszył się klient. — Jestem już prawie pewien, że ten pojazd 

spełni nasze oczekiwania.

Cofnął się, spoważniał nagle i chmurnym wzrokiem popatrzył na zieloną karoserię. 

Żołądek Ala schował się do buta.

— Mam tylko małe zastrzeżenia do koloru...

Biedny wygnaniec triumfalnie wrócił na swoje miejsce.

— Ach! Głupiec ze mnie! — Zacny Al skinął na młodzieńca i pochylił się nad pulpitem. 

— Ten suwak. W górę... w dół. Proszę spojrzeć, co się będzie działo.

Klient uniósł głowę. Zobaczył, że samochód jest kanarkowo żółty i ucieszył się jak mały 

chłopiec.

— Tak trochę lepiej? — spytał Al z kruchą nadzieją w głosie.

— Ciekaw jestem, co na ten temat powie T’caraisia-na’ab.

Val Con podszedł w stronę żółwia, który zupełnie obojętnym wzrokiem przyglądał się 

ich targom.

— Wszystko już prawie załatwione, bracie — zawołał płynną mieszaniną języka 

Clutchów i mieszkańców Liadu. — Dziękuję ci, że przyszedłeś tutaj ze mną. Spójrz teraz, z 

łaski swojej, na to auto i powiedz, który kolor najbardziej ci się podoba.

Okrągłe oczy Trzonka ze zdumieniem spoczęły na najmłodszym z braci.

— Mam wybrać kolor? — krzyknął z ukontentowaniem. — Ależ to ty, braciszku, 

wyświadczasz mi ogromną łaskę! Bierzmy się do roboty. Dam ci znać natychmiast, gdy 

zobaczę coś ciekawego!

Val Con wrócił do samochodu. Przelotnie uśmiechnął się do Ala i zajął miejsce za 

kierownicą. Ruszył suwakiem.

Karoseria jakby przygasła. Z świetliście żółtej stała się złotawa, bursztynowa, 

kakaowa, czekoladowa, brunatna...

Żółw zadudnił w nieznanym języku, tak głośno, że Al drgnął, wyrwany z tępego 

odrętwienia, choć oczywiście nie zrozumiał ani jednego słowa. Samochód teraz pysznił się 

czerwienią, znaną wśród antykwariuszy pod nazwą „wozu strażackiego”.

Val Con wysiadł i z marsową miną spojrzał na swoje dzieło. Lekko mrużył powieki, 

jakby patrzył pod słońce. Potem zerknął na Ala i wzruszył ramionami.

— No cóż... Bierzemy go — oznajmił. Podszedł do Ala i ujął go za rękę. — Podróż 

Misji potrwa około roku. Zapłacimy z góry za dwa miejscowe lata, żeby nie musiał się pan 

martwić o swoje dochody. Odpowiada to panu?

Zacny Al w milczeniu zamrugał oczami. Nie protestował, kiedy klient łagodnie, lecz 

stanowczo pociągnął go do kantorka.

— Tak, tak... — bąknął wreszcie. — Tak... Odpowiada.

— To świetnie. Mam nadzieję, że może pan od razu podłączyć nadajnik. Wyruszymy 

natychmiast.

Al tylko skinął głową. Nie mógł wykrztusić ani słowa.

— Znakomicie — uprzejmym tonem powiedział klient. — Jeszcze kwestia waluty. 

Woli pan terrańskie bity, czy liadeńskie kantry?

* * *

Pan Hostro musi mieć całkiem niezłe dochody, pomyślała Miri. Jego gabinet był równie 

okazały jak Baldwina, choć oczywiście różnił się wystrojem. Spojrzała na obrazy wiszące 

na ścianach. O wiele bardziej... kosmopolityczne, zawyrokowała w duchu. Baldwin był 

zagorzałym miłośnikiem Art Terrestre, chociaż w bibliotece miał oryginał Belansja.

Justin Hostro okazał się dumnym posiadaczem aż dwóch dzieł Belansja. Oba 

przedstawiały planetę widzianą z kosmosu. O ich wartości decydowało niezwykłe wrażenie, 

iż widz rzeczywiście znalazł się w przestrzeni i przez ogromne okno na pokładzie statku 

patrzy na glob wiszący w przeraźliwej pustce.

Miri przeniosła wzrok z obrazu na gospodarza, siedzącego za stalowym biurkiem.

— Oto suma, o której mówiliśmy. Niech pan przeliczy, żeby na przyszłość nie było 

jakichś pretensji — mruknął.

Szlifierz od razu wziął się do dzieła. Otworzył sakwę, którą mu podano i wysypał rulony

plastikowych monet. Liadeńska forsa, zauważyła Miri, ledwie panując nad wyrazem twarzy. 

Niezły majątek. A to zaledwie połowa tego, co mieli dostać za pierwszy transport. Za noże 

o gwarantowanych ostrzach. Gwarantowanych, że się złamią.

Szlifierz odkładał na bok po siedem rulonów. Gdy skończył liczyć, to zgarnął wszystko 

z powrotem do worka. Skinął głową.

— Wszystko się zgadza. Otrzymałem dokładnie połowę wcześniej umówionej kwoty.

— Świetnie — uśmiechnął się pan Hostro. Wyjął z teczki jakiś zadrukowany papier. 

— Oto spis miejsc, do których trzeba dostarczyć pierwszy rzut towaru. Trzysta sztuk do 

każdego odbiorcy, razem: trzy tysiące. Aby panu ułatwić sprawę, wszystkie nazwy podane 

są w dwóch wersjach — w języku używanym w porcie przeznaczenia i w handlowym.

Wręczył kartkę Szlifierzowi. Żółw uważnie przebiegł ją wzrokiem.

— Zgodnie z umową, transport nadejdzie w ciągu standardowego roku — powiedział. 

Złożył papier i schował go razem z pieniędzmi. — Pierwsza dostawa do pierwszego 

odbiorcy nie później niż za trzy miesiące, prawda?

— Prawda — przytaknął pan Hostro.

— W takim razie, w pełni się rozumiemy.

Szlifierz wstał i z godnością pochylił głowę.

Pan Hostro także podniósł się zza biurka i pożegnał żółwia równie dostojnym ukłonem.

— Cieszę się, że dobiliśmy targu. Rzadko się zdarza w świecie biznesu, by wszystko 

poszło tak gładko. Mam nadzieję, że to nam wróży długą i miłą współpracę.

— Szczerze podzielam pańskie oczekiwania — odparł Szlifierz. — Interesy z panem to 

czysta przyjemność. Mam nadzieję, że wkrótce znowu się spotkamy.

Odwrócił się, aby odejść. Miri, ani na moment nie wychodząc z roli „asystentki”, 

pierwsza otworzyła drzwi i rozejrzała się po korytarzu. Chwilę potem Szlifierz opuścił 

gabinet.

Justin Hostro usiadł za biurkiem. Na jego czole pojawiła się maleńka pionowa 

zmarszczka.

— Matthew?

Sekundę później zamajaczyła przy nim postać sekretarza.

— Słucham pana.

— Chodzi mi o tę dziewczynę... Już ją gdzieś widziałem. Może w naszych archiwach? 

— Złożył wypielęgnowane dłonie. — Tak, tam. Całkiem niedawno. Bądź tak miły i 

sprawdź ją, dobrze?

— Natychmiast, panie Hostro.

Sekretarz szybkim krokiem podszedł do stojącego w kącie komputera i rozpoczął 

poszukiwania.

* * *

Instrukcja była stara i prawie nieczytelna. Al na próżno wytrzeszczał oczy przed 

ekranem, przeglądając indeks. Białe litery podskakiwały na migotliwym tle. Zupełna klęska. 

Al westchnął i przepraszająco spojrzał na młodzieńca, wielce rad, że przynajmniej żółw 

został na zewnątrz.

— Chyba zadzwonię do Urzędu Ruchu. Latka lecą i wzrok mnie już zawodzi.

Val Con wyraźnie chciał mu pomóc.

— Jakieś kłopoty, proszę pana? Niech pan pozwoli, może spojrzę... Już mam. Korpus 

dyplomatyczny. Y-jeden. — Pojechał kursorem w dół. — Zaraz spróbuję to przeczytać. 

Ma pan może coś do pisania?

Zacny Al pogmerał w szufladzie i wyciągnął stamtąd kawałek różowej tektury i 

zabytkowy ołówek.

— Proszę bardzo... — powiedział klient. — To łatwiejsze niż rozmowa z jakimś 

urzędnikiem. Nasz kod brzmi: DY3-9736-X-7558-T.

— DY3 — powtarzał Al — 9736-X-7558-T.

— Zgadza się.

— Świetnie. W takim razie, pójdę teraz zaprogramować nadajnik i mogą panowie 

jechać. To mi zajmie nie więcej niż pięć minut. -

Przerwał i złożył tak niski ukłon, na ile mu pozwalał wydatny brzuszek.

— Dziękuję panu za okazaną pomoc.

Młodzieniec uśmiechnął się.

— Ależ nie trzeba... — mruknął i wyłączył monitor.

Odczekał chwilę i po wyjściu Ala włączył go z powrotem.

* * *

— Pozwolisz teraz, że cię pożegnam? — Miri zwróciła się do Szlifierza. — Mam 

jeszcze coś do załatwienia.

— Pozwalam — odparł T’carais. — A kiedy do nas wrócisz? Wzruszyła ramionami.

— Pewnie niedługo. Wprawdzie to drobnostka, lecz nie mogę z tym zbytnio zwlekać.

— Rozumiem. Idź zatem w swoich sprawach, siostro. Już się cieszę na nasze powtórne 

spotkanie.

Miri uśmiechnęła się, pokręciła głową i przeszła na drugą stronę ulicy. Odwróciła się, 

żeby mu pomachać ręką, ale Szlifierz już na nią nie patrzył.

* * *

Czerwony samochód zjechał na bok mniej więcej w połowie ulicy. Żółw wysiadł.

Charlie też zjechał do krawężnika.

— Idź za nim — mruknął do swojego kumpla.

Przypomniał mu, że ma być ostrożny, i że nie wolno mu się pokazywać. Potem pojechał

dalej.

Kierowca czerwonego auta chyba nie wiedział, że jest śledzony. Jechał spokojnie, z 

równą prędkością. Wreszcie skręcił na płatny parking na peryferiach miasta, w pobliżu 

hyatta. Zatrzymał wóz przodem do wyjazdu, wysiadł i wrzucił parę bitów do parkometru.

Charlie szarpnął kierownicą w bok i zahamował mu tuż przed maską. Odpiął pasy i 

wygramolił się z fotela. Val Con spokojnie oparł się o swój samochód i skrzyżował ręce na 

piersiach. Czekał.

Charlie powoli podszedł do niego. Skinął głową na powitanie.

— Danny.

— Pan Naranshek? — odparł chłopak z chłodną uprzejmością.

Charlie westchnął ciężko.

— Chyba powinieneś wiedzieć, że was poszukują — mruknął. — Ciebie i twoją 

siostrę. Rozesłano list gończy z adnotacją: „uzbrojeni i niebezpieczni”. — Popatrzył na 

zegarek. — Za dwie godziny zjawią się tu chłopcy z Kwatery w Mixli. Chcą was 

przyskrzynić.

Danny pokiwał głową.

— Dzięki za ostrzeżenie.

— Możesz mi nie dziękować — burknął Charlie. — Wcale nie robię tego dla ciebie, 

tylko dla dziewczyny.

— Wiem — padła spokojna odpowiedź. — Lecz mimo to jestem panu wdzięczny.

— Nie kpij sobie. — Charlie zaczerpnął tchu. A niech to wszyscy diabli... — 

Szefostwo twierdzi, że zamordowałeś pięcioro ludzi w Modi. W tym małą dziewczynkę.

Val Con zrobił zdziwioną minę.

— To kłamstwo. Ale dziękuję też za tę wiadomość.

— Pewnie, że kłamstwo! — z irytacją zawołał Charlie. — Rzecz w tym, że poza mną 

nikt ci nie uwierzy. Ludzie już tacy są z natury, że oczekują najgorszego. Wolą polować na 

lwa, niż na kota.

Chłopak uśmiechnął się leciutko, opuścił ręce i odsunął się od samochodu.

— Lepiej będzie, jak już się pożegnamy. Nikt nie powinien nas zobaczyć razem. To 

mogłoby być bardzo groźne, szczególnie dla pana.

Obszedł samochód dookoła i energicznym krokiem skierował się w stronę hyatta.

Charlie wsiadł do radiowozu i wrzucił wsteczny bieg. Przed odjazdem spojrzał w 

lusterko. Chłopak właśnie z kocią zręcznością wspiął się po ogrodzeniu i zeskoczył na drugą

stronę, na chodnik.

* * *

— Przepraszam pana.

— Słucham, Matthew.

— Mógłby pan podejść tu na chwilę? Zdaje się, że ją znalazłem.

Justin Hostro wysunął się zza biurka i nonszalanckim krokiem podszedł do sekretarza. 

Popatrzył mu przez ramię.

— Tak, to chyba ona. Strasznie podobna, prawda? Miri Robertson... — Lekko 

poklepał go po ręku. — Zrób mi z tego kopię. Mam wrażenie, że powinniśmy ją bliżej 

poznać, zanim zdecydujemy się na jakieś następne posunięcie.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Młody człowiek, siedzący w altanie, przeżywał najszczęśliwsze chwile swego życia. 

Wpadł w poetyczny nastrój i wszystko go cieszyło. Usiadł w cieniu nakrapianego drzewa 

melekki i czekał na powrót ukochanej.

Tak... życie miało swój niezaprzeczalny urok. Dni wlokły się leniwie, przeplatane 

nocami miłości, wina i czułych pogawędek. Sylvia była piękną dziewczyną — kochającą, 

hojną i uroczą. Była także bardzo bogata — ale to w tej chwili wydawało mu się bez 

znaczenia. Ogrom uczuć, jaki go ogarnął, w niepamięć spychał sprawy finansowe.

Coś zaszeleściło w krzakach na tyłach altany. Młodzieniec uśmiechnął się. To Sylvia 

wymyśliła kolejną zabawę i próbowała się do niego podkraść. Wstał z krzesła i odwrócił się 

do niej.

Zza gęstej kotary liści po cichu wychynęła znajoma postać. Stanęła przed nim, z ręką 

na kolbie pistoletu.

— Cześć, Murph. Co słychać?

Uśmiech zniknął z twarzy młodzieńca. Niewiele brakowało, a oczy wyszłyby mu z orbit.

— Pani sierżant?

Brwi Miri powędrowały w górę, aż prawie zupełnie zniknęły pod grzywką.

— Nie spodziewałeś się mnie? Przecież pisałam.

Przekrzywiła głowę i popatrzyła na niego uważnie swoimi szarymi oczami.

— Dobrze wyglądasz — powiedziała serdecznym tonem. — Powodzi ci się. Nie masz 

żadnych zmartwień. Siadasz tyłem do wejścia...

— Z tamtej strony są drugie drzwi — wyjąkał. Starał się zapanować nad mdłościami. 

— A poza tym... słyszałem, że ktoś nadchodzi.

Weszła ciut dalej do altany. Murph doskonale znał tę jej minę. Przypomniały mu się 

stare czasy. Zebrał się w sobie i postanowił, że będzie dzielny. Jak prawdziwy żołnierz.

— Słyszałeś mnie, głupi świstaku, bo chciałam, żebyś słyszał! — burknęła. 

Jednocześnie spojrzała mu nad ramieniem w stronę przeszklonego holu. — Ciesz się, że 

mam dziś miękkie serce! Gdyby nie ono, to nie gadałbyś teraz tych idiotyzmów. — 

Podsunęła mu krzesło, które zajmował przedtem. — Siadaj!

Usiadł.

Miri zajęła miejsce naprzeciwko, skąd mogła widzieć wnętrze domu, Murpha i oba 

wejścia do altany. Wsparła rękę na pistolecie i odchyliła się wraz z krzesłem. Długo 

przypatrywała mu się, nic nie mówiąc. Wreszcie zaczął się pocić.

— To nie tak... — zaczął. Z ulgą stwierdził, że głos go nie zawodzi. — Od razu 

chciałem przelać całą kwotę...

— Co ty powiesz? — spytała z zainteresowaniem. — Miło słyszeć, że miałeś tak 

szlachetne intencje. Wydoroślałeś. — Machinalnie zaczęła wodzić palcem po kolbie 

pistoletu. — Lecz z drugiej strony, stałeś się złodziejem. Wciąż nie dostałam swoich 

pieniędzy.

— Wszystko wyjaśnię...

Przerwała mu machnięciem dłoni.

— Będę niegrzeczna, ale ci powiem, że za wyjaśnienia nie kupisz nawet kynaku.

Oblizał usta.

— Zrobię przelew.

— Przecież nie musisz — odparła rzeczowo. — Jestem tutaj. Najlepiej daj mi 

gotówkę.

— Gotówkę?!

Tym razem głos mu się załamał.

— Właśnie.

— Nie mam tyle!

Czuł się potwornie osaczony i z wolna wpadał w panikę.

— Nie? To niedobrze. A ile masz?

— Jakieś czterysta pięćdziesiąt bitów.

Nie było sensu przed nią kłamać. Tę lekcję dobrze zapamiętał.

Nastąpiła krótka chwila ciszy.

— Dobrze — powiedziała Miii. — Czterysta pięćdziesiąt gotówką, a reszta w naturze. 

— Wyciągnęła przed siebie szczupłą rękę. — Kolczyki.

— Co takiego? Nie, błagam... Chodźmy do mnie. Weźmie pani to, co mam przy sobie, 

a resztę wyślę przelewem. Zgoda?

Westchnęła, jakby ze współczuciem. Murph z trudem przełknął ślinę.

— Angus — powiedziała szczerze. — Nie kuś losu. — Popędziła go niecierpliwym 

ruchem. — Kolczyki. Dawaj.

Powoli wyjął klejnociki z uszu i ostrożnie położył je na jej dłoni. Ścisnęła je w 

zamkniętej pięści i obrzuciła go przeciągłym, taksującym spojrzeniem. Konwulsyjnie 

skurczył palce lewej ręki, żeby ukryć okazały pierścień.

Od razu to zauważyła. Z politowaniem pokiwała głową.

— Oddaj.

— Do wszystkich diabłów... — wyrwało mu się.

Popatrzyła mu prosto w oczy.

Przełknął ślinę i zaczął od początku, o wiele ciszej:

— Tylko nie pierścień, dobrze? To prezent od mojej... Od Sylvii. — Miri nie wyglądała

na wzruszoną. — Jesteśmy już... po słowie. Ma dla mnie wartość uczuciową...

Wyciągnięta ręka nie drgnęła.

— Zawrzyjmy umowę, Angus. Dasz mi ten pierścień, a ja w zamian zostawię cię przy 

życiu. Będziesz mógł nadal cieszyć się dziewczyną. Rusz się.

Murph ze łzami w oczach ściągnął pierścień z palca. Miri z uznaniem zważyła klejnot w 

dłoni.

— Ponget i szafiry oprawne w platynę? — mruknęła. — Nic dziwnego, że mówisz o 

uczuciach. — Pierścień zniknął w ten sam sposób, co kolczyki, a Miri powróciła do 

przerwanych oględzin.

— Popatrzmy...

* * *

Zegar w recepcji pokazywał, że było już trochę później niż „zaraz po południu”. Val 

Con wsiadł do windy, wjechał na trzecie piętro i frontowymi drzwiami wszedł do głównego 

salonu, gotów na grubszą awanturę.

Żółwie siedziały kręgiem pośrodku pokoju, rozmawiając w rodzimym języku. Ich głosy 

niczym echo gromu przetaczały się pod sufitem. Val Con zamknął za sobą drzwi.

Szlifierz uniósł rękę w geście pozdrowienia, ale nawet na moment nie przerwał swej 

przemowy. Maleńki stolik po jego prawej stronie dzielnie dźwigał ogromne zapasy piwa i 

owoców, nie wspominając o gomółce sera i nie napoczętej butelce wina.

Miri nigdzie nie było. Val Con popatrzył na drzwi jej sypialni.

Poczuł dziwne mrowienie u nasady karku. Nacisnął klamkę. Otwarte. Z ciekawością 

zajrzał do wnętrza.

Pokój był posprzątany, a łóżko pościelone z zawodową dokładnością. To na pewno 

nie jej robota, pomyślał. Wszedł do łazienki. Pusto. Wybiegł z sypialni i szybko sprawdził 

resztę pomieszczeń, choć był już całkowicie pewny, że jej nie znajdzie. Mrowienie zamieniło 

się w dzwonek alarmowy.

Wrócił do salonu, podszedł do rozmawiających żółwi i stanął w stosownej odległości 

przed Szlifierzem. W ten sposób chciał mu dać do zrozumienia, że musi z nim pilnie 

pomówić.

Clutch niemal natychmiast zamachał dłonią, co znaczyło, że młodszy brat będzie mógł 

przemawiać w następnej kolejności. Val Conowi nie pozostawało nic innego, jak tylko 

skłonić się i odejść.

Wziął sobie owoc i kawałek złocistego sera, usiadł na wyższym stole, w pobliżu braci, i 

z wyuczoną cierpliwością czekał, aż go zawezwą. Od niechcenia machał nogami.

* * *

Sylvia z uśmiechem skinęła głową gapiącemu się na nią młodzieńcowi. Była świadoma 

swej urody. Poza tym wiedziała, że jej strój także przyciąga spojrzenia. Nie chodziła w 

pokątnych ciuchach z garderoby hyatta, lecz w kreacjach szytych na miarę przez 

prawdziwych artystów.

Przystanęła w holu i rozejrzała się za swoim wysokim i muskularnym narzeczonym. 

Wypatrzyła go w końcu w pobliskiej altanie, niemal zupełnie schowanego wśród gęstej 

zieleni. Uśmiechnęła się i zrobiła dwa kroki w jego stronę, ale zaraz stanęła. Nie był sam. 

Ukryta za filarem, obserwowała rozwój sytuacji.

Angus rozmawiał z drobną dziewczyną, ubraną w mocno wytarte i poprzecierane 

spodnie z ciemno barwionej skóry. Tak się nosili kosmiczni dokerzy i... najemnicy. Rude 

włosy miała splecione w gruby warkocz, zwinięty na czubku głowy na kształt miedzianej 

korony.

Sylvia wiedziała, że Angus był kiedyś najemnikiem. Ale to stanowiło tylko mały epizod 

w jego życiu. Nigdy nie opowiadał jej o swoich kolegach z oddziału. Może to właśnie 

wtedy poznał tę dziewczynę? Postanowiła sobie w duchu, że będzie dla niej miła i wychyliła 

się zza słupa.

Angus w tej samej chwili zdjął z szyi łańcuszek i podał go dziewczynie. Ta schowała go 

do ładownicy wiszącej u pasa.

Sylvia zamarła w pół kroku.

Była świadkiem napadu!

Zagotowała się ze złości. Nikt nie miał najmniejszego prawa napadać na jej 

najbliższych! Tak się po prostu nie robi, pomyślała. Ta dziewczyna powinna dostać lekcję 

dobrych manier.

Przez pewien czas przypatrywała się niskiej najemniczce, aby dobrze zapamiętać jej 

wygląd i zachowanie. Po chwili odwróciła się i podeszła do jednej z publicznych 

rozmównic, długim rzędem stojących pod przeciwległą ścianą.

Wybrała opcję „na koszt odbiorcy”, bo nigdy nie miała przy sobie drobnych, i 

wystukała numer bezpośredniego połączenia z gabinetem ojca.

Sekretarz odebrał już po pierwszym sygnale. Poznał ją i skinął głową w geście 

powitania.

— Cześć, Matthew — jak zwykle ciepłym tonem powiedziała Sylvia. — Chcę jak 

najszybciej porozmawiać z ojcem. To bardzo pilna sprawa.

— Oczywiście, panno Hostro.

* * *

— Intaglia, zabierz swoją grupę na dół, do sekcji rozrywkowej. Obstawcie wszystkie 

windy i wyjścia.

Komblatt, każ swoim otoczyć recepcję. Niech ktoś pilnuje centrali łącznościowej i 

głównego generatora.

Smith, pójdziesz ze mną. Wyślij paru ludzi pod windy na parterze. Teraz mówię do 

wszystkich! Mamy do czynienia z groźnymi bandytami. Spróbujemy dorwać ich żywcem, 

ale w razie czego strzelajcie bez namysłu. Na miejsca!

* * *

— Cieszę się, że już do nas wróciłeś, braciszku. Mój brat opisywał właśnie twój kunszt 

i maestrię, z jakimi zdobyłeś dla nas cenny pojazd, udając przy tym, że to w ogóle cię nie 

interesuje. Genialne. Jesteś artystą, jakiego światy dotąd nie poznały.

— Bardzo dziękuję — mruknął obiekt tych zachwytów i otrzepał z rąk okruszki sera. 

Lekko pochylił się do przodu.

— Szlifierzu... Gdzie jest Miri?

T’carais zastanawiał się przez chwilę.

— Nie wiem, bracie. Mówiła mi, że ma jakąś sprawę do załatwienia. Inną niż nasze... 

— Powoli pokręcił masywną głową.

— Rano wyszliśmy razem — dodał. — W czasie przechadzki poruszyliśmy pewien 

ważny temat. W jej oczach zobaczyłem ogromne zaskoczenie, gdy dowiedziała się, że jest 

twoją żoną.

Val Con zastygł bez ruchu. Gdyby go Miri teraz zobaczyła, na pewno by się roześmiała 

na widok jego przerażonej miny. Głęboko nabrał tchu w płuca.

— Niewątpliwie — powiedział trochę rozdygotanym głosem. Rymarz oderwał wzrok 

od dywanu, na którym siedział.

— Chcieliśmy sprawić jej przyjemność. Zaledwie wczoraj sami widzieliśmy, jak 

zaślubiłeś ją darem noża. Wprawdzie nic o tym nie mówiłeś, lecz złożyliśmy to na karb 

pośpiechu, który jest przecież nieodłączną cechą postępowania wszystkich ludzi. Najstarszy 

z braci wspomniał również, że twoje roztargnienie może wynikać z wytężonej pracy nad 

nowym utworem. Skrewiliśmy, bracie?

Val Con oblizał usta. Oszalałe liczby kłębiły mu się w głowie.

— Tak — przyznał. — Obawiam się, że skrewiliście.

— To bardzo smutne — westchnął Rymarz. — Mogę spytać, jak to się w zasadzie 

stało?

Nastąpiła chwila milczenia. Val Con z wysiłkiem przerwał kalkulacje i spojrzał w 

ziemie.

— Trudno mi na to odpowiedzieć jednym zdaniem, bracie. Część zła dokonała się już 

wtedy, gdy nazwaliście ją moją żoną. Bo widzisz... ona się mnie boi. Teraz pewnie o wiele 

bardziej, lecz mam nadzieje, że wszystko jeszcze uda się naprawić.

— Boi się ciebie, bracie? — zapytał Trzonek, ale Val Con zwrócił się do najstarszego z

grupy:

— Kiedy się rozstaliście? Powtórz mi dokładnie, co wtedy powiedziała.

Szlifierz zamrugał wielkimi oczami.

— O trzeciej po południu dotarłem do hyatta — powiedział z namysłem. — Zatem 

najmłodsza z moich sióstr odeszła tchnienie przedtem. Jej słowa były odpowiedzią na moje 

pytanie, kiedy znów do nas dołączy. Rzekła wówczas: „Pewnie niedługo. Wprawdzie to 

drobnostka, lecz nie mogę z tym zbytnio zwlekać”. Tak się pożegnaliśmy.

Val Con dopiero teraz zauważył, że wstrzymywał oddech. Był przekonany, że Miri 

raczej nie kłamała. Ale nigdy nic nie wiadomo... Zamknął oczy i potarł dłonią czoło.

— No dobrze... Teraz jest już piąta, a jej jeszcze nie ma.

— To znaczy, że „drobnostka” trochę się przeciągnęła — zadudnił Szlifierz.

Val Con otworzył oczy.

— Też mam taką nadzieję.

Zsunął się ze stołu i skłonił głęboko.

— Mów — rozkazał Szlifierz.

— Wybacz mi niestosowny pośpiech, bracie. Wiesz dobrze, że nie zwykłem 

zachowywać się w taki sposób. — Rozłożył szeroko ręce. — Rzecz w tym, że wskutek 

zgoła nieprzewidzianych wypadków, twój statek jednak może nam się przydać. Powiedz mi 

zatem, czy jest gotów w razie potrzeby wziąć nas na pokład i odlecieć jeszcze dzisiejszej 

nocy?

— Ten-Kto-Czuwa otrzymał rozkaz, by przyjąć cię bez słowa — samego, z moją 

najmłodszą siostrą, lub ją samą. Wszystko gotowe do odlotu. W kambuzie czeka strawa 

jadana przez ludzi. Mamy też książki w różnych językach i zestaw instrumentów.

— Jesteś niezwykle hojny. Wstyd mi, że muszę prosić dalej.

— Mów — dobitnie powtórzył Szlifierz. Okrągłe oczy patrzyły na Liadena.

— Idę teraz poszukać naszej najmłodszej siostry. Jeśli się zdarzy, że powróci pod moją 

nieobecność, powtórz jej wszystko, co tu mówiliśmy i poproś ją, by zaczekała na mnie do 

szóstej. Gdybym nie przyszedł, niech idzie na parking na skrzyżowaniu Pence i Celeste. 

Tam stoi czerwony samochód. Wsiądzie do niego, jeśli na zamku wybierze szyfr „sześćset 

piętnaście”. Niech zaraz zmieni kolor samochodu i jedzie do najbliższej przystani promowej. 

Nie wolno jej się zatrzymywać pod żadnym pozorem. Kiedy doleci już na stację, niech 

wsiada na twój statek. — Zagryzł usta i zamknął wewnętrzne oko, żeby nie widzieć Pętli. 

— Powiedz jej, że suche wyliczenia nie dają większych nadziei. Dodaj jednak, że moim 

zdaniem urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą, i że na pewno jej się uda, jeśli będzie 

rozważna i ostrożna.

— Powiem wszystko, jak przykazałeś — obiecał Szlifierz. — Mam też wspomnieć, że 

sam nie wierzysz w swe ostatnie słowa?

Val Con zaczerpnął tchu.

— Nie, bracie. Nie rób tego. To tylko kwestia ludzkiej definicji... Inny rodzaj prawdy.

— Rozumiem cię i spełnię twoją prośbę. Nazwa naszego statku brzmi... lecz ty się 

przecież spieszysz. Pamiętaj zatem, że stoi w doku trzysta dwadzieścia siedem, na poziomie 

F.

— Bracie, nie potrafię wyrazić słowami wdzięczności, którą moje serce przepełniła 

dobroć twego serca. — Skłonił się Szlifierzowi, a potem milczącym Clutchom. — 

Gromadźcie wiedzę, mili bracia, i dobrze korzystajcie z tej, którą zgromadziliście.

— Raduj się w życiu jak najdłużej, braciszku. Oby twoje dni były ciepłe i słoneczne — 

odparł Szlifierz i dał znak, że może odejść.

Val Con zniknął w mgnieniu oka, choć na pozór nie poruszał się zbyt szybko. Drzwi 

zamknęły się za nim z cichym szmerem.

Szlifierz spojrzał na swoich braci. Skinął na Selektora, by ten podał mu garniec z 

piwem.

— Nasz brat — powiedział po pierwszym łyku — jest doprawdy wielkim artystą.

* * *

Justin Hostro pokiwał głową.

— Tak, tak, córeczko... Wszystko rozumiem. Co za szczęśliwy zbieg okoliczności... 

Nie, Sylvio, też mi przykro, że twój chłopak padł ofiarą... — Urwał, przeniósł wzrok na 

biurko i zaszeleścił papierami. Sylvia, przyzwyczajona do jego zachowania, cierpliwie 

czekała w milczeniu.

Hostro uniósł głowę i uśmiechnął się blado.

— Kochanie... Zaraz wyślę do hyatta kilku moich ludzi, z prośbą, by sprowadzili do 

mnie tę młodą damę. Postaraj się, żeby była... powiedzmy, uchwytna.

Sylvia zmarszczyła starannie wypielęgnowane brwi.

— Uchwytna, tato?

Machnął ręką na znak, że nie chce bawić się w szczegóły.

— Tak, uchwytna. Postaw jej drinka, zaproś do siebie, spróbuj uwieść... ale zatrzymaj 

przez dwadzieścia minut. A potem znikaj. Zrozumiałaś?

— Tak, tato. Uśmiechnął się.

— Świetnie. Mam nadzieję, że w waszych planach nic się nie zmieniło? Zjemy razem 

kolację?

— Oczywiście — odpowiedziała z wyraźnym zaskoczeniem. Pokiwał głową.

— W takim razie, kochanie... Och, jeszcze jedno... Zamarła z ręką na wyłączniku.

— Słucham, tato.

— Uważaj na siebie. Ta młoda dama bywa troszeczkę... niezrównoważona. Lepiej jej 

nie denerwuj. — Znów się uśmiechnął i przerwał połączenie.

Sylvia westchnęła ciężko, wyszła z rozmównicy i skręciła w stronę altany.

* * *

Val Con czekał na windę z zamyśloną miną. Miri na pewno poszła odebrać dług od 

Murpha. Znalazła go? Umówiła się wcześniej na spotkanie? Nie patrząc wokół, co się 

dzieje, wsiadł do kabiny i zjechał na parter.

Brzęknął dzwonek.

Val Con dał dwa kroki i znalazł się w recepcji.

— Mamy go! — ktoś krzyknął dziwnie znajomym głosem.

Chłopak zamarł w bezruchu. Powiódł wzrokiem po majaczących przed nim postaciach. 

Byli zbyt dobrze rozstawieni. Zbyt wiele luf mierzyło w jego stronę. A tuż przed nim stał 

Peter Smith.

W napiętej ciszy rozległ się głośny trzask odwodzonego kurka.

Val Con błyskawicznie kopnął Pete’a w rękę i rzucił się do otwartej windy. Padł na 

podłogę i fikołkiem wskoczył do kabiny. Pocisk świsnął mu nad ramieniem. Drugi zabębnił 

w zamykane drzwi. Val Con pięścią wdusił przycisk „w górę”.

Zatrzymał się na piętnastym piętrze, zablokował otwarte drzwi terrańską półbitówką, 

wybiegł na korytarz i wezwał pozostałe windy.

Przyjechały prawie natychmiast. Tylko z jednej z nich wysiadła jakaś starsza para, 

która jednak od razu zniknęła w korytarzu, nawet nie patrząc na młodzieńca, który 

ukradkiem, za jej plecami, unieruchomił kolejną kabinę.

Udało mu się wyłączyć z ruchu aż cztery z siedmiu wind. Podejrzewał, że z trzech 

pozostałych już za chwilę wysypie się tłum nieproszonych gości.

Co dalej? Wbiec do jakiegoś pokoju i uciekać przez okno? Skrzywił się. Na 

piętnastym piętrze, pod lufami czekających na dole tajniaków? W takim przypadku nawet 

nie musiał obliczać szans powodzenia.

Zawrócić na dół, przejściem dla służby? Pod warunkiem, że jest takie przejście. Głupi, 

nie zadał sobie trudu, by zapamiętać rozkład budynku. Naiwnie wierzył, że są bezpieczni, 

chronieni pancerzem Szlifierza.

Pokręcił głową. Chyba powinien uciec tą samą drogą, co przyszedł. Czyli windą, do 

Grotto, a potem przez jedne z dziesięciu wejść...

Powoli okręcił się w kółko i powiódł wzrokiem po pustych przejściach. Próbował 

sobie coś przypomnieć... i przypomniał. Poszedł w prawo, w głąb krótkiej i ślepej odnogi 

korytarza.

Schowek co prawda był zamknięty, ale to mu nie przeszkadzało. Szybko wybrał 

potrzebne rzeczy. Jednym uchem wciąż nasłuchiwał, co dzieje się w głównym korytarzu. 

Żałował, że nie ma kogoś, kto mógłby obserwować windy.

Wyszedł ze schowka z naręczem papierów i butelek. Drzwi zostawił otwarte. Nie 

widział najmniejszej potrzeby, żeby je zamykać.

* * *

Z daleka zobaczyła, że wychodzą z altany. Angus szedł zgarbiony, ze zgnębioną miną, a 

dziewczyna lekkim i sprężystym krokiem. Poruszała się niemal bezgłośnie.

Sylvia szybko schowała się za porośniętą bluszczem kolumną. Obserwowała ich. 

Widziała, jak wsiedli do windy. Wjechali na czwarte piętro, do jej apartamentu! Tej małej 

suce nie wystarczało to, co zrabowała Angusowi. Chciała więcej.

Dygocząc z gniewu, Sylvia wezwała windę.

* * *

Val Con zmarszczył brwi. Dziwnym trafem — zapewne znanym tylko policji — 

pozostałe trzy windy wciąż były na dole — dwie na parterze, a jedna w Grotto. Miał na ten 

temat swój własny pogląd, lecz nie zamierzał go teraz sprawdzać.

Zwinął papier w ciasną rolkę, oblał alkoholem i podpalił. Od razu stanęła w ogniu i 

zaczęła dymić.

Ostrożnie rzucił żagiew do pierwszej windy i odblokował drzwi.

* * *

Murph westchnął ciężko, wchodząc do pokoju. Po chwili westchnął jeszcze głębiej, 

gdy przyłożył palec do zamkniętej szuflady biurka. W gładkiej plastikowej ściance pojawiła 

się czarna szczelina. Murph wyjął z niej skórzaną portmonetkę i podał go stojącej obok 

niego dziewczynie.

Ruchem głowy wskazała na biurko.

— Przelicz. Wiem, że masz jak najlepsze chęci, ale ostatnio pamięć cię zawodzi.

Zrobił, co mu kazała. Gwałtownym szarpnięciem otworzył portmonetkę i wysypał 

pieniądze. Bity rozsypały się po całym biurku. Jedna z monet uciekła na podłogę.

Schylił się z wyraźną złością, podniósł ją i dorzucił do pierwszej dziesiątki.

Od drzwi dobiegł jakiś hałas.

Murph uniósł głowę i zobaczył swoją narzeczoną, jak zwykle piękną i elegancką, w 

barwnej wieczorowej sukni, obsypanej klejnocikami. Podszedł do niej, aby ją uściskać i w 

tej samej chwili usłyszał za plecami charakterystyczny szczęk odwodzonego kurka pistoletu.

Sylvia stanęła jak wryta, szeroko rozwierając oczy. Nozdrza falowały jej w niemym 

oburzeniu.

Murph odwrócił się.

— Po co te nerwy?... — jęknął. — Ona nie nosi granatów po kieszeniach.

Miri, wciąż patrząc na Sylvię, przecząco pokręciła głową.

— Skończ swoją robotę, Angus.

Ruchem dłoni dała znać Sylvii, by głębiej weszła do pokoju.

— Ładne ciuchy — mruknęła chwilę potem. — Mamy tu z Murphem małe spotkanie w

interesach. Zaraz kończymy, a później znikam, by nie przeszkadzać w pocieszeniach.

Sylvia głośno przełknęła ślinę. Starała się nie patrzeć na pistolet. Całą uwagę poświęciła 

swojemu chłopakowi, który właśnie odsunął na bok ostatnią monetę.

— Czterysta pięćdziesiąt siedem pięćdziesiąt — oznajmił.

Miri rzuciła okiem na pieniądze, skinęła głową i znowu spojrzała na Sylvię.

— Świetnie. Schowaj je z powrotem do portmonetki.

— Angus? — napiętym głosem przemówiła Sylvia. — To napad?

— Napad? — powtórzyła Miri. — Ależ skądże! Murph był winien mi małą sumę. 

Wykupne z wojska, plus niewielki procent, tak jak się umówiliśmy w dniu, kiedy dawałam 

mu pożyczkę. Trochę zwlekał ze spłatą, ale już po kłopocie. Prawda? — z tym pytaniem 

zwróciła się do Murpha.

Angus podał jej portmonetkę.

— Wolałbym jednak oddać pieniądze, niż pozbywać się biżuterii. Paser zapłaci za nią 

zaledwie połowę ceny...

— Ale zapłaci! — ucięła Miri. Schowała portmonetkę. — Forsa potrzebna mi już 

teraz. Gotówką... a nie czekiem, którego wedle wszelkich znaków na niebie i ziemi nie będę 

miała jak wykupić. — Rzuciła mu ciężkie spojrzenie.

— Nie dawałam ci czeku, gdy byłeś w potrzebie, ani nie trąbiłam o jakimś „przelewie”! 

Już mi się nie chce słuchać twoich skomleń, cwaniaczku. — Znacząco poruszyła bronią. — 

Z drogi, kotku — mruknęła do Sylvii.

Sylvia oblizała usta, lecz nie odeszła na bok.

— Jeszcze chwileczkę... — powiedziała. — Woli pani gotówkę, prawda? Tak się 

składa, że mam pieniądze... — Rozchyliła wargi w kuszącym uśmiechu.

— Przynajmniej tyle, by wykupić pierścień Angusa.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Wezwana winda powinna ruszyć w górę, a nie w dół. To potwierdzało jego 

wcześniejsze podejrzenia.

Westchnął cicho, wsiadł do środkowej kabiny, wyjął nóż z pochwy schowanej na 

karku i wsunął go pod osłonę tablicy rozdzielczej. Wstyd mu było, że używa szlachetnego 

ostrza do tak prozaicznych celów, ale po prostu nie miał wyjścia. Udało mu się podgiąć róg 

osłony. Schował nóż, z kieszeni kamizelki wyjął kawałek drutu i zagiął go w zgrabny 

haczyk.

Przez chwilę dłubał pod osłoną. Po kilku próbach, właściwy przycisk drgnął i poddał 

się rozkazom haczyka. Val Con skinął głową. Ostrożnie, żeby nie poruszyć drutu, cofnął 

rękę, podniósł się i poszedł do następnej windy.

* * *

Pierścień, pisak i broszka wróciły do właściciela za osiemset bitów, co w sumie dawało 

całą pożyczoną kwotę, plus minus jakieś sto bitów. Miri zatrzymała naszyjnik i kolczyki na 

rzecz umówionego procentu od długu.

— Na razie, Murph — powiedziała, zamknęła ładownicę i odwróciła się, żeby odejść. 

