Andrzej Pilipiuk - Hochsztapler

Andrzej Pilipiuk

HOCHSZTAPLER

Prolog

Czasami dom jest nawiedzony. Oczywi

cie zdarza si

to raczej rzadko, ale jak

zdarzy, lepiej ucieka

drzwiami i oknami. Czasami duchy porozrabiaj

, rozbij

telewizor za dwa tysi

ce złotych, zerw

yrandol i potłuk

kupione od ruskich

kryształy, a potem sobie pójd

. Czasami nic nie zniszcz

, ale b

skrzypiały

schodami, udaj

e po nich wchodz

. W zamkni

tych pomieszczeniach pojawi

zimne przeci

gi, a nocami co

dzie wyło w piwnicy albo na strychu. Normalka.

Niekiedy wszystko rozegra si

po cichu. W

rodku nocy zobaczycie białe sylwetki

jakby zrobione z firanek. Sylwetki w przeciwie

stwie do firanek czy zwykłego dymu z

papierosów b

poruszały si

pod wiatr i przechodziły przez

ciany. Ci, którzy je

zobacz

, wyłysiej

, zacznie im si

psu

wzrok i b

wypada

by. Objawy te

nazywane s

sto bł

dnie syndromem Burcharda, cho

jako pierwszy opisał je

niejaki Jakub W

drowycz. Wprawdzie Burchard porównał objawy z tymi wywołanymi

przez poddanie tkanki silnemu promieniowaniu jonizuj

cemu, W

drowycz za

odnalazł analogie do schorze

wywołanych przez nałogowe picie denaturatu, ale to w

gruncie rzeczy nie ma najmniejszego znaczenia. Je

li duchy nie wynios

same, a

wam nie uda si

ich wypłoszy

za pomoc

wieszania czosnku i innymi domowymi

sposobami, pozostaje wynaj

ąć

fachowców.

Fachowcy egzorcy

ci dziel

na cywilnych i duchownych. Duchowni nie

zajmuj

raczej zwalczaniem dusz pot

pionych (o ile takie nie wlez

w człowieka),

cho

li zdołacie ustali

miejsce pochówku tego, który zatruwa wam

ycie, mog

miejsce po

, co zazwyczaj eliminuje problem. Fachowcy cywilni dziel

trzy kategorie. Po pierwsze s

fachowcy tani i mało skuteczni. Po drugie (i tych jest

zdecydowanie wi

cej) drodzy i mało skuteczni. Trzeci

kategori

członkowie

towarzystw psychotronicznych, którzy pracuj

sto za darmo, a efektów ich działa

nie sposób przewidzie

. Kiedy

byli jeszcze wioskowi znachorzy, którzy potrafili to i

owo, oraz ró

nego rodzaju m

dre babki. Niestety, przemiany społeczne i nieudane

próby zbudowania w naszym kraju socjalizmu spowodowały całkowit

zagład

tej

ytecznej sk

din

d grupy. Oddzielny problem stanowi

fachowcy zza Buga, którzy

nic nie umiej

, ale bardzo si

staraj

. A gdy wszystko zawiedzie, jest jeszcze Jakub

drowycz.

Zgrzyt laubzegi przedzieraj

cej si

przez bukow

sklejk

, syk pary z

elazka.

Szum wody w czajniku. Delikatne szybkie uderzenia lekkiego młotka. Paweł
Skorli

ski zszedł z mieszkania do warszatu. Ze szczytu schodów obj

ł wzrokiem całe

pomieszczenie. Kiedy

dawno, dawno temu znajdowało si

tu kilka klitkowatych

pokoików. Wła

ciciel kazał wyburzy

cianki działowe i uzyskał sympatyczn

hal

fabryczn

o powierzchni dwustu metrów kwadratowych. Robotnicy pracowali z

zapałem, ale na ich twarzach wyczytał zm

czenie. Ko

czył si

pierwszy tydzie

uruchomienia fabryczki. Norma produkcji przekroczona o dwadzie

cia cztery koma

siedem procent. U

miechn

ł si

lekko k

cikami ust. Wyj

ł z kieszeni rewolwer i kolb

uderzył w mosi

ęż

ny gong. Oderwali si

od pracy i popatrzyli na niego.

