Harvoni, INN-ledipasvir, sofosbuvir

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Osoby należące do fachowego personelu

medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane. Aby dowiedzieć się, jak

zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.8.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Harvoni 90 mg/400 mg tabletki powlekane

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana zawiera 90 mg ledipaswiru i 400 mg sofosbuwiru.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:

Każda tabletka powlekana zawiera 156,8 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej)

i 261 mikrogramów laku aluminiowego żółcieni pomarańczowej FCF.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Pomarańczowa, tabletka powlekana w kształcie rombu, o wymiarach 19 mm x 10 mm, z wytłoczonym

oznakowaniem „GSI” na jednej stronie i „7985” na drugiej stronie.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Produkt Harvoni jest wskazany do leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C

(pWZW C) u dorosłych (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).

Swoista dla genotypu aktywność przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C (HCV), patrz

punkty 4.4 i 5.1.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Terapia produktem Harvoni powinna być rozpoczęta i kontrolowana przez lekarza mającego

doświadczenie w leczeniu pacjentów z pWZW C.

Dawkowanie

Zalecana dawka produktu Harvoni to jedna tabletka raz na dobę z pożywieniem lub bez pożywienia

(patrz punkt 5.2).

Tabela 1: Zalecany czas trwania leczenia produktem Harvoni oraz zalecane równoczesne stosowanie

rybawiryny u określonych podgrup pacjentów.

Populacja pacjentów*

Leczenie

Czas trwania

Pacjenci z pWZW C genotypu 1 lub genotypu 4

Pacjenci bez marskości wątroby

Harvoni

12 tygodni

- 8 tygodni można rozważyć

w przypadku uprzednio

nieleczonych pacjentów

zakażonych HCV genotypu 1

(patrz punkt 5.1, badanie ION-3)

- 24 tygodnie należy rozważyć

w przypadku uprzednio

leczonych pacjentów, dla których

dalsze opcje leczenia są niepewne

(patrz punkt 4.4).

Pacjenci ze skompensowaną

marskością wątroby

Harvoni

24 tygodnie

- 12 tygodni można rozważyć

w przypadku pacjentów, dla

których uznano, że istnieje

niewielkie ryzyko klinicznej

progresji choroby i dla których

istnieją dalsze opcje leczenia

(patrz punkt 4.4).

Pacjenci ze zdekompensowaną

marskością wątroby lub pacjenci

oczekujący na przeszczepienie lub po

przeszczepieniu wątroby

Harvoni i rybawiryna 24 tygodnie (patrz punkty 4.4 i 5.1)

Pacjenci pWZW C genotypu 3
Pacjenci z marskością wątroby i (lub)

u których nie powiodło się uprzednie

leczenie

Harvoni i rybawiryna 24 tygodnie (patrz punkty 4.4 i 5.1)

* W tym pacjenci z równoczesnym zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV).

W przypadku stosowania w skojarzeniu z rybawiryną należy również zapoznać się z treścią

Charakterystyki Produktu Leczniczego rybawiryny.

Dla pacjentów ze zdekompensowaną marskością wątroby, którzy wymagają dołączenia rybawiryny do

ich schematu leczenia (patrz tabela 1), dawka dobowa rybawiryny jest ustalana w zależności od masy

ciała (< 75 kg = 1 000 mg i ≥ 75 kg = 1 200 mg) i podawana doustnie w dwóch dawkach podzielonych

z pożywieniem.

U pacjentów ze zdekompensowaną marskością wątroby rybawirynę należy podawać w dawce

początkowej wynoszącej 600 mg na dobę podawanej w dawkach podzielonych. Jeśli dawka

początkowa jest dobrze tolerowana, można ją stopniowo zwiększyć do maksymalnie 1 000-1 200 mg

na dobę (1 000 mg dla pacjentów o masie ciała < 75 mg i 1 200 dla pacjentów o masie ciała ≥ 75 kg).

Jeśli dawka początkowa nie jest dobrze tolerowana, należy ją zmniejszyć zgodnie ze wskazaniami

klinicznymi w oparciu o stężenia hemoglobiny.

Modyfikacja dawki rybawiryny u pacjentów przyjmujących 1 000-1 200 mg na dobę

Jeśli produkt Harvoni jest stosowany w skojarzeniu z rybawiryną i u pacjenta wystąpi ciężkie

działanie niepożądane potencjalnie związane z rybawiryną, należy zmodyfikować dawkę rybawiryny

lub przerwać podawanie, jeśli właściwe, aż do ustąpienia lub zmniejszenia nasilenia działania

niepożądanego. W tabeli 2 przedstawiono wytyczne dotyczące modyfikacji dawki i przerwania

podawania na podstawie stężenia hemoglobiny i stanu kardiologicznego pacjenta.

Tabela 2: Wytyczne dotyczące modyfikacji dawki rybawiryny podczas równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Wartości laboratoryjne

Należy zmniejszyć dawkę

rybawiryny do 600 mg/dobę,

jeśli:

Należy przerwać podawanie

rybawiryny, jeśli:

Stężenie hemoglobiny u pacjentów

bez choroby serca

< 10 g/dl

< 8,5 g/dl

Stężenie hemoglobiny u pacjentów ze

stabilną chorobą serca w wywiadzie

zmniejszenie stężenia

hemoglobiny o ≥ 2 g/dl w czasie

dowolnego 4-tygodniowego

okresu leczenia

< 12 g/dl pomimo 4 tygodni

leczenia zmniejszoną dawką

Po zaprzestaniu stosowania rybawiryny z powodu nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych

lub objawów klinicznych możliwe jest podjęcie próby ponownego rozpoczęcia stosowania rybawiryny

w dawce 600 mg na dobę i następnie zwiększenie dawki do 800 mg na dobę. Jednak nie zaleca się

zwiększenia dawki rybawiryny do dawki początkowej (1 000 mg do 1 200 mg na dobę).

Należy poinformować pacjentów, że w przypadku wystąpienia wymiotów w ciągu 5 godzin od

podania dawki należy przyjąć dodatkową tabletkę. Jeśli wymioty wystąpią później niż 5 godzin od

podania dawki, nie jest konieczna kolejna dawka (patrz punkt 5.1).

Jeśli pominięto dawkę i nie minęło jeszcze 18 godzin od normalnego czasu przyjmowania, należy

poinformować pacjentów, aby przyjęli tabletkę jak najszybciej i wówczas następną dawkę powinni

przyjąć o zwykłej porze. Jeśli minęło więcej niż 18 godzin, należy poinformować pacjentów, aby

odczekali i przyjęli następną dawkę o zwykłej porze. Należy poinformować pacjentów, aby nie

przyjmowali podwójnej dawki.

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu Harvoni u pacjentów z łagodnymi lub

umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania

ledipaswiru/sofosbuwiru u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (oszacowany

współczynnik przesączania kłębuszkowego [ang. estimated Glomerular Filtration Rate, eGFR]

< 30 ml/min/1,73 m

) lub w krańcowym stadium choroby nerek (ang. End Stage Renal Disease,

ESRD) wymagającym hemodializy (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu Harvoni u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi

lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień A, B lub C według klasyfikacji

Childa-Pugha-Turcotte’a [CPT]) (patrz punkt 5.2). Określono bezpieczeństwo stosowania

i skuteczność ledipaswiru/sofosbuwiru u pacjentów ze zdekompensowaną marskością wątroby (patrz

punkt 5.1).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Harvoni u dzieci

i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Do podania doustnego.

Pacjentów należy poinformować, aby połykali tabletkę w całości z pokarmem lub bez pokarmu.

Z powodu gorzkiego smaku zalecane jest, aby tabletki powlekanej nie żuć ani nie kruszyć (patrz

punkt 5.2).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną

w punkcie 6.1.

Równoczesne podawanie z rozuwastatyną lub zielem dziurawca zwyczajnego (Hypericum

perforatum) (patrz punkt 4.5).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Produktu Harvoni nie należy podawać równocześnie z innymi produktami leczniczymi zawierającymi

sofosbuwir.

Swoista dla genotypu aktywność

Informacje na temat zalecanych schematów leczenia dla różnych genotypów HCV, patrz punkt 4.2.

Informacje na temat swoistej dla genotypu aktywności wirusologicznej i klinicznej, patrz punkt 5.1.

Dane kliniczne wspierające stosowanie produktu Harvoni u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 3

są ograniczone (patrz punkt 5.1). Nie badano względnej skuteczności 12-tygodniowego schematu

leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem z rybawiryną w porównaniu z 24-tygodniowym schematem

leczenia sofosbuwirem z rybawiryną. Zaleca się konserwatywne 24-tygodniowe leczenie wszystkich

uprzednio leczonych pacjentów z genotypem 3 oraz uprzednio nieleczonych pacjentów z genotypem 3

z marskością wątroby (patrz punkt 4.2).

Dane kliniczne wspierające stosowanie produktu Harvoni u pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 4

są ograniczone (patrz punkt 5.1).

Nie badano skuteczności ledipaswiru/sofosbuwiru w leczeniu przeciwko zakażeniu HCV

genotypów 2, 5 i 6 i w związku z tym nie zależy stosować produktu Harvoni u pacjentów zakażonych

tymi genotypami.

Leczenie pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali leki działające bezpośrednio na HCV

U pacjentów, u których nie powiodło się leczenie ledipaswirem/sofosbuwirem, w większości

przypadków obserwuje się selekcję mutacji opornych na inhibitor NS5A, które znacznie zmniejszają

wrażliwość na ledipaswir (patrz punkt 5.1). Ograniczone dane wskazują, że mutacje NS5A nie

nawracały podczas długoterminowej obserwacji. Obecnie nie ma dostępnych żadnych danych

wspierających skuteczność ponownego leczenia pacjentów, u których nie powiodło się leczenie

ledipaswirem/sofosbuwirem z późniejszym zastosowaniem schematu zawierającego inhibitor NS5A.

Obecnie również nie ma dostępnych żadnych danych wspierających skuteczność inhibitorów proteazy

NS3/4A u pacjentów, u których nie powiodło się uprzednie leczenie zawierające inhibitor proteazy

NS3/4A. W związku z tym tego typu pacjenci powinni zatem polegać na lekach z innej klasy, które

umożliwią wyeliminowanie infekcji HCV. Należy zatem rozważyć wydłużenie leczenia pacjentów,

dla których dalsze opcje leczenia są niepewne.

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu Harvoni u pacjentów z łagodnymi lub

umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek. Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania produktu

Harvoni u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (oszacowany współczynnik

przesączania kłębuszkowego [eGFR] < 30 ml/min/1,73 m

) lub w krańcowym stadium choroby nerek

(ESRD) wymagającym hemodializy (patrz punkt 5.2). W przypadku stosowania produktu Harvoni

w skojarzeniu z rybawiryną należy również zapoznać się z treścią Charakterystyki Produktu

Leczniczego rybawiryny dla pacjentów z klirensem kreatyniny (ang. Creatinine Clearence, CrCl)

< 50 ml/min (patrz punkt 5.2)

Pacjenci ze zdekompensowaną marskością wątroby i (lub) oczekujący na przeszczepienie lub po

przeszczepieniu wątroby

Nie ustalono względnej skuteczności 12- i 24-tygodniowego leczenia. W związku z tym zaleca się

leczenie 24 tygodniowe (patrz punkty 4.2 i 5.1). Leczenie produktem Harvoni powinno być określone

na podstawie oceny potencjalnych korzyści i ryzyka indywidualnie dla każdego pacjenta.

Stosowanie z silnymi induktorami P-gp

Produkty lecznicze, będące silnymi induktorami glikoproteiny-P (P-gp) (np. ryfampicyna,

karbamazepina i fenytoina), mogą znacznie zmniejszać stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru w osoczu,

co może prowadzić do zmniejszenia działania terapeutycznego produktu Harvoni. Nie należy

stosować takich produktów leczniczych z produktem Harvoni (patrz punkt 4.5).

Stosowanie z określonymi przeciwwirusowymi schematami leczenia HIV

Wykazano, że produkt Harvoni zwiększa narażenie na tenofowir, w szczególności gdy jest stosowany

w skojarzeniu ze schematem leczenia HIV zawierającym fumaran tenofowiru dizoproksylu i produkt

nasilający właściwości farmakokinetyczne (rytonawir lub kobicystat). Nie określono bezpieczeństwa

stosowania fumaranu tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z produktem Harvoni i produktem

nasilającym właściwości farmakokinetyczne. Należy rozważyć potencjalne ryzyko i korzyści

związane z równoczesnym podawaniem produktu Harvoni z tabletką złożoną o ustalonej dawce

zawierającą elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabinę/fumaran tenofowiru dizoproksylu lub z fumaranem

tenofowiru dizoproksylu w skojarzeniu ze wzmocnionym inhibitorem proteazy HIV (np. atazanawir

lub darunawir), szczególnie w przypadku pacjentów ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń czynności

nerek. Pacjentów otrzymujących produkt Harvoni równocześnie

z elwitegrawirem/kobicystatem/emtrycytabiną/fumaranem tenofowiru dizoproksylu lub z fumaranem

tenofowiru dizoproksylu oraz ze wzmocnionym inhibitorem proteazy HIV należy monitorować czy

występują u nich działania niepożądane związane z tenofowirem. W celu uzyskania informacji na

temat monitorowania czynności nerek, należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego

fumaranu tenofowiru dizoproksylu, emtrycytabiny/fumaranu tenofowiru dizoproksylu lub

elwitegrawiru/kobicystatu/emtrycytabiny/fumaranu tenofowiru dizoproksylu.

Stosowanie z inhibitorami reduktazy HMG CoA

Równoczesne podawanie produktu Harvoni z inhibitorami reduktazy HMG CoA (statyny) może

znacząco zwiększyć stężenie statyny, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii i rabdomiolizy

(patrz punkt 4.5).

Równoczesne zakażenie HCV i HBV (wirusem zapalenia wątroby typu B)

Brak danych dotyczących stosowania produktu Harvoni u pacjentów z równoczesnym zakażeniem

HCV i HBV.

Dzieci i młodzież

Nie zaleca się stosowania produktu Harvoni u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat, ponieważ nie

określono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności w tej populacji.

Substancje pomocnicze

Produkt Harvoni zawiera barwnik azowy – lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej FCF (E110),

który może powodować reakcje alergiczne. Zawiera również laktozę. Dlatego też tego produktu

leczniczego nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją

galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Ponieważ produkt Harvoni zawiera ledipaswir i sofosbuwir, wszelkie interakcje, które zostały

zidentyfikowane indywidualnie dla tych substancji czynnych, mogą wystąpić z produktem Harvoni.

Potencjalny wpływ produktu Harvoni na inne produkty lecznicze

Ledipaswir jest inhibitorem in vitro transportera leku P-gp i białka oporności raka piersi (ang. Breast

Cancer Resistance Protein, BCRP) i może zwiększać wchłanianie jelitowe równocześnie podawanych

substratów takich transporterów. Dane in vitro wskazują, że ledipaswir może być słabym induktorem

enzymów metabolizujących, takich jak CYP3A4, CYP2C i UGT1A1. Stężenie w osoczu związków,

które są substratami tych enzymów, może się zmniejszać podczas jednoczesnego podawania

z ledipaswirem/sofosbuwirem. Ledipaswir in vitro hamuje enzymy jelitowe CYP3A4 i UGT1A1.

Należy zachować ostrożność i ściśle monitorować stosowanie produktów leczniczych o wąskim

indeksie terapeutycznym i metabolizowane przez te izoenzymy.

