antologia - Stało się jutro 31

Z cienia, który był jak spopielały arkusz papieru, Ylc wszedł w pełny blask ulicy.

Miasto lśniło przenikającymi się płaszczyznami szklanych tafli, obwiedzionych delikatną

tęczą rozszczepionych promieni zawisłego na bladym niebie słońca.

Gorąco duszącym cięŜarem legło na jego piersi i ramionach. Spojrzał na zegar -

pozostały mu jeszcze niemal pełne dwa litry Ŝycia. Czuł, jak wysącza się ono kropla po kropli

w pęknięcia betonowego trotuaru. Rozdęte jak kryształowe banie gabloty wystawowe kusiły

pstrokacizną towarów, senni, lecz czujnie wyprostowani sprzedawcy stali za kontuarami,

wpatrzeni niewidzącym wzrokiem w misterne piramidy puszek i pudełek, a ulicą przesuwał

się korowód postaci w szarych, nienagannie skrojonych ubraniach.

NASZE ZUPY ZAWIERAJĄ Aś 18 % WODY!

WAZELINA W SZTYFCIE TO KOMFORT WILGOTNYCH WARG!

KWIATY BLEO NIE BLAKNĄ OD KOŁYSKI Aś PO OSTATNIĄ DROGĘ.

Od kopulastych bukietów chryzantem, róŜ i anemonów, wszystkich jednakowo

poprawnie pięknych i rozchylonych w pierwszym słodkim zdziwieniu, smuŜyły się

egzotyczne i draŜniące wonie.

Jeszcze 1,93 litra.

Wybrał bladoczerwoną róŜę na długiej niełamliwej łodydze. Jej satynowe, fantazyjnie

podkręcone płatki kojarzyły się z wirującymi płomykami.

- PrzeŜyje cię o tysiące litrów - szeptały dostojnie w swojej bieli lilie, a moŜe

wysyczał to sprzedawca, nieobecny duchem młodzieniec o ziemistej cerze? - Słucham?

- Płaci pan dwa akwiny - patrzał wciąŜ gdzieś ponad jego ramieniem, jakby widział

tam powoli materializujące się zjawy. - Proszę się nie przejmować - dodał po chwili

krzepnącego w powietrzu milczenia. - Ja teŜ pójdę tam niedługo. Widzi pan - po raz pierwszy

spojrzał na Ylca - ja nie jestem taki wytrzymały.

1,84 litra.

ar trotuaru, znieruchomiały jak na zatrzymanym filmie korowód papierowych

postaci, a ponad nimi kryształowe, opalizujące miasto, prześwietlone bezlitosnym blaskiem.

ZmruŜył powieki, tak Ŝeby przez wąskie szparki przepuścić tylko niezbędne minimum

wiatła, pozostawiając jego napastliwy nadmiar na zewnątrz, między szklanymi wieŜami i

kopułami. I wtedy, pośród krzaczastego gąszczu rzęs, na białym niebie znów dostrzegł

owalne, zamazane plamy.

- WciąŜ tam są - mruknął do siebie.

1,62 litra.

Stwardniałym językiem dotknął suchego podniebienia i odruchowo sięgnął po

zawieszoną na szyi butelkę, lecz natychmiast cofnął dłoń.

- Jeszcze nie teraz, bracie. Poczekaj.

Skręcił w inną ulicę, bliźniaczo podobną do pierwszej. Mijał betonowe place, podobne

do siebie jak krople boskiej wody, podobne jak wszystkie zwykłe, a jednak niepowtarzalne

dni jego Ŝycia. W piersi tęŜał mu Ŝal i powoli rodził się lęk.

Bistro: kolorowe serwetki na stolikach, pęki sztucznych kwiatów, rzędy puszek

ywnościowych i szary, mglisty półmrok, tonujący zbyt jaskrawe erupcje barw. I zapuszczone

rolety, usiłujące powstrzymać napór słonecznego wiatru.

Powoli jadł gęstą masę, z której nie sposób było wycisnąć choćby kroplę cieczy.

1,55 litra. JuŜ niedługo.

Zaraz potem pójdzie do Elyi i przepisze jej wszystko, co ma. Kochane dziecko.

Powinno poŜyć jeszcze parę tysięcy litrów. Jak ją zostawić?

Zagryzł szczyptą suchej kawy i wyszedł w Ŝar ulicy. Wygładzone setkami tysięcy

stąpnięć płyty chodnikowe. TakŜe jego stąpnięć. Ten beton pamięta pokolenia przodków i

przetrwa pokolenia następców. Nie potrzebuje do swojego trwania niczego. Nawet wody. JuŜ

1,50 litra. Nareszcie.

Pijalnia: odchylone fotele, wyłoŜone dla wygody białą gąbką, kaŜdy usytuowany w

osobnej loŜy; zaciągnięte story, chłodny półmrok. Natychmiast pojawił się asystent, usłuŜnie

poprawił podgłówek, a pod brodą Ylca umieścił obszerny lejek zakończony kubkiem. W ten

sposób kaŜdą uronioną kroplę moŜna było bez trudu odzyskać. W chwili, kiedy miseczki

słuchawek miękko objęły jego głowę, odcinając dopływ zewnętrznego szumu rozległa się

wspaniała muzyka. zwiastująca największą rozkosz: picie wody!

Celebrując kaŜdy ruch, Ylc spod koszuli na piersiach wydobył plastykową butelkę i

drŜącymi palcami zdjął nakrętkę. Pił małymi łykami, zatrzymując wodę w gardle i krztusząc

się z podniecenia, a przy kaŜdym odchyleniu głowy cudowna melodia narastała i pląsała pod

czaszką jak pęcherzyki powietrza w musującym napoju. Wieloletnia wprawa nie pozwalała

mu opróŜnić więcej niŜ pół butelki na raz. Zdecydowanym ruchem odsunął naczynie,

odłączył kubek od lejka i starannie zlał nagromadzone w nim krople.

Długą chwilę leŜał w fotelu bez ruchu, dławiony spazmatyczną rozkoszą wilgotnego

podniebienia. Jakie piękne jest Ŝycie!

I znów gorący blask ulicy .

1,40 litra.

Elya mieszkała niedaleko. Kryształowa wieŜa standardowego budynku. winda. duszne

korytarze. zrolowane drzwi, szklany kokon mieszkania, prześwietlony bezlitosnym słońcem.

- Elya!

Stała przed nim drobna i mała, ledwie osłonięta delikatną materią sukienki, z barwnym

Znakiem Przejścia w kształcie prehistorycznego motyla na piersiach. Uśmiechała się

nieśmiało i przepraszająco bezkrwistymi wargami.

Odrzucił róŜę, chwycił ją za łokcie. Chciał spytać: dlaczego?, ale przez znów suche

gardło nic przeszedł nawet najsłabszy dźwięk.

- Nie gniewaj się - jej głos był spokojny i pogodny. Nie kaŜdy ma tyle woli co ty. Poza

tym... ja nie potrafiłam tak Ŝyć.

Jej ciało pachniało świeŜo i czysto. Zawsze tak było, od kiedy ją znał. Lecz dopiero

teraz zrozumiał.

- Dlaczego... jak moŜna ... jesteś głupia! Nawet nie zdąŜyłaś urodzić, odejdziesz jako

dziecko!

Wzruszyła ramionami i odwróciła się.

- Nie jestem juŜ dzieckiem. A rodzenie nigdy nie było obowiązkiem. Odchodzę

wcześnie, ale.. jestem zadowolona. Mam przynajmniej świadomość, Ŝe niczego nie

zmarnowałam.

- Elya...

- Nie! - powstrzymała go nagłym gestem. - śadnych scen poŜegnalnych. PrzeŜyliśmy

wspólnie wiele pięknych chwil, ale teraz mamy co innego do zrobienia. Czy ty nie wiesz - jej

spojrzenie nagle stało się twarde - Ŝe wszystko ma swój czas i miejsce?

1,25 litra.

W głowie czuł pustkę, a w mięśniach nieznośny cięŜar, kiedy przepływała lekko obok

niego i kierowała się do windy.

- Zostań tu, chcę pójść sama - poprosiła, ale w jej głosie ostro brzęczała nuta nie

znoszącego sprzeciwu polecenia.

Obserwował, jak świetlny wąŜ windy spełza poprzez półprzejrzyste kondygnacje

szklanego domu, i dopiero teraz chciał krzyczeć, Ŝe to wszystko fałsz i kłamstwo, Ŝe czas i

miejsce kaŜdy powinien określać sobie sam. Ale jego gardło wciąŜ pozostawało zaczopowane

kłębem suchych wiórów.

Zwlókł się schodami i jakiś czas bez celu krąŜył po betonowych wąwozach ulic. Lecz

ani na jotę nie przyspieszył swojego litromierza - instynktownie, kurczowo czepiał się Ŝycia,

pragnął, aby trwało jak najdłuŜej, nawet za cenę jednego wielkiego pasma męczarni. Zupełnie

jakby miał nadzieję doŜyć uchylenia bram raju, który będzie dany najwytrwalszym.

1,15 litra.

Po raz ostatni udał się do banku, miejsca swojej pracy. KoleŜanki i koledzy odśpiewali

mu Hymn PoŜegnalny, po czym rozeszli się do swoich stanowisk. Był tutaj zbędny, dla nich

przestał juŜ istnieć.

Przy wyjściu czekało na niego kilku reporterów. Próbował się wymknąć, ale dopadli

go przy drzwiach. - Panie Ylc, tylko kilka pytań! Rozbłyskały się flesze, konkurując ze

słoneczną poŜogą za taflą szkła.

- Czy to prawda, Ŝe jest pan najstarszym mieszkańcem Kryształowego Miasta?

- Co pan robił, Ŝe doŜył pan trzydziestu lat?

- Jak człowiek się czuje, zuŜywając niecały litr wody na dobę?

- Czy pan się nigdy nie mył?

- Czy pił pan swój-własny mocz?

Ylc z trudem przepchnął się do drzwi. W głowie głucho waliło mu tętno. NajbliŜsza

pijalnia znajdowała się za rogiem. Pił długo i chciwie, a po opróŜnieniu butelki trzymał ją

jeszcze kilka minut wylotem w dół w nadziei, Ŝe jakaś zapóźniona kropla trafi między jego

wargi. 0,98 litra.

Szybkim, nerwowym krokiem udał się do Domu Wody. Półmetrowej grubości ściana

ze specjalnego szkła zawijała się w gigantyczny stoŜek, chroniąc w mrocznym wnętrzu

odrobinę chłodu i wilgoci. Ludzie przemieszczali się powoli i w milczeniu, ledwie ośmielając

się musnąć wzrokiem bijące pod kloszem źródło krystalicznie czystej wody. Karnie ustawiali

się w długiej kolejce, ściskając w suchych dłoniach to, co posiadali najcenniejszego swoje

litromierze.

PotęŜni, masywnie zbudowani StraŜnicy Wody pilnowali gardzieli podajników. Ich

manualne funkcje ograniczały się do wpasowania indywidualnego litromierza w szczelinę

rejestratora, który przesuwał jego licznik o jedność, i do podania oczekującemu plastykowej

butelki z litrem cieczy równie cennej jak Ŝycie. I choć StraŜnicy Wody nie wtrącali się do

spraw Miasta, to właśnie oni byli jego absolutnymi władcami.

0,91 litra.

Uciszył niespokojne myśli i włoŜył swój litromierz w ogromną dłoń. StraŜnik

wprawnym ruchem wepchnął go do szczeliny i wysoko sklepione wnętrze wypełniły

grzmiące, organowe dźwięki Hymnu PoŜegnalnego. Las rąk uniósł się w rytualnym geście, a

StraŜnik przykleił Ylcowi do koszuli barwny Znak Przejścia i wcisnął w dłonie ostatnią

butelkę wody. I to było wszystko. Wieczorne słońce przydymionym róŜem cieniowało

kryształowe ściany, obrosłe szklanymi baniami mieszkań. Ylc przygarbił się, usiłując ukryć

swój Znak, lecz nie było to moŜliwe i ludzie patrzyli na niego z odrazą ledwie maskowaną

niezdrowym zainteresowaniem i niską, samokrzepiącą radością. Znajomi omijali go z daleka,

błądząc nerwowym spojrzeniem po krawędziach szklanych dachów, a półnagie dzieci

pokazywały go sobie palcami. Oprócz wzmagającego się strachu odczuwał ulgę, Ŝe wreszcie

ma za sobą trudne, skomplikowane i wyczerpujące przedsięwzięcie, Ŝe jest wolny. Zaiste,

szczególny to rodzaj wolności, kiedy nie ma się juŜ Ŝadnego wyboru.

0,73 litra.

Bistro ofiarowało odchodzącemu bezpłatną kolację. Rzecz bez precedensu w jego

doskonale uregulowanym Ŝyciu: napił się przy stanie miernika 0,68!

Wziął trzy draŜetki nasenne i udał się na spoczynek. Rankiem napił się do syta w

łóŜku, szargając w ten sposób po raz pierwszy w swoim świadomym Ŝyciu uświęcony

tradycją obrządek. Potem wyruszył w drogę, starając się nie patrzeć na szklane fasady domów

i kryształowe wieŜe. To juŜ nie był jego świat, przemykał się wskroś niego jak duch.

0,04 litra.

Betonowa ulica wchodzi w piasek, niknie w nim, wpełza pod cięŜkie cielska wydm.

Białe niebo ugina się, dotyka odległego grzbietu pustyni.

StraŜnik Wody wyciąga rozdętą jak balon łapę po litromierz.

0,00 litra.

- Przenoszenie wody na tamtą stronę jest wzbronione - Ylc po raz pierwszy w Ŝyciu

słyszy głos StraŜnika. Sięga po butelkę na piersiach i chce przyłoŜyć jej wylot do ust, lecz

zatrzymuje się w pół ruchu. Czuje wstyd, rosnącą złość i ową gorącą rozkosz

samoniszczących pragnień, jak niegdyś na widok bliskich, rozdygotanych pędem kolejowych

szyn lub dalekich płyt trotuaru o dwadzieścia pięter niŜej.

Zza ciemnej osłony termicznej bacznie śledzą go oczy StraŜnika. Ubrania ich obu

porusza ciepły prąd powietrza płynący z góry, jakby od przemieszczających się ponad nimi

wielkich brył. Piaski pustyni zastygły w niemym oczekiwaniu.

Ylc chce uderzyć StraŜnika w twarz, ale nie starcza mu siły. Przechyla butelkę i

wylewa resztkę wody na zasnuty warstewką piasku beton. Spękana powierzchnia ciemnieje

przy zetknięciu z cieczą, drobiny piasku rozbiegają się jak Ŝywe, wilgoć wnika w szczeliny i

paruje, plama pokrywa się mozaiką bladych Ŝyłek. jaśnieje i w końcu niknie.

Teraz Ylc ze wszystkich sił pragnie rzucić się na kolana, chwycić wargami wilgotny

piasek, lizać beton, językiem szukać w głębi pęknięć ocalałych rozbryzgów boskich kropel.

Lecz tylko stoi jak skamieniały, nie mogąc wykonać najmniejszego ruchu.

- Idź juŜ, człowieku - mówi StraŜnik i lekko popycha go w kierunku pustyni. W tym

pchnięciu nie ma ani śladu złości, to gest codziennego obowiązku.

Ylc brodzi po kostki w parzącym piasku, mijając po obu stronach rzędy dawno

zawartych grobów. W głowie ma pustkę, porusza się jak automat. Wreszcie dociera do nie

zajętych grobów o lekko uniesionych skrzydłach. Jest u celu, lecz idzie dalej, cięŜko

powłócząc nogami. Przysiada na masywnej krawędzi grobowca. Przed oczyma tańczą barwne

plamy.

- Witam cię u progu wiekuistego odpoczywania. Umieść litromierz na jego miejscu i

ułóŜ się wygodnie w moim wnętrzu. Dostaniesz wody i będziesz miał lekkie, barwne sny,

przyjacielu.

Odruchowo odpiął miernik i wtłoczył go w kamienną szparę. Czuł się tak, jakby

oddawał cząstkę siebie - od kiedy kroplowaty przyrząd z pełnymi dziesięcioma tysiącami

litrów na liczniku przywiązano mu do przegubu zaraz po urodzeniu, nie rozstawał się z nim

ani na chwilę. Nie mógł - wszak to on dawał mu Ŝycie. Jeszcze jako dziecko nastawił

instrument na skąpy litr w ciągu doby i nigdy nie zmienił tej wartości. Dzięki temu Ŝył aŜ

trzydzieści lat.

CięŜko przysiadł na obmurowaniu, nie wchodząc do środka grobowca.

- PołóŜ się na plecach, rozluźnij mięśnie i oddychaj powoli. Prawą dłonią uchwyć

dźwignię i silnie pociągnij do siebie. Wtedy znajdziesz się w cieniu i zaczniesz śnić sen o

wodzie, o miłości, o pięknie...

Zdjął pas i zaczepił o dźwignię, pozostając wciąŜ na zewnątrz obmurowania.

Energiczne szarpnięcie wyzwoliło w maszynerii podziemny ruch, a cięŜkie płyty grobowca

opadły z łoskotem. Szczelinami dmuchnęło kamiennym białym pyłem, zapachniało

suszonymi rodzynkami, a spręŜony gaz nadal z sykiem wydobywał się z zawartego grobu.

Trwało to sekundę, a moŜe mniej - nagły zawrót głowy, wytrzeszcz oczu, skurcz

krtani. Ylc osunął się na piasek tuŜ obok marmurowej budowli. A potem z cielistych wydm

zaczęły wyrastać złote kolumny. Wycyzelowane mistrzowskim dłutem freski oplatały się

wokół wieŜ, pięły się w górę węŜowymi splotami, sunęły korowodem tysięcy postaci

zwartych w boju, obejmujących się przy uczcie lub splecionych miłosnym uściskiem, a w

miejscu ich tworzenia Ŝółty metal wybrzuszał się, falował i świecił przytłumionym blaskiem.

Kolumny rosły i potęŜniały, a u ich nasady wybijały z piasku nowe, odrywały się spręŜystymi

ruchami od podłoŜa i skakały wokół swoich protoplastów w dzikim tańcu giętkich obelisków.

Nagle freski zaczęły osypywać się z zastygłych w cierpliwym bezruchu wieŜyc, opadały jak

piaskowa kurzawa, jak byle jak przylepione gliniane pacyny, mrowiły się na dole, roiły

barwnym tłumem. Wszyscy wskazywali jego, Ylca, biegli rozhukanymi gromadami, otoczyli

go, oglądając, szarpiąc i popychając. Dziesiątki głosów przekrzykiwały się w chaotycznych

pytaniach, oŜyłe płaskorzeźby szczypały go, zaglądały w zęby i sprawdzały wytrzymałość na

ból.

Chciał oswobodzić się, uciec, rozpychał tłum i krzyczał, lecz głos uwiązł mu w krtani,

a zwarta masa ciał napierała zewsząd, nie dając Ŝadnej szansy, dusząc w śmiertelnym uścisku.

Zbudził się nagle z ustami pełnymi piasku. LeŜał twarzą w dół przy swoim

zatrzaśniętym grobowcu, a wokół piętrzyły się pomarszczone pagóry nagich wydm.

Gaz wizjonerów - pomyślał. - Jak pięknie to wszystko urządzone. Od kołyski aŜ po

grób kaŜda czynność ma swoje miejsce i czas.

Wrzecionowaty cień przemknął po piasku, falistym ruchem pędząc po sfałdowanej

powierzchni, błyskawicznie wspinając się na zbocza wydm i lotem pocisku spadając z nich po

przeciwległej stronie. Zanim Ylc zdąŜył unieść głowę, cień znikł pośród łańcuchów

ółtoszarych wzgórz, a niebo było puste, białe i jak zwykle tchnące Ŝarem.

Powstał, ominął swój grób i poszedł przed siebie, w kierunku krawędzi piaskowej

misy, byle dalej od wyrzynających się z wydmowych grzbietów szklanych iglic

Kryształowego Miasta.

Gdy natknął się na pierwszą kępę trawy, przyklęknął, nieśmiało dotykał, a potem

długo miął w palcach suche, pękające źdźbła. Potem traw przybywało, pojawiły się karłowate

drzewa. Ylc ostroŜnie gładził ich korę, próbował ją zębami, Ŝuł twarde liście. W głowie miał

zupełną pustkę, nie myślał nic, przecieŜ nie miał prawa. Nie było go wśród Ŝyjących.

KaŜde dziecko wiedziało, Ŝe rośliny dawno wyginęły; substytuty odŜywcze

otrzymywano drogą syntezy. Myślenie okazało się więc bezuŜyteczne, naleŜało po prostu iść

dalej.

Gdy minął trawiasty garb ostatniego wzniesienia, ujrzał w dole ogromną taflę

ciemnoniebieskiego szkła, a u jej krawędzi śmiesznie małe, nieregularnie rozrzucone, białe

kamienne sześciany. Dalej wznosił się zwarty las drzew, które nie miały prawa istnieć.

W głębi bladobłękitnego nieba zawisły cztery wrzecionowate kształty obleczone

szeroko rozwartymi powiekami, między którymi szkliście błyszczały monstrualne, wpatrzone

w ziemię oczy.

- Jest następny szkielecik!

Odwrócił się gwałtownie. Za nim stało dwóch potęŜnie zbudowanych StraŜników

Wody. Nie nosili osłon: ich rumiane twarze były nienaturalnie spasione i nalane, a obnaŜone

ramiona obrzmiałe do granic moŜliwości. Ylc odruchowo spojrzał na swoje ręce, gdzie

pobruŜdŜona skóra jak zwykle gładko przylegała do kości.

- Chcesz wody? - jeden ze StraŜników wyciągnął w jego stronę wielką, nie

znormalizowaną butelkę, obszytą płótnem. Ylc chwycił ją i pił łapczywie, a boska woda

cienką struŜką lała mu się po brodzie i zapadłej piersi. Nie dostrzegł nawet, Ŝe po trawiastym

zboczu wspiął się cień i znieruchomiał o kilka kroków od niego. Po wypiciu połowy litra

posłuszny wewnętrznemu nakazowi oderwał butelkę od ust. Zachwiał się lekko i zamglonym

wzrokiem powiódł ponownie po łące, niebieskiej tafli szkła i kędzierzawej gęstwinie lasu,

jakby sprawdzał realność oglądanego obrazu.

- Tak, bracie, to nie makieta, idź, zobacz, dotknij zachęcał StraŜnik, nie kryjąc

rozbawienia. - Kiedyś podobno wszyscy ludzie mają być wpuszczeni do lasów...

Biegł po trawie, rozgarniał spręŜyste gałęzie, słuchał szelestu liści. Boleśnie kłuły mu

skórę sosnowe igły, twarz i ramiona obsiadły małe, latające stworzenia, które wyginęły milion

lat temu. Zaraz po zagładzie roślin.

Nagle zapragnął postawić pewnie stopę na twardym betonie trotuaru, wesprzeć się o

szkliwo ściany, odetchnąć suchym, bezwonnym powietrzem. Potykając się o kępy

rozszamotanego na wietrze zielska ruszył w stronę niebieskiej tafli szkła.

Dwoje nieprzyzwoicie tłustych StraŜników Wody rozbierało się, rzucając odzienie na

trawę. Ich cięŜkie ciała błyszczały, a napęczniałe mięśnie drgały przy kaŜdym ruchu.

Jeden z nich wszedł na szklaną taflę i posuwał się coraz dalej ku jej środkowi.

ChociaŜ... nie, coś się tu nie zgadzało.

Ylc podszedł bliŜej i przetarł oczy. Nie było wątpliwości. StraŜnik zapadał się w

szklistą masę, jakby bryła nie stawiała oporu. była cieniem, złudzeniem. Albo jakby... nie, nie

potrafił dopuścić do siebie myśli o takim porównaniu.

StraŜniczka wskoczyła na lśniącą powierzchnię z typowo kobiecym piskiem. Szkło

burzyło się i pryskało wokół jej grubych, zwalistych łydek, koliste pofałdowania rozchodziły

się coraz dalej, lekko odkształcając litą, przejrzystą bryłę. 'Tak, to był nowy gatunek szkła.

Ylc zbliŜył się do brzegu i spróbował je nogą. Obuta stopa zagłębiła się i objął ją ekscytujący,

jakby wilgotny chłód. Zaiste, szkło o nie spotykanych właściwościach. - Pozwólcie,

obywatelu, ze mną. To dla waszego dobra - wyjaśnił oficjalnie wyglądający StraŜnik. Na

ubraniu miał naszywki. kawałki barwionych sznurków i błyszczące guziki.

Podał Ylcowi grubą, obrzmiałą dłoń.

- Cieszymy się, Ŝe zdecydowaliście się przyjść. To naprawdę dobrze - jowialnym

gestem ujął go pod ramię. - Nie musicie juŜ więcej pracować. Oto wasz chlebowy order.

Noście go i okazujcie, a będziecie otrzymywali wszystko bez opłat.

Wyjął kutą w brązie monetę na wstąŜce i zawiesił mu na szyi.

- śegnajcie - poklepał go po ramieniu.

Odtąd mógł korzystać z Ŝycia za darmo. Mógł pić nieprawdopodobne ilości wody,

kilka razy dziennie brać prysznic, a nawet pływać w jeziorze, bo okazało się, Ŝe niebieska

szklana powierzchnia jest wielkim zbiornikiem wodnym. I to wszystko bez opłat i bez

ograniczeń!

Niestety, Ŝadnej z tych czynności nie potrafił się nauczyć. Nadal pił litr wody

dziennie, nie mył się, a w stosunku do gładkiej tafli jeziora Ŝywił wprost naboŜną cześć.

Kiedyś spytał jakiegoś przyjaźnie wyglądającego StraŜnika, co stało się z innymi, którzy

przeszli.

- Ot, porozłazili się gdzieś, poginęli - machnął ręką tamten. - Kto by tu ich pilnował i

po co. Zresztą ilu ich wszystkich było? Na palcach by zliczył.

Potem nie pytał juŜ o nic. Usiłował nie myśleć, bo i po co? śył przecieŜ, miał to, o

czym zawsze marzył. Trochę było mu Ŝal, ale nie wiedział czego. Odczuwał czasami

tęsknotę, ale nie wiedział za czym. Trwał. I nieraz bez wyraźnej przyczyny wpadał w gniew.

Kiedyś podpalił suchą łąkę. Łagodny wiatr zepchnął smugi dymu w dolinę nad

jezioro: widmowe kształty o rozwianych łbach niespiesznie przepychały się między domami,

sinoszare czapy nakryły place, a wygładzona, mgielna sieć rozpostarła się tuŜ nad

powierzchnią wody, pozostawiając jednak przesmyk lustrzanego blasku jakby w obawie

przed dotknięciem wilgoci.

Wtedy podniebne oczy zniŜyły lot i zapuściły się w dymne całuny, zapewne nie chcąc

niczego uronić z mrówczej krzątaniny ludzi.

Ylc zaczaił się za węgłem w oczekiwaniu na sposobną chwilę. Gdy zobaczył przed

sobą wrzecionowaty kształt, rzucił się biegiem i skoczył. Mocno wczepił się w luźne fałdy

powiek, obwinął dłonie biczyskami rzęs.

Oko z gniewnym gwizdem uniosło się pionowo, wzlatywało coraz wyŜej w chłodny

przestwór powietrza. Lecz Ylc trzymał się mocno.

Długo tłamszona wściekłość wreszcie znalazła ujście. zakrzywionymi szponami

palców sięgnął do szklistej źrenicy, ale przygotowane do ciosu ramię zatrzymało się w pół

drogi.

Gdzieś daleko w dole, między lśniącymi krawędziami szklanych wieŜ Kryształowego

Miasta a soczystą szczotką lasu, pośród białych piasków pustyni była Elya. Poprzez świst

wiatru dobiegały go jej słowa:

- Wszystko ma swoje miejsce i czas.

Nie znał pustyni i jej grobowców, bo przeszedł ją tylko raz. Nie znał lasu, bo nigdy

naprawdę w nim nie był. Nie wiedział, kim byli StraŜnicy Wody. Nie znał swojego Miasta, w

którym spędził trzydzieści lat - nauczył się w nim jedynie funkcjonować. Dotychczas, z

oczywistych względów, interesował go jedynie stan własnego wodomierza.

Nie wiedział, czy właśnie tutaj jest jego miejsce i czy nadszedł juŜ jego czas.

Przyhamowałem lekko, gdy dwa czarne ptaki załopotały skrzydłami tuŜ za przednią

szybą.

- Co się stało? - spytała Ŝona.

- Nic, zdawało mi się - odpowiedziałem nieskładnie, ale nie miałem chęci na dalsze

wyjaśnienia.

Jechaliśmy pośród wielkich, łagodnie wyprofilowanych wzgórz, szczelnie pokrytych

koŜuchem liściastego lasu. Po prawej stronie szosy, na skrawku opadającej dalej w zieloną

dolinę łąki, jakby wyjęty z kolorowej bajki, przycupnął mały motel. Skręciłem na podjazd i

zatrzymałem wóz przed wejściem.

- Tutaj przenocujemy. Niedługo zacznie się ściemniać. Rozejrzałem się, lecz czarne

ptaki znikły. Otworzyłem drzwi.

Powietrze było tutaj ostre, typowe dla podgórskich, lesistych terenów. Nad łąką

unosiła się wieczorna wilgoć, perliła się na gęstej trawie, przyprawiała o chłodny dreszcz po

wyjściu z suchego, nagrzanego wnętrza samochodu.

Zaraz po przeniesieniu bagaŜu wziąłem prysznic. Krople twardej wody po

wyschnięciu pozostawiały na glazurze białe plamy soli mineralnych.

Potem zeszliśmy na posiłek. Kawa miała nieprzyjemny, Ŝelazisty posmak.

Lampy, chociaŜ ujęte w kolorowe abaŜury, mŜyły kłującym oczy, sprawiającym ból

wiatłem, a mimo to sala tonęła w półmroku.

- Nie rozumiem, jak moŜna przyzwyczaić się do tych soli - mruknąłem. Odsunąłem

jedzenie, chociaŜ czułem lekki głód.

Byłem zmęczony, lecz jednocześnie dziwnie podekscytowany.

- Jesteś zbyt wymagający, ja juŜ przy trzecim łyku doszukałam się zapachu

brazylijskiej plantacji - Ŝona usiłowała zaŜartować. Nie mogłem nie zauwaŜyć, Ŝe naprawdę

starała się poprawić mój nastrój, uśmiechnąłem się więc tylko po to, Ŝeby sprawić jej

przyjemność.

- Nie spróbujesz kanapek? Są doskonałe - podsunęła mi talerz.

- Nie, dziękuję. Jutro, jak trochę odpocznę, zamówię za jednym zamachem dwa

niadania.

Tego wieczora długo nie mogłem zasnąć, potok myśli nie pozwolił nawet na chwilę

odpręŜenia. Wszystko przeszkadzało: szum pobliskiej autostrady, skrzypienie podłogi w

sąsiednim pomieszczeniu, wreszcie mdły zapach świeŜego lakieru. O północy wyjąłem z

szafy dodatkowy koc, bo chwyciły mnie gwałtowne dreszcze. Przy okazji odszukałem w

torbie fiolkę ze środkami nasennymi i zaŜyłem dwie tabletki, popijając wprost z kranu

obrzydliwą, Ŝelazistą wodą.

Nocna lampka raziła Ŝółtym blaskiem, który jednak nie docierał do mrocznych kątów

pokoju. Trzęsącymi się jak w ataku febry palcami usiłowałem nacisnąć wyłącznik, lecz w

końcu dałem za wygraną i po prostu wyszarpnąłem wtyczkę z kontaktu. Pospiesznie

naciągnąłem na siebie kołdrę i koc.

Zapadła cisza, tylko co pewien czas zakłócana przytłumionym hałasem autostrady. To

dobrze, Ŝe nie obudziłem Ŝony, naleŜy jej oszczędzić niepotrzebnego niepokoju. I tak przecieŜ

nic by mi nie pomogła, sam muszę zmierzyć się z własną słabością. Wszystko, co Ŝywe, nosi

w swoim wnętrzu najbardziej uniwersalną broń, zaś ingerencja z zewnątrz oznacza zazwyczaj

tylko niewielkie wspomagające posiłki w nieustającej bitwie o przetrwanie. Choroby,

dolegliwości, okaleczenia, stresy - to po prostu walka Ŝycia z innymi postaciami materii,

wydarzenia zachodzące na linii podziału, przebiegającej między uporządkowaniem a

chaosem, to permanentne zmagania na granicach enklaw malejącej entropii, zawieszonych w

praoceanie ciągłego jej wzrostu. Dziwne to musi być miejsce, ten styk dwóch stref, postaci

istnienia, bytów - powierzchnia, a moŜe nawet skończonych rozmiarów przestrzeń

demarkacyjna obszar zerowych zmian entropii. Czy tam równieŜ obowiązuje nasza fizyka, to

znaczy poznana przez ludzi i sprawdzająca się w mikroświecie ich bytowania? MoŜe z tych

obszarów dochodzą echa niepojmowalnych dla nas zjawisk i one właśnie stanowią impulsy

zakłócające równowagę w organizmach, wyzwalające schorzenia i dolegliwości? Linie

graniczne lub strefy milczącej wojny przebiegając nie tylko wokół naszych ciał, lecz takŜe w

ich wnętrzach, w kaŜdej Ŝywej komórce i substrukturze biologicznej. Tam stale trwa walka,

potęŜnieje napór z zewnątrz jak przypływ gnanego sztormem oceanu, wzmagając tym samym

obronę i kontrataki Ŝycia. I Ŝycie zwycięŜa - przynajmniej tutaj, na Ziemi. Martwe milczenie

Wszechświata świadczy o czymś przeciwnym w przypadku ekstrapolacji, ale czy mamy

prawo przenosić nasze zaściankowe prawdy na nieskończoność Zimno. Stopy jak z lodu. Ale

to głupstwo. Po prostu grypa albo zwyczajne przeziębienie. Nic dziwnego, skoro zawsze

jeŜdŜę z opuszczoną szybą.

Nie wiem, czy usnąłem choćby na chwilę tej nocy; raczej trwałem w dziwnym stanie

pośrednim między jawą a snem. Od czasu do czasu słyszałem daleki warkot silnika pędzącej

szosą cięŜarówki, a o szarym świcie zadziwiło mnie piękno śpiewu ptaków. Lecz jeszcze w

nocy widziałem Tamtego. I chyba tuŜ przed wschodem słońca spostrzegłem sześciany.

Wisiały nade mną, wprost nad głową, sczepione jak dwa monstrualnie wielkie, brudne

kryształy soli, ten niŜszy odrapany, koloru spłowiałych niebieskich majtek, a wyŜszy,

wyraźnie mniejszy, lekko róŜowy i pokryty rozmazanymi rdzawymi plamami. Nie miałem

pojęcia, jakim cudem trzymały się sufitu, chyba ten mały dotykał go jednym naroŜem; w

kaŜdym razie byłem tak głęboko przekonany o ich istnieniu, Ŝe w obronnym geście uniosłem

ręce, aby chociaŜ osłabić impet upadku sporej masy. Potem zaś trwałem przez cały czas w

pogotowiu, Ŝeby móc osłonić się odpowiednio wcześnie.

Dziewczynka wtedy jeszcze nie przychodziła; tak, po raz pierwszy pojawiła się

dopiero nazajutrz po tej koszmarnej nocy. Zawsze pokazywała się, gdy byłem sam, i równieŜ

dlatego nie mam na temat jej wizyt całkowicie wyrobionego zdania. Ha, teŜ mi dziewczynka!