Z niechęcią popatrzyła na stojącą przed drzwiami Sylvię. Machnęła pistoletem.

— Dobra, kotku, rozliczenia skończone. Z drogi.

Sylvia oblizała spierzchnięte usta.

— Wie pani co? Mogłabym... pożyczyć brakujące dwie stówki. Żywą gotówką. To 

zajmie tylko parę minut. Zadzwonię do...

— Angus, skąd wziąłeś taką gadatliwą babę? Nie mam tu już nic do roboty. Chcę 

wyjść, a ona stoi mi na drodze. Zabierz ją, albo ja to zrobię. Wybieraj.

Murph drgnął, a potem dał krok w stronę Sylvii.

— Pozwól wyjść pani sierżant, kochanie. Niech sobie idzie.

— Zaręczam, że to żaden kłopot. Poproszę tatę o pieniądze...

— Nie! — warknęła mała najemniczka. — I tak siedziałam tu już za długo. Odsuń się, 

albo strzelam. Na pewno ci się to nie spodoba — dodała znaczącym tonem.

Murph już przedtem słyszał tę groźbę. Dobrze wiedział, że nie ma chwili czasu do 

stracenia. Porzucił wszelkie konwenanse, podbiegł do Sylvii, chwycił ją w pół, uniósł i 

odskoczył na bok. Bezradnie uderzyła go piąstką w ramię. Tymczasem Miri jednym susem 

znalazła się koło drzwi i chlasnęła dłonią w czujnik zwalniający zamek.

* * *

Wszystko gotowe. Val Con błyskawicznie odblokował pozostałe windy, wskoczył do 

pierwszej i ostrożnie zacisnął dłoń na drucie wystającym z tablicy.

Świetnie, panie dowódco, pomyślał pod własnym adresem. Plan brzmi następująco: 

minąć hol tymczasowym przejściem, wysiąść przed Grotto i w te pędy przenieść się do 

hotelu Murpha. Nie rozmawiać z obcymi, zwłaszcza z tajniakami. Żadnych udziwnień. 

Prostota przede wszystkim.

Pokręcił głową słysząc brzęk dzwonka, dobiegający z korytarza.

Panie dowódco, jest pan optymistą. Uśmiechnął się kwaśno.

* * *

Minęli się dosłownie w ostatniej chwili. Jeden z nich zobaczył ją, jak znikała za rogiem 

korytarza, idąc w stronę windy towarowej. Krzykiem zaalarmował pozostałych.

Miri puściła się biegiem. Miała szczęście. Z windy właśnie wytaczał się czyścibot, z 

naręczem pościeli i ręczników. Szybko złapała go za głowę i okręciła wokół osi. Zawarczał, 

stracił równowagę i potoczył się wprost pod nogi pierwszego z goniących. Miri wpadła do 

kabiny, wdusiła przycisk „w dół” i ciężko oparła się o ścianę.

W dół, to w dół. Winda pomknęła bez przystanków i z głuchym stukiem zatrzymała się 

dopiero w piwnicy. Miri drgnęła, ale nie miała czasu na dłuższe zastanowienia.

Wyskoczyła i czujnie rozejrzała się dookoła. Ktoś wezwał windę, zanim zdążyła ją 

zatrzymać.

Cóż, na to już nic nie poradzę, pomyślała. Trzeba się zwijać, zanim dotrze tu reszta 

towarzystwa.

W pomieszczeniu panował półmrok. Wokół niej piętrzyły się regały pełne butelek, 

proszków, pudeł i diabli wiedzą, czego jeszcze. Była w brzuchu hyatta, w slumsach 

wewnątrz pałacu. Głęboko wciągnęła w płuca przesycone wilgocią powietrze. Poczuła się 

prawie jak w domu. A teraz... którędy do wyjścia?

Charlie Naranshek odwrócił się gwałtownie. Omal nie wpadł na swojego partnera z 

patrolu, przysłanego tutaj aż z Mixli.

— Co się dzieje?

Detektyw bez większego zainteresowania spojrzał na grupę mężczyzn zmierzających w 

stronę hyatta.

— To pewnie nasi ściągnęli posiłki, żeby nie przemknął się na drugą stronę.

Lecz Charlie rozpoznawał niektóre twarze.

— Błąd, kolego. To Juntavas.

— Tak? — westchnął detektyw i znudzonym wzrokiem z powrotem popatrzył na ulicę. 

— Ciekawe.

* * *

Drzwi były zamknięte, co przypomniało jej pointę bardzo brzydkiego kawału. Po 

drugiej stronie piwnicy rozległ się szum wracającej windy.

Miri spojrzała na zamek. Z drzwi wystawała zwykła żelazna sztaba, głęboko wsunięta 

w futrynę. Żadnych szyfrów, ani komputerów... Bo i po co? Żeby zamykać papier 

toaletowy? Sztaba dobrze spełniała swoją rolę. Aż za dobrze.

Szum narastał. Miri wzruszyła ramionami i niechcący trąciła łokciem pochewkę od 

noża.

Zanim zdążyła o tym pomyśleć, ostrze znalazło się w jej dłoni. Ostrożnie, jakby na 

próbę, wbiła czubek noża tuż koło miejsca, w którym sztaba wchodziła w drewnianą 

futrynę.

Po drugiej stronie piwnicy otworzyły się drzwi windy.

* * *

W holu było pełno dymu. Jazgotały dzwonki alarmowe, strugi wody leciały ze 

spryskiwaczy. Hałas dotarł nawet do czujnych uszu Clutchów, wciąż siedzących na trzecim 

piętrze. Szlifierz w mig porzucił porządek zebrania, przerwał Selektorowi, wstał i 

skandalicznie szybko wyszedł na korytarz.

— Chodźcie, bracia! Nie mówiłem, że to prawdziwy geniusz? Zobaczmy, co tym 

razem dla nas skomponował. — Po chwili już go nie było.

Trzonek, Selektor i Rymarz posłusznie pospieszyli za nim, chociaż Selektor ośmielił się 

wygłosić parę kąśliwych uwag pod adresem najstarszego z braci. Na szczęcie słyszał go 

tylko Rymarz.

— Szczerze mówiąc, oczekiwałbym więcej powagi od kogoś, kto na swoim grzbiecie 

nosi dwunasty pancerz i znany jest jako T’carais całkiem potężnego klanu — utyskiwał. — 

Kiedy on wreszcie wydorośleje?

Zanim Rymarz znalazł stosowną odpowiedź, wszyscy znaleźli się na korytarzu.

— Może to dlatego... — powiedział ugodowym tonem, pamiętając, że sam ma rangę 

zaledwie Siódmego Pancerza. — Może dlatego, że nasz brat także jest artystą.

* * *

Rozdzielili się na mniejsze grupy i weszli między regały. Metodycznie sprawdzali każdy 

najmniejszy kątek. Miri zagryzła usta i nie przerywała pracy. Jeszcze chwila...

Szczęknięcie zamka zabrzmiało w jej uszach niczym strzał z pistoletu. Zasuwa 

odskoczyła. Miri w mgnieniu oka wypadła na korytarz, zamknęła drzwi i błyskawicznym 

ruchem przekręciła klucz w zamku.

Głęboko zaczerpnęła tchu i zmarszczyła nos z obrzydzeniem. W korytarzu po prostu 

cuchnęło. Robotom to zapewne wcale nie przeszkadzało. Prawdę mówiąc, ona też nie 

powinna szukać dziury w całym, tylko grzecznie stosować się do rad lekarza.

Poszła przed siebie. Podejrzewała, że pochyła rampa zaprowadzi ją na poziom Grotto. 

Stamtąd było niejedno wyjście na powierzchnię. Potem chciała z ulicznej budki zadzwonić 

do Szlifierza i dowiedzieć się, co postanowił Twardziel.

I tu od razu nasuwało się kolejne pytanie: co dalej? Miała go słuchać?

Tylko spokojnie, Robertson, pomyślała. Wszystko po kolei. Nie wyrywaj się przed 

orkiestrę.

Zaduch zelżał — lub to jej nos bohatersko przywykał do smrodu — a z góry dobiegały 

jakieś głośne hałasy. Bardzo głośne. Pewnie jakiś bankiet, przemknęło jej przez głowę. Tym 

lepiej. W tłumie łatwiej się zgubić i po cichu wymknąć na ulicę.

Korytarz skręcił i po paru krokach nagle zakończył się zamkniętymi drzwiami. Miri 

powoli nacisnęła klamkę i ostrożnie wyjrzała przez szczelinę. Kuchnia była nadzwyczaj 

schludna, ogromna i pusta. Miri wśliznęła się do środka i zatrzasnęła drzwi za sobą.

Za ścianą wciąż trwało huczne przyjęcie. Hałas był jakby głośniejszy i cichszy zarazem, 

bo nie wprawiał w wibrację metalowej rampy. Coś jednak tu się nie zgadzało...

Miri zastygła jak posąg i nadstawiła uszu. Bankiet... — pomyślała z przekąsem, słysząc 

słabe, ale wyraźne trzaski. Jeżeli to nie strzelanina, to moja cioteczna babka Agnes wylęgła 

się z żółwiego jaja...

Po cichu przeszła przez nieskazitelnie czystą kuchnię i stanęła przed podwójnymi 

chromowanymi drzwiami. Uchyliła jedno skrzydło i zerknęła na zewnątrz.

Około trzydziestu uzbrojonych ludzi — były wśród nich kobiety — kryło się za 

krzesłami i za stolikami. Terkot kanonady błądził zwielokrotnionym echem pod sklepieniem 

jaskini. Wszyscy bezładnie strzelali w tę samą stronę — do baru pod wschodnią ścianą. 

Samotny obrońca, schowany za szynkwasem, musiał mieć niezłe oko. Gdy tylko ktoś z 

uzbrojonej hordy wychylił się z ukrycia, od razu wił się z przestrzeloną ręką albo nogą. 

Tajemniczy snajper metodycznie eliminował swoich przeciwników. A to znaczyło tylko 

jedno — był nim Twardziel.

Miri zmarszczyła brwi, lecz już po chwili uśmiechnęła się do siebie, widząc, że kolejny z 

trzydziestu „bohaterów” syknął głośno i złapał się za gładko przestrzeloną rękę.

Siły są równe, pomyślała. Nie postawiłaby nawet jednego bita na tę, czy na tamtą 

stronę...

Nagle jej uśmiech stał się jeszcze szerszy i szybko zniknęła w kuchni.

* * *

Jak to się dzieje, myślał Val Con naciskając cyngiel, że tajniacy nie mają poczucia 

humoru?

I w dodatku nie zdają sobie sprawy z jałowości swoich poczynań... Dlaczego, w imię 

wszystkiego co dla nich święte, wciąż tu siedzą? Nie liczą rannych? Udają, że nic się nie 

stało? Przecież mogliby iść do domu, albo przynajmniej na piwo. Byle szybko, bo zaraz 

skończą mi się naboje.

* * *

Miri otworzyła na oścież drzwi u szczytu rampy, zbiegła na dół i to samo zrobiła z 

drzwiami do piwnicy.

Sądząc po dźwiękach, jej prześladowcy wciąż uwijali się wśród regałów. Ze złośliwym 

uśmiechem zakradła się między półki.

Jakiś facet zaglądał do wielkiego pudła, w którym nikt nie mógł się schować, bo stały w 

nim butelki z płynem do prania dywanów. Miri wyciągnęła rękę i przewróciła kilka 

szczotek.

Facet z pistoletem w ręku odwrócił się w jej stronę. Uciekła, robiąc przy tym jak 

najwięcej hałasu.

Do pierwszego już dołączali inni, zwabieni zamieszaniem. Miri pędem wpadła w 

najdalszy kąt piwnicy, zatrzymała się tuż przed pięcioma gangsterami i pobiegła z powrotem,

zanim zrozumieli, co się naprawdę stało.

Na wszelki wypadek strzeliła przez ramię. Pocisk musnął głowę pierwszego z 

goniących. Przed sobą zobaczyła jeszcze jedną grupę. Pchnęła najbliższego, tak że wpadł 

na pozostałych, rozrzucając ich niby kręgle. Skręciła w bok i wbiegła na rampę.

Z rykiem pognali za nią. Zwolniła przy drzwiach wychodzących z kuchni na salę, żeby 

sprawdzić, czy na pewno ją widzą. Na przedzie sadził szczupły łysoń z pistoletem w dłoni. 

Miri zanurkowała w otwarte drzwi.

* * *

Wiedział, że przegra. Wiedział również, że zabierze ze sobą liczną świtę, lecz nie 

znajdował w tym pocieszenia. Nie podobały mu się wyliczenia Pętli. Zacisnął zęby i starał 

się o tym nie myśleć. Samobójstwo nie wchodziło w rachubę.

Liczby zgasły, ale w ich miejsce natychmiast pojawiły się nowe, podobne tym, które 

widział w czasie rozmowy ze Szlifierzem. Czekała go śmierć. Miri — o ile jeszcze żyła — 

też miała niewiele czasu przed sobą.

Wychylił się i strzelił. Trafił przeciwnika prosto w oko. Jakiś pocisk gwizdnął nad nim i 

odłupał kawałek plastiku. Val Con ponownie skulił się za barem, załadował ostatni 

magazynek i wyjrzał ostrożnie zza węgła, szukając następnej ofiary.

Nagle rozległo się potępieńcze wycie. Val Con poczuł, że włosy jeżą mu się na głowie. 

Huknęły otwierane drzwi i na salę wpadła drobna postać z pistoletem w dłoni, ubrana w 

ciemne spodnie i białą koszulę. Za nią gnała zbrojna banda.

— Idzie odsiecz, Twardzielu! — krzyknęła dziewczyna i oddała kilka strzałów do 

oblegających.

Zaskoczeni, odpowiedzieli ogniem. Banda rozproszyła się po wszystkich kątach i 

zaczęła odgryzać się zajadle. Miri niczym wąż przemykała wśród krzeseł i stolików, 

korzystając z każdej osłony.

Val Con wyszczerzył zęby i czekał cierpliwie. Czasem tylko unosił pistolet i dokładał 

swoje trzy bity do ogólnej harataniny, jedynie po to, żeby odwrócić uwagę innych od 

dziewczyny.

Zadziwiająco szybko dotarła do niego. Zdyszana, usiadła na podłodze i oparła się 

plecami o ścianę. Popatrzyła na salę.

— Cześć, Miri. Pokręciła głową.

— Jak tyś się wpakował w kolejną kabałę? Nie można cię zostawić nawet na pięć 

minut...

— Mnie? — zająknął się ze zdumienia i wskazał przed siebie. — A to co?

Otworzyła szeroko oczy.

— Hej, przecież spieszę ci z pomocą, kosmito! Nie robię tego dla każdego.

Roześmiał się i jednym strzałem rozłożył policjantkę, skradającą się w ich stronę. 

Upadła na podłogę i znieruchomiała.

Miri wysunęła rękę za krawędź szynkwasu i pociągnęła za spust ze dwa razy, żeby też 

się przyłączyć do ogólnej zabawy. Zaraz schowała się z powrotem.

— Niezłe przyjątko.

— Bardzo możliwe — mruknął Val Con. — Ale jak dla mnie, ciut za prostackie. Mam 

dość.

— Serio? — Ruchem głowy wskazała najbliższe wyjście, o kilkadziesiąt metrów od 

nich. — Spadamy?

— Jak chcesz. — Rozładował broń i pokazał jej pusty magazynek. — Pożycz mi 

trochę amunicji, to będę cię osłaniał.

* * *

Radio zaskrzeczało w paśmie alarmowym. Wszystkie dostępne patrole natychmiast 

skierować do Grotto. Wyglądało to na regularną bitwę, a nie próbę aresztowania dwojga 

karłowatych rabusiów.

Partner Charliego w jednej chwili wyrwał pistolet z kabury i pobiegł do hyatta. Charlie 

zamierzał zrobić to samo, ale zatrzymał się po dwóch pierwszych krokach, tknięty genialną 

myślą.

Odwrócił się i co sił w nogach popędził na parking u zbiegu Ponce i Celeste.

* * *

Miri przeskoczyła przez płot, a Val Con poszedł od frontu, żeby rozejrzeć się po ulicy.

Sunęła nisko pochylona, w zapadającym zmierzchu, chowając się za pojazdami. 

Zastanawiała się, co zrobi, gdy przypadkiem znajdzie aż dwa czerwone samochody, 

zaparkowane przodem do wyjazdu.

Okrążyła ostatnie auto i wyszła na otwartą przestrzeń.

Był tylko jeden — ale przed nim stała ciemna postać, zbyt wysoka, aby ją przeskoczyć 

i zbyt zwalista, aby ją ominąć. Miri zatrzymała się i odruchowo położyła rękę na kolbie.

— Cześć, Charlie.

— Cześć, Roberto. — Celował jej prosto w brzuch. — Gdzie zgubiłaś brata?

— Gdzieś sobie hasa — odparła beztroskim tonem, patrząc mu w oczy, a nie na ręce. 

— Ciągle mi znika.

— A nie trafił czasem do Grotto? Nie zabawia się razem z mafią w strzelanie do 

gliniarzy?

Mówił to z pełnym przekonaniem. Dłoń nawet mu nie drgnęła.

Miri pokręciła głową.

— Nie należymy do Juntavas, Charlie.

— Nie? To skąd ich się nagle tylu wzięło pod hyattem? Policja weszła, by was 

aresztować i nagle bum! Prawdziwa wojna. Mafia broni wyłącznie swoich. Obcymi się nie 

zajmuje.

— To był przypadek. Nie mam czasu na wyjaśnienia. — Postanowiła trochę go 

przycisnąć. — Spieszę się, Charlie. Następnym razem, kiedy tu przyjadę, to na pewno do 

ciebie zadzwonię. Posiedzimy przy lampce wina i pogadamy, dobrze?

Nawet nie drgnął. Prawdę mówiąc, wiedziała, że jej nie popuści. Był w mundurze, więc 

poczuwał się do obowiązków. Tylko, do diabła, gdzie ten Twardziel?

— Z Mixli nadeszły informacje, że twój brat zabił pięcioro ludzi — powiedział Charlie. 

— W tym ośmioletnie dziecko. — Przypatrywał się jej uważnie, jakby sprawdzał, czy nie 

ma do czynienia z wytrawną aktorką.

Miri zmarszczyła brwi i energicznie pokręciła głową.

— Odkąd go znam, nie popełnił żadnego przestępstwa. I na pewno nie zamordował 

dziecka. — Głęboko zaczerpnęła tchu. — Choć pewnie mógłby. Tak przypuszczam.

Lekko zmrużyła oczy i spojrzała mu ponad ramieniem. W ciemnościach coś się 

poruszyło. W samą porę, westchnęła z ulgą.

— Charlie — powiedziała cicho. — Bardzo cię lubię. Tylko dlatego z tobą 

rozmawiam, zamiast od razu zacząć strzelać. Teraz ci powiem jeszcze jedno: za tobą stoi 

uzbrojony człowiek. Zabije cię bez najmniejszego żalu i wahania, jeśli natychmiast nie 

odłożysz broni.

Zwlekał chwile, podejrzewając, że go okłamuje.

Miri wyciągnęła ręce przed siebie i zrobiła przerażoną minę.

— Pospiesz się!

Rzucił pistolet na ziemię i kopnął go z dala od siebie.

— Dzięki — szepnęła ze słabym uśmiechem. — Przykro mi, lecz gdy się obudzisz, łeb 

ci będzie pękał jak cholera.

Cios trafił go tuż za lewym uchem, na tyle mocno, by zwalić z nóg i pozbawić 

przytomności. Padając, jeszcze widział jej słodką twarzyczkę.

* * *

Brązowe auto o opływowych kształtach mknęło przez ulice Econsey, w stronę 

kontynentu i przystani promowej. Opalizujące szyby chroniły pasażerów przed wścibskimi 

spojrzeniami przypadkowych przechodniów. Nadajnik pracował bez zarzutu, emitując 

czytelne sygnały. Czytelne, rzecz jasna, tylko dla tych, którzy je odbierali.

— Nie przesadziłaś trochę? — spytał chłopak siedzący na przednim fotelu.

— Niby z czym? — spytała dziewczyna za kierownicą. Zatrzymała się na czerwonym 

świetle.

— „Zabije cię bez najmniejszego żalu i wahania...” — zacytował.

Rzuciła okiem w jego stronę. Siedział prosto jak świeca i patrzył przed siebie, w okno. 

Czym się przejmował? Poczekała na zmianę świateł, przejechała przez skrzyżowanie i 

dopiero wtedy wzruszyła ramionami.

— Czasami miałeś takie ciągoty — powiedziała najłagodniejszym tonem jak umiała.

Chyba parsknął pod nosem. A może tylko zbyt długo czekał z wstrzymanym 

oddechem?

— Postaram się zrehabilitować — powiedział bezbarwnym głosem.

Nieco wygodniej usadowił się w fotelu, położył głowę nad podgłówku i zamknął oczy.

— Nie zatrzymuj się ani na chwilę — mruknął. — I obudź mnie, kiedy dojedziesz do 

przystani.

Teraz ona parsknęła gniewnie, lecz chyba jej nie słyszał. Oddychał równo i głęboko; od 

razu zasnął.

Miri gniewnie szarpnęła kierownicą. Głowa Val Cona bezwładnie opadła na bok, ale 

się nie obudził.

— Tylko mnie czasem jeszcze nie proś o ciastka i herbatę — warknęła pod nosem 

Miri. Gładko weszła w kolejny zakręt i wjechała na autostradę.

* * *

Najlepszym miejscem na blokadę na obrzeżach Econsey był ostatni most łączący 

miasto ze stałym lądem. Tam też czekali. Miri westchnęła głucho i zdjęła nogę z pedału 

przyspieszenia.

— Śpiąca królewno...

Otworzył oczy i wyprostował się bez pośpiechu.

— Blokada — powiedziała.

— Nie zwalniaj.

Rzuciła mu szybkie spojrzenie. Nie wyglądało na to, by oszalał. Zresztą, jak zwykle. 

Raz kozie śmierć... — pomyślała. Jechali z tą samą prędkością.

Blokada była coraz bliżej. Błyskały światła, widać już było twarze policjantów, 

stojących wokół autostrady.

Nagle stało się coś dziwnego. Zrobiono przejazd, a policjanci schowali broń lub 

opuścili lufy ku ziemi.

Miri wzięła głęboki wdech i zacisnęła ręce na kierownicy.

Kolczatka zniknęła z jezdni, zanim zdążyła na nią wjechać. Miri ostrożnie wypuściła z 

płuc powietrze. Bez pośpiechu minęła most i pojechała dalej.

— Twardzielu?

— Słucham? — Układał się wygodniej, bez wątpienia do następnej drzemki.

— Dlaczego to zrobili?

— Prawdopodobnie doszli do wniosku, że nie należy ryzykować. Kto wie, co by się 

stało, gdyby zatrzymali prywatną limuzynę ambasadora Yxtrangu? To przecież grozi 

incydentem międzyplanetarnym.

— Aha. — Milczała chwilę, trawiąc jego słowa. — Doprawdy nie chcę wnikać w 

twoje życie, lecz powiedz mi... ukradłeś ten samochód spod ich ambasady?

— Z tego, co wiem, w tym rejonie placówka Yxtrangu mieści się w Omenski.

— Świetnie — ucieszyła się Miri. — Mam nadzieję, że to ładne miejsce, i że zostaną w 

nim na zawsze. — Długim ślimakiem zjechała w lewo i przed nimi ukazały się światła 

kosmodromu.

— Przepraszam, że głupio pytam — powiedziała — ale się nie wyspałam. Skąd 

gliniarzom przyszło do głowy, że jedzie pan ambasador?

— Nadajnik im to powiedział. — Val Con usiadł prosto. — Chyba źle odczytałem kod 

z instrukcji obsługi. Obraz cholernie śnieżył, jakby nie kontaktował gdzieś na złączach.

Przyjrzała mu się spod oka.

— Oczywiście, nie miałeś z tym nic wspólnego.

Popatrzył na nią z bezbrzeżnym zdumieniem.

— Ja? Niby w jaki sposób?

— Nieważne. Wcale nie chcę wiedzieć.

Do przystani było już całkiem blisko. Miri, po raz pierwszy od rozmowy z Murphem, 

poczuła się nieco spokojniej. Może się uda...

— O cholera. — Leniwym ruchem — jakby od niechcenia — skręciła w najbliższą 

przecznicę, dojechała do końca i znowu skręciła, oddalając się od rzęsiście oświetlonej 

wieży kosmodromu.

— Widziałeś to, co mi się zdawało, że widziałam? Skinął głową.

— Tak. Sprawdzają wszystkich wsiadających. Coś mi się zdaje, że nawet z daleka nie 

wyglądamy na Yxtrangów.

— Wciąż trzeba czegoś żałować w tym zafajdanym życiu — westchnęła. — Co teraz?

Nastąpiła chwila cisza. To zły znak, pomyślała Miri.

— Podjedźmy bliżej do przystani i wysiądźmy, żeby się rozejrzeć. Może wmieszamy 

się w jakąś większą grupę i z nią przejdziemy przez bramkę.

Roześmiała się i skręciła w lewo, potem w prawo. Znów byli na drodze do 

kosmodromu.

— Bez planu, za to z jajami! — Zjechała do krawężnika i wyłączyła silnik. — No to do 

roboty.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Z ulicy sytuacja wyglądała jeszcze gorzej niż zza szyb samochodu. Miri była w 

dziewięćdziesięciu siedmiu procentach przekonana, że w tym wypadku nic im nie pomogą 

siły i zdolności do grubszej rozróby. Nie przejdą przez kontrolę. Nawet nie prosiła swojego 

towarzysza, żeby jej podał oficjalne liczby.

On sam też nie zaprzątał sobie tym głowy. Stał obok, ukryty w cieniu, i w milczeniu 

przypatrywał się odprawie.

Po pewnym czasie niespokojnie przestąpił z nogi na nogę.

— Chodźmy na małego drinka — powiedział.

W atramentowym mroku Miri nie mogła zobaczyć jego twarzy.

— Tak chyba będzie najrozsądniej — przyznała. — Nawet na dwa, albo trzy kieliszki. 

Po powrocie spróbujemy przedrzeć się siłą. Jak nas podziurawią, to przynajmniej będzie 

mniej bolało.

— Nic w tobie wiary, Miri — mruknął Val Cona i odszedł. Dogoniła go po paru 

krokach.

— Rzeczywiście nie — powiedziała: — Moi rodzice nie byli religijni. Naprawdę masz 

ochotę włóczyć się po barach, kiedy policja i Juntavas niemal siedzą nam na karku?

Skręcił w wąską alejkę, w której feeria kolorowych świateł i neonów wabiła obietnicą 

taniego ciepła i hałasu.

— A dlaczego nie? — spytał Val Con.

Czyli: masz lepszy pomysł? — przetłumaczyła sobie Miri. Nie miała, więc poszła za 

nim.

W trzecim barze było najgłośniej i najtłoczniej. Zbity tłum mężczyzn i kobiet w skórach i 

w drelichach niemal wylewał się na ulicę. Znakomita kryjówka, pomyślała Miri, pod 

warunkiem, że da się tu wcisnąć jeszcze ze dwa ciała. Wprawdzie nieduże, ale jednak.

Val Con zatrzymał się przed drzwiami, żeby ocenić sytuację. Miri stanęła obok niego, 

także patrząc na gości. Nagle z głośnym świstem wciągnęła powietrze. Val Con szybko 

spojrzał na nią, przekonany, że czekają ich nowe kłopoty.

Ale Miri uśmiechała się od ucha do ucha. Pochyliła głowę, zmrużyła oczy i wbiła wzrok 

w zadymioną salę. Po chwili odwróciła się do Liadena.

— Wiesz co, Twardzielu? Jesteś genialny. Chodź — powiedziała wesoło i ruszyła 

naprzód.

Złapał ją za rękę i przytrzymał.

— Tam siedzą moi kumple, Gyrfalkowie. Mój dawny oddział — paplała z wyraźnym 

podnieceniem. — No chodź, Twardzielu.

Poszedł za nią, bojąc się, że ją zgubi w gąszczu spoconych ciał i wszechobecnym 

dymie. Miri szła energicznym i zdecydowanym krokiem, jakby naprawdę wiedziała, dokąd 

zmierza.

Wreszcie dotarli na środek sali.

Tu ścisk był jakby mniejszy, a całą przestrzeń wypełniała właściwie jedna postać. Val 

Con jeszcze nigdy w życiu nie widział tak wielkiego Terrańczyka. Wysoki prawie na dwa 

metry, o barach szerokich niczym skorupa Szlifierza i wysoko sklepionej piersi, świadczącej 

o tym, że na jego rodzimej planecie występowały niedobory tlenu. Nie miał na sobie ani 

grama tłuszczu. Długie jasne włosy związał na plecach czarną wstążką. Trefiona broda 

zalatywała wonią perfum. Pił jakiś brunatny płyn z litrowego dzbanka, zarzuciwszy rękę na 

ramiona szczupłej, śniadej dziewczyny, przy której każdy — oprócz niego — wyglądałby 

jak karzeł.

Miri podeszła prosto do jasnowłosego boga. Stanęła, pochyliła głowę i wzięła się pod 

boki.

Heros wysączył dzban do końca i z trzaskiem odstawił go na szynkwas. Jego lazurowe 

oczy spoczęły na stojącej przed nim dziewczynie.

— Ruda! Na największy, najwspanialszy i najzimniejszy brylant Magnetów! Na 

najgłębszy zakątek Piątej Stymaty! Na...

Zabrakło mu słów, więc tylko wyciągnął olbrzymie łapska, chwycił Miri w pół i 

podrzucił, jakby była lalką. Potem złapał ją i ucałował z taką siłą, że byłby jej urwał głowę, 

gdyby mu w tym nie przeszkodziła.

Pociągnęła go za kucyk i otwartą dłonią walnęła po głowie.

— Jason! Puszczaj mnie natychmiast, ty przerośnięty miodojadzie! — Jeszcze raz 

huknęła go w czoło. Val Con aż się skrzywił, czując siłę tego ciosu. — Postaw mnie...

— ...na ziemi — dokończył Jason i delikatnie posadził ją na barze. — Oczywiście, 

najsłodsza. Tu też będzie ci dobrze. Ach, moje serce śpiewa z radości, że cię widzę, moja 

mała... Ale czegoś nam tu brakuje. Barman!!! Kynak dla pani sierżant! Podwójny! Może 

wolisz potrójny, kochanie?

— Wystarczy pojedynczy — odparła Miri. Podwinęła nogi pod siebie i wygodniej 

usadowiła się na krawędzi baru, a potem wskazała na Val Cona. — I jeden dla niego.

Jason błysnął oczami na widok drobnego młodzieńca w skórzanym przyodziewku. 

Zauważył, że poza pistoletem wiszącym u pasa kompan Miri nie ma innej broni. Choć był 

szczupły, przypominał napiętą sprężynę i na pewno potrafił walczyć. Urodzony wojownik. 

W sam raz dla Rudej.

Spojrzał na gładko wygolone oblicze Val Cona i w jego oczach dostrzegł tyle ciepła, co 

w stłuczonej zielonej flaszce. Zazdrośnik... — pomyślał. To nie najlepiej, bo towarzysze 

broni nie powinni być kochankami. Choć z drugiej strony, kogo to obchodzi? Skoro dba o 

nią...

— Kolega, co? — warknął, odwracając się znów do Miri. — Trochę egzotyczny, jak 

na twoje gusta. — Nie zaszkodzi go trochę podszlifować, dorzucił w duchu. — Barman! 

Och, nareszcie...

Barman wręczył dziewczynie kieliszek. Drugi dostał Val Con. Chłopak zerknął w 

ciemne odmęty trunku i posmakował niewielki łyczek. Wstrząsnęło nim, jakby dostał 

dreszczy.

Miri wybuchnęła śmiechem.

— Zrób tak! — jednym haustem wychyliła całą swoją porcję. — Nie popijaj tego, jak 

herbatki, bo się udusisz!

— Tak czy inaczej się uduszę — westchnął z komiczną przesadą. — Ile to ma woltów?

Znowu zachichotała, odwróciła się i wyciągnęła ręce do kobiety, która właśnie 

podeszła do baru.

Wedle ziemskich standardów była raczej mała i budową ciała przypominała buldoga. 

Czarne, przystrzyżone na jeża włosy, błyszczały w zadymionym świetle. Para niebieskich 

oczu patrzyła z pospolitej twarzy o rumianych policzkach. Ujęła Miri za obie ręce, schyliła 

się i delikatnie pocałowała ją prosto w usta.

Miri oddała pocałunek z wyraźną przyjemnością. Wciąż trzymając małą za rękę, 

spojrzała na Val Cona.

— Twardzielu, to jest Suzuki, moja przyjaciółka i dowódca Gyrfalków. — Potem 

machnęła dłonią w stronę blond herosa. — A to Jase.

— Okrutna jesteś, moja piękna! — krzyknął Jason. — Nieczuła! Gdy pomyślę o tych 

wszystkich nie przespanych nocach, z dala od ciebie...

— Nie mogłeś spać tylko dlatego, że nie stałam w pobliżu na warcie! — zakpiła. — Po 

co ty go jeszcze w ogóle trzymasz? — zwróciła się do przyjaciółki.

Suzuki zastanawiała się przez dłuższą chwilę.

— Chyba dlatego... — powiedziała w końcu tak cicho, że ledwie było słychać w 

ogólnym rozgardiaszu — że ma piękną brodę i zawsze o nią dba! Wylewa na nią litry 

perfum. Nawet podczas najcięższej akcji znajdzie wolną chwilę, żeby ją uczesać. Tak... — 

Pokiwała głową. — To na pewno przez tę brodę. Chociaż... — dodała — lubię także, jak 

chrapie. Pamiętasz, Ruda, jak pewnego razu znaleźliśmy się w zupełnej dziczy... Gdzie to 

było? Sintahic? Nie musieliśmy nawet rozpalać ogniska, bo wszystkie bestie uciekały, 

słysząc chrapanie Jasona.

Wszyscy słuchacze gruchnęli śmiechem, a Jason szybko ukrył twarz w dłoniach i 

wydawał zbolałe jęki.

To wywołało nową salwę śmiechu. Val Con rozluźnił napięte mięśnie. Pomału przeszła 

mu ochota, żeby wbić nóż w brzuch blondasa. Spodobała mu się Suzuki. Każdy, kto służył 

w jej oddziale, może uważać się za szczęściarza, pomyślał.

Przysunął się do baru i odstawił prawie nietknięty kieliszek. Nagle poczuł, że ktoś 

przyciska go do kontuaru. Odwrócił się i zobaczył stojącą tuż za nim dziewczynę.

Uśmiechnęła się. Była Terranką — średniego wzrostu, ale budowy ciężarowca. U jej 

pasa wisiały dwa pistolety, a z cholewy prawego buta wystawała rękojeść noża. Jej jędrne 

piersi niemal rozsadzały materiał koszuli. Wyzywającym gestem pogładziła ramiona Liadena.

— Ładna zabawka, sierżancie — zwróciła się do Miri. — Zawalczymy o niego?

— Nie — odpowiedziała ze śmiechem Miri i wychyliła drugą porcję kynaku. — Idź 

sobie, Polesto.

— Sierżancie, przecież mnie znacie... Walka będzie uczciwa. Godna pieśni, bez 

względu na to, która z nas weźmie nagrodę. Chcecie stracić taką okazję?

— Chcę. A gdzie twój kochaś? Jesteś pijana.

Val Con ostrożnie przeniósł ciężar ciała na drugą nogę, gotów natychmiast wymknąć się

spod „opieki” krępej najemniczki. Jednak Polesta — chociaż pijana — nic nie straciła na 

czujności i biodrem zatarasowała mu drogę ucieczki.

— Sierżancie, nie będziecie się o niego bili? — Zabrzmiało to niemal jak wyzwanie.

Val Con spiął się cały w sobie, przewidując odpowiedź Miri.

— Nie — roześmiała się beztrosko. Potem zniżyła głos i dodała poważniejszym tonem: 

— Znikaj. Nie biję się z wariatkami, w dodatku na bani. Dziś na mnie nie licz.

— Nie będzie walki! — donośnie oznajmiła Polesta. Gwar w sali wyraźnie przycichł. 

— W takim razie, zabieram nagrodę.

Val Con dał nura w prawo, poza zasięg jej ramion, ale Polesta zdążyła chwycić go za 

włosy. Stał teraz wygięty w pałąk, z odsłoniętym gardłem.

Polesta pochyliła głowę i wpiła się w jego usta długim, namiętnym pocałunkiem. W 

tłumie widzów rozległ się śmiech i głośne pohukiwania.

Val Con szarpnął się gwałtownie i zrobił salto w tył, nie bacząc na to, że może mu 

pęknąć kręgosłup. Zaskoczona Polesta zwolniła uchwyt.

Wylądował przy barze. Krew odbiegła mu z twarzy, w zimnych, nieruchomych oczach 

czaiła się nienawiść. Nie był to już łagodny awanturnik, lecz ogarnięta szałem bestia. Miri 

przysiadła na piętach na szynkwasie, gotowa iść mu z pomocą.

Val Con sięgnął po swój kieliszek, pociągnął duży łyk kynaku i przepłukał usta.

A potem splunął.

Nie patrząc na swą przeciwniczkę, postawił kieliszek na barze.

Tłum gapiów ryknął zgodnym śmiechem, a Polesta poczerwieniała jak zachód słońca z 

Teledyne.

— Nikt mnie jeszcze tak nie obraził! — ryknęła i zamachnęła się.

Val Con wykonał szybki unik. Miał teraz większą swobodę ruchów, bo wokół nich 

nagle zrobiło się więcej miejsca.

Polesta ponowiła atak. Val Con zszedł z linii ciosu, złapał ją za rękę, szarpnął i wyrzucił 

w górę.

Huknęła w ziemię dwa metry dalej, aż knajpa się zachwiała się jak przy trzęsieniu ziemi. 

Val Con wziął głęboki oddech. Z milczącego już teraz tłumu wyłonił się jakiś człowiek i 

podszedł do nieruchomo leżącej Polesty. Potrząsnął nią i bez wahania wymierzył parę 

siarczystych policzków. Po chwili kobieta usiadła, ale wciąż wyglądała na mocno 

skołowaną.

Val Con spokojnie podszedł do baru. Ludzie ustępowali mu z drogi. Oparł się o 

szynkwas po prawej stronie Miri, nie zwracając najmniejszej uwagi na zdumione spojrzenie 

Jasona. Czuł się zmęczony — niemal wyczerpany. Ciekawe dlaczego? Technika walki nie 

wymagała zbyt dużej siły. Po prostu wykorzystał energię ataku.

Napotkał pytające spojrzenie Miri.

— Przecież chciałaś, żebym jakoś się zrehabilitował — warknął zeźlonym głosem i 

wyciągnął rękę. — Daj mi się napić.

Podała mu kieliszek. Wychylił go do końca, wciągnął powietrze w płuca i... jakoś to 

przeżył, chociaż miał wrażenie, że zaraz eksploduje.

— Ohyda, nie? — mruknęła Miri.

Wcisnęła pusty kieliszek w rękę Jasona i odprawiła go krótkim ruchem głowy. Ze 

zbolałą miną poszedł poszukać barmana.

Tłum ciekawskich pomału się rozchodził. Facet, który cucił Polestę, wreszcie postawił 

ją na nogi. Odepchnęła go i mocno chwiejnym krokiem podeszła do baru.

— Gdzie on jest? Nawiał, co? Już ja mu...

Jej towarzysz chwycił ją za ramiona i nie puszczał, choć wyrywała się jak rozeźlony 

mastif i groźnie machała ręką.

— Czego? — ryczała. — Zakpił ze mnie! Może mam być grzeczna? Mam o wszystkim

zapomnieć?

Najemnik potrząsnął nią z całej siły.

— Polesta, sierżant ma rację. Jesteś pijana. — Obejrzał się przez ramię i napotkał 

chłodne spojrzenie zielonych oczu Val Cona. — To tylko takie wygłupy. W gruncie rzeczy 

nic się nie stało.

— Właśnie — podchwycił łagodnie Liaden. — W gruncie rzeczy nic się nie stało.

Napięcie trochę zmalało. Najemnik objął Polestę troskliwie.

— Chodź. Zamówimy kawę i coś do jedzenia. Za godzinę powinniśmy ruszać. Znów 

pogubisz swój ekwipunek, jak w porę nie wytrzeźwiejesz... — Z tymi słowami pociągnął ją 

do stolika w drugim kącie sali.

Val Con wziął od Miri drugi kieliszek i wypił połowę.

— Chyba masz rację — powiedział.

— Pod jakim względem? — spytała.

Z zadowoleniem stwierdziła, że na nowo odzyskał rumieńce i rozluźnił się.

Postawił kieliszek na barze i uśmiechnął się.

— Muszę iść do fryzjera.

— Jak chcesz. Możesz także poczekać trochę i zacząć wiązać włosy w kitkę, tak jak 

Jase.

— Nie, dziękuję... — zaczął, ale w tej samej chwili obiekt ich rozmowy przerwał mu 

tubalnym głosem:

— Zjemy razem kolację. Mamy ponad godzinę do odlotu...

Miri błyskawicznie wyciągnęła rękę i złapała go za ucho.

— Do czego?

— Do odlotu. A co? Myślałaś może, że Lufkit tak nam się spodobał, że zostaniemy tu 

na stałe? Nie, moja mała. Żadnej wojenki... Aaa, nie wykręcaj mi ucha! Jestem do niego 

bardzo przywiązany.

Puściła go i zręcznym ruchem ześliznęła się na podłogę.

— Gdzie Suzuki?

— Przecież właśnie to ci chcę powiedzieć, kochanie. Ty i twój chłopak jesteście 

zaproszeni na kolację. Dowódca Rialto i jej zastępca Carmody oczekują was w cichej i 

eleganckiej sali na tyłach tutejszego lokalu, żeby pogadać o starych czasach i trochę 

popłakać sobie przy kieliszku kynaku.

— Twardzielu...

Już stał przy niej.

— Chodźmy — mruknął. — Suzuki i Jason nie powinni czekać.

* * *

Ludzie piją kynak chyba wyłącznie dlatego, że po nim nawet byle jaka kawa dużo 

lepiej smakuje, pomyślał Val Con. Siedział wygodnie rozparty na krzywym plastikowym 

krześle i trzymał w dłoni kubek gorącej kawy.

