plik

Zeznania Randolpha Cartera
(The Statement of Randolph Carter)

Powtarzam wam, panowie,

e kontynuowanie waszego

ledztwa nie

ma wi

kszego sensu. Ska

cie mnie na do

ywocie je

eli chcecie,

zamknijcie w wi

zieniu lub zabijcie, je

li potrzebujecie kozła

ofiarnego dla iluzji, któr

zwiecie sprawiedliwo

; ja jednak, nie

mog

powiedzie

nic wi

cej, nadto, co zeznałem dotychczas.

Wszystko co pami

tam, wyznałem wam, z idealn

szczero

. Nic

nie zostało przeoczone czy zatajone, a je

eli co

wydaje si

niejasne, to jedynie z powodu mrocznej chmury jaka przy

miła mój

umysł oraz pora

cej natury koszmaru jakiego do

wiadczyłem.

Raz jeszcze powtarzam, nie wiem co si

stało z Marley'em

Warrenem, cho

- ba, nawet mam nadziej

e pogr

ąż

ył si

błogim zapomnieniu; je

eli naturalnie w ogóle mo

na mie

nadziej

istnieje co

takiego. To fakt, od pi

ciu lat byłem jego najbli

szym

przyjacielem, i w pewnym sensie brałem z nim udział w przera

cej

wyprawie badawczej w gł

b nieznanego. Mi

zaprzeczam, cho

moja

pami

ęć

jest mglista i niespójna,

e, jak twierdzi wasz

wiadek, mógł

widzie

nas razem na Qainsville Pike, zmierzaj

cych ku Wielkim

Cyprysowym Moczarom, o wpół do dwunastej owej potwornej nocy. Mog

nawet potwierdzi

e mieli

my latarnie, łopaty i spory zwój drutów z

przył

czonymi aparatami. Ka

dy z tych przedmiotów odegrał swoj

rol

w jednej upiornej scenie, której wspomnienie wryło mi si

gł

boko w

pami

ęć

Jednak co si

tyczy pó

niejszych wydarze

i powodu, z jakiego

nast

pnego ranka odnaleziono mnie samego, w stanie gł

bokiego szoku,

na skraju trz

sawiska, stanowczo o

wiadczam, i

nie wiem nic, za

wyj

tkiem tego, co musiałem wam zeznawa

, raz po raz, praktycznie bez

ca. Twierdzicie, ze tam na bagnach, ani nigdzie w pobli

u nie ma

nic. co potwierdzałoby moj

upiorn

opowie

ść

. Powtarzam: nie wiem

nic, ponadto, co widziałem. Mo

e była to wizja lub koszmar - dalibóg,

pragn

łbym, aby tak było - ba, mam tak

cich

nadziej

- jednak nie

potrafi

zapomnie

o tym, co wydarzyło si

w ci

gu tych szokuj

cych

godzin, kiedy we dwóch udali

my si

na trz

sawisko. A je

eli chodzi o

to dlaczego Harley Warren nie wrócił, chyba jedynie on, jego cie

lub jaka

bezimienna istota, której nie jestem w stanie opisa

mogliby odpowiedzie

na to pytanie.

