Wygrajmy nasze ma³¿eñstwo - Ojciec Denis Sonet

Wygrajmy nasze mał

stwo

Ojciec Denis Sonet

tłum. Magdalena

wistak

Wprowadzenie

Będziemy mówić o najpiękniejszym temacie świata. Bardziej interesującym niż matematyka, bardziej
interesującym niż technika, bardziej interesującym niż historia i geografia nie dlatego, że te nie mają wartości,
ale przedmiot, o którym będziemy mówić, będzie interesował i dotyczył was przez całe życie: to miłość.
Widzicie, od razu się uśmiechacie, więc od razu powiem tak brutalnie, chcę postawić wam pytanie: Czym dla
was jest miłość?

Czym dla ciebie jest miło

ść

Spróbujcie podać jedno słowo określające miłość.

Zatem miłość to:

- dzielenie
- czułość
- pociąg do kogoś
- A ty ?
- Nie wiem.
- Nie wiesz. Nie zaznałeś tego?
- Nie.
- Czekasz?
- Tak.
- Z niecierpliwością?
- Tak.
- A więc jest to pragnienie. Zgadzasz się na to słowo: pragnienie?
- Tak.
- A marzenie?
- Też.
- Kto jeszcze, Beranger?
- To życie.
- A, życie! To pojęcie nie było dotąd przytoczone.

ycie, życie. To prawda. Dzięki miłości jesteście tutaj. Zdajecie sobie sprawę z tego, że miliony ludzi się

kochało, ażebyście byli tutaj? Czy wiecie ilu macie przodków? I ponieważ oni się kochali, jesteście dziś tutaj.
To nadzwyczajne. To prawda, że miłość ma głęboki związek z życiem.

- Czym jest miłość?
- To problemy.
- Tak, to rozsądne. Nie można myśleć, że miłość jest tylko wzniosła i wspaniała.

Kochać znaczy cierpieć. I ktokolwiek kocha, przeżywa jakieś cierpienie. To jest nie do uniknięcia.

- Czy jest miłość dla Ciebie?
- Dawać?
- Dawać, ale i otrzymywać też. Chcesz dawać ale i otrzymywać.
- A wy chłopcy?
- Miłość jest piękna.
- Tak, to cudowne, miłość jest cudowna i wspaniała.

Tylko wtedy jesteśmy szczęśliwi, gdy kochamy. Jesteśmy stworzeni do miłości. Chrześcijanie uważają to za
normalne, gdyż wierzą, że zostali stworzeni przez Tego, który jest

miłością. Nic dziwnego, że są ukierunkowani

na miłość. Kiedy nie jest się kochanym, nie jest się szczęśliwym.

Kiedy się nie kocha, nie jest się kochanym. Kiedy się nie kocha lub nie jest się kochanym, oczekuje się z
niecierpliwością, aby być kochanym.

- Wiecie co śpiewała Edith Piaff?

„ Bez miłości jest się niczym”. To cudowne: miłość i to, że kocha się w każdym wieku. Nie myślcie sobie, że
kocha się tylko w waszym wieku. Im bardziej się starzejecie, tym mocniej kochacie. Kocha się mocniej kiedy
ma się 30, 40 lat.

Panie w wieku 60, 65 lat mówią mi: „Wie ksiądz, jestem zakochana”. To tak jak ogień, który rozprzestrzenia się
w starym lesie. Nie myślcie sobie, że kocha się tylko w wieku 16 lat. Wprost przeciwnie. im bardziej człowiek
się starzeje, tym bardziej jego serce staje się większe i może mocniej kochać.

To nadzwyczajne, miłość. Miłość w każdym wieku. Zauważyliście, jak bardzo różniły się wasze definicje.
Często postrzega się miłość w jednym aspekcie.

- Czy według ciebie miłości człowiek się uczy?
- Nie.
- To instynkt? A właśnie to nie instynkt.

Mężczyzna nie ma instynktu seksualnego. Nie. Kobieta też nie. Zwierzę ma. Zwierzę nigdy nie będzie miało
lekcji wychowania seksualnego. Ono radzi sobie świetnie samo. Ale nie człowiek. Mały człowieczek, który

przychodzi na świat nie ma żadnego instynktu, prócz jednego: ssania

Wszystkiego innego uczy się, w tym także miłości. Jeśli myślicie, że miłość to coś naturalnego, to znaczy, że
ś

ciągnęliście ten pomysł gdzieś z powieści, od waszych przyjaciół czy od rodziny. Nie myślcie, że to przychodzi

naturalnie,  tego  trzeba  się  nauczyć.  A  media?  W  jaki  sposób  przedstawiają  wam  miłość?  Nie  wiem,  czy  ktoś
spośród  was  oglądał  program  o  małżeństwie  „O  tym  się  rozmawia”?  Można  było  zobaczyć,  jak  ludzie  mają
nieskończenie  różne  pojęcia  o  małżeństwie  i  miłości,  bo  tak  naprawdę  każdy  tworzy  swój  własny  scenariusz.
Pojęcie  jakie  mamy  o  miłości  jest  optymalne,  to  jest  to  czego  pragniemy  w  głębi  naszego  serca.  I  dlatego
zobaczymy razem, co znaczy kochać.

ęć

wielkich pragnie

Przed chwilą powiedziałeś ważne słowo: marzenie, sen.

I  aby  wam  zdefiniować  miłość,  i  ponieważ  to  tak  skomplikowane,  że  nie  można  podać  tylko  jednej  definicji,
rozpocząłem  od  twojej.  Miłość  to  cudowna  rzeczywistość,  na  którą  składa  się  5  wielkich  snów,  marzeń,  5
wielkich  pragnień.  Jeśli  brakuje  choć  jednego,  to  nie  jest  miłość.  W  owym  programie  (robię  małą  aluzję)
zapytano czy miłość to seks. Tylko jedna osoba odpowiedziała: Tak. Wszyscy inni odpowiedzieli: „Nie, to nie
tylko to, jest jeszcze coś innego”. Jest czułość, komunikacja. „Żyję w małżeństwie od 4 miesięcy, wcześniej była
pomiędzy nami komunikacja, teraz jej nie ma, czuję, że czegoś brakuje”.

Trzeba, więc, aby było w nas 5 wielkich pragnień, aby móc powiedzieć: Kocham cię, trzeba odczuwać do kogoś
5 pragnień. Pierwsze, głównie odnoszące się do chłopców, to pragnienie ciała.

Pragnienie ciała.

Jeśli ciało mężczyzny pragnie połączyć się z ciałem kobiety, a ciało kobiety z ciałem mężczyzny. Wyobraźcie
sobie, że zostało stworzone do tego i jest do tego doskonale zaprogramowane. Zauważcie, że w każdych
relacjach ciało jest aktywne.

Jeszcze przed chwilą nie powiedzieliście mi „Dzień dobry”, niewielu z was. Dlaczego? Dlatego, że nie było
relacji pomiędzy nami. Jedna z was powiedziała mi „Dzień dobry”. Dlaczego? Bo mnie znała. Gdybyśmy byli
przyjaciółmi, podalibyśmy sobie ręce. Czyż nie?

Dwoje narzeczonych nie będzie podawało sobie rąk jak

przyjaciele,  nie  będą  klepać  się  po  ramieniu  jak  starzy  znajomi,  którzy  spotykają  się  po  30  latach.  Co  zrobią?
Potrzebują okazać sobie specyficzny gest oznaczający specyficzną relację. I dadzą sobie tę pierwszą część ciała,
która  im  sprawi  przyjemność.  wiecie,  że  pierwszą  przyjemnością  naszego  życia  były  usta.  Kiedy  dwoje
narzeczonych  się  kocha,  sprawiają  sobie  najpierw  tę  pierwszą  przyjemność.  I  kiedy  dziewczyna  i  chłopak
decydują się żyć razem na zawsze, mieć nie tylko wspólną kasę, garnki, kuchenkę gazową i łóżko, kiedy dwoje
młodych  pragnie  oddać  się  jedno  drugiemu,  mieć  wspólne  ideały  i  projekty,  wiecie,  że  będą  potrzebowali
jakiegoś gestu, który będzie oznaczał: oddaję się. I wiecie, że jest tylko jeden taki gest mówiący: oddaję się.

To gest seksualny. Kiedy oddajecie, będziecie oddawali temu, tej, którą kochacie , to co macie
najintymniejszego, najświętszego źródła życia, będziecie mogli powiedzieć: oddaję się. A kiedy oddajecie się

komuś, nie mówicie przecież tak zwyczajnie: oddaję się. Od razu widzicie wagę gestu seksualnego w znaczeniu:
oddaję się, a nie: biorę cię. Ja się oddaję. To ja się oddaję. Ten wielki znak miłości ma wtedy tylko sens, gdy
jedno dąży ku drugiemu, a nie wykorzystuje drugą osobę.

Musi być, więc pragnienie cielesne. jeśli w przeddzień zaangażowania się z kimś na całe życie, nie odczuwacie
ż

adnego pragnienia fizycznego, błagam was, nie angażujcie się. Zmierzacie do katastrofy. Musi być pożądanie.

Ale nie może być tylko pożądanie, bo gdyby miłość była tylko prostą realizacją pragnienia fizycznego, byłaby
to miłość z epoki dinozaurów, epoki człowieka pierwotnego. Oni się tak kochali, to prawda.

Czuło

ść

Inne pragnienie to czułość. Ktoś przed chwilą powiedział to słowo: czułość.