Co innego Tamten. Był u mnie juŜ pierwszej nocy, a jakŜe: typ wysokiego, kościstego

schizotymika, smagły, czarna czupryna w nieładzie, gęste, nastroszone brwi, dzikie spojrzenie

ciemnych oczu, w których głębi czaił się bezrozumny upór. Unikałem jego wzroku, bo

przyprawiał mnie o zawrót głowy i łzawienie.

Tamten zaciął się w milczeniu, nigdy nie powiedział ani jednego słowa. Nie narzucał

swojej woli nawet gestami, niekiedy tylko zatrzymywał się w wyczekującej pozie na tak

długo, Ŝe miałem czas, aby ustawić się odpowiednio lub przejść na właściwą stronę. Gdy

czekał na mój serwis, przyczajał się w nieruchomej pozycji na lekko ugiętych kolanach i z

tułowiem podanym do przodu, trzymając rakietę obiema rękoma: prawą za uchwyt, lewą tuŜ

przy naciągu. Gdy sam serwował, najpierw przez jakiś czas bawił się piłką, niby to próbując

jej twardości i przy okazji jakości kortu - kozłował w Ŝonglerski sposób, a gumowa, zaszyta w

płótno kulka latała między jego dłonią a nawierzchnią, jakby umocowana na rozciągliwej

spręŜynie.

Zawsze odbierałem nawet najbardziej podkręcane i najmocniejsze piłki. Tamten

równieŜ nie chybił ani razu. W tej sytuacji nie zachodziła potrzeba liczenia punktów;

pochłaniała nas sama gra. Mimo Ŝe brałem udział w rozgrywce, często niewytłumaczalnym

sposobem potrafiłem obserwować kort z boku lub z pewnej wysokości, jakby z pozycji widza

na trybunach.

Ten mecz tenisowy obsesyjnie nękał mnie we dnie i noce. Gdy z irytacją odpędzałem

od siebie wizję białej piłki, migającej w jednostajnym, wahadłowym ruchu na tle ceglastej

nawierzchni kortu, to po minucie lub godzinie powracała ona uporczywie w nieustającym

zygzaku węŜowego tańca, w obrazie zmagań tak precyzyjnie wyrównanych poziomem

graczy, Ŝe poraŜka którejkolwiek strony mogłaby być jedynie najczystszym przypadkiem.

Wreszcie nastał świt, poprzedzony słodkim, gardłowym śpiewem budzących się

ptaków. Jaśniejące za oknem niebo, kłujące wdzierającym się głęboko pod czaszkę blaskiem,

przywaliło mnie, wgniotło twarz w poduszkę. Ten blask ńie oświetlał, bo ściany nadal

pozostały szare - on tylko poraŜał.

Zwlokłem się cięŜko z łóŜka i, czepiając się sprzętów, dźwigając głowę waŜącą

przynajmniej tyle co reszta ciała, z trudem dotarłem do okna. Uchyliłem je i zaciągnąłem

zasłony.

Co za niesamowita rozmaitość i obrzydliwa intensywność zapachów! Kłąb powietrza,

który wtargnął z zewnątrz, zawierał woń wilgotnej trawy, wysuszonych zwierzęcych

odchodów, delikatny zapach kwiatów, no i śniadania: świeŜego pieczywa i kawy. Poczułem

mdłości. W głowie walił tępy młot, pole widzenia zasnuwała mgła. OstroŜnie powróciłem do

LóŜka.

- Co się stało? Nie moŜesz spać? - Ŝona uniosła się na łokciu, przecierała zaspane

oczy.

- Niee... to znaczy, spałem niezbyt dobrze. Źle się czuję, mam chyba coś w rodzaju

grypy - starałem się, aby mój głos brzmiał normalnie.

- Nieźle zacząłeś urlop. MoŜe wezwać lekarza?

- Nie, nie trzeba. Zapisze mi aspirynę, którą przecieŜ mamy ze sobą. Muszę trochę

poleŜeć, to wszystko.

- Więc nie pojedziemy dalej? - nie potrafiła, a moŜe i nie chciała zamaskować

rozdraŜnienia.

- Na to wygląda. Chyba mam gorączkę. Ale nie sądzę, Ŝeby zwłoka przekroczyła dwa

- trzy dni. Takie nagłe infekcje zwykle nie trwają długo - powoli mówiłem zmienionym,

chropowatym głosem. Rozmowa męczyła. - Ach, te twoje infekcje - westchnęła. Do

nielicznych wad mojej towarzyszki Ŝycia naleŜała ta, Ŝe nawet najmniejszą trudność, którą

moŜna by z łatwością zneutralizować choćby uśmiechem, potrafiła natychmiast pogłębić nie

ukrywanym rozczarowaniem. Dobrze, Ŝe Ŝycie dotychczas darowywało nam powaŜniejsze

kłopoty. - MoŜesz opalać się na tarasie... na pewno mają tu leŜaki.

- Cudowny urlop przy głównej autostradzie - wydęła wargi.

- Proszę, nie przynoś mi niczego do jedzenia uciąłem, wyczerpany. Nie byłem nawet

zdenerwowany, obezwładniające zmęczenie pokryło wszystko skorupą obojętności.

- Niczego? No, to naprawdę jesteś chory - pokręciła głową i zniknęła w łazience.

Tamten. Piłka, wściekle latająca po czerwonym korcie. Ból głowy. I wstrętny, mdły

zapach lakieru. Odwróciłem się na drugi bok i odsunąłem jak najdalej od ściany. Lecz znów

tutaj sączyła się z uchylonego okna mdła woń parzonej na dole kawy.

- Schodzę na śniadanie - mówiła chyba juŜ w otwartych drzwiach, bo nagle zadudniły

męskie głosy i rozległy się szmery kroków. Do zawieszonych w powietrzu pasm zapachów

dołączył jeszcze jeden: dymu papierosowego.

- Przynieś trochę wody sodowej - głos miałem matowy i schrypnięty. Nie bytem

pewien, czy usłyszała.

Powoli, ostroŜnie, tak jakby kruche ciało mogło ucierpieć od zbyt gwałtownych

ruchów, odwróciłem się na plecy. Natychmiast obronnym gestem wyciągnąłem ramiona, ale

zmętniałe bryły sześcianów nieruchomo zastygły wprost nade mną, jednym jedynym punktem

uczepione sufitu. W sobie, w Ŝołądku i brzuchu, teŜ czułem obecność podobnych

przedmiotów, wielkich i kanciastych, rozpierających od wewnątrz obolałą skórę. Tak, to na

pewno narastające z kaŜdą minutą, monstrualnych rozmiarów kryształy soli Ŝelaza, wapnia,

magnezu...

- Czy jest tu kto? - krzyknąłem, raptownie podnosząc głowę, aŜ ostry ból przeszył ją

na wskroś jak wbita w ciemię igła. Lecz nie było nikogo, tylko barwne, przejrzyste kręgi

tańczyły po pokoju.

- Jestem tutaj - rozległ się cienki, nieco piskliwy głos. Obok na sąsiednim łóŜku

siedziała Dziewczynka, powoli machając krótkimi nogami.

- Zniknij, nie męcz mnie - machnąłem w jej stronę ręką. - Wystarczy mi gra w tenisa.

- AleŜ ja nie potrafię nawet trzymać rakiety spojrzała pytająco i roześmiała się.

- Drogie dziecko... nie hałasuj, boli mnie głowa.

- Nie jestem dzieckiem - spowaŜniała. - Przyjrzyj mi się uwaŜnie.

Rzeczywiście, to była mała kobietka - juŜ dobrze wykształcone łydki, opływowa linia

ud pod miniaturą modnej sukienki, drobne, blisko siebie osadzone piersi, dziewczęca twarz z

przedwczesnym piętnem smutku, mocno skręcone pukle barwionych na kasztanowy kolor

włosów. Karlica czy co?

- Mam na imię Maria.

- O BoŜe, to tak jak prawie wszystkie kobiety w moim Ŝyciu...

- Zbieg okoliczności. Albo kwintesencja zapamiętanej przez ciebie kobiecej mądrości.

- Kim jesteś? - podniosłem się na łokciu, sykając z bólu.

- Wszystko jedno. A ty kim jesteś? - zachichotała, ukazując rząd równych zębów.

Chyba sztuczne...- pomyślałem, mozolnie szukając odpowiedzi. - Nno... ja... - jąkałem się.

- Widzisz. Ja teŜ nie wiem, kim jestem, przynajmniej dla ciebie. MoŜe wybawieniem,

moŜe tylko udręką. Mogę być małą dziewczynką lub dorosłą kobietą, jak wolisz. Albo

przybyszem z gwiazd.

- Z gwiazd? - opadłem bezwładnie na poduszkę. Byłem juŜ przekonany, Ŝe nieprędko

uwolnię się od nieproszonego gościa.

- WaŜne jest, Ŝebyś mnie zaakceptował - zsunęła się z łóŜka i stanęła obok. W tym

celu mogę zostać nawet twoją kochanką...

- To gdzieś za tydzień, malutka.

- ... a moŜe uwierzysz w wysłanniczkę poprzedniego wcielenia ludzkości, która

pragnie wstrzymać cykliczną historię katastrof cywilizacyjnych...

- Mów wolniej, Dziewczynko.

- ... albo w zjawę, z którą rozmowa przynosi ci ulgę. - Nie przynosi. Jestem zmęczony.

- Chciałbyś mieć wszystko od razu; poczekaj trochę na efekt. A na razie spróbuj

pomóc mnie. Potrzebuję informacji o tobie.

- Połącz się z ośrodkiem komputerowym. Tylko, zlituj się, nie z tego pokoju - z

trudem, niewyraźnie wymawiałem wyrazy. Przez uchylone okno szeroką strugą wpływał

obrzydliwy smród pieczonych kurczaków i grzanego do smaŜenia frytek oleju.

- Zamknij okno... Mario - jęknąłem.

- Nic z tego - pokręciła główką - nie dosięgnę. Tutaj wszystko zbudowane jest nie na

moje wymiary. Ale wróćmy do tematu. Wyraziłam się trochę nieprecyzyjnie, potrzebuję nie

tyle informacji, co twojej pomocy. Boję się... prześladują mnie lęki.

- To idź do lekarza - zaczynała mnie denerwować. Byłem potwornie zmęczony, bolały

mnie mięśnie i skóra.

- Ach tak - jej oczy zwęziły się. - „Sposób Ŝycia urządzać będę chorym dla ich dobra

podług sił moich..."

- No tak - westchnąłem - wiesz i to. Duchy wiedzą o wszystkim.

- Nie jestem duchem.

- Najwidoczniej jednak nie wiesz o tym, Ŝe juŜ dawno zmieniłem zawód. Nie

praktykuję od lat.

- Nie szkodzi, przecieŜ nadal pragniesz pomagać innym.

- Więc dobrze - nie miałem juŜ sił do dalszej dysputy, marzyłem o odpoczynku -

przyjdź do mnie później. Teraz raczej ja sam potrzebuję pomocy.

- W porządku - uradowana Dziewczynka klasnęła w małe dłonie. - Przyjdę jutro.

LeŜałem na wznak z zamkniętymi oczami, lecz mimo to widziałem nad sobą rozdęte

bryły krystalicznych sześcianów. Tętno łomotało w głowie głucho i powoli. OstroŜnie

zmieniałem pozycję ciała, Ŝeby kanciaste przedmioty w jamie brzusznej nie uwierały stale w

to samo miejsce.

Nie słyszałem, kiedy weszła Ŝona. Podsuwała mi jakieś jedzenie, ale wziąłem tylko

dwie duŜe, białe pigułki, rozgryzłem i popiłem wodą sodową. I znów sześciany, i znów kort

tenisowy.

Tamten uderzał teraz z furią, bił z całej siły, aŜ czarne pasma rozsypanych w nieładzie

włosów drgały i falowały w rytmie potęŜnych serwów i returnów. Ciemne oczy błyszczały

dziko pod niskim czołem, pod opaloną skórą pręŜyły się mięśnie. Bezlitośnie smagana piłka

cięła powietrze białą krechą, w szalonym pędzie mijała siatkę o milimetry, uderzając o

nawierzchnię wzniecała obłoki ceglanego pyłu.

Odbijając z regularnością automatu zastanawiałem się nad zmianą stylu gry Tamtego.

Skąd taka wściekła determinacja? Chce wygrać teraz, zaraz, dostać zwycięski punkt jeszcze

dziś, za godzinę, za minutę. Skąd ten pośpiech? PrzecieŜ kiedyś i tak chybię, potknę się, dłoń

obsunie się na uchwycie. A to wystarczy. Zawziętość rosła takŜe we mnie, strzelałem mocno,

struny naciągu śpiewały jękliwie, bo trafiałem precyzyjnie samym środkiem. Nie dam się tak

łatwo! Na siłę odpowiadałem siłą, na atak atakiem. I tak ciągnęła się ta nierozegrana, lecz

zacięta partia.

Wreszcie zasnąłem albo zapadłem w stan całkowitego odrętwienia, bo ocknąłem się

dopiero w nocy. Umysł miałem dosyć jasny, lecz ciało było jakby nie moje: obolałe, chociaŜ

nie sprawiające wielkich dolegliwości, słuchało poleceń z ociąganiem, ruszało się powoli i

nieprecyzyjnie, obce i galaretowate w konsystencji. Wstałem i z wysiłkiem dobrnąłem do

łazienki, opierając się o sprzęty i ściany. Światło lampy raziło, lecz ledwie rozpraszało mrok -

zdąŜyłem juŜ do tego przywyknąć. MoŜe mają tutaj za słabe napięcie w sieci?

Druga noc ciągnęła się jak koszmar. Kilka razy grałem z Tamtym, ale zawsze na

jawie. Zapadałem równieŜ w krótkie drzemki i wtedy uparcie powracał stale ten sam sen: o

Handlarzu Skórą. Obraz kojarzący się z malowidłem o ciemnej, ciepłobrązowej tonacji; łysa,

ółta czaszka Handlarza stanowiła jedyną jasną plamę. Siedział pochylony nad warsztatem,

bo sam produkował sprzedawane później wyroby - widziałem ciemne oczy, ostry, garbaty nos

i cierpko uśmiechnięte usta. Ta ukryta w brązowoŜółtym półcieniu twarz wyraŜała ironiczne,

pełne niedbale ukrywanej wyŜszości współczucie. Gdy kończył zszywanie portmonetki lub

torby, unosił gotowy produkt gestem zachęcającym do kupna. Lecz nie brałem; on zaś z tym

samym nieprzeniknionym uśmiechem przystępował do dalszej pracy, aby po chwili pokazać

mi skórzaną broszkę lub obszyte paciorkami, dziecięce bransoletki. Czasami wstawał i

podchodził do ściany, gdzie w drewnianych uchwytach wisiały narzędzia, a na półkach leŜały

zwitki skór. Wtedy widać było, Ŝe jest wysoki i lekko przygarbiony; na ramionach zarzucony

miał długi, wełniany płaszcz, opadający aŜ do samej podłogi. Tam ścielił się po brudnych

deskach gęsty mrok, sięgający coraz wyŜej jak wzbierająca, czarna woda.

piew ptaków, powoli przesiąkający przez gruzłowatą ciemność. Tłumiony przez

grube zasłony szum autostrady. Bury, skąpo mŜący światłem świt. Kanciasty ból - powinni

mnie zoperować i nareszcie wyjąć z brzucha tę nocną szafkę. CiąŜar głowy na bezwładnej

szyi .

I wtedy po raz pierwszy pomyślałem, Ŝe - moŜe to juŜ? śe czas? W końcu nie kaŜdy

doŜywa późnej starości... Poczułem lekkie muśnięcie lęku, lecz uczucie to znikło równie

nagle, jak przyszło. W tym stanie nie byłem juŜ chyba zdolny do przeŜywania Ŝadnych

gwałtownych emocji, wszystko jawiło się stonowane, zawoalowane, dalekie.

- Jak się czujesz, kochanie? - mocny, czysty głos rozsypał się kaskadą dźwięków nad

samym uchem i w jego wnętrzu, rozbrzmiewał echem w głębi czaszki, boleśnie Ŝłobił mózg.

- Chyba... trochę lepiej - mruknąłem w poduszkę. Jestem po prostu osłabiony.

Pragnąłem teraz tylko jednego: Ŝeby ten dudniący głos nie powtórzył się więcej, Ŝeby

juŜ nie zadawał mi bólu.

- Co chcesz na śniadanie?

- Nic... wody.

- Wodę jeszcze masz, wczoraj przyniosłam cztery butelki.

- No to... nic. Otwórz jedną - mamrotałem.

- Dobrze. Będę na tarasie, gdybyś...

- Tak, tak.

Skrzypnęły drzwi. Spieszy się, jest zniecierpliwiona i zła na mnie, moją chorobę, na

wszystko. śałuje urlopu.

I ma rację. Tak to juŜ jest, Ŝe nawet największa miłość polega na ciągłej wymianie, na

braniu, ale i dawaniu; bilans musi się zgadzać. Co mogę dać jej teraz? Po prostu biorę

zaliczkę, a nie kaŜdego stać na dawanie kredytu z uśmiechem.

Dziewczynka - nie mogłem powstrzymać się od nazywania jej w ten sposób - przyszła

zaraz po wyjściu Ŝony. Zupełnie jakby czekała. Kątem oka dostrzegłem znajomą sukienkę i

dziecięce pantofle.

- JuŜ jestem. Dzień dobry.

- Mów ciszej, Mario. Ja...

- Napij się wody. I koniecznie weź tę tabletkę ze stolika. To ci pomoŜe.

Usłuchałem, lecz nie poszło mi łatwo. Wreszcie rozgryzłem gorzką pigułkę i popiłem.

I rzeczywiście, pokój przejaśniał, a głowa stała się lŜejsza.

- Musisz mi pomóc - Dziewczynka usiadła na łóŜku i zwiesiła nogi.

- Ja... tobie?

- Tak. śebym ja mogła później pomóc, innym. Czy to jest wystarczający powód?

- Myślę, Ŝe tak. Nie wiem tylko, czy właśnie ja zrobię to najlepiej. Mój obecny stan... -

słowa i zdania płynęły teraz lekko jak myśli.

- To mi nie przeszkadza.

- Skoro tak, to mów, o co chodzi - czułem się znacznie lepiej niŜ przed chwilą.

- Boję się... - spuściła głowę, aŜ kasztanowe loki zasłoniły jej twarz - boję się śmierci i

wojny. Roześmiałem się głośno, moŜe nawet trochę za głośno, i stwierdziłem ze zdziwieniem,

e rozległ się czyjś obcy, nienaturalny śmiech. Starałem się popatrzeć z ironią na małą naiwną

Dziewczynkę.

- Droga Mario, twoje lęki dowodzą prawidłowości odruchów. Wszyscy boimy się

mierci i wojny.

- Wiem - podniosła hardo główkę - ale ja jeszcze próbuję myśleć.

- I to jest błąd. Jeśli kaŜde dziecko martwiłoby się...

- Chwileczkę. Istnieje róŜnica między martwieniem się i myśleniem.

- CzyŜby chodziło ci o myślenie konstruktywne?

- To są właśnie sprawy, o których chciałam porozmawiać. PrzecieŜ musi istnieć jakiś

sposób na widmo starości.

- Moja droga, jeśli przyszłaś po poradę, moja diagnoza brzmi: nadwraŜliwość

połączona z syndromem nienasycenia. Nigdy nie zadowala cię to, co masz, a jeŜeli osiągniesz

cel, dąŜysz natychmiast do następnego. Zaś duchem zawsze jesteś gdzie indziej; tacy ludzie w

młodości śnią o wieku dojrzałym, a w wieku dojrzałym o młodości.

Nigdy nie znajdują zadowolenia.

Terapia polega na akceptacji świata i szukaniu szczęścia na kaŜdym kolejnym etapie

ycia, a nie w innych, byłych lub przyszłych jego okresach.

- To brzmi ładnie, ale fałszywie.

- Powiedz raczej: przykro słuchać prawdy. W pewnych warunkach akceptacja to

najlepsze lekarstwo na wszystko, człowiek pogodzony jest człowiekiem szczęśliwym.

- Widzę, Ŝe wkraczamy na teren niebezpiecznych uogólnień. Totalna akceptacja

prowadzi do stagnacji i bezruchu myślowego, a stąd juŜ tylko krok do wystawiania czeków in

blanco, do wyraŜania zgody na sankcjonowane biologiczną kondycją człowieka ostatecznie

zaś prawem czy racjami stanu - dewiacje i... zbrodnie. Bo począwszy od pewnego poziomu

rozwoju Ŝycie zgodnie z ziemskim biologizmem zaczyna być juŜ dewiacją. Akceptujemy

zadawanie śmierci, a potem własne unicestwienie.

- Oczywiście kaŜda przesada jest niewskazana wycofywałem się najłatwiejszą drogą.

Czułem się teraz rześki i lekki, ciało, nie zmuszane do wysiłków fizycznych, było jakby

nieobecne. - Wszystko moŜna sprowadzić do absurdu - kontynuowałem - byle wytrwale

zwiększać skalę którejś wybranej komponenty. Zaś konflikty są nieuniknione; nie wynikają

one przecieŜ z mrocznej natury ludzkiej, lecz stanowią przedłuŜenie praw jedynej znanej nam

formy Ŝycia. Nie moŜna nie akceptować faktów. Wszystko na Ziemi ekspanduje, poŜera,

zagarnia dla siebie. Trzeba to wiedzieć, choć nie warto o tym myśleć codziennie przed

zaśnięciem.

- Brawo! - jej oczy błyszczały podnieceniem. - To był świetny przykład dobierania

filozofii do układu. Albo chowania głowy w piasek. Nie spodziewałam się zresztą niczego

innego - stawała się zadziorna, dyskutowała ostro. Chwilami miałem ochotę skarcić ją jak

niesfornego uczniaka właśnie dlatego, Ŝe mówiła prawdę, bolesną prawdę: ludziom

pozostawała właściwie tylko filozofia pogodzenia się z nieuchronnym, odwracanie uwagi,

niespoglądanie zbyt daleko.

- Mario - mówiłem cicho, bo naszła juŜ pierwsza fala zmęczenia umysłu, nie ciała,

poniewaŜ ciało nadal jakby nie istniało - jeśli nie potrafisz zaakceptować zjawiska śmierci,

zarówno tej zadawanej przez człowieka, jak i przez naturę, spróbuj pomyśleć o Ŝyciu jako o

ciągłym, postępującym procesie. Im wyŜsza świadomość istnienia, tym trudniejsza akceptacja

zjawiska bezpowrotnego przemijania. MoŜna wyobrazić sobie sytuację, w której psychika,

osiągająca graniczny poziom rozwoju, juŜ nie jest w stanie unieść tego cięŜaru...

- Masz na myśli samounicestwianie cywilizacji? Milczenie Wszechświata?

- To jedna z moŜliwości, lecz pomińmy ją w tym seansie terapeutycznym.

- Ach tak. Dziękuję za szczerość.

- Mieliśmy szukać dróg wyjścia, a nie ścieŜek na skraj przepaści.

- Dobrze, juŜ dobrze - połoŜyła dłonie na kolanach. Mów dalej, to interesujące.

- Jednym słowem: dotychczasowy szlak ewolucyjny, abstrahując od tajemniczego

pierwszego impulsu inicjującego Ŝycie, był sensowny i prowadził w określonym kierunku.

- Czy dlatego, Ŝe zwieńczeniem tego procesu jesteśmy my?

- RównieŜ dlatego. NaleŜy przypuszczać, Ŝe i dalsza droga nie zakończy się ślepo.

- Znane są ślepe odnogi ewolucyjne. - Ale tylko odnogi.

- Co masz na myśli? - przyglądała mi się ciekawie. - Jestem przekonany, Ŝe Ŝycie na

Ziemi ma jakiś sens, Ŝe nie zgaśnie nagle jak przypadkowo skrzesana iskra. Być moŜe pewien

etap ewolucji właśnie się kończy, etap dzikiej ekspansji za wszelką cenę. Historię

dotychczasowego Ŝycia moŜna w tych kategoriach traktować jako zjawisko odpowiednio

silnego odbicia się młodego Istnienia od martwej opoki materii nieoŜywionej. Niebawem

osiągniemy jakościowy próg rozwoju, poza którym skokowo zmienią się cechy Ŝycia. Główne

dotychczasowe jego atrybuty: wydawanie potomstwa i napełnianie brzucha - stracą sens.

- Więc co pozostanie?

- Nie wiem; mogę mówić tylko o sprawach mi znanych. To będzie nowa jakość.

- Nie rozumiem. PrzecieŜ pozostaną podstawowe problemy: trzeba przedłuŜać gatunek

i skądś czerpać energię. I umierać, Ŝeby zrobię miejsce następnym. innym, lepszym.

- Nie, moja droga. Praprzyczyną zjawiska śmierci jest konieczność przystosowania

gatunków do zmieniającego się środowiska; musi mieć miejsce ciągły rozwój, i to za kaŜdą

cenę. Produkuje się coraz lepsze modele... ,

- Sam więc widzisz!

- Nie o to chodzi. Ewolucję skwantowaną okresami Ŝycia jednostek moŜna zastąpić

procesem ciągłym. Nieśmiertelni ludzie ewoluowaliby w kaŜdej chwili swojego istnienia.

- I juŜ wkrótce nie byłoby gdzie postawić stopy. - RozmnaŜanie stałoby się zbędne,

wszak wprowadziliśmy nieśmiertelność. Wojna jako regulator przyrostu naturalnego

całkowicie straciłaby sens, zaś wszelkie przyczyny konfliktów zostałyby wyeliminowane po

przejściu na praktycznie niewyczerpane źródła energii.

- Czy to nie zbytni optymizm?

- Trudno powiedzieć. W przełomowym okresie mogą pojawić się zupełnie nowe cechy

osobnicze i ekologiczne. Nie zapominajmy, Ŝe znikną pojęcia miłości macierzyńskiej i

pociągu płciowego, a wobec przestawienia organizmów na nowe źródła energii klasyczny

sposób odŜywiania się innym Ŝyciem straci rację bytu. Tak głębokie przewartościowania przy

okazji przekreślą niemal cały dotychczasowy dorobek kultury, której głównymi

wyznacznikami są: miłość erotyczna i macierzyńska, odwaga w walce - oczywiście zawsze w

słusznej sprawie, piękno ciała, co bierze swój początek w atrakcyjności seksualnej.

- Co człowiek otrzyma za cenę zahamowania ekspansji? PrzecieŜ wszystko, co

stanowiło treść jego Ŝycia, zostanie mu zabrane. Czy to w ogóle będą jeszcze ludzie? -

mówiła w zamyśleniu.

- To będzie inna ludzkość. Czy zawsze musimy być tacy sami?

Zeskoczyła ze zbyt wysokiego dla niej łóŜka i uśmiechnęła się.

- Dziękuję, doktorze. Trochę mi pomogłeś. Tylko wciąŜ nie wiem, w jakim stopniu to

wszystko dotyczy mojej osoby.

- Jesteś cząstką ziemskiej wspólnoty.

- Piękne słowa. Jestem po prostu Ŝyciem, złoŜonym w ofierze następnym pokoleniom,

które być moŜe, kiedyś osiągną kolejny próg rozwojowy.

- Nie wiadomo. Zbyt mało jeszcze wiemy o Ŝyciu. - śegnaj. - Poczekaj! WciąŜ nie

wiem, kim właściwie jesteś. Rozbawiona, przeciągnęła się w taki sposób, Ŝe nie miałem juŜ

wątpliwości: była dojrzałą kobietą.

- Najprostsze wyjaśnienie - stanowię wytwór twojej wyobraźni. Rozmawiałeś sam z

sobą. Przekonywałeś siebie. Czy to ci wystarczy?

Wyszła; znikła; rozpłynęła się. Nagle wszystko stało się najzupełniej obojętne -

ogromne znuŜenie przywaliło piersi, myśli zasnuło tłumiącą mgłą . Obce, obolałe ciało

dolegało jak obrzmiała rana.

To chyba juŜ nie potrwa długo. Ile dni moŜna się męczyć? Istnieją granice

wytrzymałości. W imię czego? Świat jest taki szary, właściwie nieciekawy. Ludzie zamknięci

jak ślimaki w skorupach, kaŜdy dla siebie. śona, dzieci? Wszyscy są samotni, oni teŜ.

Pogodzą się, szybko przywykną do mojej nieobecności. Wytłumaczą sobie...

Aspiracje, satysfakcja, osiągnięcia. Moje ambicje naukowe. Komu to potrzebne? Mnie

juŜ nie, chociaŜ jeszcze tak niedawno... Ale nie dzisiaj. JuŜ nie. I bez nich świat potoczy się

swoją koleiną, nikt niczego nie zauwaŜy. Tylko ci najbliŜej stojący z głębokim smutkiem na

twarzach i ulgą w sercach stwierdzą, Ŝe ubył jeden konkurent.

Pan Bóg, jeśli istnieje, mądrze to wszystko urządził. Jestem juŜ w narkozie,

przygotowany do zabiegu. Nie będzie bolało.

ona pyta, jak się czuję. Dobre sobie! W porządku. Trochę zmęczony, ale wszystko

idzie jak naleŜy. Chcę spać i nic nie mówić. Wiem, Ŝe będzie na tarasie. Dzieci? Nie

rozumiem, po co przyjechały. Chcą porozmawiać. Nie, nie teraz. Co im powiedzieć? Jasne,

ciepłe główki, rumiane policzki. Aha, wyjeŜdŜają, chcą się poŜegnać. Czego im Ŝyczyć?

Dobrej zabawy. I czego jeszcze? Chyba teŜ dobrej zabawy, przez cały czas.

Mój szef. I on tutaj? Pan Profesor... AleŜ on nie Ŝyje od pięciu lat. Sine, zlepione

pasemkami zgęstniałej śliny wargi, cięŜkie spojrzenie stalowych oczu, pokryta

przebarwieniami skóra łysiny. Coś mówi, czy raczej chce mi powiedzieć, twarz czerwienieje

z wysiłku, oczy wychodzą z orbit. To coś waŜnego, wiadomość decydująca o moim Ŝyciu.

Lecz nie pada ani jedno słowo.

Wiedziałem, Ŝe w końcu to nastąpi. Wychodzę na ceglasty kort, gdy pociemniała

tarcza słońca zanurza się w zasnuwających widnokrąg mgłach. W oddali majaczy koścista

sylwetka - Tamten. Bierze zamach i serwuje z całych sił, ledwie widoczna piłka pomyka w

długich cieniach zmierzchu, odbija się zupełnie płasko i ucieka dołem, pod moją rakietą.

Tamten spokojnie przechodzi na drugą połowę i znów bije z precyzją automatu. Ponownie nie

odbieram. Czuję, Ŝe ciało mam śliskie od zimnego potu, wilgotna, osłabła dłoń nie utrzymuje

rakiety. Puszczam jedną piłkę za drugą, mijają mnie z szumem rozpychanego gwałtem

powietrza. Jest chłodno, na powierzchni kortu kondensuje wieczorna rosa.

Robię uniki, nie próbuję nawet odbierać. Boję się, Ŝe któryś z tych piekielnych

serwisów dosięgnie bezpośrednio mojego ciała. Przy kolejnym strzale Tamtego, gdy

odwracam się bokiem do toru piłki, dostrzegam Dziewczynkę.

Siedzi na ławce tuŜ przy siatce, machając w powietrzu zwieszonymi nogami. Po co

tutaj przyszła? CzyŜby chciała być świadkiem mojej klęski?

W czasie krótkiej przerwy, po kolejnym utraconym gemie, podbiega do mnie i prosi,

abym wyciągnął dłoń. Pokrywa ją talkiem, obsypuje jasnym proszkiem uchwyt rakiety,

obtacza w nim piłkę. Potem wspina się na palce i szybko, wstydliwie całuje mnie w policzek.

Ucieka na swoją ławkę.

Uderzam mocno, rakieta dobrze siedzi w dłoni. Świecąca piłka przemyka tuŜ nad

siatką i trafia w pole o centymetry od linii. Tamten rzuca się, ale nie jest w stanie jej

dosięgnąć!

Teraz serwuję pewniej, co raz spoglądając na uradowaną twarzyczkę Marii. Tu takŜe

było coś za coś, ja pomogłem jej, a teraz - ona mnie. A moŜe tak to wygląda tylko w

pierwszym przybliŜeniu? Mimo wszystko czuję radość i wzruszenie.

Mgła opada, słońce mocnym blaskiem oświetla kort. To nie jest zmierzch, lecz brzask

nowego dnia. Doskonale widoczna piłka kreśli białe błyskawice, słucha rakiety tak, jakby

była kierowana myślą. Biorę gem za gemem, set za setem. W końcu Tamten podnosi ręce,

opuszcza głowę. Uznaje się za pokonanego. Zarzuca na ramię ręcznik, ze złością wciska

rakietę do pokrowca. Odchodząc przystaje koło ukrytej w cieniu ławki, z której podnosi się

wysoka, lekko przygarbiona postać.

Poznaję go po Ŝółtej łysinie, garbatym nosie i wełnianym płaszczu, narzuconym na

ramiona. Odchodzą razem: Tamten i Handlarz Skórą.

Radość przepełnia mi piersi, chcę krzyczeć. Biegnę do Dziewczynki, ale tam nie ma

juŜ nikogo, nie ma nawet ławki, znikła gdzieś siatka i kort tenisowy. Jest tylko ciepła łąka

pełna kwiatów i motyli, a ponad nią błękitny bezkres nieba.

Prowadziłem samochód powoli i ostroŜnie, bo szosa wiła się dziesiątkami zakrętów

pośród lesistych wzgórz. Gdy zbliŜaliśmy się do zacienionych zboczy, od otwartego okna bił

wilgotny chłód. Wracaliśmy do domu.

- Niezły mieliśmy urlop - zauwaŜyła Ŝona. - Uhm. Zwłaszcza ja. Równo dwa

tygodnie. - Wychorowałeś się za cały rok.

- Przesadzasz. Po prostu trochę dłuŜsza grypa.

- Przynajmniej ja odpoczęłam. Nie potrzeba było nigdzie chodzić; ani na wycieczki,

ani na plaŜę oglądała opalone na złoty kolor ramiona. Spojrzałem zdziwiony. To nie było w

jej stylu.

- Nie nudziłaś się?

- Nawet nie. Nie musiałam się spieszyć, nadąŜać za harmonogramem. To była taka...

niespodziewana przerwa w Ŝyciu. Przeszkadzał mi tylko wiatr.

- Wiatr?

- Tak. Wiał przez cały czas od gór, chłodny, niezbyt silny, lecz równomierny. Jakby

pierwszy zwiastun jesieni.

- Teraz? W sierpniu?

- A czemuŜ by nie?

Milczeliśmy długo, zatopieni kaŜde w swoich myślach. Krajobraz zmieniał się:

wzgórza coraz częściej ustępowały miejsca łąkom lub polom uprawnym. Zrobiło się wyraźnie

cieplej.

- Czy chciałabyś Ŝyć wiecznie? - wyrwało mi się.

- Z tobą? - roześmiała się.

- Mówię powaŜnie. Wyobraź sobie model ewolucji permanentnej: powiedzmy po stu

latach ciągłych przemian przeistaczasz się w osobnika, który mógłby być twoim dzieckiem.

Dla wygody załóŜmy, Ŝe zegar biologiczny zatrzymany został na wieku dwudziestu pięciu lat.

- Przyjmując taki model - podjęła powaŜnym, lecz podszytym rozbawieniem głosem -

umierałabym przez całe Ŝycie, poniewaŜ juŜ po dziesięciu latach nie byłabym sobą.