- Jest pi

tek wieczorem - powiedział. - My

e na dzisiaj sko

czymy.

ycz

miłego weekendu.

Zaszurały odsuwane krzesła.

cinki papieru, szmatek i skóry kto

zaraz

pozmiatał na kupki, a kto

inny wrzucił do du

ego metalowego kubła na odpadki.

Jeszcze kto

inny starannie przeci

ł stoły zmoczon

szmat

. Zatupotały nogi w

korytarzu. Po chwili nie było ju

nikogo. Paweł zszedł na dół. Przeszedł przez sal

krótk

sie

. Zamkn

ł drzwi wej

ciowe na pot

ęż

zasuwk

. Sprawdził, czy mocno

trzyma. Zgasił

wiatło w sieni. Zamkn

ł na klucz drzwi z hali do sieni. Potem zajrzał

jeszcze do magazynu. Tu tak

e wszystko było w porz

dku. W zadumie zatrzymał si

na ko

cu linii produkcyjnej i podniósł ze stołu ładny notatnik formatu B5. Notatnik był

prawie sko

czony. Skórzany grzbiet wyko

czony kapitałk

z cienkiego rzemyczka,

oprawa z szarego płótna, w rogach mosi

ęż

ne okucia, niedu

y zameczek na mał

kłódk

uniemo

liwiaj

obcym

poznanie

sekretów

wła

ciciela.

kny,

niezniszczalny wyrób. Obejrzał go jeszcze raz. Ten egzemplarz został ju

sko

czony.

Nie brakowało przy nim niczego. Wyłowił spod stołu plastikow

torb

, wsadził go do

rodka i wł

czywszy zgrzewark

, zaspawał plastik. Nie miał wprawy, folia troch

zanadto si

podtopiła. Si

ł dłoni

do pudełka i nalepił na wierzchu naklejk

PRODUKT

WYKONANO

KONFEKCJONOWANO

POLSCE

. DO JEGO PRODUKCJI U

YTO

WYŁ

CZNIE POLSKICH SUROWCÓW, POLSKICH MASZYN I POLSKIEJ SIŁY

ROBOCZEJ.

Poczuł si

dumny. W zadumie odło

ył notatnik do pudełka i wszedł po

schodach na gór

. Zamkn

ł za sob

klap

. Klapa tak

e wyposa

ona była w zamek.

Przekr

cił klucz dwa razy, a

napotkał opór. Przeszedł do salonu i wł

czył wideo.

Ockn

ł si

, co

go zaniepokoiło. Siedział w fotelu, telewizor

nie

ył. Popatrzył

na zegarek. Fosforyzuj

ce wskazówki pokazały godzin

. Min

ła północ. Pstrykn

pilotem i telewizor przesta)

nie

. I wtedy to usłyszał.

Kto

szedł sobie, najwyra

niej w ci

ęż

kich butach. D

k dobiegał nie

wiadomo sk

d. Paweł wyci

ł z kieszeni rewolwer i odbezpieczył go z trzaskiem.

Wł

czył celownik laserowy. Widok ogni

cie czerwonej kropki ta

cej po

cianach

uspokoił go. Otworzył drzwi na korytarz i wyskoczył, omiataj

c wi

lasera ka

zakamarek. Pusto. Prze

lizgn

ł si

do swojego pokoju i zało

ył noktowizor.

Ciemno

ci panuj

ce w domu zamieniły si

w ogni

cie zielone piekło. Przeszukał

starannie całe pi

tro i poddasze, ale nie znalazł intruza. Zatrzymał si

niezdecydowany Kroków nie słyszał ju

od dobrych kilku minut. Wszystkie okna były

zamkni

te, drzwi tak

e. Je

li kto

tu był, to na pewno nie mógł uciec. Klapa

prowadz

ca na dół do warsztatu tak

e zamkni

ta była na głucho. Przyło

ył do niej

ucho. Z dołu dobiegł go skrzyp, jakby kto

oparł si

o schody. Był jego. Wysun

delikatnie bolec zabezpieczaj

cy klap

i jednym ruchem odrzucił j

na bok.