Jak ju

wcze

niej mówiłem, dobrze wiedziałem o dziwnych

zainteresowaniach Marley'a Warrena i w pewnym sensie je podzielałem.
Spo

ród ogromnej kolekcji dziwacznych. starych ksi

g dotycz

cych

rzeczy zakazanych, przeczytałem wszystkie, stworzone w znanych mi
j

zykach. Stanowi

one wszak

e drobny ułamek w porównaniu z tymi,

których ze wzgl

du na nieznajomo

ść

zyka, nie byłem w stanie

przetłumaczy

. Wi

kszo

ść

z nich jest, jak s

, napisana po arabsku,

ksi

ga któr

miał ze sob

Warren tamtej nocy - Ksi

ga traktuj

o Złu, któr

zabrał ze sob

w kieszeni schodz

c z tego

wiata -

zapisana była pismem, którego nigdy dot

d nie widziałem. Warren za

nigdy nie mówił mi o tre

ci tej ksi

ąż

ki. Co si

tyczy natury naszych

bada

- czy mam powtórzy

e nie w pełni j

teraz pojmuj

Fakt ów zda si

dla mnie łaskawo

, gdy

były to potworne

nauki, które zgł

białem bardziej wskutek pełnej waha

fascynacji,

li dzi

ki memu nastawieniu. Warren zawsze nade mn

dominował i

czasami - swoj

wiedz

- przera

ał mnie. Pami

tam jak przeszedł mnie

dreszcz, na widok jego wyrazu twarzy, w noc przed upiornym
zdarzeniem, kiedy z niezwykłym przej

ciem mówił o swojej teorii,

dlaczego niektóre zwłoki nigdy nie ulegaj

rozkładowi, lecz

spoczywaj

przez tysi

c lat nie zmienione i tłuste w swoich

grobowcach. Teraz jednak ju

go nie obawiam, gdy

podejrzewam,

poznał zgroz

przekraczaj

moje zdolno

ci pojmowania. Obecnie boj

o niego.

Powtarzam, nie wiem co konkretnie było naszym celem owej nocy. Z cał

pewno

miało to wiele wspólnego z tre

ksi

gi, któr

Warren

zabrał ze sob

; z ow

prastar

ksi

w niemo

liwym do odczytania

zyku, któr

otrzymał z Indii miesi

c wcze

niej, ale mog

przysi

e nie wiem co mieli

my tam znale

źć

. Wasz

wiadek mówi,

e widział

nas o wpół do dwunastej w nocy na Qainesville Pik

, jak szli

my w

kierunku Wielkich Cyprysowych Moczarów. Jest to zapewne zgodne z
prawd

, ale szczerze mówi

c, nie pami

tam. Przed oczami mam jeden

tylko obraz, a musiało by

wtedy sporo po północy -bo wysoko na

spowitym oparami niebie wisiał bledn

cy sierp ksi

ęż

yca.

Naszym celem był stary cmentarz, tak stary,

e zadygotałem

widz

c jak czas okazał si

dla

bezlitosny. Poło

ony był on w

gł

bokiej, podmokłej kotlinie, zarosłej bujnymi trawami, mchem oraz

dziwacznymi pn

cymi chwastami i wypełnionej słabym acz wyczuwalnym

smrodem, który nie wiedzie

czemu skojarzył mi si

, absurdalnie, z

gnij

cymi kamieniami. Z ka

dej strony wida

było

lady zaniedbania i

upadku, i pami

tam,

e odniosłem niepokoj

ce wra

enie i

Warren i ja

byli

my pierwszymi

ywymi istotami, które od stuleci o

mieliły si

nawiedzi

to spowite grobow

cisz

miejsce.

Ponad kraw

dzi

kotliny gasn

cy ksi

ęż

yc wyjrzał spo

ród zasłony

cuchn

cych oparów, które zdawały si

bezgło

nie wypływa

z gł

grobowców, i w jego słabym

wietle ujrzałem odra

, chaotyczn

mozaik

antycznych płyt nagrobnych, urn, kenot i fasat mauzoleów.

Wszystkie były zmurszałe, poro

te mchem i pokryte plamami wilgoci,

po cz

ęś

ci za

nikły w

ród bujnej acz zgoła niezdrowej ro

linno

ci.

Pierwszym wyra

nym wspomnieniem z mojej wizyty w tej potwornej

nekropolii jest scena, kiedy zatrzymałem si

wraz z Warrenem przed

pewnym na wpół zniszczonym grobowcem i poło

yłem na ziemi cz

ęść

naszych rzeczy. Dopiero teraz zauwa

yłem,

e niosłem latarni

i dwie

łopaty, za

mój towarzysz oprócz latarni, d

wigał przeno

ny telefon,

nie zamienili

my słowa, zupełnie jakby

my obaj doskonale znali cel

tej nocnej wycieczki. Bezzwłocznie chwycili

my za łopaty i zacz

oczyszcza

płaski, archaiczny grobowiec z pokrywaj

cego go mchu,

traw, chwastów i naniesionej ziemi.
Po odsłoni

ciu całej powierzchni, na któr

składały si

trzy wielkie,

granitowe płyty, cofn

my si

nieznacznie by móc si

lepiej

przyjrze

staremu grobowcowi. Warren zdawał si

oblicza

lach, po czym ponownie podszedł do grobu i u

ywaj

c łopaty jak

wigni, próbował podnie

ść

jedn

z płyt znajduj

cych si

najbli

sterty gruzów, która niegdy

mogła by

pomnikiem.