Potencjalny wpływ innych produktów leczniczych na produkt Harvoni

Ledipaswir i sofosbuwir są substratami transportera leków P-gp i BCRP, natomiast GS-331007 nim

nie jest. Produkty lecznicze będące silnymi induktorami P-gp (np. ryfampicyna, ziele dziurawca

zwyczajnego, karbamazepina i fenytoina) mogą zmniejszać stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru

w osoczu prowadząc do zmniejszenia działania terapeutycznego ledipaswiru/sofosbuwiru i nie należy

ich stosować razem z produktem Harvoni (patrz punkty 4.3 i 4.4). Równoczesne podawanie

z produktami leczniczymi hamującymi P-gp i (lub) BCRP może zwiększać stężenia ledipaswiru

i sofosbuwiru w osoczu bez zwiększenia stężenia GS-331007 w osoczu; produkt Harvoni można

podawać jednocześnie z inhibitorami P-gp i (lub) BCRP. Nie oczekuje się istotnych klinicznie

interakcji produktu leczniczego z ledipaswirem/sofosbuwirem z udziałem enzymów CYP450 lub

UGT1A1.

Interakcje między produktem Harvoni i innymi produktami leczniczymi

Tabela 3 zawiera wykaz ustalonych lub potencjalnie istotnych klinicznie interakcji między produktami

leczniczymi (gdzie 90% przedział ufności [CI] stosunku średnich geometrycznych wyznaczonych

metodą najmniejszych kwadratów [ang. Geometric Least-Squares Mean, GLSM] był w zakresie „↔”,

większy „↑” lub mniejszy „↓” od wstępnie określonych granic równoważności). Opisane interakcje

między produktami leczniczymi oparte są na badaniach przeprowadzonych z zastosowaniem

ledipaswiru/sofosbuwiru lub ledipaswiru i sofosbuwiru jako pojedynczych substancji lub są one

przewidywanymi interakcjami między produktami leczniczymi, które mogą występować podczas

stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru. Tabela nie zawiera wszystkich interakcji.

Tabela 3: Interakcje między produktem Harvoni i innymi produktami leczniczymi

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

LEKI ZMNIEJSZAJĄCE ILOŚĆ KWASU W ŻOŁĄDKU

Rozpuszczalność ledipaswiru zmniejsza się wraz ze

wzrostem pH. Oczekuje się, że produkty lecznicze

zwiększające pH w żołądku będą zmniejszać

stężenie ledipaswiru.

Leki zobojętniające sok żołądkowy

np. wodorotlenek glinu lub

magnezu; węglan wapnia

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↓ Ledipaswir

↔ Sofosbuwir

↔ GS-331007

(Wzrost pH w żołądku)

Zaleca się, aby między podaniem leku

zobojętniającego sok żołądkowy i produktu Harvoni

upłynęły 4 godziny.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Antagoniści receptora H

Famotydyna

(40 mg dawka pojedyncza)/

ledipaswir (90 mg dawka

pojedyncza)

/ sofosbuwir

(400 mg dawka

pojedyncza)

c, d

Famotydyna podawana

równocześnie z produktem

Harvoni

Cymetydyna

Nizatydyna

Ranitydyna

Ledipaswir

↓ C

max

0,80 (0,69; 0,93)

↔ AUC 0,89 (0,76; 1,06)

Sofosbuwir

↑ C

max

1,15 (0,88; 1,50)

↔ AUC 1,11 (1,00; 1,24)

GS-331007

↔ C

max

1,06 (0,97; 1,14)

↔ AUC 1,06 (1,02; 1,11)

(Wzrost pH w żołądku)

Antagonistów receptora H

można podawać

równocześnie lub naprzemiennie z produktem

Harvoni w dawce nieprzekraczającej dawek

porównywalnych z famotydyną 40 mg dwa razy na

dobę.

Famotydyna

(40 mg dawka pojedyncza)/

ledipaswir (90 mg dawka

pojedyncza)

/ sofosbuwir

(400 mg dawka

pojedyncza)

c, d

Famotydyna podawana

12 godzin przed produktem

Harvoni

Ledipaswir

↓ C

max

0,83 (0,69; 1,00)

↔ AUC 0,98 (0,80; 1,20)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,00 (0,76; 1,32)

↔ AUC 0,95 (0,82; 1,10)

GS-331007

↔ C

max

1,13 (1,07; 1,20)

↔ AUC 1,06 (1,01; 1,12)

(Wzrost pH w żołądku)

Inhibitory pompy protonowej

Omeprazol

(20 mg raz na dobę)/

ledipaswir (90 mg dawka

pojedyncza)

/ sofosbuwir

(400 mg dawka

pojedyncza)

Omeprazol podawany

równocześnie z produktem

Harvoni

Lanzoprazol

Rabeprazol

Pantoprazol

Esomeprazol

Ledipaswir

↓ C

max

0,89 (0,61; 1,30)

↓ AUC 0,96 (0,66; 1,39)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,12 (0,88; 1,42)

↔ AUC 1,00 (0,80; 1,25)

GS-331007

↔ C

max

1,14 (1,01; 1,29)

↔ AUC 1,03 (0,96; 1,12)

(Wzrost pH w żołądku)

Dawki inhibitora pompy protonowej porównywalne

do omeprazolu 20 mg można podawać

równocześnie z produktem Harvoni. Inhibitorów

pompy protonowej nie należy przyjmować przed

produktem Harvoni.

LEKI PRZECIWARYTMICZNE

Digoksyna

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↑ Digoksyna

↔ Ledipaswir

↔ Sofosbuwir

↔ GS-331007

(Inhibicja P-gp)

Równoczesne podawanie produktu Harvoni

z digoksyną może zwiększać stężenie digoksyny.

Należy zachować ostrożność i przeprowadzać

monitorowanie stężenia terapeutycznego digoksyny

w przypadku równoczesnego podawania

z produktem Harvoni.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

LEKI PRZECIWZAKRZEPOWE

Eteksylan dabigatranu

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↑ Dabigatran

↔ Ledipaswir

↔ Sofosbuwir

↔ GS-331007

(Inhibicja P-gp)

Zaleca się monitorowanie kliniczne, zwracając

uwagę na oznaki krwawienia i niedokrwistości,

w przypadku równoczesnego stosowania eteksylanu

dabigatranu z produktem Harvoni. Przeprowadzanie

badań koagulacji krwi pomaga zidentyfikować

pacjentów z zwiększonym ryzykiem krwawienia

w wyniku zwiększonego narażenia na eteksylan

dabigatranu.

LEKI PRZECIWDRGAWKOWE
Karbamazepina

Fenytoina

Fenobarbital

Okskarbazepina

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↓ Ledipaswir

↓ Sofosbuwir

↓ GS-331007

(Indukcja P-gp)

Oczekuje się, że równoczesne podawanie produktu

Harvoni z karbamazepiną, fenytoiną,

fenobarbitalem lub okskarbazepiną zmniejszy

stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru, co może

prowadzić do zmniejszenia działania

terapeutycznego produktu Harvoni. Produktu

Harvoni nie należy stosować z karbamazepiną,

fenytoiną, fenobarbitalem lub okskarbazepiną.

LEKI PRZECIWPRĄTKOWE

Ryfampicyna (600 mg raz

na dobę)/ ledipaswir (dawka

pojedyncza 90 mg)

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

Ryfampicyna

↔ C

max

↔ AUC

↔ C

min

Obserwowane:

Ledipaswir

↓ C

max

0,65 (0,56; 0,76)

↓ AUC 0,41 (0,36; 0,48)

(Indukcja P-gp)

Produktu Harvoni nie należy stosować

z ryfampicyną, silnym induktorem P-gp (patrz

punkt 4.4).

Ryfampicyna (600 mg raz

na dobę)/ sofosbuwir

(dawka pojedyncza

400 mg)

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

Ryfampicyna

↔ C

max

↔ AUC

↔ C

min

Obserwowane:

Sofosbuwir

↓ C

max

0,23 (0,19; 0,29)

↓ AUC 0,28 (0,24; 0,32)

GS-331007

↔ C

max

1,23 (1,14; 1,34)

↔ AUC 0,95 (0,88; 1,03)

(Indukcja P-gp)

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Ryfabutyna

Ryfapentyna

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↓ Sofosbuwir

↔ GS-331007

(Indukcja P-gp)

Oczekuje się, że równoczesne podawanie produktu

Harvoni z ryfabutyną lub ryfapentyną zmniejszy

stężenie ledipaswiru i sofosbuwiru, prowadząc do

zmniejszenia działania terapeutycznego produktu

Harvoni. Równoczesne podawanie nie jest zalecane.

PRODUKTY STOSOWANE W LECZENIU HCV

Simeprewir (150 mg raz na

dobę)/ ledipaswir (30 mg

raz na dobę)

Simeprewir

↑ C

max

2,61 (2,39; 2,86)

↑ AUC 2,69 (2,44; 2,96)

Ledipaswir

↑ C

max

1,81 (1,69; 2,94)

↑ AUC 1,92 (1,77; 2,07)

Stężenia ledipaswiru, sofosbuwiru i simeprewiru są

zwiększone w przypadku równoczesnego

podawania simeprewiru z produktem Harvoni.

Równoczesne podawanie nie jest zalecane.

Simeprewir

↔ C

max

0,96 (0,71; 1,30)

↔ AUC 0,94 (0,67; 1,33)

Sofosbuwir

↑ C

max

1,91 (1,26; 2,90)

↑ AUC 3,16 (2,25; 4,44)

GS-331007

↓ C

max

0,69 (0,52; 0,93)

↔ AUC 1,09 (0,87; 1,37)

LEKI PRZECIWWIRUSOWE HIV: INHIBITORY ODWROTNEJ TRANSKRYPTAZY

Efawirenz/ emtrycytabina/

fumaran tenofowiru

dizoproksylu

(600 mg/ 200 mg/ 300 mg/

raz na dobę)/ ledipaswir

(90 mg raz na dobę)

sofosbuwir (400 mg raz na

dobę)

c, d

Efawirenz

↔ C

max

0,87 (0,79; 0,97)

↔ AUC 0,90 (0,84; 0,96)

↔ C

min

0,91 (0,83; 0,99)

Emtrycytabina

↔ C

max

1,08 (0,97; 1,21)

↔ AUC 1,05 (0,98; 1,11)

↔ C

min

1,04 (0,98; 1,11)

Tenofowir

↑ C

max

1,79 (1,56; 2,04)

↑ AUC 1,98 (1,77; 2,23)

↑ C

min

2,63 (2,32; 2,97)

Ledipaswir

↓ C

max

0,66 (0,59; 0,75)

↓ AUC 0,66 (0,59; 0,75)

↓ C

min

0,66 (0,57; 0,76)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,03 (0,87; 1,23)

↔ AUC 0,94 (0,81; 1,10)

GS-331007

↔ C

max

0,86 (0,76; 0,96)

↔ AUC 0,90 (0,83; 0,97)

↔ C

min

1,07 (1,02; 1,13)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub efawirenzu/ emtrycytabiny/ fumaranu

tenofowiru dizoproksylu.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Emtrycytabina/ rylpiwiryna/

fumaran tenofowiru

dizoproksylu

(200 mg/ 25 mg/ 300 mg raz

na dobę)/ ledipaswir (90 mg

raz na dobę)

/ sofosbuwir

(400 mg raz na dobę)

c, d

Emtrycytabina

↔ C

max

1,02 (0,98; 1,06)

↔ AUC 1,05 (1,02; 1,08)

↔ C

min

1,06 (0,97; 1,15)

Rylpiwiryna

↔ C

max

0,97 (0,88; 1,07)

↔ AUC 1,02 (0,94; 1,11)

↔ C

min

1,12 (1,03; 1,21)

Tenofowir

↔ C

max

1,32 (1,25; 1,39)

↑ AUC 1,40 (1,31; 1,50)

↑ C

min

1,91 (1,74; 2,10)

Ledipaswir

↔ C

max

1,01 (0,95; 1,07)

↔ AUC 1,08 (1,02; 1,15)

↔ C

min

1,16 (1,08; 1,25)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,05 (0,93; 1,20)

↔ AUC 1,10 (1,01; 1,21)

GS-331007

↔ C

max

1,06 (1,01; 1,11)

↔ AUC 1,15 (1,11; 1,19)

↔ C

min

1,18 (1,13; 1,24)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub emtrycytabiny/ rylpiwiryny/ fumaranu

tenofowiru dizoproksylu.

Abakawir/ lamiwudyna

(600 mg/ 300 mg raz na

dobę)/ ledipaswir (90 mg

raz na dobę)

/ sofosbuwir

(400 mg raz na dobę)

c, d

Abakawir

↔ C

max

0,92 (0,87; 0,97)

↔ AUC 0,90 (0,85; 0,94)

Lamiwudyna

↔ C

max

0,93 (0,87; 1,00)

↔ AUC 0,94 (0,90; 0,98)

↔ C

min

1,12 (1,05; 1,20)

Ledipaswir

↔ C

max

1,10 (1,01; 1,19)

↔ AUC 1,18 (1,10; 1,28)

↔ C

min

1,26 (1,17; 1,36)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,08 (0,85; 1,35)

↔ AUC 1,21 (1,09; 1,35)

GS-331007

↔ C

max

1,00 (0,94; 1,07)

↔ AUC 1,05 (1,01; 1,09)

↔ C

min

1,08 (1,01; 1,14)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub abakawiru/ lamiwudyny.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

LEKI PRZECIWWIRUSOWE HIV: INHIBITORY PROTEAZY HIV

Atazanawir wzmocniony

rytonawirem

(300 mg/ 100 mg raz na

dobę)/ ledipaswir (90 mg

raz na dobę)

/ sofosbuwir

(400 mg raz na dobę)

c, d

Atazanawir

↔ C

max

1,07 (1,00; 1,15)

↔ AUC 1,33 (1,25; 1,42)

↑ C

min

1,75 (1,58; 1,93)

Ledipaswir

↑ C

max

1,98 (1,78; 2,20)

↑ AUC 2,13 (1,89; 2,40)

↑ C

min

2,36 (2,08; 2,67)

Sofosbuwir

↔ C

max

0,96 (0,88; 1,05)

↔ AUC 1,08 (1,02; 1,15)

GS-331007

↔ C

max

1,13 (1,08; 1,19)

↔ AUC 1,23 (1,18; 1,29)

↔ C

min

1,28 (1,21; 1,36)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub atazanawiru (wzmocnionego

rytonawirem).

Tenofowir/emtrycytabina w skojarzeniu

z atazanawirem/rytonawirem, patrz poniżej.

Atazanawir wzmocniony

rytonawirem

(300 mg/ 100 mg raz na

dobę) i emtrycytabina/

fumaran tenofowiru

dizoproksylu (200 mg/

300 mg raz na dobę)/

ledipaswir (90 mg raz na

dobę)

/ sofosbuwir (400 mg

raz na dobę)

c, d

Podawane równocześnie

Atazanawir

↔ C

max

1,07 (0,99; 1,14)

↔ AUC 1,27 (1,18; 1,37)

↑ C

min

1,63 (1,45; 1,84)

Rytonawir

↔ C

max

0,86 (0,79; 0,93)

↔ AUC 0,97 (0,89; 1,05)

↑ C

min

1,45 (1,27; 1,64)

Emtrycytabina

↔ C

max

0,98 (0,94; 1,02)

↔ AUC 1,00 (0,97; 1,04)

↔ C

min

1,04 (0,96; 1,12)

Tenofowir

↑ C

max

1,47 (1,37; 1,58)

↔ AUC 1,35 (1,29; 1,42)

↑ C

min

1,47 (1,38; 1,57)

Ledipaswir

↑ C

max

1,68 (1,54; 1,84)

↑ AUC 1,96 (1,74; 2,21)

↑ C

min

2,18 (1,91; 2,50)

Sofosbuwir

↔ C

max

1,01 (0,88; 1,15)

↔ AUC 1,11 (1,02; 1,21)

GS-331007

↔ C

max

1,17 (1,12; 1,23)

↔ AUC 1,31 (1,25; 1,36)

↑ C

min

1,42 (1,34; 1,49)

W przypadku podawania z fumaranem tenofowiru

dizoproksylu w skojarzeniu

z atazanawirem/rytonawirem, produkt Harvoni

zwiększał stężenie tenofowiru.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania fumaranu

tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z produktem

Harvoni i produktem nasilającym właściwości

farmakokinetyczne (np. rytonawir lub kobicystat).