Przesadzaj

c po kilka stopni, zbiegł na dół. Czerwona kropka celownika ta

czyła po

cianach, ale w noktowizorze ziała pustka. Nikogo. Zajrzał pod schody, pod stołami

tak

e nikogo nie było. Drzwi do magazynu były te

zamkni

te. Otworzył mimo to i

sprawdził. W magazynie nie było nikogo. Wyszedł do sieni, a potem otworzył drzwi
na dwór. Wszystkie były zamkni

te tak, jak je zostawił. Nikt nieproszony nie wdarł si

noc

do fabryczki. Zbadał jeszcze wszystkie okna, otworzył klap

i zajrzał do piwnicy,

Pustka, cisza, bezruch. Oparł si

o stół i wówczas usłyszał skrzypni

cie. Kto

wchodził lub schodził po schodach. Odwrócił si

z rewolwerem w dłoni. Skrzypienie

schodów ucichło. Były puste.

- Cholera! - zakl

ł.

Wróg musiał jako

przyczai

, gdy sprawdzał sie

, a teraz wymkn

ł si

gór

. Otworzył sobie okno, zeskoczy, ostatecznie pierwsze pi

tro to

adna wysoko

ść

i zniknie. Z broni

w dłoni rzucił si

po schodach na gór

. Pusto. Sprawdził wszystkie

pomieszczenia i wszystkie okna.

adne nie zostało otwarte. W pokojach oczywi

cie

nikogo nie było. Zdenerwowany zawrócił do salonu. Telewizor milczał, ogie

kominku pełgał jeszcze, leciutko, powinien doło

kilka szczapek,

eby starczyło do

rana. Spostrzegł go nagle. Intruz pochylał si

nad jego perskim dywanem. Wystrzelił

kilkakrotnie, celuj

c w nogi, a potem zapalił

wiatło,

eby zobaczy

, kogo stukn

ł.

Podłoga była czysta.

adnego trupa czy rannego. Nigdzie te

nie wida

było

ladów

krwi.

- Ups - powiedział sam do siebie. - Przecie

go trafiłem?

Niespodziewanie poczuł,

e kto

mu si

przygl

da. Odwrócił si

gwałtownie.

Czerwona kropka celownika spocz

ła na zamkni

tych drzwiach. Nikogo. Raz jeszcze

obszedł cały dom. Wsz

dzie było pusto i cicho.

- To z przepracowania - powiedział, a potem poszedł do swojej sypialni i

waln

ł si

na łó

ko. Nic mu si

nie

niło.

Wiatr wył za oknem, ale potrójne szyby osadzone w aluminiowych ramach z

uszczelkami z silikonu sprowadzały to wycie do cichego szmeru. Wiatr targał
gał

ziami klonów rosn

cych mi

dzy paskudnymi czynszówkami z czerwonej cegły.

W pomieszczeniu było prawie mroczno, jedyne

ródła

wiatła to kominek i telewizor.

Paweł rozwalił si

jak basza w fotelu, wyci

gni

te nogi oparł na krze

le. Drzemał.

Gazeta z programem wysun

ła mu si

z r

ki i le

ała na podłodze. Z kieszonki koszuli

wystawał pilot od telewizora. Napi

ty materiał wcisn

ł niektóre guziki, ale urz

dzenie

celowało w sufit. Podłoga zaskrzypiała. Paweł ockn

ł si

. Min

ło pi

ęć

dni i to, co

prze

ył tamtego pi

tkowego wieczoru, zatarło mu si

ęś

ciowo w pami

ci.

Uchylił powieki i bezmy

lnie omiótł nimi pokój. Kto

pochylał si

nad dywanem. Tak

jak wtedy. Kto

pochylał si

nad perskim dywanem wartym siedem tysi

cy nowych

złotych. Paweł poderwał si

z fotela, si

gaj

c pod oparcie. Dło

zacisn

ła si

kolbie rewolweru. Odbezpieczył z trzaskiem i wycelował, ale nikogo tam ju

nie było.