To marzenie o czułości. Któż z was nie potrzebuje czułości, niech podniesie rękę. Kto nie potrzebuje czułości?
Młodzi mają pewną wadę. Uważacie, że czułość to rzecz dla niemowląt, ponieważ czułości uczymy się na
kolanach naszej matki. A kiedy dorastacie do waszego wieku, uważacie, że czułość to coś dla małych dzieci.
Nie jesteśmy zbytnio czuli dla naszych rodziców. I kiedy matka mówi do was wieczorem:

- Kładziesz się?
- Tak, idę się położyć.
- I nie powiesz mi dobranoc? I nie pocałujesz mnie?

A więc uwaga. Jeśli nie kochalibyście swojej matki, nie całowalibyście jej, lecz jeśli ją kochacie, dlaczego nie
czynicie tego gestu miłości? Zatkało was czy co?

Gdybyście  wiedzieli,  jak  bardzo  jesteśmy  zatwardziali  na  czułość.  Jak  stary  jestem.  Urodziłem  się  otoczony
czułością  matki,  dorastałem  otoczony  czułością  moich przyjaciół i mam nadzieję, że kiedy będę umierał, będą
wokół  mnie  przyjaciele,  którzy  wyciągną  do  mnie  rękę.  Urodziłem  się  w  czułości  i  umrę  otoczony  czułością.
Czułość  to  nie  sprawa  wieku.  Trzeba  odnaleźć  czułość,  która  nie  jest  filuterna,  ale  męska.  Posłuchajcie  mnie,
błagam. Dzisiejszy dramat to, że wielu młodych ludzi od razu przechodzi do aktu seksualnego, zapominając, że
trzeba  go  zastąpić  czułością.  To  wasza  wina,  dziewczyny.  Dlaczego?  Dlatego,  że  myślicie,  że  chłopcy  nie  są
czuli w środku. Im bardziej są twardzi na zewnątrz, tym więcej mają czułości w środku i nie chcą, aby to było
widoczne.  Przyjrzyjcie  się  czasem  swoim  ojcom.  Wydają  się  tacy  twardzi.  Wystarczy,  abyście  zachorowali,  a
zobaczycie jak będą nieszczęśliwi. A wielcy poeci, artyści, nie byli wrażliwi?

Chłopcy, macie zwyczaj chować wasze emocje. Zobaczycie później, że w małżeństwie to najbardziej boli. Co
mówią mi żony w poradniach dla małżeństw?

„Mój mąż jest nieczuły. To niedźwiedź”. I mówią: „Niech ksiądz spotka się z tym niedźwiedziem”. Na początku
bałem się, ale gdy później rozmawiam z nim, spostrzegam, że jest pełen czułości. I myślę sobie, że to
idiotyczne: dziewczyna pozbawiona czułości, ma koło siebie kogoś, kto jest czuły, ale sama jest zamknięta. Czy
to nie głupie? Po co zakładać rodzinę, a później tak mało ze sobą rozmawiać. Czy możecie mi powiedzieć?

Wszystkiego uczą was w szkole. Ale nie uczą was rzeczy podstawowej: jak wyrażać czułość. Czułość to drugie
pragnienie, które jest w głębi naszych serc. Można żyć bez pieniędzy, bez chwały, ale nie można żyć bez
czułości. Można żyć bez pracy, mimo wszystko można sobie poradzić.

Ale nie można bez czułości.

Komunikacja.

Trzecim marzeniem, które jest w sercu każdej prawdziwej miłości, pragnieniem młodych, którzy chcą, aby ich
miłość wzrastała to pragnienie komunikacji.

Komunikowanie się. Jesteśmy stworzeni do dialogu, do dzielenia się.

Na pewno w tej szkole są telefony, na które często rzucacie się. Widzieliście chyba kolejki do telefonu, prawda?
To oznacza, że ludzie potrzebują komunikować się ze sobą, dzielić się. I to jest podstawa. Otóż dramatem wielu
małżeństw, czy wiecie dlaczego jest tyle rozwodów? To proste. Jest tyle rozwodów, ponieważ ludzie przestali
się ze sobą komunikować. Kiedy mąż opuszcza swoją żonę lub kochankę, gdy żona opuszcza męża lub
kochanka, czy wiecie co oni sobie mówią?: Nie rozumiesz mnie, ja z nim rozmawiam.

- A dlaczego nie rozmawiasz ze mną?
- Bo my nie mamy sobie już nic do powiedzenia.

Nie  nauczyliśmy  się  komunikowania.  Komunikować  nie  oznacza  mówić  o  tym,  co  się  robi.  Chłopcy  potrafią
rozmawiać  o  futbolu,  opowiadać  o  meczach  rugby  bez  przerwy,  zwłaszcza  jeśli  nie  potrafią  grać.  Będą  wam
mówili  o  polityce,  ale  nie  powiedzą  wam  o  tym,  co  maja  tu,  w  sercu.  A  to  jest  to,  co  interesuje  kobietę:  Co
odczuwacie, gdy czynicie to, co czynicie. I tu znowu trzeba być zdolnym to powiedzieć.

Małżonka, kiedy jej mąż wraca i mówi: „ Wiesz pokłóciłem się dziś z moim szefem. Jestem wkurzony, nie
wtrącaj się w moje sprawy”, nie wie co robić. I ten sam facet wróci następnego dnia i powie: „Jestem
zadowolony, szczęśliwy, że mogę żyć z tobą.”

Gdybym was się zapytał, co czujecie?

- Krzysztof, co czujesz w tym momencie?
- Nic wielkiego.
- A właśnie.

Ja  mówię  od  jakiegoś  czasu,  jak  jakiś  idiota,  a  ty  nie  czujesz  nic.  Jeśli  nie  potrafisz  powiedzieć  choć  jednego
słowa  o  swoich  uczuciach,  jaki  prezent  możesz  zrobić drugiej osobie z tego co odczuwasz? Biedni Francuzi !
Trzeba ich nauczyć mówić. Trzeba ich nauczyć wyrażać to, co czują. Odczuwacie coś co 5, 10 minut. Nie wiem,
czy  są  pomiędzy  wami  jacyś  zakochani,  zakochane.  Jedno  lub  dwoje?  Nie  jest  możliwe,  aby  pośród  was  nie
było kogoś, kto by nie stwierdził: Czuję się lepiej niż przedtem lub czuję, że jestem trochę winien. Uczucia są
szalone.  I  jeśli  nie  będziecie  potrafili  ich  analizować,  nie  będziecie  mogli  zwierzyć  się  z  nich  drugiemu
człowiekowi.  W  dzisiejszym  świecie  spieszno  nam,  by  zjednoczyć  się  ciałami,  ponieważ  nie  jesteśmy  zdolni
zastąpić  tego  przez  zjednoczenie  duchowe  we  wzajemnej  komunikacji,  lecz  jeśli  nie  nauczycie  się  tego
wcześniej, nie będziecie potrafili robić tego później.

Pragnienie potomstwa.

Czwartym pragnieniem każdej miłości, które było przytoczone przez Beranger jest życie. Znakiem każdej
miłości jest pragnienie dania życia, pragnienie posiadania dziecka.

Gdy  spotykam  jakichś  dwoje,  którzy  mówią:  „nie  chcemy  mieć  dziecka”  to  wątpię  w  ich  miłość,  dlatego,  że
miłość  jest  sama  z  siebie  płodna.  Znakiem,  że  cię  kocham  jest,  że  chciałbym  mieć  dziecko,  które  będzie  do
ciebie  podobne,  będzie  miało  twoje  oczy  i  charakter,  aby  miało  twoje  zalety,  inteligencję.  Chcę  aby  miał  to,
tamto... Czy wiecie czym jest dziecko? Dziecko to wasza miłość, która ma małe ramionka, nogi, która biega i
spaceruje w alejce.

Należycie  do  waszych  rodziców,  nawet  jeśli  żyją  w  separacji.  Dziecko  jest  czymś  cudownym.  To  przyszłość.
Dziecko,  które  będziecie  mieli,  będzie  tu  w  2080  roku.  To  wspaniałe,  to  dziecko,  które  będzie  wam  kazało
pozostać młodymi, kiedy będzie chciało grać z wami w go-go, gdy będziecie mieli po 50 lat. Nie pozwoli wam
się  zestarzeć.  Dziecko  to  nie  tylko  harówka,  to  również  uśmiech.  I  to  co  trzeba,  abyście  wiedzieli  to,  że  gdy
chłopak kocha dziewczynę, a dziewczyna odpowiada na tę miłość jest małe dziecko, które ma ochotę przyjść na
ś

wiat, i które czasami przychodzi na świat za wcześnie. Zrozumieliście.

Mówi się dużo o antykoncepcji, ale nie mówi się wam najistotniejszego: nie jest to sprawa jakiejś rzeczy ! Czy
ja wiem, czy jest we mnie pragnienie posiadania dziecka. Abym potrafił opanować to pragnienie, muszę
najpierw wiedzieć, czy jest ono we mnie.

Poszanowanie.

I w końcu piąte pragnienie to pragnienie bycia traktowanym przez drugą osobę jako osoba, bycia szanowanym,
docenianym. Oczekuje się od miłości aby dała nam poczucie istnienia. Może są pośród was tacy, którzy się nie
kochają?

To są ci, którym się wydaje, że nigdy nie byli kochani. Na przykład myślą w ten sposób: W mojej rodzinie
wszystko jest dla mojej siostry, brata. Ja nic nie znaczę. W klasie nie mam kolegi albo jednego, który nie wie
dokąd iść, więc idzie ze mną. Tak, tak są tacy, którzy mówią: Ja się nie liczę, nic nie znaczę, nie istnieję.

