Kain Dawid
Spotkanie ze śmiercią
Z „Science Fiction”
Moja Śmierć była spokojna. Siedziała w fotelu, tuż obok łóżka, na którym leżałem. Z założonymi
rękami, zamyślona. Nie drgnął nawet jeden mięsień na jej bladej twarzy.
- Na co czekasz? - spytałem zniecierpliwiony. Popatrzyła na mnie z pewną konsternacją.
- Na ciebie. Czekam, aż umrzesz.
Przewróciłem oczami. Na szczęście nie w agonii, tylko z rozczarowania.
- Może byś mi w tym jakoś dopomogła, co?!
- Nie ma mowy. Ja jestem Spokojną Śmiercią. No, to było widać!
Czyli nawet spokój może wyprowadzić z równowagi, gdy ktoś rozgrywa moją ostatnią życiową partię
w tempie autystycznego szachisty!
- Czy jest jakaś inna Śmierć? - spytałem, pełen nadziei na lepsze i - przede wszystkim - szybsze zejście
z tego padołu.
- Tak. Między innymi moja przyrodnia siostra Śmierć Niespokojna.
- Co możesz o niej powiedzieć? - zapytałem. Doszedłem do wniosku, że jeśli nakłonię ją do zwierzeń,
agonia nie będzie dla mnie aż tak nużąca. W końcu czas płynie szybciej, gdy ktoś zabawia nas rozmową.
A tu, w tym szpitalu, gdzie czas płynął bardzo wolno, odmierzany jęczeniem chorych i rzężeniem
konających, każdy rozmówca był na wagę złota.
-
Nie cierpię jej, po prostu nie cierpię! Tak jej się w głowie poprzewracało, że nie można z nią
wytrzymać... Przeklęta Królewna Ścieżka.
- Chyba Śnieżka?
- Nie poprawiaj mnie! Wiem, co mówię. Niespokojna cały czas wspomaga się kokainą. Istna Biała
Ś
mierć! Ciągle naćpana, nerwowa, tu zabije nie tego, co trzeba, tam o kimś zapomni i człowiek żyje sto
lat. Jak takiemu śpiewać na urodzinach, żeby się nie obraził?
- Dwieście lat, dwieście lat - zanuciłem, licząc, że trocheja rozweselę.
- Przesada! Jeden z grzechów śmiertelnych: nieumiarkowanie w umieraniu i życiu... Do licha, że też
muszę marnować tu mój cenny czas! Chyba powinnam poszukać innej pracy.
- Jesteś bardzo ładna - stwierdziłem, puszczając do niej oko. - Mogłabyś być modelką.
Westchnęła głośno.
- Też coś! Jestem bledsza niż Michael Jackson! Z taką karnacją nigdy nie zrobię kariery w biznesie,
gdzie wygląd liczy się bardziej niż ilość szarych komórek. Och, co za los, co za los...
- Fakt, mogłabyś się troszkę opalić. Idź parę razy na plażę i po kłopocie.
Tym razem to ona przewróciła oczami.
-
Nie mogę zbyt długo przebywać na słońcu, bo potem robią mi się bąble.
- A solarium?
- Tam mnie nie wpuszczą. Nie jestem mile widziana... Tak naprawdę to nigdzie mnie nie chcą. Nawet
jak idę na dyskotekę, wszyscy uciekają, krzycząc: „Danse macabre!".
- Jesteś bardzo chuda, więc moim zdaniem mogłabyś być modelką. Jasna karnacja nie ma aż takiego
znaczenia...
-
Do diaska! Większość Śmierci ma jakieś dorywcze prace. Co druga robi w rolnictwie. Sianokosy -
wiadomo - każda pomoc się przyda. Ja jedna do niczego się nie nadaję.
-
Nie załamuj się. Przecież musi być coś, co umiesz robić.
- Tak... rzeczywiście...
- No?
- Coś tam skrobię czasami...
- Aborcje? Rozumiem.
- Nie, głupolu! Skrobię na papierze. To znaczy piszę.