Gdy zrywał si

, pilot wypadł mu z kieszeni i uderzył o podłog

- Ej, ty! - rozległo si

gdzie

z boku. - Do ciebie mówi

Odwrócił si

i strzelił trzy razy. Telewizor raniony

miertelnie wydał dziwny

k i eksplodował. Paweł otarł pot z czoła i bezmy

lnie popatrzył na pozostało

urz

dzenia i zasłan

odłamkami szkła podłog

- Cholera - powiedział sam do siebie.
W tej chwili rozległ si

dzwonek do drzwi. Wyci

ł tylko wtyczk

z gniazdka

i zbiegł na parter. Zatrzymał si

przy drzwiach.

- Kto tam? - zapytał.
- Policja - usłyszał. - Prosz

otworzy

Popatrzył przez judasza, trzej faceci za drzwiami faktycznie wygl

dali na

gliniarzy, a zza załomu muru błyskało co

ółto i na niebiesko, zapewne przy ulicy

Wawelberga zostawili radiowóz. Ale on ju

nie takie sztuczki widział w swoim

yciu.

- Prosz

wsun

ąć

legitymacj

policyjn

przez szpar

na listy -powiedział.

Jeden z gliniarzy spełnił jego pro

. Legitymacja upadła mu do stóp. Podniósł

i obejrzał. Była autentyczna. Oczywi

cie mogła te

perfekcyjnie podrobiona,

stoj

cy za drzwiami mógł j

ukra

ść

lub kupi

na bazarze, ale przy zachowaniu

pewnych

rodków ostro

ci mógł ich wpu

. Przekr

cił zasuwk

. Pchn

ł drzwi, a

sam si

szybko cofn

ł. Gdyby czego

próbowali, miał ich jak na strzelnicy. Weszli.

Jeszcze raz zlustrował ich szybkim spojrzeniem i odetchn

ł z ulg

- Dzie

dobry, czego panowie sobie

ycz

? - zagadn

ł uprzejmie.

- To pan strzelał? - zapytał rzeczowo najwy

szy z nich.

- Ja. - Nie było sensu si

wypiera

, bo ci

gle jeszcze trzymał w dłoni rewolwer.

Kropka celownika laserowego ta

czyła po podłodze. Wył

czył go i zabezpieczywszy

spluw

, umie

cił j

troskliwie w kieszeni.

- No có

. Przepraszamy za naj

cie, ale mamy obowi

zek zapyta

, do czego

pan strzelał?

Poczuł,

e czerwieni si

idiotycznie.

- Rozwaliłem mój telewizor - powiedział wreszcie.
- Mo

emy si

tu troch

rozejrze

Wiedział,

e o to zapytaj

, ale nie widział najmniejszych przeciwwskaza

- Prosz

. - Zrobił r

zach

caj

cy gest.

Obejrzeli telewizor i troch

mieli koszmarnym rechotem. Paweł

pomy

lał,

e musieli si

tego nauczy

od zatwardziałych kryminalistów. Wyłuskali z

wraku trzy kule.

- Przepraszamy za naj

cie - powiedział ten najwy

szy. - Ale sam pan rozumie,

taka strzelanina, a tu jest niezbyt spokojna dzielnica.

- Dla mnie

aden kłopot. Dzi

kuj

za trosk

- Za trosk

? - zdziwił si

gliniarz.

- Przecie

to mnie mogli zastrzeli

- Ach tak. Nie boi si

pan tu mieszka

- Mam szyby oklejone foli

antywłamaniow

, na dole w warsztacie s

kraty,

bro

cały czas pod r

Gliniarz co

sobie przypomniał i poprosił go o okazanie pozwolenia,

pozwolenie wisiało na

cianie oprawione w ramki i oszklone, co wywołało kolejn

salw

koszmarnego rechotu.

- To pan nie wie, co tu było przedtem? - zagadn

ł znowu gliniarz.

- Hm, dom

redniej kadry technicznej zakładów Wawelberga. Tak mówił

wła

ciciel.

- Pan to kupił czy tylko wynajmuje?
- Wynajmuj

, cho

rozmawiałem ju

z wła

cicielem, za rok mo

e za dwa lata,

jak interes dobrze pójdzie...

- A to ma pan jeszcze szans

wycofa

- powiedział gliniarz.