Ale nagle pojawia się ktoś, kto was kocha, tym bardziej jeśli jest to ktoś wartościowy. Jeśli jest to jakiś biedny
typ to specjalnie nie poczujecie, że zaistnieliście, ale jeśli to ktoś wspaniały i mówi: „Stephanie, ja kocham cię”.
Zdajesz sobie z tego sprawę, Stephanie. Wstań na chwilę. Mówisz sobie: Ponieważ on jest naprawdę wspaniały,
to ja istnieję.

To wspaniała rzecz, miłość. Dzięki niej czujemy, że istniejemy. Dzięki niej czujemy się kimś wartościowym, a
przede wszystkim wtedy gdy on mówi ci: „Kocham cię na zawsze!”.

Tak bardzo krytykuje się małżeństwo, ale tak naprawdę to pragnie się go w głębi serca. Pragniemy spotkać
kogoś, kto nam powie: „Będę cię kochał, kochała na zawsze”. Bo przecież, jeśli ktoś oświadczyłby wam: „Będę
cię kochał przez 3 miesiące, to nie bardzo zachęca to do życia.

Zobaczcie sami, że w głębi waszych serc oczekujesz na to słowo, które powie wam: „istnieję na zawsze”. To
rola miłości. Sprawia, że istniejemy.

Miłość jest jak projektor. Ma się go z przodu czaszki. Kiedy się kogoś kocha, nie widzi się nic innego. Jeśli w
tej sali moje drogie panie jest jakiś chłopiec, którego kochacie, jestem pewien, że wiecie, gdzie on się teraz
znajduje. Tak czy nie? Wiecie obok kogo usiadł, jeśli nie obok was. ale przypuśćmy, że ty go kochasz, ale nie
wiesz, czy on cię kocha.

Posłużmy się przykładem. Stephanie, przypuśćmy, że jesteś zakochana w jakimś chłopaku z tej sali. Będzie to
Barnabe, żeby wszystko było jasne. I mówisz sobie: „Chciałabym wiedzieć, czy on mnie kocha”. Wiecie, jak
rozpoznać, czy chłopak was kocha?

Po pierwsze, zawsze jest trochę natrętny, zawsze depcze ci po piętach. Ten facet mnie denerwuje.

Po drugie, wcale nie wychodzi na jakiegoś odważniaka, gdy jest przy was. Powiem jej, że ją kocham, ale nie od
razu, powiem w przyszłym tygodniu, nie, nie, powiem ..... no zobaczymy...

Po trzecie, jeśli was kocha, to i szanuje. Jeśli chłopak kocha dziewczynę, to będzie ją szanował. Oto trzy wielkie
znaki.

Przypuśćmy, że stwierdzasz: „On zawsze kręci się wokół mnie, podoba mi się, bo jest kulturalny”. Dowiadujesz
się, że Barnabe będzie w sobotę w jakimś klubie. Idziesz do mamy i :

„ - Mamo, koniecznie muszę wyjść w sobotę. - Tak, zawsze to samo z tobą, zawsze chcesz wychodzić, a potem
nie masz dobrych ocen.

- Mamo, ja muszę wyjść, wiesz dlaczego, bo muszę wyciągnąć z domu jedną koleżankę. Zawsze uczyłaś mnie,
abym była miłościwa !”

(Kłamczucha !) Dostajesz pozwolenie, no i nadchodzi sobota. Przygotowujesz się, poprawiasz, doprowadzasz
do porządku swoją fasadę.

Przychodzisz do klubu i co od razu robi Stephanie? Włącza swój projektor i mówi :

„Gdzie jest Barnabe? Nie ma go tutaj i nie ma go tutaj. Ależ ten klub jest obrzydliwy i ta muzyka. Denerwuje
mnie ! Oczywiście, że go tutaj nie ma.”

I nagle spogląda w kierunku drzwi. Włącza swój projektor. To on. Żeby mnie tylko zobaczył, żeby mnie tylko
zobaczył.

Starasz  się,  aby  cię  zobaczył.  W  porządku,  już  mnie  widział.  teraz  udaję,  że  go  nie  widzę.  I  zapalam  swój
projektor  boczny.  Idzie  w  moim  kierunku  !!  Och  chwila,  w  której  się  zbliża  do  mnie,  kiedy  idzie  w  moim
kierunku,  to  najlepsza  chwila  tego  wieczoru,  to  tak  jakby  pragnienie  spotkania  go  koziołkowało  w  powietrzu.
Ona  jest  taka  zadowolona.  Co  za  szczęśliwy  moment.  On  zbliża  się,  zbliża  i  ...  przechodzi.  Gdzie  on  idzie?
Projektor. Gdzie on idzie? Idzie do Delphine. Do tej z pięknymi oczami, przecież ona mi go odbije !

I Stephanie tańczy przez cały wieczór, bo przecież trzeba, żeby tańczyła, chociaż wszyscy inni kawalerowie są
dla niej bezbarwni. Ona ma ciągle włączony swój projektor: Gdzie jest Barnabe? Cały czas z Delphine.

Kiedy się kogoś kocha, to ta osoba jest zawsze w naszym projektorze, w świetle, a zatem istnieje. Miłość
sprawia, że istniejemy. Przede wszystkim jeśli ten, kto nas kocha i jeśli my go kochamy jest człowiekiem
wartościowym.

I dlatego trzeba, żebyście byli wartościowi jeśli pragniecie, aby miłość, którą macie w sercu do kogoś, sprawiła,
ż

e ten ktoś zaistnieje pośrodku nocy.

Streszczając owe pięć wielkich pragnień, marzeń miłości można powiedzieć, że miłość jest to wspaniały kwiat o
pięciu płatkach.

Pierwszy płatek to pragnienie, pożądanie cielesne, drugi płatek to czułość, trzeci to komunikacja, czwarty:
pragnienie dania życia i piąty: być traktowanym jako osoba, a nie jak przedmiot.

Jeśli ktoś traktuje nas jak rzecz odpowiedzcie: ja nie jestem czymś, jestem kimś. Mam nazwisko, nazywam się
Jan, Klaudiusz, Maria. Nie jestem przedmiotem, jestem kimś. A zatem szacunek.

eby była miłość, muszą być wszystkie te elementy, które zakorzenią się w doniczce. I to jest właśnie

małżeństwo, związek. To miejsce, gdzie miłość może się rozwinąć. Trzeba na to czasu, żeby odkryć
komunikację, nieskończoność drugiej osoby, trzeba również, aby była wola życia razem.

Oto pięć wielkich marzeń miłości, pięć wielkich pragnień.

Ale będą tacy, którzy wam powiedzą, że miłość to tylko jedno z tych pragnień. To pożądanie, prokreacja. Tylko
jedno pragnienie.

Miło

ść

, a seks.

Mówiłem wam, że nie można podać tylko jednej definicji miłości. Jest to zbyt złożone, aby można było o niej
opowiedzieć w jakiś integralny sposób.

Proponuję  wam  inną,  może  trudniejszą  definicję,  ale  będziecie  ją  w  stanie  zrozumieć.  Miłość  to  relacja
międzyosobowa,  uprzywilejowana.  Trochę  ze  słownictwa  filozoficznego.  Szybko  pojęliście.  Seksualność  to
zwierzęta  niższe,  np.  insekty.  Gwarantuję  wam,  że  to  nie  jest  straszne.  To  seksualność  rodzaju  chemicznego.
Czy wiecie, że motyl będzie uprawiał miłość z bibułką.

Cóż za postęp u zwierząt wyższych. Ptaki łączą się w pary. Akt miłosny poprzedzony jest zalotami.

I kiedy dochodzimy do człowieka, to miłość nie jest tylko przyjemnością fizyczną, nie jest jedynie szacunkiem,
czułością, sposobem uwodzenia, co można zauważyć u zwierząt wyższych, ona wyraża szacunek do drugiej
osoby i życie w związku.

U zwierząt seksualność ma tylko jeden cel: prokreację - przekazanie życia, u człowieka nabiera funkcję: relacji.

Relacja.

Relacja oznacza dwie rzeczy: istnieje pomiędzy dwoma osobami dar jak i pożądanie.

Słowo miłość w języku francuskim jest pułapką. Mówimy: „ Kot lubi myszy”. Zjada mysz. Mysz na pewno
wolałaby nie być „lubianą” przez kota.

Mówi się: Żołnierz kocha swoja ojczyznę, umiera za nią. Jest to samo słowo dla żołnierza, który oddaje swoje
ż

ycie, jak i dla kota który zjada mysz.

To śmiesznie dwuznaczne ! Kiedy ktoś wam powie „kocham cię”, trzeba go zapytać: „-ale w jakim sensie?”

Czy kochasz mnie jak kot, żeby mnie schrupać, skonsumować, czy jak żołnierz, żeby mi się oddać, aby sprawić,
ż

e dzięki tobie, przez ciebie i z tobą będę szczęśliwy.

Dlaczego mnie kochasz?

Czasami spotykam się z narzeczonymi i mam do nich tylko jedno pytanie: Piotrze, ty kochasz ja dla niej czy dla
siebie, następnie zwracam się do narzeczonej, pytam: Kochasz go dla siebie czy dla niego?

Cały problem tkwi tutaj. Po co robić sobie iluzje? To straszne, że za słowem miłość kryjemy byle co. A
ponieważ we francuskim mamy tylko jedno słowo, tym lepiej, pod warunkiem, że zrozumieliście, gdy mówicie
do kogoś: kocham cię, aby to znaczyło np. pragnę cię, jestem biedny, brakuje mi ciebie, jest we mnie
niedopełnienie, niedokończenie.

Czy wiecie, że seksualność przypomina każdemu z was o waszym ubóstwie?

