Aktualizacja: 14.01.2012r

List od Polaków emigrantów z USA do Polaków w kraju

Oto, co kilka dni temu powiedział starszy kolega (po fachu !) do naszego pana Sikorskiego:

 – pod własne refleksje

„Żeby nie słyszeć bębnów wojny trzeba być głuchym”

New York-USA. Doniosłe wyznanie Henry Kissingera, byłego, za prezydentury Nixona, Sekretarza Stanu 
USA, pokazuje to co się obecnie w świecie dzieje a zwłaszcza na Bliskim Wschodzie. Wypowiedział je w 
swoim luksusowym domu na Manhattanie najstarszy działacz państwowy, który ukończy w maju tego roku 
89   lat,   patrząc   daleko   w   przyszłość   i   analizując   bieżącą   sytuację   w   świecie   na   forum   geopolityki   i 
gospodarki.

„Stany Zjednoczone minimalizują Chiny i Rosję a ostatnim gwoździem do ich trumny będzie Iran, 

który oczywiście, jest głównym celem Izraela. My pozwoliliśmy Chinom zwiększyć ich potęgę militarną, 
daliśmy czas Rosji żeby wylizała się z sowietyzacji, daliśmy im poczucie wyższości, oczywiście fałszywe, 
ale to wszystko razem szybko ich doprowadzi do zguby.

My tak jak wyśmienity strzelec, nie musimy wybierać broni tak jak czynią to nowicjusze i kiedy oni 

podejmą próbę to my zrobimy „pif-paf”.

Nadchodząca wojna będzie na tyle poważna, że tylko jedno supermocarstwo będzie mogło wygrać i 

to będziemy my. Oto dlaczego Unia Europejska tak się spieszyła żeby stworzyć swoje supermocarstwo, 
ponieważ oni wiedzą co nadchodzi aby przetrwać, Europa będzie musiała być jedną całością spójnego 
państwa. Ta niezwłoczność mówi mi, że oni dobrze wiedzą czego można od nas oczekiwać. Och, jak bardzo 
marzyłem o tym zachwycającym momencie.

Kontrolując ropę naftową, kontroluje się narody, kontrolując żywność, kontroluje się ludy.”

Pan Kissinger dodał następnie: „Jeśli jesteś zwykłym człowiekiem to możesz przygotować się do wojny, 
wyjechać   na   wieś,   ale   powinieneś   wziąć   broń   ze   sobą   ponieważ   wszędzie   będą   wędrować   hordy 
głodujących. Chociaż elita będzie miała własne schrony i bunkry dla specjalistów to powinna ona być na tyle 
ostrożna w czasie wojny jak zwykli obywatele ponieważ ich schronienia także będą zagrożone”.

Po kilku minutach milczenia żeby zebrać myśli, pan Kissinger ciągnął:

„Mówiliśmy naszym wojskowym, że będziemy musieli zająć dla siebie siedem bliskowschodnich krajów ze 
względu na ich zasoby bogactw naturalnych i oni praktycznie wykonali to zadanie. Wiecie jaką mam opinię o 
naszych wojskowych ale  powinienem powiedzieć, że tym razem wypełniali rozkazy zbyt gorliwie. To jest 
zaledwie ostatni krok ponieważ Iran naprawdę zakłóca równowagę. Jak długo Chiny i Rosja będą stać i 
patrzeć jak Ameryka je wypiera? Wielki rosyjski niedźwiedź i chiński smok będą zmuszone wybudzić się 
ze snu a w tym czasie Izrael będzie musiał walczyć ze wszystkich sił żeby zabić jak najwięcej Arabów, 
tylu ilu tylko będzie mógł. Mam nadzieję, że jeśli wszystko pójdzie dobrze to połowa Bliskiego Wschodu 
będzie należała do Izraela. Nasza młodzież szkoliła się przez ostatnie dziesięciolecie, lub coś koło tego, w 
grach komputerowych i to jest interesujące widzieć w nowych grach takich jak „Call of Duty” i „Warfare 
3”, to, że one odzwierciedlają dokładnie to co nadchodzi w najbliższej przyszłości z jej inteligentnym 
programowaniem...

Wypowiedź H. Kissingera – demokracja

                                                 Strona 1/3

Nasza młodzież w USA i na Zachodzie jest gotowa, ponieważ została ona zaprogramowana żeby być dobrymi 
żołnierzami, mięsem armatnim, a kiedy dostaną  oni  rozkaz wyjścia  na ulice i walki z tymi  obłąkanymi 
Chińczykami i Rosjanami to oni będą wykonywać rozkazy.
Z popiołów będziemy budować nowy świat a w nim będzie tylko jedno supermocarstwo i to będzie globalny 
rząd, który wygrywa zawsze. Nie zapominajcie, że Stany Zjednoczone mają najlepszą broń, której nie ma 
żaden inny naród i my pokażemy światu tę broń kiedy nadejdzie odpowiedni czas.”