- Przepraszam, co pan chce przez to powiedzie

- To niedobre miejsce. Nawet nie chodzi o okolic

. Ten dom stał wiele lat

pusty i niszczał. Władze dzielnicy skazały go, ot tak, na zniszczenie. Na dole, tam
gdzie ma pan warsztat, była odlewnia, jeszcze za socjalizmu. Robili w gipsie
popiersia Lenina i ró

nych tam takich partyjnych gierojów. Ale potem si

wycwanili i

zacz

li odlewa

z br

zu.

- Odlewa

z br

zu, ot tak, w mieszkaniu?! - zdumiał si

Paweł.

- No wła

nie, co

le poszło i całe pi

tro wypaliło doszcz

tnie. A potem z

tna

cie lat nikt tu nie zagl

dał. Wykosztował si

facet na remont, ale mieszka

nie chciał - rozejrzał si

na boki i zni

ył głos

do szeptu - to podobnie wygl

dało. - Wsadził w co

sze

ść

kuł i skoczył oknem.

Nog

złamał.

- Hm, nie widz

zwi

zku.

- Ludzie gadali,

e ducha zobaczył, a to podobno tradycyjnie złe miejsce.

adna matka tu dzieciaka nie zostawi na podwórku po zachodzie sło

ca.

- Skoro to zła dzielnica...
- No nic taka znów najgorsza, nie przesadzajmy. Na s

siednich podwórkach to

zabawa do dziesi

tej, przy latarniach kopi

piłk

łebki a

miło. A tu nie. Ludziska

maj

w rodzaju instynktu samozachowawczego. Nawet nie wiedz

, dlaczego co

robi

, ale pod

wiadomo

ść

li za nich.

- Jak byłem mały - powiedział drugi gliniarz - mieszkałem tu niedaleko. -

Machn

ł r

. - To te

mówili,

e tu straszy. Podobno dwu z tej odlewni si

pochlało i

zostali na noc gdzie

w kanciapie na zapleczu. I co

ich tak wystraszyło,

e jeden

posiwiał, a drugi zwiewał przez podwórko, nios

c Lenina z br

zu w obj

ciach i

krzycz

e ma

wiatopogl

d materialistyczny i

e duchów nie ma, wi

c niech si

niego odczepi

. Całkiem mu odbiło.

Paweł popatrzył na nich uwa

nie, ale nie wygl

dało na to, by mieli

artowa

Ich twarze były powa

ne i zm

czone.

- Mo

e si

panowie pocz

stuj

- powiedział, wyjmuj

c z barku tac

ciastek i

orzechów.

Siedli przy stoliku. Gliniarze stali si

rozmowni, pierwsze lody zostały

przełamane. Miał jeszcze troch

martini gdzie

w szafce w kuchni, ale zrobił tylko

herbat

- Mówili - zacz

ł ten najwy

szy, z lubo

wdychaj

c aromat cejlo

skiej

ciastej,

e tu było morderstwo gdzie

jeszcze przed pierwsz

wiatow

. Tu

mieszkali tacy tam młodsi technicy, zreszt

to pan sam powiedział, dom kadry

technicznej. Bo in

ynierowie mieli gdzie indziej i tamtego domu ju

nie ma. Tu były

niedu

e mieszkania. Pan, jak ma całe pi

tro, dwie

cie metrów dla siebie, to pan jest

król. A oni si

tu gnie

dzili

jak szprotki w oleju, znaczy w puszce. Z rodzinami i dzieciakami, tak

e nie

mieli wcale lepiej ni

ci w tych trzech kamienicach - machn

ł r

w stron

okna. - Bo

tam to mieszkali zwykli robotnicy z rodzinami. Była jeszcze czwarta kamienica troch

dalej, tam jest teraz taki trawnik i podsypane ziemi

, ale kształt jak stała wida

, bo to

taki prostok

t. J

we wojn

rozwalili, a potem niby mieli remontowa

, ale szło to

wolno i jako

rozebrali w ko

cu. A wiec tu był taki technik, ju

starszy facet i miał

córk

. I on poszedł jako

do fabryki i przyłapał robotników, jak z jakiej

maszyny

ęś

ci wykr

cali czy co

. Doniósł na nich...