Upił łyczek, postawił kubek na stole i westchnął cichusieńko. Suzuki uśmiechnęła się do 

niego.

— Polesta zawdzięcza ci życie — powiedziała swoim łagodnym głosem — a ja nawet 

ci nie podziękowałam. Przepraszam.

Popatrzył na nią ze zdziwieniem.

— Cały rzut składa się z czterech ruchów, prawda? — Nie czekała na potwierdzenie. 

— Wszyscy widzieli, że zatrzymałeś się po trzecim. No i dzięki temu Polesta żyje. Jestem ci 

wdzięczna, bo to moja najlepsza wojowniczka. Szkoda jedynie, że na co dzień zachowuje 

się jak na polu walki. Bezczynność ją po prostu nudzi. — Zrobiła małą przerwę na łyk 

kawy.

— Zręcznie sobie z nią poradziłeś — dodała. — I to bez zabijania. Nie sądziłam, że to 

w ogóle możliwe. Moim zdaniem, Ruda myślała tak samo, i dlatego nie chciała walczyć.

Miri parsknęła.

— Z nią? To tylko strata czasu. Każdy by jej dołożył.

— Ona jest dobra. Nie udawaj, że to nieprawda. — Suzuki położyła jej rękę na 

ramieniu. — Mądrze wybrałaś sobie partnera.

Miri zaśmiała się pod nosem i sięgnęła po kubek z kawą, żeby wykręcić się od 

odpowiedzi.

— Polesta jest taka wściekła, że na Lylaxin odwali za nas całą czarną robotę — 

zauważył Jason. — Będziemy mieli płatne wakacje. — Pokręcił głową i spojrzał na Val 

Cona z podziwem zmieszanym z zazdrością. — Aleś ty szybki, chłopcze...

— Pamiętaj o tym — odciął się Liaden, dopijając kawę.

Jason roześmiał się i zerknął na Miri.

— I co, Ruda? Odnowisz kontrakt? Już mówiliśmy, że dostaniesz awans. Na Lytaxin 

będzie sporo pracy, więc przydasz nam się, jak ta lala. Życie cywila jest cholernie nudne, a 

podróże drogie — bo klient nie płaci. — Wyciągnął do niej wielgachną łapę. — To co, 

umowa stoi? Na zadatek pagony porucznika i gwarancja chwalebnej śmierci. Takiej oferty 

chyba nie odrzucisz?

Miri spojrzała na dowódcę. Suzuki kiwnęła głową.

— Z chęcią przyjmiemy cię z powrotem. Nie muszę ci tego mówić. Twój przyjaciel też 

może się zaciągnąć. Na początek nie dostanie wiele, ale myślę, że w mig się wyrobi. Ma 

spory talent... no i przynajmniej zostaniecie razem. Mnie to zupełnie nie przeszkadza.

Nie, pomyślał Val Con. Groźne liczby jak zimne błyskawice płonęły mu pod czaszką. 

Nie wolno ci popełniać błędów, Miri! Miri tymczasem lekko dotknęła dłoni Suzuki i Jasona.

— Porozmawiamy o tym później — powiedziała. — Cieszę się, że wciąż mnie lubicie. 

— Przekrzywiła głowę. — Mała przysługa?

— Jeśli to tylko leży w naszej mocy — odparła Suzuki.

Miri zerknęła na Val Cona, ale len już dawno przybrał swoją nieprzeniknioną minę.

— Chcemy możliwie bez rozgłosu przedostać się na Prime — zaczęła — a w porcie 

wszystkich kontrolują. Nie przemkniemy się przez obławę. Jeśli chcesz, pytaj dlaczego, ale 

odpowiedź zajmie trochę czasu.

Suzuki siorbnęła kawę.

— Mamy przemycić was przez bramkę i dowieźć na orbitę?

— Właśnie.

Dowodząca oddziałem Gyrfalków wzruszyła ramionami.

— Nie widzę żadnych przeszkód. — spojrzała na swojego zastępcę.

Jason uśmiechnął się od ucha do ucha i rozprostował potężne ramiona.

— Bułka z masłem.

— Więc załatwione. — Suzuki przeniosła wzrok na przyjaciółkę. — Coś jeszcze?

— Nie... Tak. Może Skarbnik chce kupić trochę biżuterii? Wolę gotówkę zamiast 

świecidełek.

Suzuki ze zdumieniem spojrzała na widoczny i na jej palcu pierścionek w kształcie 

srebrnego węża. Miri wybuchnęła śmiechem.

— Chodzi o inną biżuterię. To świecidełko wcale mi nie przeszkadza.

— W takim razie musimy znaleźć Zjawę. Zobaczymy, co da się zrobić. — Suzuki 

wstała i położyła dłoń na ramieniu Jasona. — Zacznij ich pomału zbierać. Już pora.

— Dobra, dobra... — zamruczał i posłusznie podniósł się od stołu. — Wezmę ze sobą 

Twardziela. Poleci z grupą Yancey.

Val Con wyprostował się powoli.

— Miri...

Zawahał się, a potem z irytacją wzruszył ramionami. — Dok trzysta dwadzieścia 

siedem — burknął. — Poziom F. Bądź tam najpóźniej kwadrans po wylądowaniu.

Odwróciła się i wzięła Suzuki pod rękę.

— Jasne — powiedziała.

* * *

— Ile to jeszcze potrwa? — spytała Daugherty.

— Pewnie do czasu, aż nas odwołają — rzucił Carlack.

— Czyli za dwadzieścia lat, a może wcale.

Daugherty była na służbie od samego rana. Dziesięć minut przed końcem zmiany 

przyszedł rozkaz: wszystkie patrole skierować na kosmodrom i zostać tam do końca 

alarmu. Ma prawo do zdenerwowania, pomyślał Carlack, ale po co od razu robić z tego 

melodramat?

— Szef uważa, że złapiemy ich jeszcze przed wieczorem. No przecież, kuma, muszą 

wpaść w panikę. Szukają ich dosłownie wszędzie, na calutkim globie. Zobaczysz, że 

spróbują nawiać. Szef jest przekonany, że będą chcieli to zrobić jak najszybciej.

Daugherty rzuciła kilka nieparlamentarnych uwag pod adresem wspomnianego szefa.

Carlack tylko westchnął i postanowił w duchu, że zaraz ją wyśle po następne 

drożdżówki i lurowatą kawę.

— O, święty Baltazarze — szepnęła nagle Dougherty, lecz nie zabrzmiało to jak 

modlitwa.

Carlack uniósł głowę.

— Co?

— Najemnicy! — rzuciła, biegnąc do drzwi. — Setki najemników! Cholera, wchodzą 

nie tą bramką!

* * *

Starszy komendant Higdon był w wyjątkowo złym nastroju. W gruncie rzeczy, nic się 

nie stało, a jednak się wściekał. Dostawał szału, gdy cywile wtrącali się w wojskowe 

sprawy. Właśnie poinformował o tym parę cywilów, którzy mieli czelność zatrzymać jego 

oddział przy wejściu na kosmodrom, każąc ustawić się w kolejce i przygotować 

dokumenty.

Komendant Higdon nie lubił także dokumentów.

Daugherty zacisnęła zęby.

— To policyjny nakaz, panie komendancie. Sprawdzamy wszystkich pasażerów. Nikt 

nie ma prawa odlecieć stąd bez kontroli. Poszukujemy dwojga przestępców i 

podejrzewamy, że będą chcieli uciec promem. Na Prime już ich nie dostaniemy. Jeśli wyrwą

się w przestrzeń kosmiczną, nigdy nie staną przed tutejszym sądem.

— I bardzo dobrze! — ryknął z wyraźnym zadowoleniem komendant. — Bo 

społeczeństwo tłamsi w zarodku to, co stworzyło najlepszego! Mówię o tak zwanych przez 

was „kryminalistach”, których ścigacie i mordujecie. Gdyby policja i prawnicy mieli zupełnie 

wolną rękę, to zamiast ludzi po ulicach chodziłyby same zgnuśniałe krowy! To tych trzeba 

łapać i zabijać, a ich łby wieszać na stodole! Do diabła z nimi... — mruknął na koniec i dał 

znak zastępcy, by ustawił oddział do marszu.

— Być może — powiedziała z uporem Dougherty — ale my mamy swoje rozkazy i 

wykonujemy swoje zadania. Kto nam zaręczy, że do pańskich ludzi nie dołączyli nasi 

podejrzani?

— A niechby tak było! — zawołał Higdon. — Chętnie wezmę jeszcze dwie pary 

sprawnych rąk do pomocy. Macie rozkazy? Do diabła z nimi — powtórzył. — Mnie 

obchodzą wyłącznie moje. Nie dopuszczam myśli o spóźnieniu. A jeśli trzeba... — uniósł 

rękę — to mam mocniejsze argumenty.

Nocną ciszę przeszyły metaliczne trzaski. Był to szczęk odbezpieczania broni wszelakiej

maści i rodzaju.

Dougherty szeroko otworzyła usta, choć nie wiedziała, co powiedzieć. Z opresji 

wybawiła ją nieduża i pyzata niewiasta w skórzanym stroju, która podeszła do wariata 

dowodzącego tym oddziałem.

— Co to za postój, do ciężkiego wała? — burknęła. — Higdon! Nie trzymasz się 

rozkładu!

— Właśnie o tym dyskutujemy z obecną tu panią cywil — odparł. — Kazała 

wszystkim okazać papiery przed wejściem na pokład promu. Słyszysz, Suzuki? Wszystkim. 

Wiesz, ile to jeszcze potrwa?

— Co?! — Pyzata odwróciła się do Daugherty, która w tym momencie pomyślała 

sobie, że wolałaby się wcale nie urodzić. — Mamy zabukowane miejsca. Tam w górze 

czekają na nas. Nawet nie chcę słyszeć o żadnych opóźnieniach. — Odwróciła się i 

odeszła.

Higdon spojrzał wyczekująco na stojącą przed nim parę. Policjant był blady jak kreda. 

Policjantka trzymała się troszeczkę dzielniej, ale w pełni zdawała sobie sprawę, że nie wygra

ze zbrojnym oddziałem zahartowanych w boju najemników.

Odeszła na bok i pociągnęła za sobą kolegę.

— Dobrze, komendancie. Czuję się jednak w obowiązku zawiadomić pana, że złożę w 

kwaterze głównej skargę na pańskie zachowanie.

Higdon roześmiał się i opuścił rękę. Najemnicy schowali broń. Zastępca dał rozkaz 

wymarszu.

Pluton za plutonem mijał lądowisko i znikał w otwartym włazie olbrzymiego promu. 

Załadunek przebiegał nadzwyczaj sprawnie. W czasie krótszym niż można było oczekiwać 

ostatni z najemników opuścił terminal. Zamknięto klapę włazu i prom wystartował.

Daugherty zameldowała o tym dyżurnemu z najbliższego komisariatu. Wysłuchał jej ze 

znudzeniem.

— Wątpię, by do nich dołączyli — powiedział. — Szef jest zdania, że mamy do 

czynienia z parą samotników. Powiem mu, co się u was stało, ale nie będzie z tego jakiejś 

większej zadymy. Prom był zabukowany już dziesięć dni temu. Żadna niespodzianka.

Yancey była tą szczupłą brunetką, z którą Jason spędzał pierwszą część wieczoru. 

Uśmiechnęła się do Val Cona, mruknęła kilka pochwał pod jego adresem i oddała go w 

ręce barczystego chłopaka o czarnej skórze i ogniście pomarańczowych włosach.

— Opiekuj się Twardzielem do czasu lądowania, Winston — powiedziała. — Nie daj 

mu zrobić żadnej krzywdy.

— Jemu? — Winston pokazał kciukiem na Liadena. — To raczej on powinien się mną 

opiekować!

Yancey roześmiała się i odeszła, a Winston klepnął Val Cona w ramię.

— Chodź, młody. Weźmiemy ekwipunek i dołączymy do naszych.

Czekanie wydawało się nie mieć końca. Val Con wciąż rozglądał się, usiłując 

wypatrzyć wśród wysokich Terrańczyków niską i drobną sylwetkę.

— Synku... — powiedział w końcu Winston. — Nie kłopocz się o sierżant Rudą. To 

najtwardszy żołnierz w tej kompanii, być może twardszy nawet od Polesty. A po drugie, 

gdyby ktoś zrobił jej coś złego, Suzuki odarłaby takiego drania ze skóry, a Jase rozdeptałby 

go na mokrą plamę.

Val Con uśmiechnął się.

— Strata czasu — mruknął.

— Twój czas, twoja strata, chłopcze. Po prostu, nie wydaje mi się... No, ruszamy.

Wyszli z zaułka na główną ulicę wiodącą do przystani. Nikt nie zmuszał ich do marszu, 

ale i tak szli równym krokiem, jak to w oddziałach.

Przed bramą zarządzono postój. Gdzieś z daleka dobiegały odgłosy zawziętej 

sprzeczki. Nagle rozległ się szczęk broni i Val Con odruchowo sprężył się jak do skoku.

Winston łagodnym ruchem położył mu rękę na ramieniu.

— Spokojnie, to tylko Higdon jak zwykle rozrabia. Stąd aż do Yxtrangu nie ma 

gorszego wariata od niego. Nie jest zły, ale czasami trudno z nim wytrzymać. Sam nie wiem, 

jak mu się udaje dowodzić oddziałem, ale faktem jest, że go słuchają. Z drugiej strony, jak 

sięgniesz wzrokiem dookoła, każdy z nas ma swoje zdanie... — Urwał, bo w tej samej 

chwili do ich uszu dobiegł znany klekot zapadających bezpieczników.

— Zaraz pójdziemy dalej.

I rzeczywiście. Minęli bramę, przeszli przez płytę lądowiska i weszli po trapie do 

brzucha promu i w głąb. Znaleźli się w ładowni, w której nie było nawet gdzie usiąść. Każdy

łapał się tego, co miał pod ręką.

Val Con zatrzymał się pod uchwytem, wiszącym za wysoko jak dla niego, i szeroko 

rozstawił nogi. Huknął zamykany właz i kadłubem statku wstrząsnęły lekkie dreszcze. 

Włączono silniki.

— Wszystko w porządku, chłopcze? — spytał Winston.

— Jak najbardziej.

Prom wystartował.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Stacja Prime.

Val Con przeszedł z resztą oddziału rękawem numer sześć na poziom E, aż do 

głównego korytarza. Dotknął ręki swojego towarzysza.

— Tu was opuszczę — mruknął. — Dzięki za opiekę.

Winston wyszczerzył zęby.

— Synu, nie chciałbym mieć na pieńku z sierżant Rudą. — Lekko klepnął go w ramię. 

— Bądź grzeczny.

Val Con odłączył się od najemników i zjechał w dół tunelem Sirius, łączącym poziomy 

od F do L.

Ruchomy chodnik, przeznaczony bardziej dla turystów, niż prawdziwych kosmicznych 

wędrowców, wlókł się powoli. Wreszcie dotarł na poziom F i szerokim łukiem skręcił w 

głąb następnego korytarza. Dok trzysta dwadzieścia siedem mieścił się po lewej stronie, tuż 

za załomem ściany. Val Con miękko zeskoczył z chodnika. Przyciąganie było tu nieco 

mniejsze, niż na powierzchni planety.

Nie znalazł Miri. Zmarszczył brwi i spojrzał na zegar. Prom zacumował już siedem minut

temu.

Wszystko w porządku, pomyślał, przecież dałem jej kwadrans.

Oparty o ścianę, obserwował oba wejścia do korytarza i właz doku. Czekał.

Winston wspominał mu, że wszyscy najemnicy mieli stawić się w punkcie zbornym, 

przy doku sześćset dziewięćdziesiąt osiem, na poziomie E, mniej więcej w połowie stacji. 

Dwadzieścia minut później startował stamtąd wynajęty statek na Lytaxin.

Val Con potarł ręką twarz. Lytaxin? Ta nazwa coś mu mówiła...

Nagle usłyszał dobiegające zza zakrętu kroki, więc błyskawicznie złapał za kolbę 

pistoletu. Chwilę później skinął głową przechodzącej obok dziewczynie. Miała na sobie 

kombinezon i pas z narzędziami i prawdopodobnie była elektrykiem. Echo jej kroków 

ścichło gdzieś w oddali, a Val Con wciąż wypatrywał nadejścia Miri.

Nie przyszła. Wiedział już, że nie przyjdzie, choć żadne wyliczenia Pętli tego nie 

potwierdzały. Przyłączyła się do Gryfalków. Pewnie doszła do wniosku, że tak będzie 

bezpieczniej, że Juntavas nie będą jej tam szukać.

Rzucił się biegiem w głąb korytarza, szukając tunelu wiodącego w górę, na poziom E. 

Wreszcie wewnętrznym okiem zobaczył pierwsze liczby, migoczące niczym błyskawice.

Miri... nie! — krzyknął w duchu. Nie rób tak głupich błędów!

Dopadł tunelu i długim susem, jakby szybował w przestrzeni, przeniósł się na poziom E.

Numery doków mieszały mu się z pulsującymi wskazaniami Pętli. Drogę przy luku 

pięćset osiemdziesiąt trzy tarasował mechaniczny wózek pełen towarów. Trzech stojących 

obok ludzi gniewnym głosem pokrzykiwało coś do siebie. Val Con przyspieszył kroku, 

skoczył, odbił się oburącz od krawędzi wózka i gładko wylądował po drugiej stronie. 

Pobiegł dalej. Za sobą słyszał podniesione głosy, ale nie zwracał na to najmniejszej uwagi.

Szesnaście minut.

Rękaw sześćset dziewięćdziesiąt osiem był pusty, lecz zza ściany obok dobiegały 

odgłosy rozmowy. Najemnicy jeszcze nie wyszli.

Dwa metry przed poczekalnią usłyszał głośny okrzyk i tuż przed nim zamajaczyły jakieś 

cienie. Skoczył w bok, zgiął się i kantem dłoni uderzył w czyjąś wyciągniętą rękę, odbił cios 

noża...

Siedemnaście minut. Liczby wirowały mu przed oczami jak w jakimś obłąkanym tańcu.

Ktoś wycelował do niego z pistoletu. Chwycił broń, wyrwał ją i rzucił gdzieś w ciżbę. 

W dali zobaczył znajomą postać, więc zwolnił kroku, by jej nie wystraszyć.

Ogromny cień stanął mu na drodze. Przypadł do ziemi, aby przemknąć bokiem, kiedy 

nagle rozległo się wołanie: „Jason!”. Tuż przed sobą ujrzał rumianą twarz i spokojnie 

patrzące oczy. Czyjeś ręce chwyciły go za kark i wykręciły ramiona do tyłu.

— Suzuki! — krzyknął.

Osiemnaście minut.

— Słucham — odpowiedziała cicho. — O co chodzi?

— Muszę natychmiast porozmawiać z Miri. Nie wolno jej zostawać z wami. To zbyt 

niebezpieczne.

Suzuki rozłożyła ręce.

— Nie unikamy niebezpieczeństw. Taka już nasza praca.

— Mówię o czymś zupełnie innym. To dotyczy całego oddziału. Myślisz, że Juntavas 

was oszczędzą, jeśli się będą chcieli ją wykończyć? Skąd wiadomo, że następny rekrut nie 

będzie wynajętym przez mafię mordercą? — Pochylił się, nie zwracając uwagi na uścisk 

Jasona. — Nie obronisz jej przed Juntavas, Suzuki. Nie zrezygnujesz przecież z poboru i 

wspólnego zakwaterowania.

— A ty ją obronisz?

— Być może.

Podszedł do nich adiutant.

— Pani komendant? Przesunięto termin odlotu. Wyruszymy dopiero za godzinę.

Suzuki odruchowo skinęła głową. Wciąż spoglądała na młodzieńca zamkniętego w 

uścisku Jasona. Sprawiał wrażenie zupełnie bezbronnego, ale może specjalnie się nie 

szarpał, żeby czuła się bezpiecznie i wysłuchała go do końca?

— A co będzie — zapytała — jeżeli postanowi zostać z nami, do czego ma pełne 

prawo?

— Umrze przed upływem roku i to nie na polu walki. Przysięgam, że to prawda.

Zapadło długie milczenie. Trwał cichy pojedynek niebieskich i zielonych oczu. To 

wariat, mówiła Ruda. Rzeczywiście, potrafi budzić prawdziwą grozę...

— Pozwól mi z nią porozmawiać, Suzuki — przemówił Val Con cichym i spokojnym 

głosem. — Proszę.

Kimkolwiek jest, widać, że nie nawykł do proszenia, pomyślała.

Głęboko zaczerpnęła tchu.

— Puść go, Jason.

Olbrzym posłuchał jej rozkazu; Liaden jakby nie zauważył, że odzyskał wolność.

— Ruda! — zawołała Suzuki nieco donośniejszym głosem.

— Jestem — odezwała się Miri tuż za jej plecami.

Patrzyła na Val Cona gorejącym wzrokiem.

— Nigdy się ode mnie nie odwalisz, nachalny lilipucie? Mówiłam ci...

— Ruda!

Wściekle łypnęła na swoją przełożoną.

— Co?

— Lepiej posłuchaj, co on chce ci powiedzieć. Może to wariat, lecz nie powinniśmy 

lekceważyć jego ostrzeżeń. Mam wrażenie, że twoje dobro leży mu na sercu.

— Jeśli w ogóle ma serce. — Spojrzała na Val Cona. — Gadaj.

— Nie przeżyjesz nawet standardu, zostając z Gyrfalkami.

— Przysięgam na imię mojego klanu.

Nic nie odpowiedziała. Bezradnie rozłożył ręce.

— Miri, błagam... Jeśli boisz się mnie, sama wsiądź na statek Clutchów. Ale 

powtarzam, nie leć z nimi, bo na pewno zginiesz.

— Szanse?

— Żadne — odparł sucho. — Zero przecinek dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć 

pewności, że umrzesz w ciągu tego roku. Mafia o to zadba. — Wziął głębszy oddech. — 

Zabierz statek.

— Szansę, jeśli odlecę sama?

Twardo patrzyła mu w oczy.

— Zero-cztery powodzenia przez pięć standardów.

— A jeśli polecimy razem?

— Pół na pół ponad pięć standardów.

Chwila ciszy.

— Twoje szanse jeśli odlecę sama? Też wylicz na pięć standardów.

Przez pewien czas zastanawiał się ze skupioną miną.

— Brak wyniku. Zero-dwa, że przeżyję przez dziewięć miesięcy.

Szerzej otworzyła oczy.

— A razem ze mną?

— Czterdzieści procent szansy na pięć standardów. — Pokręcił głową. — Weź statek.

— Zginiesz, jeżeli cię opuszczę! — krzyknęła. — Nie pamiętasz, co przed chwilą sam 

mi powiedziałeś?

— Owszem, pamiętam.

— Więc dlaczego?

Wzruszył ramionami.

— Wariat nie musi się tłumaczyć.

Dała krok w stronę Suzuki, uściskała ją i pocałowała w usta. Potem podeszła do 

Jasona i walnęła go pięścią w ramię.

— Trzymaj się, Jase.

Val Con spoglądał za nią, kiedy odchodziła. Odwróciła się dopiero w progu.

— Rusz się, Twardzielu! Pora na nas!

Ruszył za nią, torując sobie drogę wśród milczących najemników. W drzwiach także się

odwrócił.

— Jason! — Machnął ręką i coś mignęło w powietrzu. Olbrzym złapał wirujący 

przedmiot, spojrzał nań i zaklął.

— Co to? — Suzuki podeszła bliżej.

— Mój własny nóż. Łajdak wyciągnął mi go zza pasa.

Suzuki pokiwała głową.

— Więc może mają jakąś szansę?

— Miri mówiła, że to wariat.

— Wszyscy jesteśmy zwariowani.

* * *

Nie udało się sprawdzić najemników. Po pierwsze, było ich za dużo. Po drugie, żaden z

nich nie lubił pytań. Zwykle w odpowiedzi coś burczeli, najczęściej obrzydliwe świństwa, 

albo chwytali za pistolet lub nóż laserowy.

Rutynowe sposoby prowadzenia śledztwa były tym razem nieodpowiednie. Najemnicy 

to mściwy ludek, niechętnie pomyślał Costello. Nie lubią, gdy się ich zabija. A przecież w 

moim własnym, dobrze pojętym interesie byłoby błędem zostawiać ich przy życiu po 

zakończeniu „głębszej” indagacji.

Z ociąganiem wysłał na Lufkit supertajną wiadomość, że jego misja zakończyła się 

niemal całkowitym fiaskiem. Z poczucia obowiązku dodał, że celem najemników jest 

obecnie Lytaxin, chociaż w duchu był przekonany, że szef dawno już o tym wie. Ba, żeby 

tylko wiedział... Na pewno zawiadomił też tamtejszą filię. A mnie wydelegował na orbitę 

tylko po to, żeby przyskrzynić tamtych dwoje, zanim wymkną się naszej jurysdykcji, myślał 

Costello. To kwestia ambicji. Szefowie zawsze są ambitni.

No cóż... — westchnął w duchu. Człowiek nie skoczy powyżej własnej...

Pisnął nadajnik. Chwilę trwało, zanim komputer pokładowy połączył się z kolesiem na 

planecie. Wreszcie wiadomość poszła w przestrzeń. Costello wyciągnął pulchną rękę w 

stronę wyłącznika i nagle zastygł, patrząc z osłupieniem na błyskającą czerwoną lampkę. 

Czekać w pogotowiu na dalsze instrukcje, głosił przekaz. Co to, do diabła, ma znaczyć?

* * *

Ten-Kto-Czuwa miał ciężki orzech do zgryzienia. Bez sprzeciwu usłuchał rozkazów 

T’caraisa i przygotował statek na przybycie ludzi. Przytaskał ze spiżarni torbę jedzenia i 

skrzynkę z napojami. Postawił wszystko w sterówce na stoliku z mapami.

Potem spakował część niepotrzebnych rzeczy i przeniósł do podręcznego magazynu. 

Obniżył temperaturę wody w basenie do ciepłoty ludzkiego ciała i wzmocnił światła, żeby 

nie stracili wzroku po zbyt długim przebywaniu w ciemnościach.

W gruncie rzeczy musiał oziębić nie tylko wodę, ale cały statek — oczywiście z 

wyjątkiem Komory Dorastania — i zmienić skład mieszanki tlenowo-azotowej. A że 

pracował szybko, zakończył robotę na długo przed czasem. Teraz był już gotów na 

przyjęcie ludzi.

I w tym właśnie tkwił problem.

Stróż gardził bowiem ludźmi. Są obrzydliwi. Gąbczaści i mali. Ich piski brzmią jak 

zgrzytanie gwoździ po dachówce. Wciąż gdzieś gnają, wszędzie ich pełno i mają w nosie 

grzeczności i protokół. Nic dziwnego, pomyślał Stróż, że umierają tuż po urodzeniu. W 

kosmosie są po prostu niepotrzebni. Stróż nie raz przypatrywał im się z przedziwną 

fascynacją, zmieszaną z przerażeniem. W ten sam sposób patrzy na pająki człowiek 

cierpiący na arachnofobię.

T’carais wydał też szereg instrukcji, jak pokierować statkiem, jak ustawić współrzędne 

kursu i jak włączyć autopilota, który miał odprowadzić statek z powrotem na stację Prime i 

oddać go pod opiekę Stróża.

Ten-Kto-Czuwa zdawał sobie sprawę, że czeka go trudne zadanie, ale był święcie 

przekonany, że jakoś sobie z tym poradzi. Trudne ze względu na to, że Szlifierz przykazał 

mu, żeby bez szemrania spełniał wszelkie życzenia owych ludzi, był ich gorliwym 

przewodnikiem i służył im tak, jak przysięgał służyć bratu siostry swojej własnej matki, 

wielkiemu T’carais.

Myśl, że ma spędzić najbliższe miesiące w towarzystwie człowieka — choćby nawet 

jednego — doprowadzała go na skraj obłędu. Czuł się niemal chory. Przyszedł mu nawet 

do głowy pomysł, że najlepiej będzie udawać głuchego i nie otwierać włazu, gdy zjawią się 

ludzie. Szybko jednak opamiętał się. Wiedział bowiem, jaką karę otrzymałby za 

zlekceważenie rozkazów T’caraisa.

Wzdrygnął się z odrazą i poszedł otworzyć drzwi.

* * *

Uparcie milcząc, szli obok siebie długim korytarzem na poziomie E.

Dotarli do tunelu wiodącego na dół. Miri zjechała pierwsza, Val Con zjawił się po 

sekundy później. Był dziwnie roztargniony.

Kiedy ruszyli w dalszą drogę, Miri spojrzała nań z ukosa.

Wyglądał kiepsko. Miał mocno napiętą skórę na policzkach, zapadnięte oczy, głębokie 

bruzdy wokół ust i zgarbione ramiona.

— Co ci jest? — odezwała się po raz pierwszy od chwili, gdy opuścili oddział 

najemników.

— Zmęczyłem się.

I to bardzo, dodał w duchu. Dobrze, że to już niedaleko. Czeka go jeszcze krótka 

rozmowa z wartownikiem pozostawionym tu przez Szlifierza i wreszcie będzie mógł 

odpocząć... Musi odpocząć. To było teraz dla niego najważniejsze.

Prędko odegnał myśl o odpoczynku. Bał się, że straci przez to i tak już nadwątlone siły.

— To tutaj.

— No to wchodzimy. — Miri zwolniła przed samym przejściem. — Jak on ma na 

imię?

— Szlifierz mówi o nim Ten-Kto-Czuwa.

— Czyli Stróż? — mruknęła pół żartem, pół serio.

Val Con wzruszył ramionami.

— Być może — odparł. — Nigdy go nie widziałem.

Doszli do srebrzyście opalizującego włazu. Val Con zadzwonił. Miał ochotę przywrzeć 

całym ciałem do gładkiej powierzchni; ledwo trzymał się na nogach.

Czas płynął. Miri sięgnęła mu przez ramię i drugi raz stuknęła palcem w przycisk.

— Pewnie zasnął — mruknęła.

Val Con był szczęśliwy, że nie musi jej odpowiadać. Myśli kłębiły się w jego głowie. 

Słyszał jakieś niewyraźne, pojedyncze słowa, lecz jego umysł nie potrafił sensownie złożyć z 

nich zdania.

Właz zaczął się pomału otwierać.

Gdy szczelina stała się odpowiednio szeroka, weszli do środka. W sieni czekał na nich 

Clutch — trochę mniejszy od najmniejszego z kuzynów Szlifierza. Przesunął dłonią po 

wbudowanym w kamienną ścianę pulpicie i właz zamknął się z powrotem.

Clutch skłonił się. Miri zacisnęła usta, by nie wydać okrzyku zaskoczenia. Był bez 

pancerza! Zaraz jednak spostrzegła swoją pomyłkę. Żółw miał pancerz, ale bardzo mały, 

tkwiący niczym plecak między jego łopatkami. Może to dzieciak?

Gospodarz odezwał się dudniącym głosem w języku Clutchów. Ledwie jednak 

wymówił ze dwie, trzy sylaby, Val Con mu przerwał.

Ukłonił się — lecz nie tak głęboko, jak przed Szlifierzem lub nawet przed Trzonkiem. 

Po prostu skinął głową i wzruszył ramionami, a potem przemówił.

— T’carais pewnie cię uprzedził, że sytuacja skłania nas do pośpiechu — mruknął w 

handlowym. — Nie mamy czasu na pełną prezentację. Zaprowadź nas od razu do sterówki 

i powiedz wszystko, co musimy wiedzieć.

Stróż zamarł ze zgrozy i przez chwilę zmagał się z mdłościami. Wreszcie ustąpił. Zdawał 

sobie sprawę, że obrzydliwy stwór ma rację, a on musi słuchać rozkazów T’caraisa.

— Wedle życzenia — odparł, wymawiając chropowate słowa języka zwanego 

handlowym z szybkością — jak mu się zdawało — karabinu maszynowego. — Tam jest 

sterówka.

Odwrócił się i poszedł przodem, nawet nie oglądając się, czy idą za nim.

To jest sterówka? — zdziwiła się Miri, rozglądając się po ogromnym wnętrzu. 

Zmieściłoby się tutaj całe Grotto... i jeszcze kawałek. Całą jedną ścianę zajmował 

przeogromny kryształ, co stwarzało dodatkowo wrażenie głębi. Wewnątrz kryształu 

migotały gwiazdy. Miri gwałtownie potrząsnęła głową, żeby otrząsnąć się z zauroczenia.

To ekran nawigacyjny, idiotko... — pomyślała prędko.

Powiodła wzrokiem po całej kabinie, starając się zapamiętać jak najwięcej szczegółów. 

Naprzeciwko ekranu stał duży stół, a przy nim ławy z oparciami. Liczne wnęki w ścianach 

w większości były zamurowane — tylko dwie były puste, jakby wciąż na kogoś czekały. 

Zauważyła też wielgachne pudło, opatrzone z boku napisem NIE RZUCAĆ, a na wierzchu 

GÓRA.

Ściana po lewej stronie była na pozór gładka, chociaż przy dokładniejszych oględzinach

okazało się, że i tam są szafki, a co najważniejsze — wstawiona we wnękę ława. W sam 

raz wygodne miejsce dla Szlifierza.

Miri w skupieniu kontynuowała oględziny. Hala była nie całkiem symetryczna. Umysł 

dziewczyny próbował rozpoznać znajome kształty, lecz skończyło się to jedynie bólem 

głowy i lekkim poczuciem niepewności. Popatrzyła na ściany. Ze zdziwieniem stwierdziła, że 

w niczym nie przypominają gładkiej metalowej płyty. Wyglądały raczej jak lita skała.

Za plecami słyszała głębokie pomruki Stróża i nieco cichszy głos Val Cona. Podeszła 

do pulpitu sterowniczego i stanęła u boku Liadena.

— To panel rekalibracji. W czasie, gdy statek odpoczywa, trzeba dokonać 

wyzerowania i ponownego ustawienia wszystkich wskaźników. Kalibrowanie 

przeprowadza się w ten sposób...

Val Con skinął głową.

— Ile trwa odpoczynek?

— Cztery godziny po każdych ośmiu godzinach pracy.

Nabrał powietrza i zamknął oczy, ażeby lepiej widzieć cały obraz.

— Procedura startowa... Tak. Kontrola przyrządów, współrzędne, lot i przerwa na 

krótki odpoczynek. Potem statek powraca do pracy...

Pokiwał głową i otworzył oczy.

— Bardzo dobrze — powiedział. — Ustawmy więc kurs.

— Dokąd zamierzacie lecieć? — zapytał Stróż.

Starał się opanować dławiący go niepokój. Och, żeby tylko to nie trwało latami...

— Na Volmer. Współrzędne planety: V-8735-927-3... Miri poruszyła się 

niespokojnie.

— To planeta Liadenów! Mówiłam ci, Twardzielu, że tam nie polecę! Nie chcę mieć 

nic wspólnego z Liadem! Nie wiedzieć skąd wykrzesał resztki uprzejmości.

— Na Volmerze krzyżują się wpływy Liadu, Terry i Clutchów — powiedział sztucznie 

spokojnym głosem. — Można stamtąd bez trudu dotrzeć do każdego z czternastu 

zasadniczych punktów. Dobrze pamiętam, co mi mówiłaś o Liadzie.

Jednak nie zdołał jej przekonać.

— Wcale mi się to nie podoba...

Czas uciekał, a jego cierpliwość też była już na wyczerpaniu.

— Cicho!

Gwałtownie zamrugała oczami — i umilkła.

Stróż tymczasem stukał palcem w kryształowe przyciski o pastelowych barwach. 

Niewprawnemu widzowi mogło się wydawać, że włączał je i wyłączał bez ładu i składu. Po 

pewnym czasie odsunął się od pulpitu.

— Kurs zaprogramowany — obwieścił. — Dotrzecie tam mniej więcej za trzy tygodnie

czasu pokładowego. Po zakończeniu rejsu musicie oczywiście wyzerować wszystkie 

chronometry. Jeśli statek nie będzie wam już potrzebny, włączcie to przed zejściem z 

pokładu. — Wskazał na duży czerwony klawisz po prawej stronie tablicy.

— Będziecie mieli dość czasu, by zejść na planetę, zanim statek wyruszy w drogę 

powrotną.

Chyba nie zaczną teraz pytać mnie o szczegóły? — pomyślał z nadzieją.

Trzy tygodnie? Miri ze zmarszczonym czołem usiłowała przypomnieć sobie położenie 

Volmeru. Nie... Stróż musiał coś poplątać w przeliczeniach czasu pokładowego na 

terrańskie jednostki. W końcu to tylko dzieciak. Rejs potrwa najwyżej dwa dni. Jeśli tylko 

dobrze ustawił współrzędne, nie ma się czym przejmować. Val Con cofnął się o pół kroku i 

pochylił głowę w ukłonie.

— Bardzo dziękuję ci za pomoc. — Chciałbym... — urwał, lecz wewnętrznym okiem 

wyraźnie widział zdanie, które chciał wygłosić.

— Chciałbym, abyś coś przekazał mojemu bratu Szlifierzowi... — zaczął. Starannie 

budował w myślach każde słowo, zanim je wypowiedział. — Może się zdarzyć... że pożyję 

krócej... niż inni... osobnicy mojego gatunku. W takim przypadku... proszę... brata 

Szlifierza... żeby otoczył siostrę Miri... taką samą troską... i opieką... jaką otaczał mnie za 

życia. Ze swojej strony... obiecuję... że jeśli zdołam... to na pewno wrócę...

Urwał, żeby ponownie przemyśleć cały fragment. Tak, z grubsza właśnie o to mu szło.

— Powiedz także mojemu bratu... — dodał gasnącym głosem — że poczytywałem 

sobie za ogromny zaszczyt... znajomość z nim... i szczerą przyjaźń... która nas połączyła. 

Miłuję go... i pozdrawiam.

Chciał powiedzieć o wiele więcej, ale nie miał już siły. Czuł, że Szlifierz i tak to 

zrozumie.

Ten-Kto-Czuwa patrzył na stojącego przed nim drobnego, chwiejącego się człowieka, 

i coraz mniej się dziwił, że T’carais przyjął go do rodziny. Niestety w tej samej chwili 

dziewczyna o rudej sierści wyciągnęła przed siebie ohydną pięciopalczastą rękę. Chyba 

chciała podtrzymać swojego towarzysza. Czar prysnął i Stróż znów poczuł narastające 

mdłości.

— Wszystko, co rzekłeś, przekażę memu kuzynowi, wielkiemu T’carais. — Skłonił się. 

— Dam wam znać, kiedy dotrę do końca tunelu. Wciśnijcie wtedy niebieski przycisk, który 

wam wcześniej pokazałem. W ten sposób rozpoczniecie podróż.

Val Con skinął głową i wyprostował się o własnych siłach.

— Proszę jedynie, żebyś jak najszybciej przeszedł przez tunel. Musimy wystartować za 

pięć standardowych minut.

Stróż najpierw żachnął się ze złości, zaraz jednak poczuł ogromną ulgę, że nie będzie 

musiał dłużej służyć tym potworom! Poczeka sobie w mrocznym korytarzu, robiąc jedynie 

krótkie wypady po nieco pożywienia. Warto więc zmilczeć tę obrazę i cieszyć się odmianą 

losu.

— Będzie tak, jak powiedziałeś.

Odwrócił się bez pożegnania i wyszedł ze sterówki.

Minutę później Miri usłyszała szczęk otwieranego i zamykanego włazu. Spojrzała na 

Val Cona. Chwiał się na nogach i błędnym wzrokiem wpatrywał się w niebieski przycisk.

— Zupełnie zwariowałeś? Niepotrzebna mi opieka Szlifierza. Sam mówiłeś, że mamy 

wyrównane szansę...

— Miri... — głos mu się załamał.

Usadowiła się na najbliższej ławce.

— Siedź cicho — dokończyła za niego. — Tak jest, panie kapitanie.

Część tablicy pojaśniała światłem i wtedy Val Con wdusił niebieski przycisk.

Z ekranu kontrolnego zniknęły gwiazdy.

— Już? — z niedowierzaniem zapytała Miri. — Może on chciał powiedzieć „trzy 

godziny”?

* * *

Costello zjechał w dół tunelem i wysiadł na poziomie F. Wprawdzie nie biegł, lecz 

widać było, że trochę mu się spieszy.

Żółwie... Na litość Pantha! Nie dość, że musiał znosić fochy najemników, to teraz 

kazano mu rozmawiać z żółwiami. Dobrze chociaż, że pobiera stawkę za godziny. Doliczy 

sobie za nocną zmianę — i za pracę w trudnych warunkach.

Z tunelu trzysta dwadzieścia siedem wynurzyła się duża zielona postać. Costello 

przyspieszył kroku. Zielony stwór przez chwilę stał przy włazie i naciskał różne klawisze. 

Costello puścił się biegiem.

— Hej, ty tam!

Żółw nawet na niego nie spojrzał. Oparł głowę o ścianę i stał bez ruchu jak ktoś, kto 

przed chwilą wydostał się na wolność po długim pobycie w więzieniu.

Costello dopadł go, ciężko dysząc, i położył mu rękę na ramieniu.

— Hej...

Stróż otworzył oczy i zobaczył wstrętną, zniekształconą dłoń. Poderwał się jak 

oparzony i z gniewem spojrzał w twarz swego prześladowcy.

Costello uniósł ręce uspokajającym gestem.

— Przepraszam, nie chciałem cię przestraszyć. Po prostu szukam znajomych. Może 

przypadkiem ich widziałeś? — urwał.

Żółw patrzył teraz tylko na jego ręce.

— Chodzi o dwoje młodych ludzi — ciągnął Costello. — Chłopaka i dziewczynę. 

Chłopak ma... jakieś dwadzieścia, może dwadzieścia pięć lat. Szczupły brunet o zielonych 

oczach. Dziewczyna... ładna. Osiemnastka. Rude włosy i szare oczy. Może przypadkiem 

ich widziałeś? — powtórzył.

Stróż nie odpowiedział.

Costello uznał, że należy go potraktować bardziej zdecydowanie.

— Słuchaj no, ty... — warknął i dźgnął go palcem. — Wiem, że coś przede mną 

ukrywasz. Nie próbuj udawać głupiego. Lepszych od ciebie potrafiłem zmusić do mówienia.