Nie udało mu si

to i skin

ł na mnie, abym mu pomógł. W ko

cu,

wspólnymi siłami zdołali

my obluzowa

kamie

, podnie

my go i

zwalili

my na bok.

Oczom naszym ukazała si

mroczna czelu

ść

, z której buchn

ł kł

miazmatycznych gazów, tak dusz

cy,

e cofn

my si

jak pora

eni.

Jednak

e, chwil

pó

niej, po ponownym zbli

eniu si

do otworu,

stwierdzili

my,

e wyziewy nie s

tak dokuczliwe.

Blask latarni ukazał stopnie kamiennych schodów, ociekaj

cych jak

ąś

ohydn

posok

wypływaj

z trzewi ziemi i okolonych wilgotnymi,

omszałymi

cianami. I wła

nie teraz, moja pami

ęć

rejestruje pierwsz

wymian

zda

. słowa Warrena skierowane do mnie i wypowiedziane jego

kkim, melodyjnym głosem, w którym nie pobrzmiewał nawet cie

zaniepokojenia, jakie mogło wywoływa

przera

ce otoczenie.

- Przykro mi,

e musz

poprosi

, aby

pozostał na

powierzchni - rzekł - ale byłoby zbrodni

pozwolenie komu

o tak

słabych nerwach jak ty, zej

ść

w gł

b tych katakumb. Mi

jeste

sobie

w stanie wyobrazi

, nawet po tym co czytałe

i o czym ci opowiadałem,

co przyjdzie mi wytrzyma

i uczyni

, tam, na dole. To dzieło Złego,

Carter, i w

tpi

czy jakikolwiek człowiek, nie maj

cy stalowych

nerwów, byłby w stanie zobaczy

to wszystko i powróci

powierzchni

ywy i przy zdrowych zmysłach. Mi

yw do mnie urazy.

Bóg mi

wiadkiem,

e bardzo chciałbym, aby

wszedł tam ze mn

-jednak

w pewnym stopniu spoczywa na mnie odpowiedzialno

ść

, i nie mógłbym

ąć

ze sob

takiego kł

bka nerwów w otchła

ku prawdopodobnej

mierci i szale

stwu. Powiadam ci, nie wyobra

asz sobie, co si

tam

znajduje! Jednak

e obiecuj

e o wszystkim b

informował ci

przez

telefon - jak widzisz mam dostatecznie du

o drutu, aby dotrze

z nim

do samego

rodka ziemi i z powrotem.

Wci

ąż

brzmi

w mej pami

ci te wypowiadane spokojnie słowa i

nadal pami

tam gorej

cy we mnie płomie

sprzeciwu. Tak bardzo

pragn

łem towarzyszy

memu przyjacielowi w w

drówce w gł

b prastarego

grobowca, ale on okazał si

nieugi

ty. W pewnej chwili zagroził,

przerwie cał

wypraw

, je

eli nadal b

upierał. I gro

okazała si

skuteczna, jako

e to on dzier

ył klucz do wszystkiego.

Pami

tam to wszystko, ale nie przypominam sobie co konkretnie było

naszym celem, czego szukali

my. Uzyskawszy, aczkolwiek z wahaniem,

moj

zgod

na przyj

cie jego koncepcji Warren podniósł z ziemi zwój

drutu i podł

czył przyrz

dy. Kiedy skin

ł głow

wzi

łem do r

aparat i usiadłem na starym, wypranym z kolorów kamieniu płyty
nagrobnej opodal niedawno przez nas otwartego zej

cia do katakumb.