- Za pierwszym razem nie doniósł, bo był dobry człowiek - przerwał mu ten

drugi, który mieszkał niedaleko. - Zagroził im, znaczy,

e na nich doniesie, je

li si

powtórzy. Ale to była cała szajka, podkradali ró

ne rzeczy i on si

dowiedział i

poszedł do Wawelberga i powiedział: było tak a tak. I wszyscy, w sze

ciu albo o

miu,

bo jeszcze mieli wspólników na innych zmianach, wylecieli z roboty. No to postanowili
si

zem

. Zaszli w nocy i tego technika i jego córk

zatłukli łomami czy rurami, ale

kto

to widział albo słyszał, bo przecie

takich rzeczy si

nie da po cichu, i wylecieli z

mieszka

technicy, wybiegli z kamienic ci zwykli robotnicy i ich tu zaraz przy wej

ciu

złapali. Jak si

dowiedzieli,

e ta dziewczyna,

znaczy

zabita, to ludzi szał ogarn

ł, bo

ona prowadziła ochronk

, takie tam przedszkole dla ich dzieci i jeszcze im co

tam

pomagała du

o. I tych o

miu zaraz bez s

du na miejscu pobili na

mier

. To carska

Ochrana nawet nie szukała, kto to zrobił, tylko tych osiem trupów zabrali i cał

spraw

zatuszowali. Tak mi dziadek opowiadał.

Wysoki gliniarz skin

ł powa

nie głow

- Mo

na by poszuka

u nas w archiwum - powiedział w zadumie. - Tyle tylko,

e te stare archiwalia po wojnie podobno spalili, a zostały te nowsze, takie od lat

trzydziestych. A te najnowsze to s

zupełnie nieciekawe.

- Tu ich zabili, w tym budynku? - zapytał Paweł.
- Tak, ale mo

e pan spa

spokojnie, nic nie zostało. Ten

wirni

ty literat, co to

remontował, to zdarł wszystkie tynki, tu w

rodku były wszystkie

ciany wyburzane,

pozmieniał całkiem rozkład. Nawet podłogi s

nowe, bo stare stropy były nieco

wyeksploatowane. A tam - machn

ł dłoni

w stron

drugiego skrzydła - tam to w

ogóle

ciany pop

kały, fundament naruszony. Dopiero wsadzili w nie takie grube

stalowe szyny, dwuteownik, i zalali betonem, i to pomogło. A fundament te

jako

wzmacniał. Wykosztował si

facet, a

przykro.

- Ale ruder

odszykował, nie do poznania - wtr

cił ten trzeci, który dot

d si

nie odzywał. - Bo jak tu zagl

dałem trzy lata temu, czy si

w piwnicy narkomaniaki

nie zbieraj

, to strach było wej

ść

. Cegły leciały na głow

, a tynk to le

ał na ziemi jak

nieg. A tu, gdzie pan teraz siedzi, to le

ała kupa ziemi, ot takiej z próchnicy, starych

desek co zgniły i z tego rosła sobie topola. Była prawie taka gruba jak moje ramie.

- W pokoju?
- Dachu nie było. Ładnie rosła. Topole s

odporne na warunki. Czas na nas.

Wprawdzie miło si

gaw

dzi, ale jeszcze troch

trzeba poje

dzi

- Przepraszam,

e tak zatrzymałem...

- Nic nie szkodzi - klepn

ł radiotelefon. - Jakby było co

pilnego, to daliby

zna

Wychodzili ju

, gdy wpadała mu jeszcze jedna my

l. Wyłowił z pudła cztery

notatniki wyprodukowane w jego własnej fabryczce.

- No na pami

- powiedział. - I jeden dla kumpla w radiowozie.

- Ładne - ucieszył si

wysoki gliniarz. - Pewnie niezły interes?

- Jaki tam interes, dwie hurtownie w całym mie

cie skusiły si

na wi

ksze

partie, a tak nikt tego nie chce bra

. Na razie mam pieni

dze,

eby jeszcze przez trzy

miesi

ce płaci

ludziom, a potem trzeba b

dzie chyba zawiesi

produkcj

- Ludzie nie maj

gustu - stwierdził drugi gliniarz.