Nie stanowimy całości. Jesteśmy wybrakowani i żyjemy w pragnieniu, ponieważ brak stwarza pragnienie.
Związek, w którym nie ma pragnienia, pożądania nie będzie trwał długo.

Jednak niektóre związki zbudowane są tylko na pożądaniu, są to tzw. związki „gwiazd filmowych” - ograniczają
się do przestrzeni w jakiej nakręcam film. Odkąd on kręci film z gwiazdą o wiele bardziej pociągającą,
atrakcyjniejszą, natychmiast opuszcza poprzednią, gdyż jest to zbudowane tylko na pożądaniu.

Inne związki są zbudowane tylko na dawaniu. Szlachetna żona mówiąca: „Chcę żyć tylko dla moich dzieci, dla
mojego męża” pewnego dnia powie:”Mam tego dosyć.Zawsze myślałam o was, to może teraz wy
pomyślelibyście o mnie.” I związek pęka. Trzeba, aby w związku były zarazem dar, jak i pożądanie.

To jest relacja. Po drugie, powiedziałem, że jest ona międzyosobowa, co oznacza, że kocham ją, jego jako
osobę, a nie jako rzecz. Wiem jak rozpoznać, czy kocha się kogoś jako osobę: jeśli w niej, w nim kocha się
wszystko.

- Nie wiem, jakie jest twoje imię.
- Angela.
- Angela, jeśli jakiś chłopak powie ci: „Kocham cię, bo jesteś ładna”(co jest zresztą prawdą), to czy
będziesz zadowolona?

Gdy jakiś chłopiec mówi mi: „kocham jej ciało”, to nie jest to jeszcze wszystko.

Mówię do was dziewczęta: jeśli macie wrażenie, że nie jest kochana cała wasza osoba, to oznacza to, że wcale
nie jesteście kochane.

Chce  się  być  kochanym  za  coś  osobistego,  za  jakąś  zdolność  artystyczną,  którą  ja  mam,  a  inny  nie,  za  mały
dołek  w  policzku,  który  mam.  Jeśli  pewnego  dnia,  Angela  jakiś  chłopak  powie  ci:  „Wiesz,  dlaczego  cię
kocham? Bo masz takie same włosy jak Florence.” Czy będziesz zadowolona? Zrozumiałaś?

To właśnie tak odgadniecie, czego pragnie się w głębi. Pragnie się kogoś, kto pokocha nas za to, jakimi
jesteśmy.

Będą jednak tacy, co powiedzą: „Miłość? Ale komplikujecie sprawy ! Miłość to ciało kochające drugie ciało”.

Oto miłość współczesna. Powiedziałbym, że to bardzo stare jako formuła, ponieważ już dinozaury z drugorzędu
kochały się w ten sposób.

Są inni, głównie dziewczyny, które stwierdzą: „Nie, nie miłość to serce kochające drugie serce”. To jest mniej
stare. to trzeciorzęd. To miłość małych ptaków.

Wasi rodzice powiedzą wam: „Miłość to wola, która kocha wolę”. Ale w 1998 roku i już w 2000 roku miłość to
co?

To byt wraz ze swoim ciałem, duchem i sercem, który kocha drugą osobę z jej ciałem, sercem i duchem.

Dopóki nie kocham wszystkiego w drugiej osobie, nie kocham jej wcale !

Dopóki nie kocham wraz z częścią racjonalną i - wytłumaczę wam troszkę - będzie to nieco skomplikowane dla
mnie, ale mam nadzieję, że szybko zrozumiecie.

Dwa motory.

Miłość funkcjonuje za pomocą dwóch motorów.
Motor tylni to uczucia, zmysły: Kocham go, coś mnie pcha, przyciąga do niego. To motor turbo.
I to jest miłość namiętna, która „rzuca” was w czyimś kierunku: Kocham ją, go.
Są też inni. Ich miłość funkcjonuje za pomocą motoru przedniego. To motor elektryczny.
Nie jest szalony, ale wytrwały - to miłość rozumna. Podziw. Ma pewne racje.
Motor  przedni  będzie  wam  podpowiadał:  „Ona  zasługuje  na  miłość,  ponieważ  jest  inteligentna,  ponieważ  ma
wspaniałą  rodzinę,  bo  jest  pracowita,  umie  przyrządzać  sałatkę.  Mam  racje,  aby  ją  kochać.  I  to  jest  przedni
motor.
To miłość z rozsądku. A czego potrzeba, aby to dobrze funkcjonowało? Miłość namiętna, zmysłowa czy miłość
rozsądna?
Obydwie,  oczywiście.  Nie  wiem,  dlaczego  go,  ją  kocham.  Po  prostu  kocham.  Lecz  z  drugiej  strony  myślicie
sobie: „Chwileczkę, czy ona zasługuje na to, aby być kochaną?
Czy on zasługuje, by być kochanym?
Bo to, bo tamto. Mój rozsądek musi być zgodny z moimi odczuciami.
Nigdy  nie  radziłbym  młodemu  człowiekowi  poślubić  kogoś,  kogo  nie  kocha,  myśląc,  że  to  przyjdzie  później.
Dziś jest bardzo wiele par, które wspólnie mieszkają, współżyją i które myślą, że jak się pobiorą to będą lepiej
się rozumieć.
Oczywiście, że tak nie jest. Cóż to za bzdura !
W dniu, w którym człowiek angażuje się musi czuć zarazem mocny pociąg do osoby (z którą się angażuje), jak
również  musi  mieć  swoje  racje.  On  ma  zalety,  ona  ma  zalety,  chcemy  włożyć  to  wszystko  do  wspólnego
koszyka.
Zdarza się, że obydwa motory nie są zgodne. Motor tylni mówi „kocham go”, a motor przedni: „Przecież dobrze
widzisz,  że  on  nie  jest  poważny”.  I  co  trzeba  wtedy  robić?  Zmienić  go?  To  idiotyczne  sądzić,  że  kogoś  się
zmieni.
Kobiety spędzają całe swoje życie na zmienianiu innych.
Dwa motory nie są ze sobą zgodne. A zatem rodzice podpowiadają racje motorowi przedniemu : „Przecież nie
poślubisz tego chłopca ! Widziałaś jego rodzinę”.
Ale motor tylni, jak wulkan będzie podpowiadał: „To przecież nie jego wina ! Nie znacie go, ja go znam”.
Gdybyście  wiedzieli,  jak  nieostrożni  są  rodzice.  Nie  pozwalają  młodym  się  kochać.  Nie  pozwalają  im  się
zbliżyć.

Strzeżcie się. Wasi rodzice są jak migacze: „Achtung, uwaga, uwaga !” Wtedy mówicie sobie: „Zastanowię się,
czy to co oni zwęszyli nie jest słuszne”. Ale często będziecie robić na przekór waszym rodzicom. Będziecie
zaprzątać sobie głowę, zamiast zastanowić się - by rozum był zgodny ze zmysłami.

Mimo to zdarza się, że małżeństwa, które rozpoczęły swój związek mając obydwa motory zgodne ze sobą, w
których pożądanie i rozsądek były wyważone, otóż zdarza się, że codzienne bycie ze sobą powoduje pewną
rutynę, znudzenie i wtedy pożądanie zanika. Lecz jeśli motor przedni jest dobry, posługuje się zarówno fantazją,
jak i komunikacją, uruchomi znów motor tylni i znów nadejdą gorące chwile.

Budowanie

Miłość to również, o czym wielu młodych ludzi zapomina, budowanie.

Kiedy zaczyna się kogoś kochać, to należy tę miłość stworzyć. Trzeba stworzyć miłość, co oznacza, że jej
jeszcze nie ma. Trzeba będzie ją zbudować.

Miłość to konstrukcja mająca trzy kierunki. Trzy rzeczy, które trzeba zbudować, gdy się kogoś kocha.

Pierwszy kierunek to zbudowanie związku. Pierwszym dzieckiem miłości jest związek, to znaczy my. Czasami
małżeństwo mówi: „Mój syn zdał maturę. A czy nie jest on nasz?” Trzeba nauczyć się mówić: "my" . Związek
to stworzenie tego „my”, które nie jest takie samo jak „my” innych.

Czasami spotykam pary, które mówią: „Mamy własne „my”, gramy razem od czasu do czasu w scrabble,
spacerujemy za rękę”. To jest właśnie to „my”.

I  myślę,  że  to  cudowne,  bo  to  oznacza  stworzyć  wspólnotę.  Wiecie  czym  jest  wspólnota?  Mówi  się  dużo
obecnie  o  Wspólnocie  Europejskiej  narodzonej  we  współczesnym  świecie.  Wiecie  czym  jest  wspólnota,  ale
bardzo  trudno  żyć  w  niej,  gdyż  trzeba  być  jedno  pozostając  każdym  z  osobna.  Dlatego  też  we  wspólnocie
zawsze są jakieś spięcia, i tak np. we Wspólnocie Europejskiej pragnie się mieć jednego prezydenta, taką samą
politykę  zagraniczną,  ale  jednocześnie,  kiedy  jest  się  Anglikiem,  chce  się  nim  pozostać;  pragnie  się  pozostać
tym, kim się jest.

Pragniemy być jedno, a zarazem pragniemy pozostać sobą.

W związku jest tak samo, chce się być jedno. Ty będziesz myślał to samo, co ja i to będzie cudowne. Ja będę
myślał, że ty myślisz to, co ja myślę. Ty rozpoczniesz zdanie, ja je dokończę. Wszystko będziemy robić razem.
Będziemy chodzić razem na spotkania, na Mszę.

To wspaniałe. Są tacy ludzie. To pragnienie jedności.