Jeśli nie ma innych możliwości leczenia, należy

zachować ostrożność i często kontrolować czynność

nerek podczas skojarzonego stosowania

powyższych produktów (patrz punkt 4.4).

Stężenia atazanawiru są również zwiększone co

prowadzi do ryzyka zwiększonego stężenia

bilirubiny i (lub) żółtaczki. Ryzyko to jest jeszcze

większe w przypadku stosowania rybawiryny

w ramach schematu leczenia HCV.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Darunawir wzmocniony

rytonawirem

(800 mg/ 100 mg raz na

dobę)/ ledipaswir (90 mg

raz na dobę)

Darunawir

↔ C

max

1,02 (0,88; 1,19)

↔ AUC 0,96 (0,84; 1,11)

↔ C

min

0,97 (0,86; 1,10)

Ledipaswir

↑ C

max

1,45 (1,34; 1,56)

↑AUC 1,39 (1,28; 1,49)

↑ C

min

1,39 (1,29; 1,51)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub darunawiru (wzmocnionego

rytonawirem).

Tenofowir/emtrycytabina w skojarzeniu

z darunawirem/rytonawirem, patrz poniżej.

Darunawir wzmocniony

rytonawirem

(800 mg/ 100 mg raz na

dobę)/ sofosbuwir (400 mg

raz na dobę)

Darunawir

↔ C

max

0,97 (0,94; 1,01)

↔ AUC 0,97 (0,94; 1,00)

↔ C

min

0,86 (0,78; 0,96)

Sofosbuwir

↑ C

max

1,45 (1,10; 1,92)

↑ AUC 1,34 (1,12; 1,59)

GS-331007

↔ C

max

0,97 (0,90; 1,05)

↔ AUC 1,24 (1,18; 1,30)

Darunawir wzmocniony

rytonawirem (800 mg/

100 mg raz na dobę)

i emtrycytabina/ fumaran

tenofowiru dizoproksylu

(200 mg/ 300 mg raz na

dobę)/ ledipaswir (90 mg

raz na dobę)

/ sofosbuwir

(400 mg raz na dobę)

c, d

Podawane równocześnie

Darunawir

↔ C

max

1,01 (0,96; 1,06)

↔ AUC 1,04 (0,99; 1,08)

↔ C

min

1,08 (0,98; 1,20)

Rytonawir

↔ C

max

1,17 (1,01; 1,35)

↔ AUC 1,25 (1,15; 1,36)

↑ C

min

1,48 (1,34; 1,63)

Emtrycytabina

↔ C

max

1,02 (0,96; 1,08)

↔ AUC 1,04 (1,00; 1,08)

↔ C

min

1,03 (0,97; 1,10)

Tenofowir

↑ C

max

1,64 (1,54; 1,74)

↑ AUC 1,50 (1,42; 1,59)

↑ C

min

1,59 (1,49; 1,70)

Ledipaswir

↔ C

max

1,11 (0,99; 1,24)

↔ AUC 1,12 (1,00; 1,25)

↔ C

min

1,17 (1,04; 1,31)

Sofosbuwir

↓ C

max

0,63 (0,52; 0,75)

↓ AUC 0,73 (0,65; 0,82)

GS-331007

↔ C

max

1,10 (1,04; 1,16)

↔ AUC 1,20 (1,16; 1,24)

↔ C

min

1,26 (1,20; 1,32)

W przypadku podawania

z darunawirem/rytonawirem w skojarzeniu

z fumaranem tenofowiru dizoproksylu, produkt

Harvoni zwiększał stężenie tenofowiru.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania fumaranu

tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z produktem

Harvoni i produktem nasilającym właściwości

farmakokinetyczne (np. rytonawir lub kobicystat).

Jeśli nie ma innych możliwości leczenia, należy

zachować ostrożność i często kontrolować czynność

nerek podczas skojarzonego stosowania

powyższych produktów (patrz punkt 4.4).

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Lopinawir wzmocniony

rytonawirem

i emtrycytabina/ fumaran

tenofowiru dizoproksylu

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↑ Lopinawir

↑ Rytonawir

↔ Emtrycytabina

↑ Tenofowir

↑ Ledipaswir

↔ Sofosbuwir

↔ GS-331007

W przypadku podawania

z lopinawirem/rytonawirem w skojarzeniu

z fumaranem tenofowiru dizoproksylu, oczekuje się,

że produkt Harvoni będzie zwiększał stężenie

tenofowiru.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania fumaranu

tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z produktem

Harvoni i produktem nasilającym właściwości

farmakokinetyczne (np. rytonawir lub kobicystat).

Jeśli nie ma innych możliwości leczenia, należy

zachować ostrożność i często kontrolować czynność

nerek podczas skojarzonego stosowania

powyższych produktów (patrz punkt 4.4).

Typranawir wzmocniony

rytonawirem

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↓ Ledipaswir

↓ Sofosbuwir

↔ GS-331007

(Indukcja P-gp)

Oczekuje się, że równoczesne podawanie produktu

Harvoni z typrawirem (wzmocnionym rytonawirem)

zmniejszy stężenie ledipaswiru, prowadząc do

zmniejszenia działania terapeutycznego produktu

Harvoni. Równoczesne podawanie nie jest zalecane.

LEKI PRZECIWWIRUSOWE HIV: INHIBITORY INTEGRAZY

Raltegrawir

(400 mg dwa razy na dobę)/

ledipaswir (90 mg raz na

dobę)

Raltegrawir

↓ C

max

0,82 (0,66; 1,02)

↔ AUC 0,85 (0,70; 1,02)

↑ C

min

1,15 (0,90; 1,46)

Ledipaswir

↔ C

max

0,92 (0,85; 1,00)

↔ AUC 0,91 (0,84; 1,00)

↔ C

min

0,89 (0,81; 0,98)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub raltegrawiru.

Raltegrawir

(400 mg dwa razy na dobę)/

sofosbuwir (400 mg raz na

dobę)

Raltegrawir

↓ C

max

0,57 (0,44; 0,75)

↓ AUC 0,73 (0,59; 0,91)

↔ C

min

0,95 (0,81; 1,12)

Sofosbuwir

↔ C

max

0,87 (0,71; 1,08)

↔ AUC 0,95 (0,82; 1,09)

GS-331007

↔ C

max

1,09 (0,99; 1,19)

↔ AUC 1,02 (0,97; 1,08)

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Elwitegrawir/ kobicystat/

emtrycytabina/ fumaran

tenofowiru dizoproksylu

(150 mg/ 150 mg/ 200 mg/

300 mg raz na dobę)/

ledipaswir (90 mg raz na

dobę)

/ sofosbuwir (400 mg

raz na dobę)

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↔ Emtrycytabina

↑ Tenofowir

Obserwowane:

Elwitegrawir

↔ C

max

0,88 (0,82; 0,95)

↔ AUC 1,02 (0,95; 1,09)

↑ C

min

1,36 (1,23; 1,49)

Kobicystat

↔ C

max

1,25 (1,18; 1,32)

↑ AUC 1,59 (1,49; 1,70)

↑ C

min

4,25 (3,47; 5,22)

Ledipaswir

↑ C

max

1,63 (1,51; 1,75)

↑ AUC 1,78 (1,64; 1,94)

↑ C

min

1,91 (1,76; 2,08)

Sofosbuwir

↑ C

max

1,33 (1,14; 1,56)

↑ AUC 1,36 (1,21; 1,52)

GS-331007

↑ C

max

1,33 (1,22; 1,44)

↑ AUC 1,44 (1,41; 1,48)

↑ C

min

1,53 (1,47; 1,59)

W przypadku podawania z elwitegrawirem/

kobicystatem/ emtrycytabiną/ fumaranem

tenofowiru dizoproksylu, oczekuje się, że produkt

Harvoni będzie zwiększał stężenie tenofowiru.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania fumaranu

tenofowiru dizoproksylu w połączeniu z produktem

Harvoni i produktem nasilającym właściwości

farmakokinetyczne (np. rytonawir lub kobicystat).

Jeśli nie ma innych możliwości leczenia, należy

zachować ostrożność i często kontrolować czynność

nerek podczas skojarzonego stosowania

powyższych produktów (patrz punkt 4.4).

Dolutegrawir

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↔ Dolutegrawir

↔ Ledipaswir

↔ Sofosbuwir

↔ GS-331007

Nie jest konieczne dostosowanie dawki.

SUPLEMENTY ZIOŁOWE

Ziele dziurawca

zwyczajnego

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↓ Ledipaswir

↓ Sofosbuwir

↓ GS-331007

(Indukcja P-gp)

Równoczesne podawanie produktu Harvoni

z zielem dziurawca zwyczajnego jest

przeciwskazane (patrz punkt 4.3).

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

INHIBITORY REDUKTAZY HMG CoA

Rozuwastatyna

↑ Rozuwastatyna

(Inhibicja transporterów

leku OATP i BCRP)

Równoczesne podawanie produktu Harvoni

z rozuwastatyną może znacząco zwiększyć stężenie

rozuwastatyny (kilkukrotne zwiększenie AUC), co

jest powiązane ze zwiększonym ryzykiem

wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy.

Równoczesne podawanie produktu Harvoni

z rozuwastatyną jest przeciwwskazane (patrz

punkt 4.3).

Prawastatyna

↑ Prawastatyna

Równoczesne podawanie produktu Harvoni

z prawastatyną może znacząco zwiększyć stężenie

prawastatyny, co jest powiązane ze zwiększonym

ryzykiem wystąpienia miopatii. U tych pacjentów

zaleca się kontrolę kliniczną i biochemiczną, jak

również może być konieczne dostosowanie dawki

(patrz punkt 4.4).

Inne statyny

Oczekiwane:

↑ Statyny

Nie można wykluczyć interakcji z innymi

inhibitorami reduktazy HMG CoA. Podczas

równoczesnego stosowania z produktem Harvoni

należy rozważyć zmniejszenie dawki statyn oraz

uważnie monitorować pod kątem działań

niepożądanych statyn (patrz punkt 4.4).

OPIOIDOWE LEKI PRZECIWBÓLOWE

Metadon

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↔ Ledipaswir

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub metadonu.

Metadon

(Leczenie podtrzymujące

metadonem [30 do

130 mg/dobę])/ sofosbuwir

(400 mg raz na dobę)

R-metadon

↔ C

max

0,99 (0,85; 1,16)

↔ AUC 1,01 (0,85; 1,21)

↔ C

min

0,94 (0,77; 1,14)

S-metadon

↔ C

max

0,95 (0,79; 1,13)

↔ AUC 0,95 (0,77; 1,17)

↔ C

min

0,95 (0,74; 1,22)

Sofosbuwir

↓ C

max

0,95 (0,68; 1,33)

↑ AUC 1,30 (1,00; 1,69)

GS-331007

↓ C

max

0,73 (0,65; 0,83)

↔ AUC 1,04 (0,89; 1,22)

LEKI IMMUNOSUPRESYJNE

Cyklosporyna

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↑ Ledipaswir

↔ Cyklosporyna

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub cyklosporyny.

Produkt leczniczy według

obszaru terapeutycznego

Wpływ na stężenie

produktu leczniczego.

Średni stosunek (90%

przedział ufności) dla

AUC, C

max

, C

min

a,b

Zalecenie dotyczące równoczesnego podawania

z produktem Harvoni

Cyklosporyna

(600 mg dawka

pojedyncza)/ sofosbuwir

(400 mg dawka

pojedyncza)

Cyklosporyna

↔ C

max

1,06 (0,94; 1,18)

↔ AUC 0,98 (0,85; 1,14)

Sofosbuwir

↑ C

max

2,54 (1,87; 3,45)

↑ AUC 4,53 (3,26; 6,30)

GS-331007

↓ C

max

0,60 (0,53; 0,69)

↔ AUC 1,04 (0,90; 1,20)

Takrolimus

Nie przeprowadzono

badań dotyczących

interakcji.

Oczekiwane:

↔ Ledipaswir

Nie jest konieczne dostosowanie dawki produktu

Harvoni lub takrolimusu.

Takrolimus

(5 mg dawka pojedyncza)/

sofosbuwir (400 mg dawka

pojedyncza)

Takrolimus

↓ C

max

0,73 (0,59; 0,90)

↑ AUC 1,09 (0,84; 1,40)

Sofosbuwir

↓ C

max

0,97 (0,65; 1,43)

↑ AUC 1,13 (0,81; 1,57)

GS-331007

↔ C

max

0,97 (0,83; 1,14)

↔ AUC 1,00 (0,87; 1,13)

DOUSTNE ŚRODKI ANTYKONCEPCYJNE

Norgestymat/

etynyloestradiol

(norgestymat 0,180 mg/

0,215 mg/ 0,25 mg/

etynyloestradiol 0,025 mg)/

ledipaswir (90 mg raz na

dobę)

Norelgestromin

↔ C

max

1,02 (0,89; 1,16)

↔ AUC 1,03 (0,90; 1,18)

↔ C

min

1,09 (0,91; 1,31)

Norgestrel

↔ C

max

1,03 (0,87; 1,23)

↔ AUC 0,99 (0,82; 1,20)

↔ C

min

1,00 (0,81; 1,23)

Etynyloestradiol

↑ C

max

1,40 (1,18; 1,66)

↔ AUC 1,20 (1,04; 1,39)

↔ C

min

0,98 (0,79; 1,22)

Nie jest konieczne dostosowanie dawki doustnych

środków antykoncepcyjnych.

Norgestymat/

etynyloestradiol

(norgestymat 0,180 mg/

0,215 mg/ 0,25 mg/

etynyloestradiol 0,025 mg)/

sofosbuwir (400 mg raz na

dobę)

Norelgestromin

↔ C

max

1,07 (0,94; 1,22)

↔ AUC 1,06 (0,92; 1,21)

↔ C

min

1,07 (0,89; 1,28)

Norgestrel

↔ C

max

1,18 (0,99; 1,41)

↑ AUC 1,19 (0,98; 1,45)

↑ C

min

1,23 (1,00; 1,51)

Etynyloestradiol

↔ C

max

1,15 (0,97; 1,36)

↔ AUC 1,09 (0,94; 1,26)

↔ C

min

0,99 (0,80; 1,23)

a. Średni stosunek (90% CI) farmakokinetyki równocześnie podawanego leku w przypadku stosowania badanych produktów

leczniczych w monoterapii lub w skojarzeniu. Brak wpływu = 1,00.

b. Wszystkie badania interakcji przeprowadzone z udziałem zdrowych ochotników.

c. Podawane w postaci produktu Harvoni.

d. Brak interakcji farmakokinetycznej w zakresie 70-143%.

e. Są to leki z klasy, dla której można przewidywać podobne interakcje.

f. Podawanie naprzemienne (z 12-godzinnym odstępem) atazanawiru/rytonawiru i emtrycytabiny/fumaranu tenofowiru

dizoproksylu lub darunawiru/rytonawiru i emtrycytabiny/fumaranu tenofowiru dizoproksylu i produktu Harvoni wiązało się

z podobnymi wynikami.

g. Badanie to przeprowadzono z zastosowaniem dwóch innych działających bezpośrednio leków przeciwwirusowych.

h. Równoważność biologiczna/granica równoważności 80-125%.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja mężczyzn i kobiet

W przypadku stosowania produktu Harvoni w skojarzeniu z rybawiryną należy zachować

nadzwyczajną ostrożność w celu uniknięcia ciąży u pacjentek i u partnerek pacjentów. Istotne

działania teratogenne i (lub) embriotoksyczne wykazano u wszystkich gatunków zwierząt narażonych

na rybawirynę. Kobiety w wieku rozrodczym lub ich partnerzy muszą stosować skuteczną metodę

antykoncepcji w trakcie leczenia i po zakończeniu leczenia przez okres zalecany w Charakterystyce

Produktu Leczniczego rybawiryny. Dodatkowe informacje, patrz Charakterystyka Produktu

Leczniczego rybawiryny.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania

ledipaswiru, sofosbuwiru lub produktu Harvoni u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję.