- O tym nie pomyślałem - przyznałem, przyspieszając za ostatnim zakrętem.

Wyjechaliśmy juŜ spomiędzy wzgórz i szosa wiodła prosto jak strzelił aŜ po zamgloną linię

widnokręgu.

Sekcja

Genetyczna

przyjmowała

wszystkich.

Ochotników

skazańców.

Wykolejeńców, dewiantów, obłąkanych i przeznaczonych do usunięcia. Wszystkich.

Gablera prowadzono alejką, wysypaną drobno sproszkowaną cegłą. Zupełnie jak kort

tenisowy pomyślał.

Minęli kępy wysokich, cmentarnych tuj i wzorowo utrzymane kwietne klomby.

Po co te klomby?

PrzecieŜ i tutaj pracują lekko znudzone sekretarki o nieskazitelnie poprawnych

buziach porcelanowych lal. Muszą mieć na co patrzeć.

Niewielkim łukiem okrąŜyli krótko przystrzyŜony trawnik, z którego startowały

pojazdy kosmiczne. TuŜ za nim znajdowało się wejście, opalizujące barwami od róŜu aŜ po

karmin.

- Hu! - przywitał ich mechaniczny portier.

- Huu! - odpowiedzieli chórem. Gabler równieŜ. Identyfikacja była jak zwykle

niezbędna.

Błona drzwi do gabinetu numer 3 pękła odrobinę za wcześnie, jakby juŜ nie mogła

doczekać się gości.

- Gabler 143, złodziej świadomości, skazany na eliminację - zwięźle relacjonował

straŜnik bezbarwnym, nosowym głosem.

- Doskonale! - na plecy Gablera spadło potęŜne uderzenie, które, jak wynikło z

dalszego rozwoju wypadków, miało być przyjaznym klepnięciem; wokół łopatek poczuł

kłujące mrowienie i głęboki ból jak po zastrzyku domięśniowym. - Nasza radość nie ma

granic. Gdzie go wyślemy?

- Jowisz - chudzielec do złudzenia przypominający owada z rzędu patyczaków nie

miał wątpliwości. - Na przykład Io. Spróbujesz, Gabler, czy resztki tamtejszej atmosfery

nadają się do oddychania, co?

- Ale... przecieŜ...

- Zostałeś skazany na eliminację, Gabler. Chcielibyśmy, Ŝebyś o tym pamiętał. Jakieś

dwie do trzech sekund i będzie po wszystkim. Twoja zachłanna na cudzą świadomość dusza

połączy się z Uniwersum i nareszcie będziesz mógł uŜywać do woli...

- Protestuję - dowiedział Gabler bez większego przekonania. - śądam wykonania

wyroku za pomocą środków usypiających. Mam zagwarantowane prawo wyboru: Paragraf

253, ustęp 14 Kodeksu Karnego.

- Pozwolisz, Gabler, Ŝe zacytuję paragraf 58 ustęp 5 Aneksu Precyzującego: „W

szczególnych okolicznościach sposób wykonania wyroku określa minister sprawiedliwości

lub powołana przez niego komisja. Skazanemu na własne Ŝądanie naleŜy udzielić wyjaśnień".

- To bezprawie - wychrypiał Gabler. - Na dodatek w prymitywnym wykonaniu! Jedne

przepisy neutralizują drugie!

- Licz się ze słowami - wycedził chudzielec. - Chciałbym zobaczyć tę komisję.

- Właśnie my mamy jej uprawnienia. A co do wyjaśnienia... widzisz, Gabler, nasi

uczeni zaproponowali wiele pięknych teorii, z których choćby kilka mogłoby naprawdę

uszczęśliwić ludzkość. Nie chciałbyś się do tego przyczynić nic nie ryzykując, bo przecieŜ nie

masz juŜ nic do stracenia?

- Nie! Nie chcę być szczurem doświadczalnym!

- No tak, dewianci psychospołeczni z reguły nie mają zrozumienia dla spraw

ogólnoludzkich. Na szczęście moŜemy pominąć w ich przypadku etap przekonywania bez

adnej szkody dla eksperymentu. Zabrać go! A-grawka siódma, cel - Io, zestaw programowy

„Kosmiczny oddech"!

Gablera zatrzaśnięto w przezroczystej bańce antygrawitacyjnej kapsuły, która

bezgłośnie uniosła się z trawnika startowego w skapujące upałem niebo. JuŜ po chwili

ziemski globus toczył się po upstrzonym gwiazdami kosmicznym kirze, a Io, zionąca siarką

towarzyszka rozdętego metanowymi cyklonami Jowisza, stała się widoczna gołym okiem.

- Witam cię na pokładzie a-grawki nr 7 - delikatny kobiecy głos wypełnił ciasne

pomieszczenie. - Przykro mi, Ŝe nie mogę Ŝyczyć ci przyjemnego lotu...

- Zamknij się - warknął, dostrzegając nad swoją głową zarys typowej gruszki

socjotechnicznej.

- ...ale mogę próbować uprzyjemnić go chociaŜ trochę. Prawdziwy kieliszek

prawdziwego koniaku wylądował na a-grawitacyjnej tacce tuŜ przed nosem Gablera.

Alkohol piekł w przełyku i rozchodził się przyjemnym ciepłem, ale dopiero pod jego

wpływem wyzwolił się tłumiony dotychczas strach.

Oni naprawdę chcą mnie zabić, w idiotycznym, sadystycznym eksperymencie

zamienić w krwawy bąbel! Wyjść, wyjść z tej klatki!

- Nie denerwuj się, w ten sposób moŜesz sobie jedynie zaszkodzić - ciepły głos działał

lekko hipnotycznie, bo Gabler nagle poczuł się senny.

- Chcę stąd wyjść. Zatrzymaj się na jakiejkolwiek stacji. Muszę... zrobić ostatni zapis

wideofoniczny. - Słucham cię, dyktuj.

- Nie! Potrzebuję dwóch świadków, ludzi z krwi i kości. Rozumiesz?!

- Dobrze - zgodziła się gruszka po chwili zwłoki, potrzebnej zapewne na nawiązanie

łączności z mocodawcami. - Warunek: musisz zrobić to szybko. A teraz przeczytam ci

instrukcję... eksperymentu. śeby nie tracić czasu.

- Wal, jak musisz - Gablerowi zaświtał błędny ognik nadziei.

- Po lądowaniu na Io trzykrotnie uruchomię dzwonek, a potem otworzę drzwi. Po

drugim dzwonku masz zatrzymać oddech, a po trzecim wyskoczyć z kapsuły. Dopiero gdy

staniesz na powierzchni globu, moŜesz spróbować oddychać...

- Do diabła! - wyrwało się Gablerowi.

- Na powierzchni Io musisz spędzić pół godziny, dopiero później platforma a-graw

umieści cię na powrót w kapsule, która dostarczy cię na Ziemię do Sekcji...

- Przestań!!

- Do Sekcji Genetycznej. Dzięki tobie przeprowadzone zostaną waŜne badania, a

moŜliwości Ludzkości zwiększą się w istotny sposób.

- No, nareszcie skończyłaś tę mowę pogrzebową. Kiedy trafimy na Stację?

- Właśnie zbliŜamy się do niej.

Biały przecinek zagubiony w morzu gwiazd rozrósł się nagle w aŜurową konstrukcję

rusztowań i wysięgników z rozłoŜonymi wachlarzami anten, zacumowanymi kulami

pomieszczeń mieszkalnych i baniami hangarów. Sterowanie antygrawitacyjne zatrzymało

pojazd w miejscu, po czym skierowało go do śluzy portowej. Po jej sforsowaniu kapsuła

wcisnęła się między wieŜe cięŜkich maszyn astrobudowlanych, a z wąskiego przesmyku

między kadłubami wyłoniła się. sylwetka dyŜurnego technooperatora. Jego kanciasta głowa,

okolona zwisającymi w pogotowiu wieńcami narzędziowych ramion, podrygiwała w rytmie

posuwistych kroków. Lecz w pewnej chwili zatrzymała się i oddaliła ze śmiesznym

podskokiem tułowia, po czym zbliŜając się o pół kroku powtórzyła identyczny ruch od końca

i natychmiast ponownie oddaliła się na tę samą odległość. Szamotała się jak kukła na

splątanych drutach; rzucała się w przód i w tył jak na obrazie filmowym z zablokowanego

projektora.

- Zdrada! - krzyknął i spróbował wstać, lecz w tej samej chwili obraz pękł i rozsunął

się jak zbędna dekoracja, a do wnętrza wdarł się krwistoŜółty blask strupieszałej powierzchni

Io. Z odgłosem podobnym do plunięcia umykające z kapsuły powietrze wyrzuciło Gablem na

siarczaną, zoraną meteorami i wstrząsaną wulkanicznymi konwulsjami skorupę globu.

Padł na kolana i gwałtownie opróŜnił rozdęte do niemoŜliwości płuca, a potem...

odruchowo wziął głęboki wdech. I wtedy właśnie poczuł, jak jego ciało rozrywa się na

strzępy.

Ludzki zewłok, krwawy ochłap mięśni i ścięgien tarzał się w Ŝółtym pyle jak wciąŜ na

nowo rozdeptywany robak. Wreszcie, po serii coraz wolniejszych drgawek, zwinął się w

kłębek i znieruchomiał. Stało się to w drugiej minucie, licząc od momentu otwarcia kapsuły.

AŜ do czternastej minuty ciało, lub raczej to, co z niego pozostało, spoczywało w pozornym

bezruchu.

W piętnastej minucie tors i kończyny ponownie przebiegły gwałtowne skurcze. Ruchy

te całkowicie ustały w szesnastej minucie, a ludzkie szczątki powoli zaczęły wtapiać się w

ponury krajobraz, niknąc w obłokach siarkowej kurzawy.

W osiemnastej minucie kości rozcapierzonych palców poruszyły się, nagarniając pod

ludzki kadłub garść Ŝółtego piasku.

W dwudziestej pierwszej minucie Gabler II usiadł, wstrząsnął obojczykami, zrzucając

z siebie ostatnie strzępy odzieŜy, i rozejrzał się, powoli odwracając bezoką twarz.

W dwudziestej ósmej minucie obszedł kapsułę i stanął przed jej drzwiami.

W trzydziestej - był gotów do drogi powrotnej.

- Nasz hipermutant zaczyna rozrabiać - powiedział doktor Blim. - Proszę spojrzeć na

ekran.

- Obawiam się, Ŝe ma pan rację - docent Chien przerwał draŜnienie czoła

mnemoprądem i westchnął z ojcowskim rozczuleniem. - Pewnie chce wyjść, podobnie jak

jego poprzednicy.

- Owszem. Właśnie wybebeszył niewinną gruszkę socjotechniczną, poniewaŜ grała na

zwłokę. Moim zdaniem...

- Ma pan całkowitą rację, doktorze. Szkoda prawie nowej a-grawki. Potrzebne nam

dane biodynamiczne zostały zapisane, wobec prawa równieŜ jesteśmy w porządku. Wszak

skazany Gabler przeŜył swoją śmierć, Ŝe tak powiem, w całej dostępnej mu gamie odczuć i

wraŜeń. Chyba zgodzi się pan ze mną, doktorze Blim, Ŝe wszelkie jurystyczne rozwaŜania

nad stopniem dziedziczenia osobowości, a więc i skłonności Gablem przez Gablem II tchną

od początku tanią kazuistyką... - Oczywiście, z probabilistycznego punktu widzenia ma pan

słuszność. Wszelkie niepokoje mają swoje źródło wyłącznie w atawistycznych skłonnościach

do nieracjonalnego myślenia. Na przykład: „Kryminaliści forpocztą ludzkości".

- AleŜ kolego...

- Czy mam juŜ otworzyć kapsułę? Pojazd znajduje się w tej chwili między pasem

planetoid a orbitą Marsa.

- Jeszcze chwileczkę, doktorze. Czy zapisał pan, jaki rodzaj dalszej działalności

planuje nasz podopieczny? Kosmopsychologom takŜe musimy rzucić jakąś kosteczkę do

gryzienia...

- Owszem. Chce otoczyć Ziemię biohermetyczną osłoną, Ŝeby, jak twierdzi, „ludzkie

robactwo nie rozlazło się na Wszechświat".

- Ha, ha! Hiperparanoizacja równoległa do hipertransformacji. Największy problem

naszej monumentalnej metody szczepionek superadaptacyjnych.

Po usunięciu tego w gruncie rzeczy drobnego mankamentu skończą się problemy

ludzkiego gatunku.

- Zapewne, docencie Chien, ale mnie nie przestaje niepokoić ich megalomania. Jest

tak monstrualna, Ŝe niełatwo będzie opanować to zjawisko drogą modyfikacji

superszczepionki i samego eksperymentu. MoŜe warto byłoby ściągnąć transformanta na

Ziemię i spróbować na przykład którejś z mniej drastycznych metod psychostymulacji

ideopozytywnej?

- Postęp jest tylko kwestią czasu, doktorze Blim. Póki co, to nawet lepiej, Ŝe eksponat

pozostaje daleko. Co tutaj z nim robić? Jak zaklasyfikować? Jak uspokoić tak zwaną opinię

publiczną? Dla nas sytuacja jest znacznie lepsza, jeśli ten hiperparanoik nieszkodliwie

poŜegluje sobie w strumieniach słonecznego wiatru... No, chyba juŜ pora otwierać kapsułę,

doktorze.

Nagle ze wszystkich głośników rozległy się periodycznie nawracające dźwięki

podobne do głuchych uderzeń bębna, którym towarzyszyły głębokie pogłosy, ginące poza

granicą słyszalności ludzkiego ucha. Potem dołączyło syczenie czy parskanie, potęŜne jak

uderzenia huraganu w suchy las.

Obydwaj uczeni odruchowo wciągnęli głowy w ramiona i zatkali uszy dłońmi. Zabiegi

te okazały się jednak niepotrzebne - kakofonia dźwięków urwała się nagle, a w ciszy

zabrzmiał charkoczący, upiorny głos, nieznośnie przeciągający przerwy między sylabami:

- To ja, Gabler Drugi. Szykujcie się, człowiecze poczwarki, do swojej Ŝyciowej roli:

do transformacji w wyŜsze stadium istnienia. Musi być nas więcej, duŜo więcej, abyśmy

mogli wypełniać kosmiczną misję. Zaraz przybędę i pomogę wam, nie będzie Ŝadnych

problemów, o-bie-cu-ję...

- Co to było? - zachrypniętym z przejęcia głosem zapytał doktor Blim. - Co robić?

- Jeśli o mnie chodzi - docent Chien był juŜ zupełnie spokojny - to moŜe jeszcze zdąŜę

wypić filiŜankę dobrej kawy.

Martwa cisza trwa w nieruchomym, zastygłym powietrzu. KsięŜyc osrebrza górne

piętra liści rododendronów? łopianów?, spływa strumykami błękitnego blasku niŜej, przenika

plątowiska łodyg aŜ w końcu kładzie misterną sieć bladych prześwitów na, dywanie mchu.

Suchy, miękki mech jest dobry na posłanie. Sterta liści stanowi niezłą kołdrę. I ta

dziewczyna obok ma zupełnie dobre, bo ciepłe, ciało. Tylko takie bezpłciowe, odstręczające...

Dzwoni telefon. JuŜ po raz drugi tej nocy. Do licha! Nie dają spać. Kobieta koło niego

porusza się, przeciąga, siada. Liście miękką strugą ściekają jej z ramion i piersi, na jasnej

plamie torsu KsięŜyc rysuje zjawiskową, marmurkową mozaikę.

- Ty teŜ to słyszysz? - pyta, lecz ona patrzy na niego bezmyślnie pustymi oczami, z

kącika ust płynie świetlista nitka śluzu.

MęŜczyzna, wstaje, otrzepuje liście, idzie w kierunku zarośli. Długo oddaje mocz, a

mierzwa mchu przyjmuje go gładko i cicho, tak jak kobieta powinna przyjmować męŜczyznę.

Cisza jest ciepła i aksamitna, niemal namacalna, głęboka jak studzienna czerń pod

parasolowatymi liśćmi, gdzie - to aŜ dziwne - nie czai się, nie moŜe się czaić Ŝadne

niebezpieczeństwo !

I znów dzwonek, ostry, natarczywy. Ten ktoś z drugiej strony niecierpliwi się, klnie

pad nosem, ściska słuchawkę w spotniałych palcach.

- Dobrze, dobrze, juŜ idę - mruczy MęŜczyzna. - Nie denerwuj się, bracie, zrozum, Ŝe

tutaj jest druga w nocy.

Drapiąc się aŜ do bólu: w owłosioną pierś wraca, niezbyt delikatnie układa Kobietę na

mchu i zagrzebuje ją w liściach. - Trzeba będzie kiedyś się zmusić - znów mówi do siebie

nagle nieruchomieje.

W samym środku księŜycowej plamy, na pniu najbliŜszego drzewa, na umocowanej

do kory półce... MęŜczyzna unosi się powoli, na spręŜyście ugiętych nogach okrąŜa

legowisko, przyczajony, jakby bojąc się spłoszyć strachliwe zwierzę, zbliŜa się do drzewa, ani

na chwilę nie spuszczając wzroku z wycieniowanego KsięŜycem owalu, z rączki rzeźbionej w

kości słoniowej, z bielejącej kratki płytek kontaktowych, ze źródła całonocnych

telefonicznych nawoływań.

Jednym skokiem jest przy chropawym pniu, wyciąga ramię... lecz pólka znajduje się

za wysoko, moŜe w sam raz dla pięciometrowego olbrzyma, ale nie dla niego, karzełka z

innej bajki.

Chwyta szorstki pień między uda, sycząc z bólu przyciska pierś do sęków, wspina się

niezdarnie, oślepiany nieforemnym, obciętym z jednej strony KsięŜycem. Szponiasto

zakrzywione palce trafiają na pustkę, na wskroś przenikają mamiącą plamę poświaty -

MęŜczyzna traci równowagę, pośród trzasku gałęzi, z głośnym przekleństwem, wali się w dół,

na kopce spręŜystego mchu.

Góra liści drga, porusza się, rozstępuje, niebieskawa biel wynurza się z szarej piany

listowia - Kobieta patrzy przez chwilę bezmyślnie na zastygłe w konwulsji wściekłości ciało

MęŜczyzny, potem odwraca. się ruchem ze zwolnionego filmu i zastyga w pozycji

wymagającej najmniejszego wysiłku mięśni, ze zwieszoną głową, w pozie niesłusznie

skarconego dziecka.

- Czy to jest bezpieczne, doktorze? Kelvin spojrzał na niego ponad grubymi

wypukłościami szkieł, w których pełzały rozciągnięte refleksy lamp.

- Dla ciebie, dwukrotnego dezertera z Sił Sprzymierzonych, z pewnością tak.

- A dla,.. innych?

- Odpowiem w ten sposób: przeŜywalność ludzi po całkowitym odwodnieniu wynosi

czterdzieści procent. Statystycznie, rzecz jasna.

- Robiono doświadczenia?

Nie odpowiedział, wzruszył tylko ramionami. Podszedł do wizjera i włączył

reflektory, oświetlające grawitującą w pobliŜu kapsułę.

- Doktorze... - podszedł nieśmiało, ogarnięty nagłym lękiem.

- Nie maŜ się jak baba- warknął Kelvin z niespodziewaną złością. Chętnie

zamieniłbym się z tobą. Tam - wskazał na rozdęty, niebieski balon kuli ziemskiej - będę miał

mniej szans.

- Nie zgłosił pan nawet swojej kandydatury.

- Ciekawe, jak ona będzie wyglądała po pięciu wiekach - cicho powiedział wpatrzony

w wizjer Kelvin, trąc kciukiem soczewki grubych szkieł.

Cisza. PrzeraŜająca, wszechwładna cisza.

MęŜczyzna unosi głowę, całym napręŜonym jak do skoku ciałem, kaŜdym włóknem

nerwowym oczekuje kolejnego dzwonka. Lecz cisza otula ciemnym szalem jego i Kobietę,

polanę i las, i cały ten martwy świat, pełen obcych, monstrualnych roślin.

Blady świt rozwiewa przywidzenia i mary, nie zabiera jednakŜe niepokoju. Bagno

chlupocze wyduszanymi z gęstej mazi bąblami i MęŜczyzna, stojąc po kostki w szlamie,

zastanawia się, ile setek milionów lat musi minąć, zamim z tego błota wyczołga się pierwsze

zwierzę.

Nagle unosi głowę - z tyłu dobiega go szelest. Szelest w zastygłym, zdrewniałym

wiecie.

To Kobieta. Idzie z pochyloną głową, strąki zlepionych włosów opadają jej na

ramiona i piersi.

Doskakuje i w przypływie gwałtownej złości popycha ją, natychmiast Ŝałując swego

czynu. Kobieta pada na wznak, nieporadnie i juŜ niepotrzebnie osłaniając się chudymi

ramionami.

- Dlaczego to zrobiłeś?

MęŜczyzna odwraca się do bagna, do owalnej niecki, którą wtedy w ciągu kwadransa

wypełniła skalna ropa, pochłaniając ostatnie okruchy jego świata. Rajska kwietna dolinka,

piekielna pułapka. A właściwie... na co by mu teraz były potrzebne te szczątki?

Dysonans, zgrzyt, dziura w harmonii barw, fałszywy akord w znanej melodii. To...

ona! Tak, ona wreszcie przemówiła.

Nie jest dzięki temu bardziej pociągająca: byle jak rozrzucone nogi, chuderlawe ciało,

kołtun na głowie. SamobieŜne urządzenie do rodzenia, wyposaŜone w ręce do chwytania

pokarmu i głowę do węszenia i wypatrywania miejsca na gniazdo. Zresztą on sam zbudowany

jest podobnie.

Kobieta znowu mówi. Chce wiedzieć, jak to się stało, bo niczego nie, pamięta. Tak,

rzeczywiście ma zmartwienie. On wie trochę więcej, no i na co mu ta wiedza?

Opowiada niechętnie, wyrzucając niedorobione zdania, jakby szkoda mu było wysiłku

na ich wykończenie. Mówi o gorejącym globie, nad którym unosiła się martwa bryła kapsuły

orbitalnej z wysuszonym, zapadniętymi jak zapomniane nasiona mumiami sześciu męŜczyzn i

sześciu kobiet, o pięciuset latach władania śmierci przyczajonej w hermetycznych trumnach,

o izotopowym zegarze, który dawał im szanse zmartwychwstania i powrotu aŜ do źródeł, do

okresu rajskiej czystości, aby zacząć wszystko od nowa. Teraz pozostało ich dwoje - tamci są

juŜ tylko skamieniałymi, martwymi bryłami, pochłoniętymi wraz ze swoim pięćsetletnim

schronieniem przez bagno. Raj okazał się dla nich ostateczną pułapką.

- A dla nas? - pyta Kobieta siadając, skromnie przyciskając do siebie sine, małe jak

pięści kolana. Lecz MęŜczyzna ignoruje ją, wstaje i patrzy ponad rdzawym bagniskiem na

pobliskie wzniesienia, dziwnie bliskie w zniekształcanej perspektywie.

Istotnie, wokół kotła bagniska, jak okiem sięgnąć, rozpościera się, raj: niskie, zielone

wzgórze, drzewa z konarami obwisłymi, cięŜarem soczystych ciał owoców, cieniste

baldachimy szerokolistnych krzewów, kwietne dywany łąk. Martwy raj. w którym po

wzgórzach nie przekrzykują się pawie, na konarach drzew nie odpoczywają łagodne lamparty,

w cieniu krzewów nie leŜą antylopy, a w gąszczu łąk nie basują zastępy pszczół.

Otulony wodnistymi barankami nieboskłon sączy delikatne światło, nie jest ani za

ciepło, ani za zimno.

MęŜczyzna czuje, jak narasta w nim - co? Chęć czynu? Atawistyczny popęd

przodków? NiewyŜyta energia? Bunt? Krzyk duszy?

O jadło nie musi się martwić. Ma jedną, jedyną Kobietę we Wszechświecie, chociaŜ

nie pragnie jej posiąść.

Nie musi zdobywać, polować, walczyć. Zamyka oczy, bo cóŜ moŜna zrobić więcej?

- To... nie będzie bolało. Wierz mi, tak jest lepiej. Byłeś skazany... a tak, moŜe się uda

- jej głos zadrgał, jak zawsze przy kłamstwie. Mówiła szybko u bezładnie, naciskając małą

dłoń na jego przegubie. Patrzał na jej śniade, muskularne ramię, na pokrywający je delikatny,

ciemny puch jak na niedostępny eksponat, umieszczony za muzealną szybą i myślał o tych

wszystkich nocach, rankach i popołudniach, których nigdy nie będzie. Katty...

- Cześć. Stary krętaczu, jak zwykle wymigałeś się, uszło ci na sucho pulchną twarz

Martina wykrzywiał taki sam grymas uśmiechu, jaki widział kiedyś na buzi płaczącego

dziecka, któremu przed nosem wywinięto młyńca kolorową grzechotką. - Matuzalemie

naszych czasów, nadziejo ludzkości, nie muszę ci chyba przypominać, Ŝe natychmiast po

lądowaniu masz wychylić zdrowie mojej duszy pięciowiekowym burgundem!

- WciąŜ Ŝywię nadzieję, Ŝe do konfliktu nie dojdzie, lub Ŝe będzie on miał ograniczony

charakter - twarz ojca była szara i zmięta, a głos zniekształcony działaniem nadmiernych

dawek środków psychotropowych. - Lecz nawet, gdyby... to Ŝycie na Ziemi nie zginie, rasa

ludzka przetrwała juŜ nie takie kataklizmy. Sytuacja unormuje się i ściągną was z tej orbity

juŜ za kilka lat, i wtedy pogadamy; bo ja jeszcze długo nie mam zamiaru szykować się na.

tamta stronę...

Baranki obłoków płoną szkarłatem, garby wzgórz nikną pod szara warstwa mroku.

Nadchodzi jeszcze jedna duszna noc, napompowana księŜycowa poświata, rozdzwoniona

maniackim wołaniem znikąd.

Nagły, straszny w nieartykułowanym rzęŜeniu krzyk, swoim wizualnym echem

rozpruwający spokojna toń mrocznego powietrza, purpurowym ogniem kreślący potęŜny łuk,

zasnuwający przestrzeń pałającymi kłębami mgły, zanikający raptownie, wsiąkający w

gęstwę ciemności, pozostawiający rozbiegane ognie we wnętrzu poraŜonych -oczu.

MęŜczyzna kuli się, chowa głowę między ramiona w pierwotnym odruchu trwogi.

Lecz cisza, rozłomotana pulsem krwi, jest nie do zniesienia. Nagarniając pod siebie szorstki

dywan traw, napinając mięśnie rak i nóg, odwaŜa się spojrzeć.

Wokół rozciąga się raj, przykryty kołderką wczesnego zmierzchu.

Tylko dalej, za kępa drzew, tańczą fauny, skaczą cienie... ludzkie cienie. To ani, to

wszystko przez nich!

Kimkolwiek są, nie mają dobrych zamiarów. Pojawili się równocześnie z eksplozja, a

najpewniej oni sami ją spowodowali. Pierwsi uŜyli broni, lecz, jak widać, zupełnie nie

potrafią się nią posługiwać. Są prymitywni - odprawiają rytualny taniec wojenny. Trzeba im

pokazać, kto tu jest górą, trzeba zdobyć tę broń i zrobić z niej właściwy uŜytek !

Zrywa się, chwyta gałąź, w piersiach pęcznieje agresywna złość. Z wykrzywioną

twarzą, nabrzmiałymi ścięgnami szyi, biegnie ile sił.

W nagłym wybuchu wyładowuje rozdraŜnienie, złość i Ŝal do wszystkiego i

wszystkich. Oni odpowiedzą za strach i ból, ani winni są istnienia tego ponurego raju,

nocnych psychoz, banicji jego i Kobiety, rozstanie na zawsze, dezercji, konfliktów, ludzkiej

głupoty!

Jak demon wojny wypada na polanę, staje po kolana w jedwabistej trawie, omiata

zdumionym spojrzeniem pustą łąkę, której nigdy nie dotknęła ludzka stopa.

Później, juŜ na posłaniu z liści, chce pocieszyć drŜącą ze strachu Kobietę, lecz nie

znajduje odpowiednich słów, chce wyciągnąć dłoń, lecz nie znajduje dość sił, aby pokonać

dzielącą ich niewidzialną przegrodę.

Kaskady księŜycowego blasku wibrują od bezustannego dzwonienia, srebrzyste nici

plączą się i wiąŜą w węzły, gęsta sieć opada powoli, krępuje, dusi.

MęŜczyzna siada raptownie, ociera spotniała twarz. Wstaje i zdecydowanym ruchem

sięga po słuchawkę.

- Hallo.

- Ach, nareszcie.

KsięŜycowe strumienie gwałtownie mętnieją, obraz szarzeje i przybiera ziarnista

strukturę, rozparta się na czarne kłapcie opadającej sadzy. MęŜczyzna obejmuje umykający

pień, potrząsa głowa. Wszystko stopniowo wraca na swoje miejsca.

WytęŜa słuch - nic, tylko pulsujący w uszach szum. Ściska słuchawkę w spotniałych

palcach, klinie, pełen niecierpliwego oczekiwania. Nic.

Halucynacje, urojenia, katatonia, schizofrenia? A moŜe... -budzi się niedorzeczna

nadzieja.

- Katty...?

- Jaki ty jesteś prymitywny - skrzeczy kobiecy głos z nieukrywana pogardą.

Rzuca parzącą słuchawkę w bok, daleko od siebie.

Resztę nocy wypełnia koszmar ciszy wyczekiwania, cięŜkich, przerywanych krzykiem

snów. Kobieta, odtrącona, patrzy szeroko rozwartymi oczami, w których ta noc zapaliła

zimne ogniki lęku.

Rankiem przyjdzie Ona, która kaŜe nazywać się imieniem Nemezis.

MęŜczyzna o szarym świcie rozpoczyna przeszukiwanie lasu, przedziera się przez

gąszcz węŜowych lian, śliskich pnączy, zagląda pod liście rododendronów, przebiega

aksamitne wzgórki mchów. Potem, wraz z podąŜającą za nim o parę kroków Kobietą,

wstępuje na wzgórza otaczające kotlinę.

Na łagodnie opadającym zboczu siedem białych pionków stoi przyklejonych do

zieleni murawy. Pod dotknięciem promieni słonecznych ich stoŜkowe wierzchołki pękają i

rozchylają się jak kielichy kwiatów, obnaŜając szkliste, błękitne oczy. Środkiem łąki idzie ku

nim Ona, odziana w luźna, czerwoną szatę.

- Jestem Nemezis. Tak macie mnie nazywać.

Schylając głowy, oboje przyjmują tę informację-rozkaz do wiadomości. Zaskoczenie

obezwładnia.

- Opowiedzcie mi o sobie. Nie rozumieją.

- O tym, co było. O waszych marzeniach.

Nemezis jest piękna jak maska bogini, ale MęŜczyzna czuje jej obcość, jej oczy są

piękne lecz martwe jak szkatuły brylantów.

Zaczynają razem; MęŜczyzna niecierpliwie ucisza Kobietę. Mówi powoli, lecz

bezładnie. Wreszcie przerywa w połowie zdania, otrząsając się z rzuconego nań uroku,

Pogardliwy Wyraz ust Nemezis wywołuje w nim skurcz lęku, który z kolei wyzwala odruch

agresji.

- Kim jesteś ty, Ŝe masz prawo wypytywać nas, ludzi?

Jej skrzekliwy śmiech, swoją brzydotą przedziwnie kontrastujący z wyniosłą postacią

władczyni, chłosta jak ostry piasek, bije po twarzy, rani.

- Adam i Ewa, pierwsi i ostatni ludzie, skupiska prymitywnego białka, bezmózgi klej

kazeinowy, obrzydliwość - szydzi i lŜy, oddalając się, odpływając w łodzi swojej szkarłatnej

sukni, brodząc w trawach, zanurzając się w nich po uda, biodra, po pas, po szyję...

- I ty śmiesz nazywać się MęŜczyzną - krzyczy gniewnie. Potem znika w trawach,

rozpływa się pośród czystej zieleni, jak róŜowa mgła przesieka przez sitowie łodyg.

Długo stoją bez ruchu, dwa ludzkie pionki wyciosane z białej gliny, rzucone do

nierównej gry na malachitową planszę oszukanego raju.

MęŜczyzna czuje przygniatający cięŜar obcego nieba na barkach, lecz głowę trzyma

wysoko. Zwłaszcza teraz, kiedy wyboru, jak sądzi, dokonano za niego, łatwo przychodzi mu

akceptacja: kaŜda walka będzie lepsza niŜ trwanie w beznadziejności.

„Rezerwat Człowieka, obszar chroniony przed wszelkimi zmianami: Zwiedzanie

dopuszczalne tylko pod warunkiem nienaruszania ciągłości psychofizycznej eksponatów.

Obydwa okazy, w kolejnych dniach tygodnia zamieszkujące róŜne wybiegi, pochodzą

prawdopodobnie z pierwszego wieku przed narodzeniem Nemezis. Karmienie ludzi

imaginacją lub podawane choćby okruchów ekstatycznych psychozwidów moŜe prowadzić

do cięŜkich dewiacji i jest surowo zabronione".

Przechodzą od jednego stoŜka do drugiego, wędrują od domu do domu, zaglądają do

wnętrz, urządzonych odpowiednio do zaplanowanego dla nich rozkładu zajęć w kolejnych

dniach tygodnia. Poniedziałek jest dniem pracy fizycznej, Wtorek dniem lektury, Środa -

sportu, Czwartek - nauki, Piątek - przyrządzania strawy, Sobota higieny osobistej, zaś

Niedziela jest dniem odpoczynku i miłości.

Chwyta Kobietę za rękę i wyciąga spomiędzy kuszących wygodą domów, spomiędzy

białych wieŜyc zwieńczonych energochłonnymi kielichami rozchylanych kwiatów, z terenu

specjalnie dla nich wybudowanej menaŜerii, w której nieznane moce, władające tą obcą

planetA, zaplanowały hodowlę homo sapiens. Ma ciepło jej dłoni w swojej, muska wzrokiem

jej drobne, dziewczęce kształty zdając sobie sprawę, Ŝe kiedyś lubił właśnie takie kobiety, ale

teraz nie potrafi wykrzesać z siebie niczego ponad odruch niechęci. Wydaje mu się, Ŝe jej

nagie ciało opryskane zostało nieczystościami.

W liliowym zmierzchu piekielnego raju miota się bezsilnie wokół leja wypełnionego

bagienną mazią, szukając sposobów na rozpoznanie przeciwnika. Pyta i prosi o radę

wszystkich: martwych towarzyszy pięćsetletniego oczekiwania, Katty, Kevina, ojca. Wreszcie

pojmuje, Ŝe jest zupełnie sam z półobłąkaną Kobietą, sam na Ziemi i sam w realnej,

otaczającej go rzeczywistości. I Ŝe zupełnie sam musi dźwigać cięŜar wszystkich problemów

tej rzeczywistości,

Jak zgłębić istotę Nemezis? Jak pokonać wroga? Na natrętnie powracające pytania

„jak?" ma dziesiątki odpowiedzi dostrzega dziesiątki dróg, z których kaŜda prowadzi da

nikąd.

Ciemność odejmuje kształty wzgórzom i drzewom, mrok na samej krawędzi nocy

kaŜe im przybrać postacie strzyg i wampirów, nurkujących. w szarym powietrzu w

poszukiwaniu krwawych pereł.

