plik

_______________________________________________
|

| !!! |
|

|_______________________________________________|
Potomek

Moj

najgorsz

zmor

jest my

l o omylno

ci ludzkiej. Wedle diagnozy

mego lekarza, spodziewam si

e powinienem zosta

pogrzebany w

nast

pnym tygodniu, ale...

W Londynie był człowiek, który krzyczał na d

k bicia dzwonów

cielnych.

ył całkiem samotnie, ze swym pr

ąż

kowanym kotem w Gray's

Inn, a ludzie uwa

ali go za nieszkodliwego dziwaka. Jego pokój

wypełniony był ksi

ąż

kami najbardziej nudnego i dziecinnego rodzaju,

na których lekturze sp

dzał nieko

ce si

godziny. Jedynym jego

pragnieniem było to, by

ycie oszcz

dziło mu tortury my

lenia. Było

ono dla niego z pewnych powodów przera

ce i od wszystkiego, co

poruszało jego wyobra

, uciekał jak od zarazy. Był bardzo wiotki,

poszarzały i pomarszczony. S

jednak tacy, którzy utrzymuj

e nie

był tak stary, na jakiego wygl

dał. Strach pochwycił go w swe szpony.

Lada d

k sprawiał,

e wzdrygał si

z rozszerzonymi oczami i czołem

pokrytym potem. Pocz

ł si

wystrzega

przyjaciół i towarzystwa, gdy

żą

dali odpowiedzi na swe pytania, a on nie chciał ich udziela

. Ci,

którzy kiedy

znali go jako uczonego i estet

, mówili,

e zobaczenie

go w obecnym stanie jest nad wyraz smutn

rzecz

. Odrzucił wszystkich

znajomych dawno temu i nikt nie miał pewno

ci, czy opu

cił swe

miejsce zamieszkania, czy po prostu odsun

ł si

na ubocze. Przez

dziesi

ęć

lat, od chwili, gdy wprowadził si

do Gray's Inn, otaczało

go milczenie.
A

do nocy, w której młody Williams kupił "Necronomicon".

Williams był marzycielem. Miał tylko dwadzie

cia trzy lata, gdy

sprowadził si

do starego domostwa, w którym czuł obco

ść

i oddech

kosmicznego wichru, wiej

cego nad szarym, wysuszonym człowiekiem w

pokoju obok. Zmuszał si

do przyja

ni tam, gdzie starzy przyjaciele

nie odwa

ali si

tego robi

. Fascynowało go przera

enie osiadłe na

wychudzonym, wymizerowanym s

siedzie. Ten zreszt

zawsze budził

ludzkie zainteresowanie, chocia

nikt go nie traktował powa

nie.

Wci

ąż

czego

wygl

dał i nasłuchiwał swym umysłem bardziej, ni

oczami

i uszami, które starał si

zaanga

owa

do zatopienia si

pozbawionych wyrazu lekturach. Gdy za

rozbrzmiewały ko

cielne

dzwony, zatykał uszy i krzyczał, a mieszkaj

cy z nim szary kot

miauczał przejmuj

co, a

ostatnie d

ki zgin

ły w oddali.

Mimo stara

, Williams nie potrafił skłoni

swego s

siada do mówienia

o rzeczach gł

bokich i tajemniczych. Starzec nie

ył w zgodzie ze

swym wygl

dem i obyczajami. Udawał u

miech i lekki ton, rozprawiaj

gor

czkowo i po

piesznie o przyjemnych błahostkach. Jego głos stale

wznosił si

, a

w ko

cu przechodził w piszcz

cy i załamuj

cy si

falset. Sposób w jaki formułował swe my

li był jednak przemy

lany i

dokładny, a najbardziej trywialne uwagi zawsze na miejscu, dlatego
Williams nie dziwił si

słysz

e starzec pracował kiedy

w Harrow

i w Oksfordzie. Pó

niej stwierdzono, ze był on lordem Northam;