U szczurów i królików nie obserwowano istotnego wpływu na rozwój płodu po podaniu ledipaswiru

lub sofosbuwiru. Jednak nie było możliwe całkowite oszacowanie wartości granicznych uzyskiwanych

dla sofosbuwiru u szczurów względem narażenia u ludzi po podaniu zalecanej dawki klinicznej (patrz

punkt 5.3).

W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Harvoni w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ledipaswir lub sofosbuwir i jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego.

Na podstawie dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących zwierząt stwierdzono

przenikanie ledipaswiru i metabolitów sofosbuwiru do mleka (patrz punkt 5.3).

Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Dlatego produktu Harvoni nie należy

stosować podczas karmienia piersią.

Płodność

Brak dostępnych danych uzyskanych u ludzi dotyczących działania produktu Harvoni na płodność.

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu ledipaswiru lub sofosbuwiru na płodność.

W przypadku równoczesnego podawania rybawiryny z produktem Harvoni zastosowanie mają

przeciwwskazania dotyczące stosowania rybawiryny w okresie ciąży i podczas karmienia piersią

(patrz również Charakterystyka Produktu Leczniczego rybawiryny).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt Harvoni (podawany w monoterapii lub w skojarzeniu z rybawiryną) nie ma wpływu lub

wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy

poinformować pacjentów, że zmęczenie występowało częściej u pacjentów leczonych

ledipaswirem/sofosbuwirem w porównaniu z placebo.

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Ocena bezpieczeństwa stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru jest oparta na danych zbiorczych z trzech

badań klinicznych III fazy z udziałem 215, 539 i 326 pacjentów, którzy otrzymywali

ledipaswir/sofosbuwir odpowiednio przez 8, 12 i 24 tygodnie, oraz 216, 328 i 328 pacjentów, którzy

otrzymywali leczenie skojarzone ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną odpowiednio przez

8, 12 i 24 tygodnie. Badania te nie obejmowały żadnej grupy kontrolnej, która nie otrzymywała

ledipaswiru/sofosbuwiru. Dalsze dane obejmowały podwójnie zaślepione porównanie bezpieczeństwa

stosowania ledipaswiru/sofosbuwiru (12 tygodni) i placebo wśród 155 pacjentów z marskością

wątroby.

Odsetek pacjentów, którzy trwale przerwali leczenie z powodu działań niepożądanych, wynosił

odpowiednio 0%, < 1% i 1% w przypadku pacjentów otrzymujących ledipaswir/sofosbuwir przez

8, 12 i 24 tygodnie oraz odpowiednio < 1%, 0% i 2% w przypadku pacjentów otrzymujących leczenie

skojarzone ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną przez 8, 12 i 24 tygodnie.

W badaniach klinicznych zmęczenie i ból głowy występowały częściej u pacjentów leczonych

ledipaswirem/sofosbuwirem w porównaniu z placebo. W przypadku badania ledipaswiru/sofosbuwiru

z rybawiryną najczęstsze działania niepożądane leczenia skojarzonego ledipaswirem/sofosbuwirem

i rybawiryną były zgodne ze znanym profilem bezpieczeństwa leczenia rybawiryną, bez zwiększenia

częstości występowania lub nasilenia oczekiwanych działań niepożądanych leku.

Następujące działania niepożądane zidentyfikowano dla produktu Harvoni (tabela 4). Działania

niepożądane są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości

występowania. Częstości występowania określone są jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do

< 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) lub bardzo rzadko

(< 1/10 000).

Tabela 4: Działania niepożądane zidentyfikowane dla produktu Harvoni

Częstość występowania

Harvoni

Zaburzenia układu nerwowego:

Bardzo często

ból głowy

Zaburzenia ogólne:

Bardzo często

zmęczenie

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Harvoni u dzieci

i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Brak dostępnych danych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania

wymienionego w załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Największymi udokumentowanymi dawkami ledipaswiru i sofosbuwiru były odpowiednio 120 mg

dwa razy na dobę przez 10 dni i dawka pojedyncza 1 200 mg. W tych badaniach z udziałem zdrowych

ochotników nie obserwowano żadnych nieprzewidywalnych działań przy takich dawkach, a częstość

występowania i nasilenie działań niepożądanych były podobne do tych zgłaszanych w grupach

otrzymujących placebo. Działania większych dawek są nieznane.

Brak swoistego antidotum na przedawkowanie produktu Harvoni. W przypadku przedawkowania

konieczne jest kontrolowanie pacjenta w celu wykrycia objawów zatrucia. Leczenie przedawkowania

produktu Harvoni polega na ogólnym leczeniu wspomagającym, w tym monitorowaniu funkcji

życiowych i obserwacji stanu klinicznego pacjenta. Jest mało prawdopodobne, aby hemodializa

prowadziła do znacznego usunięcia ledipaswiru, ponieważ ledipaswir w dużym stopniu wiąże się

z białkami osocza. Hemodializa może skutecznie usunąć główny, krążący we krwi metabolit

sofosbuwiru, GS-331007, ze współczynnikiem ekstrakcji wynoszącym 53%.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki działające bezpośrednio na wirusy; kod ATC: jeszcze

nieprzydzielony

Mechanizm działania

Ledipaswir jest inhibitorem HCV działającym na białko HCV NS5A, które ma podstawowe znaczenie

dla replikacji RNA i formowania wirionów HCV. Biochemiczne potwierdzenie zahamowania NS5A

przez ledipaswir nie jest aktualnie możliwe, ponieważ NS5A nie ma funkcji enzymatycznej. Badania

in vitro selekcji szczepów opornych i oporności krzyżowej wskazują, że ledipaswir działa na NS5A

w ramach swojego mechanizmu działania.

Sofosbuwir jest pan-genotypowym inhibitorem HCV NS5B RNA-zależnej polimerazy RNA, która ma

podstawowe znaczenie dla replikacji wirusa. Sofosbuwir jest prolekiem nukleotydowym, który ulega

metabolizmowi wewnątrzkomórkowemu do utworzenia farmakologicznie czynnego trifosforanu

analogu urydyny (GS-461203), który może być przyłączony przez polimerazę NS5B do RNA HCV

i działa jako terminator łańcucha. GS-461203 (czynny metabolit sofosbuwiru) nie jest inhibitorem

ludzkich polimeraz DNA i RNA, ani nie jest inhibitorem mitochondrialnej polimerazy RNA.

Aktywność przeciwwirusowa

Wartości EC

ledipaswiru i sofosbuwiru wobec pełnej długości lub chimerycznych replikonów

kodujących sekwencje NS5A i NS5B z izolatów klinicznych przedstawiono w tabeli 5. Obecność

40% surowicy ludzkiej nie miała wpływu na aktywność sofosbuwiru przeciw HCV, ale zmniejszała

aktywność ledipaswiru przeciw HCV 12-krotnie wobec replikonów HCV genotypu 1a.

Tabela 5: Aktywność ledipaswiru i sofosbuwiru przeciw replikonom chimerycznym

Genotypy

replikonów

Aktywność ledipaswiru (EC

, nM)

Aktywność sofosbuwiru (EC

, nM)

Replikony stabilne

Replikony

przejściowe NS5A

Mediana (zakres)

Replikony stabilne

Replikony

przejściowe NS5B

Mediana (zakres)

Genotyp 1a

0,031

0,018 (0,009-0,085) 40

62 (29-128)

Genotyp 1b

0,004

0,006 (0,004-0,007) 110

102 (45-170)

Genotyp 2a

21-249

29 (14-81)

Genotyp 2b

16-530

Genotyp 3a

168

81 (24-181)

Genotyp 4a

0,39

Genotyp 4d

0,60

Genotyp 5a

0,15

Genotyp 6a

1,1

Genotyp 6e

264

a. Replikony przejściowe z NS5A lub NS5B izolatów pacjenta.

b. Do badania ledipaswiru zastosowano replikony chimeryczne z genami NS5A genotypów 2b, 5a, 6a i 6e, natomiast do

badania sofosbuwiru użyto replikonów chimerycznych z genami NS5B genotypów 2b, 5a lub 6a.

Oporność

W hodowli komórkowej

Replikony HCV ze zmniejszoną wrażliwością na ledipaswir były wybrane z hodowli komórkowej dla

genotypu 1a i 1b. Zmniejszona wrażliwość na ledipaswir była powiązana z głównym podstawieniem

Y93H w NS5A w genotypie 1a i 1b. Dodatkowo podstawienie Q30E rozwinęło się w replikonach

genotypu 1a. Mutageneza ukierunkowana RAV NS5A wykazała, że podstawienia, które warunkowały

> 100- i ≤ 1 000-krotność zmiany wrażliwości na ledipaswir, to Q30H/R, L31I/M/V, P32L i Y93T

w genotypie 1a oraz P58D i Y93S w genotypie 1b; natomiast podstawienia warunkujące > 1 000-

krotność zmiany to M28A/G, Q30E/G/K, H58D, Y93C/H/N/S w genotypie 1a oraz A92K i Y93H

w genotypie 1b.

Replikony HCV ze zmniejszoną wrażliwością na sofosbuwir były wybrane z hodowli komórkowej dla

wielu genotypów, w tym 1b, 2a, 2b, 3a, 4a, 5a i 6a. Zmniejszona wrażliwość na sofosbuwir była

powiązana z głównym podstawieniem S282T w NS5B we wszystkich badanych genotypach

replikonu. Mutageneza ukierunkowana podstawienia S282T w replikonach 8 genotypów warunkowała

2- do 18-krotnie zmniejszoną wrażliwość na sofosbuwir i zmniejszyła zdolność replikacji wirusa

o 89% do 99% w porównaniu z odpowiednim typem dzikim.

W badaniach klinicznych

W zbiorczej analizie pacjentów otrzymujących ledipaswir/sofosbuwir w badaniach III fazy,

37 pacjentów (29 z genotypem 1a i 8 z genotypem 1b) zakwalifikowało się do analizy oporności

z powodu niepowodzenia wirusologicznego lub wczesnego przerwania przyjmowania badanego leku

i obecności miana RNA HCV > 1 000 j.m./ml. Dane dla NS5A i NS5B po punkcie początkowym

z głębokiego sekwencjonowania (wartość graniczna testu 1%) były dostępne odpowiednio dla 37/37

i 36/37 pacjentów.

Warianty NS5A związane z opornością (ang. Resistance-Associated Variants, RAV) obserwowano

w izolatach po punkcie początkowym u 29/37 pacjentów (22/29 genotyp 1a i 7/8 genotyp 1b)

nieuzyskujących trwałej odpowiedzi wirusologicznej (ang. Sustained Virologic Response, SVR).

Spośród 29 pacjentów z genotypem 1a, którzy zakwalifikowali się do badania oporności, 22/29 (76%)

pacjentów miało jeden lub kilka RAV NS5A w pozycjach K24, M28, Q30, L31, S38 i Y93

w momencie niepowodzenia, podczas gdy u pozostałych 7/29 pacjentów nie wykryto RAV NS5A

w momencie niepowodzenia. Najczęstszymi wariantami były Q30R, Y93H i L31M. Spośród

8 pacjentów z genotypem 1b, którzy zakwalifikowali się do badania oporności, 7/8 (88%) pacjentów

miało jeden lub kilka RAV NS5A w pozycjach L31 i Y93 w momencie niepowodzenia, podczas gdy

u 1/8 pacjentów nie wykryto RAV NS5A w momencie niepowodzenia. Najczęstszym wariantem było

Y93H. Spośród 8 pacjentów, u których nie występowały RAV NS5A w momencie niepowodzenia,

7 pacjentów otrzymywało leczenie przez 8 tygodni (n = 3 ledipaswirem/sofosbuwirem; n = 4

ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną), a 1 pacjent otrzymywał ledipaswir/sofosbuwir przez

12 tygodni. W analizach fenotypowych izolaty po punkcie początkowym od pacjentów, u których

znajdowały się RAV NS5A w momencie niepowodzenia, wykazały 20- do co najmniej 243-krotnie

(największa przetestowana dawka) zmniejszoną wrażliwość na ledipaswir. Mutageneza

ukierunkowana podstawienia Y93H w genotypie 1a i 1b, jak również podstawienia Q30R i L31M

w genotypie 1a warunkowała wysokie poziomy zmniejszonej wrażliwości na ledipaswir (krotność

zmiany EC

w zakresie od 544- do 1 677-krotnie).

W żadnym izolacie z niepowodzenia wirusologicznego z badań III fazy nie wykryto związanego

z opornością na sofosbuwir podstawienia S282T w NS5B. Jednak podstawienie NS5B S282T

w połączeniu z podstawieniami L31M, Y93H i Q30L w NS5A wykryto u jednego pacjenta

w momencie niepowodzenia po 8 tygodniach leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem z badania II fazy

(LONESTAR). Pacjent ten był następnie ponownie leczony ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną

przez 24 tygodnie i uzyskał SVR po ponownym leczeniu.

Wpływ początkowych wariantów HCV związanych z opornością na wynik leczenia

Przeprowadzono analizy w celu zbadania związku między istniejącymi początkowymi RAV NS5A

i wynikiem leczenia. W zbiorczej analizie badań III fazy 16% pacjentów miało początkowe

RAV NS5A, zidentyfikowane metodą sekwencjonowania populacyjnego lub głębokiego

sekwencjonowania, niezależnie od podtypu. Początkowe RAV NS5A występowało dużo częściej

u pacjentów, którzy mieli nawrót choroby w trakcie badań III fazy (patrz „Skuteczność kliniczna

i bezpieczeństwo stosowania”).

Po 12 tygodniach leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem (bez rybawiryny) wśród uprzednio leczonych

pacjentów (grupa 1 badania ION-2) 4/4 pacjentów z początkowymi RAV NS5A warunkującymi

≤ 100-krotną zmianę wrażliwości na ledipaswir osiągnęło SVR. W tej samej grupie leczenia, wśród

pacjentów z początkowym RAV NS5A warunkującym > 100-krotną zmianę, nawrót choroby wystąpił

u 4/13 (31%) pacjentów w porównaniu z 3/95 (3%) pacjentów bez początkowych RAV, ani RAV

warunkujących ≤ 100-krotną zmianę.

Grupa RAV NS5A, która warunkowała > 100-krotne przesunięcie i była obserwowana u pacjentów,

stanowiła następujące podstawienia w genotypie 1a (M28A, Q30H/R/E, L31M/V/I, H58D,

Y93H/N/C) lub w genotypie 1b (Y93H). Odsetek tego typu początkowych RAV NS5A obserwowany

dla głębokiego sekwencjonowania wahał się od bardzo małego (wartość graniczna testu = 1%) do

dużego (większa część populacji plazmy).

Związanego z opornością na sofosbuwir podstawienia S282T nie wykryto w sekwencji początkowej

NS5B u żadnego z pacjentów w badaniach III fazy metodą sekwencjonowania populacyjnego lub

głębokiego sekwencjonowania. SVR uzyskano u wszystkich 24 pacjentów (n = 20 z L159F+C316N;

n = 1 z L159F; n = 3 z N142T), którzy mieli początkowe warianty związane z opornością na inhibitory

nukleozydów NS5B.