Gadaj, gdzie tamtych twoje, albo...

Dość! Dość upokorzeń, gniewu, mdłości i tych palców na maleńkich dłoniach! Dość! 

Wystarczy!

Stróż kłapnął paszczą.

Costello z rykiem bólu cofnął skrwawioną rękę. Brakowało u niej dwóch palców, 

odciętych równo jak nożem.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Ściany powinny być stabilne, pomyślała Miri, a te tutaj raz są ciemne, a raz 

przezroczyste. I dlaczego co kilka minut, w przypadkowych odstępach czasu, połyskują 

jaskrawym neonowym światłem?

Dlaczego ręce, zamiast napotkać twardą i solidną powierzchnię, zagłębiają się w mglistą

ścianę na głębokość kilku centymetrów? Dlaczego, kiedy spogląda w dół, widzi tylko 

niewyraźny zarys swoich butów? I dlaczego jest jej tak dobrze? Przecież się nie upiła!

Westchnęła.

Najważniejsze, że nie zostaniemy tutaj zbyt długo, pomyślała. Przypomniała sobie, jak 

gładko opuścili Prime, weszli w nadprzestrzeń i tak dalej...

Och, to było najpiękniejsze. Szybki zjazd jak po lodowej tafli.

Nie potrafiła skupić się na jednej myśli. Ściana, na którą właśnie patrzyła, nagle 

zamieniła się w zieloną mgłę, poprzez którą prześwitywał brylant wielkości dziesięciu 

ciężarówek.

Odruchowo potarła ramię. Po chwili jeszcze raz przesunęła dłonią w tym samym 

miejscu. Miękki dotyk koszuli sprawiał jej wielką przyjemność. Oczy błyszczały jej z 

zadowolenia.

Co ja wyprawiam? — pomyślała i wzięła się pod boki. Natychmiast poczuła pod 

palcami starą, dobrze wyprawioną skórę, nieco zużytą, lecz wciąż w wyśmienitym stanie... 

Zerwała się na równe nogi i w tej samej chwili. Zauważyła na podłodze nowe ślady. Chyba 

nie było ich tu przedtem... Mnóstwo śladów pozostawionych przez spacerujące Clutche, 

głęboko odciśniętych w twardej jak skała posadzce.

Miri roześmiała się, lecz zaraz spoważniała. Sądziła, że jej psychodeliczne wizje to 

jedynie uboczne skutki podróży. A jeśli się myli? Jeżeli coś z nią jest... nie tak? Jeśli 

zachorowała... lub na przykład doznała pomieszania zmysłów?

Jako wariatka świetnie dogadam się z Twardzielem, pomyślała złośliwie. W końcu w 

życiu zdarzają się gorsze rzeczy.

Lepiej to sprawdzić. Wiedziona wewnętrznym impulsem, rozplatała warkocz i wzięła 

do ręki gruby pukiel włosów, żeby mu się lepiej przyjrzeć.

Było tak, jak niestety się obawiała. Włosy świeciły dziwnym światłem. Każdy kosmyk 

wydawał się jaśniejszy i jakiś... mniej konkretny, niż normalnie.

Postanowiła zajrzeć do sterówki i pogadać z Val Conem. Wychodząc z czytelni, 

skrzywiła się i wywaliła jęzor w stronę ściany, która przed chwilą cała pojaśniała złotem.

* * *

Val Con usiadł, kiedy pulpit zaczął się poruszać.

Właściwie nie poruszał się, lecz... znikał? Wszystkie kontury rozlewały się w maleńką 

tęczę. Val Con poczuł się nieswojo. Przez chwilę wpatrywał się w swój palec i próbował 

ustalić, gdzie kończy się paznokieć.

To było bardzo ciekawe doświadczenie. Dotknął palca drugim palcem i poczuł, że się 

dotykają, lecz miał świadomość, że czuł ten dotyk na długo przedtem, zanim palce się 

zetknęły. Gorzej, że zaczynał tracić władzę w kciukach i miał wrażenie, że łysieją mu 

grzbiety dłoni.

To pewnie ze zmęczenia, pomyślał. Jestem bardzo, bardzo zmęczony. Muszę 

odpocząć.

Ale nie mógł — Pętla wciąż nie dawała mu spokoju, wciąż migotała i pokazywała 

najdziwaczniejsze liczby. Pochłaniała masę jego energii — i co najgorsze, uświadamiała, że 

tym razem może nie wrócić do domu.

Dom? Zamknął oczy, żeby przypomnieć sobie to miejsce. Ale niestety, zamęt w głowie 

przeszkadzał mu nawet we wspominaniu.

Shan? — pomyślał w nagłym przypływie desperacji. — Nova?

Ale nie ujrzał swoich najbliższych krewnych.

Szlifierz? Z tym już poszło lepiej. Zjawił się z dudniącym rykiem, przywołując kilka 

obrazów z życia klanu Średniej Rzeki...

Wróć do domu, pomyślał Val Con. Połóż się, odpocznij. Przyjmij posadę klanowego 

grajka...

Znów pojawiły się liczby. Pętla powiadała, że im dłużej będzie grał na omnichorze, tym 

mniejsze będą jego szansę na przeżycie. W gęstwinie cieni i nagłych błysków wszystko 

traciło swą realność. Wszystko...

Wiedział już, że halucynacje nie były skutkiem działania trucizny. Miały więcej 

wspólnego z psychodelikami... i szybko znikały, co wykluczało na przykład obecność 

jakichś zarodników rozsianych w powietrzu.

Pozostawała zatem tylko jedna przyczyna — sam przelot.

Powoli rozmasował sobie nadgarstek i zdziwił się, że tak prosta czynność daje mu tyle 

zadowolenia. Zamknął oczy.

SPW: 0,2

Nic szczególnego. Tyle tylko, że nie dawał Pętli niczego do rozwiązania.

Muzyka. Szlifierz wspomniał, że na pokładzie statku jest zestaw instrumentów. O, 

bogowie... Gdybym mógł teraz siąść do omnichory... — pomyślał.

Współczynnik natychmiast spadł do zero-jeden.

Przecież to nie ma najmniejszego sensu.

Jakie niebezpieczeństwo może czaić się w muzyce? Musi odpocząć. Potrzebuje snu i 

spokoju, żeby wzmocnić nadwątlone zmysły i siły. W przeszłości właśnie w takich 

sytuacjach zawsze pomagała mu omnichora.

Gdyby znalazł dość miejsca — a miejsca na tym statku na pewno nie brakuje — 

mógłby nawet trochę poćwiczyć l’apeleke.

Pokręcił głową. Aby uprawiać tę sztukę Clutchów, niezbędna była wewnętrzna 

dyscyplina. Nawet dawniej, w oczekiwaniu na kolejną misję, nie zaszedł dalej niż za Piąte 

Wrota. Potem natychmiast wracał — ciągle jeszcze żywy.

Muszę jechać do domu, pomyślał.

Przed jego oczami, choć wcale tego nie chciał, znów zapłonęły groźne liczby.

SPR na najbliższy miesiąc spadł do 0,09.

Wyniki mogą być błędne wskutek zmęczenia psychicznego, przypomniał sobie.

Och, gdyby tylko mógł odpocząć! Oba współczynniki od razu poszłyby w górę.

Jedna ze ścian pojaśniała nagle złotem, później nabrała żółtej barwy nakrapianej na 

pomarańczowo i ściemniała głęboką czerwienią. Podłoga stała się zielona. Val Con spojrzał 

na swoją rękę — zdawała mu się jeszcze mniej prawdziwa.

Dobrze, że nie ma tutaj Miri, pomyślał.

Nie umiałby spokojnie odpowiadać na jej pytania. Nie miał teraz cierpliwości — choć z

drugiej strony był zadowolony, że wyrwał ją z rąk Juntavas. Miała szansę wyjść z tego cało, 

gdy tylko dotrą do Volmeru. Dobrze, że po nią wrócił.

Ale jednocześnie czuł, że dziewczyna jest dla niego strasznym zagrożeniem — 

straszniejszym z każdą mijającą chwilą. Wszystko wiedziała. Tak, wiedziała — bo sam jej 

przecież wszystko zdradził! Była świadkiem jego poczynań... Przez nią narażał na szwank 

misję...

— Jaką misję, do ciężkiej cholery?!

Zerwał się na równe nogi i potoczył wzrokiem po rozedrganych ścianach. Wziął głębszy 

oddech i przeczesał palcami włosy.

Tylko spokojnie... — mruknął w duchu. Stanowczo za dużo myślisz. To statek 

Szlifierza i jedynie ciężki krążownik zdoła go rozwalić. Przez jakiś czas jesteś więc zupełnie 

bezpieczny. Przez tydzień albo dwa niczego nie musisz się obawiać. Połóż się i odpocznij.

Powolutku, nie patrząc na zmieniającą się podłogę, podszedł do przeciwległej ściany i 

usiadł na szerokiej ławie z wygodnym oparciem. Chwilę później położył się i zaczął na nowo 

snuć plany, jak uratować Miri. Ciekawe, czy to właśnie tego dotyczyły obliczenia Pętli?

Nie, nie... — przypomniał sobie. Jesteś za słaby. Praktyka mówi, że musisz odzyskać 

siły, zanim sięgniesz myślami w przyszłość. Zrelaksuj się.

Zamknął oczy i znalazł w pamięci niezwykle prostą metodę odpoczynku, której uczono 

go bardzo dawno temu, w szkole kadetów, zanim wszedł do Zwiadu. Wylicz powoli 

wszystkie barwy tęczy i nadaj im odpowiednią wartość... Rozluźnij ciało, potem umysł, 

potem znów ciało — tylko trochę bardziej — i znowu umysł. Po takim wstępie można było, 

wedle wyboru, spokojnie zasnąć, wziąć się do pracy, pogrążyć we wspomnieniach albo 

przemyśleć ułożone już plany.

Val Con rozpoczął ceremoniał. Luźno ułożył ręce koło ciała. Wyobraź sobie jasną 

czerwień. Czerwień to kolor odpoczynku mięśni...

Skupił się na tej jednej barwie, nie bacząc na pozostałe. Czerwień. Zatrzymał ją 

wewnętrznym okiem i rozluźnił napięte mięśnie piersi. Słyszał szum krwi płynącej w żyłach i 

poczuł ulgę. Sztywność ustępowała z karku, nóg, brzucha... Nie przerywał. Patrzył poprzez 

migoczące mu pod powiekami kolory, widząc tylko ten jeden. Ten, który wybrał. 

Przedzierał się przez kolejne warstwy zmęczenia i odpoczywał: fizycznie, mentalnie, 

fizycznie, mentalnie...

Miał wrażenie, że płynie. Czuł przyjemny dotyk tkaniny i skóry, ocierających się o jego 

ciało. Psychicznie znalazł się w punkcie zerowym — teraz mógł już bez przeszkód zabrać 

się do pracy lub najzwyczajniej w świecie zasnąć.

Teraz widział przed sobą tylko fiolet — ostatni kolor w widmie tęczy. W tle pojawił się 

jakiś nie chciany, niepotrzebny obraz. Chciał go zniszczyć, ale nie potrafił. Już rozpoznawał, 

co to jest: jeden z programów treningowych z repertuaru Wykładowców. Istna tortura, 

która ze Zwiadowcy zmieniła go w sprawnego szpiega. Przegapił odpowiedni moment, by 

złamać zaklęcie tęczy. Uwiązł w pułapce własnych wspomnień; musiał patrzeć. Patrzył i 

widział, jak ludzie giną na jego oczach. Ludzie — jego ofiary.

Program, który oceniał „efektywność działań na polu walki”, sam się uruchomił po to, 

by przedstawić mu bilans ostatniej strzelaniny.

Policjant trafiony w oko. Bardzo dobrze. Podczas czołgania płuca i serce pełzającego 

zasłonięte są ramionami. Trudno także strzelić w kręgosłup.

Policjantka w przysiadzie. Dobre trafienie, w pierś, lekko po lewej stronie. Nawet, 

gdyby od razu nie zginęła, i tak zostałaby wyeliminowana z walki.

I tak dalej... Przegląd trwał niemal bez końca: pięć, sześć, siedem, dziesięć, dwanaście 

ofiar — każdy strzał, który oddał w obronie Miri, został tutaj poddany dokładnej analizie. 

Martwi jeszcze na chwilę wrócili do świata żywych. Duża skuteczność, najwyżej jedno lub 

dwa pudła... Sporo trupów. Rzut nożem do skrytego przed domem gangstera oceniono 

jako doskonały, ale z jedną uwagą: należało zlikwidować i bandytę i kobietę.

Nie! Przecież to była Miri!

Program trwał dalej, wciągając Val Cona coraz głębiej w zakamarki przeszłości.

* * *

W czasie spaceru do sterówki, Miri dowiedziała się o paru sprawach. Po pierwsze: 

odnalazła rozkosz w noszeniu koszuli. Było to miękkie, przyjemne i zmysłowe doznania.

Po drugie: dopiero teraz zdała sobie sprawę z rozmiaru statku Szlifierza. Jak dotąd 

minęła zaledwie jedno wielkie pomieszczenie w połowie wypełnione wodą, a w połowie 

porośnięte trawą, oraz gigantyczną sypialnię.

Po trzecie: przekonała się, że wszystkie zmiany kształtów i barw otaczających ją 

przedmiotów nie przypominały wizji, jakich przed laty doświadczyła po zażyciu środków 

halucynogennych, ani też majaków, dręczących ją po zranieniu zatrutą strzałą.

Rozmyślając tak, weszła do sterówki — i stanęła się jak wryta.

Val Con zniknął.

Starała się nie patrzeć na kolorowe ściany i podłogę, ani na tęczę migoczącą w 

krysztale pośrodku... czegoś, czego nie potrafiła nawet nazwać. Jeszcze raz rozejrzała się 

po całej sali.

Jest! Leżał na długiej ławie, lecz nie sprawiał wrażenia śpiącego. Wyglądał jak otruty —

dziwnie zmieniony, wiotki, z twarzą skurczoną w okropnym grymasie i mocno zaciśniętymi 

oczami.

Miri powoli podeszła i przyjrzała mu się uważniej. Zauważyła, że zaciska pięści. Na 

szczęście oddychał.

— Hej, Twardzielu!

Nie odpowiadał.

— Spójrz na mnie! — krzyknęła głośniej. Nic.

Położyła rękę na jego ramieniu.

— Rusz się wreszcie, Twardzielu! To ważne! — Szarpnęła go najpierw lekko, a potem 

dużo mocniej.

— Hej! Wstawaj! — Rozkaz też nie podziałał. To niedobrze. Val Con był cały 

spocony. Niesforny kosmyk ciemnych włosów przykleił mu się do czoła, a twarz przybrała 

ziemisty kolor.

Miri delikatnie ujęła go za rękę, żeby sprawdzić tętno. Było silne i regularne, lecz 

bardzo szybkie. W tej chwili to jeszcze nie dawało powodów do obaw, ale po pewnym 

czasie...

Pociągnęła go silnie za rękę. Chciała, by usiadł.

Nic.

— Val Con! — krzyknęła co sił w płucach najgroźniejszym wojskowym tonem. — Val 

Con!

Nie odpowiedział.

Zaklęła soczyście pod nosem. Rozpoznawała u niego symptomy szoku bojowego, 

znanego także jako paraliż histeryczny. Widywała już takie przypadki — i wiedziała, jak im 

zaradzić.

Niektórzy ludzie odzyskiwali przytomność od razu, gdy tylko usłyszeli swoje imię 

wypowiedziane znajomym głosem. Inni potrzebowali nieco silniejszego bodźca. Najlepiej 

działał dotkliwy ból fizyczny.

Miri rzuciła się do przodu i krzyknęła mu prosto w twarz:

— Val Con!

Nic. Nawet nie wstrzymał oddechu.

Cofnęła się o pół kroku i popatrzyła na niego z namysłem. Co robić? Zadanie mu bólu 

mogłoby zakończyć się tragicznie, gdyby zareagował w ten sam sposób, w jaki inni 

reagowali w przeszłości.

Zachodziła jednak obawa, że on zareaguje jeszcze szybciej i skuteczniej.

W końcu doszła do wniosku, że najbezpieczniej będzie kopnąć go w ramię z 

półobrotu.

Żeby sprawdzić, czy nic się nie zmieniło, jeszcze raz porządnie nim potrząsnęła i 

zawołała go po imieniu. Potem stanęła bokiem, gwałtownie wyrzuciła nogę, obróciła się i...

Cios, który ja dosięgnął, mógłby powalić nawet wołu. Ciężko gruchnęła na ziemię. 

Straciła czucie w lewym ręku, ramię zwisało jej bezwładnie. Val Con skoczył na nią. 

Poturlała się po podłodze, z każdą chwilą nabierając rozpędu. Przez cały czas przyciskała 

bezwładną rękę do piersi. Wreszcie huknęła plecami w ścianę, aż jej dech zaparło. Jęknęła.

Gdzieś z daleka usłyszała niewyraźny okrzyk. Ktoś ją wołał?

Był zmęczony, pomyślała z trudem, strasznie zmęczony. Tylko dlatego jej nie zabił.

— Miri!

Otworzyła oczy i usiadła niezgrabnie, oparta o ścianę. Rękę wciąż miała jak 

sparaliżowaną. Val Con uklęknął przy niej blisko. Wyraz cierpienia zniknął z jego twarzy.

— Nic mi nie jest — mruknęła.

W jego oczach wciąż czaił się niepokój.

— Wybacz...

Głos uwiązł mu w gardle. Gwałtownie potrząsnął głową.

Uśmiechnęła się, ale to nie pomogło.

— Hej... wszyscy popełniamy błędy — powiedziała. Oparła się mocniej o ścianę i 

zacisnęła zęby, bo poczuła ostry ból w niesprawnej ręce. Zdrową dłoń położyła na jego 

ramieniu. — Dasz mi trochę wody, przyjacielu?

Wstał i odszedł. Miri zamknęła oczy i próbowała poruszyć ręką, żeby sprawdzić, czy 

nie jest złamana. Na razie nie czuła nic oprócz bólu.

Kiedy otworzyła oczy, Val Con w milczeniu podawał jej kubek z wodą.

Woda była przyjemnie zimna i chłodziła jej wyschnięte gardło. Miri postawiła pusty 

kubek obok siebie na podłodze i tym razem uśmiechnęła się zupełnie szczerze.

— Dzięki.

Val Con nie odpowiedział, tylko wciąż patrzył na nią ze strachem.

— Miri... — odezwał się wreszcie. — Jak ty możesz wciąż darzyć mnie przyjaźnią?

— Cóż... — westchnęła, próbując wzruszyć ramionami. — Czasami jest to trochę 

trudniej niż zazwyczaj.

Nie był w nastroju do żartów. Miri z przeciągłym westchnieniem wyprostowała obolałą 

rękę i poruszyła palcami. Na szczęście żadnych złamań, pomyślała.

— Powinnaś lecieć beze mnie — powiedział.

— Nie przywykłam odwracać się plecami do przyjaciół — warknęła. — Wpadłeś jak 

oszalały między najemników... Ryzykowałeś własnym życiem, aby mnie w porę ustrzec 

przed pomyłką! — Z rozterką pokręciła głową. — Powiedz mi jedno... Po co mnie tyle 

razy ratowałeś? Czym zasłużyłam sobie na takie przywilej?!

— A w zamian ja cię okłamałam — dodała po krótkiej chwili — i usiłowałam uciec. 

Zostawiłam cię, żebyś zginął.

— Ja i tak pewnie będę żył krócej od ciebie. Ruszasz do walki, strzelasz do wroga, 

który tak samo strzela do ciebie, bierzesz wypłatę i idziesz w swoją stronę. Co zrobisz, gdy 

za dziesięć, dwadzieścia standardów spotkasz w barze któregoś z dawnych nieprzyjaciół?

— Co? Pewnie się z nim napiję. Potem on postawi następną kolejkę i do rana 

będziemy snuć wspomnienia o starych dobrych czasach.

— Właśnie. A w moim przypadku, takie spotkanie obudziłoby tylko dawną nienawiść. 

Każde zadanie przysparza mi dwóch, trzech nowych wrogów. Wcześniej czy później szala 

szczęścia musi przechylić się na ich stronę. A wtedy zginę... I tak wymykałem się im bardzo 

długo. Trzy lata życia to dla szpiega niemal cała wieczność.

— Chcesz mi powiedzieć, że ciągle spodziewasz się, że ktoś cię zastrzeli?

Popatrzyła na niego z niedowierzaniem.

Pokręcił głową.

— Nie. Wybrano mnie, żebym był... tym, kim jestem, bo mam silną wolę przetrwania. 

Walczę wbrew przeciwnościom losu. Do tej pory, jakoś jeszcze żyję. Przeszedłem dobrą 

szkołę w Zwiadzie, a to ważne dla szpiega. — Przekrzywił głowę. — Ale wciąż mi nie 

powiedziałaś, dlaczego zostałaś ze mną. Dobrze wiem, że się mnie boisz. Mogłaś przecież 

polecieć sama.

— Może powtórzę: nie odwracam się tyłem do przyjaciół. Nawet takich, co mają źle 

poukładane w głowie i próbują mnie zabić.

— Nie! — padła szybka, może nawet zbyt szybka odpowiedź.

Miri uniosła brwi ze zdziwienia.

— Nie? Cóż, chyba wiesz, co mówisz, skoro jesteś rachmistrzem. — Delikatnie 

dotknęła jego czoła. — Zrobili ci niemałą krzywdę, wtłaczając to do twojego mózgu. Nic 

dziwnego, że zwariowałeś.

Przeciągnęła się. Gdyby nie ból w ramieniu i posiniaczone żebra, czułaby się zupełnie 

nieźle. Coś ją zakłuło w piersiach przy głębszym oddechu.

— Pomożesz staruszce podnieść się?

Pochylił się, objął ją w pasie i bez trudu postawił na nogi.

Świat zatańczył jej przed oczami. Żeby nie upaść, chwyciła go za rękę i wsparła głowę 

na jego ramieniu. Stał spokojnie. Miał takie miłe, ciepłe ręce i był tak blisko, jak nigdy 

dotąd...

Odskoczyła jak oparzona. Podeszła do głównego stołu, który raz wydawał jej się 

większy, a raz mniejszy. Pulsował niemal słyszalnym rytmem.

— Najlepiej będzie, jeśli oboje prześpimy się zwykłym, staroświeckim snem — 

powiedziała. — Tam w głębi korytarza są sypialnie. Pokażę ci.

Odwróciła się, zachwiała i pewnie by upadła, gdyby Val Con w porę nie chwycił ją za 

łokieć. Cofnął dłoń, jak tylko złapała równowagę. Popatrzyła mu prosto w twarz.

W jego oczach wciąż czaił się cień przerażenia, a ona zlękła się, że może pozostać tam 

na zawsze.

Wzięła go pod rękę. Wzdrygnął się, ale udała, że tego nie widzi.

— Wesprzyj się na mnie, bo oboje klapniemy na ziemię — mruknęła.

Nie odpowiedział, ale też nie protestował, kiedy pociągnęła go w stronę korytarza.

— Jesteś Val Con yos’Phelium, Drugi Mówca klanu Korvalów?

— Tak.

— Kto w takim razie jest Pierwszym Mówcą? — zapytała.

Starała się nie zwracać najmniejszej uwagi na to, że ściany i podłoga zmieniają się jak w 

kalejdoskopie.

— Nova. To moja siostra.

— Naprawdę? A co robi Drugi Mówca?

Niemal się uśmiechnął.

— Najczęściej to, co mu każe Pierwszy. — Milczał przez chwilę. — Drugi Mówca 

praktycznie nie ma żadnej władzy. Staje na czele klanu tylko wówczas, gdy Pierwszy 

Mówca z jakichś względów nie może pełnić swoich obowiązków. Zajmuje się sprawami 

rodu do powrotu Pierwszego Mówcy lub do wyborów.

— A co decyduje o wyborze? — dopytywała się dalej Miri. — Wiek? Czy Nova jest 

starsza od ciebie?

— Nie, trochę młodsza. Shan jest najstarszy. Był Pierwszym Mówcą po... po śmierci 

wuja Er Thoma. Ale wolał być Kupcem, więc przyuczył Novą do zadań Pierwszej 

Mówczyni i zręcznie wykręcił się od tych obowiązków. Powiedział, że za często bywa poza 

domem. — Głos Val Cona już niemal odzyskał normalne brzmienie. — To zresztą był 

znakomity wybór. Nova czuje się mocno związana z Liadem, siedzi na miejscu i w dodatku 

jest jeszcze Kronikarką, więc jest jej dużo łatwiej przemawiać w imieniu klanu przed innymi 

klanami.

— Ale ty też na ogół bywasz poza Liadem — zauważyła. — Jak to się stało, że 

zostałeś Drugim?

Nareszcie się uśmiechnął.

— Bo dzięki temu Nova może sobie ponarzekać, że rzadko się widujemy.

Miri wybuchnęła śmiechem i wskazała błyszczące drzwi.

— To tutaj.

Weszli do środka. Podprowadziła go do samego łóżka i dopiero wtedy cofnęła rękę i 

usiadła na pościeli. Łóżko było tak wysokie, że nie sięgała nogami podłogi. Val Con 

odwrócił się, żeby odejść.

— Val Con.

Spojrzał na nią pytającym wzrokiem. Jeszcze nie wyzbył się wszelkich obaw.

Przesunęła dłonią po łóżku.

— Nie udawaj, ty też jesteś zmęczony, a na tym łożu mógłby spokojnie zmieścić się 

cały pluton Gyrfalków i nikt nie narzekałby, że mu ciasno. — Uśmiechnęła się. — Przy mnie 

będziesz zupełnie bezpieczny.

Odpowiedział jej smutnym uśmiechem i zawrócił.

— Jak chcesz — westchnął.

Usiadł na brzegu łóżka i spojrzał na dziewczynę, która już zdążyła się położyć i 

zamknąć oczy.

— Miri?

Uchyliła powieki.

— Słucham?

— Dziękuję, że mnie obudziłaś. Wpadłem... w pułapkę myśli i wspomnień...

— Nie ma sprawy. Bywały czasy, że takich, jak ty ratowałam co najmniej trzy razy w 

ciągu roku. To tylko mała cząstka przyjemności związanych z rangą sierżanta. A teraz 

chodźmy już spać, dobrze? I zgaś światło, jeśli wiesz, jak to zrobić.

Roześmiał się cicho.

— Tak jest, pani sierżant — mruknął i machnął dłonią przed małą płytką umieszczoną 

w ścianie nad ich głowami. Światła ściemniały i pozostały jedynie rozżarzone kule, czerwona 

i niebieska, imitujące obce księżyce.

Val Con położył się i popatrzył w sufit. Bał się zasnąć...

— Śpij, dzieciaku — burknęła na niego Miri. Posłusznie zamknął oczy.

I zasnął.

* * *

Obudził się, sam nie wiedząc dlaczego. Przez chwilę nasłuchiwał z zamkniętymi oczami. 

Cisza. Nie... Ktoś obok niego posapywał we śnie. Prawą rękę miał całkowicie zdrętwiałą.

Otworzył oczy.

Miri leżała z głową na jego ręku, pogrążona w głębokim śnie. Jedną ręką trzymała 

rękaw jego koszuli.

Ze zdumieniem poczuł ucisk w piersiach — niby bolesny, a jednak przyjemny. Mocno 

zacisnął zęby i zrobił kilka powolnych, głębokich oddechów. Ucisk zmalał, ale nie do 

końca, był na przemian ciepły i zimny.

Val Con pierwszy raz widział ją tak spokojną. Dopiero teraz zauważył jej wąskie, 

kształtnie zarysowane nad oczami brwi, mgiełkę rzęs oraz garść piegów rozsypanych na 

nosie i gdzieniegdzie na policzkach. Uśmiechała się lekko, jakby śniła o czymś przyjemnym.

Piękna Miri, pomyślał, wyciągnął rękę i pogładził ją delikatnie po twarzy.

Sześć godzin temu chciał ją zabić.

Błyskawicznie cofnął rękę i rozejrzał się wokół, szukając tego, co go obudziło.

Statek przeszedł w fazę spoczynku.

Val Con lekko się poruszył.

— Miri...

Westchnęła cicho, zatrzepotała powiekami i próbowała ułożyć się wygodniej.

— Miri — powtórzył — wstawaj.

Szare oczy spojrzały na niego z dziwnym rozmarzeniem.

— Dlaczego?

— Stoimy, a ty musisz uwolnić moją rękę.

Zmarszczyła brwi, puściła jego rękaw i usiadła miękkim, kocim ruchem.

— Stoimy? Jesteśmy już na miejscu?

— Nie — odparł, pocierając ścierpniętą rękę. — Stróż mówił, że statek odpoczywa 

po ośmiu godzinach lotu. To znaczy, że przez najbliższe cztery godziny będziemy w 

normalnej przestrzeni. Należy w tym czasie wyzerować wszystkie czujniki i na nowo 

ustawić koordynaty. — Poczuł mrowienie w palcach-znak, że ręka wraca do życia. Jakby 

od niechcenia wyskoczył z łóżka.

Miri powiodła wzrokiem po sypialni i z ulgą spostrzegła, że ze ścian zniknęły 

psychodeliczne „wizje”. Dzięki bogom... Przeturlała się na drugą stronę i też zsunęła z łóżka.

— To na co czekamy? Trzeba iść do sterówki!

* * *

Przez kilka minut wpatrywała się w ekran nawigacyjny, po czym podeszła do konsoli i 

usiadła na szerokiej ławie naprzeciwko Val Cona.

— Wiesz co?

Zerknął na nią i z powrotem zajął się przyrządami.

— Co?

— Hmmm... Wprawdzie nie jestem pilotem, ale... wydaje mi się, że stąd widać wciąż 

te same gwiazdy.

— Niezupełnie. Jesteśmy cztery lata świetlne od Prime. — Pochylił się, zerknął na jakiś 

wskaźnik i uśmiechnął się do niej pod wąsem. — Innymi słowy, według terrańskich pojęć 

zrobiliśmy tak zwany „krótki skok”.

— Co takiego? — Popatrzyła na niego podejrzliwie. — Kpisz sobie ze mnie?

Uniósł ręce.

— Nic podobnego. Statki Clutchów są raczej powolne. Pod tym względem 

przypominają swoich właścicieli. Nie pamiętam dokładnie, jak to wszystko działa... 

Mówiono mi, ale zapomniałem. — Wcisnął kolejno trzy klawisze. — Ich napęd jest 

zupełnie inny od używanego przez Terrańczyków i Liadenów. Oni mówią o jakiejś 

„zamianie elektronów”, cokolwiek to może znaczyć.

— Ja nie wiem nawet, jak działają nasze własne statki — mruknęła Miri tonem 

pocieszenia. — Słyszałam tylko o „liniach kongruentnych”. — Spojrzała na ekran. — Za 

sto lat nie wylecimy z tego sektora, szefie.

— Nieprawda. Jeżeli Stróż prawidłowo wprowadził współrzędne, to mniej więcej za 

trzy tygodnie dotrzemy do Volmeru.

— O tym właśnie mówię. — Przekrzywiła głowę. — Naprawdę nie pamiętasz, jak to 

działa?

— Czasami zdarza mi się coś zapomnieć — mruknął.

— To wręcz do ciebie niepodobne. — Wstała. — Idę do czytelni. Chyba że mogę ci 

jakoś pomóc?

Nawet nie spojrzał na nią, tylko w milczeniu pokręcił głową. Miri z ledwie skrywaną 

irytacją wzruszyła ramionami i wyszła na korytarz.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Minęło sporo czasu, zanim udało się przywrócić ład i porządek. Na szczęście palce 

ofiary były w doskonałym stanie i istniała spora szansa, że uda się je przyszyć. Lekarz 

stwierdził, że cięcia dokonano wręcz z chirurgiczną precyzją.

O wiele dłużej, niż można było się spodziewać, trwały zeznania młodego Clutcha. W tej 

chwili zajmował on miejsce po drugiej stronie biurka pana Inga, poddając ciężkiej próbie 

najmocniejsze krzesło, jakie zdołano znaleźć na stacji. W końcu podał skróconą wersję 

imienia swojego kuzyna.

Rozmazany kleks na ekranie monitora przybrał kształt głowy i ramion kolejnego 

Clutcha.

— Słucham? — zabrzmiało z głośników. Ing ukłonił się grzecznie.

— Z całym szacunkiem, chciałbym porozmawiać — powiedział w handlowym — z 

pewną osobą, znaną pod krótszym imieniem Dwunastego Pancerza Piątego Żłobionego 

Noża Klanu od Źródła Średniej Rzeki z Jaja Hodowcy Zielonodrzewa z Gniazda 

Wytwórców Włóczni, Szlifierza.

Wielkie oczy mrugnęły do niego.

— A kto mówi?

Niezwykle lakonicznie, jak na Clutcha. Ing zaczął mieć nadzieję, że cała sprawa 

dobiegnie do szczęśliwego końca nie później niż za jakieś trzy, cztery godziny.

— Moja skromna osoba zwie się Xavier Ponstella Ing, Dzienny Inspektor Samorządu 

Społecznego Stacji Prime z Lufkit.

Żółw na ekranie skinął głową.

— T’carais wnet się o tym dowie. Proszę się nie rozłączać. Zniknął, zastąpiony przez 

jakieś abstrakcyjne wzory mieniące się na niebiesko, zielono i pomarańczowo. Ing spojrzał 

na swojego więźnia.

— Może podejdź tu trochę bliżej — zaproponował. — Kuzyn od razu cię zobaczy i 

będzie wam łatwiej rozmawiać.

Młody żółw milczał tak długo, że Ing zaczął się już zastanawiać, czy te słowa w ogóle 

do niego dotarły. Wreszcie Clutch podniósł się z krzesła, powłóczystym krokiem okrążył 

biurko i stanął tuż przy nim.

W miejsce ruchomych arabesek na ekranie pojawiła się głowa kolejnego żółwia. Ten 

jest na pewno stary, pomyślał Ing, skorupa zasłania mu całe ramiona.

— Chciał pan ze mną rozmawiać, panie Xavierze Ponstello Ing. By zaoszczędzić panu 

nieco czasu, dodam na wstępie, że nie mam nic przeciwko temu, aby mówił pan do mnie 

krótko: Szlifierz, tak jak to czynią inni ludzie — zadudnił donośnym głosem, nieco 

zniekształconym przez szumy na łączach. Ing dostroił odbiór i pochylił głowę w uprzejmym 

ukłonie.

— Do mnie proszę zwracać się po prostu Ing — powiedział. — Niestety, mam przykrą

wiadomość. Na stacji Prime doszło do kłótni między człowiekiem i pańskim kuzynem, 

pozostawionym tutaj do opieki nad statkiem.

— Nie bardzo wiem, jak to się zaczęło — ciągnął Ing. — Wspomniany człowiek był w 

stanie szoku z powodu odniesionej rany i nie mógł udzielić nam wyjaśnień, zaś podejrzany 

niezbyt poprawnie włada językiem handlowym. Mówiąc w skrócie: istnieją wyraźne 

poszlaki, by podejrzewać, że pański kuzyn odgryzł człowiekowi dwa palce. Popełnił zatem 

czyn przestępczy, określany przez kodeks karny jako „napad z pobiciem”, za który 

przewidziane są stosowne kary. Ponieważ mamy do czynienia z Clutchem, w dodatku z 

pańskiego klanu, postanowiłem pana o tym powiadomić, zanim podejmę kolejne kroki. — 

Miał nadzieję, że staruszek okaże się rozsądny.

— Jak nazywa się ów poszkodowany człowiek? — spytał Szlifierz.

— Herbert Alan Costello — odparł Ing, zastanawiając się, co to ma do rzeczy.

— Aha. Jakże się czuje pan Herbert Alan Costello? O ile dobrze sobie przypominam, 

to stan szoku bywa niebezpieczny dla ludzkich istot.

Ho, ho... — pomyślał Ing. Pan żółw naprawdę się przejmuje. Trochę to dziwne, bo 

winowajca nie wygląda na skruszonego.

— Chwilę temu rozmawiałem z lekarzem, który zapewnił mnie, że oba palce dadzą się 

z powrotem przyszyć do dłoni. Pacjent powinien po pewnym czasie odzyskać całkowitą 

władzę w ręku... Jeśli nie całkowitą, to na pewno w dziewięćdziesięciu procentach. To 

szczęście, że odzyskaliśmy palce w tak doskonałym stanie.

— Rzeczywiście — zgodził się Szlifierz. — Wspomniał pan o karze. Według 

zwyczajów naszego klanu, sami wymierzamy karę naszym winowajcom. Wstyd by mi było, 

gdyby rozeszła się wieść, że porzuciłem dawne obyczaje i pozwoliłem innym klanom 

wymierzać sprawiedliwość. Będę panu niezmiernie wdzięczny, jeżeli weźmie pan to pod 

uwagę. Ze swojej strony mogę zaręczyć, że winny zbrodni zostanie ukarany stosownie do 

popełnionego czynu.

— Poza tym — ciągnął — za pańską zgodą chciałbym przeznaczyć stosowną sumę na 

pokrycie kosztów leczenia rzeczonego Herberta Alana Costello oraz jego rekonwalescencji 

przez czas niezdolności do pracy. Polegam na pańskiej wiedzy w tej materii, bowiem nie 

znam właściwej ceny za ubytki ludzkiego ciała, zwłaszcza takie, które — jak mniemam — 

nie podlegają regeneracji. Uczynię wszystko, co uzna pan za słuszne, aby ten incydent nie 

spowodował pogorszenia dobrych stosunków łączących od dawna klan Clutch z klanami 

ludzi.

Ing przez chwilę gapił się w monitor.

— Jest pan niezwykle hojny — bąknął.

Szlifierz machnął olbrzymią ręką.

— Jestem wręcz przerażony, że to właśnie ktoś z naszego klanu dopuścił się takiego 

czynu. Powtarzam zatem: będzie ukarany.

To prawda, że jest jeszcze młody i brak mu doświadczenia, lecz to nie zwalnia go od 

uprzejmości i nie tłumaczy zachowania, o którym był pan łaskaw wspomnieć. Postaram się 

to naprawić. Mam nadzieję, że pan Herbert Alan Costello całkowicie odzyska władzę w 

palcach.

Szlifierz spojrzał teraz w bok i wzrok mu stwardniał. Ing przez moment poczuł coś na 

kształt współczucia dla stojącego obok niego żółwia.

— Wstyd mi także — ciągnął Szlifierz, nie spuszczając wzroku ze Stróża — że mój 

kuzyn wmówił panu, jakoby nie władał handlowym. Zna ten język w wystarczającym 

stopniu, by swobodnie się porozumiewać. Szczerze powiem, po prostu nie mogę uwierzyć, 

że nie odpowiadał na pytania Starszego-w-Prawie i nie wyjaśnił przyczyn swojego 

postępowania.

Ing mógłby przysiąc, że Stróż aż się skurczył.

— Być może pański krewny jest zszokowany — podsunął. — Słyszałem o takich 

przypadkach. Nagły stres powoduje czasem trudności w posługiwaniu się językiem, który 

delikwent zna od urodzenia.

— Jest pan niezwykle uprzejmym człowiekiem — stwierdził z godnością Szlifierz. — 

Szczerze doceniam pańskie wysiłki zmierzające do złagodzenia ciosu, który spadł na nas z 

tak niezwykłą siłą.

— Stróżu! — warknął w handlowym. — Przybędziesz do mnie pod eskortą osób, 

które wyznaczy Xavier Ponstella Ing, abyś do czasu naszego spotkania nie popełnił dalszych

karygodnych czynów. Zjawisz się tutaj tak szybko, jak Starszy Ing uzna to za stosowne. A 

przede wszystkim, od tej pory będziesz odpowiadał na wszelkie pytania szczerze i 

wyczerpująco. Postaraj się przemyśleć swoje zachowanie. Pomyśl także nad znaczeniem 

uprzejmości w stosunkach międzyludzkich. Oczekuję, że przedstawisz mi pełną wersję 

wydarzeń i wnioski, jakie wyciągnąłeś z dzisiejszej przygody. Czy zrozumiałeś wszystko, co 

powiedziałem?

— Tak, T’carais — odparł Stróż ledwie słyszalnym głosem.

— Usłuchasz mnie?

— Tak, T’carais — padła jeszcze cichsza odpowiedź.

— Zatem od teraz pozostajesz w rękach Starszego Xaviera Ponstelli Inga, który 

przekaże mi cię zgodnie z własnymi zasadami i tradycją. Do widzenia. — Ostatnie zdanie 

najwyraźniej odnosiło się do obu rozmówców Szlifierza, bo ekran nagle pociemniał.

Młody żółw drżał na całym ciele.

— Wiesz co, Stróżu?... — niepewnie zapytał Ing. — Teraz najlepiej usiądź i poczekaj. 

Załatwię ci jakiś transport, abyś najpóźniej jutro odleciał na planetę.

Mimo groźby kary za brak uprzejmości, Ten-Kto-Czuwa nie umiał zmusić się do 

podziękowania za te miłe słowa.

* * *

Szlifierz miał mnóstwo książek, choć tylko część z nich była spisana w języku 

zrozumiałym dla Miri. Pierwsze oględziny przyniosły cenną zdobycz w postaci „Lotów 

kosmicznych dla młodzieży” profesora Thos Swifta i „Górnoliadeńskiego dla 

początkujących” niejakiej Anne Davis.

Anne Davis? To nazwisko brzmiało całkiem znajomo. Miri uruchomiła czytnik, zwinęła 

się wygodnie na wysokiej półce, która Clutchom zastępowała fotel, i włączyła taśmę.

„Anne Davis — dowiedziała się z notki biograficznej — była absolwentką Heidelbergu 

i specjalistką w zakresie lingwistyki porównawczej. Pozostawiła po sobie wiele prac 

dotyczących głównych odmian narzeczy terrańskich. Jej dzieła stały się kamieniem milowym 

we współczesnych badaniach językowych. Największą sławę przyniosło jej obszerne i 

wnikliwe studium górnoliadeńskiego, uzupełnione słownikami i ćwiczeniami z gramatyki, 

odkrywające tajniki tego arcytrudnego, ale jakże pięknego języka. W jej spuściźnie znalazł 

się także nie dokończony z powodu śmierci manuskrypt o gramatyce niskoliadeńskiego. 

