Ustanowienie Najświętszego Sakramentu

według wizji bł. Katarzyny Emmerich

     Na rozkaz Pana Jezusa gospodarz znowu przygotował stół; podwyższył go nieco, nakrył
kobiercem, na wierzch rozpostarł najpierw czerwoną serwetę, na tej zaś białą, przejrzystą,
potem wsunął go znów na środek sali; pod stołem postawił dzbanek z wodą, a drugi z winem.
Wtedy Piotr i Jan poszli do owej tylnej komnatki, gdzie było ognisko wielkanocne, po kielich,
który otrzymali od Weroniki. Nieśli go obaj na rękach wraz z przyborami i kopułowatym
nakryciem, a wyglądało to, jak gdyby nieśli tabernakulum. Postawili go na stole przed
Jezusem. Obok stał talerz z cienkimi, białymi, żłobkowatymi plackami przaśnymi; leżał tu
także ów kawałek placka, rozłamany przy wieczerzy, który Jezus schował wtenczas. Talerz
był nakryty. Dalej stały dwa naczynia z winem i wodą, trzy puszki, jedna próżna, jedna z
gęstym olejem i trzecia z rzadkim i łopatka.
     Spełniwszy to, Jezus kazał Piotrowi i Janowi polać Sobie ręce wodą nad talerzem, na
którym leżały placki przaśne, nabrał tejże samej wody łyżeczką, wyjętą z podstawki kielicha,
i nawzajem polał im ręce; potem kazał podać talerz w koło, by wszyscy umyli sobie ręce. Nie
mogę powiedzieć na pewno, czy zupełnie tak wszystko się odbywało, jak mówię; z wielkim
rozczuleniem przypatrywałam się wszystkim tym czynnościom, przypominającym mi bardzo
Mszę świętą.
     Coraz większe skupienie, coraz większa czułość malowały się wśród tego na twarzy
Jezusa. Wreszcie rzekł: „Chcę wam teraz dać wszystko, co mam, to jest samego Siebie“.
Zdawało się przy tych słowach, że z niezmiernej miłości rozpływa się zupełnie; ciało Jego
zrobiło się przejrzyste, podobne do świetlistego cienia.
Modląc się wciąż w wielkim skupieniu, łamał Jezus placki tak, jak poznaczone były karbkami
i kładł je jeden na drugim na tackę; z pierwszego kawałka ułamał końcami palców małą
cząstkę i wpuścił ją do kielicha. W tej chwili, gdy to czynił, miałam widzenie, jakoby Matka
Boża przyjmowała Najświętszy Sakrament, chociaż przed tym nie było Jej tu w sali. Zdawało
mi się, że widzę Ją, jak siedzi naprzeciw Jezusa od strony wejścia i pożywa Najświętszy
Sakrament. Za chwilę już zniknęła mi z oczu.
     Jezus modlił się wciąż i nauczał jeszcze; zdawało się, że każde słowo wychodzi widzialnie
z ust Jego jako ogień i światło, i wchodzi we wszystkich Apostołów z wyjątkiem Judasza.
Wreszcie wziął Jezus tackę z kawałkami placków, ale już nie wiem dokładnie, czy postawił ją
na kielich – i rzekł – „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało Moje, które za was będzie wydane“.
Przy tym zrobił prawicą ruch nad tacką, jak gdyby błogosławił. W tejże chwili blask uderzył
od Niego, słowa jakby ogniem wychodziły z ust Jego, chleb także zajaśniał i tak świecąc
wszedł w usta Apostołów, jakby niejako sam Jezus w nich wpływał; wszystkich też jasność
przeniknęła, tylko Judasz pozostał ciemny. Najpierw podał Jezus konsekrowany chleb
Piotrowi, drugiemu zaś Janowi; potem skinął na Judasza, siedzącego w ukos naprzeciw
Niego, by się przybliżył i jemu trzeciemu podał Najświętszy Sakrament. Ale zdawało mi się,
że słowo cofa się od ust zdrajcy. Przeraziło mnie to, więc nie umiem określić dokładnie uczuć