Oporność krzyżowa

Ledipaswir był całkowicie aktywny wobec związanego z opornością na sofosbuwir podstawienia

S282T w NS5B, podczas gdy wszystkie związane z opornością na ledipaswir podstawienia w NS5A

były całkowicie wrażliwe na sofosbuwir. Sofosbuwir i ledipaswir były całkowicie aktywne wobec

podstawień związanych z opornością na inne leki działające bezpośrednio na wirusy z różnymi

mechanizmami działania, takie jak nienukleozydowe inhibitory NS5B i inhibitory proteazy NS3.

Podstawienia NS5A wiążące się z opornością na ledipaswir mogą zmniejszać aktywność

przeciwwirusową innych inhibitorów NS5A.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność produktu Harvoni (ledipaswir [LDV]/sofosbuwir [SOF]) oceniano w trzech otwartych

badaniach III fazy z danymi dostępnymi dla łącznie 1 950 pacjentów z pWZW C genotypu 1. Trzy

badania III fazy obejmowały jedno badanie przeprowadzane z udziałem uprzednio nieleczonych

pacjentów bez marskości wątroby (ION-3); jedno badanie z udziałem uprzednio nieleczonych

pacjentów z marskością wątroby i bez marskości wątroby (ION-1) i jedno badanie z udziałem

pacjentów z marskością wątroby i bez marskości wątroby, u których nie powiodło się uprzednie

leczenie schematem opartym na interferonie, w tym schematami zawierającymi inhibitor proteazy

HCV, (ION-2). Pacjenci w tych badaniach mieli wyrównaną chorobę wątroby. Wszystkie trzy badania

III fazy oceniały skuteczność ledipaswiru/sofosbuwiru z rybawiryną lub bez rybawiryny.

Czas trwania leczenia był stały we wszystkich badaniach. Miana RNA HCV w surowicy były

mierzone podczas badań klinicznych testem COBAS TaqMan HCV (wersja 2.0) do stosowania z High

Pure System. Dolna granica oznaczalności (ang. Lower Limit Of Quantification, LLOQ) testu

wynosiła 25 j.m./ml. SVR była pierwszorzędowym punktem końcowym do ustalenia wyleczalności

HCV, zdefiniowanym jako miano RNA HCV mniejsze niż LLOQ po 12 tygodniach po przerwaniu

leczenia.

Dorośli uprzednio nieleczeni bez marskości wątroby – badanie ION-3 (badanie 0108) – Genotyp 1

ION-3 było badaniem oceniającym 8-tygodniowe leczenie ledipaswirem/sofosbuwirem z rybawiryną

lub bez rybawiryny i 12-tygodniowe leczenie ledipaswirem/sofosbuwirem uprzednio nieleczonych

pacjentów bez marskości wątroby z pWZW C genotypu 1. Pacjenci byli przydzieleni losowo

w stosunku 1:1:1 do jednej z trzech grup terapeutycznych i stratyfikowani według genotypu HCV

(1a wobec 1b).

Tabela 6: Charakterystyka demograficzna i początkowa w badaniu ION-3

Charakterystyka pacjenta

LDV/SOF

8 tygodni

(n = 215)

LDV/SOF+RBV

8 tygodni

(n = 216)

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 216)

SUMA

(n = 647)

Wiek (w latach): mediana

(zakres)

53 (22-75)

51 (21-71)

53 (20-71)

52 (20-75)

Płeć męska

60% (130)

54% (117)

59% (128)

58% (375)

Rasa: Czarna/ afro-amerykańska

21% (45)

17% (36)

19% (42)

19% (123)

Biała

76% (164)

81% (176)

77% (167)

78% (507)

Genotyp 1a

80% (171)

80% (172)

80% (515)

Genotyp IL28CC

26% (56)

28% (60)

26% (56)

27% (172)

Skala Metavir określona na podstawie FibroTest

F0-F1

33% (72)

38% (81)

33% (72)

35% (225)

30% (65)

28% (61)

30% (65)

30% (191)

F3-F4

36% (77)

33% (71)

37% (79)

35% (227)

Niemożliwe do oceny

< 1% (1)

1% (3)

0% (0)

< 1% (4)

a. U jednego pacjenta w grupie 8-tygodniowego leczenia LDV/SOF nie potwierdzono podtypu genotypu 1.

b. Dostępne wyniki badania FibroTest przeliczono na wyniki w skali Metavir w następujący sposób: 0-0,31 = F0-F1;

0,32-0,58 = F2; 0,59-1,00 = F3-F4.

Tabela 7: Odsetki odpowiedzi w badaniu ION

LDV/SOF

8 tygodni

(n = 215)

LDV/SOF+RBV

8 tygodni

(n = 216)

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 216)

SVR

94% (202/215)

93% (201/216)

96% (208/216)

Wynik u pacjentów bez SVR

Niepowodzenie

wirusologiczne podczas

leczenia

0/215

0/216

Nawrót

5% (11/215)

4% (9/214)

1% (3/216)

Inny

< 1% (2/215)

3% (6/216)

2% (5/216)

Genotyp

Genotyp 1a

93% (159/171)

92% (159/172)

96% (165/172)

Genotyp 1b

98% (42/43)

95% (42/44)

98% (43/44)

a. Mianownikiem dla nawrotu jest liczba pacjentów z RNA HCV < LLOQ podczas ostatniej oceny w czasie leczenia.

b. Inny obejmuje pacjentów, którzy nie uzyskali SVR i nie spełnili kryteriów niepowodzenia wirusologicznego (np.

niedostępny do dalszych obserwacji).

8-tygodniowe leczenie ledipaswirem/sofosbuwirem bez rybawiryny nie było podrzędne względem

8-tygodniowego leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem z rybawiryną (różnica w leczeniu 0,9%; 95%

przedział ufności: -3,9% do 5,7%) i 12-tygodniowego leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem (różnica

w leczeniu -2,3%; 97,5% przedział ufności: -7,2% do 3,6%). Wśród pacjentów z początkowym

mianem RNA HCV < 6 milionów j.m./ml, SVR wynosiło 97% (119/123) w przypadku

8-tygodniowego leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem i 96% (126/131) dla 12-tygodniowego leczenia

ledipaswirem/sofosbuwirem.

Tabela 8: Odsetki nawrotów w oparciu o charakterystykę początkową w badaniu ION-3, populacja

niepowodzenia wirusologicznego*

LDV/SOF

8 tygodni

(n = 213)

LDV/SOF+RBV

8 tygodni

(n = 210)

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 211)

Płeć

Męska

8% (10/129)

7% (8/114)

2% (3/127)

Żeńska

1% (1/84)

1% (1/96)

0% (0/84)

Genotyp IL28

4% (2/56)

0% (0/57)

0% (0/54)

Inne niż CC

6% (9/157)

6% (9/153)

2% (3/157)

Początkowe miano RNA HCV

RNA HCV < 6 milionów j.m./ml

2% (2/121)

2% (3/136)

2% (2/128)

RNA HCV ≥ 6 milionów j.m./ml

10% (9/92)

8% (6/74)

1% (1/83)

* Nie obejmuje pacjentów niedostępnych do dalszych obserwacji lub którzy wycofali zgodę na udział w badaniu.

a. Wartości RNA HCV oznaczono z użyciem testu Roche TaqMan; miano RNA HCV pacjenta może różnić się z wizyty na

wizytę.

Dorośli uprzednio nieleczeni z marskością wątroby lub bez marskości wątroby – badanie ION-1

(badanie 0102) – Genotyp 1

ION-1 było randomizowanym, otwartym badaniem oceniającym 12- i 24-tygodniowe leczenie

ledipaswirem/sofosbuwirem z rybawiryną lub bez rybawiryny u 865 uprzednio nieleczonych

pacjentów z pWZW C genotypu 1, w tym pacjentów z marskością wątroby (przydzielanych losowo

w stosunku 1:1:1:1). Randomizacja była stratyfikowana według występowania lub niewystępowania

marskości wątroby i genotypu HCV (1a wobec 1b).

Tabela 9: Charakterystyka demograficzna i początkowa w badaniu ION-1

Charakterystyka pacjenta

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 214)

LDV/SOF+

RBV

12 tygodni

(n = 217)

LDV/SOF

24 tygodnie

(n = 217)

LDV/SOF+

RBV

24 tygodnie

(n = 217)

SUMA

(n = 865)

Wiek (w latach): mediana

(zakres)

52 (18-75)

52 (18-78)

53 (22-80)

53 (24-77)

52 (18-80)

Płeć męska

59% (127)

59% (128)

64% (139)

55% (119)

59% (513)

Rasa: Czarna/afro-amerykańska 11% (24)

12% (26)

15% (32)

12% (26)

12% (108)

Biała

87% (187)

87% (188)

82% (177)

84% (183)

85% (735)

Genotyp 1a

68% (145)

68% (148)

67% (146)

66% (143)

67% (582)

Genotyp IL28CC

26% (55)

35% (76)

24% (52)

34% (73)

30% (256)

Skala Metavir określona na podstawie FibroTest

F0-F1

27% (57)

26% (56)

29% (62)

30% (66)

28% (241)

26% (56)

25% (55)

22% (47)

28% (60)

25% (218)

F3-F4

47% (100)

48% (104)

49% (107)

42% (91)

46% (402)

Niemożliwe do oceny

< 1% (1)

1% (2)

< 1% (1)

0% (0)

< 1% (4)

a. U dwóch pacjentów w grupie 12-tygodniowego leczenia LDV/SOF,u jednego pacjenta w grupie 12-tygodniowego leczenia

LDV/SOF+RBV, u dwóch pacjentów w grupie 24-tygodniowego leczenia LDV/SOF oraz u dwóch pacjentów w grupie

24-tygodniowego leczenia LDV/SOF+RBV nie potwierdzono podtypu genotypu 1.

b. Dostępne wyniki badania FibroTest przeliczono na wyniki w skali Metavir w następujący sposób: 0-0,31 = F0-F1;

0,32-0,58 = F2; 0,59-1,00 = F3-F4.

Tabela 10: Odsetki odpowiedzi w badaniu ION

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 214)

LDV/SOF +

RBV

12 tygodni

(n = 217)

LDV/SOF

24 tygodnie

(n = 217)

LDV/SOF +

RBV

24 tygodnie

(n = 217)

SVR

99% (210/213) 97% (211/217)

98% (213/217)

99% (215/217)

Wynik u pacjentów bez SVR

Niepowodzenie wirusologiczne

podczas leczenia

0/213

0/217

< 1% (1/217)

0/216

Nawrót

< 1% (1/212)

0/217

< 1% (1/215)

0/216

Inny

< 1% (2/213)

3% (6/217)

< 1% (2/217)

Odsetki SVR dla wybranych podgrup

Genotyp

Genotyp 1a

98% (142/145)

97% (143/148)

99% (144/146)

99% (141/143)

Genotyp 1b

100% (67/67)

99% (67/68)

97% (67/69)

100% (72/72)

Marskość wątroby

Nie

99% (176/177)

97% (177/183)

98% (181/184)

99% (178/180)

Tak

94% (32/34)

100% (33/33)

97% (32/33)

100% (36/36)

a. Jeden pacjent został wykluczony z grupy 12-tygodniowego leczenia LDV/SOF oraz jeden pacjent został wykluczony

z grupy 24-tygodniowego leczenia LDV/SOF+RBV, ponieważ obaj pacjenci byli zakażeni pWZW C genotypu 4.

b. Mianownikiem dla nawrotu jest liczba pacjentów z RNA HCV < LLOQ podczas ostatniej oceny w czasie leczenia.

c. Inny obejmuje pacjentów, którzy nie uzyskali SVR i nie spełnili kryteriów niepowodzenia wirusologicznego (np.

niedostępny do dalszych obserwacji).

d. Pacjenci z nieokreślonym statusem marskości wątroby zostali wyłączeni z analizy tej podgrupy.

Dorośli uprzednio leczeni z marskością wątroby lub bez marskości wątroby – badanie ION-2

(badanie 0109) – Genotyp 1

ION-2 było randomizowanym, otwartym badaniem oceniającym 12- i 24-tygodniowe leczenie

ledipaswirem/sofosbuwirem i z rybawiryną lub bez rybawiryny (przydzielanie losowe w stosunku

1:1:1:1) u pacjentów zakażonych HCV genotypu 1 z marskością wątroby lub bez marskości wątroby,

u których nie powiodło się uprzednie leczenie schematem opartym na interferonie, w tym schematami

zawierającymi inhibitor proteazy HCV. Randomizacja była stratyfikowana według występowania lub

niewystępowania marskości wątroby, genotypu HCV (1a wobec 1b) i odpowiedzi na uprzednie

leczenie HCV (nawrót/przełom wobec braku reakcji).

Tabela 11: Charakterystyka demograficzna i początkowa w badaniu ION-2

Charakterystyka pacjenta

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 109)

LDV/SOF+

RBV

12 tygodni

(n = 111)

LDV/SOF

24 tygodnie

(n = 109)

LDV/SOF+

RBV

24 tygodnie

(n = 111)

SUMA

(n = 440)

Wiek (w latach): mediana

(zakres)

56 (24-67) 57 (27-75)

56 (25-68)

55 (28-70)

56 (24-75)

Płeć męska

68% (74)

64% (71)

68% (74)

61% (68)

65% (287)

Rasa: Czarna/ afro-amerykańska

22% (24)

14% (16)

16% (17)

18% (20)

18% (77)

Biała

77% (84)

85% (94)

83% (91)

80% (89)

81% (358)

Genotyp 1a

79% (86)

79% (88)

78% (85)

79% (88)

79% (347)

Uprzednie leczenie HCV

PEG-IFN i RBV

39% (43)

42% (47)

53% (58)

53% (59)

47% (207)

Inhibitor proteazy HCV +

PEG-IFN + RBV

61% (66)

58% (64)

46% (50)

46% (51)

53% (231)

Genotyp IL28CC

9% (10)

10% (11)

14% (16)

16% (18)

13% (55)

Skala Metavir określona na podstawie FibroTest

F0-F1

14% (15)

10% (11)

12% (13)

16% (18)

13% (57)

28% (31)

26% (29)

28% (31)

30% (33)

28% (124)

F3-F4

58% (63)

64% (71)

58% (63)

54% (60)

58% (257)

Niemożliwe do oceny

0% (0)

2% (2)

0% (0)

< 1% (2)

a. U jednego pacjenta w grupie 24-tygodniowego leczenia LDV/SOF i jednego pacjenta w grupie 24-tygodniowego leczenia

LDV/SOF + RBV nie powiodło się wcześniejsze leczenie w schemacie opartym na niepegylowanym interferonie.

b. Dostępne wyniki badania FibroTest przeliczono na wyniki w skali Metavir w następujący sposób: 0-0,31 = F0-F1;

0,32-0,58 = F2; 0,59-1,00 = F3-F4.

Tabela 12: Odsetki odpowiedzi w badaniu ION

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 109)

LDV/SOF +RBV

12 tygodni

(n = 111)

LDV/SOF

24 tygodnie

(n = 109)

LDV/SOF +RBV

24 tygodnie

(n = 111)

SVR

94% (102/109)

96% (107/111)

99% (108/109)

99% (110/111)

Wynik u pacjentów bez SVR

Niepowodzenie

wirusologiczne podczas

leczenia

0/109

0/111

0/109

< 1% (1/111)

Nawrót

6% (7/108)

4% (4/111)

0/109

0/110

Inny

0/109

0/111

< 1% (1/109)

0/111

Odsetki SVR dla wybranych podgrup

Genotyp

Genotyp 1a

95% (82/86)

95% (84/88)

99% (84/85)

99% (87/88)

Genotyp 1b

87% (20/23)

100% (23/23)

100% (24/24)

100% (23/23)

Marskość wątroby

Nie

95% (83/87)

100% (88/88)

99% (85/86)

99% (88/89)

Tak

86% (19/22)

82% (18/22)

100% (22/22)

Uprzednie leczenie HCV

PEG-IFN + RBV

93% (40/43)

96% (45/47)

100% (58/58)

98% (58/59)

Inhibitor proteazy HCV

+ PEG-IFN + RBV

94% (62/66)

97% (62/64)

98% (49/50)

100% (51/51)

a. Mianownikiem dla nawrotu jest liczba pacjentów z RNA HCV < LLOQ podczas ostatniej oceny w czasie leczenia.

b. Inny obejmuje pacjentów, którzy nie uzyskali SVR i nie spełnili kryteriów niepowodzenia wirusologicznego (np.

niedostępny do dalszych obserwacji).

c. Pacjenci z nieokreślonym statusem marskości wątroby zostali wyłączeni z analizy tej podgrupy.

d. Wynik w skali Metavir = 4 lub wynik Ishak ≥ 5 w oparciu o biopsję wątroby lub wynik badania FibroTest > 0,75

i (APRI) > 2.

