ZAŁOŻENIE PAŁACOWO-OGRODOWE WERSALU I JEGO SYMBOLIKA
Pałac wersalski jest przykładem fancuskiego klasycyzmu barokowego. W skład założenia
wchodzą: Plac Broni (Place dArmes) i trzy dziedzińce, stajnie królewskie, pałac, parter
wodny, baseny: Latony, Neptuna, Apollina, staw Szwajcarów, oranżeria, boskiet
królowej, ogród króla, Aleja królewska (Tapis Vert, zakończona basenem Apollina),
pałacyk Petit Trianon, pałac Grand Trianon i Wielki Kanał.
Z początku był to tylko skromny pałacyk myśliwski wybudowany dla Ludwika XIII (10
wrzesień 1623 wykonawca zamówienia Nicolas Huau, skończony w końcu zimy).
Następnie król zdecydował się go przebudować i w 1631-34 powiększono i upiększono
pałacyk (architekt Philibert le Roy), a z 70 ha okolicznych gruntów stworzono park.
Największa rozbudowa pałacu nastąpiła za panowania Ludwika XIV. Architektami byli
Louis le Vou, a następnie Francois dObray i Jules Hardouin Mansart. Projektem ogrodu
zajoł się Andre le Notre zaś dekoratorem wnętrz był Charles le Brun.
Pałac należy do typu ,,entre cour et jardin". Odznaczający się bogactwem i reprezenta-
cyjnością miał gloryfikować władcę.
Poprzedza go place dArmes, z którego promieniście wychodzą trzy aleje prowadzące do
miasta i trzy dziedzińce: Ministrów, Królewski i Marmurowy. Dwa wydłużone skrzydła
pałacu i główny korpus (od strony ogrodu tworzący wysunięty ryzalit- dzieło le Vou)
tworzą elewacje ogrodową dł. 580 m zwieńczoną attyką balustradową z panopliami.
Ogród wykonany w stylu francuskim zdobią liczne rzeźby, fontanny i sadzawki.
Wykorzystując naturalne nierówności terenu stworzono tarasy połączone schodami.
Całość założenia podporządkowana jest wspólnej osi podłużnej.
Elewacje całego pałacu, niemalże pozbawione dekoracji rzeźbiarskiej, silnie
zrytmizowane rzędami okien i pilastrów są czytelne, podporządkowane klasycznym
rygorom, wnętrza zaś bogato zdobione. Do naszych czasów zachowały się te w stylach:
Ludwika XIV, Ludwika XV, Ludwika XVI i empireu.
W końcu XVII oraz w XVIII w. pałac wersalski i park stały się wzorem dla wielu
królewskich i magnackich rezydencji w Europie. Był symbolem monarchii absolutnej.
Od 1837 roku w części pałacu mieści się muzeum historyczne poświęcone dziejom
Francji (m. in. Galeria Bitew).
Kaplica dla dworu (od 1698 zaczęta przez Hardouin-Mansarta, ukończona przez Roberta