Osierociła trójkę dzieci: Shana, Novą i Anthorę yos’Galan oraz wychowanka, Val Cona 

yos’Phelium”.

Miri aż otworzyła usta ze zdumienia. Przypomniała sobie opowieść Val Cona o ciotce, 

która uczyła go gry na omnichorze. Masz więcej szczęścia niż rozumu, Robertson, 

pomyślała. Nie musisz już się zastanawiać, czy przypadkiem cię nie okłamał. Chyba trudno 

o lepsze dowody.

Wyciągnęła książkę z czytnika i odłożyła ją na później. Wrzuciła drugą, usadowiła się 

wygodniej i wcisnęła przycisk DO PRZODU.

„W dzisiejszych czasach na obszarze znanej nam galaktyki używane są cztery rodzaje 

napędów kosmicznych — powiadomił ją Rozdział Pierwszy. — Trzy najpopularniejsze z 

nich to terrański, powszechnie zwany kongruentnym, liadeński, czyli retrakcyjny, i żółwi, 

czyli substytucyjny. Czwarty napęd, stosowany wyłącznie przez Yxtrangów, do tej pory nie 

został dokładnie rozpoznany”.

— Pewnie że nie — mruknęła Miri. Jeszcze się nie zdarzyło, żeby jakiś statek 

Yxtrangów wpadł w niepowołane ręce. W razie zagrożenia, kapitan wysadzał wszystko w 

powietrze wraz z załogą. Gwoli prawdy, kilka statków zostało zdobytych podstępem przez 

Liadenów, ale nic to nie dało. Przy każdej próbie włamania się pod pokład pryz wybuchał, 

zabierając ze sobą zwycięzców. Dobrze chociaż, że tych statków było w sumie mało.

„Statki Terry i Liadu — głosiła książka — wykorzystują wartość matematyczną zwaną 

stałą podobieństwa, pozwalającą na szybkie przemieszczanie się w kosmosie na wielkie 

odległości. Uczeni Terry podchodzą do tej koncepcji nieco inaczej niż matematycy Liadu, 

dlatego też napęd kongruentny różni się nieco od retrakcji kwarków. Tę różnicę wyraźnie 

widać w czasie potrzebnym statkom obu nacji na pokonanie tej samej trasy.

Na przykład terrański frachtowiec w ciągu pięćdziesięciu sekund może przebyć bez 

mała pięćdziesiąt lat świetlnych. Frachtowiec Liadu na tę samą podróż potrzebuje 

pięćdziesięciu godzin. To porównanie ma, rzecz jasna, tylko znaczenie poglądowe.

Liadenowie używają także mniejszych, jedno — i dwuosobowych łodzi. Chociaż także 

są wolniejsze od terrańskich statków, mają o wiele lepszą zdolność manewrową, co 

pozwala im wyprzedzić każdy statek, który przed rozpoczęciem skoku w nadprzestrzeń 

musi oddalić się na kilka godzin świetlnych od najbliższej planety”.

Właśnie, właśnie... — pomyślała Miri. Statki Zwiadowców budzą powszechną 

zazdrość, bo są po prostu szybsze i zwrotniejsze. A co w tej sprawie słychać u Clutchów?

„Napęd substytucyjny, czyli zamiany elektronów, powszechnie stosowany przez 

Clutchów, wykorzystuje zjawisko fizyczne polegające na tym, że elektron pojawia się na 

nowej powłoce, nie opuszczając starej”. Co?! „Statki Clutchów poruszają się więc seriami 

«skoków» o wartości mniej więcej jednego dnia świetlnego, po uprzednim sprawdzeniu, że 

w punkcie docelowym jest dla nich wystarczająco dużo miejsca”.

Miri zamknęła oczy i energicznie potarła twarz rękami, po czym ponownie przystąpiła 

do czytania ostatniego fragmentu.

„Taki sposób podróżowania — kontynuował autor — jest niesłychanie ekonomiczny, 

bo wykorzystuje ładunek energii powstały przy utylizacji masy otaczającej statek. Z tego też 

względu Clutche wybierają trasy przez gęściej zaludnione obszary galaktyki, w odróżnieniu 

od Terrańczyków i Liadenów, którzy wolą otwarte przestrzenie. Statki poruszane napędem 

substytucyjnym są o wiele wolniejsze od wszystkich pozostałych, ale lud Clutchów ma 

zupełnie inne poczucie czasu...”.

Miri pobieżnie przejrzała resztę książki, szukając czegoś na temat efektów ubocznych 

podróżowania takim statkiem. Niczego nie znalazła. Zapewne ludzie nie latali w przestrzeń 

wraz z żółwiami. Bo niby po co? Kto chciałby lecieć trzy tygodnie, skoro innym statkiem 

można w dwa dni pokonać tę samą odległość?

Odłożyła czytnik, wyciągnęła się jak długa na ławie i wyjęła z kieszeni hermetycznie 

zapakowaną rację żywnościową. Zawahała się w ostatniej chwili przed zerwaniem plomby. 

Przecież tu, na statku, miał być normalny prowiant... Twardziel — czyli Val Con — na 

pewno wie, gdzie go szukać.

Wstała i niedbałym krokiem poszła do sterówki.

* * *

Załatwienie specjalnego promu i eskorty trwało trochę ponad pół godziny. Stróż miał 

polecieć z Prime do portu Econsey, a stamtąd czekała go jazda ciężarówką do hyatta, w 

którym mieszkali jego krewni. Ing przekonywał go, że jeszcze przed upływem doby spotka 

się ze Szlifierzem.

Stróż zwiesił głowę, jak należało przed Starszym-w-Prawie i odpowiedział 

najgrzeczniej jak umiał, chociaż jego zdaniem tak zwany „język handlowy” w ogóle nie 

nadawał się do wyrażania uprzejmości.

— Bardzo dziękuję za opiekę. Żałuję tego, co się stało.

— Ja także — odparł szczerze Ing — ale cóż, niczego nie możemy zmienić. Musisz 

ponieść zasłużoną karę. Pamiętaj tylko, nie popadaj w rozpacz, masz jeszcze przed sobą 

całą przyszłość. Wierzę, że drugi raz nie popełnisz takiego błędu.

Stróż mruknął, że Starszy Ing na pewno się nie myli, że już na zawsze zapamięta sobie 

jego słowa.

Na tym Ing zakończył rozmowę i przekazał żółwia nerwowej strażniczce, która miała 

się nim zająć aż do czasu przybycia promu.

* * *

Po wyjściu z biblioteki Miri skręciła w lewo, zamiast w prawo, minęła basen i trafiła 

prosto do ogrodu. Zobaczyła przed sobą gąszcz roślin. Jedne z nich zwisały z ozdobnych 

gazonów, inne znów pięły się po wysokich tyczkach, a jeszcze inne w fantazyjny sposób 

wyznaczały granice niewielkich polanek, na których stały wygodne kamienne ławy. To było 

przyjemne miejsce, choć dosyć ciemne i upalne — zwłaszcza dla Miri, wychowanej na 

zimnym Surebleak. Zmitrężyła tu jednak nieco więcej czasu, przyglądając się rozsianym po 

trawie żółtym i fioletowym kwiatom, i pękatym kiściom czerwonych owoców, rosnących na 

grubych pnączach. Zastanawiała się, czy mają coś wspólnego z winoroślą i czy dałoby się z 

nich zrobić wino.

Z cichym westchnieniem opuściła ogród, przeszła przez krótki korytarzyk biegnący od 

sypialni do głównego przejścia i po chwili znalazła się w sterówce.

Nie zastała tam Val Cona. W gruncie rzeczy wcale się go nie spodziewała. Nie mógł 

narzekać na brak zajęć na statku tej wielkości. Spojrzała na stos przedmiotów 

zgromadzonych na stole. Coś ją tknęło.

Podeszła bliżej, zakładając ręce do tyłu, żeby przypadkiem czegoś nie dotknąć, i 

przyjrzała się dokładniej kolekcji.

Pistolet bez wątpienia należał do Val Cona. Nóż... to chyba ten sam, którym ocalił ją 

przed bandytą... Kiedy to było? Całe wieki temu. A to? Przecież to tylko rzemień z jego 

koszuli, a obok metalowa płytka o wyglądzie karty kredytowej i zwykłe buty... Buty? Val 

Con wszedł po cichu do sterówki. Chociaż Miri stała tyłem do niego, natychmiast odwróciła

głowę.

— Co ty zrobiłeś ze swoją twarzą? — spytała ze zdziwieniem. — Jesteś czerwony jak 

burak.

Uśmiechnął się i podszedł do stołu.

— To mydło Szlifierza. Nareszcie mogłem porządnie się wyszorować.

Przyjrzała mu się bez słowa. Mokre włosy, zaczerwieniona twarz, rozchełstana koszula, 

rękawy zawinięte aż po same łokcie. Nie miał na sobie pasa ani butów. Popatrzyła mu 

prosto w oczy i spostrzegła, że zniknął z nich wczorajszy wyraz przerażenia. Val Con 

spoglądał na nią ze spokojem, jasnym i przejrzystym wzrokiem.

Szybko wskazała palcem na stół.

— Wziąłeś się za sprzątanie?

— To broń, Miri. Chcę, żebyś ją przede mną schowała.

— Dlaczego ja? To jeszcze jeden twój zwariowany pomysł? A poza tym, mój drogi, 

buty nigdy nie były i nie będą bronią. Pas również. Facet nie powinien chodzić w rozpiętej 

koszuli, bo to bardzo nieładnie. Zatrzymaj też sobie kartę kredytową. Nigdy nie wiadomo, 

kiedy się przyda.

Val Con wziął do ręki ciemny rzemień, którym na co dzień sznurował koszulę, zręcznie 

owinął go wokół palców i napiął.

— Garota.

Krawędzią karty kredytowej bez trudu obciął wystający kawałek ściany i podał go 

dziewczynie.

— Gilotyna.

Przewrócił pas na drugą stronę i odsłonił trzy ukryte kieszenie.

— Ładunki wybuchowe, elektroniczny wytrych, piła.

Odłożył pas na stół i wskazał na buty.

— W prawym w obcasie jest dodatkowy ładunek wybuchowy. Z czubka wysuwa się 

ostry kolec, przydatny przy wspinaczce. W lewym jest taki sam kolec i w obcasie zwykły 

wytrych.

Usiadł, jakby nagle się zmęczył. Wskazał pozostałe druty, jakieś igły i dziwne kawałki 

metalu.

— Szpilka za uchem, drut w oku — śmierć. Wszystko, czego sobie życzysz.

— Już rozumiem — przerwała mu w pół słowa.

Przez dłuższą chwilę stała w milczeniu, przyglądając się zgromadzonym zbiorom. Jedna 

rzecz wydała jej się ważniejsza od wszystkich innych. Wzięła ją do ręki.

Była to czarna pochwa z najprzedniejszego zamszu, otulająca zacne ostrze. Rękojeść 

wyglądała jak cięta z obsydianu, lecz okazała się ciepła w dotyku.

Miri ścisnęła ją mocniej w palcach i wyciągnęła nóż z pochwy.

Ostrze zamigotało w świetle tysiącem promieni, mieniąc się kryształową czernią i 

zielenią. Mogłaby przysiąc, że było żywe.

Niemal z nabożną czcią schowała je z powrotem. Rękojeść wcale nie pasowała do jej 

dłoni. Zrobiono ją dla kogoś innego. Bez słowa podała nóż Liadenowi.

Odruchowo wyciągnął rękę, lecz natychmiast zacisnął pięść i ją opuścił.

— Dostałeś to od Szlifierza — stwierdziła sucho Miri — więc pozwól, że coś ci 

wyjaśnię. Jeśli zabijesz mnie tym nożem, to będzie znak, że miałeś powód. Wcale nie będę 

protestować. — Groźnie zmarszczyła brwi. — Zabierz go!

Z ociąganiem wziął nóż do ręki i pieszczotliwie pogładził lśniącą rękojeść.

Miri gwałtownie odwróciła się w stronę stołu.

— I to także! Zabieraj wszystko! Schowaj, wyrzuć... Nic mnie to nie obchodzi! Nie 

mam zamiaru tego przechowywać! To nie ma najmniejszego sensu! — Nagłym ruchem 

opadła na ławę, dysząc ciężko i dygocząc ze zdenerwowania.

— Miri, posłuchaj mnie. Mogę cię zabić...

Parsknęła jak rozzłoszczona kotka.

— To już przerabialiśmy, kosmito.

Pokręcił głową.

— Mogę cię zabić w każdej chwili. Stąpamy po cieniutkiej linii. — Musiał wyjaśnić jej 

to do samego końca! — Wystarczy, że na przykład wyjmiesz pistolet do czyszczenia. 

Zobaczę broń — i zginiesz. Wczoraj o mały włos uniknęłaś śmierci...

Z całej siły huknęła pięścią w stół i zerwała się na równe nogi.

— Uderzyłeś mnie gołą pięścią, cashutasie! Nigdy nie użyłeś wobec mnie broni! I 

wiem, że nie użyjesz!

Klapnęła na ławę tak szybko, jak przedtem wstała. Spojrzała na swoją rękę i na 

srebrnego węża z błękitnym klejnotem w paszczy.

— Nie wierzę, żebyś mógł mnie zabić — powiedziała. — Nie wierzę.

Val Con odczekał chwilę, a gdy uniosła głowę, spytał łagodnie:

— Miri, powiedz, ilu już zabiłem od dnia, w którym cię poznałem?

Jej oczy stały się okrągłe ze zdziwienia.

— Nie liczyłeś? Ale to byli obcy. Broniłeś się, brałeś udział w walce. A zeszłej nocy... 

Nie byłeś sobą. Przeżyłeś szok. Dobrze wiedziałam, że gdy się obudzisz, zaatakujesz mnie 

jak walczący tygrys. Myślałam jednak, że uda mi się uniknąć twoich ciosów. Nie wyszło, no

i teraz mamy o co się kłócić. Ale żyjemy.

— Miri...

— Nie! — krzyknęła na całe gardło. — Nie chcę już o tym słyszeć — dodała 

spokojniejszym tonem. — Zabij mnie, aby udowodnić, że nie miałam racji. Rozumiesz, 

accazu Nigdy w życiu nie miałam do czynienia z takim postrzeleńcem. Jeśli chcesz, możesz 

to uznać za komplement. A wiesz, co zrobiło z ciebie wariata? Ten... ten budzik, co siedzi w

twojej głowie i wciąż gada od rzeczy! Ludzie to nie cyferki. W każdej sytuacji jest mnóstwo 

rozwiązań, zależnie od przypadku, kondycji, pogody... Tego nie można obliczyć. — Potarła 

twarz rękami i wzięła głębszy oddech. — Wywal to w końcu z siebie, a będziesz zdrowszy! 

Daj sobie spokój ze szpiegowaniem i weź się za omnichorę... — Głos uwiązł jej w gardle.

Val Con czekał cierpliwie, patrząc na nią spod oka.

— Och, chyba za dużo gadam. — Wstała z ławy i machnęła ręką. — Zawrzyjmy 

układ. Wskaż mi teraz drogę do spiżarni, a ja zrobię nam coś do jedzenia, zgoda? A ty 

przez ten czas, na litość Pantha, posprzątaj ze stołu!

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Volmer.

Dużo musieli zapłacić, żeby usłyszeć to jedno słowo, ale rozkaz wyraźnie mówił, żeby 

nie liczyć się z kosztami. Justin Hostro tylko skinął głową, kiedy dowiedział się, co kupił — i 

wydał nowe dyrektywy, związane z jeszcze większymi wydatkami.

Statek. Dwa tuziny najlepszych ludzi. Broń. Zebrać to wszystko razem i jak najszybciej 

wysłać na Volmer.

Matthew skłonił się i obiecał osobiście dopilnować realizacji tego polecenia.

* * *

Val Con zawiązał rzemyki koszuli, wzuł buty i zapiął pas na biodrach. Ze sterty broni 

wybrał pistolet i dwa noże, klanowy i do miotania. Z niechęcią spojrzał na wszelkie igły, 

gadżety i mikstury. Nie lubił ich już podczas szkolenia. Po namyśle wziął jeszcze tylko drut i 

kartę kredytową.

Resztę zgarnął pod pachę, poszedł w kąt sterówki i otworzył skrytkę w pozornie 

gładkiej ścianie. Wrzucił wszystko do środka i zatrzasnął drzwiczki, po czym wrócił do 

konsoli, przekręcił dwie gałki i z zadowoleniem skinął głową, czując lekką wibrację.

Miri uniosła głowę znad stołu zastawionego różnymi smakołykami.

— Co ty wyprawiasz?

— Wywaliłem to wszystko w kosmos. — Wzruszył ramionami. — Prawdę mówiąc, z 

niemałą przyjemnością. Za pierwszym razem, gdy zobaczyłem fiolkę wypełnioną kwasem, 

to niemal się porzygałem. — Usiadł na brzegu stołu i przypatrywał się jej przez chwilę.

Miri nakryła garnek, w którym przygotowywała suflet z grzybami, i podała Val Conowi 

kubek.

— Kolacja będzie gotowa za mniej więcej czterdzieści pięć minut. Mam nadzieję, że 

lubisz suflet z grzybami, bo nie znalazłam niczego więcej w tym pudle. Nie krzyw się 

przypadkiem na wino, bo innego nie ma — dodała z uśmiechem. — Przepraszam za te 

„kieliszki”, ale były tylko takie.

— Całkiem poręczne.

Wypił łyk wina i z uznaniem pokiwał głową.

— Właśnie, obawiałam się, że będzie dobre — powiedziała z żalem Miri.

— Bo jest dobre — odparł zdziwiony. — Sama spróbuj.

Ostrożnie umoczyła usta i westchnęła.

— No właśnie. Kłopot w tym, że do dobrego łatwo się przyzwyczaić, potem krzywisz 

się na kynak.

— Liz wspominała mi, że lubisz wykwintne rzeczy — mruknął.

— Nieprawda! — zaprotestowała ostro. — Najwyżej mogła powiedzieć, że się na tym 

nie znam. Moim zdaniem, piękno boli tak samo, jak brzydota. To stara prawda. — Łypnęła 

ponuro w jego stronę.

Bez zmrużenia powiek wytrzymał jej spojrzenie i spokojnie popijał dalej wino.

Po chwili Miri wzruszyła ramionami.

— Szlifierz wspominał mi, że jesteś dobry i wyrozumiały.

Skrzywił się, jakby trafiła go w jakieś czułe miejsce.

— Niektórzy tak myślą...

— No właśnie. — W jej głosie było słychać niedowierzanie.

Ma powody do wątpliwości, uznał Val Con.

— Szlifierz... — zaczął pomału. Nagle chciał sam usłyszeć wypowiedziane na głos 

imiona wszystkich tych, którzy go kochali. — Shan, Nova, Anthora...

— Sami krewni — zakpiła.

— Daria...

Za późno ugryzł się w język. Miri spojrzała na niego z zaciekawieniem.

— Daria? A to kto? Nauczycielka z podstawówki?

— Byliśmy kochankami.

— A potem odkryła twój sekret? Twoją prawdziwą naturę?

Val Con pociągnął długi łyk wina i popatrzył w głąb kubka.

— Umarła — powiedział wyraźnie.

— Zabiłeś ją?

Poderwał głowę, zacisnął usta i spojrzał na nią wściekłym wzrokiem.

— Nie. Nie doszedłem jeszcze do takiego stanu, żebym mordował tych, których 

kocham.

Głośno postawił kubek na stole, wstał i odszedł.

Miri długo patrzyła za nim pustym i nieruchomym wzrokiem, głęboko oddychając. 

Kiedy już doszła do siebie, wzięła kubek i poszła szukać Val Cona.

* * *

Ten-Kto-Czuwa zjawił się przed obliczem T’caraisa pod eskortą czterech ludzi. 

Szlifierz nie zwrócił na niego najmniejszej uwagi, ale spytał uprzejmie przybyłych gości, czy 

nie są przypadkiem głodni lub spragnieni. Odpowiedzieli mu równie grzecznie, że po 

szczęśliwym wypełnieniu misji muszą natychmiast wracać na stację.

Kiedy wyszli, Szlifierz wreszcie spojrzał na syna siostry własnej siostry.

— Co chciałbyś mi powiedzieć o swoim zachowaniu? — spytał w handlowym.

— Kuzynie... — zaczął Stróż w języku żółwi.

Szlifierz uniósł rękę.

— Z tego, co słyszałem, dość słabo znasz język handlowy, więc musisz więcej ćwiczyć.

Nie mów zatem po naszemu.

— Kuzynie — powtórzył Stróż, choć barbarzyńskie słowa z niemałym trudem 

przechodziły mu przez gardło — wstyd mi za to, co się stało. Zdenerwowało mnie 

zachowanie osób, które w swojej łaskawości obdarzyłeś takim zaufaniem, że oddałeś im 

nasz... nasz statek. Przejęty tym, dopuściłem się niecnego czynu wobec stworzenia... wobec 

istoty o wiele słabszej ode mnie...

— Przerwij.

Stróż umilkł i cierpliwie czekał, starając się zachować resztki godności. Szlifierz 

przyglądał mu się przez chwilę.

— Na pewno skorzystasz na tym, jeżeli mi opowiesz coś więcej o tych ludziach, którzy 

zjawili się na naszym statku — powiedział. — Słucham.

— Przybyli razem, T’caraisie. Jedno z nich miało ciemną sierść, a drugie nieco 

jaśniejszą. Byli bardzo mali. To ciemniejsze przerwało mi w pół słowa, zanim zdążyłem się 

przedstawić. Powiedziało, że nie ma czasu, i żebym ich natychmiast...

— W tym przypadku właściwym słowem jest „on”, gdyż mówisz o ludzkim samcu. 

Osobnik o jaśniejszym futrze to samica, więc zgodnie z gramatyką języka handlowego 

należy określać ją słowem „ona”. Mów dalej.

Stróż w duchu jęknął z poniżenia. Musiał pokornie wysłuchiwać nauk, jakby przed 

chwilą wyszedł z jaja! Zgnębionym głosem podjął przerwany wątek opowieści.

— ...prowadził do sterówki. Chciał wiedzieć, jak kierować statkiem. Spełniłem 

wszystkie jego prośby i nastawiłem kurs na planetę Volmer, czyli V-8735-027-3. Potem 

kazał, bym ci powtórzył te oto słowa... — Przerwał, czekając na pozwolenie.

Szlifierz krótko machnął ręką i Stróż skrupulatnie wyrecytował słowa Val Cona.

— „Chciałbym, abyś coś przekazał mojemu bratu Szlifierzowi...”

Kiedy dobrnął do samego końca, znów zrobił niewielką przerwę. T’carais dał mu znak, 

żeby mówił dalej.

— Później polecił mi opuścić statek w najwyższym pośpiechu i dodał przy tym 

ostrzegawczym tonem, że start nastąpi za pięć standardowych minut. Ani razu, kuzynie — 

krzyknął Stróż, nie panując dłużej nad sobą — nie potraktował mnie z należytym 

szacunkiem! Nie przedstawił się, nie podał mi imienia swojej towarzyszki, nie zapytał o 

moje...

— Zamilcz teraz — rozkazał Szlifierz.

Zamknął oczy i otworzył je dopiero po dłuższym czasie.

— Jesteś młody — powiedział — i pewnie dlatego nie znasz osoby, z którą 

rozmawiałeś. To może w pewnym stopniu usprawiedliwiać twoje zachowanie, chociaż z 

drugiej strony powinieneś lepiej zapamiętać, że masz do czynienia z moim bratem.

— Wiedz zatem, Niedouczony, że ów człowiek obecnie nosi pełne imię: Val Con 

yos’Phelium Zwiadowca, Artysta Sztuk Efemerycznych, Zabójca Najstarszego Smoka, z 

Klanu od Źródła Średniej Rzeki z Jaja Hodowcy Zielonodrzewa z Gniazda Wytwórców 

Włóczni, Twardziel. Wiedz także, iż w pełni zasłużył na to, aby nazywać się moim bratem. 

Na koniec dodam, że wciąż jest bardzo miody. Gdyby należał do naszego ludu, nie nosiłby 

na plecach nawet pierwszego pancerza.

— Po namyśle — ciągnął — nie mogę oprzeć się wrażeniu, że mój brat obawiał się o 

swoje życie. Doceniam to, że na moment przerwał wszelkie czynności mające na celu 

ochronę jego i jego towarzyszki, i przekazał mi słowa miłości i oddania. Nie widzę w tym 

niczego zdrożnego, za to wstyd mi za to, że ktoś z mojego klanu tak dalece uległ 

uprzedzeniom, że nie dostrzegł tego i nie docenił.

Stróż pochylił głowę.

— Bardzo głęboko przemyślę to, co teraz powiedziałeś, T’caraisie.

— Uczyń tak. A teraz dokończ swoją relację. Jak to się stało, że niejaki Herbert Alan 

Costello doznał krzywdy na ciele za sprawą członka naszego klanu?

— Kiedy twój brat kazał mi odejść, T’caraisie, szybko pokonałem tunel wiodący na 

korytarz, zamknąłem śluzę i dałem znać na pokład, że już jestem na stacji. Po drżeniu ścian 

poznałem, że statek wystartował. W tej samej chwili ktoś zawołał w języku handlowym: 

„Hej, ty!”. Dopóki Herbert Alan Costello nie położył mi ręki na ramieniu, nie wiedziałem, że 

te słowa są skierowane właśnie do mnie.

Wzdrygnął się na to wspomnienie i urwał. Szlifierz dał mu znak, żeby mówił dalej.

— Spytał, dokąd polecieli twój brat i jego towarzyszka. Kiedy mu nie odpowiedziałem,

rzucił kilka ostrzejszych słów, które na dobrą sprawę można było uznać za groźbę. 

Wspomniał bowiem, że zna sposoby, aby mnie zmusić do mówienia. Przyznaję, że 

słuchałem go z pewnym roztargnieniem, wciąż jeszcze przeżywając spotkanie z twoim 

sławnym bratem. Herbert Alan Costello powtórzył swoją groźbę i dźgnął mnie placem. 

Wówczas go ugryzłem. — Stróż schylił się nisko. — Wstyd mi za to, T’caraisie.

— Tak być powinno. Pójdziesz teraz do kuzyna Selektora i powiadomisz go, że za 

moją zgodą może dowolnie tobą rozporządzać. Przemyśl to, co przed chwilą ode mnie 

usłyszałeś, a o karze porozmawiamy innym razem.

— Tak jest, T’caraisie.

* * *

Był w atrium. Leżał na brzuchu na małej łączce pokrytej świeżą niebieską trawą, z 

brodą opartą na splecionych dłoniach. Nie drgnął nawet, kiedy usłyszał, że ktoś wchodzi.

W pierwszej chwili Miri miała ochotę podciąć sobie gardło, ale potem doszła do 

wniosku, że to byłoby zbyt tchórzliwe wyjście. Usiadła zatem po turecku w takim miejscu, 

żeby Val Con mógł ją zobaczyć, kiedy tylko zechce odwrócić głowę.

Ale on nie zechciał.

Miri uszczypnęła się, żeby sprawdzić, czy to wszystko dzieje się naprawdę, i oblizała 

nerwowo wargi.

— Przykro mi, że swoim zachowaniem przywiodłam cię do żalu — powiedziała po 

górnoliadeńsku. Mówiła całkiem poprawnie, chociaż chwilami trochę się zacinała. — Boli 

mnie, że sprawiłam ci przykrość, ale zrobiłam to przypadkiem, chcąc powiedzieć coś 

bardzo ważnego. To jednak w żadnym stopniu mnie nie usprawiedliwia. — Wzięła głębszy 

oddech i dokończyła krótko po terrańsku:

— Po prostu zachowałam się jak głupia suka. Drgnął i popatrzył na nią.

— Miri...

— Przecież mówię, że przepraszam! Skąd miałam wiedzieć, że tak ci to dopiecze? 

Wręcz byłeś gotów utopić mnie w łyżce wody...

Roześmiał się.

— Miri, jak możesz wygadywać takie bzdury?

Wyciągnęła w jego stronę kubek.

— To twoje wino.

Co prawda nie wziął go do ręki, ale przynajmniej usiadł przodem do niej i oparł dłonie 

na kolanach.

— Liz faktycznie powiedziała, że piękno cię oszałamia.

— Dobrze chociaż, że nie oskarżyła mnie o nadmierną czułość. — Wbiła wzrok w głąb 

kubka.

— Zapewne była przekonana, że sam to zauważę.

Spojrzała mu prosto w twarz, niepewna, co odpowiedzieć.

— Teraz ty się ze mnie naśmiewasz.

— Ja? Nic podobnego. Po prostu terrański nie bardzo nadaje się do prawienia sobie 

komplementów.

— W przeciwieństwie do liadeńskiego — przyznała — bo w nim w ogóle trudno 

sklecić najprostsze zdanie.

— Gómoliadeński rzeczywiście brzmi sztywno i oficjalnie — mruknął z namysłem. — 

Ale chyba dlatego, że w swojej zasadniczej funkcji jest podobny do terrańskiego. Przede 

wszystkim służy wymianie informacji w kwestiach technicznych, handlowych i tak dalej. 

Trzyma ludzi na dystans. Niskoliadeński natomiast wyraża wszelkie uczucia. Jest bardziej... 

ludzki. W gruncie rzeczy jego ciepło polega na intonacji. To coś takiego jak „nieme” nuty, 

wydobywane z omnichory dla podkreślenia innych dźwięków...

— Zapewne trudno się tego wszystkiego nauczyć.

— O wiele łatwiej niż wytłumaczyć. Przekonała się o tym Anne, i chyba dlatego nigdy 

nie skończyła drugiego podręcznika.

Miri poruszyła się nerwowo. Kubek z winem ciążył jej w dłoniach.

— Znalazłam w bibliotece Szlifierza jedną z jej książek. Trochę się pouczę, zwłaszcza 

że przez bite trzy tygodnie nie mam nic więcej do roboty.

Val Con przyjrzał jej się uważniej.

— A potem wrócisz do rodziny?

— Nie mam... Och, pewnie myślisz o klanie Jakmutam? — Pokręciła głową. — To 

przecież żadna rodzina.

— Należysz do klanu Erob, Miri. Na pewno będą z ciebie dumni.

— Niby dlaczego? — zapytała ze szczerym zdumieniem.

— Jesteś córką klanu — odważną, mądrą i zdecydowaną. Szybko myślisz i równie 

szybko działasz. Nie znam rodu, który świadomie wyparłby się tak cennego skarbu. Na 

pewno uznaliby twoje pochodzenie.

— I co z tego? — spytała. — Wcale ich nie znam i oni mnie też nie znają. 

Podejrzewam, że w razie jakiejś wpadki nie poszłabym do nich po pomoc. Prędzej 

zwróciłabym się do Szlifierza.

Zapadła chwila ciszy.

— Tak byłoby najlepiej — cicho przytaknął Val Con.

Miri ostrożnie postawiła kubek z winem na trawie. Val Con uparcie udawał, że go nie 

widzi.

— Jak to się stało, że Szlifierz uznał cię za brata? — zapytała, by przerwać 

nieprzyjemne milczenie.

Uniósł brwi.

— Za sprawą smoka, którego zabiliśmy razem.

— Smoka?

— Możesz mi wierzyć, znam się na tym. Smok jest w herbie Korvalów.

— Ział ogniem i tak dalej?

— To był smok. Naprawdę, bez cienia wątpliwości. Miał w paszczy trzy razy więcej 

zębów niż potrzeba i trzy razy dłuższych niż normalnie. Coś okropnego.

Miri przyglądała mu się podejrzliwie. Wyczuwała w jego słowach nieuchwytną drwinę 

— może to przez ten chytry błysk w oku albo cień uśmiechu?

— Powiadasz zatem, że go zabiliście... — westchnęła. — Szlifierz miał kryształowy 

nóż, a ty garść kamieni.

— Nie. On miał włócznię, a ja pistolet, ale bestia była tak ogromna, że nie warto było 

marnować naboi. — Pokręcił głową. — Zgłupiałem ze strachu. Po omacku szukałem u 

pasa jakiejś większej broni. Znalazłem tylko rakietnicę, więc strzeliłem mu prosto w gębę. 

Zamroczyło go to na tyle, że Szlifierz mógł go zakłuć. Zwykły łut szczęścia.

— Niektórzy mają go więcej niż inni — mruknęła bez przekonania. — I to już 

wszystko? Niczego przypadkiem nie zmyśliłeś?

— A niby po co? — Popatrzył na nią szeroko rozwartymi oczami. — Tak było, jak 

powiedziałem. Szlifierz może to potwierdzić.

— Wciąż ci nie wierzę — odpowiedziała i uniosła rękę. — Ale nieważne. Nie chcę 

żadnych przysiąg. — Wskazała palcem na kubek. — Nie chcesz wina?

— Ależ chcę! — zawołał, lecz nie sięgnął po kubek. Nawet nie spojrzał w jego stronę. 

Spoważniał i popatrzył na Miri. — Dlaczego?

Szlag by to trafił, pomyślała.

— Co dlaczego?

Val Con odgarnął z czoła kosmyk włosów. Odczekał chwilę, lecz Miri milczała. Wydął 

usta.

— No dobrze... Dlaczego wciągnęłaś mnie w tę pułapkę?

Oblizała spierzchnięte usta.

— Chciałam ci udowodnić... Chciałam, byś zrozumiał, że już nie jesteś tym, kim byłeś 

przedtem. A może nawet nigdy nim nie byłeś? — Zastanawiała się przez chwilę, szukając 

odpowiedniego słowa. — Każdy, kto coś robi w życiu, wstydzi się niektórych rzeczy. 

Najważniejsze, żeby wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski i po raz drugi nie powtarzać 

tych samych starych błędów. — Zaczerpnęła tchu. — Nie wolno ci... Nie masz 

najmniejszego prawa brać na siebie winy za to, co zrobiłeś z czyjegoś polecenia! 

Szczególnie wówczas — dokończyła podniesionym głosem — kiedy dobrze wiemy, że 

wleźli ci do głowy w wojskowych kamaszach i nafaszerowali umysł jakimiś świństwami!

Uśmiechnął się.

— I wymyśliłaś sobie, że mi to udowodnisz? Kiedy właściwie doszłaś do wniosku, że 

nie musisz się mnie obawiać?

— Po prostu... nie chcę, żebyś umarł. Zmiana psychiki to też rodzaj śmierci, prawda?

Nastąpiła chwila ciszy.

— Może. Lecz tak naprawdę co cię to obchodzi?

Drgnęła nieznacznie, jakby chciała się poruszyć, ale bała się zerwać delikatną nić 

porozumienia.

— Mówiłeś mi, że byłeś Zwiadowcą. Pierwszym-w-Zwiadzie...

— Byłem.

— Pamiętasz może, jak to było?

Gwałtownie zmarszczył brwi.

— A dlaczego miałbym zapomnieć?

— Tylko sprawdzam — odpowiedziała rzeczowym tonem. — Szpieg to przecież nie to 

samo, co Zwiadowca.

— Nie — przyznał ze spokojem. — Zwiadowca musi przejść solidny trening, żeby stać

się prawdziwym szpiegiem. — Odczekał chwilę i dodał cicho: — Odbyłem pełne szkolenie.

— Ale ciągle pamiętasz czasy, kiedy byłeś w Zwiadzie. To dużo więcej, niż się 

spodziewałam — urwała nagle i zaczęła jakby z innej beczki:

— Masz przyjaciół... Choćby Szlifierza. — Odzyskiwała nieco pewności siebie. — 

Obchodzisz mnie, bo widzę, że próbujesz być moim przyjacielem. Może sam nie wiesz, 

dlaczego... Ale nie szkodzi. Ja też cię lubię z bliżej mi nie znanych powodów.

— Przyjaciele — ciągnęła głosem mentora, wygłaszającego zasadnicze prawdy — są 

po to, żeby sobie wzajemnie pomagać. Bez tej pomocy, świat wkrótce ległby w gruzach. 

Bardzo nie lubię, gdy coś się rozłazi, więc dbam o swoich przyjaciół. — Popatrzyła uważnie 

na Val Cona i ze zdumieniem spostrzegła, że na jego twarzy maluje się niepewność. — 

Rozumiesz mnie, Twardzielu?

Zamknął oczy i spuścił głowę.

— Przegrałam? — zapytała po nieznośnie długiej chwili, kiedy już nie mogła wytrzymać 

napięcia.

Drgnął i spojrzał na nią.

— Mam nadzieję, że nie — mruknął, a potem wyprostował się z radosnym uśmiechem.

— Dobrze mieć przyjaciela.

Wziął kubek do ręki, pociągnął solidny łyk wina i podał go swej towarzyszce.

Przyglądała mu się nieufnie. Val Con uśmiechnął się jeszcze szerzej i zachęcająco 

kiwnął głową.

Miri poczuła, że coś ją ściska w dołku. Chwyciła kubek i wysączyła wino do ostatniej 

kropli. Uśmiechnęła się do Val Cona.

Zerwał się na równe nogi i podał jej rękę. Miri przyjęła ją z wdzięcznością i też wstała.

— Myślisz, że obiad jest już gotowy? — spytał, kiedy szli ogrodową ścieżką w stronę 

porośniętych ukwieconym pnączem drzwi.

— Myślę, że już dawno się spalił — odpowiedziała. — Nigdy nie byłam dobrą 

kucharką.

* * *

Skok rozpoczął się pół godziny temu. Val Con zastygł w bezruchu i spojrzał ponad 

ramieniem Miri — tam, gdzie przed chwilą coś się poruszyło.

Podłoga zaczęła pękać i z brązowej zmieniła się w fioletową. Val Con westchnął i 

zamknął oczy.

— Już się zaczęło? Ostatnim razem ruszyło dopiero po godzinie.

Na chwilę otworzył oczy.

— Ty też?

— A co, myślałeś, że jesteś wyjątkiem? — Ściana za jego plecami rozbłysła na 

pomarańczowo. — Ohyda. Nigdy nie lubiłam tego koloru. — Westchnęła. — Cholernie 

głupi sposób podróżowania.

Val Con upił nieco wina i wykonał nieokreślony ruch ręką, w której trzymał kubek.

— To niby jest efekt skoku?

— Tak przynajmniej twierdzą uczeni w piśmie — odparła. — W „Lotach kosmicznych 

dla cymbałów” przeczytałam, że chodzi tutaj o specyficzne właściwości elektronów. Ponoć 

taki elektron umie pojawić się na nowej powłoce, zanim opuści starą. Wniosek stąd, że 

statek Clutchów i wszystko, co się tu znajduje — łącznie z nami — jest podczas lotu w 

dwóch miejscach naraz.

Pociągnęła solidny łyk wina. Starała się nie zauważać, że stół błyszczy wewnętrznym 

światłem i pulsuje.

Val Con gapił się na nią ze zdumieniem.

— Popraw mnie, gdyby się mylił — mruknął. — Chcesz powiedzieć, że nasze 

elektrony — powtarzam: nasze, jak to słusznie przed chwilą podkreśliłaś — przemieszczają 

się... jakby dwukrotnie?

— Z grubsza chyba o to chodzi, ale jestem żołnierzem, a nie fizykiem.

Zerknął ponad jej ramieniem w głąb sterówki. Podłoga połyskiwała, rozrywana 

ciemnymi błyskawicami, znad tablicy rozdzielczej buchały kłęby fiołkowej i zielonej pary, a 

ława pilota pokryła się niebieskimi krętymi wzorkami.

Val Con zaczerpnął tchu, wypuścił powietrze i mruknął coś cicho pod nosem w języku, 

który przypominał tłuczenie szkła stalowym młotem.

— Co tam znowu? — zagadnęła go Miri.

— Nieważne. Najmłodsza z kuzynek Szlifierza nie powinna słuchać takich rzeczy, 

zwłaszcza gdy dotyczą świeżo poznanych krewnych.

— Właśnie o tym myślałam. — Dopiła wino i ostrożnie postawiła kubek na 

rozmigotanym stole. — Na ile Szlifierz różni się od nas... na przykład sposobem myślenia? 

A może wcale nie dostrzega tego, co my widzimy? — Nieznacznie zmarszczyła brwi. — Bo 

my to widzimy, prawda? Wzruszył ramionami.

— Chyba tak, jeśli wyjdziemy z założenia, że nasz proces myślowy jest czymś w 

rodzaju przeżycia.

— Te wizje są nietrwałe — oznajmiła Miri. — Znikają w tle, kiedy tylko skupisz się na 

czymś innym. W gruncie rzeczy możemy przespać najbliższe trzy tygodnie. Albo nie... 

Ostatnio śniły mi się potworne koszmary. A tobie?

Val Con patrzył na główny ekran nawigacyjny, wypełniony ruchliwą ławicą 

różnokolorowych rybek.

— Nie miewam snów — mruknął i spojrzał na dziewczynę. — Coś mi podpowiada, że 

ów pyszny suflet może nam się znudzić do końca podróży. Może pójdziemy razem na małe 

oględziny? Dobrze by było znaleźć spiżarnię z ludzkim jedzeniem.

— Kawę! — zawołała z błyszczącymi oczami.

Wstał i przeciągnął się z uśmiechem.

— Tutaj zdarzają się dziwne rzeczy.

* * *

Kapitan Khaliiz z floty Yxtrangu zerknął na odczyt skanera. Samotny statek, kiepsko 

chroniony, trzy formy życia na pokładzie. Bez wątpienia terrański. Marny łup, lecz w 

obecnych czasach trudno o coś lepszego, a przecież trzeba nakarmić załogę.

— Wchodzimy w normalną przestrzeń.

Obca jednostka pojawiła się tuż przed nimi. Prywatny jacht, w zasadzie ufny tylko we 

własną szybkość. Khaliiz widział już kiedyś dwie podobne łajby, wynajmowane przez 

wycieczkowiczów. Żadnych żołnierzy, zero broni i słabe osłony.

— Kontakt wzrokowy — oznajmił Adiutant, gdy rozległ się dźwięk gongu. — 

Łączność — dodał chwilę później. — Widzą nas.

Obcy statek wykonał manewr skrętu i zaczął się oddalać.

— Sygnał radiowy — rzucił Adiutant. — Wezwanie o pomoc.