Podzi

kowali i poszli. Wrócił do salonu i pozbierał kawałki telewizora. Szklanki

po herbacie wyniósł do kuchni. Potem raz jeszcze zajrzał do wszystkich
pomieszcze

. Wsz

dzie było pusto. Poszedł spa

III

To było w sobot

. Cho

wła

ciwie to ju

była niedziela. Nowy telewizor

szumiał cicho. Paweł siedział w fotelu ze słuchawkami na uszach. R

ał ze

miechu,

ogl

daj

c powtórk

jakiego

Tok Show. Go

ciem programu był pieprzni

ty staruszek,

wygrzebany przez prowadz

cych gdzie

na lubelszczy

nie, niejaki Jakub

drowycz. Ubrany był w złachmanion

jeansow

kurtk

, na nogach miał gumofilce

posztukowane drutem i łatane kr

ąż

kami gumy z d

tek rowerowych. Przy plecionym

ze sznurków od snopowi

załki pasie, przytrzymuj

cym spodnie uszyte z czego

rodzaju płótna workowego, wisiała p

kata manierka, z której od czasu do czasu

poci

gał łyk. Było to co

wysokooktanowego, bo rozkr

cał si

coraz bardziej. Z ust

staruszka płyn

ł stek tak potwornych bredni,

e Paweł

ałował ju

e nie wł

czył

magnetowidu.

- A niech pan powie - zagadn

ł prowadz

cy - co sprawiło panu w

yciu

najwi

ksz

trudno

ść

Staruszek zazezował w stron

kamery. Kamerzysta pokazał na zbli

eniu

gł

boko osadzone

skie oczka go

cia, po czym obraz odjechał troch

i na ekranie

pojawiła si

rosn

ca k

pkami, nie golona od trzech dni broda. W brodzie tkwiły wióry

i jakie

kłaczki.

- Najwi

ksz

trudno

ść

? - zdziwił si

staruszek, po czym poskrobał si

frasunkiem po głowie.

Gdy tak si

drapał, Paweł przypomniał sobie, jak kiedy

dawno temu w zoo

ogl

dał drapi

cego si

szympansa. Gest był niemal identyczny.

- No chyba nauka pisania i czytania - powiedział Jakub. - Znaczy za cara to si

uczyłem nie tego alfabetu, tylko tego, co nim Rusy pisali, a teraz ten nowy to ju

kiepsko wchodził, bo chyba byłem za du

y. Na małego dobrze wchodzi, potem ju

nie.

- To nie nauczył si

pan czyta

? — zaciekawił si

prowadz

cy.

- Jak to nie? - zdenerwował si

Jakub. - Ja nawet ze cztery ksi

ąż

ki w

yciu

przeczytałem.

Prowadz

cy u

miechn

ł si

szeroko, po ameryka

sku, pokazuj

c z

by. Usta

zaproszonego do studia drgn

ły kilkakrotnie. Co

subwokalizował. Paweł pomy

lał,

e chyba liczy z

by gospodarza programu.

- Dobrze, a co w

yciu stanowi dla pana najwi

ksze osi

gni

cie? -zagadn

ł.

Jakub znowu poskrobał si

po głowie.

- Tyle było tych sukcesów - powiedział w zadumie. - No szacunek ludzi, który

zdobyłem, ró

ni tacy przyje

zachodnimi maszynami, pieni

dze daj

ebym

pomógł. To pomagam. Na mnie nie ma mocnych, jeszcze si

takie widmo nie

wyl

gło,

eby mi dało rad

, cho

bywało i ci

ęż

ko - dorzucił w zadumie. - Gdyby

jeszcze gliniarze nie przeszkadzali, a tak, nie maj

poj

cia o niczym, a kota dostaj

na mój widok. Wiadomo, w tym zawodzie to trzeba czasem grób otworzy

i kołkiem

cia przyszpili

, a zaraz brak poszanowania ludzkich szcz

tków,

e ja hiena

cmentarna i inne takie. A co w gazetach pisali.

e ja moje z

by... -Wyszczerzył si

kamery. Kamerzysta zrobił zbli

enie, prawie wszystkie były złote. -

e ja te z

znaczy nieboszczykom powyrywałem i sobie wsadziłem. Ciemnota taka, przecie

tym byłby trupi jad, zreszt

to nie ka

dy z

b pasuje. Trzeba na wymiar robi

- Jak pan s

dzi, czy grozi nam kolejna epidemia duchów, tak jak w latach

trzydziestych? Jakub zamy

lił si

- Mo

e by

- powiedział wreszcie. - Nowe morderstwa ludzie zrobi

, to i

straszy

potem b

dzie, cho

ja nie słyszał jeszcze,

eby straszyło w takim zwykłym

bloku. Ale jest inne zagro

enie. - Zaszła w nim nieoczekiwana, subtelna przemiana.