Czekając na wzejście KsięŜyca, MęŜczyzna przysuwa się do Kobiety, jednakŜe na tyle

tylko, Ŝeby czuć pulsujące ciepło jej ciała. Tak jest lepej.

I wtedy, leŜąc zagrzebany w kołdrę z suchych liści, niespokojnie przyglądając się

migotliwym gwiazdom, po raz pierwszy myśli nie o tym, jak rotwiązać zagadkę, tylko wprost

- kim jest Nemezis. Zwyczajnie i po prostu, me szukając nie istniejących dróg dojścia próbuje

od razu przenieść się do wnętrza sanktuarium poznania.

Ona jest piękna jak maska bogini, lecz obca, jej oczy są piękne Lecz martwe jak

szkatuły brylantów. Ona jest maską. Ona krzyczy gniewnie: I ty śmiesz nazywać się

MęŜczyzną! Ona jest kobietą.

Ona znika w trawach, rozpływa się pośród czystej zieleni, jak róŜowa mgła przesiąka

przez sitowie łodyg. Jej postać jest złudzeniem.

Ona, ta prawdziwa Nemezis, ukryta pod maską purpurowej władczyni, jest daleka i

obca, lecz jednocześnie bliska, albowiem powodują nią wybuchy bezzasadnej, ludzkiej

emocji, których bezpośrednią przyczyna są właśnie oni. ludzie. Ona, która od samego

początku dąŜy do kontaktu, usiłuje porozumieć się z nimi, wywołując halucynacyjne zjawiska

optyczne i mamiące wraŜenia dźwiękowe, na koniec, po dopięciu celu, nie ma dla nich nic

ponad kilka syczących pogardą słów. Jej ojcem jest człowiek, a matką...

MęŜczyzna budzi się z fantastycznoproroczych rojeń. Ma obok siebie ciepło ciała

Kobiety i nagle pragnie ją przygarnąć, lecz natychmiast odsuwa się z niesmakiem. Miesiąc

zapuszcza w eteryczną głębię powietrza drŜącą sieć blasku, po której niesie się crescendo

natarczywego dzwonienia.

Klnie cicho i zanurza głowę w gęstwinie zeschłych, nigdy nie butwiejących liści.

Jej ojcem jest człowiek, a matką... czysta myśl, jaźń, wola istnienia przenikająca

ponadświetlnym szlakiem głębie Wszechświata, omijająca zarzewia rodzących się słońc i

całuny stygnących mgławic, szukająca w ogromie pustki choćby śladu, iskry Ŝycia, aby

zespolić się z nim i dać nową szansę rozumnym bytom, światu walczącemu z narastającym

chaosem...

Nie, nie ma innego Ŝycia, a jeśli nawet jest, to zbyt daleko, zbyt odmienne, zbyt zajęte

sobą samym. Wszystko wydarzyło się tutaj, Nemezis powstała z ziemskiej gliny.

Kiedy srebrzyste, rozjarzane od wewnątrz krwawym blaskiem kule ospowatym

nalotem pokryły morza i kontynenty, kiedy cięŜka, czerwona mgła monstrualnym dywanem

zawisła w troposferze, lepkimi jęzorami przylegając do wszystkiego, co Ŝywe i martwe, kiedy

ciało Ziemi uderzył potęŜny strumień zabójczej energii termonuklearnego kataklizmu...

wtedy, moŜe właśnie wtedy... Energia denaturowała białkowe koloidy, kazeinową galaretę.

Lecz wszelkie Ŝycie wymaga energii, nie moŜe bez niej istnieć - decydująca jest jej dawka i

rodzaj. KaŜda forma Ŝycia potrzebuje swojego źródła, z którego mogłaby czerpać.

Straszny krzyk rozdzieranych olbrzymów miast, cicha śmierć przenikanych

niewidzialnym promieniowaniem ciał ludzkich, Ŝar spopielający w ciągu sekundy leśne

ostępy, kłęby piór ptaków, i konających powoli na zrębach nadmorskich skał - oto ponure

epitafium odchodzącego Ŝycia, ale... moŜe jednocześnie pierwszy krzyk noworodka?

Ciało zabitej cywilizacji spoczywało na katafalku zranionego globu: jeszcze Ŝywi i juŜ

martwi ludzie, maszyny i komputery, pomniki i dzieła sztuki, zbiór pół i ćwierćprawd, i.

zamierające uczucia. Wysoko zorganizowana materia. Jeśli Ŝycie ma powstać, natura nie

marnuje takiej okazji - to rozwiązanie absolutnie najprostsze i najbardziej prawdopodobne.

Na zawłaszczeniu gotowych struktur opierała się cała ziemska biologia, a potem cywilizacja".

Rozsuwa powłoki liści i podnosi się. Utysiąckrotniony jęk dzwonków staje się nie do

zniesienia.

- Jestem gotów - mówi ku niebu. które KsięŜyc zasnuł srebrnym oparem.

- Nie - zmysłowy szept otacza go zewsząd - nie trzeba. Nie doceniałam cię. Dam wam

więcej swobody. Pozwolę wam na... miłość. Zdejmę twoje odium z Kobiety...

- Nie musisz nam ma nic pozwalać - jego głos jest twardy i wyzywający - to, co jest

moje, wezmę sobie sam.

Cisza dudni gaucho pod czaszką. MęŜczyzna wie, Ŝe w tej chwili waŜą się ich losy,

lecz jest przekonany, Ŝe tylko walka uchroni jego i Kobietę przed losem zwierząt

hodowlanych, bydła zarodowego, szczegółu krajobrazu.

- Mogę cię zniszczyć - syczy Nemezis - jak nędzną kupę galarety, jak..

- Nie - przerywaj pospiesznie. PoniewaŜ wciąŜ boimy się o własną egzystencję. Nie

usuniesz swoich protoplastów, bo mogą ci być jeszcze potrzebni.

- Więc dam wam Ŝyć, a nawet mnoŜyć się, Ŝeby potem poukręcać wam głowy -

szydzi.

- Ostrzegam cię, Nemezis. Dysponuję bronią, której nie znasz. Lecz uŜyję jej dopiero

w walce.

- Więc walczmy!!

MęŜczyzna wie, Ŝe powoduje nią w równym stopniu nieprzeparta ciekawość, co

wściekła Ŝądza niszczenia. „Jest bardziej człowiekiem, niŜ sądziłem" - mówi do siebie.

- Jeśli zostaniesz pokonana, zastawisz nas w spokoju. Na zawsze. I opuścisz tę

planetę.

- To będzie trudne, ale moŜliwe śmieje się skrzekliwie. - Wybieraj broń, kazeinowy

wojowniku.

- Nie masz innych propozycji?

- Dobrze! Przesuń więc górę, wytwórz jezioro, wprowadź planetoidę na orbitę

wokółziemska . Ja zawsze zrobię to lepiej - jej głos nasączony jest pogardą.

- To wymagałaby długiego czasu. Teraz mogę oferować ci tylko swoje myśli.

- Więc oblicz odchylenie orbity Plutona pod wpływem pojawienia się masy tysiąca ton

w miejscu, w którym stoisz. Które z nas zrobi to dokładniej, zostanie zwycięzca. Albo -

zawiesza głos - odnajdź krańce Wszechświata, sens istnienia lub pozaziemskie Ŝycie.

- śycie?

- Tak. Jeśli wskaŜesz punkt na niebie, jestem w stanie sprawdzić wiarygodność

hipotezy. Jeśli ja go wskaŜę, udostępnię ci konieczne metody obserwacyjno-obliczeniowe w

celu weryfikacji.

- Dobrze. Trzy dni wystarczą...

- Jeden dzień, zachłanny zdobywco. Jutro, o tej samej porze, znany będzie wynik. Jeśli

nie, uznam twa broń za niegodną mojej. JuŜ teraz szykuj się do swojej właściwej roli,

mieszny Ŝołnierzyku, namiastko MęŜczyzny.

MęŜczyzna delikatnie gładzi biały łuk ramienia Kobiety, potem ostroŜnie, tak, Ŝeby

nie obudzić śpiącej, przyciska usta do jej puszystych włosów. Cicho wstaje i odchodzi w

kierunku zamglonych szarym świstem wzgórz.

Rosa jest ciepła, powietrze parne i aksamitne, trawa miękka spręŜysta. Raj,

prowadzący do piekła.

Gdy staje na grani okalających dolinę wzgórz, oślepia go powódź promieni

słonecznych, zalewających rozległą arenę.

I wtedy po raz pierwszy odczuwa zimne ukłucie lęku. On, jakimś cudem ocalony z

pogromu, wyklęty z ludzkiej społeczności banita, człowiek średni pod kaŜdym względem,

staje naprzeciwko ponurych mocy, w niezrozumiały sposób kształtujących oblicze planety,

dysponujących potęŜnym potencjałem poznawczym, wyzwalających u niego dowolnie

sterowane przywidzenia; i halucynacje, nawiązujących kontakt bezpośrednio z jego psychiką.

Nie ma przecieŜ Ŝadnych szans, zostanę poniŜony i zdruzgotany; a była przecieŜ chwila, w

której mógł uzyskać spore ustępstwa.

Z cięŜkim sercem zstępuje po kamiennych schodach w stronę świecącego odbitym

słońcem piasku areny. Po lewej stronie na trybunach tłoczą się juŜ widzowie; mimo oddalenia

ich twarze rysują się z niezwykłą wyrazistością. Są tam wszyscy: uśmiechnięta Katty,

rozgestykulowany Martin, spokojny ojciec, siwa matka, koledzy z batalionu, z uczelni, ze

szkoły. Grube ciotki rozsiadły się wygodnie, pogryzając kruche ciastka wprost z

celofanowych torebek, wujowie, dziadowie i pradziadowie z rozczesanymi na boki brodami

popijają piwo z glinianych dzbanów, dalekie krewne pod białymi parasolkami, ściśnięte w

taliach do szerokości pięści, knechci w szerokich sukiennych płaszczach, wąsaci panowie

przy szablach, smutne zakonnice, które przysiadły skromnie jak - młode wrony,

rozwrzeszczany tłum w obszarpanych tunikach - wszyscy przyszli i są tutaj, podnoszą ręce i

krzyczą na znak, Ŝeby zaczynać.

Po prawej stronie amfiteatru miejsca zajmuje Nemezis w tysiącu siostrzanych wcieleń

- boginie przysiadły dumnie wyprostowane w równych odstępach, usta mają zaciśnięte w

grymasie upartej zaciętości, szeroko rozwarte, nieruchome oczy świecą brylantowym

blaskiem w obcych maskach ich pięknych twarzy, a szkarłatną materię sukni szarpią

gwałtowne porywy wiatru.

W zrytym setkami stóp piasku areny leŜą na wpół zagrzebane szkielety, sterty

zdruzgotanych Ŝeber i piszczeli, wypolerowanych przez ostre drobiny kwarcu i wiatr do

błyszczącej gładzi. Białe kule czaszek patrzą pustymi oczodołami, wyszczerzając

poszczerbione klawiatury zębów w zastygłym grymasie nienawiści. Zaplątane w wiązanki

powykręcanych kostek nadgarstków wyłaniają się z kopnego piasku sczerniałe buławy,

połamane dzidy, fragmenty łuków, kusz, proc i tarcz.

MęŜczyzna posuwa się powoli i ostroŜnie, ciepły piasek miękko obejmuje mu stopy i

kostki, z ledwie wyczuwalnym oporem dopasowuje się do ich kształtów. Przyklęka koło

szkieletu, wygiętego w łuk w nagłym paroksyzmie przedwiekowego bólu. Spomiędzy

poczernianych kości wyjmuje błyszczący złotem miecz.

Teraz czuje się pewniej - jego kruche ramię ma swój pazur, swoje Ŝelazne

przedłuŜenie. Zdaje sobie sprawę, jak śmieszne jest to zadufanie dla Nemesis, przyczajonej

obok w utysiąckrotnionym odbiciu i obmyślającej śmiertelny cios, lecz ściskany w dłoni

kawałek metalu mimo wszystko dodaje mu otuchy.

Na trybunach po lewej strony areny podnosi się gardłowy wrzask zniecierpliwionego

tłumu, głodnego głodem drapieŜcy. W atawistycznym odruchu dłoń MęŜczyzny sama zaciska

się na rękojeści miecza. Po prawej stronie wiatr łopocze tysiącem szkarłatnych trenów.

MęŜczyzna mija szczątki rozbitych murów fortecznych i odlane z brązu armaty,

których krótkie i szerokie lufy wypełnia piasek. Obchodzi leje po bombach, poplątane

gąsienice rozbitych czołgów i coraz gęstsze lasy krzyŜy. Wreszcie trafia na sczerniały

bunkier, którego zewnętrzna powłoka stopiła się na kamienne szkliwo i przykryła zwalistą

bryłę błyszczącą polewą, spływającą poŜółkłymi sopłami aŜ do poziomu gruntu, do małych

kałuŜ zastygłej magmy.

Dalej jest juŜ tytko czysty, biały piasek, którego powierzchnię wiatr naznaczył

misternym wachlarzem długich smug, dziewiczy piasek, nigdy nie tknięty ludzką stopą.

Chwila wahania jest krótka - MęŜczyzna odciska w nim swoje ślady.

Krzyk gawiedzi cichnie, pewnie wszyscy wstrzymują oddechy w napięciu

oczekiwania. A moŜe poszli, znikli, przestali istnieć, nigdy nie istnieli? To nie jest teraz

waŜne.

Nagle w pobliŜu zatrzepotał szkarłatny ptak - Nemezis idzie obwieścić mu swoje

zwycięstwo! Nie, to złudzenie, to tylko słońce czerwonym piętnem naznaczyło jego powieki.

MęŜczyzna kładzie się, piaskowe łoŜe miękko przyjmuje jego ciało, formuje się dla

niego. Myśli, w jaki sposób przywołać ICH obecność, lecz zaraz śmieje się sam z siebie.

Poprzez zamknięte powieki kieruje wzrok wprost w oślepiający blask nieba, któremu chce

wydrzeć tajemnicę.

Słońce razi go coraz mniej, dumne w swojej rozjarzonej koronie usuwa się na bok,

dając miejsce przepastnej głębi. Płaski na początku firmament zapada się, zasłona niebios

umyka w przestrzeń, zostawiając w swojej ucieczce plejady gwiazd, zawieszając roje

ogników w ciemnym przestworzu.

Niewidzący wzrok, jak wyzwolony z ciała duch, błąka się w imaginacyjnej wędrówce

od gwiazdy do gwiazdy, obejmuje intuicyjnym wyobraŜeniem błękitne mgławice i nalane

cięŜką czerwienią słońca, z daleka szpieguje supernowe i kolapsujące giganty. Poszukuje

planet i widzi całe ich konstelacje: zielone, Ŝółte i wynurzające się z głębokiego fioletu globy,

zasnute miękkim woalem mgieł lub gniewnie plujące wulkanicznym popiołem ze swoich

ospowatych twarzy. Czasami słyszy daleki kobiecy szept - matki? Katty? Nemezis?: to tutaj,

to tutaj... Lecz wędruje dalej, niepewny i nieufny, uczący się dopiero siebie i świata.

Wreszcie przystaje - coś w nim drgnęło, nagle ma pewność, Ŝe bo jest właśnie to

jedyne miejsce..., lecz natychmiast osacza go rój wątpliwości, uczucie niemocy rozmazuje

ostrość widzenia - to obezwładniające zmęczenie. Nie ma juŜ sił, wyczerpał je do cna w

nierównych zmaganiach, w kompromitującej walce olbrzyma z karłem. Opuszcza złotą jak

słońce planetę w podwójnym układzie starych, rozdętych gwiazd, ucieka przed ścigającą go

strefą firmamentu, zagarniającą ciała niebieskie jak gigantyczna siatka chwyta zagubione

motyle, i juŜ oślepia go blask Słońca, odciskający się czerwonym piętnem pod bolącymi

powiekami.

Przegrał. Gorycz poraŜki łączy się z palącym wstydem: musi teraz powrócić do swojej

Kobiety i poprowadzić ją do rezerwatu, do klatki, do ludzkiej stajni.

Krzyk potęŜnieje, radosną falą podniecenia uderza. w pogodne niebo. JuŜ biegną do

niego: na czele Mattin, potem Katty, a za nimi wszyscy chłopcy z batalionu. Ściskają go i

całują.

- Byłeś wspaniały.

- Nigdy nie przypuszczałam...

- Nie zawiodłeś nas.

- ZwycięŜyłeś!

Amfiteatralnie wzniesione trybuny pustoszeją. Postacie robią się przezroczyste, przez

chwilę jeszcze tańczą wokół niego jak duchy, wreszcie znikają, pozostaje tylko rozfalowane

upałem powietrze. Jest gorąco! CzyŜby został wygnamy z raju za to, Ŝe wygrał?

ZwycięŜył! Ziemia jest jego. Wszystkie zjawy i upiory muszą ją opuścić. Opuścić na

zawsze.

MoŜe on sam jest upiorem? Miałby skazać się na banicję, tym razem własnym

dekretem? Właściwie czym duchem jest Nemezis? Rój niegodnych zwycięscy wątpliwości

osacza go bolesnym kręgiem.

On, wieczny gladiador, jest juŜ zmęczony. Powstaje, waŜąc miecz w dłoni, po czym

odrzuca ostre Ŝelazo daleko wstecz, aŜ za roztopiony w atomowym ogniu bunkier. I wtedy po

raz pierwszy przenika go radość, płynąca z głębokiego spokoju. Wie, Ŝe spełnił swoją misję.

- ZwycięŜyłeś - mówi Nemezis. Stoi kilka kroków za nim, jej kształtne stopy wchłania

piasek, gwałtowny wiatr szarpie szkarłatną suknię, która łopocze jak Ŝagiel.

- To nie jest juŜ istotne. Nie ma zwycięzców i zwycięŜonych. WaŜne jest to, Ŝe ja

przed chwilą... uniknąłem klęski. Klęski najgorszej z moŜliwych.

Wypełnia go wspaniały, radosny spokój, pełen ciekawości dobrego jutra..

- Ty jesteś Nemezis, córa człowieka i termonuklearnego huraganu energii. Lecz

kimkolwiek byś była, zadałbym teraz to samo pytanie: czy na twojej drodze mógłby cię

wspomagać dar ludzkiej imaginacji?

- Ty jesteś człowiekiem, jednym z moich protoplastów. - Diamentowe oczy Nemezis

płoną ciepłym blaskiem.

- Powiedz mi, czy na twojej drodze mógłby cię wspomagać mój dar obserwacji i

analizy?

Powietrze nagle staje się łagodne i aksamitne, gorące kleszcze upału puszczają, wiatr

cichnie, a piasek znów delikatnie pieści stopy.

Wskroś areny idzie ku nim Kobieta, MęŜczyzna wychodzi jej naprzeciw. I chociaŜ

posiadł ją ostatniej nocy, wie, Ŝe przynajmniej na początku nowej drogi ustrzegł się grzechu

pierworodnego.

W chwili kiedy ostatnie tchnienie zimy zastępował wiosenny wietrzyk, blade światło

słoneczne nieśmiało lizało poszarzałe spłachcie śniegu, a gałęzie obsiadły brzemienne pąki

wyglądające jak brązowe, rozkładające skrzydła chrabąszcze, na świat spadła

szkarłatnofioletowa zasłona.

JuŜ na długo przedtem coś wisiało w powietrzu. Przez chmury przesiąkały

pomarańczowe plamy, jęczące dalekimi grzmotami niebo fosforyzowało zabłąkanymi

zorzami polarnymi albo na tle gwiezdnego firmamentu pojawiały się nagle półprzejrzyste,

falujące welony lub ruchome kurtyny z czerwonego jedwabiu, zbliŜające się do ziemi

spokojnym ruchem opadających w bezwietrzny wieczór płatków śniegu, lecz owe

efemeryczne kształty zanikały, rozpływały się, rozpuszczały w gęstniejącej atmosferze ulic i

placów, jeszcze zanim zdołały dotknąć lśniących wilgocią trotuarów. Tym razem jednak stało

się inaczej .

Wiekowy odłoŜył księgę, której szlachetna Ŝółć starych stronic nagle powleczona

została kłującym cynobrem, Trunkowy z niedowierzaniem uniósł szklanicę z tanim białym

winem, obserwując rubinowy napój dorównujący barwą szlachetnemu burgundowi, Chciejec

siłą wyobraźni wyczarował na ścianie swojego pokoju róŜowe, eksponujące wszystkie

wdzięki ciało, natomiast Łebski zaraz ujął karminową słuchawkę i rozpoczął telefoniczne

zbieranie informacji, niezbędnych przy wypracowywaniu odpowiedniego do nowej sytuacji

planu działania. Szpryca przerwała pisanie artykułu o przyczynach nadmiernej pigmentacji

skóry i z trzaskiem odrzuciła pióro. Horpyna wrzasnęła na męŜa, co on takiego znowu

zmalował. Pączusia doznała szoku na widok swojego płomiennego odbicia w lustrze,

natomiast Dzieciata z rozwianym włosem rzuciła się na poszukiwanie lekarza, albowiem

rozpoznała zaawansowaną róŜyczkę jednocześnie u Jacusia, Agatki i Anulki.

Wiekowy z filozoficzną zadumą obserwował, jak księga zamienia się w bryłę

róŜowego ciasta i zaczyna przeciekać mu między palcami, jak sufit mięknie i spływa po

cianach cielistymi stalaktytami, zaś stół osiada na zwichrowanych nogach, zaplatających się

w rude warkocze. Z niejakim trudem odkleił się od bezkształtnej masy fotela i na próbę zdarł

z siebie płat ubrania, który oderwał się z podobną łatwością, jak odchodzi skórka z

pieczonego jabłka, po czym pomięsił w podłodze z dębowej klepki jak w jesienno-

budowalnym rdzawym błotku usiłując podejść do okna, aby wyjrzeć na świat. JednakŜe

rychło musiał zrezygnować z zamysłu, poniewaŜ ściana zewnętrzna osiadała z duŜą

szybkością, okno jechało w dół niby winda, balkon odpadł juŜ wcześniej, a wybrzuszona

niebezpiecznie podłoga wylewała się na zewnątrz jak eksperymentalnie przyspieszony w

swoim ruchu jęzor lodowca.

Wiekowy, powodowany przeczuciami czy teŜ moŜe nieomylnym instynktem,

wyśliznął się jakoś z mieszkania, wyskubując w zaklajstrowanych drzwiach wystarczająco

obszerną dziurę, i zjechał na tyłku po rdzawobrunatnej glei schodów aŜ na sam dół, wprost w

róŜowe opary kłębiące się tuŜ nad ziemią.

Nawet powietrze było fioletowe, a po amarantowej gładzi nieba gnały jak oszalałe

stada rudych obłoków, utkanych z nastroszonego moheru. Nagie postacie drzew z boleśnie

powykręcanymi kończynami konarów niknęły w podbarwionej czerwienią mgle, a z daleka

płynęła tęskna nuta, wyszarpywana na jednej jedynej strunie jakiegoś monstrualnego

instrumentu, ukrytego głęboko pod ziemią lub poza granicą pałającego ogniem widnokręgu.

- Cześć, Wiekowy - to był Chciejec. Prawie całe ubranie odpadło z niego, tylko

nędzne strzępy utrzymały się jeszcze na ramionach.

- Nieźle cię wzięło - zauwaŜył Wiekowy, nie bez odrazy patrząc na jego spieczoną

skórę.

- Jeszcze nie, nie było do kogo - wyjaśnił Chciejec nieszczerze, odwracając się tyłem.

Budynki zamieniły się w potęŜne góry róŜowej galarety, wsiąkającej szybko w ziemię;

na razie podobne do odpoczywającego stada bajkowych słoni, piętrzyły się wokół zbitych w

gromady ludzi niby groteskowe pomniki nagrobkowe dawnego cywilizacyjnego trudu.

Nadeszły Pączusia z Horpyną - pierwsza z wdziękiem zasłaniała dłońmi to, co miała

najcenniejszego, natomiast druga posuwała się szybko z groźnie podniesioną głową, nie

przejmując się nagością swojego grubokościstego ciała.

- Poszukalibyście czegoś do jedzenia, wy, zwani męŜczyznami - od razu miała

pretensję.

- Nie martw się, i tutaj zorganizujemy sobie zupełnie znośne warunki Ŝycia -

oświadczył Łebski Pączusi, biorąc ją za łokieć i odciągając od zbliŜającego się tygrysim

chodem Chciejca.

Wiekowy ostroŜnie stawiając bose stopy wszedł pomiędzy krzewy, których nagie

witki pokrył róŜowy puch. Ziemię, niebo i cały świat przyprószył rdzawoczerwony nalot, i

choć wszystko było inne, to jednak Ŝycie trwało z uporem przy swoich prawach. Dudniący

jęk szarpanej struny gigantycznego instrumentu nie był juŜ skargą: próbował jakby coś

mówić, przekazywać, wprawiając w wibracje ziemię, drzewa, krzewy i powietrze, bolesnymi

drganiami docierając pod ludzkie czaszki.

Wiekowy usiadł wprost na brunatnej glinie, a wtedy z pęczniejącego w oczach kopca

kretowiska tuŜ przy jego stopach wywalił się miechowato pofałdowany, pręgatoczerwony

wąŜ i zawisł w kołyszącej, wyczekującej pozycji.

- Skosztuj go - obok stał Amarantowy, odziany w róŜową tunikę i kilkakrotnie

okręcony grubym na dwa palce rzemieniem; uśmiechał się, a skóra jego łysej głowy

błyszczała jak powleczona czerwonofioletowym lakierem.

- Kim jesteś kto cię wzywał?

- To jest jadło dla braci i sióstr w znojnej równości ku lepszemu jutru - wygłosił

jednym tchem ignorując pytanie, po czym oderwał zakończenie miechowatego węŜotworu i

spróbował, głośno mlaskając i przeŜuwając dokładnie.

Wiekowy poczuł głód i poszedł w jego ślady; rdzawy miąŜsz przerośnięty był

czerwonymi Ŝyłkami i smakował jak jabłka zapieczone w pszennym chlebie.

- To jest twoje miejsce pracy - powiedział Amarantowy, odgarniając glinę i

odsłaniając fioletoworóŜową płytę. Ty, Mocnotrący Czwarty, pamiętaj: kaŜdemu jadła

według jego tarcia!

Gdzieś zza niewidocznej linii horyzontu niósł się głuchy jęk, tak jakby potęŜny kafar

bił w dzwon ukryty w-głębinie morza. Wibrujący dźwięk metalu układał się w ledwie

rozróŜnialne słowa: z waszej woli, z waaszej wooli...

Amarantowy odszedł i znikł w jakiejś bramce ze zniewolonych wiciokrzewów, tak,

dosłownie znikł, zupełnie jakby zapadł się pod ziemię. Rozśpiewane jękliwym głosem,

kuszące róŜanym przestworem niebo przybliŜało się stale, zdawało się przywalać świat

pozaziemską ułudą, pozostawiając coraz mniej miejsca na Ŝycie.

- Cześć, Wiekowy - to Trunkowy nadchodził rozkołysanym krokiem.

- Mocnotrący Czwarty - poprawił Wiekowy z niepewnym uśmiechem.

- Aha. Ja jestem Drugi. A Szprycę przechrzcili na Dobrzetrącą Pierwszą. Wiesz -

zniŜył swój powleczony alkoholową patyną głos prawie do szeptu - ludzie gadają, Ŝe to

wszystko z naszej woli...

- Nie tylko ludzie - Czwarty wciąŜ słyszał wprawiające ziemię w wibracje dźwięki

dalekiej struny. - Gdy liczba ludności...

- Braci i sióstr - znów poprawił Czwarty.

- No, gdy było nas pięć miliardów, wtedy potencjał koncepcyjny przeszedł w moc

kreatywną, napędzaną siłą woli...

- Pijacki bełkot - spokojnie stwierdził Czwarty. - Nieee... - tamten rozejrzał się

bojaźliwie. Dokładnie tak mówił Amarantowy!

Czwarty wstał i obrzucił wzrokiem równinę - resztki hamującej harmonijny rozwój

człowieczego ducha cywilizacji technologiczno-konsumpcyjnej wsiąkły juŜ w czerwony

piasek i jak okiem sięgnąć, widać było tylko przygięte do ziemi róŜowe grzbiety

Dobrzetrących sióstr i Mocnotrących braci, a górą niósł się potęŜny, zawodzący głos: przez

tarcie do pełni, przez tarcie do pełni...

Sam zaczął trzeć błyszczącą płytkę; po godzinie pracy uzyskał pięć centymetrów

jadalnego węŜotworu. I choć bolały go kark i ramiona, był szczęśliwy, Ŝe mógł zaspokoić

ciskający Ŝołądek głód.

I tak w monotonnym znoju upływały dni podobne do siebie jak czerwone krople

krwawicy, dni wypełnione mozołem, w wyniku którego wytworzona ludzkimi dłońmi energia

spływała w głąb ziemi, kreując zapewne zręby przyszłego raju. Dawny Wiekowy zapomniał o

księgach, myślał tylko o kęsie jadła, podobnie Trunkowy odzwyczaił się od picia, Chciejec od

kobiet, a Szpryca od medycyny naukowej. Tylko Łebski nie odzwyczaił się. Najpierw był

Mocnotrącym Pierwszym, ale wkrótce stał się Bystrzakiem. Nie tarł, tylko chodził i patrzał, a

wzrok wyostrzył mu się tak dalece, Ŝe z ruchu warg umiał czytać słowa, a z wyrazu oczu -

myśli. A juŜ szczególnie zajadle tępił małe, zielone roślinki. które czasami wysuwały spod

kamieni swoje wątłe pędy. Wieczorami przychodzili Amarantowi i rozrzucali cukierki dla

Supertrących (był to tytuł honorowy i przechodni), a ci walczyli o nie jak zwierzęta. Raz, z

okazji Święta Czerwia Pierwszego, rozdawano puchary czerwonego wina, co wydusiło łzy z

oczu byłego Trunkowego. Natomiast róŜnych niedotrzaków i tych, których swoim bystrym

wzrokiem wskazał Bystrzak, Amarantowi częstowali tylko razami skórzanych rzemieni.

Pewnego dnia, jak mu się zdawało jeszcze bardziej fioletowego od innych, Czwarty

zrobił małą przerwę w tarciu, aby dać odpoczynek obrzmiałym wysiłkiem mięśniom, a takŜe

by rozgrzane i pokryte zrogowaciałą skórą dłonie włoŜyć na chwilę do miski chłodzącej.

Wtedy właśnie, w momencie błogiego rozluźnienia, dostrzegł zielone wąsy wysuwające się

spod kopca gliny jego własnego jadłotworu. Pieściły wzrok odmienną delikatną w odcieniu

barwą, zdumiewały finezją kształtu. Czwarty patrzał jak urzeczony, a efemeryczne pędy

zdawały się wydłuŜać i tęŜeć pod samym jego spojrzeniem.

Ktoś nagle kopnął go w plecy, przewrócił na bok.

- Do roboty, zawszona gnido! - wrzasnął Bystrzak unosząc lśniący krwistym blaskiem

zakrzywiony sztylet. Opuścił go błyskawicznym ruchem i zŜął u nasady kiełek zielonej

rośliny, a rozsypane po klepisku źdźbła natychmiast sczerwieniały od brzegów ku środkowi,

skręcając się w niewidocznym, trawiącym je płomieniu. Wieczorem, gdy ze swoich

podziemnych pałaców przybyli Amarantowi, Czwarty dostał solidną porcję batów i dopiero

wtedy poczuł, jak palący ból porozcinanej skóry rodzi wrogą zawziętość. Dotychczas

przyjmował nową rzeczywistość tak, jak przyjmuje się burzę, deszcz lub wiatr, teraz gotów

był nawet na daninę krwi.

Po południu, w czasie krótkiej przerwy, podczołgał się do Chciejca.

- Posłuchaj, Trzeci, mam pewien plan - szepnął, oglądając się na Bystrzaka.

- ZjeŜdŜaj, Czwarty. Chcę zostać Supertrącym warknął tamten, nie przerywając pracy.

- Będę miał szansę na cukierki.

- Posłuchaj tylko...

- Powiedziałem: zjeŜdŜaj. Jeszcze ci mało po wczorajszym?

Czwarty odpełzł na swoje miejsce, ścigany podejrzliwym spojrzeniem zbliŜającego się

Bystrzaka. Od chwili tej rozmowy wiedział, Ŝe musi zacząć działać sam. Wiedział juŜ takŜe,

co ma robić.

Nadal pracował w pocie czoła, tarł zapamiętale fioletowoczerwoną chłodną płytę, lecz

teraz sił dodawała mu nadzieja, miał swoją wizję. Raz został nawet Supertrącym, ale nie wziął

udziału w walce o cukierki. Amarantowy rzucił mu na odchodnym złe spojrzenie, a potem

długo szeptali z Bystrzakiem, patrząc na niego z gęstoczerwonego cienia plątaniny

wiciokrzewów. Zrozumiał, Ŝe musi działać szybko. JuŜ nazajutrz nadarzyła się okazja.

Jakby specjalnie dla niego, pośrodku gliniastoczerwonej niecki, pojawiła się drobna

zielona plamka. Zawisł na niej spojrzeniem, a wtedy ona zaczęła rozwijać się i rosnąć,

wypuszczała wąsy i liście, tęŜała z kaŜdą sekundą szkarłatnego, trwającego wokół czasu.

Dudnienie cięŜkich stóp - to Bystrzak.

Łomot krwi - to jego własne serce. Dobrze wie, co jest stawką w tej grze. Ale tak juŜ

się składa, Ŝe zawsze ktoś musi być pierwszy.

SpręŜa się do skoku, zdąŜyć lub nie - to kwestia Ŝycia lub śmierci.

Po amarantowym niebie płynie alarmujący jęk szarpanej struny jakiegoś potwornego

banjo, ziemia odpowiada nerwową wibracją.

Biegnie ile sił, jest juŜ u celu. Chwyta zdumionego Bystrzaka za przegub, wytrąca mu

krzywy sztylet z dłoni, obala go na ziemię. W jaki sposób wykrzesał tyle mocy ze starczego

ciała?

Krzyczy raz, drugi, trzeci. Tak głośno, jak tylko potrafi. Osiąga swój cel - wszyscy

przerywają pracę i patrzą, a pod ich spojrzeniami rusza lawina zielonego wzrostu. Tarzają się

z Bystrzakiem w rdzawym cieście gliny, ciała ich są mokre i śliskie jak okrwawione węgorze.

Wszyscy wstają i patrzą.

Zielona roślina jest juŜ gruba jak udo męŜczyzny, malachitowe węŜe łodyg kłębią się

w paroksyzmach eksplozyjnego wzrostu, z trzaskiem otwierają się nowe liście.

Wszyscy sąsiedzi stoją i patrzą, juŜ nadbiegają następni. Rośnie milczący, podniecony

tłum.

Tryskający pióropuszami odnóg zielony gejzer olbrzymieje, wrasta w amarant nieba,

tworzy wstrząsający kontrast barw w szkarłatnofioletowym, przyprószonym rudym pyłem

wiecie.

Dudniący jęk pękniętej struny zamiera w trzewiach ziemi, jego ostatnie, najgłębsze

tony bolesną falą uderzają stłoczonych w szkarłatnym półcieniu ludzi. Jak okiem sięgnąć,

wszędzie kiełkuje zieleń, wybijają źdźbła traw, rozchylają się liście. Jałowa skorupa ziemi.

pokrywała się falującym dywanem.