w tej chwili doznawanych. Jezus rzekł teraz do niego: „Co masz czynić, czyń rychło“. Potem
zaczął rozdzielać Najświętszy Sakrament innym Apostołom; zbliżali się parami, jeden
drugiemu podtrzymywał pod brodą małą sztywną nakrywkę, w koło ząbkowaną, która leżała
przed tym na kielichu.
     Łamanie i rozdzielanie chleba i picie ze wspólnego kielicha przy końcu wieczerzy było
bowiem już od zamierzchłych czasów zwykłą oznaką zbratania się i miłości, okazywaną przy
powitaniu i pożegnaniu. Sądzę, że i w Piśmie św. musi być o tym wzmianka. Dotychczas była
to zwykła czynność figuralna, Jezus zaś podniósł ją dziś do godności Najświętszego
Sakramentu. (...)
     Drzwi były zamknięte, wszystko odbywało się w nastroju uroczystym, tajemniczym. Jezus
siedział między Piotrem i Janem. Gdy zdjęto nakrycie z kielicha i odniesiono na powrót do
tylnej komnatki, pomodlił się Jezus i rozpoczął uroczystą przemowę. Jak zrozumiałam,
tłumaczył im Jezus znaczenie Wieczerzy Pańskiej i czynności ustanowienia jej; wyglądało to
tak, jak gdyby jeden kapłan uczył drugiego odprawiania Mszy świętej.
Skończywszy przemowę, wyciągnął Jezus z podstawy, na której stał kielich z przyborami,
ową wysuwalną płytkę i przykrył ją białą chustą, przewieszoną dotychczas na kielichu (działo
się to zaś jeszcze przed wspomnianym myciem rąk). Następnie zdjął z kielicha okrągłą tackę i
postawił ją na płytkę, na tackę zaś złożył placki, leżące dotychczas na talerzu pod
przykryciem; placki te czworoboczne, podłużne, wystawały po obu stronach tacki, a z boku
zakrywał je wystający zaokrąglony brzeg tacki. Kielich przysunął Jezus bliżej Siebie, wyjął
stojący w nim mniejszy kubek, a po obu stronach kielicha ustawił po trzy owe sześć małych
kubków. Pobłogosławiwszy placki przaśne i, jak mi się zdaje, także stojące obok oleje, wziął
płytkę z plackami w obie ręce, podniósł do góry, a wzniósłszy oczy w niebo, pomodlił się i
ofiarował Bogu, po czym postawił na powrót na podstawce i przykrył. Następnie, wziąwszy
kielich, kazał Piotrowi nalać doń wina, a Janowi wody, którą wpierw pobłogosławił i sam
jeszcze nalał małą łyżeczką troszkę wody. Teraz pobłogosławił kielich, podniósł go w ofierze
do góry modląc się i postawił na powrót.
     Rozdzieliwszy potem Apostołom Najświętszy Sakrament, w sposób wyżej już opisany,
podniósł Jezus kielich za oba ucha ku twarzy i nachylony, wymówił weń słowa konsekracji.
Przemienił się przy tym Jezus i prawie zupełnie stał się przezroczysty, niejako utożsamiał się
z tym, co miał dać Apostołom. Trzymając kielich w rękach, dał się zeń trochę napić Piotrowi i
Janowi, potem postawił go na powrót; Jan czerpał małą łyżeczką Krew świętą z kielicha do
kubków, Piotr podawał je Apostołom, a oni pili po dwóch z jednego kubka. I Judasz (czego
jednak nie jestem pewną) pił jeszcze z kielicha; nie powrócił już jednak na swoje miejsce,
lecz zaraz wyszedł z wieczernika. Apostołowie, słysząc, co Jezus mówił przed tym do niego,
myśleli, że to Jezus polecił mu jakąś sprawę do załatwienia, więc nie zwrócili na to uwagi.
Judasz wyszedł, nie odmówiwszy nawet modlitwy dziękczynnej; poznaj więc, miły
czytelniku, jak złe są skutki, jeśli się zaniecha modlitwy dziękczynnej po spożyciu chleba
powszedniego i chleba żywota. Przez cały czas wieczerzy widziałam u nóg Judasza małego,
czerwonego potworka, wspinającego się mu czasami aż do serca; jedna jego noga wyglądała
jak nagi piszczel szkieletu. Gdy Judasz wychodził za drzwi, widziałam koło niego trzech
czartów; jeden wpadł mu w usta, drugi popychał go, trzeci biegł przed nim. Noc już była, lecz
diabły zdawały się oświecać mu drogę: jak szalony pobiegł Judasz naprzód.
     Resztę świętej Krwi pozostałej w kielichu wlał Jezus do małego kubka, który stał przed
tym w kielichu; potem, trzymając palce nad kielichem, kazał Piotrowi i Janowi polać je Sobie
wodą i winem. Popłukawszy tym kielich, dał znowu im dwom napić się z kielicha, a resztę
zlać w kubki i rozdać do wypicia innym Apostołom. Potem Jezus wytarł kielich, wstawił doń
kubek z resztą świętej Krwi, na to postawił tackę z resztą konsekrowanych placków
przaśnych i nakrył kielich najpierw przykrywką, po czym znowu chustą i umieścił go jak