wspominano o jego niew

tpliwie rzymskim pochodzeniu, cho

on sam

odmawiał przyznania si

do jakichkolwiek tajemnic zwi

zanych ze sob

O jego prastarym zamku rodowym na wybrze

u Yorkshire mówiono bardzo

wiele dziwnych rzeczy. U

miechał si

tylko, gdy przyniesiono do jego

domu pewien kamie

, wyr

bany z solidnej skały stercz

cej nad Morzem

Północnym.
Tak biegły rzeczy a

do chwili, gdy pewnej nocy Williams przyniósł do

domu niesławny "Necronomicon" szalonego Araba Abdula Alhazreda.
Wiedział o tym straszliwym woluminie od chwili, gdy uko

czył

szesna

cie lat. Jego budz

ce si

zamiłowanie do dziwactw zaprowadziło

go do starego, przygarbionego ksi

garza na Chandos Street. Williams

zawsze dziwił si

, dlaczego ludzie bledn

, gdy mówi

o tym. Stary

ksi

garz powiedział mu, ze przetrwało tylko pi

ęć

egzemplarzy, po

wstrz

saj

cych edyktach kapłanów i prawodawców skierowanych przeciwko

temu dziełu i

e wszystkie s

pozamykane z przera

dokładno

przez bibliotekarzy, którzy odwa

yli si

je przeczyta

. Lecz teraz

nie tylko znalazł dost

kopi

, lecz nabył j

na własno

ść

miesznie niskiej cenie. Było to w

ydowskim sklepie, w brudnym

zaułku przy Clare Market, gdzie ju

uprzednio kupował ró

ne dziwne

rzeczy i prawie poczuł sympati

do starego lewity, gdy ten u

miechał

przez g

szcz swej brody, nie

wiadomy dokonanego wielkiego

odkrycia. Grube, obło

one skór

okładki z br

zowymi sprz

czkami były

tak bardzo widoczne, a cena tak absurdalnie niska...
Jeden rzut oka na tytuł wystarczył, aby wprawi

go w zachwyt, a

niektóre diagramy w mglistym łaci

skim tek

cie wznieciły w jego mózgu

najbardziej nieu

wiadomione wspomnienia. Czuł,

e jest w najwy

szym

stopniu zobligowany do zaniesienia tej ci

ęż

kiej ksi

gi do domu i

rozpocz

cia jej odcyfrowywania, wyniósł j

c ze sklepu w takim

piechu,

e stary

yd a

chichotał za nim niepokoj

co. W ko

cu, gdy

była bezpieczna w jego pokoju stwierdził,

e zbitki liter i

uci

ąż

liwe idiomy przekraczaj

jego mo

liwo

ci lingwistyczne. Z

niech

zwrócił si

c do swego dziwnego, przera

cego

przyjaciela, aby pomógł mu odcyfrowa

pokr

redniowieczn

łacin

. Gdy młodzieniec wszedł do pokoju, lord Northam u

miechał si

głupkowato do swego pr

gowanego kota. Zaskoczony wizyt

wzdrygn

. Potem zobaczył wolumin; omal nie zemdlał, gdy Williams wymówił

tytuł.
Gdy ochłon

ł, opowiedział swoj

histori

. Pospiesznym i niespokojnym

szeptem mówił o fantastycznych wytworach swego szale

stwa. Na koniec

powiedział swemu go

ciowi,

e byłoby najlepiej, gdyby spalił t

przekl

ksi

, a popioły rozrzucił na cztery wiatry.