Aktualizacja: 2012

Co Pius XII powiedział o demokracji?

Od stu już ponad lat na katolickiej nauce społecznej kładzie się cieniem – niczym huba przyczepiona do drzewa i wysysająca jego soki – 
tzw. demokracja chrześcijańska, zwana potocznie chadecją. Dzieje się tak pomimo, iż sam papież Leon XIII wyraźnie zakazał (w encyklice 
Graves de communi  z 1901 roku) posługiwania  się tym pojęciem w sensie politycznym  i negującym potrzebę hierarchii w państwie  i 
społeczeństwie, dopuszczając jedynie sens etyczno-społeczny, jako akcji podejmowanej przez naturalne elity na rzecz poprawy kondycji 
warstw ubogich.

Chadeccy fałszerze nauki społecznej Kościoła nie dają jednak za wygraną i uporczywie głoszą, jakoby 
demokracja   była   ustrojem   politycznym   nie   tylko   zalecanym   przez   Kościół,   ale   wręcz   przez   niego 
preferowanym.   Szukając   –   dla   większego   uwiarygodnienia   –   potwierdzenia   dla   tej   tezy   w   nauczaniu 
„przedsoborowym”   zazwyczaj   powołują   się   na   orędzie   papieża   Piusa   XII,   wygłoszone   przez   radio 
watykańskie w Wigilię Bożego Narodzenia 1944 roku, twierdząc jakoby papież zaakceptował tam i wprost 
zalecił demokrację jako najlepszy ustrój. Informacji o tym można napotkać bez liku, bo jeden powtarza od 
drugiego, znamienne jednak, że są one zawsze gołosłowne i nikt tego orędzia nie cytuje. Nie ma także 
dotąd   jego   polskiego   przekładu.   Postanowiłem   zatem   sięgnąć   do   zbioru   dokumentów   kościelnych   na 
oficjalnej   stronie   Stolicy   Apostolskiej   i   przetłumaczyć   jego   kluczowe   fragmenty,   dając   zarazem 
Czytelnikowi możliwość konfrontacji z oryginałem włoskim.

Cóż zatem naprawdę powiedział Pius XII w owym orędziu „do wszystkich ludów” (

al popoli del mondo  

interno), zatytułowanym  Benignitas et humanista, w którym papież – co znamienne od pierwszych słów – 
rozważa „jakimi zasadami powinna się kierować [demokracja], by móc uznać się za prawdziwą i zdrową 
demokrację” (

quali norme deve essere regolata, per potersi dire una vera e sana democrazia)?

Przede wszystkim, należy uznać – stwierdza papież – iż demokracja „rozumiana w szerokim znaczeniu, 

zakłada różne formy i może być urzeczywistniona tak w monarchiach, jak w republikach” (

intesa in senso largo, 

ammette varie forme e può attuarsi così nelle monarchie come nelle repubbliche). Niezwykle ważne jest 
dokonane   przez   papieża   rozróżnienie   pomiędzy   „ludem”   (

popolo)  a „masą” (massa), czyli „bezkształtną 

wielością” (

moltitudine amorfa), która „jest głównym wrogiem prawdziwej demokracji oraz jej ideału wolności i 

równości” (

è la nemica capitale della vera democrazia e del suo ideale di libertà e di uguaglianza), albowiem 

„podstawowa siła masy może być tylko jakimś instrumentem w służbie państwa, zręcznie czyniącym z niego 
użytek” (

Della forza elementare della massa, abilmente maneggiata ed usata, può pure servirsi lo Stato). 

Demokratyczne państwo „pozostawione samowolnym kaprysom masy” (

lasciato all’arbitrio della massa) byłoby 

przeto godnym pożałowania „widowiskiem” (

spettacolo). Wolność, która winna być pojmowana jako „obowiązek 

moralny osoby” (

dovere morale della persona), „przeradza się w tyraniczne roszczenie dawania folgi impulsom i 

pożądaniom   ludzkim   kosztem   drugiego”   (

si   trasforma   in   una   pretensione   tirannica   di   dare   libero   sfogo  

agl’impulsi e agli appetiti umani a danno degli altri), równość zaś „degeneruje się w mechaniczną niwelację, w 
monochromatyczną jednostajność” (

degenera in un livellamento meccanico, in una uniformità monocroma); 

Wypowiedź H. Kissingera – demokracja

                                                 Strona 2/3

„poczucie   prawdziwego   honoru,   osobista   aktywność,   poszanowanie   tradycji,   godność   –   jednym   słowem 
wszystko, co nadaje wartość życiu, krok po kroku, niszczeje i ginie” (

sentimento del vero onore, attività 

personale, rispetto della tradizione, dignità, in una parola, tutto quanto dà alla vita il suo valore, a poco a 
poco, sprofonda e dispare). Oto skutki „tyranii większości lub ślepego tłumu”!