— Ktoś odpowiada? — spytał Khaliiz.

— Nie. — Głos Adiutanta pobrzmiewał wyraźną radością w przewidywaniu bitwy.

Khaliiz też był zadowolony.

— Za nim.

* * *

Szlifierz podszedł do monitora, żeby osobiście odebrać połączenie i z szacunkiem skinął 

głową rozmówcy.

— Och, to pan Xavier Ponstella Ing — powiedział. — Życzę dnia pełnego szczęścia i 

radości.

— Nawzajem — odparł Ing z niskim ukłonem. — Na pańską prośbę zdobyłem pewne 

informacje o Herbercie Alanie Costello.

— To bardzo uprzejmie z pańskiej strony. Jak on się czuje? Czy już coś więcej 

wiadomo o jego zdrowiu?

— Palce zostały przyszyte i lekarze są przekonani, że regeneracja kości i połączeń 

nerwowych to tylko kwestia czasu. Oczywiście najbliższe dni pokażą, czy wszystko się 

udało, ale możemy być dobrej myśli.

— Niezmiernie miło mi to słyszeć. Powtórzę to kuzynowi, na pewno też się ucieszy.

Ing był akurat odmiennego zdania, ale nie chciał robić staruszkowi przykrości.

— Jeśli zaś chodzi o pozostałe sprawy... Herbert Alan Costello jest zatrudniony u 

pewnego biznesmena z Econsey, nazwiskiem Justin Hostro. Przykro mi, ale sekretarz pana 

Hostro nie chciał ze mną rozmawiać o zarobkach Herberta Alana Costello...

— Znam pana Hostro — przerwał mu Szlifierz w zupełnie nieżółwi sposób. — 

Mieliśmy wspólne interesy. Zwrócę się w tej sprawie bezpośrednio do niego. Tak... Chyba 

tak będzie najlepiej. — Jeszcze raz skinął głową widocznej na ekranie postaci. — Szczerze 

doceniam pańską uprzejmość. Dziękuję za opiekę nad moim kuzynem i przychylność 

wobec naszych obyczajów. Mój klan nigdy panu tego nie zapomni.

— Zawsze do usług — zapewnił go.Ing. — To należy do moich obowiązków. Rad 

jestem, że mogłem pomóc.

— Zatem pozwoli pan, że się pożegnamy, panie Xavierze Ponstello Ing. Oby pańskie 

dni były ciepłe i słoneczne.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Dość tego, pomyślał ponuro Val Con. Niestety nic nie wskazywało na to, by 

upragniony koniec miał nastąpić w najbliższym czasie.

Wizje, tak jak mówiła Miri, były dość łatwe do zwalczenia. Wystarczało nieco 

koncentracji i samozaparcia, żeby nie dać się zwieść kolorom lub rozedrganym drzwiom, 

ścianom i sufitom.

O wiele gorzej było z doznaniami fizycznymi.

Przy każdym ruchu czuł delikatną pieszczotę koszuli. Niemal z rozkoszą gładził swe uda 

w skórzanych spodniach. Kiedy odgarniał dłonią włosy z czoła, to prawie płakał ze 

wzruszenia, taką przyjemność sprawiał mu ich miękki, jedwabisty dotyk. Zły na siebie, 

pociągnął ręką po migoczącej ścianie, ale nic nie pomogło.

Wszystko wokół było tak cholernie miłe!

Ba, żeby tylko... Miri szła parę kroków przed nim, więc mógł bez najmniejszych 

przeszkód podziwiać jej zgrabną, silną sylwetkę i kuszący ruch rozkołysanych bioder. To, 

że zachwycał go ten widok, przyjął w zasadzie bez zdziwienia. Już od pewnego czasu lubił 

na nią patrzeć, i wcale się tym nie przejmował.

Teraz jednak, porwany zmysłową pieśnią, śpiewaną na wiele głosów przez jego umysł i 

ciało, znalazł się w kłopocie.

Coś mignęło i wewnętrznym okiem ujrzał świetlistą liczbę. Miał spore szansę, by 

spędzić z nią przyjemne chwile. Owszem, przyjemne — lecz nie dla niej. SPW w granicach 

zero-dziewięćset osiemdziesiąt pięć, a zero-dziewięćset dziewięćdziesiąt trzy.

Precz mi sprzed nosa! — warknął w duchu i liczby znikły, pozostawiając po sobie 

metaliczny posmak.

Musi znaleźć sobie jakieś bezpieczniejsze miejsce. Tak będzie o wiele lepiej dla nich 

obojga. Przyspieszył kroku i znalazł się koło dziewczyny. Miri lekko zadarła głowę i 

spojrzała na niego z uśmiechem, a on widział tylko kształtną linię jej szyi aż do miejsca, w 

którym resztę zakrywał kołnierzyk śnieżnobiałej koszuli.

Stanął jak wryty, zamknął oczy i zacisnął zęby. Znowu źle.

Jej ciepła dłoń spoczęła w jego ręku. Natychmiast otworzył oczy i spojrzał na nią z 

przerażeniem. Stała blisko — o wiele bliżej, niż by sobie tego życzył — ale jeszcze nie za 

blisko.

Maleńka dawka namiętności nikomu jeszcze nie zaszkodziła. — Potrząsnął głową, 

jakby chciał przepędzić niestosowne myśli.

— Miałem dość długą przerwę.

— Z taką urodą? Gadaj zdrów. — Miri zaniosła się śmiechem. — Mało to 

zielonookich dzieci w całym kosmosie?

— Całe tabuny — przyznał smętnie — ale to nie moje.

— Błąd — mruknęła i przysunęła się tak niebezpiecznie blisko, że aż dotknęła go 

biodrem. Powoli, jakby czerpała z tego zmysłową przyjemność, przesunęła rękami wzdłuż 

jego boków, w górę, aż do ramion. — To nam pozwoli zapomnieć o podróży.

Objął ją w talii. Dygotał na całym ciele. Tak... — pomyślał z niezwykłą jasnością, 

wolny od wizji wywołanych lotem w nadprzestrzeni. Tak, tak, tak...

Nie.

Odsunął się odrobinę i spojrzał jej prosto w twarz; w lekkim skrzywieniu ust oraz 

głęboko w oczach odnalazł to, czego szukał. Chyba było tam już od dłuższej chwili, choć 

sama o tym nie wiedziała. W życiu zawsze starała się być szczera. Skoro więc umiała 

odrzucić uczucia na długo przedtem, zanim ujrzały światło dzienne...

Cofnął się jeszcze o centymetr.

— Zaczekaj. Zesztywniała i zacisnęła usta.

— Myślisz, że jestem równie zła jak Polesta?

W jej głosie dał się słyszeć smutek zmieszany z wyraźną ulgą.

— Och, Miri... — Wtulił twarz w jej ciepłe, jaśniejące włosy i potarł o nie policzkiem, 

chcąc lepiej poczuć ich cudowną miękkość. Odwrót miał wyliczony co do milisekundy. 

Oderwał ręce od jej smukłej talii. Wymagało to więcej siły i samodyscypliny niż walka z 

Polestą.

— Cóż...

Skrzywiła się i odwróciła głowę.

Val Con ujął jej drobną dłoń. Cierpliwie czekał, aż Miri znów na niego spojrzy.

— Poczekajmy, aż to się skończy — powiedział.

Zmarszczyła brwi.

— Słucham?

— Pogadamy później, w normalnej przestrzeni. — Przekrzywił głowę i uśmiechnął się 

smutno. — Nie gniewaj się na mnie.

Roześmiała się niemal bezgłośnie i napięcie zniknęło z jej twarzy. Cofnęła rękę i 

odwróciła się, żeby odejść.

— Ty naprawdę powinieneś się leczyć.

* * *

— Stróżu!

— Tak, T’caraisie?

— Przeproś w moim imieniu kuzyna Selektora za to, że narażam go na pewne 

niewygody, zabierając cię na rozmowę z panem Justinem Hostro.

— Tak, T’caraisie.

— Powiedz mu także, aby na nas czekał przez trzy standardowe godziny. Jeżeli po tym 

czasie nie wrócimy lub w inny sposób nie damy znać o sobie, niech zawiadomi mojego 

brata T’caraisia-na’aba. Ten z kolei, za moim przyzwoleniem, musi zająć się tą sprawą i 

zakarbować sobie w pamięci, że to Justin Hostro ponosi winę za naszą nieobecność i 

zatrzymanie czterech noży z naszego klanu.

— Dobrze, kuzynie.

— Może przesadzam z ostrożnością — powiedział Szlifierz łagodniejszym tonem — ale

w kontaktach z klanami ludzi można spodziewać się wszystkiego. Idź i zrób to, co mówię. 

Wychodzimy za piętnaście jednostek czasu zwanych tu minutami.

* * *

Łup był niemal bez wartości, lecz polowanie miało zbawienny wpływ na załogę. 

Kapitan Khaliiz, zadowolony, że poszczęściło mu się w łowach, skierował statek z 

powrotem w trzewia kosmosu.

* * *

— Którędy teraz? — spytała Miri, gdy dotarli do rozwidlenia korytarza.

Val Con rozważył sytuację i wskazał w prawo.

— Tam.

— Ty tu rządzisz.

Posłusznie podreptała za nim, spoglądając ponuro na zwodnicze ściany. To nie był 

dobry pomysł. Skierowała więc wzrok na idącego przed nią Val Cona. To też miało swoje 

wady, ale przynajmniej było troszeczkę przyjemniejsze. Przypomniała sobie ciepły dotyk 

jego silnych dłoni, obiecująco zaciśniętych na jej talii — i zagryzła usta aż do krwi, żeby iść 

dalej równym i spokojnym krokiem. Cała dygotała z pożądania.

Val Con zatrzymał się przy ścianie i schylił tuż, jakby coś przyciągnęło jego uwagę. Jak 

on w ogóle może w takiej chwili przyglądać się czemukolwiek? — pomyślała Miri. To było 

ponad jej siły. Oparła się o przeciwległą ścianę i czekała.

Val Con wodził rękami po przegrodzie, jakby próbował coś wymacać. Po kilku 

minutach wyprostował się i pokręcił głową.

— Co się stało? — spytała Miri.

— Tu jest spiżarnia, której szukaliśmy — powiedział, nie patrząc na nią. — Ale 

niestety, drzwi są zamknięte, a ja nie mogę otworzyć zamka. Wciąż mi ucieka i zmienia 

kształty.

Co za ironia losu! Tuż za ścianą znajduje się jedzenie, picie i muzyka, a on jest 

bezradny przez taką drobnostkę, jak niedoskonałe narzędzie ludzkiego wzroku...

Nagle tuż przed sobą, w przestrzeni zarezerwowanej zazwyczaj dla Pętli, ujrzał 

odpowiedź. Widział ją wyraźnie jak na dłoni, połyskującą bladym światłem. Był to szyfr do 

zamka. Powtórzył go w pamięci i drzwi — chociaż ich nie dotknął — posłusznie ustąpiły.

Gapił się na nie, niczego nie rozumiejąc.

— Nie wiedziałam, że to potrafisz — rozległ się z tyłu głos Miri.

— Bo nie potrafię — odparł i zrobił krok naprzód.

To nie była iluzja. Naprawdę znalazł się w spiżarni.

Chwilę później Miri oderwała się od ściany i weszła za nim.

To był błąd. Zaraz za progiem owionęły ją przeróżne wonie: przypraw, korzeni, wełny, 

drewna i wilgoci. Za dużo tego w połączeniu z innymi doznaniami i dręczącym ją 

pożądaniem. O wiele za dużo.

Siadła z rozmachem na pierwszej z brzegu skrzyni, przycisnęła ręce do piersi, skuliła się 

i zamknęła oczy. Trzęsła się jak dziecko w gorączce.

Nie wytrzymam tego, pomyślała. Osiem godzin? Niemożliwe!

— Miri. Miri!

— Co? — wychrypiała przez zaciśnięte gardło.

— Wyciągnij rękę i weź to ode mnie. Miri... Wyciągnij rękę. Miri... Słyszysz?

Wiedziała, że jeśli nie usłucha, on nie zostawi jej w spokoju. Spełniła zatem jego 

prośbę, powoli wyciągnęła rękę i z trudem otworzyła oczy.

Val Con siedział przed nią na rozchwianej podłodze i trzymał butelkę wina. Miri 

posłusznie wzięła ją od niego.

— Co dalej?

— Pij.

— Tak z gwinta?

Własny śmiech dziwnie zabrzmiał jej w uszach, lecz zaraz pomyślała sobie, że lepszy 

taki dowcip niż żaden.

— Wystarczy, że się naszukałem wina — z przyganą w głosie powiedział Val Con. — 

Nie było czasu na szukanie kieliszków. Pij.

Pokręciła głową.

— Ciągle mnie do czegoś zmuszasz, i to bez żadnych wyjaśnień...

— Alkohol przytępia zmysły — mruknął. — Pij.

— Idź do diabła!

Przytknął butelkę do jej ust.

— Mógłbym cię zmusić — wycedził po dłuższej chwili.

— Damski bokser. — Ale posłusznie pociągnęła łyk, i to tak, jak pije się kynak, nie dla

smaku, ale po to, żeby się upić.

Przerwała, żeby zaczerpnąć tchu, i z uśmiechem potrząsnęła głową.

— I pomyśleć, że uważałam cię za prawego chłopca...

Popatrzył na nią ze zdziwieniem.

— W odróżnieniu od lewego?

— W odróżnieniu od złego. — Tu nastąpiła przerwa na kolejny łyk wina. — To ja 

pochodzę ze złej dzielnicy. Żadnych pieniędzy, żadnych perspektyw, rozumu ani 

wychowania.

— Aha. W takim razie masz rację. Klan Korvalów jest bardzo stary. Mieliśmy dużo 

czasu, żeby się wzbogacić. Wziąwszy pod uwagę sumy, które poszły na moje 

wykształcenie, nikogo nie powinno dziwić, że w końcu trafiłem do Zwiadu. — Pociągnął z 

butelki. — Chociaż... bystry umysł nie jest przywilejem wyłącznie bogaczy.

— Nie? — Miri pochyliła się w jego stronę, co wiązało się z dużym ryzykiem, mimo że 

drgania podłogi znacznie zmalały. — To dlaczego mi odmówiłeś?

Uniósł brwi.

— Pobudzona percepcja. Ciągle lecimy w nadprzestrzeni.

— Mogłeś chociaż udawać. — Wyprostowała się i popiła wina. — A jak sobie 

poradziłeś z tym zamkiem w drzwiach spiżarni?

Przełknął solidny łyk i ostrożnie odstawił butelkę na podłogę.

— Kiedy byłem mały, okazało się, że umiem bez dotykania... przesuwać różne 

przedmioty. W mojej rodzinie takie zdolności nie są czymś nadzwyczajnym. Dalsze próby 

wykazały jednak, że to znikomy talent, więc go dalej nie rozwijano. Nauczono mnie tylko, 

jak nad nim panować, żeby nie przeszkadzał mi w życiu.

— Czasem lubiłem się nim pobawić, lecz kosztowało mnie to zbyt wiele pracy, aby 

myśleć o tym poważniej. Przeniesienie myślą filiżanki przez cały pokój trwało tyle, że lepiej 

było wstać, przejść przez pokój, wziąć ją do ręki i spokojnie napić się herbaty. Mniej stresu

i wysiłku. — Ponownie sięgnął po butelkę.

— A potem wszystko znikło. — Odetchnął głęboko i zanurzył się we wspomnieniach. 

— Podejrzewam, że ta moja... hmmm... wewnętrzna energia pochodziła z tego samego 

drugorzędnego źródła, które teraz napędza Pętlę.

Miri już się nie trzęsła, choć wciąż było jej przeraźliwie zimno.

— Drugorzędnego? — zapytała. — To stamtąd biorą się na przykład sny i... popęd 

seksualny, i to wszystko, co jest nam niezbędne do życia?

Zamknął oczy i skinął głową.

— Albo muzyka, czy choćby zdolności paranormalne. — Otworzył oczy. — W dniu, 

w którym cię poznałem, po raz pierwszy od czterech lat zasiadłem do omnichory.

Zmarszczyła czoło.

— Nie miałeś, a teraz masz... — mruknęła. — Czy to znaczy, że już po Pętli? A tak w 

ogóle, to co siedzi w tej twojej łepetynie? Jakaś maszynka?

— Bo ja wiem? — wzruszył ramionami. — Na pewno to nie jest żaden implant. To by 

nic nie dało, bo mózg odmówiłby współpracy. Szare komórki nie są chętne do takich 

ingerencji. — Z zastanowieniem popijał wino.

— To raczej jakiś narzucony mi superprogram...

Urwał, czując, że narasta w nim fala gniewu. Zimnego, zaciętego gniewu, a nie gorącej 

złości.

— I zagłuszający wszystkie inne programy znane pod wspólną nazwą Val Con 

yos’Phelium — dokończyła Miri, nie spuszczając wzroku z jego twarzy.

Nie odpowiedział.

— Val Con?

— Słucham.

— Nie lubię twojego szefa.

Uśmiechnął się na moment.

— Ja też nie.

— Ale mówiłeś, że już po wszystkim?

Od razu otrzymał odpowiedź w postaci świecącej liczby. Jego SPR na najbliższy 

miesiąc wynosiła zero przecinek zero sześć.

— Nie.

— Więc co się stało? Coś przecież powoduje, że... — Zamknęła oczy i natychmiast je 

otworzyła. — Napęd.

Val Con wysączył resztkę wina i przez chwilę przyglądał się poruszającej się butelce. 

Potem postawił ją na ziemi.

— Pewnie tak. Wygląda na to, że przy podwójnych skokach elektronów mam dziwną 

zdolność zachowania pełnej równowagi pomiędzy tym, co moje i nie moje. A nawet więcej. 

Nigdy przedtem magiczny wzrok nie pozwalał mi z taką dokładnością widzieć na przykład 

zamka w drzwiach i kombinacji szyfru.

Miri też już skończyła swoją butelkę.

— Co dalej?

— Jeszcze przez jakiś czas statek będzie leciał, a potem przejdzie w fazę spoczynku. 

— Val Con spojrzał na nią z leciutkim uśmieszkiem. — Lepiej ci?

— Lepiej. Chociaż jestem zupełnie wykończona. Zdołowana i padnięta, ale mi lepiej. 

Co robimy?

Wstał. Już miał jej podać rękę, ale w ostatniej chwili uświadomił sobie, że nie powinien 

tego robić.

— Spróbujmy posłużyć się moim nadludzkim wzrokiem i poszukajmy bardziej 

jadalnych zapasów.

* * *

Juntavas — chociaż ich to słono kosztowało — wylądowali na planecie już w parę 

godzin po odprawie i od razu wzięli się do roboty. Nie oszczędzali na łapówkach. Kupowali

listy przewozowe, raporty, nazwy statków, wypełnione formularze wizowe i tak dalej.

— Nie ma ich tutaj. — Jefferson z niechęcią rzucił na stół ostatni plik wydruków.

— Co to do diabła znaczy: nie ma? To gdzie są? Może stanęli tu na krótko i polecieli 

dalej? Sprawdziłeś to?

Borg Tanser pełnił funkcję zastępcy dowódcy. Nieduży, chociaż muskularny, uwielbiał 

sobie ponarzekać. Świetnie strzelał i sprawdzał się w trudnych sytuacjach. Jefferson 

uświadomił sobie, że powinien być szczęśliwy, iż pracują razem.

— Sprawdziłem. Od pół roku nie było tu żadnego statku Clutchów. Nie ma ich. Nie 

przylecieli. — Pokręcił głową. — Nic z tego nie rozumiem.

— Wobec tego zrobimy inaczej. Podzielimy ekipę na połowę. Część chłopaków 

przekopie całą planetę, a reszta zawróci po własnych śladach. Kto wie? Może siedzą gdzieś

dwa skoki z tyłu i czekają, aż się uciszy.

Jefferson zastanawiał się przez chwilę. Wziął do ręki wydruki i ułożył je starannie w 

równy stosik.

— Tak zrobimy — powiedział. — Szef bardzo chce ich dorwać. Zachowali się trochę 

niegrzecznie.

Tanser nie miał poczucia humoru. Energicznie podniósł się z miejsca i skinął głową.

— Do roboty. Zabieram swoich i lecimy. Na razie. — Wyszedł.

— Na razie — machinalnie odpowiedział Jefferson. Przez kilka sekund wpatrywał się 

nie widzącym wzrokiem w papiery, potem wstał i podszedł do ekranu, żeby złożyć szefowi 

wstępne sprawozdanie.

* * *

Matthew oderwał wzrok od monitora i beznamiętnie spojrzał na dwóch stojących przed

nim Clutchów.

— Bardzo mi przykro, panowie, ale pan Hostro wydał wyraźne polecenie, żeby mu nie 

przeszkadzać. Z chęcią przekażę mu wiadomość...

— Nie mam dla niego żadnej wiadomości — przerwał mu Szlifierz. — Sprawa, z którą 

przychodzę, jest pilnej natury i nie mogę z nią czekać. Proszę powiedzieć panu Justinowi 

Hostro, że chciałbym z nim natychmiast porozmawiać.

— Bardzo mi przykro — powtórzył Matthew — ale pod żadnym pozorem nie wolno 

mi teraz wchodzić do gabinetu pana Hostro...

— Rozumiem — powiedział Szlifierz. — W takim razie sam to zrobię.

Odwrócił się, ominął biurko i z niezwykłą jak na swoją wagę szybkością stanął przed 

zamkniętymi drzwiami. Niemal bez wysiłku wtłoczył czujnik w ścianę. Coś zazgrzytało, 

drzwi się otworzyły i Szlifierz po królewsku wkroczył na prywatne pokoje pana Hostro. 

Stróż dreptał tuż za nim.

Justin Hostro siedział za stalowym biurkiem, zatopiony w papierach. Słysząc odgłos 

wyważanych drzwi, gwałtownie uniósł głowę. Na widok Szlifierza wstał.

— Co to za najście? — spytał. — Powiedziałem przecież, żeby mi nie przeszkadzać. 

Pan wybaczy, ale mam teraz bardzo ważne sprawy...

— Ja również — przerwał mu Szlifierz — mam sprawy, które muszę omówić z panem 

tu i teraz.

Spokojnie podszedł do kanapy, która była jedynym meblem zdolnym pomieścić jego 

pancerz, i usiadł. Szybkim ruchem ręki dał znak Stróżowi, żeby pozostał przy drzwiach.

Justin Hostro zawahał się na mgnienie oka, ale także usiadł i położył ręce na biurku, 

zachowując pozory spokoju.

— Trudno — westchnął. — Skoro już mi pan przeszkodził, załatwmy to, co pańskim 

zdaniem mamy do załatwienia.

— Przede wszystkim przyszedłem porozmawiać o odszkodowaniu, które mój klan 

powinien wypłacić panu Herbertowi Alanowi Costello za poniesione straty fizyczne i 

moralne — oznajmił Szlifierz.

— Costello? — z namaszczeniem powtórzył Hostro. — Nie ma mowy o żadnym 

odszkodowaniu. Sami pokryjemy wszystkie wydatki. Przykro mi, jeżeli swoim 

zachowaniem obraził któregoś z panów.

— Wina leży po naszej stronie — odparł Szlifierz. — Mamy swój honor i zwykliśmy 

do końca spłacać zaciągnięte długi.

— My też jesteśmy ludźmi honoru! — warknął Hostro. Ledwie panował nad 

zdenerwowaniem. — Potrafię sam zadbać o swoich pracowników. Nie mówmy już o tej 

sprawie. Herbert Alan Costello jest pod opieką Juntavas.

— Juntavas? Czy to imię pańskiego klanu?

— Tak. To potężny klan, znany w wielu układach gwiezdnych i na różnych planetach. 

Są nas setki tysięcy — i dbamy o każdego, choćby pełnił najpośledniejszą rolę.

Szlifierz westchnął i pokiwał głową.

— To mnie cieszy, Justinie Hostro. Co prawda nigdy dotąd o was nie słyszałem, lecz 

dziś, dzięki panu, wiem już dużo więcej i mam nadzieje, że dojdziemy do porozumienia. 

Zgadza się pan ze mną?

— Oczywiście — przytaknął Hostro i rozluźnił zaciśnięte pięści.

— Zatem, jako Starszy klanu, powinien pan dowiedzieć się, że pański krewny, Herbert 

Alan Costello, groził śmiercią trojgu moim kuzynom.

Szlifierz wskazał olbrzymią dłonią milczącego Stróża.

— Nie mam zamiaru puścić płazem obecnemu tutaj mojemu domownikowi tego, że 

wyrządził krzywdę wspomnianemu Herbertowi Alanowi Costello. We właściwym czasie 

zostanie ukarany. Lecz groźby padły wcześniej, a to w znacznym stopniu zmienia 

okoliczności sprawy. Pytam — zakończył — czy zna pan powody nieporozumienia między 

pańskim krewnym i dwojgiem moich kuzynów?

Hostro zaczerpnął tchu i dał upust trawiącej go złości.

— Jeżeli jedną z osób zwanych przez pana „kuzynami” jest kobieta, Miri Robertson, to 

chce podkreślić, że Costello działał z mojego polecenia. Miał ją zatrzymać wraz z jej 

towarzyszem, jeżeli nadal przebywają razem.

— Aha. Zapytam więc tak, jak Starszy powinien zapytać Starszego, dlaczego wydał 

pan takie polecenie?

— Miri Robertson działa wbrew prawom naszego klanu, a ostatnio z jej winy zginęło 

paru moich krewnych. Razem ze swoim kompanem wywołali gwałtowny konflikt między 

moim klanem a... a... klanem policyjnym.

Pomyślał o pistolecie leżącym w górnej szufladzie biurka, ale kiedy spojrzał na 

zniszczone drzwi gabinetu, natychmiast przeszła mu ochota do gwałtowniejszych czynów.

Szlifierz przypatrywał mu się ze zdumieniem.

— Zatem Miri Robertson należała do pańskiego klanu? W takim razie chciałbym 

wiedzieć, co sprawiło, że do jej imienia dopisano słowo „Banitka”, przekreślając w ten 

sposób jej dalsze życie. Czy taka kara nie jest wystarczająca?

— Była agentem ochrony zatrudnionym przez zdrajcę i odszczepieńca. Broniąc go, 

zabiła wielu moich kuzynów. Musi zapłacić za to własnym życiem, chociaż nigdy nie należała 

do Juntavas.

— Nie jest pańską krewną, Justinie Hostro, a mimo to wydał pan na nią wyrok i 

domaga się wykonania kary?

Stróż z niepokojem spojrzał na T’caraisa. Nie przepadał za tym tonem głosu Starszego.

— Właśnie — odparł Hostro.

Szlifierz pokiwał w przód i w tył swoją masywną głową.

— Zdumiewa mnie pan, Justinie Hostro. Nie tak załatwiamy sprawy pomiędzy klanami. 

Powiem coś panu zupełnie szczerze, żeby uniknąć tragicznej w skutkach zwady. Kobieta 

Miri Robertson i mężczyzna Val Con yos’Phelium zostali adoptowani przez klan Źródła 

Średniej Rzeki z Jaja Hodowcy Zielonodrzewa z Gniazda Wytwórców Włóczni. Są jeszcze 

młodzi i czasami pochopni w swoich działaniach, więc niechcący mogli pana czymś urazić. 

Ale to do nas, Starszych klanu, należy wymierzenie im kary. Mój klan, powtarzam, ma swój 

honor. Zawsze płacimy wszelkie długi i nie wtrącamy się w zwyczaje innych ras i narodów. 

Musi pan wiedzieć, że bez względu na rozmiary winy, noże tych dwojga na pewno nie 

należą do pana. Jeśli śmierć będzie dla nich odpowiednią karą, to wymierzy ją ktoś z 

naszego rodu, a nie klan Juntavas. Czy to zrozumiałe?

— Juntavas jest potężnym klanem! — zaperzył się Hostro. — Zawsze bierzemy to, co 

nam się podoba. Nawet noże z Gniazda Wytwórców Włóczni.

Szliferz majestatycznie wstał z kanapy. Stróż natychmiast położył dłoń na rękojeści 

sztyletu. Ale T’carais powstrzymał go ruchem ręki.

— Należy pan do klanu ludzi — zadudnił — stąd zapewne ten niewczesny pośpiech. 

Powiem coś jeszcze. Był raz w dziejach klan, który wbrew tradycji uzurpował sobie prawo 

do wyroku na potomku Gniazda Wytwórców Włóczni. Nasz klan wyznaczył dwóch 

przedstawicieli, by załatwili porachunki z familią renegatów. — Przerwał, zrobił pół kroku 

naprzód i znalazł się tuż przed stalowym biurkiem.

— Imię owego klanu po wsze czasy zniknęło z Księgi Klanów — powiedział powoli. 

— Nie został nawet ślad ich genów. Pomyśl o tym, Justinie Hostro, zanim odbierzesz noże 

komukolwiek z Gniazda Wytwórców Włóczni.

Hostro milczał. Eksterminacja całej rodziny? A on nazwał Juntavas rodziną...

— Słyszałeś mnie, Justinie Hostro? — spytał Szlifierz.

— Słyszałem.

— To dobrze. Wiem, że pamięć ludzka bywa bardzo krótka. Czasami nawet krótsza 

niż ludzki żywot. Pozwól zatem, że pozostawię ci pamiątkę z naszej dzisiejszej rozmowy. — 

Nagle w dłoni T’caraisa zabłysnął Sztylet Klanu — i bez oporu, niczym w masło, zagłębił się

w blat stalowego biurka.

Justin Hostro przez chwilę spoglądał z wymuszonym spokojem na sztylet, a potem 

podniósł wzrok na żółwia.

— Jako Szlifierz mojego klanu znam wartość naszych noży — od najstarszego po 

najmłodszy. Wszystkie są jednakowo cenne. — Wyrwał sztylet z biurka i schował go do 

pochwy.

— Pomyśl o wszystkim, o czym tu była mowa, Justinie Hostro. Wrócę do ciebie za 

czas równy standardowej godzinie, a ty powiesz mi, co postanowiłeś. Porozmawiamy 

wtedy dalej albo zaczniemy zwadę. — Odwrócił się w stronę drzwi. — Chodźmy, Stróżu.

Po chwili, już ich nie było. Pan Hostro w zamyśleniu wodził delikatnie palcem po 

ostrych krawędziach szczeliny w blacie biurka.

* * *

W odległości jednego skoku nadprzestrzennego od Volmeru natrafili jedynie na martwą 

kulkę gruzu, okrążającą zimne słońce. Wstęgi okruchów znaczyły miejsca, gdzie kiedyś 

krążyły po orbitach trzy, a może nawet i cztery planety. Czujniki nie odnalazły jednak 

żadnych śladów życia.

Borg Tanser wydał więc rozkaz do następnego skoku.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Opróżnili pudło z suszonych grzybów i zapełnili je na nowo jajkami w proszku, 

jarzynami, ćwiartką sera, owocami i herbatą. Ku ogromnemu rozczarowaniu Miri nie 

znaleźli kawy.

— Co się dzieje z tym Szlifierzem?

Val Con wyszczerzył zęby.

— Pewnie się ciebie nie spodziewał... A ja nie pijam kawy.

— Dlaczego nie przyjąłeś jego propozycji i nie zostałeś z nim na stałe? — spytała, 

kręcąc głową. — Ja nie zastawiałabym się ani chwili, gdyby ktoś tak się o mnie troszczył.

Wrzucił do pudła paczkę kakao i puszkę skondensowanego mleka.

— Nie po to zostałem Zwiadowcą, żeby wciąż siedzieć w jednym miejscu.

Miri umilkła. Wiedziała, że to śliski temat, i nie chciała prowokować sprzeczki.

— Jest tu gdzieś chleb? — spytała.

Val Con zmrużył oczy i popatrzył na skrzynie piętrzące się pod sam sufit.

— Chyba nie... — Nagle twarz mu pojaśniała i wskazał na karton po jej prawej ręce. 

— Mogą być suchary?

— Mogą. — Wyciągnęła metalową puszkę i podała ją Val Conowi. Starała się nie 

patrzeć na żółto-turkusowe iskry strzelające z jej dłoni. — Na razie wystarczy?

— Na dzień lub dwa — mruknął. — Poczekasz chwilę? Widzę tam coś jeszcze...

— Nie ma sprawy. — Odprawiła go ruchem dłoni i sięgnęła po butelkę stojącą obok 

otwartej puszki sardynek. — Jeśli się upiję, zanim wrócisz, będziesz musiał mnie odnieść do 

domu.

Uśmiechnął się.

— Układ stoi — powiedział i zniknął między półkami.

Miri usadowiła się na podłodze koło pudełka z zapasami i zamknęła oczy. Zupełnie 

zapomniała o butelce z winem. Statek leciał już... ile? Ze cztery godziny. Zatem zostały 

jeszcze drugie cztery. Wytrzymasz, prawda? — pomyślała. Pokaż, że jesteś twarda.

Wróciła myślami do Val Cona i ich rozmowy w pulsującym barwami korytarzu. 

„Pogadamy później, w normalnej przestrzeni”. Co to, do diabła, miało znaczyć? Cholerni 

Liadenowie. Zawsze mówią jakimiś zagadkami... Drgnęła i nie otwierając oczu, po omacku 

postawiła butelkę na podłodze. Teraz była już święcie przekonana, że mogłaby spokojnie 

przespać trzy tygodnie.

Chyba nawet zasnęła, bo nie usłyszała, kiedy wrócił, i nie zobaczyła dłoni, która na 

moment zawisła nad jej jasną główką. Val Con klęknął przed dziewczyną.

— Miri? — powiedział cicho, żeby jej nie przestraszyć, ale ona szarpnęła się jak 

dźgnięta nożem, gwałtownie otworzyła oczy i cała sprężyła się do skoku — po czym 

rozluźniła napięte mięśnie.

W milczeniu podał jej swoje łupy.

Pierwszy, rozpoznawalny mimo migotania, okazał się przenośną omnichorą. Drugi tak 

błyszczał i wciąż zmieniał barwy, że nie wiedziała, co to jest. Trzeci zaś...

Wzięła go do ręki, obejrzała, przyłożyła do ust i wydobyła kilka pojedynczych 

dźwięków. Potem przebiegła całą gamę w obie strony. Uniosła głowę i tuż przed sobą 

zobaczyła roześmianą twarz Val Cona. Uśmiechnęła się w odpowiedzi.

— Zauważ, że nie zapytałam, skąd wiesz, że umiem grać na harmonijce.

— Tak to się nazywa? Pierwszy raz widzę coś podobnego.

Wciąż się uśmiechał, nawet jego jasnozielone oczy błyszczały niekłamaną radością.

— To harmonijka ustna — sprecyzowała Miri i przesunęła palcem po gładkich 

metalowych bokach instrumentu. — Inna nazwa: organki. — Zmrużyła oczy i ponownie 

spojrzała na to, czego nie udało jej się rozpoznać. — A to co?

— Chyba gitara. — Val Con obrócił przedmiot w dłoniach. — W każdym bądź razie 

ma struny i pudło rezonansowe. — Wstał miękkim kocim ruchem i zapakował instrumenty 

do pudła z jedzeniem. — Dorzucisz tutaj harmonijkę?

Miri spojrzała na niego z niepokojem. Wcale nie chciała jej oddawać.

— To własność Szlifierza, prawda? Trzeba odłożyć ją na miejsce.

Ciężko dźwignęła się na kolana i zamarła, ponieważ Val Con stał tuż przed nią, kusząco 

wyciągając ręce.

— Miri, możesz ją zatrzymać, jeśli sprawi ci to przyjemność. Szlifierz nazwał cię swą 

kuzynką, a statek jest własnością klanu. Wszyscy mamy tu równe prawa. Chcesz się jakoś 

odwdzięczyć Szlifierzowi? To zagraj mu, jak się spotkamy.

— Nie okradam swoich przyjaciół — powiedziała z uporem. — Szlifierz uważa mnie 

za siostrę tylko przez... — W porę ugryzła się w język i ukryła twarz w dłoniach.

— Tylko przez co? — zapytał Val Con, choć doskonale znał odpowiedź.

— Przez ciebie! — wypaliła Miri. Zabrzmiało to jak krzyk rozpaczy. Val Con miał 

ochotę pochwycić ją w ramiona. — Ale pomylił się. Mówił o nożu... Tym, który mi dałeś 

jeszcze w Econsey... — Nie zdołała dokończyć.

Val Con nabrał tchu w płuca i ostrożnie wypuścił powietrze.

— Myślał, że cię poślubiłem — powiedział rzeczowym tonem — biorąc pod uwagę 

okoliczności, miał do tego bezsprzecznie prawo. Szkoda, że z nim nie porozmawiałem, tak 

jak przystało na młodszego brata. Wina leży po mojej stronie. Wybacz mi, że niechcący 

sprawiłem ci przykrość.

Zacisnął palce, żeby przypadkiem jej nie dotknąć, i mówił dalej:

— Ale popatrzmy na to z innej strony. Szlifierz nigdy nie nazwałby cię siostrą, gdybyś 

nie była tego warta. Przyjął cię do swojego klanu. Wprawdzie nie jesteś moją żoną, lecz 

nosisz nóż, podarowany ci przeze mnie, czyli jego kuzyna.

Miri w dalszym ciągu zasłaniała twarz. Val Con westchnął i spróbował jeszcze raz 

wyjaśnić jej wszystko od początku.

— Mógłbym ci opowiedzieć to, co wiem o tradycjach i zwyczajach Clutchów, a 

zwłaszcza klanu Średniej Rzeki, ale zajęłoby to mnóstwo czasu. Wystarczy, jeżeli 

wspomnę, że w tym rodzie nie ma miejsca dla byle kogo! Tytuł „kuzyna” sprawia radość, 

lecz łączy się z obowiązkami. — Zagryzł usta i cierpliwie czekał, niezbyt pewny, czy w 

ogóle go słucha.

— Powiem ci, co to oznacza w praktyce. Spodobała ci się ta harmonijka? A więc weź 

ją i ćwicz dopóty, póki nie zagrasz na niej po mistrzowsku. Zrobisz to dla dobra klanu. To 

właśnie jest twój obowiązek.

— Taaak! — Jej szept miał w sobie coś z histerycznego krzyku. Nagle spojrzała w 

górę i pokręciła głową. — Nigdy nie jest tak źle, jakby się wydawało, prawda? Na 

początku tej całej awantury nie miałam dosłownie niczego — ani przyjaciół, ani forsy, ani 

stałego miejsca zamieszkania. Teraz okazało się, że gdzieś po drodze zdobyłam męża i 

rodzinę, i co jeszcze? Prawo do własności jednej setnej kawałka latającej skały, 

napędzanej w idiotyczny sposób! Dwie rodziny! — dokończyła, zrywając się na równe 

nogi. W ręku wciąż trzymała harmonijkę.

— Chyba powinni mnie zamknąć, bo sama nie wiem, co robię! — Popatrzyła na Val 

Cona i bezradnie wzruszyła ramionami, po czym odwróciła się i chwiejnym krokiem wyszła 

ze spiżami.

Val Con podniósł się powoli i wziął pudło.

— Trzy rodziny — mruknął.

* * *

Zaklekotało połączenie. Jefferson zaklął i w te pędy podbiegł do monitora.

Rzucił okiem na rozkazy wydane mu przez Justina Hostro i wdusił przycisk drukarki. 

Klnąc na czym świat stoi, przerzucił się na nadawanie i wysłał wiadomość do Tansera. 

Maszyna zaszumiała głucho, ucichła, znowu zaszumiała i wypluła list z powrotem. Statek był 

w nadprzestrzeni.

Jeffersonowi wyczerpał się już zapas przekleństw. Włączył nadajnik na pracę ciągłą. 

Wiadomość miała być powtarzana co dziesięć minut, aż do chwili, gdy dotrze do Tansera. 

Sam ciężko opadł na twardy fotel i wbił wzrok w ekran. Coś go ściskało w brzuchu.

Nagle pomyślał o swoim synu. Począł wmawiać sobie w duchu, że depesza na pewno 

dojdzie do Tansera, zanim ten dopadnie ofiary.

* * *

Szlifierz naprawdę używał piasku zamiast mydła. Miri wyszorowała się dokładnie, nie 

zwracając uwagi na drobne szczypanie. Potem rozplotła warkocz i umyła włosy.

Nad basenem rozbrzmiewała muzyka. Kto by przypuszczał, że „kieszonkowa” 

omnichora dysponuje aż taką skalą tonów? Dobór utworów był całkiem przypadkowy. 

Terrańskie ballady mieszały się z liadeńskimi chorałami, rubasznymi kupletami kosmicznych 

pionierów i z czymś jeszcze, co czasami brzmiało niczym dziecięce kołysanki, a czasami w 

ogóle nie było do niczego podobne.

Trwało to bez końca. Val Con grał chyba wszystko, co w swoim życiu usłyszał.

Muzyka cichła, żeby po chwili eksplodować z nową siłą. Wydawała się ostra i 

warcząca jak język, w którym przeklinał. Miri dotarła do basenu akurat w tej samej chwili, 

kiedy Val Con odnalazł jakieś nowe dźwięki — wysokie, szepczące, czasem głośniejsze, a 

czasem cichsze, przypominające nastrój z liadeńskich pieśni, które grał przedtem.

Miri ułożyła się wygodnie na trawniku.

Pieśń rosła i nabrzmiewała, aż stała się tak piękna, że jej dech zaparło. Myśli się rwały, 

serce płakało nieutulonym szlochem.

Miri chwyciła swoje rzeczy i przycisnęła je do piersi. Skulona, jakby walczyła z 

zimowym wichrem na Surebleak, schowała się w czytelni.

* * *

Statek odpoczywał już mniej więcej kwadrans, kiedy Miri zjawiła się w sterówce. 

Wciąż miała luźno rozpuszczone i lekko wilgotne włosy.

— Składam ci pozdrowienia, gwiezdny kapitanie — powiedziała do Val Cona. 

Wydawało jej się, że gómoliadeński najlepiej pasuje do tej sytuacji.

— Entranzia volecta, cha’trez — mruknął z roztargnieniem, spoglądając to na tablicę 

kontrolną, to na ekran.

Miri podeszła do stołu i położyła ser obok milczącej omnichory i gitary.