W chwili w której zieleń przyćmiła fiolet, mroczna kurtyna uniosła się znad świata i

niepodzielnie zapanowała pora roku od pradziejów mająca swoje miejsce w odwiecznym

cyklu Ŝycia: nastała wiosna. Wiekowy siedział pod rozłoŜystym dębem i z lubością

obserwował młode listki i polatujące na tle błękitnego nieba pszczoły. Ciepłe słoneczne języki

pieściły mu nogi. Na kolanach trzymał księgę Wielkiego Mędrca. Ocalała, bo juŜ przedtem

była kolorowa: oprawna w specjalnie barwione deszczułki, kaŜdą stronę nasyconą miała

karminowym wywarem ze staroŜytnych ziół. Wiekowy otworzył ją tam, gdzie była załoŜona,

i przeczytał:

„O Dostojni, bądźcie zapewnieni, Ŝe ja to wszystko ze znaków na Ziemi i Niebie

przewidziałem, a potem spisałem i Ŝe nie była to uknuta zdrada, tak jak niektórzy mniemali,

lecz obcych ziemskim istotom barbarzyńców najazd tak zręcznie uczyniony, aby onym

istotom ziemskim rozum do cna pomieszać i w rozterce tudzieŜ nienawiści do siebie i świata

potem pozostawić, a wszystko to zesłane było ze sfer niebieskich jako kara za niecne postępki

i zbrodnie, jakich człowiek dopuszczał się od zarania dni swoich".

Wiekowy zamyślił się głęboko, albowiem dotychczas zawsze wierzył w słowo pisane.

- Phil... czy wciąŜ utrzymujemy się na środku Rzeki? - głos Heleny był cichy i lekko

zachrypnięty.

- Chyba widzisz - odparł opryskliwie, wpatrzony w falujące na zielonym ekranie linie.

Prawą dłoń zacisnął tak mocno na dźwigni awaryjnego sterowania, Ŝe zbielała, nieruchoma

pięść wydawała się jak wykuta z marmuru.

- Autopilot? - nie wytrzymał Walt.

- Wyłączyłem - Philip równieŜ nie silił się na budowanie okrągłych zdań - za duŜo

obwodów kontrolnych.

Powierzchnia sufitowa sączyła do sterowni mdły, fioletowy blask o natęŜeniu ledwie

wystarczającym do rozróŜnienia poszczególnych przycisków i dźwigni.

W dusznym powietrzu unosił się wciąŜ jeszcze nikły, lecz wyraźnie wyczuwalny

zapach smarów i przegrzanej izolacji kabli elektrycznych.

- Według szacunkowych obliczeń za sześćdziesiąt sekund odnoga C-12 do zastoiska

wokół Czerwonego Karła X-KL-139... - mówiła Lorna powoli i sennie. Walt spojrzał

badawczo na jej siną w tym upiornym świetle twarz. Znowu plynn - pomyślał.

- Włącz komputer! - warknął Philip.

Powolnym ruchem wyciągnęła ramię, dbając o to, by dłoń zwisała luźno, a

wypielęgnowane palce zawijały się lekko ku górze. WciąŜ ta cholerna kokieteria - Walt

poczuł błyskawicznie narastającą wściekłość - ta idiotka nawet w trumnie będzie musiała

wyglądać pociągająco! Kontrolny segment centralnego komputera rozjarzył się błyskami

lamp sygnalizacyjnych - wydawało się, Ŝe wszystko jest w porządku.

- Statek do skrętu w C-12 w kierunku X-KL-139 - Lorna nadal nie objawiała

pośpiechu, a moŜe to tylko nerwy Walta odmawiały posłuszeństwa? - Włącz autopilota -

matowy głos o nosowej, telefonicznej modulacji wypełnił sterownię.

Philip gwałtownie szarpnął dźwignię - kilka tarcz wskaźnikowych rozjarzyło się

zielonym blaskiem. Ostatnia rezerwa - jęknął.

- MoŜliwe wejście w C-12 za dwadzieścia osiem sekund. Sterowanie chwytakami

energii. Prawdopodobieństwo awarii zero koma cztery. Czekam na potwierdzenie.

- Wykonuj manewr!

- Czekam na potwierdzenie...

- Dowódca statku do centralnego komputera: wykonaj manewr wejścia w odnogę C-

12! - Philip prawie krzyczał, zupełnie wyprowadzony z równowagi. Walt nigdy nie widział go

w takim stanie.

- Przejmuję sterowanie statkiem - oznajmił jednostajny, bezosobowy głos. - Będę

meldował na bieŜąco. Pełna gotowość do wykonania manewru. Schodzę z głównego nurtu.

Siedzieli sztywno w fotelach, dłonie nerwowo zaciskały się na oparciach. Dobrze

wiedzieli, Ŝe to ich ostatnia szansa.

- ...dwanaście sekund do zwrotu.

Dalej Rzeka ciągnęła się dziesiątkami lat świetlnych, rosnąc i potęŜniejąc,

nabrzmiewając dopływami z młodych lub ekspandujących słońc, gnała gdzieś w głąb

Galaktyki ogromniejącym strumieniem energii.

- ...dziesięć sekund. Statek na skraju głównego nurtu z dopuszczalną granicą

tolerancji...

Lecz nigdzie po drodze, aŜ do granicy ludzkiej penetracji, nie było tak korzystnego

wyjścia.

- ...sześć sekund...

Opuścić rzekę moŜna zawsze, lecz co w ich sytuacji da wyjście choćby nawet o pół

roku świetlnego od jakiejś gwiazdy?

- .. . trzy sekundy. ..

Wejście do tej odnogi otworzyła im chyba Opatrzność. Tak, Walt modlił się teraz

jakimiś dziwnymi, wymyślonymi na własny uŜytek słowami.

Odnoga i zastoisko energii, z którego wyciekają drobne strumyki, dając początek

nowym rzekom... Cud, po prostu cud, Ŝe właśnie tutaj...

- ...zero!

Teraz. Lecz jeszcze istnieją, trwają w tym cyrkowym, fioletowym świetle, cztery

zastygłe w bezruchu sylwetki, kaŜde z nich ze swoim dzikim, zwierzęcym pragnieniem Ŝycia

dalej, Ŝycia za wszelką cenę, jeszcze choćby przez rok, dwa, moŜe dziesięć... A przecieŜ jest

więcej niŜ pewne, Ŝe juŜ niedługo...

Lecz Ŝyją! Nie rozerwały ich na strzępy potęŜne wiry, których energia mogłaby

zmiaŜdŜyć całe planety, nie zgniotły kruchych osłon statku turbulencje, zawsze występujące

przy kaŜdym rozwidleniu czy dopływie. Przedostali się.

- Jesteś wspaniały, komputerku. Dałabym ci wszystko, czego byś tylko zapragnął -

Lorna pierwsza przełamała zastygłą wokół nich ciszę, pieszcząc długimi palcami wypukłości

osłon lamp sygnalizacyjnych. Jej głos łamał się ze wzruszenia.

Napięcie ostatnich chwil nagle znikło, zamieniło się w euforyczne podniecenie.

- I ja teŜ, i ja teŜ!! - histerycznie piszczała Helena. Rzuciła się na monitory,

rozpłaszczając białe dłonie na ekranach. - No masz, malutki, spróbuj...

- Właściwie dlaczego komputery buduje się bez odpowiedniego osprzętu

pomocniczego? To przecieŜ nic trudnego, mała przystawka... Wszak maszyny zastępują ludzi,

zwłaszcza niektórych... - z Lorny opadła juŜ niedawna ospałość, patrzyła teraz wyzywająco w

stronę Walta.

- No, dość tego, nie szaleć, na miejsca! - krzyknął Philip, rozprostowując zgarbione

plecy i przeciągając się, aŜ zachrupały stawy. - Helcia, skończ zaloty, bo stanę się zazdrosny i

rozwalę tę maszynkę.

- Co z energią? - Walt zaczął przychodzić do siebie. - Do licha! Lorna, natychmiast

wyłącz komputer! otrząsnął się Philip, przerzucając dźwignię autopilota. Dwa sektory zgasły

jak zdmuchnięte nagłym przeciągiem roje świeczek.

- Dobra. Walt, przejmij ręczne sterowanie. Ty jesteś dobry w takich wąskich kanałach.

- Przejmuję - uchwycił dźwignię i uruchomił mechanizm. Zielone oko ekranu

rozbłysło plątaniny przelewających się linii, przypominających delikatnie falujące, smukłe

wodorosty.

- Włącz filtry, duszę się - prosiła Lorna.

- Niema mowy - Philip otarł pot z czoła. - Dopiero za godzinę. Wytrzymasz.

- Sadysta.

- MoŜe mam ująć energii deakceleratorom, Ŝeby nasza ślicznotka mogła odetchnąć

zapachem morskiej bryzy? - tłumaczył Philip swoim sposobem, nie Ŝałując nieszkodliwych

złośliwości.

- JuŜ dobrze, szefie. Wiem, Ŝe jesteś najmądrzejszy. - Zajmij się czymś, na przykład

poczytaj nam o tym Czerwonym Karle - wskazał na ekran.

- Poczytaj...?

- Tak, wieziemy podręczną bibliotekę, przygotowaną właśnie na takie wypadki.

- Mam lepszy pomysł. Prześpię się.

- W porządku. Przynajmniej nie będziesz marudzić. - Czy ja_ teŜ mogę? - Helena

uniosła swoją płaską, bladą twarz, która Waltowi zawsze kojarzyła się z tarczą zegara. -

Chyba nie będę potrzebna...

- Walt...? Philip wolał podzielić odpowiedzialność. - Niech śpią, będziemy zmieniać

się co godzinę. Jeszcze jakieś pół doby i osiągniemy zastoisko, a później skok na orbitę Karła

juŜ kosztem jego własnej energii. - Dobra. Śpijcie sześć godzin - uciął Philip - potem

zmienicie nas. W rejon zastoiska wchodzimy w pełnej gotowości, nie wiadomo, co tam

napotkamy - był wystarczająco ostroŜny, a jednocześnie szybki w podejmowaniu decyzji, aby

zostać zupełnie niezłym dowódcą.

Kobiet nie trzeba było ponaglać - prawie jednocześnie opuściły oparcia foteli i

załoŜyły opaski hipnotyczne. Ciszę sterowni wypełniły ich miarowe oddechy.

Walt pilotował spokojnie, naprowadzając statek ciągle na główny nurt, skąd uparcie

spychały go drobne zawirowania. Umiejętnie omijał większe turbulencje i uskoki, mogące

zagrozić ochronnemu pancerzowi pól siłowych. Plątanina wiotkich linii zamazywała się coraz

częściej, powieki cięŜko opadały na bolące oczy.

- Mów coś - czuł, Ŝe usypia. Olbrzymie napięcie kilku ostatnich dni dawało znać o

sobie.

- Tak, tak - Philip niechętnie uniósł głowę; on teŜ miał dosyć.

- Pamiętasz coś o tym Karle?

- Nic. Kto mógłby przypuszczać...

- No pewnie. Tylko tak pytam. Ja teŜ znam zaledwie jego symbol.

- MoŜemy na chwilę włączyć...

- Nie, to zbyteczne. I tak nie jestem pewien, czy zdołamy pokryć w pełni deakcelerację

aŜ do momentu wejścia na orbitę.

- Jak to, nie jesteś pewien? PrzecieŜ przyspieszenia rozerwą nas na strzępy. Phil, to są

prędkości przyświetlne...

- Nie jestem dzieckiem, nie musisz mi tego tłumaczyć - Ŝachnął się i gwałtownym

ruchem wyłączył i tę namiastkę oświetlenia, która mdłym blaskiem dotychczas napełniała

kabinę. Teraz tylko jeden ekran na zielono barwił ich zmęczone twarze.

- Lorna jest jakby trochę nie w formie - niezbyt zręcznie zagaił Philip. Walt drgnął

lekko, co nie uszło uwadze tamtego.

- Zdarza się kaŜdemu - mruknął. - A kobietom co dwadzieścia osiem dni, nie licząc

okresów melancholii. - Coś taki na nią cięty? - wpadł mu w słowo. - Ona wyraźnie cię lubi...

- A ja, wstręciuch, nie porywam jej natychmiast do łóŜka, pręŜąc męską pierś i nie

sprawdzam się przynajmniej przez osiem godzin na dobę? O to ci chodziło? - Walt był zły, Ŝe

dał się wciągnąć w tę rozmowę.

- Mój drogi - Philip wydawał się zaskoczony jego nagłym wybuchem - uwaŜaj na

stery.

- Nie obawiaj się.

- Wiem, Ŝe to są sprawy osobiste...

- Więc zmieńmy temat.

- ... ale jako dowódca chciałbym ci o czymś przypomnieć - dodał juŜ bardziej

oficjalnie. - Wiesz, dlaczego loty załogowe wykonuje się mieszanymi Ŝeńsko-męskimi

czwórkami?

- Wiem i wszystko rozumiem, ale zrozum i mnie, Phil zmienił ton, mówił teraz na

pozór spokojnie, tak jakby tłumaczył jakiś prosty problem średnio rozgarniętemu uczniakowi.

- To nie jest obowiązek, Ŝaden regulamin ode mnie tego nie wymaga.

- Jego twórcy sądzili, Ŝe wystarczy nie zabraniać. - No i widocznie omylili się,

przynajmniej w tym jednym przypadku.

- Ciekawe... - mówił Philip jakby do siebie. Dotychczas cieszyłeś się sławą niezłego

kobieciarza, no i wasza matrymonialna korelacja komputerowa takŜe wypadła nie najgorzej...

- Takie rzeczy teŜ się analizuje? - Walt spróbował udać zdziwienie.

- Mój drogi - Philip zaczerpnął stęchłego powietrza i zakrztusił się - nie doceniasz tego

aspektu sprawy. Na Ziemi moŜemy bawić się w fałszywą kokieterię, ale tutaj, w warunkach

najwyŜszego obciąŜenia psychicznego i ustawicznego zagroŜenia, liczba stresów musi być

zredukowana do minimum. Psychofizjologiczne potrzeby organizmu powinno się zaspokajać

w maksymalnie moŜliwym stopniu.

- CzyŜbym źle wypełniał obowiązki? - z głosu Walta znów przebijało

zniecierpliwienie.

- Nie o to chodzi. Ty i Lorna jesteście w ciągłym stresie, nie zaspokojeni, błądzicie

myślami daleko, słowne utarczki są na porządku dziennym. Trudno w tym przypadku mówić

o zgranej załodze, choć słuŜbę pełnicie poprawnie. MoŜe nadejść chwila próby, kiedy właśnie

zabraknie nam tego jednego kwantu wytrzymałości psychofizycznej, którą niepotrzebnie

trwonicie...

- A czy nie pomyślałeś o tym, Ŝe gdyby wszystko poszło po twojej myśli, mogłoby

być jeszcze gorzej? śe intuicyjnie bronimy się przed zupełną klęską? śe coś tu nie gra?

- To ty się bronisz - mruknął i zaniósł się suchym kaszlem. - MoŜe jednak włączymy

filtry?

- Mówiłeś, Ŝe za godzinę - odparł Walt ze złością. MoŜe zmniejszysz moc

deakceleratorów?

- Nie rzucaj się, stary. Zrozum, Ŝe ja chcę tylko dobrze i jako człowiek, i jako

dowódca.

- MoŜe byś sam spróbował z obiema, jeśli tak ci to leŜy na sercu?

- To jest wyjście, ale w sumie spowodowałoby więcej złego niŜ dobrego - odparł

powaŜnie.

- Myślałeś o tym? - Walt odwrócił się nagle, na chwilę zapominając o sterach. Czuł

al i najzwyklejszą zazdrość.

- No widzisz - zaśmiał się Philip - sam pomysł cię denerwuje. Nie, nie martw się, nie

będzie tutaj układów trzy do jednego.

- Jest to mi najzupełniej obojętne - burknął i ujął ster. Na ekranie coraz szerzej

rozlewała się czerwona plama zbliŜającej się gwiazdy.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

- Śpią jak zabici - Helena pełnym krytycyzmu spojrzeniem obrzuciła

wypoczywających męŜczyzn. Puściła drąŜek sterowy, który zaczął przechylać się na boki, jak

gotujący się do ataku grzechotnik.

- To zabawne - Lorna mówiła powoli, swoim zwykłym, sennym głosem - ale w trakcie

głębokiego hipnotycznego transu bardzo łatwo byłoby poderŜnąć im gardła.

- Zwariowałaś?! Twoje Ŝarty nie są najlŜejszego kalibru. - JuŜ dobrze, nie będę cię

straszyć. Tylko, widzisz, to niezupełnie był Ŝart. Czasem przychodzą mi na myśl takie

głupstwa.

- Naprawdę zaczynam się ciebie bać. Philip powiedziałby, Ŝe jesteś niezrównowaŜona

psychicznie. - Do diabła z Philipem! Cytujesz go jak wyrocznię. - No tak - westchnęła - o

Walcie nie powiedziałabyś w ten sposób.

- Powiedziałabym dokładnie to samo - odparła chłodno. - Poza tym to nie twój interes.

- Przepraszam - bąknęła Helena, czerwieniąc się lekko, lecz nie spuszczając

ciekawego wzroku z twarzy koleŜanki - nie chciałam cię dotknąć.

- Czym miałabyś mnie dotknąć? - wydęła wargi Lorna. - Co właściwie dzieje się na

zewnątrz? spojrzała w zielonkawe oko ekranu.

- Nic ciekawego. Dryfujemy do brzegu zastoiska. MoŜe zbudzimy naszych panów?

- Tak... nie, na razie nie. Po co?

- No, trzeba wyjść w przestrzeń z tego bajora. - MoŜemy zrobić to same. Nawet

regulamin przewiduje takie sytuacje.

- Lecz tylko wtedy, gdy ryzyko jest mniejsze od jednej setnej.

- Poradzimy się - Lorna przerzuciła dźwignię komputera i podała parametry operacji.

- Ryzyko manewru mniejsze od trzech razy dziesięć do minus trzeciej - meldował

bezosobowy głos limitowane niezawodnością podzespołów statku. Wyjście moŜna rozpocząć

za pięćdziesiąt dwie minuty. Okres trwania manewru: cztery koma pięć. Wielkości czasowe

podane w zaokrągleniu w górę do pół minuty.

- Wyłącz go, szkoda energii.

- Dobrze, juŜ się robi. MoŜe astronom rozejrzy się po okolicy?

- Po co? - Helena wzruszyła ramionami. Nie znosiła, jak ktoś wtrącał się w jej

profesjonalne sprawy. Zresztą jak wszyscy członkowie załogi.

- Ach, chciałam po prostu zobaczyć tego Karła. To takie piękne: czerwone morze

płomieni...

- Co za romantyczny cybernetyk. Powinnaś była zostać poetką - roześmiała się

Helena. - Masz swojego Karzełka - włączyła boczne ekrany. Na jednym z nich zapłonęła

czerwona tarcza gwiazdy.

- Za kaŜdym razem urzeka mnie taki widok. Czy tam, w temperaturze sześciu tysięcy

stopni, mogłaby istnieć jakaś forma Ŝycia?

- Pięciu tysięcy dwustu - poprawiła Helena, odczytując dane. - No, wszystko w

normie. NatęŜenie promieniowania na zwykłym poziomie, obecności meteorów ani obłoków

gazowych nie stwierdzono. Obserwacje poczyniono zgodnie z regulaminem. Zadowolona?

Lorna nie odpowiedziała, wpatrzona w pałający czerwonym blaskiem ekran. Zupełnie

jakby dostrzegała jakieś potwory, przemykające pośród plazmowych chmur.

- Aha, zapomniałam o mapie gwiazdowej. Ale do tego potrzebny mi jest twój

komputer. Hej, zbudź się, marzycielko!

Lorna drgnęła i spojrzała nieprzytomnym wzrokiem. - Oj, naprawdę potrzebny ci... -

mruknęła Helena, lecz w porę ugryzła się w język. - Włącz komputer, cybernetyku.

- Dobrze, nie krzycz tak.

- Helena do centralnego komputera. Symulowany i rzeczywisty obraz mapy nieba na

monitor trzeci komenderowała. - SprzęŜenia sektorowe, przesunięcie fazowe wibracyjne

uruchamiane ręcznie.

- Dlaczego nie puścisz analizatora?

- Za duŜo Ŝre.

- PrzecieŜ za godzinę otworzymy anteny.

- To dopiero za godzinę. Wolę nie ryzykować. Helena dostroiła obraz,

zoptymalizowała wzmocnienie. Gwiazdy rozpaliły się nienaturalnie mocnym blaskiem,

wyglądały jak garście lśniących pereł rozrzuconych po czarnym aksamicie. Po włączeniu

wibratora obydwa nałoŜone na siebie obrazy: rzeczywisty i symulowany, desynchronizowały

się pionowo z duŜą częstością, co dawało wizualny efekt migoczących przecinków w miejscu

niedawnych świetlnych punktów.

To wszystko podoba mi się coraz bardziej - sennie myślała Lorna. Przynajmniej od

strony kolorystycznej: na tle czarnego,, naznaczonego niebieskimi lampkami nieba jasny

węzeł włosów Heleny, z boku zaróŜowiony blaskiem Czerwonego Karła, świecącego z

sąsiedniego ekranu... A moŜe wziąć juŜ plynn? Wtedy w przestrzeni zaczną krąŜyć niebieskie

gazowe latarnie z płomykami jak sople lodu, a włosy dziewczyny rozwieje gorący wiatr od

słońca, buchającego splotami czerwieni ze wszystkich monitorów.

- ...juŜ niedługo. A ta wariatka śpi!

- Słucham? - Lorna z trudem otrząsnęła się z sennego zamroczenia.

- Jeśli myślisz, Ŝe sama wyprowadzę statek z tego cholernego zastoiska, to naprawdę

jesteś w błędzie. Natychmiast budzę Phila i Walta.

- Nie - zaprotestowała słabo. - Poczekaj, juŜ wszystko w porządku. Tak długo

zmieniałaś sektory, Ŝe zdrzemnęłam się trochę.

- Raptem pięć minut. A tak w ogóle to Phil powinien cię zbadać. Wyglądasz

nieszczególnie - Helena patrzyła na nią ze złością.

- Robił to juŜ kilka razy. Nie o takie badanie mi chodzi - uśmiechnęła się Lorna.

- Domyślam się - rozchmurzyła się wreszcie. - No, weź się w garść. Za dziesięć minut

wychodzimy w przestrzeń. Ale zrobimy im niespodziankę! Wskazała na śpiących i po

dziecinnemu klasnęła w dłonie.

Plynn! Trzeba go zaŜyć. Senne otumanienie, powracające falami, to znak, Ŝe juŜ.

Potem wszystko przybierze inne barwy, no i ten blask, chlustający jak przez otwarte w

słoneczny dzień okna! Walt stanie się męski, szeroki w barach, piękny... Musi być dla niego

dobra, cała złość i Ŝal pójdą w niepamięć, kaŜde spojrzenie wywoła dziwny, niepokojący

dreszcz...

- ChociaŜ i tak zbudzą się, mają program - głos Heleny dobiegał z daleka, jakby

przebijał się przez grubą ścianę.

- Ale juŜ po wyjściu. Raz się przeliczyli - odparła _z przewrotnym zadowoleniem.

Wszyscy powoli głupiejemy w tej kosmicznej izolatce - pomyślała nie bez odrazy do siebie i

do nich wszystkich.

- To niemoŜliwe! - podniesiony głos Heleny wpadł w wiercący uszy dyszkant.

- Co? - niezbyt przytomnie burknęła Lorna, lecz zaraz zobaczyła go: na tle

migoczących jak boŜenarodzeniowe świeczki niebieskich ogników lśnił wyraźny, silnie

promieniujący punkt świetlny.

- Przeoczenie przy sporządzaniu mapy? - Jak moŜna nie zauwaŜyć gwiazdy

- ...Helena do centralnego komputera. Sprawdzić punkt o największej jasności w

sektorze E-5 trzeciego ekranu.

- Źródło światła pierwszej jasności gwiazdowej komunikował matowy głos - nie

występujące na mapie symulacyjnej. Sugestie: pomiar odległości i badania teleskopowe.

- Tyle wiem sama. No, moja miła, co o tym myślisz? odwróciła się do Lorny.

- Nowa gwiazda, dotychczas nie skatalogowana? Planetoida?

- Ten Karzeł nie ma planet ani planetoid.

- Teleskop rozbity... ale moŜna próbować zmierzyć odległość.

- Na to teŜ wpadłam. Pierwszy namiar juŜ mam. Zobaczę, moŜe da się uzyskać

szacunkowy wynik. ChociaŜ wątpię, bo przy odległościach tego rzędu... Chwilę

manipulowała przy aparaturze, po czym spojrzała na Lornę nie widzącym wzrokiem, jakby

wypatrywała kogoś daleko za jej plecami.

- I co? - nie była w stanie powstrzymać cisnącego się na usta ziewnięcia.

Helena nie odpowiedziała i znów pochyliła się nad aparaturą. Ciche miauknięcia

sygnalizacji kontaktowej włączanych obwodów układały się w jakąś dziwną, przypadkową

melodię, w kosmiczną kołysankę...

- To coś jest tutaj - jej głos był zduszony, słowa z trudem przechodziły przez gardło. -

Na orbicie wokół Karła, niecałe sto milionów kilometrów od nas.

Lorna czuła wagę wypowiadanych słów, chociaŜ doznania z zewnątrz musiały

przebijać się do niej przez coraz szczelniej zamykającą się powłokę, przez duszny kokon z

gęstej, splątanej przędzy.

Wstała i chwiejnym krokiem przeszła do toalety.

Z niklowanego pudełka wyłuskała sztywnymi palcami małą draŜetkę i włoŜyła do ust.

Nie mogła przełknąć, suchy język z trudem dotykał podniebienia. Wreszcie rozgryzła;

rozlewającą się po ustach gorycz wypłukała pijąc łapczywie letnią wodę wprost z kranu.

Stanęła za Heleną, oparła się o krawędź fotela. W ciemnej tafli ekranu, pośród srebrnych

okruchów gwiazd, widziała siebie: wysoką i smukłą, z dumnie uniesioną głową i ciemną falą

rozpuszczonych włosów. Zdawała sobie sprawę ze swojej urody: była piękna i na Ziemi, i

tutaj. Więc dlaczego... ale to przecieŜ niewaŜne. Zaraz zbudzi go, a potem wystarczy

spojrzenie czy dotyk dłoni, aby odczuwać to samo, co w najbardziej szalonym uścisku. - Co

znalazłaś? - spytała Heleny, patrząc z wyŜszością w jej płaską twarz. I ten kartoflowaty nos,

nie, nie rozumiem, co Phil w niej widzi - myślała z dezaprobatą. Tylko włosy ma ładne, złoto

i szkarłat, rozwiane teraz gorącym wiatrem.

- Ten ob... biekt musi promieniować albo ma olbrzymią powierzchnię - Helena jąkała

się z podniecenia, tym razem nie zwracając większej uwagi na euforyczny stan towarzyszki. -

Ja... kaś nie skatalogowana stacja badawcza? MoŜe boja sygnalizacyjna? Zbudź ich, Lorna,

n... na miłość boską... !

- Nie ma mowy - rzuciła zdecydowanie, siadając w fotelu i zapinając pasy. -

Natychmiast wychodzimy z tego bajora, bo zdryfujemy znowu na sam środek. Lorna do

centralnego komputera! Polecam przeprowadzenie operacji wyjścia z zastoiska energii w

przestrzeń.

- Przyjąłem. Wobec braku szczegółowych instrukcji przeprowadzam najprostszy

wariant manewru. Przejmuję sterowanie statkiem.

- Czyś ty naprawdę zwariowała? PrzecieŜ to jest... niedopuszczalne - Helena aŜ

uniosła się w fotelu.

- Zapnij pasy!

- ...będę meldował na bieŜąco. Rozpoczęcie manewru za cztery minuty. Procedura

standardowa: hamowanie chwytakami energii do szybkości zero względem zastoiska i

wyjście za pomocą napędu fotonowego. Uwaga: stan zapasu energii krytyczny. Wyjście na

minimalnej prędkości, czas trwania: piętnaście minut... - PrzecieŜ naleŜy ogłosić gotowość

drugiego stopnia! Prz... ed nami nieznany obiekt.

- Przyjmuję pełną odpowiedzialność. Nie moŜemy odwlekać ładowania baterii.

- To ty mówisz o odpowiedzialności?!

Popatrz na siebie... - nie wytrzymała Helena.

- Nie dyskutuj - Lorna tylko nieznacznie podniosła głos. - Phil zrobiłby w tej sytuacji

to samo. śeby cokolwiek przedsięwziąć, musimy jak najprędzej mieć energię. Inaczej

jesteśmy tylko unoszoną przez prąd łupiną. Zaś jeśli chodzi o myślenie, robię to teraz

znacznie sprawniej od ciebie i świetnie o tym wiesz zakończyła, akcentując ostatnie słowa.

Helena zacisnęła dłonie, lecz przemogła się i zapięła pas. W kabinie zawisła cięŜka

cisza.

Czerwony blask, wypełniający sterownię, był jak łuna dalekiego poŜaru. Lorna przez

półprzymknięte powieki widziała pełgające po ścianach i suficie płomienie, liŜące pulpity i

ekrany, wysuwające gorące języki w ciemną przestrzeń, w stronę rozsypanych pośród czerni

brylantów... Walt... gdzie on jest teraz, chciałaby dotknąć jego szerokiej, włochatej piersi,

unoszonej miarowym oddechem...

- ...Uwaga, za pół minuty uruchamiam silnik fotonowy. Wszystkie konieczne do

przeprowadzenia manewru podzespoły pracują normalnie. Uwaga, za dziesięć sekund

uruchamiam silnik....

Zaraz znajdą się w przestrzeni i będą mogli rozłoŜyć _ potęŜne lustra pól, chłonących

energię. Promienie Karzełka przydadzą się na coś, zamiast ginąć w dalekiej pustce - ułoŜyła

wygodnie głowę i rozluźniła mięśnie. Niewielkie, lecz ostre szarpnięcie, niecałkowicie

skompensowane przez deakceleratory, lekko podrzuciło jej bezwładne ciało, przeniknęło

nerwy skurczem strachu, spłynęło gorącym prądem po brzuchu, aŜ zabolało dziwnie i

piekąco, ale jeszcze nie była to rozkosz, bo zbyt wiele miała w sobie lęku.

- ...Statek opuścił zastoisko energii i znajduje się w wolnej przestrzeni. Manewr

przebiegł bezawaryjnie...

- Lorna do centralnego komputera: rozepnij maksymalną liczbę pól energochłonnych

do ładowania baterii.

- Rozpinam dwa pola, mechanizmy trzech pozostałych wymagają naprawy.

Przystępuję do ładowania baterii. - MoŜesz ich budzić - pozwoliła Helenie, która i tak juŜ

klęczała przy fotelu Philipa, ściągając z jego głowy hipnotyczną opaskę.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

Wisiała przed nimi jak wielka dojrzała brzoskwinia, lekko spłaszczona Ŝółta kula

skąpana w jasnym cynobrze, z bladymi, przesiąkającymi od wewnątrz, rozmytymi plamami

rumieńców. Jej dziwnie gładką, nie zrytą meteorytami i nie pokruszoną erozją powierzchnię

otulała gruba warstwa cięŜkich, mało aktywnych gazów.

- Co o tym sądzicie? - spytał ostroŜnie Philip zaraz po dokonaniu wstępnych

obserwacji.

- Nie skatalogowana planeta - Helena lubiła zabierać głos jako pierwsza.

- To jasne - Ŝachnął się. - Co więcej?

Lorna zajęta była głównie Waltem, ale równocześnie bezwiednie śledziła wątek

prowadzonej rozmowy i obserwowała wyświetlane na ekranie wyniki automatycznie

prowadzonych badań i analiz. Jak zwykle w tym stadium pobudzenia, wszystkie zmysłowe

kanały percepcyjne miała szeroko otwarte. Odezwała się głębokim, lekko drgającym głosem.

- Według mnie istnieją tylko trzy moŜliwe wyjaśnienia. Po pierwsze: planetę z jakichś

bliŜej nie określonych powodów pominięto przy sporządzaniu mapy Kosmosu...

- Bzdura - wpadł jej w słowo Walt. - Przeoczenie globu takich rozmiarów jest

niemoŜliwością.

- Lorna nie mówiła o przeoczeniu - wtrącił Philip. Chodzi o pominięcie, co jest

znacznie szerszym pojęciem.

- To teŜ nie wydaje się logiczne. Dalekich kosmicznych ekspedycji juŜ od dawna nie

dzieli się na cywilne i wojskowe. Dysponujemy zawsze pełnym zasobem informacji.

- Istnieje teŜ ewentualność - Lorna mówiła półgłosem, jakby do siebie -

przechwycenia globu przez Karła juŜ po sporządzeniu mapy. Planeta mogła być kosmicznym

podróŜnikiem lub przybłędą, zaleŜnie od punktu widzenia.

- Tak, to jest moŜliwe. Trzeba porównać składy chemiczne planety i gwiazdy - Philip,

zafrasowany, pocierał dłonią policzek.

- Dotychczas nie ustalono definitywnie, czy nasz KsięŜyc został kiedyś przechwycony

przez Ziemię, a wy chcecie tutaj... - Walt był wciąŜ kontra.

- Tutaj problem moŜe być prostszy - uciął Philip. Jaka jest trzecia hipoteza? - zwrócił

się do Lorny.

- Trzecia mieści w sobie wszystkie pozostałe, na których przedstawienie nie stać nas w

tej chwili wydęła wargi w bezgłośnym uśmiechu. - Bo chyba nie sądzisz, Ŝe właśnie

dotarliśmy w tych dywagacjach do granic pomysłowości Natury?

- Nie czas na zabawę w słowa - burknął Walt. - Co robimy?

- NaleŜy skompletować standardowy zespół danych o planecie i po powrocie nanieść

go na mapę. To chyba nasz obowiązek - Helena nie miała wątpliwości.

- TeŜ tak myślę - przytaknął Philip. - Tym bardziej Ŝe automaty nie uporają się tak

szybko z usterkami naszego statku. Paskudnie nam się wtedy dostało. Czy są pytania?

- PoniewaŜ i tak nie mamy co robić, moŜemy rozszerzyć program badań - znów

zaproponowała Helena. - Na przykład: zejście załogowe...

- Jak będzie po co - Walt wzruszył ramionami. Automatyczne sondy zwykle

wystarczają w zupełności. - Nie zapominajcie - Lorna odkaszlnęła, daremnie usiłując pozbyć

się chrypki - Ŝe mamy do czynienia z nieco zagadkową planetą, która pojawiła się w tym

miejscu nie wiadomo skąd.

- No właśnie. MoŜe w środku aŜ roi się od myślących, ale jadowitych jaszczurek albo

wściekłych pasikoników? - zaśmiał się Walt, a Helena zawtórowała mu piskliwym głosem.

- Na wszelki wypadek zastosujemy dodatkowe środki ostroŜności - wkroczył Philip. -

No dobrze. Zaczynamy od sondy. To potrwa parę minut.

Lorna stanęła tuŜ za Waltem, delikatnie objęła oparcie jego fotela. Zdawało się jej, Ŝe

dłoń ledwie muskająca silne, męskie ramię sama przenika pod cienką materię koszuli,

prześlizguje się po gładkiej skórze, chłonie ciepło napiętych mięśni. Trwało to chwilę,

sekundę, a moŜe minutę, godzinę?