Demokracja   przeto,   aby   była   możliwa   do   zaakceptowania   przez   katolicką   naukę   społeczną,   musi 

respektować obiektywne i wieczne – bo ustanowione przez samego Stwórcę – zasady hierarchicznego porządku 
świata. Przede wszystkim, „Demokratyczne państwo, czy to monarchiczne czy też republikańskie, musi – jak 
każda forma ustrojowa – być wyposażone w moc kierowania z prawdziwym i efektywnym autorytetem” (

Lo Stato 

democratico,   sia  esso   monarchico   o   repubblicano,   deve,   come   qualsiasi  altra  forma  di  governo,   essere  
investito del potere di comandare con una autorità vera ed effettiva), a wolność osobista (libertà personale) 
nie może prawomocnie „zanegować zależności od wyższego autorytetu, któremu zawarowane jest prawo do 
posłuszeństwa”   (

negassero   ogni   dipendenza  da  una  superiore   autorità   munita  del   diritto   di   coazione).  

„Absolutny   porządek   bytów   i   celów”   (

ordine   assoluto   degli   esseri   e   dei   fini)   ukazuje   wprawdzie 

człowieka jako „autonomiczną osobę” (

persona autonoma) oraz „podmiot obowiązków i niepodważalnych praw” 

(

soggetto   di   doveri   e   di   diritti   inviolabili),   ten   sam   atoli   porządek   „zawiera   również   Państwo   jako 

stowarzyszenie konieczne, wyposażone w autorytet” (

abbraccia anche lo Stato come società necessaria, 

rivestita dell’autorità), co więcej zaś – nie może ów porządek, tak w świetle „zdrowego rozumu” (sana 
raggione), jak tym bardziej „wiary chrześcijańskiej” (fede cristiana), mieć „innego pochodzenia, jak Bóg 
osobowy, nasz Stwórca” (

altra origine che in un Dio personale, nostro Creatore). Wynika stąd, że „godność 

władzy politycznej jest godnością jej uczestnictwa we władzy Boga” (

la dignità dell’autorità politica la dignità 

della sua partecipazione all’autorità di Dio), a „żadna forma państwa nie potrafiłaby się zwolnić od odniesienia 
do tej bliskiej i nierozerwalnej więzi” (

nessuna forma di Stato può non tener conto di questa intima e  

indissolubile connessione) – „demokracja nie mniej niż inne” (meno di ogni altra la democrazia)! 

Jeżeli zatem demokracja nie przystaje do wskazanych wyżej warunków – na czele z oparciem na 

„nienaruszalnych zasadach prawa naturalnego i prawdy objawionej” (

immutabili principi della legge naturale e 

delle verità rivelate) – to również i system demokratyczny stanie się „czystym i zwyczajnym systemem 
absolutystycznym”   (

puro  e   semplice  sistema   di   assolutismo),   czyli  przyznającym   państwu   ustawodawczą 

„władzę bez hamulców i granic (

un potere senza freni né limiti); będzie to zatem w istocie  demokracja 

totalitarna.

Powinno być zatem jasne, że demokrację „prawdziwą i zdrową należy rozumieć w sensie tomistycznym, 

gdzie demokracja 

sensu proprio i a totali jest odrzucana jako ustrój zepsuty, natomiast dopuszczalny, a nawet 

pożądany, jest pierwiastek ludowy w ustroju zwanym „złożonym” albo „zmieszanym” (

regimen commixtum) z 

trzech ustrojów prostych: monarchicznego, arystokratycznego i ludowego, który „uchodzi za najlepszy” i który 
ustanowiła starszyzna wraz z ludnością” (STh t. 13 qu. 95, art. 4); konieczność tego elementu demokratycznego 
jest zaś uzasadniana przez Akwinatę tym nakazem sprawiedliwości, który domaga się jakiegoś udziału we 
władzy dla każdej grupy społecznej, skoro każda w pewien (acz nie równy) sposób przyczynia się do dobra 
wspólnego.

Jacek Bartyzel

Pierwodruk w: „Polonia Christiana”, nr 25, marzec – kwiecień 2012, s. 13.

Wypowiedź H. Kissingera – demokracja

                                                 Strona 3/3