— Jak mam nauczyć się gómoliadeńskiego, skoro ciągle odpowiadasz mi w 

dolnoliadeńskim? — zapytała i wyjęła nóż z pochwy.

— Naprawdę? Widocznie mam kłopot z akcentem.

Zerknęła na niego z zaciekawieniem.

— Nerwy ci trochę puszczają, kolego. Zrobiłeś się niecierpliwy.

Wciąż przebierał rękami po przyrządach i nie odrywał wzroku od ekranu.

— Zazwyczaj było wręcz odwrotnie. Chwalono mnie za cierpliwość — powiedział 

cicho. — Co prawda nigdy dotąd nie latałem w tak trudnych warunkach...

Roześmiała się i ukroiła cienki kawałek sera.

— Raptus, a do tego jeszcze złośliwy.

Zrobił jeszcze dwie poprawki, po czym wstał i podszedł do stołu. Miri wycięła zgrabną 

kostkę sera i podała mu ją na czubku noża. Usiadł na ławie w pobliżu omnichory, jedną 

nogę kładąc na siedzeniu, ugryzł ser i spojrzał na dziewczynę.

— Dziękuję.

— Nie ma za co. — Usiadła naprzeciwko niego. — W takim razie co powiedziałeś?

Uniósł brew.

— To aż taka różnica?

— Chyba nie... Na pewno zrozumiałam „bądź pozdrowiona”, ale to następne słowo? 

Coś na sza...

— Cha’trez — mruknął, gryząc ser.

— O, właśnie. Co to znaczy?

Zamknął oczy i lekko zmarszczył brwi. Po pewnym czasie westchnął cicho i popatrzył 

na nią.

— Pieśń serca? Niezupełnie. Ale coś w tym rodzaju.

Miri gwałtownie zamrugała oczami i postanowiła jednak zmienić temat.

— Iloma językami władasz?

Skończył jeść i otrzepał dłonie z okruszków.

— W takim samym stopniu, co terrańskim? Pięcioma. Dodaj do tego jeszcze dziewięć, 

w których umiem poprosić o kąt do spania i strawę. No i liadeński. I handlowy.

— Aż tyle? — Pokręciła głową. — Po terrańsku mówisz lepiej od niejednego 

rodowitego Terrańczyka. To wręcz niesamowite, że nie masz obcego akcentu.

Val Con sięgnął po gitarę i pokręcił gałkami na końcu gryfu.

— Kiedyś miałem — powiedział i szarpnął strunę. — Ale potem, kiedy mnie 

przeznaczono do... pewnych zajęć, ktoś tam na górze doszedł do wniosku, że byłoby 

niepolitycznie, gdybym wymawiał terrańskie słowa z liadeńskim akcentem.

— Och... — zająknęła się. — Powinieneś rzucić tę pracę, przyjacielu.

— Ja także się nad tym zastanawiam.

— A co tu jest do zastanawiania?

— Jak to zrobić. — Szarpnął kolejną strunę.

Miri zerknęła na niego spod oka.

— Powiedz im, że masz już dosyć, że odchodzisz i chcesz z powrotem zaciągnąć się do

Zwiadu.

Val Con potrząsnął głową, nasłuchując wibrowania struny.

— Nie pójdą na to. Za długo żyję, za wiele umiem, za dużo się domyślam...

Brzdęk!

— Zabiją cię?

Starała się przemawiać spokojnym głosem. Val Con podziwiał jej opanowanie.

Trącił ręką struny gitary i skrzywił się, gdy usłyszał, że jedna z nich wciąż jest nie 

dostrojona. Gąszcz liczb migał mu przed oczami. Powinien przerwać tę rozmowę. 

Niepotrzebnie pomagał dziewczynie. Źle zrobił, że po nią wrócił — i tak dalej. Już mógł 

pożegnać się z życiem. SPW — 0,08.

— Val Con.

Uniósł głowę. Liczby zmieniały się w szaleńczym tempie, od Pętli do Pętli, niemal za 

szybko, by je wszystkie odczytać i zapamiętać.

— Śmierć i groźba. Hańba i śmierć. Hańba i zniszczenie...

Spiął się w sobie, zaczął ciężko dyszeć — a liczby wciąż pędziły.

— Val Con.

W głosie Miri wyraźnie pobrzmiewał niepokój. Pokręcił głową.

— Chyba... mogą... mnie... zabić... — wykrztusił z trudem słowa, które nie chciały mu 

przejść przez gardło. Liczby zamarły nagle, a potem zaczęły gwałtownie maleć. Szansę 

przeżycia w ciągu miesiąca, tygodnia... — Choć potęga klanu chroni mnie przed... — Nie 

mógł oddychać, jego głos docierał do niego gdzieś z ogromnej dali, podczas gdy on 

naprawdę wciąż był tutaj, gotów do ucieczki. — ...niebezpieczeństwem. Nie zginąłbym tak 

od razu. — Zaschło mu w ustach. Głośny szum w uszach zagłuszał odgłos łomotania serca.

Zacisnął mocniej dłoń na gitarze i spojrzał Miri prosto w oczy.

— Pewnie woleliby nie zadzierać... z Korvalami. Możliwe... że... tylko... tylko...

Po plecach ciekły mu strużki potu, ale ręce miał zupełnie zimne.

— Tylko? — zapytała szeptem.

— Tylko... by... mnie... wymazali... a ciało oddali rodzinie.

Widać było, że dziewczynie nie przeszkadza upał i brak tlenu.

Zresztą dlaczego miałby jej przeszkadzać? To ja muszę stąd uciekać, pomyślał Val 

Con. Patrz na liczby!

TRRACH! Szyjka gitary pękła z głośnym trzaskiem. Val Con podskoczył jak 

oparzony, rzucił kawałki drewna na ziemię i rozejrzał się, bliski paniki, szukając jakiejś 

kryjówki. Kołnierz go dusił, a przed oczami wirowały mu zera. Był martwy. Trup 

nieboszczyk, zero szans na przeżycie. Przywarł na płask do ściany.

— Nie! Nie! Nie tutaj! Do diabła, tylko nie tutaj! — Nie umrę tutaj. Ucieknę...

— Val Con!

Krzyk przedarł się przez kurtynę strachu. Była w nim jakaś niezachwiana pewność — 

Val Con. Prawdę mówiąc: Val Con yos’Phelium Zwiadowca, Artysta Sztuk 

Efemerycznych, Zabójca Najstarszego Smoka, z Klanu od Źródła Średniej Rzeki z Jaja 

Hodowcy Zielonodrzewa z Gniazda Wytwórców Włóczni... — daleki głos dodał:

— Twardziel!

Rozpłakał się jak małe dziecko i nagle poczuł, że dotyka nosem chropawej kamiennej 

ściany. Kilka kroków dalej stała Miri z wyciągniętą ręką i przerażeniem w oczach. Powoli 

uspokoił oddech. Rześki wietrzyk chłodził mu czoło i przywracał krążenie krwi w dłoniach.

Wynik był całkowicie jasny: zero przecinek zero. Żadnej, choćby najmniejszej szansy 

na ratunek. Misja zakończyła się całkowitym fiaskiem. Agent nie żyje.

Wziął jeszcze jeden oddech, obrócił się plecami do ściany i pomału osunął na podłogę. 

To było nawet przyjemne. Wydał z siebie coś w rodzaju śmiechu.

— Val Con? Jesteś tu?

Skinął głową.

— Jestem — mruknął roztrzęsionym głosem.

Miri podeszła ostrożnie i kucnęła tuż przy nim. Jej szare oczy wpatrywały się w niego 

niespokojnie.

— Miri?

— No?

Oddychał coraz wolniej. Płuca bolały go z wysiłku, ale czuł się o wiele spokojniejszy. 

Wciąż pamiętał swoje nazwisko, więc był bezpieczny.

— Wiesz co, Miri? Chyba umarłem.

Zrobiła zdziwioną minę i przytknęła dwa chłodne palce do tętnicy na jego szyi. Po 

chwili pokręciła głową.

— Sierżant Robertson z przykrością melduje, że w organizmie nie stwierdzono żadnych 

trwałych zakłóceń.

Roześmiał się i przygładził mokre od potu włosy.

— Nie żyję — powiedział. — Pętla pokazała, że umarłem w chwili, kiedy 

powiedziałem ci, że mnie wymażą. — Mógł już prawie normalnie oddychać i czuł się 

dziwnie lekki, choć wypompowany jak nigdy w życiu. — Chyba w to uwierzyłem... i 

wpadłem w panikę. Ufałem im...

— A Pętla? — Zapytała z nadzieją Miri. — Zepsuła się? Zniknęła?

— Nie... Jest nadal. Na pozór działa. Ale wiesz co? Może ona kłamie? — spytał nagle. 

— Może tak jest zaprogramowana? — Westchnął. — Tyle mi zabrali... że w ich zamysłach 

musiałem przeżyć.

Moje sny, moja muzyka... Wszystko to legło na ołtarzu kłamstwa. — Potarł twarz. — 

Nic nie rozumiem...

Miri ostrożnie położyła rękę na jego ramieniu. Widział w jej oczach napięcie i 

niepewność.

— Mów.

Zagryzła usta.

— Co to znaczy... „wymazać”? — powiedziała cicho nieswoim głosem.

Val Con poruszył się niespokojnie i przypadkowo trącił nogą zniszczoną gitarę. 

Podniósł z ziemi połamaną szyjkę i położył ją sobie na kolanach.

— Ale się porobiło...

Spojrzał na Miri i uśmiechnął się smutno.

— Wymazać... — Pokręcił głową, ciągle zezując wewnętrznym okiem na widmową 

Pętlę. — Ktoś wpadł na pomysł, że z praktycznych względów agent nie powinien grać 

wyuczonej roli, lecz całkowicie zmienić swoją osobowość. Skonstruowano więc maszynę, 

która — cholera, jak by to powiedzieć? — miała „wygładzać” starą osobowość i wpisywać

na niej nową. — Nic się nie stało. Ekran Pętli był zupełnie czarny. — Po zakończeniu akcji 

wystarczyłoby usunąć nowy zapis, aby odzyskać dawnego agenta.

Przerwał, żeby zaczerpnąć tchu. Miri patrzyła mu prosto w oczy. Na jej czole, 

pomiędzy brwiami, rysowała się pionowa zmarszczka.

— Niestety, teoria nie zawsze pokrywa się z praktyką. Maszyna umie tylko wymazać 

osobowość do czysta i nic więcej. W puste miejsce nie można wstawić niczego nowego. 

Co gorsza, nie skutkują też zwykłe metody uczenia. Człowiek bezpowrotnie znika, chociaż 

jego ciało może spokojnie dożyć sędziwego wieku.

Miri zadygotała jak w febrze, przełknęła ślinę i zamknęła oczy, żeby powstrzymać nagły 

atak mdłości.

— Miri.

Poczuła ciepły dotyk palców Val Cona na swoim policzku. Wziął ją pod brodę i zmusił, 

by uniosła głowę. Poddała mu się bez oporu, ale nie otworzyła oczu. Otarł jej łzy płynące 

spod mocno zaciśniętych powiek.

— Miri, spójrz na mnie.

Spojrzała. Nie mogła jednak zmusić się do uśmiechu. Jemu to się udało — i to z 

lepszym skutkiem niż poprzednim razem.

— Nie opłakuj mnie, zanim nie zobaczysz trupa.

— Zabiję cię, a nie pozwolę, żebyś żył dalej jako zombi!

— Szczerze ci za to podziękuję — odpowiedział całkiem poważnie.

Wykrzywiła usta w podkówkę i spojrzała w jego zmęczone oczy z nadzieją, że to już 

koniec. Że przebrnęli wreszcie przez ostatnią scenę dramatu zrodzonego w umysłach bliżej 

jej nie znanych, diabolicznych „szefów”. To był kawał wrednej roboty — i związanej ze 

śmiertelnym ryzykiem. A gdyby tak ów nagły kryzys przyszedł w momencie konfrontacji z 

wrogiem lub w ogniu strzelaniny?

— Jak się czujesz? — zapytała cicho, gdy leciutko ujął ją za rękę.

Uśmiechnął się.

— Jestem zmordowany. Nie co dzień człowiek umiera i potem jeszcze o tym 

opowiada.

Ścisnęła jego dłoń.

— Chcesz wstać? A może wolisz, żeby tutaj przykryć cię kocem?

— Wolę wstać.

Ale łatwiej było to powiedzieć, niż zrobić. Jakoś jednak z pomocą Miri dźwignął się na 

nogi. Stali przytuleni do siebie, wspierając się nawzajem.

Nieoczekiwanie Val Con przygarnął ją do siebie, ukrył twarz w jej włosach i mruknął 

coś, ale nie było to ani w handlowym, ani po terrańsku. Potem odsunął się na wyciągnięcie 

ramion i przyjrzał jej się uważnie.

— Jest mnóstwo rzeczy, o których musimy porozmawiać... — zaczął. — Ale najpierw 

chciałbym pogadać sam ze sobą i usłyszeć kilka odpowiedzi. To na pewno zajmie mi nieco 

czasu, dzień lub dwa... Wezmę trochę zapasów i znajdę sobie jakieś ustronne miejsce.

Zesztywniała.

— Nie ma powodu, żebyś ode mnie uciekał...

Położył palec na jej ustach i przerwał jej w pół zdania.

— Nie od ciebie. Pomyśl spokojnie — w ostatnich dniach przeraziłem cię już kilka 

razy. Ja też się bałem. Teraz potrzeba mi nieco czasu — a mamy go aż w nadmiarze — 

żeby dowiedzieć się, kim naprawdę jestem. Dwóch wcieleń już się pozbyłem.

Miri tylko skinęła głową. Nie ufała swojemu głosowi.

— Panno Miri — powiedział Val Con ceremonialnym tonem — a pani niech się 

zastanowi, czy mamy dalej być razem. Czy zechce pani ze mną zostać? Za parę dni przyjdę 

po odpowiedź.

Szybko cmoknął ją w czoło, odwrócił się i poszedł pozbierać zapasy. Połamaną gitarę 

położył na stole. W duchu obiecał sobie, że kiedyś ją naprawi.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Miri już czwarty raz wymknęła się z czytelni, żeby choć trochę popatrzeć na Val Cona. 

Czuła się niczym szpieg, bo przecież prosił, by mu nie przeszkadzać Ona jednak, chociaż 

miała pod ręką bogate zbiory Szlifierza, nie potrafiła wyzbyć się niepokoju. Wciąż 

sprawdzała, czy na pewno z nim wszystko w porządku.

Zobaczyła, że Val Con stoi pośrodku ogromnej kabiny i z zamkniętymi oczami 

wykonuje jakieś powolne ruchy. Potem zdawało się, że zupełnie zamarł — na minutę, dwie, 

trzy... Ale odkrywała nagle, że w tym czasie zdążył zrobić już pół obrotu. Jego gesty były 

płynne i miękkie — niemal taneczne — i przypominały, jak to Szlifierz chciał pantomimą 

opisać rozwój rośliny.

W czasie ćwiczeń skakał nagle, zrywał się do biegu, lub siadał, aby się rozluźnić, albo 

na odwrót, aby się skoncentrować. Potem powtarzał te same ruchy — przynajmniej z 

pozoru te same.

Coś w tym jest, zawyrokowała Miri, to jakaś metoda. Nie dopuszczała do siebie myśli, 

że Val Con oszalał.

Dla zabicia czasu sama wzięła się za gimnastykę. Dobrze wiedziała, że z każdą mijającą 

chwilą ich baśniowa podróż zbliża się do końca. Musi być w pełni sprawna — i gotowa do 

ewentualnej walki.

A te książki! Przeczytała cały podręcznik gómoliadeńskiego, a potem pochłonęła tomik 

poezji jakiejś Joanny Wilcheket i dość gruby opis zasad gry zespołowej zwanej bokdingle 

— która o wiele bardziej przypominała bitwę niż zawody — i nauczyła się, jak patrzeć na 

„rzeźby drzewne” Qontikwanów. Następnie zapoznała się z historią świata noszącego 

nazwę Truanna, który uległ samozagładzie w dwieście pięćdziesiątym roku czasu 

standardowego.

Resztę czasu spędziła nad słownikiem terrańskim, dziwiąc się wszystkim nie znanym jej 

wyrazom. Sporo ich było — a podobno wyssała ten język razem z mlekiem matki! W 

godzinę przeczytała powieść przygodową napisaną dawno temu przez jakiegoś 

Terrańczyka. Boki ją rozbolały od napadów śmiechu, ale gdy skończyła, rzuciła się do 

półki, by znaleźć coś jeszcze.

W trakcie licznych wędrówek po statku zauważyła, że uboczne efekty lotu w 

nadprzestrzeni były najsłabsze na rufie, w pobliżu luków towarowych. Do biblioteki już 

przywykła; dawało się tam wytrzymać. Najgorzej czuła się w sterówce.

Postanowiła, że powie o tym Val Conowi.

Statek przerwał na parę godzin pracę, odpoczął i poleciał dalej. Pod koniec trzeciego 

dnia Miri szalała z niepokoju. Nie mogła czytać. W myślach widziała już zimne ciało Val 

Cona, leżące przed nią na podłodze. Czym prędzej wyszła więc z biblioteki — i z ulgą 

powitała dobrze znany widok. Wciąż ćwiczył.

To dobrze, pomyślała z cichym westchnieniem, i poszła na basen.

* * *

Statek znowu wszedł w fazę odpoczynku. Miri otworzyła oczy, przeciągnęła się i nagle 

zdała sobie sprawę, że obudziło ją coś dziwnego — zapach śniadania, zmieszany z 

kuszącym aromatem kawy... Kawy?!

Od kilku dni sypiała w bibliotece, bo w wielkim łożu Clutchów czuła się samotna. 

Związała włosy w luźny węzeł i ponownie pociągnęła nosem.

Kawa, doszła do wniosku. Trzeba to natychmiast sprawdzić.

Val Con siedział w kucki przed kocherem ustawionym pośrodku korytarza i spoglądał 

spod oka na drzwi biblioteki. Na lewym palniku stała patelnia z mięsem i naleśnikami, na 

prawym — im-bryk. To właśnie z niego wydobywał się zapach kawy.

— Dzień dobry, cha’trez.

— Dobry — mruknęła, gapiąc się na niego od progu.

— Mam nadzieję, że zjesz ze mną śniadanie?

Wskazał na plastikowe kubki i talerze, jednorazowe sztućce i serwetki. Zupełnie jak na 

biwaku.

— To naprawdę kawa? — spytała Miri i ostrożnie podeszła bliżej.

— Sama zobacz. Na paczce było napisane „gwarantowana brazylijska” czy coś w tym 

rodzaju.

Uśmiechnęła się i wyciągnęła kubek w jego stronę.

— Nalewaj, koleś.

— Tak jest, sierżancie! — mruknął i dał znać ruchem głowy, żeby zajęła miejsce, które 

dla niej przygotował.

Miri usiadła, podwijając pod siebie nogi. Przyjrzała mu się uważnie. Podał jej kubek i 

zrobił zdziwioną minę.

— Coś ze mną nie tak?

Odetchnęła głęboko. O, bogowie! Nic nie da się porównać z zapachem prawdziwej 

kawy!

— Wyglądasz... jakby inaczej — powiedziała.

— Aha. — Wzruszył ramionami na znak, że i tak by tego nie zrozumiała. — Wybacz.

— Nic nie szkodzi.

Wypiła łyk kawy i przymknęła oczy, po trochu z rozkoszy, a po trochu po to, by 

zyskać na czasie. Val Con rzeczywiście wyglądał inaczej. Był... Właśnie, jaki? Może 

prawdziwszy? Miał bardziej zielone oczy i mniej smętną minę. Mniej... zapiekłą.

Otworzyła oczy i zobaczyła, że patrzy na nią z uśmiechem. Tak. Niemal tryskał radosną 

energią, jakby zapomniał o przeszłości.

— Skąd to masz? — zapytała, wskazując na kuchenkę i leżące obok zapasy. — 

Ustaliliśmy przecież na sto procent, że na statku nie ma kawy.

— Coś mi się porobiło z głową — przyznał. — Dopiero później przypomniałem sobie, 

że Szlifierz lubi traktować niektóre sprawy z pedanterią. A że widział mnie parę razy, jak 

biwakowałem w grocie, to byłem pewny, że wziął na pokład kilka zestawów 

turystycznych... — zachichotał. — W drugiej spiżarni mamy zapasy na jakieś osiem lat 

podróży. Wszystko terrańskie, łącznie z kawą.

Popatrzyła na niego.

— Coś ci się porobiło z głową? — spytała. — Ciekawe, dlaczego? Może miałeś 

kosmate myśli?

Roześmiał się na całe gardło, wziął widelec i zajął się naleśnikami.

Miri siorbnęła łyk gorącej kawy.

— Val Con?

— Słucham?

Przyjrzała mu się z lekkim niepokojem.

— Jak się czujesz?

— Dobrze. Może nie całkiem znakomicie, ale na pewno dobrze. Wiesz... — dodał z 

namysłem. — Stało się wiele złego. Nikt tam na górze pewnie nie przypuszczał, że pożyję 

tak długo. — Pokręcił głową. — Czeka mnie jeszcze dużo pracy, żeby zagoić wszystkie 

rany.

Zastanawiała się przez chwilę.

— Podglądałam cię — powiedziała nagle. — Musiałam. Bałam się o ciebie. Ta... 

gimnastyka pomogła ci choć odrobinę?

— Nawet bardzo — przytaknął. — To l’apeleka. Wynalazek Clutchów. Polega na... 

— urwał, zaśmiał się cicho i rozłożył ręce. — Nie wiem, jak to wyjaśnić po terrańsku. Z 

grubsza mówiąc, pozwala nam uwierzyć w siebie. Można to nazwać „celebracją myśli”.

— Aha — bąknęła Miri.

Znów się roześmiał.

— Wybacz, cha’trez, ale terrański jest zbyt ubogi. Chętnie wyjaśnię ci cel i zasady 

działania l’apeleki, ale odpowiedz mi, co chcesz poznać najpierw: dolnoliadeński czy 

narzecze Clutchów?

Zachichotała mimo woli, lecz zaraz spoważniała.

— A Pętla?

— Wciąż istnieje. — Przyjrzał się jej uważnie. — To tylko narzędzie, Miri. Nie zmusza 

mnie do niczego. Po prostu przekazuje dane.

Wypiła nieco kawy.

— Ale ty nie jesteś narzędziem?

Rysy stwardniały mu na moment.

— Chyba nie — mruknął i na powrót zajął się śniadaniem. Dziwne, pomyślała Miri. 

Zrobiło jej się jakoś cieplej, choć nie była przedtem zziębnięta. Poczuła ulgę. Czyżby się 

denerwowała?

Val Con starannie podzielił śniadanie na dwie równe porcje. Dobrze wyglądał. Był taki 

spokojny i pewny siebie... Podał jej talerz i ruchem głowy wskazał na imbryk.

— Jeszcze kawy, cha’trez? Nie może się zmarnować.

— Bez obaw — powiedziała ze śmiechem. — Na pewno do tego nie dopuszczę. — 

Podsunęła mu prawie pusty kubek. — Dzięki, kolego.

Popatrzył na nią taksującym wzrokiem i sięgnął po swój talerz.

— Chyba źle zadałem pytanie.

Spojrzała na niego ze zdumieniem.

— Jakie pytanie?

— Aha, pytanie w ogóle nie padło — zamruczał do siebie.

Wziął widelec i zaczął jeść.

Miri pokręciła głową i wbiła wzrok w talerz. Rozkoszowała się smakiem i zapachem 

potraw... i milczącym towarzystwem Val Cona.

A on prawie nie spuszczał z niej oczu. Widać było, że też wypoczęła. Bruzdy zniknęły z 

jej twarzy i wydawała się dużo spokojniejsza, jakby odzyskała nieco wiary w siebie. Jej 

wzrok pozbawiony był dawnej czujności. W dodatku emanował jakimś dziwnym ciepłem, 

które przywracało mu nadzieję.

Po pewnym czasie Val Con odstawił talerz na podłogę. Miri też już skończyła jeść i z 

kubkiem w dłoniach leniwie oparła się o ścianę.

— Śniadanie było znakomite. — Uśmiechnęła się do niego. — Dziękuję.

— Proszę bardzo — odparł. — Miri?

— Tak?

Spojrzał jej prosto w oczy.

— Jeżeli tylko zechcesz...

Natychmiast odstawiła kawę i poświęciła mu całą uwagę.

— Mów.

— Byłbym zadowolony — zaczął, dobierając słowa — gdybyśmy w pełni uznali... fakt 

naszych zaślubin.

Zamrugała oczami, spuściła głowę i odruchowo poszukała kubka.

Val Con wstrzymał oddech.

— Przecież masz rodzinę i w ogóle... — powiedziała, wciąż z pochyloną głową. — 

Pewnie nie byliby zadowoleni, gdybyś im przywiózł taką żonę. Zwłaszcza, że nie musisz... 

żeby... — Głośno przełknęła ślinę... — Przyjaciele czasem zostają kochankami.

Odetchnął cicho i powoli.

— Na to jest kilka odpowiedzi — oznajmił spokojnym tonem. — Po pierwsze: wybór 

żony należy do mnie, nie do klanu. — Przerwał. — A ja wybrałem ciebie — dodał 

zuchwale.

Drgnęła, lecz nie uniosła głowy.

— Po drugie... — podjął po chwili. — Raczej nie wrócę na Liad, cha’trez.

— Naprawdę?

— Tak sądzę — potwierdził. — Ale tak samo byłem pewny, że zginę. — Uśmiechnął 

się. — Zrozum, w gruncie rzeczy kiepska ze mnie partia. Mały, chudy człowieczek z 

kilkoma bitami przy duszy i pewnym talentem muzycznym...

— Mały i chudy? — zawołała ze śmiechem.

— To słowa Liz...

Roześmiała się na całe gardło i jednym haustem wypiła resztkę kawy.

— A co myślisz o Szlifierzu? Można mu ufać?

— Jak najbardziej.

— A nasz... związek jest ważny w świetle prawa? Zamyślił się.

— Chyba tak. Funkcja, którą piastuje Szlifierz, T’carais, to coś pośredniego między 

ojcem, kapitanem, księdzem i burmistrzem. Nikt nie podważy tradycyjnego ślubu — 

związku, jeśli wolisz — zawartego w obecności żółwia. Clutche, tak jak mityczne słonie, 

nigdy nie zapominają.

Głęboko zaczerpnęła tchu.

— Tak... na zawsze? — spytała niemal szeptem. — Nie na trochę i potem „żegnaj, 

mała”?

Popatrzył na nią ostro, lecz zaraz posłał jej przepraszający uśmiech.

— Na zawsze, zwłaszcza dla potomków klanu Średniej Rzeki z Gniazda Wytwórców 

Włóczni. To coś, czego bardzo pragnę. Chcę, abyś do końca życia była moją żoną.

* * *

Miri zajrzała do pustego kubka.

— Nie ma już kawy?

— Mogę zaparzyć drugą.

— Ale?

— Ale wolałbym z tej okazji napić się dobrego wina.

Nie wstając, przysunęła się tuż do niego.

— Mamy wino?

— Owszem — mruknął — tylko powinnaś wiedzieć, że to zielony nogalin. Całkiem 

spora flaszka.

Znacząco uniosła brwi.

— Afrodyzjak? W dodatku zakazany przez większość terrańskich światów?

— Właśnie.

Pokręciła głową.

— A Szlifierz wydawał się takim niewiniątkiem! — Urwała. — Mężu?

Dzięki bogom, pomyślał.

— Żono?

— Odkorkuj wino.

Z uśmiechem nachylił się w jej stronę.

— Za chwileczkę...

* * *

Miri zerwała się na równe nogi z pistoletem w ręku, zanim jeszcze przebrzmiał pierwszy 

ryk syreny. Val Con już znikał w głębi korytarza. Jego cień tańczył po ścianach zalewanych 

widmowym światłem.

— Szybko do sterówki!

— Co to? — spytała Miri, zatrzymując się tuż za drzwiami.

— SOS. — Dłonie Val Cona migały po tablicy. Czujnie wpatrywał się w ekran. — Ale 

nie widzę... Jest.

Wrzucił powiększenie i Miri też to zobaczyła: obły kształt, dryfujący w czarnej 

przestrzeni. Obcy statek. Nie odrywając wzroku od ekranu, wsunęła pistolet do kabury i 

powoli podeszła do tablicy.

Val Con przemówił w języku handlowym. Każde słowo wymawiał wolno i wyraźnie.

— Tutaj dowódca Zwiadu Val Con yos’Phelium na statku Clutchów. Jesteśmy na 

stycznej orbicie. Słyszeliśmy wasze wezwanie o pomoc; idziemy wam na ratunek. Podajcie 

stan załogi i raport o zniszczeniach.

Dotknął różowej gałki i nasłuchiwał chwilę. Miri stanęła tuż za nim.

— Przecież nie możesz wprowadzić ludzi na ten zwariowany statek! Zupełnie 

poszaleją!

Pokręcił głową i wskazał na ekran.

— To chyba lepsze od nieuchronnej śmierci?

Położyła mu ręce na ramionach i popatrzyła na dryfującą jednostkę.

— Dlaczego zawsze ja muszę odpowiadać na wszystkie trudne pytania?

* * *

Kiedy tylko wyszli w normalną przestrzeń, głośnik przebudził się do życia. Usłyszeli 

jękliwe SOS i czysty donośny głos, który podawał imię i nazwisko, położenie statku oraz 

zapewnienie, że pomoc jest już w drodze.

Tanser podskoczył na fotelu jak oparzony i sklął pilota.

— Dawaj powiększenie! Skąd oni... Są!

Po prawej burcie, nieco nad nimi i nad wrakiem, wisiała nieduża asteroida. Pilot, 

zgodnie z rozkazem, powiększył obraz do maksimum i podciągnął go jak najwyżej.

Od asteroidy oderwał się pokaźny kamień i pomknął w stronę wraku.

Tanser wyszczerzył zęby.

— Ukryj nas — warknął.

— Co takiego?

— Ukryj nas! Pośpiesz się, bałwanie! Wiesz, co to takiego?

Pilot gwałtownie wciskał klawisze, kierując statek w stronę rojowiska kosmicznych 

śmieci.

— Nie.

— To ta parka, której szuka Hostro.

— Skąd wiesz? — zamruczał pilot.

Grube krople potu ściekały mu po twarzy. Dopasował szybkość statku do szybkości 

dryfujących śmieci i zawisł w środku chmury.

— To statek Clutchów, prawda? — spytał Tanser, w gruncie rzeczy wyłącznie po to, 

żeby popisać się swoją inteligencją.

— Tak — westchnął pilot.

— Ale nazwisko Val Con yos’Phelium nie brzmi za bardzo po żółwiemu. Wniosek 

stąd, że mamy do czynienia z naszą małą dziewczynką i jej przyjacielem. Mili ludzie, 

naprawdę. Zobacz, z jaką ochotą śpieszą bliźnim na pomoc. — Tanser rozparł się 

wygodnie w fotelu i westchnął ze złośliwą satysfakcją.

— Co robimy, Borg? — zagadnął pilot, wyczuwając, że powinien zadać to pytanie.

— Przyczaimy się i poczekamy, aż dotrą do wraku. A potem ich zgarniemy. — Tanser 

znów westchnął i pozwolił sobie na niewielki uśmiech. — Złapiemy ich jak parę szczurów, 

Tommy. Aż wstyd, że to takie łatwe.

* * *

Jefferson spojrzał z wściekłością na monitor. Sygnał umilkł już dobry kwadrans temu, a 

on wciąż nie mógł znaleźć przyczyny usterki. Wreszcie z trzaskiem zamknął pokrywę i 

podszedł do interkomu, by wezwać mechanika.

Ręce tak mu się trzęsły, że musiał dwa razy wystukać właściwy numer.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Val Con wyrównał prędkość i tor lotu, dobił do śluzy i sprawdził wnętrze wraku.

O ile Miri prawidłowo odczytała wyniki na wskaźniku, atmosfera na obcym statku 

wciąż nadawała się do oddychania. Nie zanotowano żadnych przecieków. Ekstra. Wniosek 

stąd, że muszą wybrać się do środka. Jeśli nawet ktoś przeżył, to nie odpowiadał na żadne 

wezwania. Może był ranny lub miał zniszczone radio?... Miri odruchowo poprawiła pistolet 

w kaburze.

Val Con zablokował stery i spojrzał na nią z uśmiechem.

— Gotowa?

— Jak najbardziej — skłamała.

Nie podobał jej się ten pomysł. To była śmierdząca sprawa. Śmierdząca jak wszyscy 

diabli.

Val Con ruszył pierwszy, przecisnął się przez śluzy i zniknął. Po minucie nieznośnej ciszy

rozległo się jego wołanie:

— Wszystko w porządku! Chodź, Miri!

Nabrała tchu, przeturlała się przez krawędź włazu i zwinnym ruchem zerwała się na 

nogi, mierząc z pistoletu w czeluść korytarza. Na statku paliły się tylko światła awaryjne, a 

grawitacja była odrobinę mniejsza od przeciętnej. Gdzieś z dala dobiegał szum aparatury 

podtrzymywania życia.

Val Con szedł w milczeniu w głąb korytarza. Miri z ulgą dostrzegła broń w jego dłoni. 

Niechętnie pobiegła za nim. Zastanawiała się, czy mu powiedzieć, że na wraku nie ma 

żywych istot.

Robertson, jesteście jakąś popieprzoną wróżką? — pomyślała. Nie, sierżancie — 

odpowiedziała sobie w duchu. To świetnie. Jazda naprzód i kryjcie Val Cona.

* * *

Wszystkie informacje, jakie w ciągu pół godziny zebrano na temat Clutchów, wiele o 

nich mówiły, ale nie brzmiały zbyt optymistycznie.

Prawnik, z którym rozmawiał Hostro, wyraźnie dał do zrozumienia, że słowo żółwia 

znaczy więcej niż wszystkie spisane umowy. W dziewięćsetletniej historii wzajemnych 

kontaktów Terran z Clutchami nie zdarzyło się, by któryś żółw złamał dane przyrzeczenie.

— Na twoim miejscu niczym bym się nie przejmował, Justin — zapewniał go kordialnie 

prawnik. — Co Clutch obieca, na pewno zrobi. Nie ma od tego żadnych wyjątków. Nigdy 

nie przyłapano ich na kłamstwie...

Justin Hostro podziękował mu serdecznie, pożegnał się i spojrzał w akta, które 

podsunął mu usłużny Matthew.

Opis struktury społeczeństwa Clutchów oparty był w zasadzie na domysłach. 

Wiedziano tylko, że jest zróżnicowane, hierarchiczne i bardzo wojownicze. Hostro 

przerzucał kolejne kartki, nie wiedząc właściwie, czego szuka.

W przeszłości Yxtrangowie uważali Clutchów za zwierzynę łowną. W kronikach 

zapisano, że przed ośmiuset laty dość często napadali na ich powolne statki.

Ale później ataki ustały. Yxtrangowie, spotkawszy Clutchów w wolnej przestrzeni, 

lecieli dalej spokojnie, bez zaczepek.

Justin Hostro odniósł niemiłe wrażenie, że zna powody takiej sytuacji. Skoro nawet 

Yxtrangowie woleli ich omijać...

Zamknął akta, złożył ręce na biurku i zapadł w głęboką zadumę.

Nie drgnął aż do chwili, kiedy wszedł Matthew z wiadomością, że Szlifierz i Stróż 

wrócili.

* * *

Jedyny pasażer, który pozostał na terrańskim statku, był nie do odratowania. Prawdę 

mówiąc, pomyślała beznamiętnie Miri, nadawał się tylko na durszlak. Ten, kto do niego 

strzelał, lubił swoją robotę.

Val Con przykucnął, obejrzał zwłoki i pokręcił głową.

— Yxtrangowie — powiedział.

To słowo budziło paskudne skojarzenia.

— Skąd wiesz?

— Używają maleńkich kul z ostrymi zadziorami, które dodatkowo szarpią ciało. 

Ponadto gwintują lufy, żeby zwiększyć do maksimum prędkość obrotową...

Miii westchnęła ciężko i rozejrzała się po pomieszczeniu.

— Jak tu weszli?

— Dopędzili statek, zmniejszyli prędkość i przykleili się do kadłuba. — Wzruszył 

ramionami. — Łatwo im było sforsować właz do ładowni, ponieważ ten mechanizm 

wytrzymuje tylko...

Statek zadygotał od nagłego zderzenia. Chwilę później rozległ się jęk maszyn 

zmuszonych do pracy.

— O ty w mordę... — jęknęła Miri.

Val Con rzucił się w stronę korytarza.

— Biegiem! — krzyknął. — Wracamy do łodzi!

Popatrzyła na niego zdziwiona. Biegiem? W obecności Yxtrangów nie należy biegać.

Val Con zawrócił, chwycił ją za ramię i popchnął przed sobą.

— Rusz się! Znikamy stąd!

Rzuciła się do ucieczki. Czuła, że biegnie tuż przy niej, i przynosiło jej to niemądrą ulgę.

Nagle zauważyła, że zniknął.

Zatrzymała się, zaklęła i przywarła plecami do ściany, próbując objąć wzrokiem dwa 

przeciwległe końce korytarza. Jakiś metr za nią było boczne przejście. Próbowała 

pozbierać myśli. Kiedy zniknął?

Nie wiadomo. Przed chwilą był, a potem nagle przepadł. Ale stało się to na pewno 

wcześniej, jeszcze przed rozwidleniem korytarza. Przynajmniej tak jej się zdawało.

Od strony ładowni dochodziły głosy i stuk butów o metal. Miri zagryzła usta. Gdyby się 

pospieszyła, może dotarłaby do łodzi na tyle wcześnie, żeby zdążyć zamknąć śluzę.

Ale Val Con... Cholera! — zaklęła w duchu.

Oderwała się od ściany i ostrożnie poszła w głąb korytarza. Posunęła się tylko o parę 

kroków, gdy padły pierwsze strzały. Zamarła w bezruchu i nasłuchiwała. Ktoś krzyczał... po

terrańsku! A potem rozległ się jeszcze jeden odgłos, którego pewnie nikt się nie spodziewał.

Znów usłyszała kroki. Kilku ludzi uparcie zmierzało w jej kierunku.

Odwróciła się i pobiegła do bocznego przejścia.

* * *

Justin Hostro wstał, skłonił się Szlifierzowi i zapraszającym gestem wskazał mu miejsce 

na kanapie.

T’carais w odpowiedzi pochylił głowę, ale nie usiadł.

— Nie zajmę panu wiele czasu — powiedział. — Oczekuję rzeczowej odpowiedzi w 

kilku prostych słowach, dlatego nie ma sensu fatygować się siadaniem.

Hostro ukłonił się ponownie i chrząknął.

— Jako Starszy klanu Juntavas zamierzam oszczędzić pańskich krewnych. Swoją 

decyzję przekazałem już ludziom, których wysłałem w pościg. Lecz z drugiej strony chcę 

podkreślić, że jestem najniższym rangą Starszym naszego klanu i dlatego nie mogę ręczyć za 

resztę Starszyzny. To oni kazali mi rozpocząć akcję przeciwko pańskim krewnym. 

Najstarszy klanu jest przekonany, że Miri Robertson ma cenne dla niego informacje. 

Obawiam się, że jego metody działania nie wróżą jej długiego życia. Podsumowując: ja 

osobiście pozwalam pańskim krewnym zachować noże. Mimo to Miri Robertson jest nadal 

poszukiwana przez najstarszego z naszych Starszych. Wyznaczono nawet za nią nagrodę — 

mniejszą, gdyby zginęła podczas próby schwytania, i większą, gdyby ktoś okazał się na tyle 

zręczny, żeby ująć ją żywcem. Jej towarzysz, a pański krewny, nie ma dla nas żadnego 

znaczenia. Jeżeli jednak z nią pozostanie, również znajdzie się w niebezpieczeństwie.

Przez kilka standardowych minut Szlifierz zastanawiał się nad tym, co usłyszał.

— Rozumiem — powiedział w końcu. — Na tę chwilę wystarczy mi świadomość, że 

pozbyliśmy się zagrożenia ze strony pańskich ludzi. Oczywiście poda mi pan personalia 

najstarszego ze Starszych i nazwę planety, na której można go znaleźć. Chciałbym szerzej 

omówić te sprawę z wszystkimi rodzinami należącymi do pańskiego klanu.

Hostro oblizał usta. Klęska. Klęska i śmierć. Porównał to z obrazem przyszłości, 

zdawkowo skreślonym mu przez Szermierza, zaczerpnął tchu i zdobył się na jedyny akt 

odwagi w całym swoim życiu.

— Oczywiście — potwierdził ze skinieniem głowy. — Z przyjemnością zapoznam pana 

z najstarszym z naszych Starszych.

* * *

Udało im się odciąć mu drogę do korytarza. Teraz w czterech — Val Con i trzech 

Juntavas — tłoczyli się w ładowni.

Jeden z nich, widocznie ambitniejszy od innych, wysunął rękę, by lepiej wycelować — i 

skończył z przestrzelonym ramieniem. Val Con zdawał sobie sprawę, że to nie może długo 

trwać, że musi przegrać. Minęło już dość czasu, żeby Miri bezpiecznie dotarła do łodzi i 

zamknęła za sobą śluzę. Był tylko jeden problem — nie umiała latać. Val Con postanowił w 

duchu, że ją tego nauczy, jak tylko upora się z obecnymi kłopotami.

Wyciągnął magazynek z pistoletu, westchnął i wsunął go z powrotem. Musi się stąd 

wydostać, nawet za cenę... Po drugiej stronie kabiny rozległ się suchy szczęk iglicy. 

Facetowi skulonemu przy drzwiach skończyły się naboje.

Val Con ruszył.

Wpakował dwie ostatnie kule w niedoszłego snajpera i celnym rzutem wbił nóż w 

gardło drugiego napastnika, który okazał się na tyle głupi, by wysunąć się z ukrycia. Szybko 

obrócił pistolet w dłoni, aby walnąć kolbą w rękę ostatniego z bandytów.

Ten zdążył wprawdzie uniknąć ciosu, lecz zgubił broń. Val Con przerzucił pistolet do 

prawej ręki, a lewą sięgnął po nóż Szlifierza. Kryształowe ostrze zamigotało zimnym 

blaskiem, mierząc w brzuch przeciwnika.