Nast

pnie podał mi r

, zarzucił zwój drutu na rami

i znikł w gł

owej niemo

liwej do opisania kostnicy. Jeszcze przez pewien czas

widziałem blask jego latarni i słyszałem szelest ci

cego si

nim po ziemi przewodu; jednak po

wiata znikła nieoczekiwanie, jakby

przyjaciel mój ni st

d, ni zow

d natrafił na załom korytarza. D

ucichł równie gwałtownie. Byłem sam, a jednak poł

czony z nieznan

czelu

owymi magicznymi przewodami, których izolowana powierzchnia

połyskiwała zielonkawo w słabym

wietle nikn

cego sierpa ksi

ęż

yca.

Raz po raz spogl

dałem na zegarek, przy

wiecaj

c sobie latarni

i z

narastaj

cym niepokojem wsłuchiwałem si

w słuchawk

telefonu -

jednak przez ponad kwadrans panowała w niej gł

boka cisza. Nagle

usłyszałem cichy trzask i zawołałem mego przyjaciela.

Pomimo napi

cia, absolutnie nie byłem przygotowany na słowa

jakie doszły mnie z gł

bi tych mrocznych i niesamowitych katakumb i

jeszcze nigdy nie słyszałem w głosie Marleya Warrena równie silnego
zdenerwowania i dr

enia. Ten, który jeszcze nie tak dawno, odchodz

starał si

mnie uspokoi

, zwracał si

teraz do mnie z wn

trza

grobowca dr

żą

cym szeptem, który brzmiał bardziej złowrogo ni

najgło

niejszy krzyk!

- Bo

e, gdyby

mógł widzie

to co ja.

Nie mogłem odpowiedzie

. Odj

ło mi mow

i mogłem jedynie

słucha

. Po chwili znów doszedł mnie ten sam, przesycony napi

ciem,

szept
- Carter, to przera

ce - potworne - niewiarygodne. Tym razem głos

mnie nie zawiódł i zalałem słuchawk

potokiem pełnych ekscytacji

pyta

. Przera

ony, raz po raz powtarzałem:

- Warren, co tam jest? Co tam jest?
Ponownie usłyszałem głos mego przyjaciela, w dalszym ci

gu ochrypły

od strachu, teraz jednak wyra

nie podbarwiony rozpacz

- Mi

mog

ci powiedzie

, Carter! To po prostu nie do pomy

lenia -

nie odwa

żę

tego powiedzie

...

aden człowiek nie mógłby o tym

wiedzie

i pozosta

przy

yciu! Bo

e...! Nigdy co

takiego nawet mi

nie

niło!

l znów cisza, je

eli nie liczy

bezładnego potoku zadawanych przeze

mnie pyta

. A potem głos Warrena, bardziej, o ile to mo

liwe,

przera

ony i przepełniony konsternacj

- Carter, na miło

ść

bosk

, połó

płyt

z powrotem i je

li tylko

esz, uciekaj! Szybko - rzu

wszystko i uciekaj, to twoja jedyna

szansa! Zrób co mówi

i o nic nie pytaj! nie ka

mi niczego

wyja

nia

Usłyszałem to, ale mogłem jedynie powtarza

moje gor

czkowe pytania.

Wokół mnie były grobowce, mrok i cienie; poni

ej za

jakie

zagro

enie, przekraczaj

ce wszelkie ludzkie wyobra

enia. Jednak mój

przyjaciel był w wi

kszym niebezpiecze

stwie ni

ja, i pomimo i

bardzo si

bałem, poczułem si

nieco ura

ony,

e w tej sytuacji mógł

żą

bym pozostawił go samego. Rozległ si

kolejny trzask i, po

krótkiej chwili, zatrwa

ce ponaglenia Warrena:

- Spływaj! Pia lito

ść

bosk

, połó

płyt

na miejsce i spływaj

stamt

d, Carter!

w młodzie

czym slangu mojego przera

onego towarzysza odblokowało

moj

zdolno

ść

lenia. Zebrałem si

w sobie i zawołałem:

- Warren, trzymaj si

! Schodz

do ciebie! Jednak na te słowa, Marley

odkrzykn

ł w nieskrywanej rozpaczy.