Związek wolny. Słyszeliście kiedyś o tym, więc zadajcie sobie ten trud i posłuchajcie. Związek wolny. A zatem
związek czy wolność?

Jeśli jesteście naprawdę związani, tak naprawdę nie jesteście wolni, a jeśli jesteście wolni, nie jesteście
naprawdę związani. I zawsze jest pomiędzy wami jakieś napięcie. W każdym związku jest to napięcie pomiędzy
pragnieniem stworzenia jedności, a pragnieniem pozostania sobą.

Jedno

ść

i odmienno

ść

Są trzy rodzaje związków.
Pierwszy to taki, gdy oboje stanowią jedno.
Jedno wchłania drugie. Więc jeśli jedno z nich ma mocną osobowość, to druga strona ciągle powtarza: „Tak,
jesteś wspaniały”. Ja nic nie mówię. Ta druga osoba pozostaje sama, ponieważ się nie komunikuje.

Drugi typ: Każdy robi to, co mu się podoba.

„Co robisz dzisiaj wieczorem?” Jedno idzie do teatru, drugie do kina. Nie zdradzają się, ale zrywają jedność.
Jedno z nich na pewno cierpi. Gwarantuję to wam.

Jest też inny typ związku: akceptuję różnice, idę do restauracji i „Co sobie życzysz, moja droga?”. Akceptuję
różnice, odmienność.

Nie mówię jej: „Zjesz to, co ja lubię”. „Co sobie życzysz , moja droga? -Chciałabym surówkę.” A on powie: „Ja
wybieram wędliny.”

Szanujemy swoją odmienność. Ale później z tej odmienności tworzymy jedność. Ty mi dajesz trochę swojej
sałatki, a ja swojej wędliny. I to dlatego ponieważ szanujemy, to, że się różnimy. Stworzyliśmy jedno pomimo
naszych różnic, na naszych różnicach. Jest się bogatszym, mamy na talerzu dwie potrawy. A jeśli na talerzu są
trzy rodzaje wędlin i sałatka macie możliwość skosztowania 63 odmiennych smaków, ponieważ respektując
odmienność, stworzyliście na niej jedność.

I to jest cudowne w małżeństwie, że pomimo, iż są różni, udaje im się w przeciągu wielu lat przekazać sobie
(powymieniać się) ich zalety, i w końcu stają się do siebie podobni. Oto pierwsza konstrukcja związku. Jest to
stworzenie wspólnoty zakochanych.

Dziecko.

Druga konstrukcja małżeństwa to dziecko.

Przykro mi, ale przyjaźń nie daje życia. Tylko miłość daje życie. W dzisiejszym świecie preferuje się związki
narcystyczne.

Podziwiamy siebie wzajemnie, ale nie mamy dziecka. Czy wiecie, że jeżeli w naszym kraju i na całym
zachodzie będzie wciąż takim sam przyrost urodzeń, jaki jest obecnie, to w 2150 roku nie będzie już nikogo.
Statystycy są formalni. Można mieć nadzieję, że będzie jakaś reakcja.

Aktualnie, jeśli weźmiemy pod uwagę liczbę przyrostu urodzeń, która wynosi 0.5 dla Francji (i nadal jesteśmy
pośród krajów, gdzie ta liczba jest jedną z najwyższych w Europie dzięki emigrantom), to można powiedzieć, że
w 2150 roku nie będzie nikogo !

Małżeństwo jest powołane do tego, aby budować tę konstrukcję, jaką jest posiadanie dziecka. Zresztą to czego
brakuje najbardziej, to nie rodziców, ale wychowawców, którzy uczynią z tych dzieci szczęśliwych mężczyzn i
kobiety.

Statki.

I w końcu trzecia konstrukcja.

Chciałbym, żebyście, jeśli będziecie szczęśliwi w miłości stworzyli piękny związek. Można zatrzymywać
miłość dla siebie: kolonialiści miłości. Trzeba, aby wasze małżeństwo promieniowało. Musicie sobie
powiedzieć: „Są ludzie, którzy cierpią. Dlaczego? Skoro jesteśmy szczęśliwi, moglibyśmy pomóc innym w ich
szczęściu”.

Mam przyjaciela - lekarza, ma pięcioro dzieci. Zaadoptowali bliźnięta chore na zespół Downa. I pamiętam jak
siedziałem z tymi dziećmi przy stole i jedna dziewczynka powiedziała do mnie: „... odkąd bliźnięta są tutaj, nie
są już chore.”

Cudowne ! Miała rację. Upośledzeni? Gdybyśmy nie patrzyli na nich jak na upośledzonych i gdybyśmy
odbierali ich jak innych ludzi nie byłoby upośledzonych, ponieważ oni nie czuliby się upośledzeni. To ci
właśnie, którzy mają w sobie miłość stają się lokomotywami społeczeństwa jutra, przyszłości.

Nie wiem, jak będą wyglądały wasze małżeństwa. Jest taka piosenka, w której porównuje się małżeństwa do
statków. Są dwa rodzaje małżeństw, tak jak dwa rodzaje statków.

Gdy czasem jesteście nad brzegiem morza lub jeziora, możecie zobaczyć, że są statki, które nigdy nie
wypływają. Człowiek zastanawia się, po co je kupiono; zawsze w tym samym miejscu, jeden obok drugiego
uderzając o siebie.

I są też statki, które nie boją się opuścić portu, wypływają na otwarte morze, ale kiedy wracają do portu
wieczorem, mają sobie do opowiedzenia mnóstwo rzeczy. Związek nie może być zbyt zjednoczony. „Nie mogę
ż

yć bez ciebie”.

Och gdybyście wiedzieli, ilu młodych ludzi jest dziś niezdolnych do życia samotnie. Odkąd puścili spódnicę
swojej mamy, potrzebują innej, której mogliby się uczepić.

I kiedy wstępują na uniwersytet, myślą sobie: „O gdyby tylko mógł/mogła należeć do kogoś”. I czynią sobie z
drugiej osoby ojca i matkę. Cóż to jest?

Przecież to nie jest dorosły związek ! Wiedzcie, że aby być zdolnym stworzyć dobry związek, trzeba najpierw
umieć żyć samemu. Lecz jeśli ja uczepiam się kogoś, to jak chcecie, żeby ta osoba was kochała? Przecież ją
męczę !

Uwaga,  dziewczyny  !  Kiedy  jesteście  zakochane,  macie  tendencję  do  bycia  zaborczymi.  Oczywiście,  są  też
chłopcy  bardzo  zakochani  i  sentymentalni,  ale  duża  ilość  dziewczyn  jest  zaborcza:  „Kocham  go,  kocham,  nie
będzie  innego,  to  ten  jedyny”.  Na  początku  mogą  się  zrozumieć.  Ale  później  on  powie:  „Nie  jestem  jej
pudelkiem,  ona  staje  się  ciężka”.  Strzeżcie  się,  nie  uczepiajcie  się  innych.  Bądźcie  dorośli.  Jeśli  chcecie,  aby
ktoś was kochał, to uczepiajcie się go. Zaborczość odstraszy miłość.

Przecież nie powiesz komuś: „Będziesz mnie kochał. Każę ci, abyś mnie kochał/a”. Miłości nie narzuca się. To
jest dramat. To dlatego jest tyle cierpień w miłości; zawsze musi być nas dwoje, wyobraźcie sobie. Można
kochać kogoś, ale jeśli ta osoba was nie kocha? Trzeba umieć dać się pokochać. Trzeba umieć dać się pokochać,
aby nie łapać się kogoś kurczowo.

Czasami chłopcy przychodzą, aby mi powiedzieć: „Znam jedną dziewczynę - lubię ją”. Powiedz dziewczynie,
ż

e ja kochasz i idź sobie.

Ale nie depcz jej cały czas po piętach. Zwłaszcza, że dziewczyny nie lubią tego. Kiedy podchodzi do ciebie
chłopak, o którym w ogóle nie myślisz; wy dziewczęta macie z umieszczoną z tyłu głowy fotografię idealnego
mężczyzny, o którym marzycie.

Jest wysokim brunetem, o niebieskich oczach, a tu poznajecie niskiego blondyna. Lecz po jakimś czasie
zaczynają nachodzić was różne myśli: „jest niski, ale to nic, wzrost to jeszcze nie wszystko”. Ponadto miał gust,
pomyślał właśnie o mnie. I później zaczynacie go kochać. Ale na to potrzebujecie 2-3 miesięcy.

Bądźcie cierpliwi, ale przede wszystkim nie zmuszajcie drugiej osoby do miłości.

Bóg nam się nie narzuca. Jesteśmy wolni. Gdyż miłość wymuszona nie jest miłością. Trzeba pozwolić drugiemu
na miłość, gdyż miłość wytryska z wolności.

Przyjrzeliśmy się nieco miłości i teraz pewnie stwierdzicie, że to coś idyllicznego. To nawet jest coś zbyt
pięknego. Aby dotrzeć do tej miłości, o której marzycie w głębi waszych serc, jeśli szukacie jej, bo to jest to, o
czym tak naprawdę marzycie to stwierdzicie, że aby dotrzeć do takiej miłości, trzeba będzie przejść przez pewne
dojrzewania.

Pokona

strach.

Trzeba mieć tę dojrzałość, aby móc być zdolnym kochać.

Pierwsze to nauczyć się kochać to, co jest odmienne. Łatwo jest kochać podobieństwo. Ale nie jest oczywiste,
jak kochać odmienność.

Kiedy 17 letni chłopak czuje, że pociąga go jakaś dziewczyna, to zaczyna jej się bać, gdyż nie jest tak samo
skonstruowana, jak on. Podoba mu się, pociąga go, ale boi się jej.