Gangster padł w tył, zrobił przewrót i zerwał z jakąś metalową rurą w dłoni.

Val Con zrobił unik w lewo, ale tamten był równie szybki. Machnął rurą i odciął mu 

drogę ucieczki.

Val Con rzucił się na niego. Chciał kolbą odbić następne uderzenie, lecz rura zręcznie 

minęła przeszkodę. Pistolet wypadł ze zdrętwiałych palców Liadena. Val Con uskoczył, 

brocząc krwią z podrapanej metalem twarzy.

Gangster, pewny swojej chwilowej przewagi, znów się zamachnął. Val Con odruchowo

uniósł rękę z nożem, żeby zasłonić się przed ciosem.

Przeciwnik szarpnął się do tyłu, klnąc na czym świat stoi. Jego przewaga nagle zmalała 

do zera, bo kryształowe ostrze gładko odcięło spory kawałek rury.

* * *

Mogła tam siedzieć przez cały długi dzień.

Jako taktyk Borg Tanser szczerze ją podziwiał. Jako dowódca, był na nią wściekły, bo 

stracił już trzech ludzi. Były co prawda sposoby, żeby po prostu jej się pozbyć. Mogli na 

przykład wrócić na swój statek i wypompować powietrze z wraku.

Tanser przemyślał to dokładnie, rozważając wszystkie za i przeciw. Nie. Za żywą 

dostanie więcej. Dużo więcej. Trzeba ją tylko jakoś wywabić z tej zawszonej kryjówki!

Nagle zamarł i odwrócił głowę w stronę ładowni. Strzały umilkły. Podkradł się kilka 

kroków dalej, by lepiej słyszeć.

Cisza. Żaden z tych, których tam zostawił, nie obwieścił głośno zwycięstwa nad 

chłopakiem.

Tanser zawrócił, szepnął coś na ucho swojemu zastępcy, po czym dobył broni i zniknął 

w głębi korytarza.

* * *

Gangster ryknął z bólu, kiedy ostrze przecięło mu mięśnie i ścięgna przedramienia. 

Mimo to zdołał jednak odskoczyć i przerzucić broń do drugiej ręki.

Val Con odwrócił nóż w dłoni. Nie był to oręż dobry do miotania, ale z braku laku...

Usłyszał huk i w tej samej chwili ból przeszył mu trzewia — aż nim zakręciło od siły 

odrzutu. Cisnął nożem w stojącego w drzwiach człowieka z pistoletem w ręku... a potem 

zapadł się w ciemność. Nawet nie poczuł uderzenia odłamkiem rury w głowę.

* * *

Morejant stał groźnie nad leżącym na ziemi ciałem. Ręka krwawiła mu jak diabli. 

Tanser wyjął z kieszeni opatrunek i rzucił go rannemu.

— Gdzie Zeli i Harris?

— Zabici — wysapał Morejant. Widać było, że najchętniej dałby upust złości i skopał 

leżącego Liadena. — Mnie też niewiele brakowało. Przyszedłeś w samą porę.

Pochylił się nad Val Conem, a potem spojrzał na Tansera.

— On jeszcze dycha, szefie. Mam go wykończyć?

Tanser patrzył na nóż wbity po rękojeść w stalową ścianę, niecałe dwa centymetry od 

jego głowy. Wyciągnął go i cicho gwizdnął. Kryształ nie wyszczerbił się; ostrze było całe. 

Wsunął nóż za pas.

— Szefie? — powtórzył Morejant.

— Nie.

Tanser wsunął pistolet do kabury i podszedł bliżej. Pochylił się, chwycił chłopaka za 

kołnierz i podniósł jak utopione kocię. Krew rozlewała się plamą na koszuli Val Cona i 

kapała na podłogę.

— Trochę doprowadź się do ładu! — warknął do Morejanta. — I zabierz pistolet. 

Pogadamy sobie z panią sierżant.

* * *

Siedzieli tam już od kwadransa i co pewien czas jeden z nich strzelał na oślep, jakby 

chciał sprawdzić, czy czasem nie zasnęła. Nie próbowała się odgryzać, nie chciała 

marnować amunicji.

Przerwa w walce dała jej czas na powtórne załadowanie broni i zrobienie małego 

remanentu. Trochę naboi jeszcze miała. Gorzej było z rachunkiem sumienia. Nie dość, że 

nie posłuchała rozkazu starszego rangą, to jeszcze na dodatek mu nie pomogła.

Opadły ją najczarniejsze myśli. Potrząsnęła głową, żeby je odpędzić, i wbiła wzrok w 

ciemność korytarza. Coś tam się poruszało.

Miri uniosła broń, czekając, aż przeciwnik wyjdzie wprost pod jej lufę. Wyszedł, coś 

dźwigając. Cisnął to na środek przejścia i szybko schował się za ścianę.

Popatrzyła na bezwładne ciało leżące z szeroko rozrzuconymi rękami i nogami.

Och, nie... — jęknęła w duchu. Val Con, to niemożliwe...

— Sierżancie? — krzyknął któryś z ukrycia.

Nawet nie spojrzała w tę stronę.

— Czego, do diabła? — zapytała głosem pełnym nienawiści.

— Tak tylko gwoli informacji... On jeszcze żyje. Ale umrze, jeśli za pół minuty nie 

rzucisz broni i pasa na środek korytarza. No, niech będzie... Daję ci trzydzieści pięć 

sekund.

Miri przesunęła językiem po wargach.

— Skąd mam wiedzieć, że naprawdę żyje? Każesz mi wierzyć na słowo?

— To już wyłącznie twoja sprawa. Zostało piętnaście sekund.

Z trzaskiem zabezpieczyła broń, zerwała się i z całej siły rzuciła ją przed siebie.

Pistolet prześliznął się po podłodze i zatrzymał przy lewej nodze Tansera. Chwilę 

później wylądował tam pas z ładownicą. Tanser roześmiał się.

— Ech, te nerwy... A teraz wyjdź. Powoli... jak grzeczna dziewczynka. Nie próbuj 

żadnych sztuczek, bo ktoś mógłby przez pomyłkę strzelić. Przez was straciłem pięciu ludzi. 

Dumna jesteś z tego?

Miri ostrożnie przeszła nad leżącym Val Conem. Krew odbijała się ciemną plamą na 

jego koszuli. Nie zauważyła, czy oddychał.

— Każdy ma czasem gorszy dzień, kolego — mruknęła do Tansera.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Tanser osobiście dołączył do eskorty, która odprowadziła ją na statek Juntavas, po 

czym także osobiście wepchnął ją do celi i zamknął drzwi.

Miri rozejrzała się po pomieszczeniu. Zobaczyła metalową półkę zastępującą pryczę, 

sedes i zlew, wbudowane w ścianę, oraz tablicę wyglądającą na podajnik. Zażądała wody i 

— ku jej zdziwieniu — jej życzenie natychmiast zostało wysłuchane. W papierowym kubku 

pływały nawet leniwie kostki lodu.

Nagle drzwi rozwarły się z metalicznym zgrzytem i do kabiny wszedł przysadzisty 

człowiek z grubo obandażowaną ręką, ciągnąc za kołnierz jakieś bezwładne ciało.

Przetaszczył je przez próg, pozostawiając na podłodze długą krwawą smugę, i 

bezceremonialnie rzucił do stóp dziewczyny.

— Przykro mi, pani sierżant, ale mamy tylko tę jedną celę. Musicie się jakoś zmieścić. 

To zresztą nie potrwa długo — dodał konfidencjonalnym tonem — bo on zaraz wyciągnie 

kopyta. Wtedy się go wyrzuci i będzie więcej miejsca.

Pomylił się, jeżeli myślał, że Miri w jakiś sposób da upust swoim emocjom. Skrzywił 

się, spojrzał z pogardą na leżącego i uniósł nogę, by go kopnąć w żebra.

Miri trafiła go piętą w kostkę dokładnie w połowie tego ruchu. Morejant syknął z bólu i 

z trudem utrzymał równowagę, po czym odwrócił się... i stanął niemal nos w nos z 

dziewczyną. W jej oczach czaiła się żądza mordu. Burknął coś i już chciał odejść.

— Hej, bohaterze.

— Czego?

Popatrzył spode łba. Pod jej spojrzeniem włos zjeżył mu się na głowie.

Wskazała na Val Cona.

— Może przyniesiesz mi apteczkę? Nie chcę, żeby się wykrwawił.

— To go uduś — poradził jej Morejant. — Mamy dbać tylko o ciebie. Po co nam 

dodatkowy balast?

Wystarczyło tylko, że się poruszyła, a on jak oparzony wyskoczył z celi i z hukiem 

zamknął drzwi za sobą.

* * *

Dosłownie w pięć minut monterka poradziła sobie z usterką, wzięła gotówką należność, 

popartą piętnastoprocentowym napiwkiem, i poszła.

Tuż po jej wyjściu rozległ się szybki terkot i zielona lampka mignęła na znak, że 

wiadomość bez przeszkód dotarła do Tansera i jego ludzi.

Jefferson westchnął i odwrócił się od monitora. Dla uspokojenia zamierzał wypić parę 

kufli miejscowego piwa. Aż jęknął, gdy posłyszał pisk. Co znowu?

Odbiornik trajkotał wesoło, błyskała czerwona dioda. Proszę czekać, nowa 

wiadomość w drodze...

* * *

— Borg?

— Co? — Tanser uniósł głowę znad talerza i zobaczył Tommy’ego z jakimś papierem 

w dłoni.

— Depesza od Jeffa — powiedział pilot. — Właśnie przyszła. Powinieneś ją chyba 

zobaczyć.

Tanser odłożył widelec i wziął kartkę.

— Dzięki.

Minutę później zaklął głośno, zerwał się od stołu i biegiem wypadł ze stołówki.

* * *

Było ciemno, zimno i każdy oddech powodował ostry ból w piersi. Złe powietrze. 

Kroiło mu płuca jak nożem. Lepiej przestać oddychać czymś takim... Kolejna wpadka na 

długiej liście błędów.

Wciąż dryfował w zimnej i przeraźliwej pustce. Powietrze zrzedło, więc ból też nieco 

ustąpił. Leciał dalej, aż zobaczył pod sobą tunel, ciemniejszy od najciemniejszego mroku. 

Tunel wydawał się blamowany miękkim futrem. Wabił ciepłem, a diamentowe końce włosia 

połyskiwały i mrugały niczym najpiękniejsze gwiazdy...

Zdawało mu się, że jest już bliżej gwiazd i wspomnianego ciepła. Było mu dobrze.

Nagle ciemności rozdarł błysk żywego ognia. Czar prysnął — a on leciał w górę, do 

czarnych chmur przecinanych co chwila błyskawicą bólu, który ciął go niczym nóż z 

kryształu...

* * *

Miri opatrzyła rany męża z pomocą wody i bandaża z porwanej koszuli. Kula gładko 

przebiła ciało na wylot, przechodząc tuż obok płuca. Gdyby pod ręką była apteczka i 

odpowiednie leki, za dwa, trzy dni Val Con stanąłby na nogi. Bez tego szybko zmierzał ku 

nieuchronnej śmierci; Miri nie dała rady zatamować powolnego krwawienia.

Mokrą bandaną przemyła ranę na twarzy Val Cona. Nic groźnego, ale zostanie po tym 

postrzępiona blizna, pomyślała — i aż się przestraszyła.

Val Con poruszył brwiami i przesunął językiem po spierzchniętych wargach.

— Kto tu?

— Miri.

— Żywa?

Zamrugał powiekami, jakby nie mógł dźwignąć ich strasznego ciężaru.

— Póki co... — westchnęła. Starała się, żeby zabrzmiało to możliwie wesoło. 

Delikatnie odgarnęła mu włosy z czoła. — Trochę ci dołożyli. Poleż spokojnie i odpocznij, 

accazi. Nic nie mów. Porozmawiamy później, jak wydobrzejesz.

Zwyciężył w walce z powiekami i popatrzył na nią spod oka.

— Kiepsko kłamiesz.

Z westchnieniem pokręciła głową.

— A już myślałam, że mi się uda. Fakt, że ostatnio mało ćwiczyłam...

Usta mu drgnęły, jakby w uśmiechu, ale trwało to bardzo krótko i natychmiast zniknęło.

— Dasz mi wody?

Pomogła mu się napić. Niepewnie chwycił ją za rękę, zacisnął palce i zamknął oczy. 

Przez chwilę leżał nieruchomo. Miri myślała, że znów zemdlał.

— Gdzie jesteśmy?

— Na statku Juntavas — szepnęła.

— Wybacz...

— Tylko wtedy, jeżeli ty mi też wybaczysz — burknęła. — Nie wróciłam do łodzi. Nie 

miałam po co. Przecież nie umiem latać.

— Wiem. — Urwał i zobaczyła cień cienia jego uśmiechu. — Błąd w wyliczeniach...

Nagle rozległ się szczęk zamka w drzwiach. Zerwała się na równe nogi, zasłaniając 

własnym ciałem Val Cona.

— Jak tam nasz chłopak, sierżancie?

Borg Tanser ostrożnie wszedł do celi. W jednej ręce trzymał apteczkę, a w drugiej 

pistolet.

— A co cię to obchodzi?

— Szef chce, żebyście oboje żyli — mruknął. — Nowe rozkazy. Przedtem była mowa 

wyłącznie o tobie. Teraz wygląda na to, że Zwiadowca Val Con yos’Phelium poprawił 

swoje notowania. — Bez ostrzeżenia rzucił jej apteczkę.

— No, na co czekasz? — Machnął pistoletem. — Bierz się do łatania!

* * *

Osłupiałym wzrokiem pilot popatrzył na ekran, zaklął i dał powiększenie. Asteroida — 

czyli statek Clutchów — zachowywała się w osobliwy sposób. Skakała po ekranie, raz 

niknąc, raz się pojawiając... coraz dalej...

Potem zniknęła.

Tommy przetarł oczy, wdusił przycisk interkomu i zażądał z kambuza czarnej mocnej 

kawy.

Potem znów spojrzał na ekran. Asteroidy już nie było. Westchnął, przebiegł palcami po 

klawiszach i zaczął sprawdzać współrzędne. To jedyne, co mógł teraz zrobić.

* * *

Jefferson rozmyślał z marsową miną nad ostatnią depeszą od szefa. Potem przekazał ją 

Tanserowi z prośbą, aby przez jakiś czas nie latał w nadprzestrzeni. Póki co, wolał mieć 

stałą łączność.

* * *

Przyniesiono im świeże koszule, koce i materac, a w „jadłospisie” na ścianie pojawiły 

się gorące dania. Val Con zemdlał podczas zabiegu i jak dotąd jeszcze się nie obudził. Miri 

wzięła sobie drugi kubek kawy i przysiadła na brzegu pryczy.

Pierś chłopaka poruszała się jednostajnym rytmem. Spał. Miał może trochę 

przyspieszony puls, ale nie było w tym nic groźnego. Nic, co by samo nie przeszło po dniu 

solidnego odpoczynku.

Miri niemal godzinę tamowała krwotok i zasklepiała rany. Klęła przy tym jak szewc i 

cała aż się spociła. Tanser stał nad nią z pistoletem i pilnował, żeby czegoś przypadkiem nie 

popsuła.

Na koniec załatała dziurę na twarzy Val Cona. Cud, że nie stracił w walce oka. Rura 

rozharatała mu cały prawy policzek. Miri starała się zszyć go jak najlepiej. Blizna na pewno 

zostanie, pomyślała, ale na szczęście, z czasem zblednie.

Val Con zamrugał i otworzył oczy. Popatrzył na nią z uśmiechem, wyciągnął rękę i 

dotknął jej kolana.

— O czym myślisz?

Miri zmarszczyła nos.

— Że cię kocham — powiedziała, kładąc rękę na jego dłoni. — Wiem, że to głupie, 

ale co ja na to poradzę?

— Nic — mruknął. A potem dodał ciszej:

— Mogę powiedzieć ci to samo. Kocham cię, uwierzysz mi?

— No... — Wlepiła w niego zdumione spojrzenie. — Chyba tak. — Potem roześmiała 

się. — Uratowałeś mnie przed nagłą chucią jedynie po to, by mi się oświadczyć? To 

melodramat, panie kapitanie!

— Wystarczy „dowódco Zwiadu” — mruknął i poruszył się nieznacznie. — Czy tu 

można zamówić obiad?

Miri dopiła kawę i uśmiechnęła się do niego.

— Wystarczy wezwać pielęgniarkę — to znaczy mnie — i powiedzieć, że jest się 

głodnym. Zaraz dostaniesz coś pożywnego, na przykład zupę.

Westchnął i zamknął oczy.

— A więc czuję się w obowiązku poinformować cię, że jestem bardzo głodny.

Miri wstała.

— Okey, kolego, ale pamiętaj, że sam o to prosiłeś!

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Justin Hostro odłożył na bok trzecią kartkę wydruku z raportem Borga Tansera. 

Zetknął dłonie czubkami palców i z namysłem spojrzał na głęboką rysę na biurku.

Oboje żyją, chociaż chłopak odrobinę ucierpiał. Borg był pewien, że wyzdrowieje. 

Zatem obietnica dana Szlifierzowi została dotrzymana. Teraz pozostawało tylko jakoś ich 

ukarać. Juntavas wyjdą z tego czyści, myślał Hostro, a ja może ocalę swoje życie.

Pomału w jego głowie zrodził się pewien pomysł. Odszukał opis zniszczonego wraku i 

ponownie go przeczytał. Potem podszedł do komputera i połączył się z apartamentem 

żółwi.

Odebrał ten bez pancerza. Skłonił się na powitanie i poprosił o chwilę cierpliwości. 

Zapewnił, że za chwilę znajdzie T’caraisa, po czym zniknął, a zamiast niego na ekranie 

pojaśniała dziwna ruchoma arabeska.

Hostro przeniósł wzrok na wiszący na tej samej ścianie obraz Belansja. Drgnął niczym 

wyrwany z transu, gdy rozległ się głos Szlifierza.

— Justin Hostro? Chciał pan ze mną rozmawiać?

Hostro ukłonił się.

— To prawda. Mam dla pana pomyślną wiadomość. Pańscy krewni zostali schwytani 

przez kilku członków mojej rodziny. Na szczęście nic im się nie stało, choć chwilowo nie 

mogą cieszyć się wolnością. Jednak wkrótce zostaną wypuszczeni. Zamierzam oddać im 

broń i wyposażyć w statek, aby mogli udać się w dalszą podróż. Ten, na którym przedtem 

lecieli, wszedł w nadprzestrzeń i zniknął. Tak przynajmniej wynika z raportu mojego pilota. 

Nastąpiła chwila milczenia.

— Jestem panu ogromnie wdzięczny za te informacje, Justinie Hostro — powiedział w 

końcu Szlifierz. — Ale zamierzam prosić pana o jeszcze jedną przysługę.

Hostro pochylił głowę.

— Jeśli to tylko będzie w mojej mocy...

— Tęsknię za moim bratem i siostrą. Chciałbym usłyszeć ich głosy. Proszę, by pańscy 

ludzie, zanim ich uwolnią, zrobili małe nagranie. Potem przekaże mi pan taśmę.

Justin Hostro uśmiechnął się.

— Nic łatwiejszego, proszę pana. Wszystko będzie zgodne z pańskim poleceniem.

* * *

Val Con i Miri siedli na podłodze u stóp podajnika.

— Jak myślisz, na co oni czekają? — zapytał Val Con. Ostrożnie balansował szklanką 

mleka, chcąc oprzeć się wygodniej o ścianę. — Sterczymy tutaj już od kilku dni, zawieszeni 

w normalnej przestrzeni. Skoro jesteśmy tacy cenni, Borg Tanser już powinien gnać jak 

strzała do swoich mocodawców.

— Nic mnie to nie obchodzi — powiedziała Miri. — Nie przeszkadza mi odrobina 

nudy. Możesz mi wierzyć, to o wiele lepsze od spotkania z szefem lub szefową. 

Prawdopodobnie mnie nie lubią. Justin Hostro nie pała też sympatią do ciebie. A Borg 

pracuje właśnie dla niego. — Upiła łyk kawy. — Może dostaliśmy małe odroczenie za 

dobre zachowanie?

Uniósł brew.

— Wątpię, czy ktoś, kto cię lepiej poznał, mógłby nabrać się na coś takiego.

— Będzie z ciebie zrzędliwy starzec — westchnęła.

— Mam nadzieję.

Zgrzytnęły drzwi i do celi wszedł Borg Tanser, jak zawsze z pistoletem w dłoni i 

magnetofonem pod pachą. Rzucił pudło koło Val Cona. Młodzieniec spojrzał nań ze 

zdumieniem.

— Znacie żółwia o imieniu Szlifierz? — zapytał Tanser. — Mówi, że jesteście jakoś 

spokrewnieni.

— Tak.

— To bardzo dobrze. Hostro zawarł z nim pewien układ. Mamy wam oddać broń i 

wypuścić was. Co więcej, dostaniecie inny statek, bo ten wasz kawał gruzu gdzieś odleciał. 

Nieźle, co?

Odpowiedziało mu milczenie. Tanser pokręcił głową.

— Żółw nie do końca wierzy Justinowi. Chce usłyszeć wasze glosy. Powiedzcie mu, że 

byliśmy dla was mili, że nic wam nie dolega i że za chwilę odzyskacie wolność.

Wskazał na magnetofon.

— Do roboty. Gadać po terrańsku. — Wycelował pistolet w głowę Miri. — Ruszaj 

się, Zwiadowco!

Val Con zrobił zdziwioną minę, ale posłusznie odstawił szklankę, położył sobie pudło na 

kolanach i wcisnął klawisz z napisem NAGRYWANIE.

— Witam cię, bracie, i pozdrawiam. Jestem ci ogromnie wdzięczny za to, co dla nas 

zrobiłeś. Ocaliłeś mnie i naszą najmłodszą siostrę. Wszystko to, co za chwilę powiem, jest 

najszczerszą prawdą: żyjemy, traktowano nas zupełnie niezłe, nakarmiono nas, dano nam 

kąt do spania i opiekę medyczną. Szkoda tylko, że nasz statek poleciał dalej bez nas. Nie 

doznał żadnego uszczerbku, więc można się spodziewać, że bezpiecznie dotrze do miejsca 

przeznaczenia w czasie kolejnych siedmiu zmian roboczych.

Uniósł głowę i napotkał twarde spojrzenie Tansera, więc ponownie pochylił się do 

mikrofonu.

— Chcę też dodać, że dostaniemy z powrotem nasze noże i statek, którym polecimy. 

Jeszcze raz ci dziękuję, bracie, za pomoc i opiekę nad parą postrzeleńców, niegodnych, by 

ich zwać rodzeństwem.

Wdusił wyłącznik i popatrzył pytająco na Tansera.

— Teraz ty, sierżancie. Słodko i wesoło. Miri włączyła magnetofon.

— Cześć, Szlifierzu — powiedziała śpiewnym głosem. — Wszystko jest w porządku. 

Szkoda, że cię tu nie ma. Uściskaj od nas całą rodzinę i do szybkiego zobaczenia. — 

Wyłączyła mikrofon i oddała aparat Tanserowi.

Ten zarzucił sobie pasek na ramię i z niedowierzaniem pokręcił głową.

— Niech mnie szlag, nie mam pojęcia, jak to możliwe, że jeszcze żyjesz. — Pogonił ich 

pistoletem. — Jazda, idziemy.

— Dokąd? — spytała Miri.

— Nie słyszałaś? Damy wam statek i do widzenia. Jesteście wolni. Juntavas zawsze 

dotrzymują słowa. — Ponownie machnął bronią. — No, wychodzić!

* * *

Miri stała pośrodku zniszczonej sterówki. Dopięła pas i spojrzała na główny ekran. 

Statek Juntavas właśnie znikał z pola widzenia. Mignął raz i już go nie było.

Z westchnieniem odwróciła oczy od ekranu. Val Con leżał na wznak na podłodze i 

dłubał pod deską rozdzielczą.

— Odlecieli — mruknęła Miri.

Nic nie odpowiedział, całkowicie pochłonięty pracą. Miri usiadła na podłodze i czekała.

Wreszcie wychylił głowę. Włosy miał mokre od potu.

— I co? — zapytała. — Siedzimy tutaj i czekamy, aż rąbnie w nas jakiś kamień, czy 

lecimy podświetlną na Volmer?

Przesłał jej zmęczony uśmiech.

— Nie jest tak źle. Mogłoby być gorzej. Mogę przerzucić pewne połączenia i 

wykrzesać choć tyle mocy, żeby nam starczyło na skok w nadprzestrzeni.

— Skok? — powtórzyła z niedowierzaniem.

— Skok — potwierdził. — Nie dotrzemy na Volmer.

— Cóż... — mruknęła. Niechcący potrąciła łokciem nóż wiszący u pasa i zmarszczyła 

brwi. — Jeden skok lepszy niż nic. W czym ci mogę pomóc?

* * *

Napad na terrański jacht okazał się punktem zwrotnym w ich łowieckiej wyprawie. Od 

tamtej pory mieli kupę szczęścia. Kapitan Khaliiz był zadowolony. Teraz wystarczyło już 

tylko podliczyć łupy, wrócić do domu, zdać pełny raport, zgarnąć premię i zażywać 

zasłużonej chwały.

Wydał odpowiednie rozkazy i pomknęli w przestrzeń. Może nawet pozwolę, żeby mój 

Adiutant w nagrodę osobiście zacumował w porcie? — pomyślał z dumą Khaliiz.

* * *

Miri westchnęła ciężko i otarła rękawem czoło. Niechętnym wzrokiem popatrzyła na 

stertę wszelakiego dobra, które zgromadziła w dziobowej ładowni. Val Con ciągle tkwił w 

sterówce, przekładając druty i obwody. Miri miała w tym czasie zmniejszyć masę statku 

przed zamierzonym skokiem.

Znowu westchnęła i zawróciła. Przypomniała sobie, że po drodze widziała jeszcze coś 

ciężkiego.

Trup ważył więcej niż myślała, nawet w zmniejszonej grawitacji. Ledwie przeniosła go 

na resztę śmieci przeznaczonych do wyrzucenia w kosmos. Chwilę stała nad nim, ciężko 

dysząc. Zastanawiała się, kim był za życia. Ciekawe, czy miał rodzinę?

Niektórzy ludzie — i nie tylko ludzie — cenią sobie ogromnie więzi pokrewieństwa. Na 

przykład Val Con albo Szlifierz... Lecz zabity był Terrańczykiem, i choć Terrańczycy nie 

tworzyli klanów, jednak gdzieś we wszechświecie ktoś mógł tęsknie czekać na jego powrót 

albo przynajmniej na wiadomość, co się z nim stało.

Pochyliła się, żeby przeszukać kieszenie zabitego. Znalazła plik jakichś papierów, kilka 

monet, giętką metalową płytkę — prawdopodobnie z komputera — i hologram 

przedstawiający kobietę z dwoma małymi chłopcami. Wepchnęła to wszystko do sakiewki 

u pasa, podniosła się i poszła po inne odpadki.

* * *

Val Con siedział przy pulpicie sterowniczym i powoli wodził dłońmi po klawiszach, 

jakby grał na omnichorze. Miri wsunęła się na sąsiedni fotel drugiego pilota i przypatrzyła 

mu się spod oka. Miał ładny profil. Z wyraźnym napięciem wpatrywał się w kolorowe 

lampki, migoczące na konsolecie.

Po pewnym czasie spojrzał z uśmiechem na dziewczynę.

— Wszystko, co było do wyrzucenia, zostało wyrzucone — zameldowała po 

wojskowemu. — A co tam słychać w wielkim świecie?

Zatoczył dłonią krąg nad pulpitem.

— Mamy moc. Mamy paliwo. Dokąd chcesz lecieć?

— A co jest najbliżej? Ile trwa „jeden mały skoczek”? — Wzruszyła ramionami. — 

„Pilotowanie dla cymbałów”...

Val Con pochylił się nad sterami i prędko przesunął ręką po niewielkiej półce, 

umieszczonej pod konsoletą. Potem ześliznął się z fotela, żeby zajrzeć pod pulpit.

— Co się stało? — spytała Miri.

— Locja. — Przysiadł na piętach i spojrzał na nią. — Miri... Jak wyrzucałaś wszystko 

do śmietnika, nie natrafiłaś gdzieś na książkę, mniej więcej tej wielkości... — złociste dłonie 

nakreśliły kształt w powietrzu — prawdopodobnie oprawioną w skórę, pełną cienkich 

metalowych kartek? Powinna być w tym pomieszczeniu.

Pokręciła głową.

— Gdybym widziała coś takiego, na pewno bym ci pokazała.

Zerwał się na równe nogi i szybko obszedł całą sterówkę, zaglądając pod wszystkie 

półki i siedziska. Miri wstała i pomacała siedzenie fotela, żeby sprawdzić, czy ktoś nie 

schował czegoś pod poduszką. Potem sprawdziła fotel pierwszego pilota. Nic.

Odwróciła się, żeby to powiedzieć, i zamarła. Val Con stał pośrodku kabiny, patrząc w 

ekran. Jego twarz była zupełnie bez wyrazu.

— Ta... locja jest potrzebna? — zapytała Miri. Podeszła do Liadena i czułym ruchem 

położyła mu dłoń na ramieniu.

Spojrzał na nią.

— Bez niej, nie ma mowy o udanym skoku. Locja zawiera dane nawigacyjne.

Przez moment zastanawiała się nad znaczeniem tego, co powiedział.

— Myślisz, że to robota Borga?

— Owszem — odparł ponuro.

— A nie możemy lecieć w ciemno? — spytała. — Zdać się na łut szczęścia?

Pokręcił głową.

— Mogę ustawić główne współrzędne, potrzebne do wejścia w nadprzestrzeń. Sęk w 

tym, że po drugiej stronie możemy znaleźć się w samym środku gwiazdy, w jądrze jakiejś 

planety, w pasie asteroidów, w kajucie innego statku... Zakryła mu usta dłonią.

— Już rozumiem. — Zamknęła oczy i próbowała spokojnie pomyśleć. Cienkie 

metalowe kartki? Gdzieś już widziała coś podobnego. Wprawdzie nie książkę, ale...

— A to? — Szybko otworzyła sakwę, przejrzała rzeczy zmarłego i wyjęła prostokątną 

płytkę.

Val Con wziął ją do ręki i spojrzał pytająco na dziewczynę. — Miał to w kieszeni. 

Ten... zabity — wyjaśniła. — Pomyślałam sobie, że może ktoś zechce się dowiedzieć, co tu 

zaszło.

— Aha. — Pokiwał głową. — Zadzwonimy do jego rodziny. — Popatrzył na 

metalową płytkę. — Ciekawe, po co to nosił przy sobie?

— Przyda się? — zapytała Miri. Val Con podszedł do sterów.

— Zobaczymy, co na to komputer pokładowy.

Wsunął płytkę w czytnik na konsolecie, przerzucił dwa wyłączniki i stuknął palcem w 

jakiś klawisz.

Zamigotały lampki i na monitorze pojawiły się jakieś linie. Miri zajęła miejsce obok Val 

Cona.

— Student? — zamruczał bardziej do siebie niż do niej, nie odrywając oczu od ekranu. 

— Albo przemytnik? — Pokręcił głową, kiedy liczby i kreski przerwały swój rozedrgany 

taniec, a płytka niemal do połowy wysunęła się ze szczeliny czytnika.

— I co? — spytała Miri, z trudem panując nad zniecierpliwieniem.

Val Con odwrócił się w jej stronę.

— Mamy w naszym zasięgu planetę — powiedział bardzo powoli. — Co prawda na 

tym zapisie znalazłem ich aż cztery, ale znam tylko jedną. Niestety jest za daleko. Nazywa 

się Pelaun. Jest niezamieszkana, lecz dobrze sprawdzona przez techników. Zbudowano na 

niej przekaźnik.

Miri westchnęła cicho.

— A pozostałe? Na przykład ta najbliższa?

Podświadomie czuła, że zna odpowiedź.

— Nic o niej nie wiem — powiedział Val Con. — Znam Pelaun, bo prowadziłem 

zwiad w tamtym układzie.

— Najgorsze, co może się zdarzyć, to że utkniemy na jakimś świecie, który uważa za 

swój największy wyczyn łączność transkontynentalną.

Uśmiechnął się nieznacznie.

— A to nie najlepszy wynalazek — powiedział łagodnie. — Przekaz samego głosu, bez 

obrazu. Do tego fatalny odbiór.

Miri wybałuszyła na niego oczy. Nie żartował. Nieco speszona, zerknęła na główny 

ekran — i zamarła. Przez moment nie mogła wydusić z siebie słowa.

— Val Con? — wystękała wreszcie przez zaciśnięte gardło.

— Słucham?

— Jest jeszcze gorzej — powiedziała. — Statek Yxtrangów właśnie wyszedł z 

nadprzestrzeni...

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Pilot Yxtrangów z niedowierzaniem patrzył na odczyty. Powiększył obraz i jeszcze raz 

przejrzał wszystkie dane. Po grzbiecie przebiegł mu zimny dreszcz.

— Pilot prosi o pozwolenie zabrania głosu, panie kapitanie.

— Zezwalam — warknął Khaliiz.

— Statek, schwytany przez nas podczas poprzedniego przejścia leci teraz małą mocą, 

panie kapitanie. Dwie żywe istoty na pokładzie.

— Przyjąłem raport. Czekać na rozkazy. Drugi!

— Tak, panie kapitanie.

— Wcześniej słyszałem, że tam nikogo nie ma. Znajdź kłamcę i natychmiast 

przyprowadź go do mnie.

Drugi oficer zasalutował służbiście.

— Tak jest, panie kapitanie! — Odwrócił się i wymaszerował z mostku.

Khaliiz popatrzył w ekran. Był wściekły, że część łupu przecieka mu przez palce.

— Za nimi! — rozkazał.

* * *

Val Con zaklął cicho, odwrócił się do sterów i wepchnął płytkę z powrotem do 

czytnika. Zaczął ustawiać współrzędne, szybkość, moc i tak dalej.

W tej chwili lecieli na małym ciągu, zużywając mniej więcej ćwierć mocy. Statek 

Yxtrangów wyraźnie przyspieszał, szykując się do przechwycenia.

— Może wreszcie ruszymy? — zabrzmiał cichutki głosik po lewej stronie.

Odwrócił głowę. Miri siedziała sztywno w fotelu drugiego pilota, wpatrzona w ekran i 

groźnie rosnącą sylwetkę wrogiego statku. Twarz miała białą jak mleko; widać było jej 

wszystkie piegi.

— Trzeba poczekać, aż nabierzemy odpowiedniej mocy i komputer przeliczy wszystkie

ustawienia — odparł najspokojniej, jak tylko potrafił. — Odlecimy za parę minut.

— Za parę minut już nas będą mieli. — Zagryzła usta i zmusiła się, żeby na chwilę 

oderwać wzrok od ekranu. — Val Con... Boję się Yxtrangów.

On sam czuł napięcie w mięśniach twarzy, więc wolał się nie uśmiechać.

— Ja też się ich boję — przyznał półgłosem. Zerknął na pulpit, potem na ekran. — 

Zapnij pasy.

— Co chcesz zrobić?

Przyjrzała mu się z uwagą. Jej policzki z wolna odzyskiwały normalną barwę, ale wciąż 

poruszała się sztywno niczym kukła.

— Znam pewną fajną terrańską zabawę — zamruczał Val Con, wciąż patrząc to na 

przyrządy, to na ekran, i szybko dociągając pasy. — Nazywają ją zabawą „w pisklę”... 

Zapnij się, cha’trez.

Niemal automatycznie spełniła jego prośbę. Mocno przywarła plecami do oparcia i 

odwróciła głowę, żeby wciąż go widzieć. Val Con stuknął palcem w klawisz.

— Widzę was, Chrakec Yxtrang. Pozwólcie nam odlecieć. Kiepskie z nas trofeum.

Nastąpiła krótka chwila ciszy, a potem rozległ się zgrzytliwy głos, brzmiący niczym 

deptanie stłuczonej szyby.

— Kiepskie? Zawsze warto ustrzelić złodzieja. Statek jest nasz, Liadenie. Już raz na 

nim byliśmy.

— Zatem musicie nam wybaczyć, ale nie znaleźliśmy się tu z własnej woli. Nic wam po 

nas. Pozwólcie nam odlecieć.

— Oddaj mój pryz, Liadenie, albo zabiorę ci go siłą. A wtedy umrzesz.

Miri nerwowo oblizała usta. Bała się spojrzeć w ekran. Val Con nie zdradzał żadnej 

nerwowości — mówił spokojnie, niemal uprzejmym tonem.

— Jeśli ci go oddam, i tak zginę. Przepuść mnie, Łowco. Jestem sam i w dodatku 

ranny.

— Na skanerze mam dwie formy życia, Liadenie.

Miri zamknęła oczy. Val Con przelotnie zerknął na wskaźniki i zwiększył moc do 

połowy.

— To kobieta, Chkrakec Yxtrang. Jej śmierć nie przyniesie ci żadnej chwały.

Znów nastąpiła przerwa. Val Con przyspieszył odrobinę i potwierdził współrzędne z 

karty.

— A więc, Liadenie, gdy was schwytamy, popatrzysz, jak sobie poigram z tą twoją 

samicą. Potem cię oślepię i oddam załodze.

— To mnie zaboli, Chkrakec Yxtrang. Bardzo zaboli... — Następna faza! Statek 

Yxtrangów był już dostatecznie blisko, aby rozpocząć manewr abordażu, wyrównał kurs i 

własną prędkość...

— Pewnie, że cię zaboli! — wrzasnął Yxtrang. — Liadenowie! To miękka rasa, 

zrodzona tylko po to, aby płaszczyć się przed silniejszymi. Ale już niedługo zniknie z tego 

świata. W miastach Liadu będą dorastać dzieci Yxtrangów.

— To na co wówczas będziesz polował, Łowco?

Val Con przerzucił kilka przełączników, wtulił się w fotel i wyciągnął rękę do Miri.

Statek z wolna zaczął wirować.

Yxtrang ryknął donośnym, nieprzyjemnym śmiechem.

— Świetnie, Liadenie! Znakomicie! Po twojej śmierci nikt nie powie, że stchórzyłeś. 

Niezły manewr... ale to za mało.

Statek Yxtrangów wszedł w ciasny zakręt, niepewnie zmieniając prędkość.

Ręka Miri była zupełnie zimna. Val Con ścisnął ją lekko i uśmiechnął się, po czym 

puścił jej palce i zajął się sterami.

Jeszcze bardziej przyspieszył i zmniejszył promień skrętu. Yxtrang zrobił to samo. 

Statek Val Cona kręcił się jak szalony, ale już leciał ze stałą szybkością.

— Starczy, Liadenie! Myślisz, że z nami wygrasz? Jesteście nasi! Sądzisz, że się 

znudzimy i polecimy gdzieś w swoją stronę? Nawet w tej chwili mogę cię ustrzelić i wydać 

na pastwę przestrzeni!

— Nie znajdziesz żadnego łupu na wypalonym wraku. Zaczną z ciebie kpić, kiedy się 

dowiedzą, że Liaden cię oszukał... — Val Con westchnął z głębi piersi. — Być może jesteś 

młody i niedoświadczony... To twoje pierwsze polowanie?

Ryk wściekłości niemal rozsadził głośniki. Statek Yxtrangów podszedł jeszcze bliżej. 

Wskutek wirowania na mostku porządnie wzrosła grawitacja. Każdy ruch ręką po pulpicie 

wymagał wysiłku. Val Con oddychał z coraz większym trudem. Popatrzył na Miri. Przesłała 

mu bolesny uśmiech.

— Jak długo wytrzymasz, Liadenie? Czekasz, aż zmiażdży cię siła odśrodkowa?

— Jeśli zajdzie taka potrzeba... Nie dostaniecie nas, Chkrakec Yxtrang. Mam swój 

honor. — Val Con położył rękę na drążku przyspieszenia.

— Nie mów mi o honorze, zwierzaku! Dość tej zabawy. Teraz... Val Con pchnął 

drążek do oporu, zwiększył prędkość obrotową i policzył w myślach do...

Skok!

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Fala runęła z siłą tsunami, kołysząc statkiem Yxtrangów. Zarzęziły przeciążone złącza, 

tu i ówdzie coś zaczęło dymić. Każdy, kto nie był dobrze przypięty pasami do fotela, obijał 

się pośród latających sprzętów o ściany, sufit i podłogę.

Nikt nie rozumiał, co się stało. Przez moment na pokładzie zapanował chaos. Nerwy 

załogi były napięte do najwyższych granic, zbolałe płuca domagały się więcej powietrza...

— Meldować o uszkodzeniach!

Zabrzęczał gwar głosów. Pilot stracił przytomność, Adiutant walnął głową w ścianę...

Załoga z wolna odzyskiwała rezon. Khaliiz sam zasiadł na miejscu pilota i z 

niedowierzaniem spojrzał na odczyty, a potem odpalił silniki awaryjne, żeby choć trochę 

zmniejszyć wirowanie. Adiutant także zabrał się do pracy. Kilka sektorów wcale nie 

odpowiadało, w kilku panowała gęstniejąca ciemność.

Wkrótce wiadomo było, że nastąpiła ogólna awaria systemu. Działały tylko pojedyncze 

sekcje. Główny komputer padł, razem ze wspomaganiem.

Khaliiz pomału odzyskiwał kontrolę nad jednostką. Powróciła siła ciążenia. Mechanicy 

wprawdzie uruchomili jeden ekran, ale żeby rozejrzeć się po okolicy, Khaliiz musiał statek 

obrócić.

— Co się stało, panie kapitanie? — spytał Adiutant.

— Do roboty! Porozmawiamy o tym później.

* * *

Wciąż wirując, wyskoczyli w normalną przestrzeń. Dłonie Val Cona migały po tablicy. 

Zmniejszył prędkość, wstrzymał obroty i powoli wyrównał tor lotu.

Ręce drżały mu jak po ciężkiej pracy. Z ulgą wyciągnął się w fotelu i z uśmiechem 

odwrócił głowę, żeby spojrzeć na Miri. Serce zamarło mu na widok tego, co zobaczył.

Miri wisiała bezwładnie w uprzęży drugiego pilota. Głowa opadła jej na bok, a twarz 

była kredowobiała.