Tabela 13 przedstawia odsetki nawrotów w 12-tygodniowych schematach leczenia (z rybawiryną lub

bez rybawiryny) dla wybranych podgrup (patrz również poprzedni punkt „Wpływ początkowych

wariantów HCV związanych z opornością na wynik leczenia”). Wśród pacjentów bez marskości

wątroby nawroty następowały wyłącznie w przypadku występowania początkowego RAV NS5A

i podczas leczenia ledipaswirem/sofosbuwirem bez rybawiryny. Wśród pacjentów z marskością

wątroby nawroty następowały w przypadku obu schematów leczenia i niezależnie od występowania

lub niewystępowania początkowego RAV NS5A.

Tabela 13: Odsetki nawrotów dla wybranych podgrup w badaniu ION-2

LDV/SOF

12 tygodni

(n = 109)

LDV/SOF+RBV

12 tygodni

(n = 111)

LDV/SOF

24 tygodni

(n = 109)

LDV/SOF+RBV

24 tygodni

(n = 111)

Liczba pacjentów, którzy

odpowiedzieli na leczenie po jego

zakończeniu

108

111

109

110

Marskość wątroby

Nie

5% (4/86)

0% (0/88)

0% (0/86)

0% (0/88)

Tak

14% (3/22)

18% (4/22)

0% (0/22)

Obecność początkowych podstawień NS5A związanych z opornością

Nie

3% (3/91)

2% (2/94)

0% (0/96)

0% (0/95)

Tak

24% (4/17)

12% (2/17)

0% (0/13)

0% (0/14)

a. U wszystkich 4 pacjentów bez marskości wątroby, u których wystąpił nawrót, występowały początkowe polimorfizmy

NS5A związane z opornością.

b. Pacjenci z nieokreślonym statusem marskości wątroby zostali wyłączeni z analizy tej podgrupy.

c. Analiza (głębokiego sekwencjonowania) obejmowała początkowe polimorfizmy NS5A związane z opornością, które

wiązały się z > 2,5-krotną zmianą w EC

(K24G/N/R, M28A/G/T, Q30E/G/H/L/K/R/T, L31I/F/M/V, P32L, S38F, H58D,

A92K/T i Y93C/F/H/N/S dla zakażenia HCV genotypu 1a oraz L31I/F/M/V, P32L, P58D, A92K i Y93C/H/N/S dla

zakażenia HCV genotypu 1b).

d. 3 z tych 3 pacjentów miało marskość wątroby.

e. 0 z tych 4 pacjentów miało marskość wątroby.

f. Jeden pacjent osiągnął miano wirusa < LLOQ po zakończeniu leczenia i miał niepełne dane dotyczące początkowego

NS5A oraz został wykluczony z analizy.

Dorośli z równoczesnym zakażeniem HCV/HIV – ERADICATE

Badanie ERADICATE było otwartym badaniem oceniającym 12-tygodniowe leczenie

ledipaswirem/sofosbuwirem z udziałem 50 pacjentów z pWZW C genotypu 1 z równoczesnym

zakażeniem HIV. Żaden z pacjentów nie otrzymywał uprzednio leczenia HCV i żaden nie miał

marskości wątroby; 26% (13/50) nie otrzymywało uprzednio leczenia antyretrowirusowego HIV,

natomiast 74% (37/50) pacjentów otrzymywało równocześnie terapię antyretrowirusową HIV.

W momencie analizy przejściowej 40 pacjentów osiągnęło 12 tydzień po leczeniu, a odsetek SVR12

wyniósł 98% (39/40).

Pacjenci oczekujący na przeszczepienie wątroby lub po przeszczepieniu wątroby – SOLAR-1 (patrz

również punkt 4.4)

SOLAR-1 jest otwartym, wieloośrodkowym badaniem oceniającym 12 i 24-tygodniowe leczenie

ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną u pacjentów z pWZW C genotypu 1 lub 4, którzy mają

zaawansowaną chorobę wątroby i (lub) przeszli przeszczepienie wątroby. Ocenianych jest siedem

populacji pacjentów (pacjenci ze zdekompensowaną marskością wątroby [CPT B i C] przed

przeszczepieniem; po przeszczepieniu, bez marskości; po przeszczepieniu, CPT A; po

przeszczepieniu, CPT B; po przeszczepieniu, CPT C; po przeszczepieniu, CPT A; po przeszczepieniu

– cholestatyczne włókniejące zapalenie wątroby.

Wstępne dane z badania SOLAR 1 zawierają dane z analizy przejściowej dotyczące SVR łącznie

302 pacjentów z genotypem 1 z wszystkich grup leczenia, w tym ograniczone dane dotyczące SVR dla

4 pacjentów z cholestatycznym włókniejącym zapaleniem wątroby. Osiągnięto odsetek SVR4 wyniósł

około 90% dla ledipaswiru/sofosbuwiru i rybawiryny wśród pacjentów ze zdekompensowaną

marskością wątroby (CPT B lub C) dla obu badanych okresów leczenia (12 lub 24 tygodnie). Wśród

pacjentów po przeszczepieniu wątroby bez zdekompensowanej choroby wątroby, odsetek SVR4

wyniósł > 95%. Wśród pacjentów z cholestatycznym włókniejącym zapaleniem wątroby wszyscy

czterej pacjenci osiągnęli SVR4.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania w genotypie 3 (patrz również punkt 4.4)

W otwartym badaniu II fazy oceniano bezpieczeństwo stosowania i skuteczność

ledipaswiru/sofosbuwiru z rybawiryną lub bez rybawiryny u 51 uprzednio nieleczonych pacjentów

z zakażeniem HCV genotypu 3, z marskością wątroby lub bez marskości wątroby. Pacjentów leczono

ledipaswirem/sofosbuwirem (n = 25) lub ledipaswirem/sofosbuwirem i rybawiryną (n = 26) przez

12 tygodni. Odsetki SVR12 wynosiły odpowiednio 64% (16/25) i 100% (26/26) w grupach

otrzymujących ledipaswir/sofosbuwir i ledipaswir/sofosbuwir i rybawirynę.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania w genotypie 4 (patrz również punkt 4.4)

Do badania ION-1 włączono dwóch pacjentów z zakażeniem HCV genotypu 4d. Jeden pacjent

otrzymywał ledipaswir/sofosbuwir przez 12 tygodni; natomiast u drugiego stosowano

ledipaswir/sofosbuwir z rybawiryną przez 24 tygodnie. Obaj pacjenci uzyskali SVR12. W badaniu

II fazy oceniającym ledipaswir/sofosbuwir przez 12 tygodni leczenie otrzymuje 21 pacjentów

z genotypem 4. Dostępne są dane z 12. tygodnia po leczeniu dla 5 pacjentów: wszyscy pacjenci

(5) uzyskali SVR12. Ledipaswir i sofosbuwir wykazały aktywność przeciwwirusową in vitro wobec

replikonów wirusowych genotypu 4 (patrz powyżej „Aktywność przeciwwirusowa”).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania w innych genotypach

Obecnie nie ma dostępnych danych na temat bezpieczeństwa stosowania i skuteczności

ledipaswiru/sofosbuwiru u pacjentów zakażonych HCV genotypu 2, 5 lub 6.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań

ledipaswiru/sofosbuwiru w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu

przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz

punkt 4.2).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ledipaswiru/sofosbuwiru pacjentom zakażonym HCV, mediana maksymalnego

stężenia ledipaswiru w osoczu była obserwowana 4,0 godziny po podaniu dawki. Sofosbuwir był

wchłaniany szybko i mediana maksymalnego stężenia w osoczu była obserwowana ~ 1 godzinę po

podaniu dawki. Mediana maksymalnego stężenia GS-331007 w osoczu była obserwowana 4 godziny

po podaniu dawki.

Na podstawie analizy farmakokinetyki populacji u pacjentów z zakażeniem HCV średnia

geometryczna AUC

w stanie stacjonarnym dla ledipaswiru (n = 2 113), sofosbuwiru (n = 1 542)

i GS-331007 (n = 2 113) wynosiła odpowiednio 7 290, 1 320 i 12 000 ng•h/ml. C

max

w stanie

stacjonarnym dla ledipaswiru, sofosbuwiru i GS-331007 wynosiło odpowiednio 323, 618 i 707 ng/ml.

AUC

i C

max

dla sofosbuwiru i GS-331007 były podobne u zdrowych osób dorosłych i pacjentów

z zakażeniem HCV. W porównaniu do osób zdrowych (n = 191), AUC

i C

max

dla ledipaswiru były

odpowiednio o 24% mniejsze i 32% mniejsze u pacjentów zakażonych HCV. AUC dla ledipaswiru

jest proporcjonalne do dawki w zakresie dawek od 3 do 100 mg. AUC dla sofosbuwiru i GS-331007

są prawie proporcjonalne do dawki w zakresie dawek od 200 mg do 400 mg.

Wpływ pokarmu

W porównaniu do przyjmowania na czczo, podanie dawki pojedynczej ledipaswiru/sofosbuwiru

z posiłkiem o umiarkowanej zawartości tłuszczów lub o dużej zawartości tłuszczów zwiększało

AUC

inf

dla sofosbuwiru około 2-krotnie, ale nie miało znacznego wpływu na C

max

sofosbuwiru.

Narażenie na GS-331007 i ledipaswir nie było zmienione w obecności któregokolwiek z rodzajów

posiłku. Produkt Harvoni można podawać bez względu na spożywanie posiłku.

Dystrybucja

Ledipaswir wiąże się w > 99,8% z białkami osocza ludzkiego. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg

ledipaswiru znakowanego [

C] u osób zdrowych stosunek radioaktywności [

C] we krwi do osocza

mieścił się w zakresie od 0,51 do 0,66.

Sofosbuwir wiąże się w około 61-65% z białkami osocza ludzkiego, a wiązanie jest niezależne od

stężenia leku w zakresie od 1 μg/ml do 20 μg/ml. Wiązanie GS-331007 z białkami było minimalne

w osoczu ludzkim. Po podaniu pojedynczej dawki 400 mg sofosbuwiru znakowanego [

C] u osób

zdrowych stosunek radioaktywności [

C] we krwi do osocza wynosił około 0,7.

Metabolizm

In vitro nie obserwowano wykrywalnego metabolizmu ledipaswiru przez ludzkie CYP1A2, CYP2C8,

CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP3A4. Obserwowano dowody na wolny metabolizm tlenowy na

drodze nieznanego mechanizmu. Po podaniu pojedynczej dawki 90 mg ledipaswiru znakowanego

[

C] za ogólnoustrojowe narażenie odpowiada prawie wyłącznie lek macierzysty (> 98%).

Niezmieniony ledipaswir jest również głównym rodzajem występującym w kale.

Sofosbuwir jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do farmakologicznie czynnej

postaci trifosforanu analogu nukleozydu GS-461203. Nie obserwuje się występowania aktywnego

metabolitu. Aktywacyjny szlak metaboliczny obejmuje sekwencyjną hydrolizę reszty

karboksyloestrowej katalizowaną przez ludzką katepsynę A lub karboksyloesterazę 1 i rozpad

fosforamidazowy przez białko triady histydynowej wiążące nukleotydy 1, a następnie fosforylację

przez szlak biosyntezy nukleotydów pirymidynowych. Defosforylacja prowadzi do utworzenia

metabolitu nukleozydowego GS-331007, którego nie można skutecznie poddać ponownej fosforylacji

i który nie wykazuje aktywności przeciw HCV in vitro. W przypadku ledipaswiru/sofosbuwiru

GS-331007 odpowiada za około 85% całkowitego narażenia ogólnoustrojowego na lek.

Eliminacja

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 90 mg ledipaswiru znakowanego [

C] średni całkowity

odzysk radioaktywności [

C] w kale i moczu wynosił 87%, z czego większość dawki radioaktywnej

odzyskano w kale (86%). Niezmieniony ledipaswir wydalany w kale stanowił średnio 70% podanej

dawki, a metabolit tlenowy M19 stanowił 2,2% dawki. Dane te wskazują, że wydalanie

niezmienionego ledipaswiru z żółcią jest główną drogą eliminacji, a wydalanie przez nerki jest

drugorzędną drogą eliminacji (około 1%). Mediana końcowych okresów półtrwania ledipaswiru

u zdrowych ochotników po podaniu ledipaswiru/sofosbuwiru na czczo wynosiła 47 godzin.

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 400 mg sofosbuwiru znakowanego [

C], średni całkowity

odzysk dawki był większy niż 92%, z czego około 80%, 14% i 2,5% było odzyskane odpowiednio

w moczu, kale i wydychanym powietrzu. Większość dawki sofosbuwiru odzyskanej w moczu stanowił

GS-331007 (78%), podczas gdy 3,5% było odzyskane w postaci sofosbuwiru. Dane te wskazują, że

klirens nerkowy jest głównym szlakiem eliminacji GS-331007 z dużą częścią aktywnie wydalaną.

Mediana końcowych okresów półtrwania sofosbuwiru i GS-331007 po podaniu

ledipaswiru/sofosbuwiru wynosiła odpowiednio 0,5 i 27 godzin.

Ani ledipaswir, ani sofosbuwir nie są substratami dla transporterów wychwytu przez wątrobę,

transportera kationów organicznych (ang. Organic Cation Transporter, OCT) 1, polipeptydu

transportującego aniony organiczne (ang. Organic Anion-Transporting Polypeptide, OATP) 1B1 ani

dla OATP1B3. GS-331007 nie jest substratem dla transporterów nerkowych, w tym transportera

kationów organicznych (OAT)1, OAT3 ani OCT2.

Potencjalny wpływ ledipaswiru/sofosbuwiru in vitro na inne produkty lecznicze

W stężeniach osiąganych w warunkach klinicznych ledipaswir nie jest inhibitorem transporterów

wątrobowych, w tym OATP 1B1 lub 1B3, BSEP, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, transportera usuwania

wielu leków i związków toksycznych (ang. Multidrug and Toxic Compound Extrusion, MATE) 1,

transporterów białka oporności wielolekowej (ang. Multidrug Resistance Protein, MRP) 2 lub MRP4.

Sofosbuwir i GS-331007 nie są inhibitorami transporterów leków P-gp, BCRP, MRP2, BSEP,

OATP1B1, OATP1B3, OCT1, a GS-331007 nie jest inhibitorem OAT1, OCT2 i MATE1.

Sofosbuwir i GS-331007 nie są inhibitorami ani induktorami enzymów CYP ani urydynodifosforanu

glukuronozylotransferazy (UGT) 1A1.

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Rasa i płeć

Nie wykryto istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce ledipaswiru, sofosbuwiru lub GS-331007

ze względu na rasę. Nie wykryto istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce sofosbuwiru lub

GS-331007 ze względu na płeć. AUC i C

max

dla ledipaswiru były odpowiednio o 77% i 58% większe

u kobiet niż u mężczyzn; jednak związek między płcią a narażeniem na ledipaswir nie był uznany za

istotny klinicznie.