Przeciwieństwa nas przyciągają, ale i wzbudzają strach. Dlatego młodzież z pierwszych klas szkoły średniej
zadaje mi pytania, głównie dziewczyny: „Jak reagują chłopcy, bo ich nie znamy. Proszę nam wytłumaczyć, czy
oni gryzą?”

I w końcu zdajecie sobie sprawę, że różnice nie są tak mocne, co wam pozwala na to, by je oswoić.

Niemniej jednak, boimy się różnic w miłości. Łatwo jest chłopakowi powiedzieć: „Dziewczyny? Przecież ja się
ich wcale nie boję”

Ale kiedy jesteś sam z nią, to emocje są. Przeciwieństwo przyciąga nas, ale i boimy się go. Najpierw więc
chłopak będzie się bał. To strach przed tym, co odmienne.

A więc, co uczyni? I dziewczyny tak samo? - zaczną marzyć o chłopcu, dziewczynie, którego/ą pokochają
pewnego dnia.

Marzymy. To nie jest niebezpieczne. Marzyć o kimś, kogo nie ma. Znałem dziewczyny, które tak marzyły o
gwiazdorach filmowych. To nie jest niebezpieczne. Są bardzo zajęci.

Znałem taka jedną, która kochała się w takim gwiazdorze, którego nigdy nie widziała na oczy. I kiedy pewnego
dnia przypłynął do Havru i kiedy zobaczyła go z daleka: „Ach czyż to nie jest miłość, czyż to nie jest miłość.” -
mówiła.

Ja śmiałem się w kołnierz. Myślałem sobie. Przecież to jakiś sen, marzenie. Ale kiedy już przypłynął, pokazał
się z krwi i kości, dziewczyna uciekła. To jest marzenie.

Są tacy, którzy pozostają wciąż na tym etapie. Starzy chłopcy z naszych miasteczek, którzy zawsze bali się
podejść do dziewcząt.

Zazwyczaj nie zatrzymujemy się na tym etapie, bo myślimy sobie: „Tak, to będzie trochę trudne, będę się bał,
ale koniec końców kiedy jest się podekscytowanym łatwiej jest podejść do kogoś, a więc spróbuję podobać się.

Pokocha

siebie.

I tu przechodzimy do następnego etapu: podchodzimy do lustra.
To etap narcystyczny.
Dlaczego? - Muszę najpierw doprowadzić się do porządku, a więc staję przed lustrem. Wiemy jak to jest.
Chłopaki robią tak, a dziewczyny tak. I to trwa całe godziny, godziny. To niesłychane.

Nie możecie sobie tego wyobrazić. Tak naprawdę, pierwsze, co kochamy, to samych siebie. I problemem jest
kochać siebie. Jeśli nie pokochacie siebie, nie pokochacie drugiej o-soby. Będziecie się ich tylko kurczowo
trzymać, jak dziecko swojej matki. Jeśli nie kochacie siebie samych, musicie się tego nauczyć.

Otóż trzeba siebie kochać, ale nie można się na tym zatrzymywać. Są tacy, którzy przez całe życie zatrzymują
się na miłości własnej. Piękne dziewczyny, które są świadome swojej urody, i które przeglądają się nie tylko w
witrynach sklepów mieszczących się wzdłuż chodników, ale też w oczach chłopców. One wcale nie kochają
chłopców, ale kochają być kochane.

Nie kocha drugiej osoby dla niej samej, lecz kocha ją dla siebie.

Pozbyć  się  narcyzmu  w  waszym  wieku,  to  wierzcie  mi,  uczynić  olbrzymi  krok  do  przodu,  ku  zdolności
kochania.  Nie  siebie  trzeba  kochać,  ale  te  drugą  osobę,  dla  niej  samej.  Narcyzm  to  często  okup  ponoszony za
urodę.  Chłopcy,  którzy  mają  zawsze  powodzenie,  którzy  spotykają  się  ze  wszystkimi  dziewczynami,  które
zawsze  im  towarzyszą.  On  wcale  nie  kocha  ich  wszystkich,  kocha  podziw,  jaki  mają  dla  niego,  kocha  siebie
samego. Ale oczywiście dobrze jest kochać siebie, pod warunkiem, jeśli nie zatrzymamy się na tym etapie.

Przyja

źń

Lecz zazwyczaj bywa tak, że nie zatrzymujemy się i pewnego dnia pokochujemy kogoś, a często pokochujemy
osobę, której się boimy. Zatem jest jeden przyjaciel i ma się tego jednego przyjaciela.

Przyjaciółka, ma się jedną przyjaciółkę - tej samej płci. Nie boimy się jego/jej. On/ona reaguje tak samo jak ja.
Lecz gdy mam tylko jedna przyjaciółkę, przyjaciela, to co tak naprawdę kocham? - Siebie. Najpierw spoglądam
w lustro, a teraz kocham tego, który jest do mnie podobny, albo do którego ja chciałbym/abym być podobny/a.
Mam tylko jednego przyjaciela, przyjaciółkę.

Przejście  do  następnego  etapu  oznacza  wielu  przyjaciół.  Będziemy  kochać  wielu  przyjaciół.  Zatem  otwieramy
swoje  serce,  aby  pokochać  to,  co  odmienne.  Jeśli  zdołamy  pokochać,  to,  co  jest  różne,  a  w  pełnym  znaczeniu
tego słowa pokochamy płeć odmienną, to chłopcy zaczną mówić: „Chłopaki są w porządku, ale dziewczyny są
jeszcze lepsze”.

Co za postęp ! Dziewczyny stwierdzą: „dziewczyny są fajne, ale chłopcy są jeszcze lepsi”.

Są tacy, którzy mogą zatrzymać się na tym stadium. Nie mam czasu, by rozwinąć temat homoseksualizmu.
Homoseksualizm może oznaczać niedokończenie naszej ewolucji uczuciowej. Nie zwróciliśmy się do tego, co
odmienne, bo baliśmy się odmienności. Racje są znacznie głębsze, sięgają często lat wczesnego dzieciństwa, nie
mam czasu na rozwijanie tego, ale widzicie, że pewnego dnia trzeba nauczyć się kochać to, co odmienne, różne
i w pełnym znaczeniu tego słowa: inną płeć dopełniającą.

Chłopcy, gdy dziewczyny zaczynają ich pociągać, to kochają je wszystkie. Kiedy idą ulicą i oglądają się za
dziewczynami, to wygląda to tak: „O widziałeś tę ! A popatrz na tamtą !” Wszystkie. Będą tańczyć z blondynką,
brunetką, przefarbowaną. Nie będą już wiedzieli jaką biorą, ale na pewno nie będzie to ta sama co w zeszłą
niedzielę.

Pierwsze wybory.

Przypominam sobie dziewczynę, która mówiła: „On mnie kocha”. A chłopak oglądał się za wszystkimi innymi.
A ona tego nie lubiła.

Miałem kiedyś pogadankę w domu dziecka, gdzie jest tak wielki brak miłości, że dziewczyny uważają, że każdy
chłopak zapłonie do nich z miłości.

Chłopak przechodzi przez stadium, w którym kocha wszystkie dziewczyny. Trzeba słuchać, co mówi. Słowa są
ważne. Następnie pokocha pewien typ dziewczyny. Stwierdzi: „ta nie jest w moim typie”.

Widzicie, wybór ogranicza się. Następnie pokocha tylko jedną. „Będę cię kochał niezależnie od tego, czy jesteś
blondynka czy brunetką, bo ty to właśnie ty.

Często zdarza się to, co ja nazywam pierwszym wyborem. Pierwszy wybór, to taki, który was oswoił. To
dzisiejsze niebezpieczeństwo. zbyt przedwczesne miłości. W wieku 15, 16 lat od razu pierwszy wybór.
Rzucamy kotwicę, angażujemy się całkowicie z druga osobą, a po 3, 4 latach spostrzegamy, że są jeszcze inne.
A ja myślałem, że jest tylko jedna na świecie, a widzę, że jest tak wiele innych, fajniejszych. I żałujemy swego
wyboru.

Udaje nam się prawdziwie wybrać jedynie jeśli będziemy potrafili zwlekać i zastanowić się, czy kiedy
dokonałem pierwszego wyboru, to nie zrobiłem tego ze strachu przed kimś, kogo się obawiałem, ale kto mi
bardziej odpowiadał niż ta osoba. Pierwszy postęp, dojrzałość to pokochać to, co jest odmienne.

Druga dojrzałość : pójść od miłości, która bierze do miłości, która daje. Małe dziecko kocha. Widzieliście
czasem dzieci mówiące: „to jest mój konik”. Trzeba wyzbyć się tej zaborczej miłości i pójść do miłości, która
daje.

Są ludzie, którzy myślą, że kochają, ale tak naprawdę, to oni kochają drugą osobę jak dziecko, kochają, aby ja
posiadać,  i  którzy  swojemu  współmałżonkowi:  „będziesz  jadł  makaron  z sosem pomidorowym, który ja lubię,
należysz  do  mnie”.  Oto  jest  zaborczość.  Naprawdę  istnieją  tacy  niewolnicy,  którzy  żyją  zamknięci w obozach
koncentracyjnych  miłości,  która  chce  posiąść  drugą  osobę.  I  nazywają  to  miłością.  Trzeba  przejść ze stadium:
„kocham  cię,  ale  nie  tylko  dla  mnie,  aby  cię  posiadać,  ale  aby  podnieść  cię  do  godności,  byś  mógł  wzrosnąć,
rozwinąć się”.

Egoizm i po

żą

danie.