Otrząsnął się niecierpliwie, jakby odganiał natrętną muchę, lecz to przelotne

dotknięcie wystarczyło jej, aby sufit, ściany i aparaturę pokryły niecierpliwie pełgające jęzory

płomieni, aby Czerwony Karzeł napuścił przez otwarte monitory czeredę niesfornych

gnomów, pilnie strzegących zakazanego, upragnionego skarbu. Pod czaszką, w tyle głowy i

na skroniach, poczuła znajomy ucisk, powodujący zamazanie postrzeganego obrazu.

- Zrobić ci kawy? Mamy przecieŜ przerwę w programie - obcy głos przechodził przez

jej gardło, ze zdziwieniem słuchała melodyjnych, głębokich dźwięków, pokrytych delikatną

patyną zmysłowej chrypki, które posłuszne komu? czemu? układały się w głoski, sylaby i

słowa.

- Dziękuję. Nie mam ochoty - aŜ skuliła się, obronnym gestem wciągnęła głowę w

ramiona, przygarbiła plecy. Lecz przed dudniącym głosem nie było schronienia,

rozbrzmiewał bowiem we wnętrzu jej głowy, targał brutalnie pajęczą konstrukcję ucha

wewnętrznego, wbijał się kaskadą grzmiących dźwięków w sam środek mózgu.

- A moŜe jednak, i tak tam idę, sama mam ochotę prosiła nie dając za wygraną,

zniŜając głos do szeptu nabrzmiałego pokorą i niepokojem.

- Sam sobie zrobię, nie potrzebuję kelnerki - Walt podniósł się gwałtownie, boleśnie

przyciskając jej dłoń do oparcia. Syknęła bardziej po to, by zwrócić jego uwagę.

- Przepraszam - mruknął, będąc juŜ w połowie drogi do kuchni. Poszła za nim sztywno

jak automat, odprowadzana uwaŜnym spojrzeniem Philipa i Heleny. - Wariatka - szepnęła

odrobinę za głośno.

- Raczej biedna kobieta - Philip próbował mówić spokojnie, lecz głos drgał mu

wyraźnie, połykał i zniekształcał głoski. Starał się opanować, ale za kaŜdym razem sceny,

rozgrywające się między Waltem i Lorną, łączące w sobie elementy widowiska walki

kogutów i pokazu erotycznego na Ŝywo, takŜe u niego budziły jakieś atawistyczne popędy i

Ŝą

dze, trudne do jednoznacznego zdefiniowania.

Lorna, słaniając się lekko, z rękami bezwładnie jak u szmacianej lalki puszczonymi

wzdłuŜ tułowia, pieściła wzrokiem swojego Walta, uświęcała kaŜdy jego trywialny ruch.

Mitologizowała postać przeciętnego męŜczyzny, ciskała się w oparach narkotycznej wizji jak

ryba w płytkiej, mętnej wodzie, rozpaczliwie poszukująca wyjścia na pełne morze.

Przepełniała ją zwielokrotniona miłość i gorycz smutku, stanowiącego nieodłączne

dopełnienie kaŜdego prawdziwego uczucia.

- Dlaczego, Walt? PrzecieŜ moglibyśmy... - zbliŜyła się, widziała jego twarz w

deformującym powiększeniu, kaŜdą zmarszczkę w kącikach oczu i kaŜdy niewygolony

włosek.

- Bo nie - odparł ze śmieszną złością. - Widocznie te rzeczy juŜ mnie nie bawią.

Patrzyła jak urzeczona w szparki jego oczu, przenikała przez ciemną chłodną taflę

okolonej tęczą źrenicy, jak wygłodniały motyl piła nektar z tego tylko na moment

rozchylonego kielicha nie czując, jak bardzo się poniŜa.

- A wszystkie twoje Ewy, Marie, ElŜbiety i Anny?

- To było. Rozumiesz?! - zbliŜył twarz, na powiekach połoŜył się ciepły powiew

oddechu. Mówił coś jeszcze, czy krzyczał, ale nie słuchała, nie chciała rozumieć, waŜna była

juŜ tylko jego bliskość, ciepło, zapach, smak skóry... Opadła całym cięŜarem, a raczej runęła

naprzód, jak nurek rzuca się w morską otchłań. I tylko gdzieś po powierzchni świadomości

błąkała się z trudem torująca sobie drogę myśl, Ŝe jeszcze nigdy tak nie było, Ŝe dzieje się coś

dziwnego... MoŜe jej roztrzęsione wtedy palce nie oddzieliły odpowiedniej dawki? Ale co

tam, moŜe i moŜe... to niewaŜne, teraz nadchodzą chwile istotne, przełomowe. Wzbiera w niej

wulkan, który spali nerwy, mięśnie i wnętrzności, lecz jeszcze przedtem w szalonej sekundzie

kulminacji skręci je w ekstatycznej konwulsji.

- To juŜ przechodzi wszelkie granice - Walt był naprawdę wystraszony, podnosząc z

podłogi bezwładne ciało dziewczyny. Krew z jej rozbitej wargi mieszała się ze spływającymi

po policzkach łzami. - Phil, zrób coś wreszcie! Jesteś w końcu lekarzem i dowódcą tej

cholernej ekspedycji! - krzyczał bezradnie.

- Załoga na miejsca! - z głosu Philipa przebijało podniecenie. - Na monitorze

centralnym obraz z sondy. Na powierzchni planety widoczne niezidentyfikowane obiekty.

Uwaga! Zarządzam pogotowie pierwszego stopnia.

Walt jednym skokiem znalazł się w sterowni; w napięciu nie od razu odszukał

wzrokiem właściwy ekran. śółtobrunatna płaszczyzna naznaczona była wysypką ciemnych

punktów, zasadniczo grupujących się w naroŜach i środku hipotetycznego kwadratu. Pewna

liczba punktów, usytuowanych w jednakowych odstępach, wyznaczała okrąg, w którym

wpisany był ów kwadrat.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

JuŜ za osiem godzin - myślał Walt, spoglądając na zegarek i przewracając się z boku

na bok na wąskiej koi. Obok, za cienką ścianką, która powinna być dźwiękoszczelna, czuł i

słyszał, a moŜe tylko czuł, bezsenną obecność Lorny. Dlaczego ona nie śpi? Czego od niego

chce? Kobiety. Jakie nudne byłoby bez nich Ŝycie. Blondynki, brunetki, smukłe i wiotkie,

zwarte i o toczonych kształtach, małe i filigranowe, duŜe i o rasowym wyglądzie, wszystkie,

niezaleŜnie od poczucia obowiązku, pragnienia stabilizacji Ŝyciowej czy instynktu

macierzyńskiego, miały w mniejszym lub większym stopniu wrodzoną kokieterię, w oczach

kaŜdej pojawiał się co pewien czas psotny chochlik, no i w końcu Ŝadna nie potrafiła wyprzeć

się marzenia o jakimś bliŜej nie określonym szaleństwie, najchętniej w tygodniu poza

obowiązującym kalendarzem, kiedy to moŜna zatracić się choćby raz w Ŝyciu.

On, Walt, miał szczęście dość często bliŜej określać te wyimaginowane szaleństwa.

Nie obdarzony Ŝadnym szczególnym przymiotem czy teŜ wyróŜniającym atrybutem

męskości, jednak przyciągał kobiety; po prostu sięgał i zwykle dostawał, czego chciał.

- Do diabła - zaklął i wyjął opaskę hipnotyczną, lecz zaraz odłoŜył ją z powrotem.

Trzeba przemyśleć wszystko przed jutrzejszą operacją, ułoŜyć sobie w głowie po kolei. Siłą

skierował uwagę w inną stronę. Pustynna planeta, najprawdopodobniej przechwycona nie

dawno przez Karła. Gęsta atmosfera, złoŜona z gazów szlachetnych i azotu, musiała powstać

z zakrzepłych stałych złóŜ dopiero pod działaniem ciepła gwiazdy. Trudno wyobrazić sobie

piekło, jakie rozszalało się wtedy na jej powierzchni! To tak jakby miliony ton zestalonych

gazów wrzucić do ciepłego oceanu. W nagłym kataklizmie powierzchnia planety musiałaby

ulec daleko idącym przeobraŜeniom, powinna ukazywać teraz świeŜe rany rozdartych skał.

Jest zaś gładka jak zakrzepłe bazaltowe morze, pokryte pianą lekkiego piasku.

Dlaczego właśnie on ma tam iść? Sam się zgłosił i bronił swojej kandydatury, tak

wyszło. W końcu był najodpowiedniejszą osobą do spełnienia samotnej misji. Nie chciał

wziąć Lorny, jej obecność i spojrzenia zbitego psa nie pozwalałyby na koncentrację.

- Dlaczego właśnie ty? - Philip kłuł go badawczym, lecz pełnym aprobaty

spojrzeniem.

- Ty jesteś dowódcą; musisz zostać - wytrzymał świdrujący wzrok.

- Mógłbyś zostać nim po mnie, gdyby...

- Nie. Ktoś, kto mianował ciebie, wiedział, dlaczego to robi. Kwestia optimum. Poza

tym... ty i Helena... nie naleŜy rozdzielać zgranego, dobrze funkcjonującego tandemu.

- A Lorna? - wyliczał dalej Philip, juŜ chyba tylko z obowiązku.

- Lorna? - wzruszył znacząco ramionami i obaj nie musieli mówić niczego więcej. Na

pewnych etapach pobudzenia Lorna była sprawniejsza niŜ w zwykłym stanie, ale nigdy nie

reagowała normalnie.

- Właściwie powinniście zejść we dwójkę, tak zaleca regulamin - mówił Philip bez

przekonania.

- Nie - odparł zdecydowanie i znowu nie musiał tłumaczyć, dlaczego.

A teraz poci się na wąskiej koi i czeka chwili, w której brzemienna Ŝywym ładunkiem

sonda pomknie wprost w Ŝółte oblicze tego cholernego globu.

Gdyby tak moŜna było nawiązać łączność z Ziemią, zapytać, poradzić się... Ech, nic

nie poradziliby, niczego genialnego nie wymyślą, nawet gdyby odpowiedź przez jakąś pod-

czy nadprzestrzeń mogła nadejść w ciągu kilku dni...

Jeśli zginie... Nie, to przecieŜ nieprawdopodobne: tylko inni giną czy to śmiercią

naturalną, czy w wypadkach, czy teŜ zostają zamordowani lub sami wyznaczają sobie kres,

ale on nie... Czy to moŜliwe, Ŝeby i jego ciało mogło być darte, miaŜdŜone w sposób

nieodwracalny; czy czułby wtedy poprzez niknący juŜ ból nagłą senność, otumaniający

bezwład, zwiastujący koniec? Czy byłoby tak samo, jak w pierwszym etapie narkozy, kiedy

duszący cięŜar wypiera osuwający się w mrok ostatni obraz? Czy moŜe czułby się jak po

tęgim pijaństwie? A moŜe otworzy się jakiś tunel, przejście do innych bytów, tyle razy

opisywane przez ludzi odratowanych ze stanu śmierci klinicznej?

mieszna nadzieja, niepoprawny optymizm człowieka, trzymającego się nici Ŝycia do

ostatka, do końca mrówczo zakrzątanego wokół własnych drobnych spraw...

Ale w końcu dlaczego ma zginąć? To przecieŜ tylko jeszcze jeden zwiad w asyście

wszelkich moŜliwych technicznych ubezpieczeń, czego się tu obawiać. MoŜe tych zabudowań

na powierzchni planety? Owszem, są zagadkowe, analogiczne do ludzkich. Po prostu -

ludzkie. Jakaś opuszczona, dawno wyludniona baza. Dlaczego? No, przecieŜ nie musieli tam

yć do końca świata, na Ziemi teŜ spotyka się ruiny porzuconych osiedli. Właściwie mogliby

zostawić w spokoju tę idiotyczną planetę, zignorować obecność zagadkowych formacji na jej

powierzchni, wytłumaczyć się serią cięŜkich awarii i prawie całkowitym wypaleniem energii

przez działo anihilacyjne podczas zderzenia z rojem meteorów, w ogóle dać sobie spokój,

przecieŜ z zaplanowanych zadań wywiązali się z nawiązką, jeszcze na dodatek odkryli nowy

glob... Boi się. Jest tchórzem, zwykłym tchórzem.

Nie. To nie całkiem tak.

yć, Ŝyć za wszelką cenę. WaŜne, jedyne zadanie Ŝycia nie zostało wykonane. To nic,

e nie wie jeszcze, na czym to zadanie ma polegać, później przyjdzie czas namysłu. Na razie

trzeba wywinąć się czyhającej zewsząd śmierci. Najgorszą z moŜliwych jest śmierć

bezsensowna, taka, jaką zadają sobie ludzie z premedytacją, przemyślnie stosując do tego całą

potęgę techniki. Dlatego uciekł z Ziemi, spędzał całe lata na moŜliwie odległych kosmicznych

szlakach, skąd słońce widoczne było jako ledwie tląca się gwiazdka podrzędnej wielkości.

Tutaj takŜe istniało ryzyko, kto wie, czy nie większe nawet, ale miał chociaŜ pewność, Ŝe

wszystkie środki techniczne słuŜą ochranianiu i podtrzymywaniu Ŝycia, a nie jego

unicestwianiu, i Ŝe w imię ludzkiej solidarności kaŜdy gotów jest nieść pomoc, a nie walczyć,

eby zabić. Znów miękki szelest ze ścianą, moŜe stukanie w dźwiękochłonną płytę. Lorna.

Myśli rozbiegły się, pomknęły nowym torem.

Kiedy zobaczył ją po raz pierwszy, ciepła radość wypełniła mu pierś, ciekawość i

niepewność rozładowały się w szerokim uśmiechu. Więc to jest jego towarzyszka na

najbliŜsze lata, istotna część świata, który miał być mu domem i tworzywem zarazem.

Wysoka, wiotka, zgrabna, z cienką talią i kształtnymi biodrami - jedna z tych, jakie lubił.

Zamknął jej dłoń w swoich i juŜ wtedy, na samym początku, zauwaŜył w Ŝółtych, kocich

oczach coś niepokojącego, czego nie potrafił określić. Okazała się inteligentna i dowcipna,

rozmowa sprawiała mu prawdziwą przyjemność, lecz ostudził go jej pierwszy odruch - wstała

i przyniosła mu koktajl, a potem sprzątnęła kubki. I przy tym to wyczekujące, spokojne

spojrzenie, usiłujące odgadnąć, przewidzieć, wyprzedzić jego myśl. Tak uległe, Ŝe zrobiło mu

się mdło. Ona naleŜała juŜ do niego, zanim tu przyszedł, stanowiła jego absolutną własność w

beznadziejny, budzący sprzeciw sposób.. .

Próbował przemóc się, zrezygnować z pierwszego etapu flirtu, zalotów, zdobywania.

Nie potrafił. Znał ten typ kobiet, których nie trzeba zdobywać, bo same są zaborcze swoją

uległością. Uciekał od nich, gdzie pieprz rośnie. Jeśli sam czynił krok, łudził się, Ŝe wie, jak

się cofnąć. A moŜe najwaŜniejsze było to, Ŝe po prostu musiał czuć się zdobywcą?

Po nieudanych wymuszonych zbliŜeniach zaczął traktować ją z góry, obcesowo,

niegrzecznie. Pewna zdobycz wymknęła się jej z rąk. Uderzenie było zbyt silne, zawód zbyt

nagły i bolesny, Ŝeby miał czas na zastanowienie, wypracowanie taktyki. OdłoŜyła wszystko

na później, a tymczasem uciekła w złudny świat wizji, plynn stał się jej przyjacielem i

kochankiem. Było jej źle, a jednocześnie tak dobrze, jak nigdy dotychczas. - Idiotka -

warknął, zły na nią i na siebie. Idiotyczny skomputeryzowany sztab ziemskich psychologów.

Trudno, tak się ułoŜyło. Dobrze, Ŝe ocaleli z meteorowego pogromu. No, a teraz ta

znajda, planeta z zagadkową bazą. Gdzie podziali się ludzie? Uciekli? Umarli? MoŜe

zdziesiątkowała ich zaraza, a moŜe padli ofiarą inwazji z zewnątrz? Ziściło się odwieczne

marzenie ludzkości, jej najlepsi przedstawiciele weszli w kontakt z innymi? Nagle

przeniknęło go niejasne podejrzenie, zakiełkowała myśl, która po chwili przybrała kształt

nieprawdopodobnej, ale realnej koncepcji.

Włączył interkom i długo wywoływał Philipa.

- Helena? Co się stało? - spytał nieprzytomnie, nagle wyrwany ze snu.

- To ja, Walt. Nie denerwuj się, wszystko w porządku. - Czego chcesz? - Phiłip w

takich chwilach nie grzeszył zbytkiem uprzejmości.

- Czy my - oblizał suche wargi - rzeczywiście dysponujemy pełnym zasobem

informacji?

- O co ci chodzi? - nie kojarzył.

- Phil, ja tam jutro idę. To nie jest zabawa.

- Ach, to. Myślisz o mapie?

- Tak. I o pełnej legendzie do niej.

- Dysponujemy kompletnym zestawem danych.

- Stary, przypomnij sobie. Dowódca powinien wiedzieć więcej od nawigatora. Jest

przecieŜ zupełnie moŜliwe istnienie jakiegoś drugiego czy trzeciego obiegu informacji,

przeznaczonych nie dla takich pionków jak my. W końcu nie wszyscy muszą mieć do nas

pełne zaufanie, prawda?

- Nie, Walt - Philip odezwał się po chwili milczenia nie wiem niczego o drugim

obiegu informacji. I nie sądzę, aby w ogóle istniał. Moglibyśmy przecieŜ przypadkowo

natknąć się na te obiekty...

- Właśnie - podchwycił. - Istniałoby realne zagroŜenie.

- Nie myśl o tym - w jego głosie znać było wahanie. - Wypocznij przed akcją. Masz

coś jeszcze?

- Zaraz - oddychał cięŜko. - Tak, mam. Chcę zorganizować seans psychotroniczny.

- Z Lorną?!

- Dlaczego nie. Ona zawsze jest świetnym medium, niezaleŜnie od... stanu

pobudzenia.

- Ty naprawdę w to wierzysz?

- Nie chodzi o wiarę. Stwierdzono bezspornie, Ŝe w pewnym procencie przypadków...

- Dobra, dobra. Znam to na pamięć. Teraz daj pospać.

- Nie. Zrobimy to zaraz. Pozostały dwie godziny. Pamiętaj, Ŝe to ja, nie ty, schodzę na

tę cholerną planetę.

- Do licha! - zaklął ze złością. - W porządku. JuŜ wstaję. A ty wyciągnij z łóŜka Lornę

i daj znać do sterowni, niech Helena szykuje aparaturę.

Prowadził ją pod rękę - chwiała się i potykała, włosy spływały w nieładzie ciemnymi

strumieniami, ramionami wstrząsały co chwila konwulsyjne dreszcze. Czuł litość połączoną z

zaŜenowaniem i jeszcze głęboko ukryte, niejasne poczucie winy, a w końcu wstyd, Ŝe ona, ten

strzęp człowieka, obarcza go odpowiedzialnością.

A moŜe takŜe trochę przewrotnego zadowolenia, Ŝe to właśnie on jest powodem

całego splotu namiętności. Jak najwygodniej ułoŜyli biernie poddające się ciało, podłączyli

wzmacniacze. Ledwie dostrzegalnie poruszała sinymi wargami, szeptała w kółko: „Zaraz

przejdzie, jest mi tylko zimno". Napięte, fioletowo poŜyłkowane powieki zakrywały wypukłe

gałki oczne.

- Nie myśl o tym, staraj się przez chwilę nie myśleć wcale. OdpręŜ się, jesteśmy tu z

tobą, ja i Walt, jest nam wszystkim lekko, przyjemnie...

Ciałem dziewczyny nagle rzuciło, zagryzła świeŜo zakrzepłe pęknięcie wargi. Pokazał

się ciemny koralik krwi.

- Prze... praszam. Naprawdę staram się współdziałać. - Wiem. Spróbujemy oddalić się

od potoku myśli powtarzając klucz. Uwaga: kaŜdy powtarza swój klucz... Myśli odpływają

wzburzoną, najeŜoną falą, pozostaje spokojna, przezroczysta toń... Na dnie widać piasek,

moŜesz odróŜnić kaŜde ziarenko... Obserwujesz warstwy toczonego leniwym prądem piasku,

chociaŜ nie musisz nachylać się nad nimi. Ciało nie jest potrzebne, ciało spoczywa gdzieś

daleko, pozostają oczy...

- Widzę... chmury... ,

- Nie ma chmur, to przypadkowe strzępy myśli. Patrz przez nie, one odpłyną, juŜ

odpływają.

LeŜała teraz zupełnie spokojnie, ciało poraŜone całkowitym bezwładem, nogi

rozrzucone byle jak, regularność rysów twarzy zniekształcona grymasem rozluźnionych

mięśni szczęk i policzków. Ujął biały, zimny przegub dłoni, chcąc skontrolować puls, lecz

Philip odsunął go zniecierpliwionym gestem.

- Chmury zniknęły, widzisz Ŝółtą powierzchnię planety... tam chcemy zejść...

- Nie!! - krzyknęła tak głośno, Ŝe wszyscy drgnęli, a Helena wydała cichy jęk. - Nie...

bo te oczy, one są tak blisko... to niesamowite...

- Dlaczego nie? Widzisz niebezpieczeństwo? - głos Philipa drŜał lekko.

- Nie wiem... te oczy... nie wiem. - Widzisz domy?

- Tak. DuŜo. Magazyny. Oni wszystko zostawili.

- Kto?

- No, ludzie... nie wiem.

- Dlaczego?

- Nie... wiem...

- Czy jest tam ktoś Ŝywy?

- Chyba tak... to te oczy... ja juŜ nie mogę - zaczęła rzucać głową w zwierzęcym

odruchu obrony.

- Jeszcze jedno pytanie: czy widzisz ludzi?

- Nie widzę... tak, wielu ludzi... wszyscy patrzą w jedno miejsce... stają się

przezroczyści, przez nich widzę pustynię... oooch! - spokojne dotychczas ciało zesztywniało i

wygięło się w łuk.

- Co jest w tym miej...

- Zbudź ją natychmiast! - Walt zacisnął szczęki, dłonie zwinęły się w pięści.

- Spokojnie, właśnie to robię. Lorna, oddalasz się, otaczają cię chmury, powraca fala

myśli, wchodzisz w materialny świat, potrzebujesz znów ciała, odzyskujesz władzę nad

mięśniami. To było piękne, dziękujemy ci, moja droga - sunął końcami palców po jej czole i

skroniach - lekko masował osłonięte powiekami gałki oczne.

Napięcie ciała zelŜało, wciągnęła głęboko powietrze i westchnęła.

- Masz swoją wyrocznię - Philip uśmiechnął się słabo, lecz jego wzrok pozostał

powaŜny i zatroskany. - A teraz szykuj się do lotu.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

Seria gwałtownych szarpnięć, głuche dudnienie. Czaszka wbija się w miękki, lecz

nieustępliwy pneumatyczny kokon szczelnie oblepiający ciało. Krew cięŜką strugą napływa

do głowy, rozsadza skronie. To juŜ chyba koniec. Dlaczego, u diabła, w sondach nie

zainstalowano deakceleratorów?

Łoskot, szum, dźwięki zawierające w sobie zarówno wibrujący, wysoki świst wiatru w

linach, jak i daleki grzmot wodospadu. Naczynia krwionośne pękają, serce zatrzymuje się na

nieznośnie długą sekundę, potem na drugą, uczucie dławienia w gardle. Ile moŜna jeszcze

wytrzymać? Dlaczego, właściwie dlaczego?

Krzyczy, ale ze ściśniętego gardła wydobywa się tylko zduszony charkot. Wie, Ŝe nie

wytrzyma ani sekundy dłuŜej.

Wytrzymał. Nie wiadomo, czy ludzka psychika, czy teŜ ciało potrafi znieść więcej,

lecz człowiek jest w stanie wytrzymać naprawdę wiele.

Osunął się na podłogę, zwolniony z uścisku pneumatycznej powłoki. Podparł się

łokciem, usiadł.

- śyjesz? Jak się czujesz?! - nabrzmiały napięciem krzyk Philipa przestraszył go, Ŝe aŜ

drgnął. - Powiedz coś, do licha!

- Dobrze... zaraz. Daj złapać oddech - nie poznawał własnego głosu. - Co to za

idiotyczny program lądowania?

- No, dzięki Bogu. śaden program, sterowałem ręcznie.

- Ręcznie?! Po co?

- No, widzisz... Stoimy wobec czegoś nieznanego, wobec zadania o nie dającym się

określić stopniu zagroŜenia. Chciałem sprowadzić cię w dół moŜliwie najprędzej, stąd

przeciąŜenia. Przepraszam, jeśli... - WciąŜ nie rozumiem. Przy ręcznym sterowaniu ryzyko

wzrasta o dwa rzędy wielkości.

- Nie denerwuj się. Chciałem uniknąć ogniw pośrednich. Myślałem, Ŝe moŜe tak

będzie lepiej.

- Nie przesadzasz? - usiłował nadać pytaniu ironiczne brzmienie, lecz jednocześnie

poczuł liźnięcie lęku.

W kabinie robiło się zimno.

- Nie wiem, ale wolę zachować ostroŜność.

- I dlatego dzielisz się ze mną swoimi pomysłami post factum?

Nie, zdecydowałem się tuŜ przed startem. Ale... i tak powiedziałbym ci, nawet

gdybym podjął decyzję wcześniej - w głosie Philipa nie było ani cienia

- Dobrze - mruknął. - Ubieram się, jest zimno. Wszedł w umocowany do ściany

skafander, uruchomił samoczynną hermetyzację. Poczekał, aŜ zapalą się zielone sygnalizatory

wszystkich obwodów kontrolnych, dopiero wtedy wypróbował łączność. Sterując ręcznie

rozpoczął śluzowanie. Wyrównał róŜnicę ciśnień i otworzył właz. Lęk wsączył się do wnętrza

wraz z mętnym, Ŝółtym światłem planety. Jej gładką powierzchnię otulała bladocynobrowa

mgła pełna atmosferycznych lśnień i odblasków, zagęszczających się miejscami w rozmyte

ciemniejsze plamy o pomarańczowym odcieniu. Lęk narastał, dławił zimną obręczą.

Uchwycił krawędź włazu, zacisnął palce aŜ do bólu. Niewiele pomogło. Odpiął kaburę i

wyszarpnął pistolet, wypalił prawie bez celowania. Pocisk eksplodował w miejscu zetknięcia

z gruntem, wzniecając fontannę Ŝółtego pyłu.

- Co się stało? Dlaczego uŜyłeś broni? - dopytywał się Philip.

Powinienem mu powiedzieć, Ŝe ze strachu, wtedy miałby temat do Ŝartów przez pół

roku - myślał i czuł, jak rośnie w nim gniew. - Siedzi sobie taki bezpiecznie w sterowni,

ogląda zewnętrzną powłokę innego świata na ekranie i sądzi, Ŝe rozumie i ma prawo mówić,

co zechce.

- Wyłącz się. Nie przeszkadzaj.

- AleŜ, Walt... Chciałem ci pomóc, a ty... - tamten był bardziej zaskoczony niŜ

uraŜony.

- Wywołam cię, jeśli będę potrzebował pomocy. Całą resztę przedstawię w raporcie.

Jasne?

- Dobrze, jak chcesz.

Lęk nie był juŜ taki silny, gdy ściskał kolbę pistoletu, lecz mimo wszystko leŜał na

piersiach paskudnym cięŜarem. Weź się w garść, chłopie - szeptał strzałami witasz planetę, na

której być moŜe istnieje jakieś Ŝycie? Boisz się, zgoda, ale czego? PrzecieŜ nie po raz

pierwszy dokonujesz bezpośredniego zwiadu... Zszedł po kilku stopniach i z determinacją

postawił stopę na obcym gruncie. But zagłębił się po kostkę w sypkim piasku.

Przed sobą miał lekko pofałdowaną równinę, po przeciwnej stronie - skupisko

półkulistych, baniastych obiektów. Stawiając stopy powoli i ostroŜnie, tak jakby to mogło

zmniejszyć ryzyko, i nie wypuszczając broni z ręki, ruszył w kierunku szarych kopuł. A

wystarczyłaby jedna niebieska, błyszcząca draŜetka, jeden mały czarodziej w błękitnej

kapsułce, Ŝeby cały lęk odpłynął daleko poza granice świadomości, groźnie przyczajone

kopuły zamieniły się w przytulne izby, niepokojące brunatnoŜółte lśnienia znalazły się we

właściwym im wymiarze interesujących zjawisk atmosferycznych. Przepisy, przepisy! On,

właśnie w trakcie wykonywania tej misji na granicy ludzkiego poznania, na pewno bardziej

potrzebuje środka tonizującego niŜ na przykład Lorna, bezsensownie tarzająca się w świecie

własnej wyobraźni.

Zatrzymał się w pół kroku, potem cofnął. Po obu stronach, jak wartownicze fortece,

wznosiły się szare banie, a między nimi biegła nie wytyczona granica, fragment okręgu,

obejmującego kolonię obiektów. Znów targnięcie lęku, silniejsze niŜ wszystkie poprzednie.

Nogi same zaczęły nieść z powrotem, zdawało mu się, czuł to wyraźnie, Ŝe tuŜ za plecami

dyszy jakaś rozwarta paszcza. Potknął się, padł w kopny piach. Wizjer utonął w pyle, grunt

zamknął się nad nim jak czarna powierzchnia wody. Tu nareszcie jest bezpieczny. Wstyd,

palący wstyd. Wzgardliwe spojrzenie Philipa wierciło mu plecy, Helena śmiała się

bezgłośnie, zakrywając dłonią usta. Zwiadowca, wysłannik załogi, pełnomocnik ludzi, z

głową schowaną w piasku! Raptownie poderwał się do pozycji siedzącej, groŜąc

odbezpieczonym pistoletem. Wokół nie było nikogo, lecz przytłaczający lęk dalej wibrował w

atmosferze tej dziwnej planety, pośród dalekich lśnień Ŝółtych i czerwonych odblasków. Krok

za krokiem ponownie zbliŜał się do granicy formacji kopuł. Chciał nabrać w dłoń piasku, ale

drobne ziarenka przeciekły między palcami rękawicy. Wydobył z kieszeni cokolwiek - była to

latarka - i rzucił przed siebie. śółto zalśniły polerowane powierzchnie i - nie stało się nic.

Walt ruszył naprzód tak szybko, Ŝeby nie było czasu na zastanowienie. Lęk zimnymi

kleszczami ściskał piersi, dławił w gardle. Na pustynię i banie kopuł spłynęły srebrne iskry,

rozpływające się w rozmazane, nieostre flary.

- Wolniej, stary - powiedział głośno - nie masz juŜ osiemnastu lat.

Zatrzymał się i wtedy dostrzegł go. Nie, to był on sam leŜał tuŜ obok rozkraczonych

amortyzatorów sondy, z jedną ręką wyciągniętą w stronę schodków, a drugą podkurczoną w

tak nienaturalny sposób, jak to jest moŜliwe tylko w przypadku zesztywniałych zwłok. Świat

zamknął się jak zgniecione pudełko, zwalił się z przeraŜającym krzykiem rozdzieranej

materii, słońce spłynęło strumieniami bryzgającego ognia. Tępy młot rozbił od środka

czaszkę, rozsadził Ŝyły na skroniach. Biegł, a raczej rzucał się ślepo, strzelał, usiłował

krzyczeć i wreszcie osiągnął taki stan, w którym choćby najsilniejsze doznanie zostaje tylko

częściowo przefiltrowane do starganych, otępiałych neuronów. Dopiero wtedy przez

eksplozje lęku zdołała przecisnąć się nieśmiało, lecz uporczywie powracająca myśl, Ŝe coś tu

nie jest tak, Ŝe ten strach zwielokrotniony ponad zwykły poziom, jest nienaturalny.

W tym momencie kleszcze puściły, i to tak raptownie, Ŝe ulgę odczuł w sposób

całkowicie fizyczny, jakby zdjęto z niego cięŜar.

Wstał i rozejrzał się - tak, wciąŜ znajdował się wewnątrz ugrupowania kopulastych

obiektów, i co dziwniejsze, sonda z leŜącą przed włazem sylwetką człowieka nie była

halucynacją.

- Tu Walt do statku. Hallo, Philip, jesteś tam jeszcze? - starannie wymawiał kaŜde

słowo, aby ukryć drŜenie głosu.

- Ty... Ŝyjesz? - w pytaniu było tyle bezgranicznego zdumienia, Ŝe Walt nie mógł

powstrzymać uśmiechu.

- Nie, to juŜ moje drugie wcielenie, moŜe teraz będę ; sympatyczniejszy.

- Co... co się tam dzieje?!

- Chciałem zameldować, Ŝe od momentu lądowania, a moŜe jeszcze wcześniej,

prawdopodobnie znajdowałem się pod wpływem jakiegoś oddziaływania, warunkującego mój

stan psychiczny. Nie wykluczam moŜliwości, Ŝe zjawisko to zachodzi nadal, chociaŜ czuję się

normalnie.

- Przyjąłem - Philip wszedł gładko w rolę.

- Idę w kierunku obcej sondy. Ciągła transmisja wizji, komentarz w razie potrzeby.

- W porządku.

Człowiek, leŜący przy wejściu do sondy, nie Ŝył juŜ od dawna; siwe kosmyki włosów

oblepiały wyschniętą, zapadłą mumię twarzy. Pojazd był bliźniaczo podobny do kapsuły

Walta, lecz znacznie bardziej zniszczony.

Nadał Philipowi jego numer i nazwę macierzystego statku.

Pracował teraz z systematycznością i precyzją doświadczonego astronauty, starając się

ukryć ekscytację wykonywanym zadaniem. Lęk opuścił go prawie zupełnie, obawiał się tylko

ponownego działania nieznanych sił warunkujących. Nagle tknęło go podejrzenie.

- Philip?

- Jestem na nasłuchu.

- Chciałem spytać, czy ty moŜe... wiesz coś o źródle tego warunkowania

psychicznego?

- Ja? PrzecieŜ to ty jesteś w dole, nie ja.

- Owszem, dlatego pytam. MoŜe znów chciałeś na swój sposób zwiększyć

prawdopodobieństwo powodzenia akcji?

- Nie rozumiem, mów jaśniej.

- Nie miałeś nic wspólnego z tym warunkowaniem? wypalił wprost.

Przez chwilę w słuchawkach dzwoniła cisza.

- Tobie chyba na stałe coś się przestawiło, Walt. PrzecieŜ nie znamy takich sposobów

sterowania. Więc gdybym nawet chciał...

- Dobrze, juŜ dobrze. Tak tylko mi się powiedziało. Obu nas uczono, Ŝe cel jest

najwaŜniejszy. Wykonawcy mogą zuŜywać się jak części zamienne.

- Walt - głos Philipa zdradzał napięcie - skoncentruj uwagę. Od tego zaleŜy twoje i

nasze bezpieczeństwo.

- Tak jest, szefie. Wchodzę do pierwszej z brzegu kopuły. Wygląda jak standardowy

barak księŜycowy, chociaŜ coś tu jest pokręcone...

Czuł teraz energię i chęć działania, rozpierała go wesołość. Starał się powściągać

emocje, obawiając się ponownego ich wzmocnienia przez nieznany czynnik. Przez co? A

moŜe - przez kogo? To zaczyna być naprawdę interesujące - pomyślał, podchodząc do

doskonale symetrycznej czaszy. Obrys drzwi ginął pod piaszczystą zaspą.