Osoby w podeszłym wieku

Analiza farmakokinetyki w populacji pacjentów z zakażeniem HCV wykazała, że w analizowanym

zakresie wieku (od 18 do 80 lat) wiek nie miał klinicznie istotnego wpływu na narażenie na

ledipaswir, sofosbuwir lub GS-331007. Badania kliniczne ledipaswiru/sofosbuwiru obejmowały

117 pacjentów w wieku 65 lat i starszych.

Zaburzenia czynności nerek

Farmakokinetykę ledipaswiru badano przy dawce pojedynczej 90 mg ledipaswiru u pacjentów

z ujemnym wynikiem oznaczenia HCV z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 30 ml/min

według wzoru Cockcrofta-Gaulta, mediana [zakres] CrCl 22 [17-29] ml/min). Nie obserwowano

klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce ledipaswiru pomiędzy osobami zdrowymi a pacjentami

z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Farmakokinetykę sofosbuwiru badano u pacjentów z ujemnym wynikiem oznaczenia HCV,

z łagodnymi (eGFR ≥ 50 i < 80 ml/min/1,73 m

), umiarkowanymi (eGFR ≥ 30 i < 50 ml/min/1,73 m

ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR < 30 ml/min/1,73 m

) i u pacjentów z ESRD

wymagających hemodializy po podaniu pojedynczej dawki 400 mg sofosbuwiru. W przypadku

pacjentów z prawidłową czynnością nerek (eGFR > 80 ml/min/1,73 m

), AUC

inf

dla sofosbuwiru

było odpowiednio o 61%, 107% i 171% większe w przypadku łagodnych, umiarkowanych i ciężkich

zaburzeń czynności nerek, podczas gdy AUC

inf

dla GS-331007 było odpowiednio o 55%, 88%

i 451% większe. U pacjentów z ESRD, w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek,

AUC

inf

dla sofosbuwiru było o 28% większe w przypadku podania dawki sofosbuwiru 1 godzinę

przed hemodializą wobec o 60% większego w przypadku podania dawki sofosbuwiru 1 godzinę po

hemodializie. AUC

inf

GS-331007 u pacjentów z ESRD, którym podawano sofosbuwir 1 godzinę

przed hemodializą lub 1 godzinę po hemodializie, był odpowiednio co najmniej 10-krotnie

i 20-krotnie większy. GS-331007 jest skutecznie usuwany za pomocą hemodializy ze

współczynnikiem ekstrakcji wynoszącym 53%. Po podaniu pojedynczej dawki 400 mg sofosbuwiru

4-godzinna hemodializa usuwała 18% podanej dawki sofosbuwiru. Nie określono bezpieczeństwa

stosowania i skuteczności sofosbuwiru u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub

ESRD.

Zaburzenia czynności wątroby

Farmakokinetykę ledipaswiru badano przy dawce pojedynczej 90 mg ledipaswiru u pacjentów

z ujemnym wynikiem oznaczenia HCV z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C według

klasyfikacji CPT). Narażenie osoczowe na ledipaswir (AUC

inf

) było podobne u pacjentów z ciężkimi

zaburzeniami czynności wątroby i kontrolnych pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Analiza

farmakokinetyki populacji u pacjentów z zakażeniem HCV wykazała, że marskość wątroby nie miała

istotnego klinicznie wpływu na narażenie na ledipaswir.

Farmakokinetykę sofosbuwiru badano po 7-dniowym podawaniu dawki 400 mg sofosbuwiru

u pacjentów zakażonych HCV z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby

(stopień B i C według klasyfikacji CPT). W stosunku do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby,

AUC

dla sofosbuwiru było odpowiednio o 126% i 143% większe w przypadku umiarkowanych

i ciężkich zaburzeń czynności wątroby, podczas gdy AUC

dla GS-331007 było odpowiednio

o 18% i 9% większe. Analiza farmakokinetyki populacji u pacjentów z zakażeniem HCV wykazała, że

marskość wątroby nie miała istotnego klinicznie wpływu na narażenie na sofosbuwir i GS-331007.

Masa ciała

Masa ciała nie miała znaczącego wpływu na narażenie na sofosbuwir w oparciu o analizę

farmakokinetyki populacji. Narażenie na ledipaswir zmniejsza się wraz ze zwiększaniem się masy

ciała, ale zależność ta nie wydaje się istotna klinicznie.

Dzieci i młodzież

Nie określono farmakokinetyki ledipaswiru, sofosbuwiru i GS-331007 u dzieci i młodzieży (patrz

punkt 4.2).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Ledipaswir

W badaniach na szczurach i psach nie zidentyfikowano docelowych narządów działania toksycznego

ledipaswiru przy narażeniu AUC wynoszącym około 7-krotności narażenia u ludzi przy zalecanej

dawce klinicznej.

Ledipaswir nie był genotoksyczny w szeregu testów in vitro lub in vivo, w tym testach mutagenności

bakteryjnej, aberracji chromosowej przy użyciu limfocytów z ludzkiej krwi obwodowej i testach

mikrojądrowych in vivo u szczurów.

Badania nad rakotwórczością ledipaswiru są w toku.

Ledipaswir nie dawał działań niepożądanych wpływających na kojarzenie i płodność. U samic

szczurów średnia liczba ciałek żółtych i miejsc zagnieżdżenia była nieznacznie zmniejszona przy

narażeniu matki wynoszącym 6-krotność narażenia u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej. Przy

poziomie bez obserwowanego działania, narażenie AUC na ledipaswir wynosiło u samców i samic

odpowiednio 7- i 3-krotność narażenia u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej.

Nie obserwowano działania teratogennego w badaniach toksyczności rozwojowej ledipaswiru

u szczurów i królików.

W badaniu przed- i pourodzeniowym u szczurów, przy dawce toksycznej dla matki, rozwijające się

potomstwo szczurów miało średnio zmniejszoną masę ciała i średnio zmniejszony przyrost masy ciała

w przypadku narażenia in utero (poprzez dawkę przyjmowaną przez matkę) i podczas laktacji

(poprzez mleko matki) przy narażeniu matki wynoszącym 4-krotność narażenia u ludzi przy zalecanej

dawce klinicznej. Nie stwierdzono wpływu na przeżycie, rozwój fizyczny i rozwój zachowania oraz

zdolności rozrodcze u potomstwa przy narażeniu matki podobnym do narażenia u ludzi przy zalecanej

dawce klinicznej.

W przypadku podawania szczurom w okresie laktacji, ledipaswir wykrywano w osoczu szczurów

karmionych piersią prawdopodobnie z powodu przenikania ledipaswiru do mleka.

Sofosbuwir

W badaniach toksykologicznych po podaniu dawki wielokrotnej szczurom i psom, duże dawki

diastereomerycznej mieszaniny 1:1 powodowały działania niepożądane ze strony wątroby (psy) i serca

(szczury) oraz reakcje żołądkowo-jelitowe (psy). Nie było możliwe oznaczenie narażenia na

sofosbuwir w badaniach na gryzoniach, prawdopodobnie z powodu dużej aktywności esterazy. Jednak

narażenie na główny metabolit GS-331007 po podaniu dawek powodujących działania niepożądane

było 16-krotnie (szczury) i 71-krotnie (psy) większe niż narażenie kliniczne po podaniu 400 mg

sofosbuwiru. W badaniach toksyczności przewlekłej nie zaobserwowano zmian w wątrobie ani sercu

przy narażeniu 5-krotnie (szczury) i 16-krotnie (psy) większym niż narażenie kliniczne. W 2-letnich

badaniach nad rakotwórczością nie zaobserwowano zmian w wątrobie ani sercu przy narażeniu

17-krotnie (myszy) i 9-krotnie (szczury) większym niż narażenie kliniczne.

Sofosbuwir nie był genotoksyczny w szeregu testów in vitro lub in vivo, w tym w testach

mutagenności bakteryjnej, aberracji chromosowej przy użyciu limfocytów z ludzkiej krwi obwodowej

i testach mikrojądrowych in vivo u myszy.

Badania nad rakotwórczością u myszy i szczurów nie wskazują na potencjał rakotwórczy sofosbuwiru

podawanego w dawkach do 600 mg/kg/dobę u myszy i 750 mg/kg/dobę u szczurów. Narażenie na

GS-331007 w tych badaniach było do 17-krotnie (myszy) i 9-krotnie (szczury) większe niż narażenie

kliniczne po podaniu 400 mg sofosbuwiru.

Sofosbuwir nie miał wpływu na żywotność zarodków i płodów ani na płodność u szczurów i nie miał

działania teratogennego w badaniach rozwoju szczurów i królików. Nie zgłaszano działań

niepożądanych związanych z zachowaniem, reprodukcją ani rozwojem potomstwa u szczurów.

W badaniach na królikach narażenie na sofosbuwir było 6-krotnie większe niż oczekiwane narażenie

kliniczne. W badaniach na szczurach nie było możliwe oznaczenie narażenia na sofosbuwir, ale

wartości graniczne narażenia w oparciu o główny metabolit u ludzi były około 5-krotnie większe niż

narażenie kliniczne po podaniu 400 mg sofosbuwiru.

Pochodne sofosbuwiru były transportowane przez łożysko u ciężarnych szczurów i do mleka

karmiących szczurów.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki

Kopowidon

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian

Otoczka

Alkohol poliwinylowy

Tytanu dwutlenek

Makrogol 3350

Talk

Lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej FCF (E110)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

2 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki Harvoni są dostarczane w butelkach z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE)

z polipropylenowym zamknięciem zabezpieczającym przed dostępem dzieci, zawierających

28 tabletek powlekanych z osuszającym żelem krzemionkowym i watą poliestrową.

Dostępne są następujące wielkości opakowań: pudełka tekturowe zawierające 1 butelkę

z 28 tabletkami powlekanymi i pudełka tekturowe zawierające 84 (3 butelki po 28 tabletek) tabletki

powlekane.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie

z lokalnymi przepisami.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Gilead Sciences International Ltd.

Cambridge

CB21 6GT

Wielka Brytania

WYTWÓRCA ODPOWIEDZIALNY ZA ZWOLNIENIE SERII

Nazwa i adres wytwórcy odpowiedzialnego za zwolnienie serii

Gilead Sciences Limited

IDA Business & Technology Park

Carrigtohill

County Cork

Irlandia

WARUNKI LUB OGRANICZENIA DOTYCZĄCE ZAOPATRZENIA I STOSOWANIA

Produkt leczniczy wydawany na receptę do zastrzeżonego stosowania (patrz aneks I: Charakterystyka

Produktu Leczniczego, punkt 4.2).

INNE WARUNKI I WYMAGANIA DOTYCZĄCE DOPUSZCZENIA DO OBROTU

•

Okresowy raport o bezpieczeństwie stosowania

Podmiot odpowiedzialny przedłoży pierwszy okresowy raport o bezpieczeństwie stosowania w ciągu

6 miesięcy po dopuszczeniu do obrotu. Następnie podmiot odpowiedzialny będzie przedkładać

okresowe raporty o bezpieczeństwie stosowania produktu zgodnie z wymogami określonymi

w wykazie unijnych dat referencyjnych (ang. EURD list), o którym mowa w art. 107c ust. 7

dyrektywy 2001/83/WE i który jest ogłaszany na europejskiej stronie internetowej dotyczącej leków.

WARUNKI I OGRANICZENIA DOTYCZĄCE BEZPIECZNEGO I SKUTECZNEGO

STOSOWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

•

Plan zarządzania ryzykiem (ang. Risk Management Plan, RMP)

Podmiot odpowiedzialny podejmie wymagane działania i interwencje z zakresu nadzoru nad

bezpieczeństwem farmakoterapii wyszczególnione w RMP, przedstawionym w module 1.8.2

dokumentacji do pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, i wszelkich jego kolejnych aktualizacjach.

Uaktualniony RMP należy przedstawiać:

•

na żądanie Europejskiej Agencji Leków;

•

w razie zmiany systemu zarządzania ryzykiem, zwłaszcza w wyniku uzyskania nowych

informacji, które mogą istotnie wpłynąć na stosunek ryzyka do korzyści, lub w wyniku

uzyskania istotnych informacji, dotyczących bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego

lub odnoszących się do minimalizacji ryzyka.

Jeśli daty przedłożenia PSUR i aktualizacji RMP są zbliżone, raporty należy złożyć w tym samym

czasie.

INFORMACJE ZAMIESZCZANE NA OPAKOWANIACH ZEWNĘTRZNYCH ORAZ

OPAKOWANIACH BEZPOŚREDNICH

OZNAKOWANIE BUTELKI I PUDEŁKA

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Harvoni 90 mg/400 mg tabletki powlekane

ledipaswir/sofosbuwir

ZAWARTOŚĆ SUBSTANCJI CZYNNEJ

Każda tabletka powlekana zawiera 90 mg ledipaswiru i 400 mg sofosbuwiru.

WYKAZ SUBSTANCJI POMOCNICZYCH

Zawiera laktozę i lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej FCF (E110). Dodatkowe informacje

znajdują się w ulotce.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA I ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA

28 tabletek powlekanych

84 (3 butelki po 28 tabletek) tabletki powlekane.

SPOSÓB I DROGA PODANIA

Należy zapoznać się z treścią ulotki przed zastosowaniem leku.

Podanie doustne.

OSTRZEŻENIE DOTYCZĄCE PRZECHOWYWANIA PRODUKTU LECZNICZEGO

W MIEJSCU NIEWIDOCZNYM I NIEDOSTĘPNYM DLA DZIECI

Lek przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

INNE OSTRZEŻENIA SPECJALNE, JEŚLI KONIECZNE

TERMIN WAŻNOŚCI

Termin ważności

WARUNKI PRZECHOWYWANIA

Ulotka dołączona do opakowania: informacja dla użytkownika

Harvoni 90 mg/400 mg tabletki powlekane

ledipaswir/sofosbuwir

Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie

zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie. Użytkownik leku też może w tym pomóc,

zgłaszając wszelkie działania niepożądane, które wystąpiły po zastosowaniu leku. Aby dowiedzieć się,

jak zgłaszać działania niepożądane – patrz punkt 4.

Należy uważnie zapoznać się z treścią ulotki przed zażyciem leku, ponieważ zawiera ona

informacje ważne dla pacjenta.

Należy zachować tę ulotkę, aby w razie potrzeby móc ją ponownie przeczytać.

W razie jakichkolwiek wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Lek ten przepisano ściśle określonej osobie. Nie należy go przekazywać innym. Lek może

zaszkodzić innej osobie, nawet jeśli objawy jej choroby są takie same.

Jeśli u pacjenta wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy

niepożądane niewymienione w tej ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie.

Patrz punkt 4.

Spis treści ulotki

Co to jest lek Harvoni i w jakim celu się go stosuje

Informacje ważne przed przyjęciem leku Harvoni

Jak przyjmować lek Harvoni

Możliwe działania niepożądane

Jak przechowywać lek Harvoni

Zawartość opakowania i inne informacje

Co to jest lek Harvoni i w jakim celu się go stosuje

Harvoni jest lekiem zawierającym substancje czynne – ledipaswir i sofosbuwir w jednej tabletce. Jest

stosowany do leczenia przewlekłego (długotrwałego) zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C

u dorosłych w wieku 18 lat i starszych.

Zapalenie wątroby typu C jest zakażeniem wątroby spowodowanym wirusem. Substancje czynne leku

działają wspólnie, blokując dwa różne białka niezbędne wirusowi do wzrostu i namnażania, co

umożliwia trwałe wyeliminowanie zakażenia z organizmu.

Lek Harvoni jest czasem przyjmowany razem z innym lekiem o nazwie rybawiryna.