Na początku miłość jest egoistyczna. Kochamy drugą osobę, bo mamy przyjemność z faktu bycia wybranymi
przez nią, z obecności tej drugiej osoby, kochamy ją za wszystko, co nam daje..., samych siebie kochamy.

Aż pewnego dnia stwierdzimy: „Ta dziewczyna jest cudowna, ten chłopak jest wspaniały”. Kiedy ona/on daje
mi tyle szczęścia, ja również chcę być mu/jej wdzięczny. Chcę, żeby była szczęśliwa.

I  tu  zaczynamy  oscylować  w  kierunku  daru.  „Miłość  zaczyna  się  wtedy,  gdy  przedkładam  drugą  osobę  nad
siebie  samego”.  Lecz  wielu  nie  udaje  się  to, bo kochają tylko dla siebie. Nie kochają, aby druga osoba mogła
wzrosnąć,  dla  niej  samej.  Prawdziwa  radość,  prawdziwe  szczęście,  to  czynić  szczęście  drugiej  osobie.  To  tak,
jak  prawdziwa  przyjemność  aktu  miłosnego  nie  polega  na  odbieraniu  przyjemności  dla  mnie  samego.  Ohydne
jest to powiedzenie: „być u szczytu rozkoszy”. Prawdziwa rozkosz jest w dawaniu, a nie w braniu, wzajemnie
ofiarowana, wzajemnie otrzymywana. To przyjemność, która jest dzie-sięciokrotnie pomnożona przez czułość i
przez dar ofiarowany drugiej osobie.

Nie przeżywajcie rozkoszy zwierzęcej, ale tę najdoskonalszą, uczłowieczoną, przyjemność dawania drugiej
osobie. Tak więc trzeba pójść od miłości, która bierze do miłości, która daje.

Trzecia dojrzałość - nauczyć się poskramiać swoje pożądanie, popędy. To prawda, że nawet będąc w związku,
mężczyzna ma tendencję do spoglądania na inne dziewczyny. Jeśli nie opanuje on swoich popędów, to
dziewczyna będzie żyła w ciągłej zazdrości, podczas gdy całe piękno związku polega na zaufaniu.

Gdy żona mówi, że ma zaufanie do swego męża, to jest spokojna. Ale jeśli wie, że on ją zdradza, bo go zna, to
czy może być szczęśliwa?

To samo dotyczy chłopców. Oto jest zaufanie.

A zatem trzeba być zdolnym opanować swoje popędy, opanować swój gniew. Jeśli nie mogę ich opanować, to
jak mogę dawać się drugiemu. W waszych młodych sercach ta wspaniała siła kochania jest w trakcie
formowania się. Jest ona jak strumień, lecz jeśli pozostawić go samemu sobie, cóż może uczynić? Same
zniszczenia ! Ale jeśli sprawicie, że poczeka trochę, że skumuluje tę energię i skanalizuje ją, to cóż za bogactwo
!

Jeśli w waszym młodym sercu rodzi się miłość, jesteście zdolni sprawić, by poczekała trochę, by ją dopełnić i
skierować ku tej jedynej osobie na świecie, którą wybierzecie, wierzcie mi, będziecie szczęśliwi. Ale jeśli
użyjecie tej miłości jak strumienia rozlanego we wszystkich kierunkach, to będziecie siać wszędzie cierpienie, a
nawet sami będziecie rozczarowani. Trzema trzymać w ręku te rozhuczane konie, jakimi są wasze żądze, być
móc je pokierować i móc budować.

Kolejka linowa.

Czwarta konieczność, dojrzałość: przejście od miłości idealistycznej do miłości realistycznej.

Tłumaczę. Wiecie jak to jest, kiedy jest się zakochanym. Odlatujemy ! Może przyglądaliście się zakochanym
dziewczynom. Gdy wychodzą po pracy to odlatują.

- Do widzenia, do widzenia. Spieszę się. Idąc ulicą, odlatują, bo są tak bardzo szczęśliwe. Gdy jesteśmy
zakochani, przenosimy się na szczyty miłości, do chmur. Miłość wypełnia życie sensem. Myślicie, że życie nie
ma sensu? Życie jest wspaniałe, zmysłowe !

Jestem zakochany, dlatego przyznaję tej drugiej osobie wszystkie zalety. Zakochana dziewczyna mówi: „mój
chłopak jest zawsze przystojny, inteligentny, uprzejmy... Kocham go”. To dobra choroba. Pytam.

- Jaki on jest?
- Przystojny !
- Ach, tak.
- Inteligentny !
- Ach, tak.
- Uprzejmy... !

Kiedy dziewczyna jest zakochana, to przypisuje swemu chłopakowi wszystkie zalety. Zakochany chłopak
uważa, że jego księżniczka ma wszystkie możliwe zalety, jest jedyna na świecie.

Wiecie, dlaczego tak jest? - Bo ponownie przeżywamy miłość utkaną w łonie naszej matki, i która była miłością
właśnie do naszej matki. Moja mama była wszystkim dla mnie, ja byłem wszystkim dla niej. Była najpiękniejsza
na świecie. Małe dziecko jest zjednoczone ze swoją matką. Kiedy potrzebuje pić, zbliża się do niej, kiedy już
zaspokoi pragnienie, odsuwa się. Tworzy jedno z nią. Nie wie, gdzie zaczyna się ono samo, a gdzie jego matka.

Lecz pewnego dnia nie zbliża się już do piersi matki, i niektórzy mogli odczuwać nadal pragnienie. Czy oznacza
to, że straciłem swoją matkę? Nie, tak jest lepiej. Dzięki temu dowiadujecie się, że nie należeliście do swojej
matki, ale, że w pewnym czasie musiało nastąpić odłączenie od tego początkowego, silnego zjednoczenia z
waszą matką. Brakowało wam tego potem. Stare marzenie z dzieciństwa. Zostałem oderwany od swojej matki.
Czy to nie jest właśnie miłość? Zostałem oderwany od matki, gdyż trzeba było podzielić się z braćmi, siostrami,
a przede wszystkim z moim ojcem. Zabierał mi ją każdego wieczoru.

Myślicie sobie: „Pewnego dnia będę miał taka mamę i nie dam jej nikomu !”

To korzeń miłości. A co znaczy kochać?

Stare marzenie o posiadaniu, kogoś tylko dla siebie, tak jak kiedyś miało się tylko dla siebie mamę.

Florence, to ona ! - nadaję jej wszystkie cechy swojej matki: jest cudowna, zmysłowa, najpiękniejsza w świecie.
Przeżywam na nowo tę pierwszą miłość. Inaczej mówiąc jest to pierwsza faza miłości.

Psychologowie nazywają ten etap idealizowaniem, ja nazwałem go: kolejka linowa.

Jesteśmy zabierani „kolejką linową” na szczyt miłości - namiętności. Miłość to cos cudownego. „Mój chłopak,
mija dziewczyna jest wspaniała”.

Lecz nagle spostrzeżenie, że ten ongiś cudowny chłopak ma wady. „Jest skąpy. Zabrał mnie do restauracji, ale
to ja płaciłam” - mówi dziewczyna.

„Myślałem, że ona jest inteligentna, a tu ciągle ta sama płyta”. I schodzicie z góry już nie śpiewając.
Spuszczacie z tonu. Schodzicie do tunelu, zamiast powiedzieć sobie, że postrzegałam go w zbyt pięknych
kolorach. Mówicie wtedy: „uwiódł mnie”.

„A ona ukryła swoje wady za tymi swoimi, pięknymi oczami. Użyła niezłego wybiegu”. Jest się rozczarowanym
i jest to nie do uniknięcia. Nie jest możliwe inaczej. Wcześniej czy później nastąpi odidealizowanie.

Kiedyś kobiety odidealizowywały w wieku 40 lat. Żyły tak obok swojego „paszy”, a potem stwierdzały, że jest
przecież strasznym egoistą. I tu traciły, bo zdawały sobie sprawę, że oni nie są doskonali.

Teraz dziewczynom potrzeba trochę mniej czasu na odidealizowanie. Niektórzy odidealizowują nawet gdy
spotykają się z kimś, dlatego nigdy się nie angażują, ponieważ zdają sobie sprawę, że ta druga osoba nie jest
doskonała, a przecież marzyli o kimś takim.

Kiedy zatem jesteśmy na dole tunelu rozczarowania, możliwe są trzy scenariusze:

Pierwszy: To nie ja się pomyliłem. Marzyłem zawsze o cudownej dziewczynie, ale ona ma wady. Co więc
czynię? Idę i wsiadam do kolejki linowej z inną dziewczyną. Są tacy, którzy robią tak przez całe życie. Kolejka
- tunel, kolejka - tunel.

Nie zrozumieli, że nie można znaleźć doskonałej kobiety, doskonałego dobra. Pewnego dnia trzeba stać się na
tyle inteligentnym, aby cieszyć się z tego, co się posiada !

Drugi scenariusz, bardzo częsty obecnie to parking.

Młodzi, którzy zaczynają mieszkać razem. Spostrzegają się, że są niedoskonali, ale nie maja śmiałości zrobić
jakiegoś kroku, gdyż są rozczarowani sobą, nie mają śmiałości rozstać się, bo kochają się. Więzy zostały już
stworzone. Nie żyje się przecież z kimś przez 3 lata nie tworząc więzów. Nie mają zatem śmiałości rozstać się,
ani wycofać.

To parking. Podczas tego czasu nic się nie buduje, nie maja dziecka, a jest to bardzo ważny okres młodości,
budzą się w wieku 35-38 lat.

Niemniej jednak połowa wolnych związków upada. jak czują się dziewczyny w wieku 35-38 lat. Czują, że
zostały uwiedzione i niezdolne do budowania.