- Mi

! Nie rozumiesz! Ju

jest za pó

no - i to moja wina. Połó

płyt

na miejsce i wiej - nic innego nie mo

esz zrobi

ani ty, ani nikt

inny!
Ton znów si

zmienił - tym razem jednak nieco złagodniał, jakby w

wyrazie beznadziejnej rezygnacji. Ja jednak, przez swój strach
wyra

nie wyczuwałem w nim napi

cie.

- Szybko - zanim b

dzie za pó

no.

Próbowałem nie zwraca

na niego uwagi; usiłowałem przełama

parali

jaki mnie ogarn

ł i spełniaj

c swoj

obietnic

, czym pr

dzej ruszy

mu z pomoc

. Jednak gdy rozległ si

kolejny szept wci

ąż

jeszcze

trwałem w kompletnym bezruchu, sp

tany niewidzialnymi okowami

niewypowiedzianej zgrozy.
- Carter - po

piesz si

! To nic nie da; musisz odej

ść

... lepiej

eby

jeden, ni

dwóch... płyta...

Przerwa - kolejne trzaski i słaby głos Warrena:
-To ju

prawie koniec; nie utrudniaj sprawy, zakryj te cholerne

schody i wiej. je

li ci

ycie miłe. Tylko tracisz czas! Bywaj Carter

-ju

nie zobaczymy.

Jednocze

nie szept Warrena przerodził si

w krzyk; krzyk stopniowo

zmieniaj

cy si

we wrzask zawieraj

cy w sobie cał

zgroz

wieków...

- Przeklinam te piekielne istoty... Legiony... Mój Bo

e! Uciekaj!

Spływaj! Spływaj! Wiej!

Po tym zapadła cisza. Mi

wiem ile niezmierzonych eonów

siedziałem, jak wro

ty w ziemi

, szepcz

c, mamrocz

c, wołaj

c i

wrzeszcz

c do słuchawki telefonu:

"Warren! Warren! Odpowiedz -jeste

tam?"

I wtedy stało si

najgorsze, był to istny koszmar - niewiarygodny,

niewyobra

alny, rzekłbym nawet, niepowtarzalny, co

czego nie sposób

opisa

. Jak powiedziałem, wydawało mi si

e min

ły całe eony odk

Warren wykrzyczał do mnie swe ostatnie, rozpaczliwe ostrze

enie, i

obecnie jedynie moje własne krzyki przerywały okropn

cisz

. Jednak

po chwili usłyszałem w słuchawce kolejne szcz

kni

cie i wyt

ęż

yłem

słuch. Ponownie zawołałem: "Jeste

tam, Warren?" A w odpowiedzi

usłyszałem co

co sprawiło,

e mroczna chmura spowiła mój umysł. Nie

staram si

tłumaczy

tego czego

, tego głosu, ani te

nie pokusz

o bli

jego charakterystyk

, jako

e ju

pierwsze słowa pozbawiły

mnie

wiadomo

ci i stworzyły mentaln

kurtyn

, która uniosła si

dopiero, kiedy ockn

łem si

w szpitalu.

Có

mam powiedzie

Czy mam stwierdzi

e ów głos był gł

boki; płytki; galaretowaty;

odległy; nieziemski; nieludzki; bezcielesny?
Có

mam powiedzie

To była ostatnia rzecz jak

zarejestrowałem. Usłyszałem go i

nic poza tym nie wiem; usłyszałem go siedz

c jak skamieniały na

nieznanym cmentarzysku w kotlinie, po

ród potrzaskanych płyt i

obróconych w gruzy grobowców, maj

c w nozdrzach wo

gnij

cej

linno

ci i fetor miazmatycznych wyziewów. Usłyszałem ten głos,

płyn

cy z najgł

bszych czelu

ci przekl

tego, otwartego grobowca,

wpatruj

c si

w amorficzne widmowe cienie ta

ce poni

przekl

tego, bladego sierpa ksi

ęż

yca.

To co

powiedziało:

- Ty głupcze, Warren NIE

YJE!