Jest bardzo ważne, aby pacjent przeczytał również ulotki innych leków, przyjmowanych z lekiem

Harvoni. W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących leków przyjmowanych przez pacjenta

należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Informacje ważne przed przyjęciem leku Harvoni

Kiedy nie przyjmować leku Harvoni

•

Jeśli pacjent ma uczulenie na ledipaswir, sofosbuwir lub którykolwiek z pozostałych

składników tego leku (wymienionych w punkcie 6 tej ulotki).



Jeśli którykolwiek z powyższych punktów dotyczy pacjenta, nie należy przyjmować leku

Harvoni i należy natychmiast powiadomić o tym lekarza.

•

Jeśli pacjent obecnie przyjmuje którykolwiek z poniższych leków:

•

ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum – lek ziołowy stosowany do

leczenia depresji);

•

rozuwastatyna (lek stosowany do leczenia wysokiego stężenia cholesterolu).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Lekarz będzie wiedział czy którekolwiek z poniższych schorzeń dotyczy pacjenta oraz weźmie je pod

uwagę przed rozpoczęciem leczenia z zastosowaniem leku Harvoni.

•

inne problemy z wątrobą poza wirusowym zapaleniem wątroby typu C, na przykład:

•

jeśli pacjent czeka na przeszczepienie wątroby;

•

jeśli pacjent ma wirusowe zapalenie wątroby typu B, ponieważ lekarz może chcieć

dokładniej obserwować pacjenta.

•

problemy z nerkami, ponieważ nie zbadano dokładnie stosowania leku Harvoni u pacjentów

z poważnymi problemami z nerkami.

•

trwające leczenie zakażenia HIV, ponieważ lekarz może chcieć dokładniej obserwować

pacjenta.

Badania krwi

Lekarz zleci wykonanie badania krwi przed rozpoczęciem, w czasie i po zakończeniu stosowania leku

Harvoni. Jest to robione, aby:

•

lekarz mógł podjąć decyzję, czy pacjent ma przyjmować lek Harvoni i przez jaki okres;

•

lekarz mógł potwierdzić, że leczenie zadziałało i u pacjenta nie występuje wirus zapalenia

wątroby typu C.

Dzieci i młodzież

Leku tego nie należy podawać dzieciom ani młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Stosowanie leku

Harvoni u dzieci i młodzieży nie było dotychczas badane.

Lek Harvoni a inne leki

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta

obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Dotyczy to także leków

ziołowych i leków, które wydawane są bez recepty. W przypadku wątpliwości na temat przyjmowania

innych leków należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Niektóre z leków, których nie należy przyjmować z lekiem Harvoni:

•

Nie należy przyjmować żadnych innych leków zawierających sofosbuwir, jedną

z substancji czynnych leku Harvoni.

•

Nie należy przyjmować żadnych z następujących leków razem z produktem Harvoni:

•

ryfampicyna, ryfapentyna, ryfabutyna (antybiotyki stosowane do leczenia zakażeń,

w tym gruźlicy);

•

karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, okskarbazepina (leki stosowane do leczenia

padaczki i zapobiegania napadom drgawkowym);

•

prawastatyna (lek stosowany do leczenia wysokiego stężenia cholesterolu);

•

simeprewir (lek stosowany do leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C);

•

typranawir (lek stosowany do leczenia zakażenia HIV).

Przyjmowanie leku Harvoni z którymkolwiek z tych leków może spowodować słabsze działanie leku

Harvoni lub może nasilać działania niepożądane leków.

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli pacjent przyjmuje następujące leki:

•

fumaran tenofowiru dizoproksylu lub którykolwiek lek zawierający fumaran tenofowiru

dizoproksylu, stosowany do leczenia zakażenia HIV;

•

digoksyna stosowana do leczenia chorób serca;

•

dabigatran stosowany do rozrzedzania krwi.

Stosowanie leku Harvoni z którymkolwiek z tych leków może spowodować, że nie będą one działały

prawidłowo lub może nasilić działania niepożądane. Może być konieczne podanie pacjentowi przez

lekarza innego leku lub dostosowanie dawki przyjmowanego leku.

•

Należy uzyskać poradę od lekarza lub farmaceuty, jeśli pacjent przyjmuje leki stosowane do

leczenia wrzodów żołądka, zgagi lub refluksu, w tym:

•

leki zobojętniające sok żołądkowy (takie jak wodorotlenek glinu i (lub) magnezu lub

węglan wapnia). Należy je przyjąć co najmniej 4 godziny przed lub 4 godziny po leku

Harvoni;

•

inhibitory pompy protonowej (takie jak omeprazol, lanzoprazol, rabeprazol, pantoprazol,

esomeprazol). Należy je przyjmować w tym samym czasie co lek Harvoni. Nie należy

przyjmować inhibitorów pompy protonowej przed lekiem Harvoni. Lekarz może podać

pacjentowi inny lek lub dostosować dawkę przyjmowanego leku;

•

antagoniści receptora H

(tacy jak famotydyna, cymetydyna, nizatydyna, ranitydyna).

Lekarz może przepisać inny lek lub dostosować dawkę przyjmowanego leku.

Leki te mogą zmniejszać ilość ledipaswiru we krwi. Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych

leków, lekarz przepisze inny lek do leczenia wrzodów żołądka, zgagi lub refluksu lub zaleci, w jaki

sposób i kiedy należy przyjmować taki lek.

Ciąża i antykoncepcja

Działanie leku Harvoni w czasie ciąży nie jest znane. Jeśli pacjentka jest w ciąży, przypuszcza, że

może być w ciąży, lub gdy planuje mieć dziecko, powinna poradzić się lekarza przed zastosowaniem

tego leku.

Należy unikać ciąży w przypadku stosowania leku Harvoni razem z rybawiryną. Rybawiryna może

być bardzo szkodliwa dla nienarodzonego dziecka. Dlatego pacjentka i jej partner muszą podjąć

szczególne środki ostrożności podczas aktywności seksualnej, jeśli istnieje możliwość zajścia w ciążę.

•

Pacjentka lub jej partner muszą stosować skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia

lekiem Harvoni w skojarzeniu z rybawiryną i przez jakiś czas po jego zakończeniu. Jest bardzo

ważne, aby pacjentka bardzo dokładnie przeczytała punkt „Ciąża” w ulotce dla pacjenta

dołączonej do rybawiryny. Należy zapytać się lekarza, jaka jest odpowiednia dla pacjentki

skuteczna metoda antykoncepcji.

•

Jeśli pacjentka lub partnerka pacjenta zajdzie w ciążę w czasie stosowania leku Harvoni

i rybawiryny lub w kolejnych miesiącach po leczeniu, konieczne jest niezwłoczne

skontaktowanie się z lekarzem.

Karmienie piersią

Podczas stosowania leku Harvoni nie wolno karmić piersią. Nie wiadomo, czy ledipaswir lub

sofosbuwir, dwie substancje czynne leku Harvoni przenikają do ludzkiego mleka.

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Jeśli po przyjęciu leku pacjent czuje zmęczenia, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać

maszyn.

Lek Harvoni zawiera laktozę

•

Należy powiadomić lekarza o nietolerancji laktozy lub innych cukrów. Lek Harvoni

zawiera laktozę jednowodną. Osoby nietolerujące laktozy lub, którym powiedziano, że nie

tolerują innych cukrów przed przyjęciem tego leku powinny skonsultować się z lekarzem.

Lek Harvoni zawiera lak aluminiowy żółcieni pomarańczowej FCF (E110)

•

Przed przyjęciem tego leku, należy poinformować lekarza, jeśli pacjent jest uczulony na lak

aluminiowy żółcieni pomarańczowej FCF, nazywany również „E110”.

Jak przyjmować lek Harvoni

Ten lek należy zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza. W razie wątpliwości należy

zwrócić się do lekarza lub farmaceuty.

Zalecana dawka

Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę. Lekarz udzieli informacji przez ile tygodni należy

przyjmować lek Harvoni.

Tabletkę należy połknąć w całości z pokarmem lub bez pokarmu. Nie należy rozgryzać, kruszyć ani

dzielić tabletki, ponieważ ma bardzo gorzki smak. Należy powiedzieć lekarzowi, jeśli pacjent ma

problemy z połykaniem tabletek.

Jeśli pacjent przyjmuje lek zobojętniający sok żołądkowy, należy przyjmować go co najmniej

4 godziny przed lub co najmniej 4 godziny po leku Harvoni.

Jeśli pacjent przyjmuje inhibitor pompy protonowej, należy przyjmować go w tym samym czasie

co lek Harvoni. Nie przyjmować przed lekiem Harvoni.

Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty po przyjęciu leku Harvoni, może to wpływać na stężenie leku

Harvoni we krwi. Może to spowodować słabsze działanie leku leku Harvoni.

•

Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty w ciągu 5 godzin od przyjęcia leku Harvoni, należy przyjąć

następną tabletkę.

•

Jeśli u pacjenta wystąpią wymioty po upływie 5 godzin od przyjęcia leku Harvoni, nie należy

brać kolejnej tabletki aż do następnej tabletki według zwykłego schematu.

Przyjęcie większej niż zalecana dawki leku Harvoni

Jeśli pacjent przyjmie przypadkowo więcej niż zalecaną dawkę, należy niezwłocznie skontaktować się

z lekarzem lub najbliższym oddziałem ratunkowym w celu uzyskania porady. Należy zabrać ze sobą

butelkę z tabletkami, aby móc łatwo opisać, jaki lek został przyjęty.

Pominięcie przyjęcia leku Harvoni

Ważne jest, aby nie pomijać żadnej dawki tego leku.

Jeśli pacjent pominie dawkę, powinien obliczyć, ile czasu upłynęło od ostatniego przyjęcia leku

Harvoni:

•

Jeśli zauważy to w ciągu 18 godzin od czasu, kiedy zwykle przyjmuje lek Harvoni, musi jak

najszybciej przyjąć tabletkę. Następnie przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze.

•

Jeśli zauważy to po 18 godzinach lub później od czasu, kiedy zwykle przyjmuje lek Harvoni,

powinien odczekać i przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze. Nie należy stosować dawki

podwójnej (dwóch dawek w bliskim odstępie czasu).

Nie przerywać przyjmowania leku Harvoni

Nie przerywać przyjmowania tego leku, aż lekarz zaleci przerwanie. Jest bardzo ważne, aby pacjent

zakończył pełny cykl leczenia, aby lek miał jak najlepszą możliwość wyleczenia wirusowego

zapalenia wątroby typu C.

W razie jakichkolwiek dalszych wątpliwości związanych ze stosowaniem tego leku, należy zwrócić

się do lekarza lub farmaceuty.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane. Podczas przyjmowania leku Harvoni

może wystąpić jedno lub więcej z niżej wymienionych działań niepożądanych:

Bardzo częste działania niepożądane

(mogą występować u więcej niż 1 na 10 osób)

•

ból głowy,

•

zmęczenie.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepożądane, w tym wszelkie objawy niepożądane

niewymienione w ulotce, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub farmaceucie. Działania

niepożądane można zgłaszać bezpośrednio do „krajowego systemu zgłaszania” wymienionego w

załączniku V. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych można będzie zgromadzić więcej informacji

na temat bezpieczeństwa stosowania leku.

Jak przechowywać lek Harvoni

Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na butelce oraz na pudełku po:

„Termin ważności”. Termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania leku.

Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani domowych pojemników na odpadki. Należy zapytać

farmaceutę, jak usunąć leki, których się już nie używa. Takie postępowanie pomoże chronić

środowisko.

Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera lek Harvoni

•

Substancje czynne to ledipaswir i sofosbuwir. Każda tabletka powlekana zawiera 90 mg

ledipaswiru i 400 mg sofosbuwiru.

•

Pozostałe składniki leku to:

Rdzeń tabletki:

Kopowidon, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa,

krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian

Otoczka:

Alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek, makrogol 3350, talk, lak aluminiowy żółcieni

pomarańczowej FCF (E110)

Jak wygląda lek Harvoni i co zawiera opakowanie

Tabletki powlekane to pomarańczowe tabletki w kształcie rombu, z wytłoczonym oznakowaniem

„GSI” na jednej stronie i „7985” na drugiej stronie. Tabletka ma długość 19 mm i szerokość 10 mm.

Każda butelka zawiera osuszający żel krzemionkowy (środek suszący), który należy trzymać

w butelce, aby chronić tabletki. Osuszający żel krzemionkowy znajduje się w osobnej saszetce

lub pojemniku i nie należy go połykać.

Dostępne są następujące wielkości opakowań:

•

pudełka tekturowe zawierające 1 butelkę z 28 tabletkami powlekanymi,

•

pudełka tekturowe zawierające 3 butelki po 28 (84) tabletek powlekanych. Nie wszystkie

wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Podmiot odpowiedzialny

Gilead Sciences International Ltd.

Cambridge

CB21 6GT

Wielka Brytania

Wytwórca

Gilead Sciences Limited

IDA Business & Technology Park

Carrigtohill

County Cork

Irlandia

W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji należy zwrócić się do miejscowego

przedstawiciela podmiotu odpowiedzialnego:

België/Belgique/Belgien

Gilead Sciences Belgium SPRL-BVBA

Tél/Tel: + 32 (0) 24 01 35 79

Lietuva

Gilead Sciences Sweden AB

Tel: + 46 (0) 8 5057 1849

България

Gilead Sciences International Ltd.

Тел.: + 44 (0) 20 7136 8820

Luxembourg/Luxemburg

Gilead Sciences Belgium SPRL-BVBA

Tél/Tel: + 32 (0) 24 01 35 79

Česká republika

Gilead Sciences s.r.o.

Tel: + 420 222 191 546

Magyarország

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

Danmark

Gilead Sciences Sweden AB

Tlf: + 46 (0) 8 5057 1849

Malta

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

Deutschland

Gilead Sciences GmbH

Tel: + 49 (0) 89 899890-0

Nederland

Gilead Sciences Netherlands B.V.

Tel: + 31 (0) 20 718 36 98

Eesti

Gilead Sciences Sweden AB

Tel: + 46 (0) 8 5057 1849

Norge

Gilead Sciences Sweden AB

Tlf: + 46 (0) 8 5057 1849

Ελλάδα

Gilead Sciences Ελλάς Μ.ΕΠΕ.

Τηλ: + 30 210 8930 100

Österreich

Gilead Sciences GesmbH

Tel: + 43 1 260 830

España

Gilead Sciences, S.L.

Tel: + 34 91 378 98 30

Polska

Gilead Sciences Poland Sp. z o.o.

Tel: + 48 22 262 8702

France

Gilead Sciences

Tél: + 33 (0) 1 46 09 41 00

Portugal

Gilead Sciences, Lda.

Tel: + 351 21 7928790

Hrvatska

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

România

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

Ireland

Gilead Sciences Ltd.

Tel: + 44 (0) 1223 897555

Slovenija

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

Ísland

Gilead Sciences Sweden AB

Sími: + 46 (0) 8 5057 1849

Slovenská republika

Gilead Sciences International Ltd.

Tel: + 44 (0) 20 7136 8820

Italia

Gilead Sciences S.r.l.

Tel: + 39 02 439201

Suomi/Finland

Gilead Sciences Sweden AB

Puh/Tel: + 46 (0) 8 5057 1849

Κύπρος

Gilead Sciences Ελλάς Μ.ΕΠΕ.

Τηλ: + 30 210 8930 100

Sverige

Gilead Sciences Sweden AB

Tel: + 46 (0) 8 5057 1849

Latvija

Gilead Sciences Sweden AB

Tel: + 46 (0) 8 5057 1849

United Kingdom

Gilead Sciences Ltd.

Tel: + 44 (0) 1223 897555

Data ostatniej aktualizacji ulotki:

Szczegółowe informacje o tym leku znajdują się na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków

http://www.ema.europa.eu

Document Outline