Nie chciało mu się iść po narzędzia - kopał szerokimi rzutami ramion, z

nadspodziewaną łatwością odgarniając góry pylistego piachu. Wreszcie natrafił na twarde

podłoŜe: droga prowadząca do wejścia. W porządku, tylko co jest za tymi drzwiami?

Obmacał je dokładnie, wielokrotnie dotykał miejsc, w których powinny znajdować się

płytki kontaktowe.

Magnetyczna przekładnia takŜe nie dała wiele - albo mechanizm stanowił kupę złomu,

albo teŜ nie było go wcale. Na koniec zaczął szarpać je przyssawką - i to dopiero dało

rezultat. Pociągnął, potem pchnął i wtedy ze skrzypiącym blaszanym jękiem ustąpiły,

otwierając przejście.

Nie mógł opanować odruchu rozczarowania. Zwyczajne, typowe wnętrze: śluza, dalej

magazyn, pomieszczenia mieszkalne.

- A co, czego Ŝeś się spodziewał? mamrotał, zły. - Neonowych płynów pulsujących w

wietlistych baniach, mięsistowodów obrzmiałych ciekłym helem czy neurotronicznego

gąszczu sztucznego supermózgu? A moŜe podskakujących na przywitanie nibyludków

gwiazdoskoczków?

Otwierał kolejne kopuły, wszędzie znajdując to samo: warsztaty, składy,

pomieszczenia rekreacyjne, inkubatory hodowlane, mniej lub bardziej przytulnie urządzone

kabiny mieszkalne. Brakowało w nich tylko... ludzi.

- Skończ tę zabawę - Philip takŜe miał dosyć - resztę pozostawimy automatom.

Obwąchają kaŜdy kąt i sporządzą ewidencję dokładniej od ciebie.

- MoŜe to dziwne, ale tym razem zgadzam się. Wracam do sondy. Tylko... Zaraz. Tam

coś leŜy... - przez chwilę szukał słowa - nietypowego.

- PrzekaŜ obraz.

- To chyba... ksiąŜka. I do tego pełna ręcznie stawianych znaków.

- Daj nam pełen obraz. To jest... pismo!

- Rzeczywiście. To samo chciałem powiedzieć. Spróbuję przeczytać: n-o-t-a-t-n-i-k.

Notatnik!

- Weź go ze sobą, w Ŝyciu nie widziałem oryginału ręcznego pisma. Zastosuj

wzmocnione odkaŜanie, licho wie, co wygubiło tych ludzi.

- Zaraz... - Walt nastawił czytnik końcówki komputera i otworzył pierwszą stronicę. -

Zobaczymy najpierw, czy warto ciągnąć to ze sobą na górę.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

8 czerwca.

Ja moŜe od razu zacznę od tego, po co to wszystko. Rozumie się, ta pisanina. Bo to teŜ

podobno trzeba powiedzieć.

Ano, mój kumpel z Yorku, Tom Kiddy, przeczytał kiedyś ogłoszenie i napisał

pamiętnik. Rozumie się, na ten konkurs dla astrobotników. Potem wydali to w takiej ksiąŜce z

błyszczącymi okładkami, a pisanie Toma, kurczę, było na samym początku! No i zgarnął,

rozumie się, parę kawałków, mówił Ŝe trzy, ale jak znam starego Toma, to musiało być ze

sześć. Kto zna Toma, moŜe zaświadczyć. No i ten Tom, mój kumpel, mówi kiedyś do mnie:

popróbuj. Tylko pamiętaj, wal tak jak mówisz, bez ozdobników i gazetowych nujansów.

Dopiero za to dają nagrody! No to smaruję, choć w Poradniku Listowym to często

gęsto całkiem inaczej napisane stoi.

A ja to nie Ŝebym leciał od razu na forsę. Premię dostałem, rozumie się, i jakoś da się

yć. Zawsze przyda się więcej, ale i to obleci. Bo ja, tak na dygresji, to zawsze mówię, Ŝe

radykalnie rozwiązanie problemu leŜy w podniesieniu wynagrodzeń, moŜe być dwukrotnie.

Wtedy to i Przewodniczący będzie zadowolony, bo mu nie będą szemrać, a my, cięŜko

pracujący astrobotnicy galaktyczni, to szkoda gadać!

Ale Ŝebym tak leciał na forsę, to nie. KsiąŜkę moŜna pokazywać, Ŝe to ja sam

napisałem. I okazja do małego spotkania i paru piwek, jak znalazł.

Więc ja nazywam się Kenelm Miller, a na co dzień Ken, lat 37, Ŝonaty, dziecko w

drodze, kwalifikowany astrobotnik galaktyczny, specjalista pneumohydraulik, a jak ładnie

poproszą, to i inne rzeczy zrobię. Od dwóch lat na planecie X-KL-139-P-1, zatrudniony w

placówce eksploatacyjno-badawczej Meghan. Chyba juŜ do...

- Walt! Słyszysz mnie?! Przerwij transmisję! nienaturalnie wysoki głos Philipa

wibrował pod banią hełmu.

- Dobrze, nie jestem głuchy. O co chodzi?

- Słyszałeś? On napisał, Ŝe jest, to znaczy był tutaj zatrudniony od dwóch lat! Tutaj, na

planecie Czerwonego Karła X-KL-139. Bazę opuszczono kilkanaście lat temu...

- Raczej kilkadziesiąt. Później juŜ nie kaŜdy umiał pisać.

- MoŜe. Czyli upada koncepcja Lorny, Ŝe planeta została przechwycona. śe jest

przybłędą.

- Koncepcja Lorny... no tak, poniewaŜ upadła, to lepiej, Ŝe była czyjaś.

- Co? Nie rozumiem. To była najbardziej prawdopodobna hipoteza. Hallo, słyszysz

mnie? - Owszem. Doskonale.

- Co ty na to?

- Chciałbym znów uruchomić czytnik. To bardzo zajmujące zapiski.

- A moŜe weźmiesz to na górę? Wszyscy z bliska obejrzymy eksponat.

- Szczerze odradzam. Nie wiadomo, co wygubiło tych ludzi. Kto wie, czy nie jakaś

nieznana zaraza.

- Ale... moŜna odkazić... - Philip wahał się; ciekawość walczyła z obawą.

- OdkaŜanie zniszczy stary papier, i tak to wszystko ledwie trzyma się kupy. PrzecieŜ

macie tam na górze i dźwięk, i obraz tekstu oczyszczonego z większych błędów

ortograficznych. Chcesz jeszcze powąchać? - No dobrze, to jedź dalej. Cofnij się trochę, chcę

jeszcze raz...

- W porządku, wiem.

... pneumohydraulik, a jak ładnie poproszą, to i inne rzeczy zrobię. Od dwóch lat na

planecie X-KL-139-P-1, zatrudniony w placówce eksploatacyjno-badawczej Meghan. Chyba

juŜ dosyć tych danych osobistych, no nie? Tom mówił, Ŝe... aha, Ŝe jego dzieło

„symbolizowało cięŜki znój astrobotników galaktycznych". Jasne, Ŝe jest cięŜko, jak się

zabetonowana glajchsrura zapcha w pneumorozdzielni dziesięć metrów pod podłogą, ale Ŝeby

to było takie ciekawe, to nie powiem.

O tym teŜ napiszę, a jakŜe, czemu nie? To proste. Ale u nas, kurczę, od przedwczoraj

dzieje się to i owo, nie powiem, na kryminał w odcinkach by się zdało. Więc sobie

pomyślałem, Ŝe moŜna by spróbować z tej beczki. No, to jutro dalej, bo mnie wołają.

9 czerwca

No więc było tak: A1 wezwał nas na zebranie. Przez wideofon, mówił, Ŝe pilne. Al to

nasz komendant, Ŝeby wszystko było jasne. To było przedwczoraj. Późno, ale poszliśmy,

takie zaproszenie to jak polecenie słuŜbowe, Ŝonę teŜ wziąłem. Jak wszyscy, to wszyscy.

Al to młodzik, trzydziestki jeszcze nie ma, a juŜ wielki szef. Jak mu się kran urwie, to

teŜ nie umie zrobić, tylko zaraz mnie woła. A waŜny chodzi; Ŝe tylko profesory mu się

kłaniają.

Siedzimy, pogadujemy, a tu wchodzi Al, cały czerwony, jakby juŜ sobie kropnął

jednego albo i kilka. I zaraz wstawia swoją gadkę.

Nie powiem, Ŝebym się tak od razu połapał, o co mu szło. Bo i nie wyłoŜył sprawy,

tylko kręcił, przygotowywał, walił mądrymi słówkami, jak: faza eksperymentu, reorientacja

procesów, asymilacja, translokalizacja. Wszystko cacy zapisałem. Coś było i z religii, bo

dobiegło mnie o Ŝyciu wiecznym. Szturchnąłem Mossa, ale ten siedział i słuchał, aŜ pot mu

wyszedł na czoło.

Potem profesory zadawały pytania i coś mówili o błysku. No tak, błysk był na dzień

przed tym zebraniem. Zróbiło się tak widno, Ŝe zakłuło w oczy, a potem nic nie widziałem,

tylko takie czerwone kółka. Myślałem wtedy, Ŝe to jakieś spięcie czy co. Po kiego licha teraz

o tym mówią?

Nagle widzę, Ŝe pokazują na Mossa i wołają go na środek. Ten nie ma wielkiej ochoty,

pyta, czy mu nic nie będzie. Zakrzyczeli faceta, kurczę, i wypchnęli na rzęsiście, tak, rzęsiście

oświetlone podium. I tam właśnie odrąbali mu rękę.

Jezus, Maria, co się potem działo. Ręka odpadła jak obcięte pęto kiełbasy, krew lała

się jak farba. Krzyk, wrzask, baby mdleją. A Moss, twarda sztuka, nawet nie upadł, tylko stoi

i jakby zdziwiony ogląda ten swój sikający krwią kikut.

Przepchałem się bliŜej i patrzę, co się święci. Widzę, krew przestała płynąć, coś jak

biała błonka zakryła ranę; rusza się trochę, wysuwa. Do diabła, czegoś takiego nie widziałem

jak Ŝyję! Najsampierw dłoń mała, całkiem maleńka, nadmuchuje się jak balon, wreszcie

dorasta i niby jest jak nowa. Jak nowa! Moss rusza palcami ostroŜnie, no jasne, ja teŜ bym się

bał, Ŝe odleci. Skoczyłem, trzepnąłem go w plecy! Stary, jak tyś to zrobił?! A on nic tylko leci

do swojej baby, ściskają się. Wiadomo, teŜ bym tak poleciał.

Ludziska wychodzą, radzą. Ciągnę Stefa za rękaw, pytam, o co tu chodzi? Bo niby nic

z tych sztuczek nie kapuję. A on szarpie się, patrzy tak jak urŜnięty, i do mnie z pyskiem. śe

nie jeden, ale co najmniej trzy operacje mi potrzebne, Ŝebym zrozumiał. Głupi. Jak człowiek

miał operację w mózgu, to zaraz nim moŜna pomiatać. Myślałby kto, Ŝe on to taki uniwersal.

Koło wyjścia dogonił mnie i przeprosił. Powiedział, Ŝe jeszcze wpadnie i wytłumaczy.

Kurczę, nie taki zły ten Stef, kaŜdemu zdarzy się gębę rozewrzeć, no nie?

W ogóle to cudeńka, kurczę. MoŜe lepiej, Ŝe Hendryk se leŜy i tego wszystkiego

razem do kupy nie ogląda, boby mu się jeszcze pogorszyło. Trza by wpaść do niego.

Chłopisko ma raka przełyku, mówią, Ŝe od papierosów.

11 czerwca

Od starej niczego się nie dowiedziałem, cięgiem krzyczy, Ŝe jest w ciąŜy i nie wolno

jej działać na nerwy. Niby to ma rację, więc dałem spokój. W ogóle to najchętniej zacząłbym

normalnie robić, ale nie dają, wszyscy czegoś latają jak wariaci, wrzeszczą, dyspozytorzy teŜ

się gdzieś porozłazili. Więc siedzę i przekładam pasjanse, bo niby co mam robić? Na to

zajrzał Stef i mówi, Ŝebym szedł, coś mi pokaŜe. No to poszliśmy.

Zaprowadził mnie na miejsce aŜ za składem, do samego balonu. Ten balon to

przykrywa całą bazę, a napompowany jest dobrym powietrzem, takim do oddychania. No

więc tam przy samej ścianie patrzę, Ŝe jest dziura, taki kwadratowy basenik, no nie, cztery

kroki na cztery, a w środku coś czarnego jak smoła.

O rany, nigdy Ŝem czegoś takiego nie widział.

Stef podszedł ostroŜnie, wziął garść piachu i sypnął na to, a ten piach odbił się jak od

szyby i tak śmiesznie podskakiwał, aŜ zsypał się na boki. Stef wziął kamień i rzucił, a kamień

teŜ odbił się i spadł z drugiej strony. Do licha, jak Ŝyję nie widziałem takich cudeńków.

Wtedy wyrwałem do przodu i chciałem sam na to wskoczyć, bo cosik mi się widziało, Ŝe to

będzie gładkie i śliskie. A czy to co złego, Ŝe człowiek się trochę poślizga? Ale Stef tak mnie

szarpnął, Ŝe prawie ściągnął mi kapotę, i zwymyślał od idiotów. Wrzeszczał, gdzie to ja się

pakuję i czy wiem, co mi grozi. Więc siedziałem juŜ cicho i czekałem, aŜ się wygada, bo to

jak dosyć długo poczekać, to kaŜden jeden się w końcu wygada. Potem Stef zaczął cudować.

OstroŜnie przyklęknął z brzegu tego kwadratu i wsadził do niego palce, a potem rękę aŜ za

łokieć. Ręka, kurczę, znikła, jakby wpakował ją w czarną wodę. Zrobiło mi się zimno ze

strachu, aŜ kłapnąłem zębami - ja chciałem tam wskoczyć, w taką studnię! Ale Stef wyciągnął

rękę, na oko nic jej nie brakowało.

Pytam Stefcia, dlaczego kamienie tam nie wpadają, a ręka wchodzi? A on, Ŝe to jest

taka studzienka translokacyjna. Kurczę, naprawdę, nie wiedziałem, do czego pije. Na to on

zaczął nawijać o tych swoich kosmoludkach.

Mówił normalnie, jak człowiek, ale i tak głowy bym nie dał, Ŝe wszystko ładniutko tak

samo napiszę. Bo diabelnie to wszystko zawiłe, kurczę.

Z grubsza było tak. Przylecieli jacyś inni, niby te kosmoludki czy jak im tam. Właśnie

wtedy, co to był ten błysk. Nikt ich na oczy nie widział, ale nasz komendant, Al, mówił za

nich, licho wie, jak w niego wleźli. Pewnie niekiepsko mu posmarowali.

Powiedzieli, Ŝe mogą nam dać nieśmiertelność, to znaczy, Ŝe kaŜdy z nas niby nie

wyciągnie kopyt tak długo, dopóki świeci nasza czerwona gwiazdka, albo i jeszcze dłuŜej. A

to wszystko pod warunkiem, Ŝe damy z sobą robić takie tam, no, jakieś... procesy. Ciutek to

dla mnie za mądre, psiakość. Ci, co nie zechcą, muszą odejść właśnie przez te dziurę, przy

której siedzieliśmy, czyli studzienkę translokacyjną, czy jak jej tam. Inaczej się nie da, bo w

ogóle to grozi nam wielkie niebezpieczeństwo, i to wszystko dla naszego dobra. Tere fere.

Rząd jak robi podwyŜkę to teŜ zawsze dla naszego dobra, juŜ my się na tym znamy, kurczę.

No i dalej Stef nawijał, Ŝe nasi jajogłowi powiedzieli, Ŝe to pewnikiem jakiś

eksperyment, no nie, ale Ŝe nie wierzą w tamtą translokację. śe oni sami by tam te sztuki

nieprzydatne do swoich eksperymentów, takie białe myszki, skasowali, czyli w łęb i do

kanału. Jeden z naszych, co wlazł, tak na próbę, do tej studni aŜ do pasa, to zwyczajnie

zniknął i tyle go widzieli. Nó więc co nasi mieli robić - zgodzili się. A te kosmity straszyły, Ŝe

wszyscy muszą się zgodzić, Stef mówi - zaakceptować, albo teŜ odejść, bo inaczej zginiemy

przy tych, jak im tam... procesach.

Jakeśmy juŜ wracali, to pytam Stefa, co z Mossem i jego ręką, co to za sztuczki. A on

mi na to, Ŝe tamci chcieli pokazać, co potrafią. I Ŝe robili jeszcze róŜne rzeczy, ale o nich

kiedy indziej opowie.

No, no - pomyślałem sobie - nieźle będzie, stary, poŜyć dłuŜej od naszej gwiazdki.

Takiego czegoś nigdy w Ŝyciu bym się nie spodziewał, jasny gwint.

13 czerwca

Wszystko znowu idzie normalnie, nie wiem, po co była cała ta kołomyja. Pracujemy:

uszczelniamy, przepychamy, remontujemy. Nawet czyściliśmy sedymentator w chłodnicy

reaktora, mało brakowało, a drań zakitowałby się na amen. Paskudna robota, trochę

rentgenów się podłapało, no i do tego jeszcze ta awantura.

A to wszystko było tak: przyszedłem do domu, zmęczony i głodny, a tam gorąc nie do

wytrzymania. O co chodzi? A stara tylko tak dziwnie wzrusza ramionami i dalej wyciera

podłogę w samej tylko koszulce. MoŜe trąciłam regulator, mówi. Zobacz. Rzeczywiście,

nastawiony na całego, grzeje jak licho. Wyłączyłem, psia, i do niej, Ŝem głodny. Taka była

zdziwiona, Ŝe aŜ i mnie zatkało. Powiada, Ŝe zapomniała, ale zrobi, jak tylko skończy. Wtedy

mną trochę trząchnęło, bo normalnie jestem spokojnym człowiekiem, ale jak ktoś przesadzi...

No, ale przemogłem się, gębę stuliłem i grzecznie siadam.

Ja tam z prostych ludzi jestem, nieuczony, więc nie wiem, czy o tym przystoi pisać.

Ale piszą po gazetach nie takie rzeczy, sam czytałem, a co to się w kinach wyprawia! Jeden

Przewodniczący mógłby zakazać tych świństw, bo przecieŜ od nas jest, z galaktycznych

astrobociarzy ma swój wywód. Bo po mojemu takie sprawy naleŜy załatwiać pod kołdrą, i do

tego przy całkiem zgaszonym świetle.

Ale trochę napiszę, bo przecieŜ artyści będą mi dawać stopień za ten pamiętnik, a oni

to są nie od tego. Jak na filmach „to - to" robią, to co za hece muszą odstawiać po pracy!

ona z powodu gorąca była w takiej krótkiej koszuli, co to ją się normalnie wpuszcza

w spodnie. I więcej nic nie miała, tylko tą przepaskę na włosach. A bestia zgrabna, ma długie

nogi i resztę całkiem do rzeczy, choć to juŜ siódmy miesiąc będzie i mały nieźle ją kopie po

brzuchu. Nie wiem po jakie licho, ale myła podłogę taką małą szmatką, no i nachylała się na

okrągło, raz bokiem, raz przodem, ale przewaŜnie to tyłem, kurczę. No i tak wyszło, Ŝe

chciałem ją złapać, ale zdzieliła mnie ścierą i uciekła. Do licha, zupełnie jakbym dostał po

pysku. Tego jak świat światem jeszcze nie było. To ziółko! Nic nie mogłem zrobić,

pokrzyczałem tylko trochę, a potem poszedłem do Mossa zalać robaka. Ale ten teŜ był jakiś

nie do Ŝycia, mało co gadał. Wyciągnął flachę i szkło, ale sam nie pił, tylko gapił się w pustą

cianę jak jakiś przygłup. Nawet zagrychy nie dał, ale i jeść mi się z tego wszystkiego

odechciało. Wypiłem odrobinę i wróciłem, bo trzeba było wszystko opisać. Normalnie,

trzynasty to taka pieska data.

17 czerwca

Nie pisałem parę dni, bo i specjalnie nie było o czym, pracujemy normalnie, chociaŜ

cięŜko to idzie, ochoty brak. W domu z Ŝoną prawie nie rozmawiamy, nie Ŝebyśmy zaraz się

gniewali, ale tak jakoś głupio wychodzi. Zjadamy byle co i idziemy na dwór popatrzeć na te

wielkie, pomarańczowe słońce. Wynieśliśmy nawet przed dom krzesła i na nich spędzamy po

kilka godzin dziennie.

Czasem wstaję i idę na spacer. Po drodze spotykam wielu znajomych, nawet Mossa,

który zwykle cały wolny czas tkwi przed telewizorem. Pozdrawiamy się i idziemy dalej, nie

ma właściwie o czym gadać.

Wczoraj byłem u Henryka. Wygląda tak samo jak dwa tygodnie temu, co nie znaczy,

e dobrze. Lekarz powiedział, Ŝe na razie dalszych zmian nie ma, ale w kaŜdej chwili grozi

nawrót.

Sylwia czuje się chyba dobrze, kłopot polega na tym, Ŝe się źle odŜywia. Mnie to tylko

ubędzie parę kilo tłuszczu, lecz u niej powinno raczej przybywać. Siódmy miesiąc to nie

przelewki!

PoniewaŜ jesteśmy duŜo na zewnątrz, opaliliśmy się trochę - Sylwia na nieładny,

szarozielony kolor. MoŜe dlatego, Ŝe jest w ciąŜy?

Dzisiaj lepiej idzie pisanie, jakoś łatwiej znajduję właściwe słowa, chociaŜ czuję mniej

zapału niŜ poprzednio. Wiadomo, raz jest tak, raz inaczej.

21 czerwca

Dzisiaj nie poszedłem do pracy. Zdarzyło mi się to po raz pierwszy. Po prostu nie

mogłem się przemóc. Nie wiem, czy to lenistwo, czy apatia, czy jeszcze coś innego. Sylwia

całymi dniami wygrzewa się w słońcu. Dziś rano zaniosłem jej śniadanie. Nawet nie wypiła

herbaty. Na pewno nie wyjdzie jej to... ale czy to takie waŜne? PrzecieŜ czuje się dobrze.

Zmusiłem się do jedzenia i zwymiotowałem. Chyba jestem chory. Nie wiem, moŜe

jutro wybiorę się do lekarza.

Na alejkach bazy tłok, w ciągu dnia trudno znaleźć sobie miejsce. Ale i tak nie ma po

co chodzić, moŜna przecieŜ powygrzewać się na krześle.

Chwilami to wszystko wydaje mi się dziwne... ale lepiej wstrzymam się od

komentarzy, pozostanę przy relacji. Bo chociaŜ mój mózg po zabiegu, któremu poddałem się

trzy lata temu, pracuje znacznie lepiej, niŜ obiecywali lekarze, to i tak zanadto mu nie ufam.

Byłem u Henryka - sytuacja bez zmian. Pat organizmu z chorobą trwa. MoŜe wyliŜe

się? Byłem trochę zdziwiony, Ŝe nikt z personelu nie interesuje się nim, ale widocznie w tym

stanie nie wymaga opieki.

25 czerwca

Sylwia nie wróciła na noc do domu, pozostała na krześle. Właściwie to wszystko

jedno, temperatura pod całą kopułą utrzymywana jest na optymalnym poziomie.

Nie spałem, nie śpię juŜ od kilku dni. LeŜę, odpoczywam, zapadam w stan

odrętwienia, ale nie moŜna tego nazwać snem. Za to myśli mam jasne i czyste jak nigdy.

Rano Sylwia oddychała bardzo powoli. Jej puls bił z szybkością trzydziestu uderzeń

na minutę. Ja miałem czterdzieści. Wpatrywała się nieruchomym wzrokiem w czerwoną

tarczę wschodzącej gwiazdy. Skórę miała szarą jak pergamin.

26 czerwca

Rozmawiałem z profesorem Horovizzem. Mówił z trudem, jakby szczęki zlepione

miał gęstniejącą Ŝywicą. Jego cera była szaroniebieska, oczy - Ŝółte. Starałem się patrzeć w

bok.

Powiedział wiele ciekawych rzeczy. Słuchałem z zainteresowaniem, chociaŜ sporo

wiedziałem juŜ przedtem. Byłem tylko zbyt leniwy, Ŝeby pomyśleć i uporządkować

wiadomości i dane.

To jasne, tak jasne, Ŝe nie ma o czym pisać. Lecz wiem, Ŝe powinienem. Zrobię to

później.

28 czerwca

Moss leŜy od kilku dni na południowym krańcu bazy. Oddycha cztery razy na minutę.

Wzrok ma nieruchomy, skórę białoszarą. Jest ciepły, bo nie wyczuwam róŜnicy temperatur

przy dotyku.

Czuję się dobrze, kiedy go dotykam. Myślę jasno i rozumiem. Wiem. Lecz tego... nie

da się opisać. Stawianie śmiesznych znaków na papierze zupełnie nie ma sensu. CóŜ moŜna

przekazać w ten sposób?

29 czerwca

Poruszam się z trudem i coraz wyraźniej uzmysławiam sobie bezsens tej czynności.

Piszę ze wzrastającym wysiłkiem. Chciałbym przekazać chociaŜ trochę... ale nie

wiem, od czego zacząć. Wszystko jest waŜne. No i jak to podać...

Nie. Najpierw pójdę - tam - do - Mossa - gdzie są - inni - są - wszyscy - splątani -

pajęczyną krystalicznymi - zrębami - złączeni - bo - nie zdąŜyli - wziąć - się - za - ręce -

dotknąć Sylwia tam jest. Czuje się dobrze. I Henryk. Bez zmian. Niełatwo będzie dojść, nogi

są cięŜkie i sztywne. Ale muszę - połoŜę - dłoń - na - ramieniu - Mossa ten - prąd - jasność -

jedność - myśl - ja rozumiem - wiem - potem - to - opiszę - jak wrócę - kiedyś - jak wrócę -

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

- To chyba byłoby... wszystko - powiedział Walt matowym głosem, niezgrabnie

przewracając czyste kartki. Pod banią hełmu szumiała cisza.

- Hallo, Philip, Lorna! - krzyknął. - Słyszycie mnie?!

- Tak... słyszę cię - odpowiedział daleki głos. Słuchamy i oglądamy przez cały czas.

- Nno - sapnął z ulgą. - A juŜ myślałem, Ŝe zasnęliście - niezręcznie próbował

zaŜartować. Utrwaliłeś pełny przekaz?

- Tak - Philip mówił niewyraźnie, dziwnie przeciągając głoski. - Posłuchaj, Walt. Zrób

sobie dziesięć minut przerwy, odpocznij. Potem przejmie cię Helena. Zgoda?

- Czemu nie - mruknął zdziwiony. Chcą się naradzić? Powziąć jakąś decyzję`?

Mogliby zaczekać z tym do jego powrotu. Oczywiście gdyby byli dobrze wychowani. Usiadł i

skupił uwagę na posiłku, który nie trwał dłuŜej niŜ dwie minuty. Usiłował nie myśleć, nie

zastanawiać się. Przede wszystkim nie sprowokować lęku. Zwyczajnie nie dać się.

Podszedł do drzwi - śluza przepuściła go z cichym cmoknięciem. Czerwona gwiazda

zawisła nisko nad horyzontem; wyglądała jak ciasno zwinięty kłąb karminowej przędzy.

Przedtem niewidoczne nierówności rzucały teraz długie, zielonkawe cienie, a

wierzchołki wzniesień wieczorny blask obrysował ciemną czerwienią.

CięŜkie buty zagłębiały

się w piasku z ledwie słyszalnym śpiewem

przemieszczających się drobin i wtedy jakaś siła zdawała się przytrzymywać je, wciągać w

grząski piach jak w bagno.

Walt z trudem wydobywał stopy, brnąc na przełaj w kierunku sondy.

Nie dać się, przede wszystkim nie dać się. Pomyśleć o czymkolwiek. Lorna. Jej

smukłe, giętkie ciało. Tak jest lepiej, znacznie lepiej.

To juŜ tutaj. Otwarty, poczerniały właz. Nienaturalnie podkurczone nogi, grzbiet

wygięty w łuk, odrzucona, do połowy zakopana bania hełmu, ramię wyciągnięte w bezsilnej

próbie uchwycenia schodków. Cholera! Pistolet, twarda, pasująca do dłoni kolba. Nie. To nie

tak.

Walt odetchnął głęboko i wsunął broń do kabury. Dobrze, Ŝe nikt go nie słucha, Ŝe

Philip, Helena i Lorna odbywają naradę. Dobrze, Ŝe nie ma ze sobą piguł. To jego własny

problem i nikt mu nie pomoŜe. Co dadzą dobre rady czy środki psychotropowe? UkaŜą czyjś

punkt widzenia albo zduszą wewnętrzny krzyk, tak jak przycisza się głośnik. Z lękiem musi

poradzić sobie sam. - Człowieku - powiedział głośno w kierunku wyschniętej mumii - bałeś

się za bardzo. Nie mogę ci pomóc. ty za to pomoŜesz mnie. Twoja ofiara nie pójdzie na

marne. Dziękuję ci, kimkolwiek byłeś.

Szedł powoli odmierzając kroki, a ciemniejąca pustynia otwierała się przed nim jak

gościniec. CięŜko opadł na schodki swojej sondy i dopiero wtedy poczuł, jakie ogromne

napięcie nerwowe podtrzymywało go podczas marszu. Roześmiał się hałaśliwie.

- Co ci tak wesoło? - fuknęła Helena, wyraźnie zdenerwowana.

Nie przerwał, aŜ zmęczył się swoim gwałtownym wybuchem wesołości. Dopiero

wtedy odpowiedział:

- CóŜ to skłoniło cię do zainteresowania się moim Ŝyciem wewnętrznym?

- Uspokój się - burknęła. - MoŜesz wracać. Włącz autopilota...

- Mogę? Zezwalasz mi? - poderwał się, usiadł. Nagle niejasne podejrzenia przybrały

konkretny kształt. Niepewność Philipa, zaimprowizowana narada wszystko ułoŜyło się w

logiczny ciąg.

- To znaczy... chciałam spytać... czy moŜesz juŜ wracać - tłumaczyła się niezręcznie. -

Jak będziesz gotowy, włącz autopilota. Statek przechwyci cię automatycznie.

- W porządku. Niedługo będę gotowy.

Tak mało brakowało - pomyślał - i zostałbym tutaj. Miałbym pod ręką skład Ŝywności,

zapas wody...

A moŜe tamten, przy drugiej sondzie, teŜ w ten sposób... Wstał i zszedł ze stopni.

Posuwał się naprzód długimi krokami, piasek miauczał pod podeszwami butów zupełnie jak

na nadmorskich wydmach. Gdy ognista tarcza dotknęła linii widnokręgu, dotarł do łagodnych

wzniesień na południowym krańcu bazy. Dotknął szarej, złoto Ŝyłkowanej skały. Rozgrzebał

piasek i przyłoŜył do niej barwnikowy termometr. Była ciepła.

- Wracaj, Walt. Statek jest gotowy do odlotu ponaglała Helena.

- Dobrze, zaraz.

Wyciągnął dłuto, ale zaraz schował je z powrotem. Uniósł ramię w nieporadnym

geście i oddalił się szybkim krokiem, jakby obawiał się, Ŝe ktoś moŜe go ścigać.

Szarobrązowy zmrok opadał na planetę jak rdzawa mgła. Do sondy dotarł w niemal

zupełnych ciemnościach. Zapalił wewnętrzną lampę i bezwiednie rozejrzał się w dziecinnym

odruchu poszukiwania diabła pod łóŜkiem. Lecz sonda oświetlona ledwie mŜącym, Ŝółtym

blaskiem była pusta, tylko pod podeszwami zgrzytał naniesiony piasek.

Przed nadmuchaniem pneumatycznego kokonu połoŜył dłoń na małym, zawieszonym

na ścianie pulpicie sterowniczym. Odczuł ulgę - nareszcie znajdzie się na pokładzie statku, z

dala od obcych i niezrozumiałych sił, działających na tej planecie. Nawet o Lornie myślał

ciepło - była mu bardziej potrzebna, niŜ sądził. Jego męska próŜność wymagała ciągłego

zaspokajania.

Coś było nie w porządku. Drzwi? Zamknięte, uszczelnione. Pneumatyka? Gotowa do

działania. Autopilot!

Walt próbował jeszcze kilkakrotnie uruchomić urządzenie, lecz jego usiłowania

pozostały bezskuteczne. - Hallo, tu Walt. Słyszycie mnie?

- Tak, słucham - odpowiedziała Helena z kilkusekundowym opóźnieniem.

- Stwierdziłem awarię autopilota. Przejmijcie sterowanie sondą.

- Zrozumiałam. Przejmuję sterowanie. Podaj sygnał gotowości.

Czekał spokojnie, aŜ obrzmiewające spręŜonym gazem powłoki unieruchomią go

całkowicie, i dopiero wtedy potwierdził gotowość.

- Uwaga, start - Helena nie bawiła się w odliczanie. Poczuł, jak krew odpływa mu z

głowy, lecz była to jedynie reakcja psychosomatyczna. Sonda pozostała nieruchoma jak

skamieniała bryła.

- Zaraz... chwileczkę. Nie, nic z tego... Phil, ja nie mogę go wystartować! - piskliwy

głos krąŜył pod czaszą skafandra.

Nagły skurcz przebiegł przez piersi, serce zadudniło głuchym pulsem w skroniach.

Był uwięziony.

- Odsuńcie się, sama sprawdzę - kochał teraz nosowy głos Lorny, pragnął, aby tu była,

ona jedna dałaby z siebie wszystko... Chciał krzyczeć, wołać, lecz Ŝaden dźwięk nie wydostał

się z ściśniętego gardła.

- Według komputera awarii uległ system sterowania sondy. Walt, spróbuj ręcznie.

Szarpnął dźwignię, lecz wiedział, Ŝe tak będzie: zielone oko lampy kontrolnej

pozostało martwe.

...skóra wydaje się opalona, przybiera najpierw szarozielone zabarwienie...

- Nie martw się, Walt. Jesteśmy z tobą. Spróbujemy coś wymyślić. PomoŜemy ci!

...ustaje łaknienie, poŜądanie, zanikają ludzkie odruchy...

- Przede wszystkim sprawdź bezpieczniki i główne połączenia. Spróbuj zlokalizować

awarię.

...słabnie aktywność psychomotoryczna, pojawia się quasi-hipnotyczny wpływ

Czerwonego Karła...

- Walt, ty znasz się na tym najlepiej z nas. MoŜemy przysłać ci narzędzia i automaty.

Walt!

...pojawia się wspólnota pamięciowa

i percepcyjno-sensoryczna, otwierają się inne horyzonty pojęciowe, dawny system

zbierania danych za pomocą zmysłów i logicznego-intuicyjnego ich przetwarzania zanika,

zanika teŜ człowieczeństwo na rzecz kreacji innej formy bytu...

- Walt, czy mnie słyszysz? PomoŜemy ci!

...cena nieśmiertelności...

- Gówno mi pomoŜecie! - ogarnęła go nagła wściekłość. - Cieszycie się, Ŝe

oszczędzono wam wyboru! Tak, nie musicie brać na pokład podejrzanego, zaraŜonego,

trędowatego!

- Przestań, na litość Boską! Opanuj się! Przerwał łączność radiową, spuścił powietrze

z pneumatycznych osłon, rozhermetyzował skafander i odrzucił w kąt ciemną banię. Zdjął

pulpit. Wszystko było w porządku - wszystko z wyjątkiem ogniw jądrowych. Obydwa,

główne i zapasowe, wykazywały praktycznie zerową moc - razem mogły zasilać jedynie

neonówkę oświetleniową. A miały starczyć na trzysta lat ciągłej pracy.