Trzeci. Są też tacy, co stwierdzą: „To prawda, ona nie jest doskonała, ale ja też nie. Ale czy z tym kim ona jest,
kim ja jestem nie można stworzyć czegoś wspaniałego? I na nowo rozpoczynamy, teraz na piechotę. Na
piechotę !

Rozumiecie, nie kolejką linową, ale na piechotę, pod górę. Na początku cierpimy, bo nie mamy takich samych
rodzin, takich samych koncepcji na życie. Pojawiają się konflikty. Nie trzeba bać się konfliktów, należy się
przystosować. Miłość to przystosowanie się.

Pierwszy etap: idealizowanie Drugi etap: odidealizowanie Trzeci etap: przystosowanie się

Na początku będzie wiele kłótni. Zawsze mówię młodym narzeczonym, którym zależy na dobrym
przygotowaniu się do małżeństwa: „Walczcie ze sobą, wyrywajcie sobie włosy, ale zostańcie razem”.

I zobaczycie, że później nie będziecie mówili sobie słów, których nie warto wypowiadać, nie będziecie czynić
więcej gestów, które sprawiają cierpienie. Przystosujecie się do siebie. I poznacie miłość, to cudowne uczucie,
które nadchodzi po konfliktach związanych z przystosowaniem się do siebie na początku, i które wzrasta przez
lata poprzez poznawanie wzajemnych zalet i wad.

By jak najlepiej przystosować się do siebie należy przerzucić most z tyłu za siebie - to jest sens zaangażowania.

„To co tworzy związek, to woda, która trwa.”

Stworzenie związku, to powiedzenie sobie: „ Dalej, ruszamy. I jeśli nawet będą kłótnie, zostaniemy razem”. To
właśnie tworzy związek. Lecz jeśli nie wyjdzie i stwierdzę: „zwijam manatki”, (a na pewno przyjdzie trudny
czas, bo nigdy nie jest doskonale) zamiast uczynić kolejny wysiłek wobec drugiej osoby, zacznę znów
wzdychać i patrzeć w kierunku kolejki linowej, do której przyciągnie mnie jakaś nowa osoba. Tak można przez
całe życie. Nic nie zostanie zbudowane. Nie można kochać współmałżonka, tego z naszej wyobraźni, ale takiego
jakim jest. Ze wszystkimi jego zaletami i wadami mogę uczynić coś wspaniałego.

Wygrajmy nasze mał

stwo.

Chcę wam tez w końcu powiedzieć, że aby miłość była rzeczywiście wspólnym projektem, wspólnym celem,
musicie zaprząc się do tej pracy obydwoje.

Chcę, abyście wiedzieli jedną rzecz. Jest was tu około 60 uczniów. to oznacza, że 20 stąd rozwiedzie się. Jeśli
wierzyć statystykom 20 spośród was rozwiedzie się.

Ile cierpienia dla was i dla waszych dzieci. Jest to nie do przyjęcia, że we współczesnym świecie 20%
małżeństw rozwodzi się.

Od kilku lat pracujemy nad problemami małżeństw w dziedzinie medycznej. Gdybyście wiedzieli, czym był
problem regulacji poczęć kilka lat temu. Gdybyście 30 lat temu zapytali się waszych rodziców czym jest
regulacja poczęć, to nie mielibyście żadnego problemu. Można wam pomóc w dziedzinie seksualności, co było
niemożliwe 10 lat temu.

Można wam pomóc na poziomie relacji, komunikacji, nauczyć was prawdziwej komunikacji w związku. Można
nauczyć was tego głębszego, duchowego wymiaru. Ogromna jest ta praca wykonana w zakresie związku,
małżeństwa.

Młodzi, błagam was, nie bądźcie na tyle głupi, aby sądzić: „A miłość, tego się człowiek nie uczy”. Nie bądźcie
głupcami, którzy w to wierzą, a przede wszystkim nie naśladujcie bezmyślnie tego wszystkiego, co pokazują
wam w filmach; nie myślcie, że miłość to sprawa forsy. Przedstawia wam się karykatury miłości, miłości z
czasów dinozaurów.

Nie możecie tego zaakceptować. To nie do pomyślenia. Myślę, że młodzi, inteligentni zareagują któregoś dnia
na te wszystkie uwarunkowania, których stają się obiektami.

Oto przesłanie do młodych: Jeżeli skorzystacie z owej wiedzy, możecie stworzyć najszczęśliwszy związek, jaki
kiedykolwiek istniał w przeszłości.

yjecie w społeczeństwie, w którym istnieje to, co najlepsze i to, co najgorsze: najpiękniejsze przedstawienie,

film, a zarazem najgłupszy, najbardziej idiotyczny, jaki kiedykolwiek mógł być wymyślony.

Do was należy wybór. Najlepszy albo najgorszy. Jesteście wolni w życiu. Wiedzcie jednak, że jeśli tylko
pragniecie poznać wielką miłość, możecie to uczynić. Miłość rozkwita i wzrasta wysoko (nie życzę wam
miłości tak małej, jak doniczka), miłość to przekraczanie samego siebie, bo wierzcie mi nie życzę wam miłości
pantoflarskiej, lichej miłości, która nie pozwala tylko na rozwód. Życzę wam z całego serca miłości szaleńczej,
co najmniej szaleńczej.

PYTANIA

- Co myśli ojciec o stosunkach płciowych przed ślubem?

Oh, to jest pytanie. Jestem pewien, że was to interesuje. Wiesz trudno jest mi odpowiedzieć, ale odpowiem. Nie
bójcie się.

Jeśli powiem ci, że nie jestem za, powiesz: „Ale stary snob”, a jeśli powiem ci, że jestem za, a ty potem
opowiesz o tym swoim rodzicom, to oni zdziwią się i powiedzą: „co to za wychowawca”

Powiem to, co myślę. Wiesz, że mogę życzyć młodym ludziom, których kocham, gdybym był ojcem córki i
syna, którzy chcieliby poznać splendor jaki życie seksualne przynosi, nie życzyłbym, aby poznali je bez
wartości.

Oglądałem wczoraj telewizję. Pewien seksuolog wypowiadał się, że pierwsze stosunki wpływają znacznie nie
tylko na dziewczęta, ale może jeszcze bardziej na chłopców. Zatem nie mogę życzyć młodym, aby poznali życie
seksualne bez jego wartości. Z takiego założenia wychodzę. Zwłaszcza, że mam tak wiele podziwu dla gestów
seksualnych, które tak naprawdę są zjednoczeniem dwóch serc, dwóch dusz w głębi ciała. Jeśli się zastanowimy,
to akt miłosny jest czymś wspaniałym, jeśli nie zostanie zbanalizowany. Jest w nim coś z cudu.

Jeśli są tacy, którzy robią to tak, jakby pili piwo, stają się zupełnie wymięci, zblazowani. Natomiast ci, którzy
kochają się prawdziwie, im bardziej się starają, tym bardziej ich życie seksualne jest udane.

yczę wam, abyście za pierwszym razem zaznali wartościowego życia seksualnego. Nie ma jednak wartości bez

miłości. Kiedy widzę młodych, którzy po raz pierwszy współżyją bez miłości, i jakimi są przedmiotami dla
siebie, później nie mogą wytrzymać.

Dziewczyny uciekają w homoseksualizm, bo chłopak nie był delikatny. Jeśli za pierwszym razem życiu
seksualnemu nie będzie towarzyszyło wspaniałe, cudowne odkrycie, to nigdy to nie nastąpi, zwłaszcza jeśli nie
ma miłości w dziewczynie.

U chłopców może nie jest to do końca oczywiste, ale u dziewcząt to pewne w większości przypadków. Jeśli
istnieje miłość, akt ten nie będzie mało znaczący.

Kiedy oddajecie usta waszym chłopcom, tworzycie między wami więzy, kiedy zatem zrywacie ze sobą,
wyrządzacie sobie ból.

Jeśli oddajecie swoje ciała, zerwanie będzie jeszcze boleśniejsze. Tak samo, jeszcze cięższe, jeśli nastąpi
rozwód. to akt, który angażuje, gdyż posiada ogromny ciężar gatunkowy.

Akt miłosny ma wtedy sens, gdy jest pomiędzy wami czułość i wola życia z kimś na zawsze. Chłopcy
zapominacie o jednej rzeczy - dziewczyny nie przeżywają tak samo aktu miłosnego jak wy. Przeżywają go we
wnętrzu swoich ciał z możliwymi konsekwencjami.

Wy przeżywacie akt miłosny na zewnątrz swoich ciał i nie zdajecie sobie sprawy, musicie wiedzieć, że jego
skutki nie będą takie same dla was i dla nich.

Dziewczyny będą tylko wtedy szczęśliwe, jeśli wy weźmiecie na siebie odpowiedzialność za wasze gesty. Ona
czuje, że ma gwarancję. Zaangażowanie to dla dziewczyny tak jakbyś mówił: „Możesz mi się oddać, kiedy
czujesz się zagubiona w całkowitej radości, bo wiedz, że biorę na siebie odpowiedzialność za wszystkie
konsekwencje. To idealne.

Lecz nasze społeczeństwo wyprodukowało dorosłych, rozbudowanych płciowo, młodych, krzyczących, ze
swobodami seksualnymi.

Któregoś dnia jakiś chłopak chwalił się, że miał około 80 dziewczyn w ciągu roku i skarżył się, że to zły rok.
Czym jest w tym wypadku kobieta, jeśli nie rzeczą. Czym ona jest? Powiedzcie mi. Zmienia się kobiety jak
buty, jak samochody. Jak chcecie szczęśliwie rozwinąć się w ten sposób. To nie do pomyślenia.