Lord Northam zawsze s

dził,

e w jego dziejach musiało by

cos

niedobrego od samego pocz

tku, lecz nigdy nie wypowiadał ostatecznych

konkluzji, zanim nie zbadał rzeczy dogł

bnie. Był

dziewi

tnastowiecznym baronem z rodu, którego pocz

tki si

gały, jak

podawała do

ść

mglista tradycja, niewiarygodnie daleko. Istniały

rodzinne opowie

ci o pochodzeniu rodu z czasów przedsakso

skich, gdy

niejaki Luneus Gabinius Capito, trybun wojskowy w Trzecim Legionie
Augusta, stacjonował w Lindum w Rzymskiej Brytanii do czasu, gdy
został pozbawiony dowództwa, z powodu wzi

cia udziału w pewnych

rytach nie zwi

zanych z

adn

znan

religi

. Kr

ąż

yły pogłoski,

Gabinius dotarł do jaskini w nadmorskim urwisku, gdzie zbierał si

obcy lud i czynił w ciemno

ci Znaki Wielkich Przedwiecznych. Ludu

tego Brytyjczycy bardzo si

obawiali. Był ostatnim z narodów z

wielkiej krainy na zachodzie, które przetrwały. Sama kraina pogr

ąż

yła

w oceanie, pozostawiaj

c po sobie tylko wyspy z kamiennymi

gami i

tyniami, z których Stonehenge była najwi

ksz

Oczywi

cie nie było niczego pewnego w opowie

ci o tym,

e Gabinius

zbudował niezdobyt

fortec

nad przekl

jaskini

e zawi

zał

sojusze z Piktami, Saksonami, Du

czykami i Normanami i

e z tej linii

pochodził dumny towarzysz Czarnego Ksi

cia , którego Edward III

uczynił baronem Northam. Te rzeczy nie były pewne, cho

sto o nich

mówiono. Po prawdzie dzieło kamieniarskie Northam Keep bardzo
przypominało mur Hadriana. Jako dziecko, lord Northam miewał
szczególne sny,

c w starej cz

ęś

ci zamku. Nabrał wówczas stałego

przyzwyczajenia cofania si

wstecz we wspomnieniach, do jakich

wpół amorficznych scen, obrazów i wra

, nie b

cych w

adnej

ęś

ci jego

wiadomymi do

wiadczeniami. Stał si

marzycielem, dla

którego

ycie było mdłe i niesatysfakcjonuj

ce, poszukiwaczem

dziwnych królestw, kiedy

dobrze znanych, lecz niele

żą

cych w

adnym

widzialnym rejonie Ziemi.
Przepełniony uczuciem,

e rzeczywisty

wiat jest jedynie atomem w

tworzywie pustki i złowró

bno

ci i

e nieznane moce naciskaj

przenikaj

sfer

poznanego w ka

dym punkcie, Northam w młodo

poł

czył religi

z okultystycznymi tajemnicami. W niczym jednak nie

mógł znale

źć

zadowolenia, a gdy stał si

starszy, zle

ało

ść

ograniczenia

ycia zacz

ły go doprowadza

do szale

stwa. W latach

dziewi

ęć

dziesi

tych pocz

ł para

satanizmem i bezustannie po

erał

doktryn

czy teori

, która wydawała si

obiecywa

ucieczk

cisłych reguł nauki i prawie niemo

liwych do u

wiadomienia sobie

praw Natury. Ksi

gi takie, jak Ignatiusa Donnelly'ego o Atlantydzie,

przyjmował z zapałem, podobnie jak dzieła dziesi

tków tajemniczych

prekursorów Charlesa Forta, które oczarowywały go swymi fantazjami.
W

drował ch

tnie całymi milami w pogoni za opowiastkami o jakich

cudach; raz udał si

nawet na Pustyni

Arabsk

szukaj

c Bezimiennego

Miasta według słabych wskazówek, na które nikt inny nie zwracał
uwagi. Wzrosła w nim zwodnicza wiara w istnienie bramy, której
znalezienie pozwoliłoby mu przej

ść

do tych zewn

trznych gł

bi,

których echa odzywały si

na dnie jego pami

ci. Mogła by

równie

dobrze w

wiecie widzialnym, jak tylko w jego umy

le i duszy. Mo

e w

swym na wpół zbadanym umy

le utrzymywał to tajemnicze poł

czenie,

które u

wiadomiło mu istnienie Wielkich Przedwiecznych i przyszłe

ycie w zapomnianych wymiarach; które zwi

zało go z gwiazdami i z

niesko

czono

ciami i wieczno

ciami za nimi...