Wiedział, Ŝe niemoŜliwe stało się faktem. Przy tak nagłym wyzwoleniu mocy cała

sonda powinna była zamienić się w kałuŜę stopionego metalu. Jeszcze raz stanął twarzą w

twarz z nieznanymi, przerastającymi go siłami. Z wewnętrznej kieszeni wyjął plastykowy,

lustrzany krąŜek wielkości monety i spojrzał na swoją obcą, stęŜałą twarz. Nerwowe tiki

powiek, rozbiegane spojrzenie, ciemny rumieniec, obrzeŜony sinym zarostem.

To przecieŜ nie on. Szeroka, prostacka twarz nigdy nie naleŜała do niego, Bezkształtna

linia ust z wywiniętą górną wargą... nie. Na pewno nie.

Mówił wyraźnie, przeciągając głoski i cedząc słowa. - Cała akcja nie ma sensu. Ja

naprawdę potrafię to zrobić. Dlatego, Ŝe ja juŜ wiem. I wciąŜ mam prawo wyboru. Moss,

słyszysz mnie?!

Lusterko upadło i potoczyło się po podłodze. Rzucił się na nie jak kot na umykającą

mysz, niezgrabnie przyduszał urękawicznionymi dłońmi, aŜ wreszcie chwycił i podniósł do

oczu. W srebrnym krąŜku widniała szeroka, prostacka, oblana niezdrowym rumieńcem twarz.

Jego własna twarz.

Nie zrobi tego. Przynajmniej nie na trzeźwo. Uszczelnił skafander i wyszedł. Zapalił

lampy na piersiach i brnął naprzód, potykając się w kopnym piachu. Gdy stanął na progu

domu Kenelma Millera, poczuł w głowie łaskotliwe ukłucie, jakby ktoś udroŜnił dotychczas

nieprzepuszczalny, zaczopowany kanalik.

Tak zawsze rodziły się idee - i te głupie, i najmądrzejsze. Nikt nigdy nie odkrył, skąd

bierze się ów impuls, lecz w momentach zagroŜenia Ŝycia kaŜda iluminacja oznaczała

nadzieję, a tej ludzie zawsze, od zarania dziejów, chwytali się z właściwą im wiarą. Walt

niespiesznie otworzył bar i wybrał największą butelkę. Otworzył ją i przyłoŜył szyjkę do ust.

Gorąca fala parzyła podniebienie i przełyk, rozlewała się po piersiach i wywoływała lekki

ucisk w głowie. Wiedział, Ŝe nie moŜe o tym rozmyślać, nie znał siły i moŜliwości

przeciwnika. Skoncentrował się na czym innym. Wydobył broń i strzelił w otwarty barek. Na

pokój bryznęła wódka i okruchy szkła, pocisk wyrwał dziurę w lustrzanej ściance i

rykoszetem odbił się od metalowej grodzi.

Walt powoli skierował broń na siebie. Jeszcze ciepłą lufę włoŜył do ust i lekko, do

pierwszego oporu, nacisnął spust. Nie stało się nic - Ŝadna siła nie wyrwała mu broni z ręki.

Zerwał się od stołu i, nie celując, wypalił znowu w kierunku barku. Pocisk urwał

szyjkę innej butelki i wybił drugą dziurę w lustrzanym pudle.

Uzupełnił brakujące ładunki i schował pistolet. Uszczelnił skafander i z butelką wódki

pod pachą wyszedł w ciepłą, brązową ciemność.

Po kilku minutach marszu dotarł do sondy. U stóp schodków leŜała skurczona, na

wpół zagrzebana w piasku postać, lecz Walt nie zauwaŜył jej. Chwiejnym krokiem wstąpił na

stopnie, zatoczył się i przytrzymał krawędzi włazu. Wtedy jednym rzutem ramion znalazł się

w środku, zatrzasnął klapę. Śluza nie działała, spręŜone powietrze wyło, wydobywając się

przez otwarte zawory, lecz pneumatyczny kokon znikł, nie było go pośród wyposaŜenia.

Szarpnął dźwignię, pulpit zapłonął barwnymi ślepiami. Wcisnął klawisz i popchnął drąŜek

sterowniczy.

Raptownie narastające przyspieszenie cisnęło go o podłogę, wprasowało w blachę, aŜ

zatrzeszczały kości i stawy, a krew stała się gęsta jak stopiony ołów. Lecz gdyby tylko mógł,

krzyczałby z radości.

Po upływie kilkudziesięciu sekund poczuł, Ŝe jest u kresu wytrzymałości. Serce z

głuchym jękiem pompowało półstałą krew, przed oczyma eksplodowały białe fajerwerki.

Usiłował podźwignąć się; lecz dłonie rozjechały się na gładkiej powierzchni podłogi,

ochlapanej wódką ze stłuczonej butelki. Wiedział juŜ, Ŝe nie zdoła pokonać

zwielokrotnionego cięŜaru swojego ciała i dosięgnąć pulpitu, Ŝe za chwilę zemdleje, a po

dalszych pięciu czy dziesięciu minutach (czy to waŜne?) serce zaprzestanie pracy ponad siły.

Lecz miał szczęście - nie zaprogramowany inaczej minikomputer sondy umieszczał ją

zawsze na kołowej orbicie planetarnej. Na sekundę przed utratą przytomności Walt uniósł się

płynnym ruchem ponad podłogę w asyście okruchów szkła i zastygłych, jak na zwolnionym

filmie, rozbryzgów wódki. To silnik przerwał pracę, a aparat wynurzał się właśnie sponad

objętej nocą półkuli cynobrowej planety, wychodząc naprzeciw czerwonym potokom

dziennego światła.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

Odrzucił czaszę hełmu i odetchnął pełną piersią, wierzchem dłoni ścierając krew z

popękanych warg. Niezdarnie zaczął uwalniać się z ochronnych powłok skafandra.

W sterowni panowało milczenie. Helena piłowała paznokcie, Philip wbił wzrok w

szeregi cyfr na monitorze, Lorna, niedbale wsparta biodrem o konsolę komputera, bawiła się

pistoletem, chwytając go raz za lufę, raz za kolbę. W ciszy czaiło się napięcie.

...zamek magnetyczny, zaciskowe połączenie próŜniowe, kable do powłoki

ogrzewczej, Ŝeby nic nie pomylić... po co ten cyrk...

- Zostaw tę pukawkę, do ciebie mówię, Joanno d'Arc, jeszcze kogoś postrzelisz -

Philip wyraźnie silił się na spokój.

...dobrze... jeszcze spodnie... wolałbym nie rozumieć, co się tu dzieje, lepiej myśleć o

czym innym... mdło się robi od zapachu tych środków odkaŜających...

- Nie jest nabita, moŜesz ją sobie wziąć - rzuciła broń; a Philip uchylił się jak od Ŝmii.

Pistolet z trzaskiem spadł na podłogę.

...za wszelką cenę nie myśleć, nie wiedzieć... inaczej jednych trzeba by kochać, innych

nienawidzić... po co, przecieŜ wszyscy są po prostu Ŝyczliwie pomocni... dlatego uciekłem z

Ziemi, Ŝeby być pośród takich jak oni... dlaczego więc...

- Tak myślałem. Pomimo to nie unikniesz...

- MoŜe wreszcie ktoś mi pomoŜe? - wtrącił Walt ostro. - Nie wiem, czy zauwaŜyliście,

e właśnie wróciłem.

Lorna spojrzała na niego chłodno, po czym odwróciła się i usiadła. Podszedł Philip,

pomógł ściągnąć cięŜkie buty, obficie spryskane mieszanką odkaŜającą, po czym

przeprowadził pobieŜne badanie lekarskie.

- Właściwie nic ci nie jest. Szok i parę lekkich stłuczeń. - Aa... puls?

- W normie. Skóra teŜ nie zielenieje - zmusił się do śmiechu, który bardziej niŜ

kiedykolwiek przypominał rŜenie konia.

- Zbadaj go za tydzień. I nas równieŜ - Helena ciągle oglądała swoje paznokcie.

- Lecz się na nerwy - fuknęła Lorna.

- Dobrze wiem, co mam robić i kiedy - wkroczył Philip. - Walt, umyj się, przebierz i

przyjdź tu z posiłkiem. Musimy omówić sytuację.

- Co za piękny, demokratyczny gest - zauwaŜyła Lorna. Philip zignorował ją.

Rozumiem ich, to przecieŜ jasne, Ŝe Ŝywili obawę, ale Ŝeby tak zaraz... nie, nie wierzę.

Lorna jest dziwaczką, zdolną do róŜnych ekscesów, broń w jej ręku nie jest jeszcze Ŝadnym

dowodem. A jednak... Nie, do diabła, najlepiej nie myśleć, Ŝyć z nimi jak dawniej, jak gdyby

nigdy nic. W przeciwnym razie rozpęta się piekło. A on, co on sam by zrobił na miejscu

Philipa?

Spieniona woda mknęła po zaczerwienionej skórze dziesiątkami strumyków,

rozkosznie masowała ciało. Przyjrzał się uwaŜnie swoim rękom, owłosionym i muskularnym.

Czy skóra ma całkowicie normalny odcień?

- Chciałem zasięgnąć waszej opinii co do dalszego postępowania - zagaił Philip

oficjalnie, gdy znaleźli się znów razem. - MoŜemy alternatywnie...

- Jestem za odlotem. Natychmiast - wpadła mu w słowo Helena.

- Co za nagła zmiana zapatrywań - kpiła Lorna. PrzecieŜ byłaś zwolenniczką

rozszerzenia standardowych badań planetarnych!

- Sytuacja uległa zmianie. Czy wy wszyscy nie rozumiecie, Ŝe grozi nam śmiertelne

niebezpieczeństwo? Róbmy coś, póki jeszcze nie jest za późno - spojrzała na Walta, nie

potrafiąc ukryć odrazy i strachu.

- Moi drodzy - Walt czuł, Ŝe atmosfera zagęszcza się - moŜecie mnie izolować. Po

tygodniu, dwóch, sprawa na pewno się wyjaśni.

- Na tym statku nie ma Ŝadnej moŜliwości przeprowadzenia kwarantanny - Philip był

zdecydowany. - Co do tej sprawy, nie mamy wyboru, musimy czekać. Wracajmy więc do

zasadniczego tematu. - UwaŜam, Ŝe nasze odkrycie jest bardzo interesujące, jeśli juŜ nie

epokowe. Po raz pierwszy człowiek natknął się w kosmosie na inną formę Ŝycia. Nie ma

znaczenia, Ŝe to Ŝycie wzięto swój początek z nas, ludzi...

- Ten moloch wciągnie nas jak bagno, poŜre, przetrawi, zamieni w nieludzkie,

obrzydliwie zeskorupiałe ciała! - krzyczała Helena. Była na granicy histerii. - Uciekajmy!

- Chwileczkę, jeszcze nie skończyłem. Sądzę, Ŝe za tym eksperymentem stoi

cywilizacja, nie mająca z ludźmi juŜ nic wspólnego. Oni z pewnością w jakiś sposób

kontrolują swoje doświadczenie, przynajmniej okresowo badają jego przebieg. To ślad, po

którym moŜemy dojść do spotkania z naprawdę innymi.

- Ja myślę, Ŝe eksperyment jest juŜ dawno zakończony. Oni nie zmieniają się juŜ, oni...

trwają. Są nieśmiertelni. Swoją drogą, cywilizacja eksperymentująca z nieśmiertelnością

musiała dojść juŜ do kresu radosnej eksploracji kosmosu - roił Philip.

- Hola, szefie, gdzie twój pragmatyczny realizm? - nie wytrzymał Walt.

- Znajdujemy się w niecodziennej sytuacji - odciął się ze złością.

- Chciałem zauwaŜyć, Ŝe niczego nie wiemy o dalszym przebiegu owego

eksperymentu, nie moŜemy więc twierdzić, Ŝe proces jest zakończony. Po drugie: w

przeciwieństwie do Heleny, jestem optymistą. Kolejne etapy przemian następowały

synchronicznie u wszystkich mieszkańców bazy, o dalszych fazach rozwoju niczego nie

wiemy, lecz moŜemy domyślać się, Ŝe zaszedł on daleko. Wobec tego nikt nas nie poŜre,

choćby dlatego, Ŝe juŜ nie nadrobimy zaległości czasowych. Nie przypuszczam zaś, aby

„moloch" mógł trywialnie odŜywiać się ludzkim mięsem. Ma inne źródło energii. - Poczucie

humoru nie jest twoją najmocniejszą stroną - syknęła Helena.

- Po trzecie: przypuszczenie Lorny napawa mnie... przeraŜeniem. Tak, to odpowiednie

słowo: przeraŜenie. Konfrontacja z inną, wyŜej rozwiniętą cywilizacją...

- Zastanów się, co mówisz - Lorna gwałtownie odwróciła fotel, gniewnie odrzuciła

włosy do tyłu. Ludzkość czekała na takie spotkanie od swego zarania, od zawsze! śeby

stwierdzić, Ŝe nie jesteśmy sami, Ŝeby wymienić doświadczenia...

- To była twoja najgłupsza wypowiedź, jaką słyszałem w czasie tej podróŜy, stek

bredni i banałów w ustach skądinąd inteligentnej kobiety - Walt był autentycznie wściekły. -

Czy dotychczas nie zauwaŜyłaś, Ŝe im większa róŜnica między ziemskimi gatunkami, tym

większa między nimi panuje wrogość? Powtarzam: między ziemskimi! A co będzie, jeśli

opuścimy nasze gniazdo, jeśli napotkamy coś diametralnie innego? Po prostu okaŜe się, kto

kogo unicestwi lub będzie eksploatował. Przykład juŜ mieliśmy: tutejsza baza stała się

kolonią eksperymentalnych świnek morskich! Porozumienie? Proszę, spróbuj pozytywnie

wymienić doświadczenia z Ŝywą skałą spod piasków tej planety! MoŜe poradzi nam, jak

usprawnić zapłon w silniku samochodowym lub lepiej przyrządzać koktajl Bloody Mary?

- Daruj to sobie i nie krzycz. Filozoficzny cięŜar...

- Nie. To zbyt wysoka cena za odpowiedź, czy jesteśmy sami. Zresztą świadomość

powszechności Ŝycia we Wszechświecie ani na jotę nie zmieni naszej egzystencji.

Reasumując: jestem za natychmiastowym odlotem.

- A ja nie! Sprzeciwiam się kategorycznie! Mamy jedyną szansę, zrozumcie.

- Jeśli inni zechcą kiedyś tu wrócić... nie będziemy mieli wpływu na to postanowienie.

Ale teraz, w tym składzie, nie jesteśmy władni decydować, nie mamy mandatu.

Odpowiedzialność...

- Boisz się jej?

- Powiem po prostu: tak. Nie jestem w stanie udźwignąć cięŜaru tej

odpowiedzialności.

- Pytanie, czy nas stąd wypuszczą - w głosie Heleny dźwięczała nadzieja. - Czy nie

urządzą nas tak jak ciebie tam na dole.

- MoŜemy tylko próbować, nie sposób przewidzieć zdarzeń zupełnie dla nas

niezrozumiałych - Walt rozłoŜył ręce. - MoŜe energię z ogniw sondy wykorzystano do

warunkowania i wzmacniania moich emocji?

- Oni to samo robią teraz z naszym statkiem. Lećmy juŜ! - w głosie Heleny znów

pobrzmiewały nutki histerii.

- Chwileczkę, decyzja jeszcze nie zapadła. Oświadczam, Ŝe jestem zdecydowanie za

kontynuowaniem badań unikalnego w skali kosmicznej zjawiska, jakim jest inne rozumne

ycie - Lorna załoŜyła nogę na nogę, długimi palcami oplotła kolano. - Ty, Philipie - ciągnęła

dalej słodkim głosem pozostaniesz na zawsze dowódcą ekspedycji, która pierwsza nawiązała

kontakt z innym istnieniem.

- Weź takŜe pod uwagę ryzyko - wtrącił swoje Walt. - JuŜ teraz masz w ręku kartę

atutową: odkryliśmy nieznaną formę Ŝycia. Ten sukces moŜna łatwo zaprzepaścić. MoŜesz

okazać się najmniej odpowiedzialnym dowódcą wypraw galaktycznych, zyskać sławę

człowieka, który wyzwolił serię trudnych teraz do przewidzenia nieszczęść - z rosnącym

zadowoleniem obserwował zmieniającą się twarz Philipa. Był pewny swego: szef nade

wszystko nie lubił ryzyka. - Wracamy - przemógł się Philip.,- Przygotujcie statek do

natychmiastowego startu.

- Co za głupota, asekuranctwo! śeby tylko było ciepło pod tyłkiem! - oczy Lorny

płonęły.

- Przywołuję cię do porządku. To jest decyzja trzech czwartych załogi, w tym

dowódcy - Philip zdąŜył przybrać odpowiednią pozę.

Jej usta poruszały się w niemym monologu. Wreszcie potrząsnęła głową, kryjąc twarz

za ciemną kaskadą włosów.

- Dobrze. Nie widzę zresztą innego wyjścia niŜ podporządkowanie się.

- Całe szczęście, Ŝe to rozumiesz - Walt przyciął jej jak zwykle, mając świadomość, Ŝe

coś między nimi jest nie tak. Nie tak jak przedtem. Jednocześnie doskonale pojmował, a

nawet uznawał jej stanowisko, nie mógł jednakŜe zapomnieć dzikiego strachu tam, na

pustyni. Strachu skręcającego wnętrzności, trwogi eksplodującej w mózgu. Uwierzył więc w

swoje, zresztą równie dobre, racje.

- Ty za to nic nie rozumiesz, mały, śmieszny człowieczku. Jesteś ludzkim

zwierzęciem, biegnącym tam, gdzie ciepło, syto i duŜo chętnych samic.

- Ach tak. Sama doskonale wiesz, Ŝe nie w kaŜdym z tych punktów masz rację..

Wzruszyła ramionami z obojętnością, która poruszyła go do głębi. Gdzie jest Lorna?

Ta wpatrzona, narzucająca się, lecz teŜ dbająca, otaczająca uwielbieniem? Co się stało?

Zadowolenie, Ŝe juŜ nie musi się za nią wstydzić, zagłuszył Ŝal za czymś odepchniętym i

utraconym. Za czyimś ślepym oddaniem, które wyzwala najgorsze instynkty, lecz jest

równieŜ jak pieszczące dotknięcie wiosennego słońca.

- Nie rozdrabniajmy się, są waŜniejsze sprawy powiedziała chłodno. - Chciałabym

zaproponować, abyśmy pierwsze dwa tygodnie podróŜy odbyli w anabiozie. Wszyscy.

- Dlaczego? - Ŝachnął się Philip. - To niepotrzebnie zwiększy ryzyko Ŝeglugi po sieci

strumyków, wypływających z zastoiska energii.

- Tak, ale... jednocześnie utrudni ingerencję w nasze mózgi, moŜe uniemoŜliwi

erowanie na naszych emocjach.

- O czym ty mówisz? O co chodzi? Nie rozumiem pytali chaotycznie wszyscy razem.

- Nie jestem pewna, ale... to wydaje mi się takie naturalne. Ceną uzyskania

nieśmiertelności był zanik wszelkiej ekspansji, przybranie postaci maksymalnie stabilnej i

niezmiennej w danych warunkach...

- Prezentujesz mały wykład wprowadzający? -wtrącił Walt.

- Nie przerywaj - warknął Philip. - Prywatne porachunki odłóŜ na spotkanie we dwoje.

- Nie wiem, w jakie organy sensoryczne wyposaŜona jest nowa forma Ŝycia, ale,

sądząc po kierunku wstępnej transformacji, opisanej w dzienniku Millera, obce są jej emocje

w sensie ludzkich doznań. No bo, na dobrą sprawę, czego by miała się bać skała, wrośnięta w

stabilną skorupę planetarną? Kogo miałaby kochać lub nienawidzić, i za co? Kogo poŜądać,

jeśli prokreacja jest zbędna? MoŜna przypuszczać, Ŝe nowa forma bytu wytworzyła zupełnie

inne, nam niedostępne rodzaje wraŜeń, ale prawdopodobnie brakowało jej typowo ludzkich

emocji, wszak to Ŝycie zrodziło się z ludzi.

- Myślisz, Ŝe... ten mój lęk... - bąknął Walt, zdziwiony, Ŝe przedtem sam na to nie

wpadł. - Owszem, odpowiednio wzmocniony w celu zwiększenia efektu.

- On... znikł w chwili, kiedy uświadomiłem sobie jego nienaturalność.

- Właśnie. Bo był juŜ niepełnowartościowy, skaŜony podejrzeniem. Zresztą nie tylko

twój lęk. Moje seanse... te śmieszne ekshibicjonistyczne przedstawienia, dawane wam

ostatnio. To nie był plynn, a przynajmniej nie tylko. Wpływ narkotyku stanowił znikomą

część... - Jezus, Maria! Na takie dyskusje będzie czas w przestrzeni śródgwiezdnej! - Helena

bladła i czerwieniała na przemian.

- UwaŜaj, Hel. On w tej chwili Ŝeruje na tobie - Walt nie mógł sobie odmówić

przyjemności.

- Fataliści mogliby podejrzewać nie bez pewnych przesłanek, Ŝe to On nas tutaj

ciągnął, jakoś przywabił kosmicznych rozbitków, i Ŝe nie jesteśmy pierwszymi... - A moŜe

On takŜe spowodował katastrofę i był przyczyną awarii statku? - próbował zaŜartować Philip,

lecz nikt nawet się nie uśmiechnął. - W kaŜdym razie mówił juŜ powaŜnie, ze ściągniętą

twarzą - spróbujemy stąd odlecieć. Jeśli przyjmiemy twoją hipotezę, Lorno, wszystkie nasze

emocje będą od dziś skaŜone, a więc mniej... konsumpcyjne. MoŜe więc się uda...

- Nie wiadomo, czy On jest w stanie wywierać fizyczną presję, do wszystkiego

przykładamy bardzo ludzką miarkę. Nie sądzę, aby mógł nam przeszkodzić.

- MoŜe zaczniemy przygotowania do odlotu? zaproponowała Helena nieswoim, lecz

juŜ prawie spokojnym głosem.

- Dobrze - Philip podniósł się i szybkimi ruchami dłoni masował skórę twarzy. - Pójdę

sprawdzić komory anabiotyczne.

- Lorna do centralnego komputera: wykonaj ogólny przegląd podzespołów statku

przed lotem galaktycznym. Usterki sygnalizuj na fonii.

- Walt do centralnego komputera: podaj stan zapasów energetycznych statku. Oblicz

najkrótszą trasę Ŝeglugi w kierunku Ziemi.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

- Czy to jest normalne? - Walt wpatrywał się w sinoszarą twarz Lorny, na której

jaśniejszymi plamami odznaczały się tylko gałki oczne, tak wypukłe, jakby za chwilę miały

wyskoczyć z oczodołów.

- Potrzebuje dwunastu godzin snu, niczego więcej zawyrokował Philip. - Wczoraj

wyglądałeś tak samo.

- TeŜ miałem taką... śliczną cerę?

- Jeszcze ładniejszą, bo z małą domieszką ultramaryny. Walt wzruszył ramionami.

CóŜ go w końcu obchodzą medyczne aspekty wychodzenia z anabiozy? Albo karnacja skóry

tej nieźle stukniętej dziewczyny'? Jej bezładnie rozrzucone ręce i nogi, linia bioder pod ściśle

przylegającą do ciała pajęczyną elistonu, drobne piersi, które moŜna by nakryć dłonią? - Hola,

stary, czyŜby zaczynała ci doskwierać samotność? - mruknął do siebie, wracając do sterowni.

Pamiętał jej poniŜające umizgi w narkotycznym transie, obmierzłą uległość w fazach

względnej trzeźwości, oczekiwanie na jakikolwiek gest, niekoniecznie przyjazny, lecz

wiadczący choćby o cieniu zainteresowania... To wszystko prawda, ale coś zaszło między

nimi niedawno, tuŜ przed anabiozą, jakiś zgrzyt, zmiana... co to było? NiewaŜne, pewnie

zwykła sprzeczka.

- Nie wiesz, po co Phil wyciągnął nas z łóŜek? Do Ziemi jeszcze szmat drogi,

eglujemy w stabilnej rzece w dobrym kierunku...

- MoŜe miał sny erotyczne? - Helena przerzuciła jedną nogę przez oparcie fotela. - To

dziwne, ale po anabiozie czuję się jakby... młodsza i nie miałabym nic przeciwko temu...

- Dowcipu teŜ ci przybywa - westchnął i odwrócił się do konsoli. Na chybił trafił

musnął czubkami palców kilka przełączników kontrolnych.

- Biedny Walt - Helena podeszła od tyłu i pieszczotliwym ruchem dłoni zburzyła mu

włosy. Pomogę ci, jeśli zechcesz... Phil na pewno nie będzie miał nic przeciwko temu. Wiesz,

o te parę procent wzrośnie sprawność załogi.

- Gadasz głupstwa, moja droga - odsunął ją szorstko, jednocześnie nie mogąc

powstrzymać się od głodnych spojrzeń. - Ona... się wścieknie.

- Ona będzie Ŝywym trupem przez najbliŜsze dwanaście godzin.

- Niee... jeszcze nie teraz - połoŜył dłoń na jej kościstych, usianych piegami palcach. -

Zrozum, nie jestem psychicznie przygotowany. To wszystko z nią kosztowało mnie sporo

nerwów - mówił z wysiłkiem, dusząc w sobie coś, co urągało mu od imbecyli.

- Tylko pamiętaj - gwałtownie cofnęła ramię - Ŝe ja nie będę się napraszać.

- Wszystko w porządku - do sterowni wpadł Philip śpi jak nieboŜątko. Puls, ciśnienie i

oddech w normie. Dałem jej zastrzyk wzmacniający.

- Cieszy mnie to - bąknęła Helena, zajmując swoje miejsce.

...co za altruistyczny odruch! Nigdy bym jej nie podejrzewał... tak naprawdę to szuka

odmiany, rozrywki... moŜe Philip nie jest zbyt dobry w te klocki?

- A ty wciąŜ tropisz, stary. Nie Ŝal ci jej?

- Nie rozumiem - przez twarz Walta przebiegł ciemny rumieniec, nie był w stanie

wytrzymać wzroku Philipa.

- Noo, widzę, Ŝe komuś sumienie nie daje spokoju. A juŜ myślałem, Ŝe jesteś z

kamienia - szedł za ciosem.

- O co ci chodzi?! - wybuchnął Walt, który zdąŜył trochę ochłonąć po pierwszym

zaskoczeniu.

- O to - wskazał na czerwoną kontrolkę na konsoli komputera. - Przed pójściem spać

Lorna zostawiła bałagan.

Nagle Helena wybuchnęła nerwowym, spazmatycznym śmiechem. Philip obejrzał się,

zdezorientowany.

- Teraz ja nie rozumiem. Wyglądacie dokładnie tak, jakby anabioza poplątała wam

przynajmniej połowę neuronów.

- To wyłącznie twoja wina, lekarzu pokładowy - Walt uśmiechnął się z ulgą. -

ałowałeś nam swoich wzmacniających szpryc. A swoją drogą... zobaczmy, co przeskrobała

nasza informatyczka - nachylił się nad klawiaturą.

- I co, pierwszy i ostatni pilocie? - Helena wpadła w jego ton.

- Ee, drobiazg. Jedna pusta sekwencja w zbiorze pełnych modułów pamięciowych

danych chronologicznych. Zaraz to przesuniemy... no, juŜ w porządku.

- Spaskudziłeś robotę, Walt - Helena wydęła wargi. - Ona zostawiła to specjalnie.

eby wpisać sobie coś miłego.

- Co? - spytał, zanim zrozumiał. śachnął się i rzucił jej złe spojrzenie.

- Nie denerwuj się, pilocie. Zrobiłeś się nadwraŜliwy; jeśli tak dalej pójdzie,

zawieziesz nas na Syriusza zamiast na Ziemię. Trzeba zastanowić się nad małą kuracją, zanim

nie będzie za późno - mrugnęła do Philipa, który nagle zajął się pedantycznym wycieraniem

jakiejś dawno zaschłej plamy na rękawie.

- Bądź uprzejma zmienić temat, stajesz się nudna nie wytrzymał Walt. Czuł się prawie

jak sztuka przetargowa na aukcji bydła.

- Chciałam ci pomóc w trosce o nas wszystkich syknęła - ale jeśli chcesz, to pracuj

dalej sam. Powodzenia.

- Przestańcie, do licha - przerwał jej Philip. Powinniśmy się cieszyć, Ŝe nie zniszczył

nas ten cholerny rój meteorów i Ŝe trafiliśmy od razu na...

- Właśnie. MoŜe oświecisz nas, kapitanie, po co ta pobudka w dwa tygodnie po

starcie? PrzecieŜ czeka nas jeszcze parę miesięcy Ŝeglugi - Helena dalej wyładowywała

energię. Rzeczywiście anabioza musi jej słuŜyć - przyznał w myśli Walt nie bez uznania.

- Ja? - dowódca wyglądał na zaskoczonego. - Noo, przecieŜ musimy odbyć naradę...

- Na jaki temat? Lot przebiega bez komplikacji Walt wzruszył ramionami.

- Trzeba ustalić kolejność dyŜurów, tak będzie bezpieczniej - Philip wreszcie znalazł

powód. Poza tym jest to okres, po którym naleŜy przeprowadzić kontrolę lekarską.

- Tylko w przypadku szczególnego zagroŜenia. Chyba nie podejrzewasz, Ŝe

złapaliśmy jakąś kosmiczną francę orbitując wokół Czerwonego Karła? śeby była tam

chociaŜ jedna zawszona planeta, na której moŜna by rozprostować kości i pofiglować z

tubylcami. Ale tak... - Coście tak na mnie wsiedli? - obruszył się Philip. Zaraz po

przebudzeniu Lorny ustalimy kolejność dyŜurów i trójka spośród nas idzie spać. Proponuję

piętnastodniowe przemienne Ŝeńskie i męskie dyŜury z dwudniowymi okresami nakładania,

eby... no, było do kogo otworzyć usta.

- Niech stracę, przyjmuję - powiedział Philip z uśmiechem.

- Witam szanownych podróŜników galaktycznych Lorna wyszła z łazienki,

napełniając sterownię zapachem kosmetyków. Uśmiechnięta, zaróŜowiona od gorącego tuszu,

z błyszczącym spojrzeniem, przeszła całkowitą metamorfozę od momentu, w którym Walt

widział ją dziesięć godzin temu.

Przecisnęła się koło niego bokiem - poczuł zapach świeŜo umytego, kobiecego ciała - i

stanęła przy Philipie. Przeszła tuŜ obok, miała przecieŜ okazję, a nie dotknęła go, nie musnęła

nawet.

- MoŜe małą kawę dla szefa? - w jej głosie brzmiała dobrze udawana figlarność

podlotka.

- Co to, zmieniasz obiekt zainteresowań? - Helena pogroziła jej jak dziecku.

- Taka juŜ jestem - wydęła wargi. - Co ty na to, Phil?

- Ha, propozycja jest nęcąca. Kilka skoków w bok znakomicie odświeŜa związek -

zarechotał.

- MoŜe mnie najpierw spytacie? W końcu ja teŜ nie mam klapek na oczach - Helena

udała zaniepokojenie.

- A kto ci broni? Ostrze twojego dowcipu nie jest juŜ takie jak dawniej, o nie - Lorna

pokręciła głową. ...ona ma cudowne nogi... jak mogłem dotychczas tego nie dostrzec...

porusza się tak, jakby tańczyła tuŜ nad ziemią...

Wróciła z dwiema dymiącymi filiŜankami.

- Heleno, zrób kawę dla Walta, jeśli zechce, bo moja wystygnie, co za aromat...

- Chciałaś coś popić? - zapytał Walt ze złośliwością, jaką raczyli się niemal od

początku.

- Zapewne cię rozczaruję - uśmiechnęła się zdawkowo, tak jak do pierwszego lepszego

uczestnika przypadkowego towarzyskiego spotkania - ale nie będę więcej dawać

przedstawień. MoŜe ty nam coś pokaŜesz, tak dla odmiany? Jeśli plynn ułatwi ci walkę z

tremą, zrzekam się mojego zapasu. Zresztą - połoŜyła przed Philipem niklowane pudełko - i

tak się zrzekam.

...ma piękny głos... głęboki i dźwięczny... jak śpiew mosięŜnych dzwonków...

Philip odchrząknął i sięgnął po pudełko.

- Przechowam to dla ciebie. Myślę, Ŝe... no, sama wiesz, jak bardzo się cieszę - wstał i

ucałował ją, a ona na chwilę przywarła do niego całym ciałem.

- Powiem wam coś ciekawego - opowiadała dalej z emfazą, rozpierała ją energia, tak

jak przed chwilą Helenę. - Miałam bardzo dziwny sen. Wokół Karła krąŜyła jedna jedyna,

czerwona planeta...

- To typowe. Zawsze marzymy o czymś swojskim, dobrze znanym. Planeta, morza,

szumiące lasy...

- Z Waltem coś się działo, wyprostował przygarbione plecy, wzrok mu błyszczał.

- Słuchajcie. Byłam na tej planecie... spałam tam, leŜąc na czerwonym, kopnym

piasku. PrzeŜyłam sen we śnie. Śniłam o miłości, wciąŜ ten sam sen, w kółko to samo, bo

tylko tę miłość miałam w sobie... to było straszne, jak zdarta płyta, jedyna, jaką posiadałam.

Czasem chciałam przestać śnić, wtedy otaczała mnie tylko czerwona pustka, pustka nie do

zniesienia. I znów śniłam ten sam sen, tylko ten mogłam... Wtedy zrozumiałam, Ŝe to... jest

moje Ŝycie... Ucieczka we własne wnętrze, w złudzenia, w to, co ja chciałam, co sobie

wymarzyłam, obijanie się w zamkniętym obszarze mojej pamięci...

Otrząsnęła włosy, które zakryły jej twarz; łza torowała sobie drogę pośród delikatnego

puchu na skórze przedramienia.

- To była namiastka, rodzaj trwania - teraz mówiła mocnym, zdecydowanym głosem. -

Upojenie introspekcją, samooszukiwanie. A ja chcę Ŝyć, Ŝyć naprawdę. Nawet za cenę

zagarniania, ekspansji, czasem niszczenia i... śmierci chcę tworzyć, zdobywać i... kochać. Ale

przepraszam - rozejrzała się spłoszona. Chyba jednak dałam wam jeszcze jedno

przedstawienie. - To był bardzo piękny spektakl - Walt podniósł się, w jego głosie tym razem

nie było ani cienia drwiny. Masz rację, Lorno, ludzkość to agresywne plemię, skazane być

moŜe na zagładę, ale równieŜ skazane na pełne, burzliwe i - przede wszystkim - twórcze

ycie. - CóŜ za patetyczne tony - Helena pokręciła głową ja bym tak nie potrafiła. Phil,

zakładam się, Ŝe w ciągu najbliŜszej zmiany sprawność twojej załogi wzrośnie o kilka

procent.

Walt podszedł do Lorny, wpatrzonej poprzez zielone okno monitora w odległą Ziemię,

zagubioną gdzieś w gwiezdnym pyle, i usiłował ująć ją delikatnie za ramię. Uśmiechnął się,

gdy odepchnęła go ze złością, wykluczającą obojętność. Znał się na tym.