Znikn

ł silny wschodni akcent, zdania niespodziewanie zacz

ły by

poprawne

gramatycznie. Przestał si

drapa

, a jego twarz była teraz skupiona. Oczy straciły

swoj

lano

ść

i patrzyły teraz przenikliwie w kamer

. - Pojawiło si

o literatury

dotycz

cej magii - powiedział. - Wi

kszo

ść

tego to

mieci, niewarte przeczytania, ale

w niektórych pobrzmiewaj

niebezpieczne nuty. Mno

y si

ró

nych nawiedzonych

wyznawców New Age. W wi

kszo

ci to niegro

ni maniacy, ale nawet oni usiłuj

rekonstruowa

dawne obrz

dy, mog

zbudzi

niebezpieczne moce. To samo dotyczy

sekt. Ich ekspansywno

ść

, a zwłaszcza ogromne mo

liwo

ci za

miewania umysłów

adeptów wskazuj

e jest tam co

cej ni

zwykłe wyłudzanie forsy. Obce siły

usiłuj

zdobywa

przyczółki w naszym kraju. Je

li do tego dodamy upadek autorytetu

cioła oraz spadek kwalifikacji duchownych egzorcystów, mo

emy si

którego

dnia obudzi

z r

w nocniku. Obym był fałszywym prorokiem, ale w Er

Wodnika

wej

ść

emy jako społecze

stwo jeszcze normalne, a za dwadzie

cia, mo

trzydzie

ci lat, cały naród mo

e by

zmanipulowany. Zanik

wiadomo

chrze

cija

skiej wzmocni sługi ciemno

ci. To, co dla nas jest egzotyczn

opowie

dla naszych dzieci mo

e stanowi

smutn

rzeczywisto

ść

. Post

puj

ca desakracja

wielu starych cmentarzy wywoła fale. Niestety, ustawy okołokonkordatowe zezwalaj

na pochówki innowierców na cmentarzach katolickich. To tragiczny bł

d, za który

przyjdzie odpokutowa

nast

pnym pokoleniom. Uwa

am,

e nale

y wprowadzi

ostre przepisy. Ka

dego byłego członka partii komunistycznej pogrzeba

za murem,

w niepo

conej ziemi i przybi

osikowym kołkiem. Jedno bolszewickie

cierwo

desakruje cały cmentarz, a wówczas mog

wstawa

z grobów tak

e ci, którzy byli

prawie w porz

dku i z po

conej ziemi nigdy by nie wstali. Ponadto uwa

am,

wszystkich pogrzebanych ju

komunistów nale

y ekshumowa

, przypalikowa

pochowa

ponownie za murem. Tylko to daje nam gwarancj

bezpiecze

stwa. Ciała

bezbo

ników mo

na te

pali

i rozsiewa

popioły, ale to nie zawsze pomaga - dodał

po chwili.

Prowadz

cy siedział z otwartymi szeroko ustami, wpatrywał si

w mówi

cego.

Widz

e ten sko

czył, nabrał w płuca powietrza. Jakub powrócił do swojej pozy

wioskowego przygłupa. Wyci

ł kapciuch z tytoniem, kawałek papieru

pakunkowego i zacz

ł kr

z tego koszmarnego skr

ta.

- Macie tu popielniczk

? - zagadn

ł.

- Znajdziemy - powiedział prowadz

cy, robi

c gwałtowny ruch r

do kogo

kto stał poza polem widzenia kamer. - A jak pan sobie wyobra

a tak

ekshumacj

? -

zagadn

ł.

- W mie

cie to trudno, nikt nie wie, kim kto był i gdzie le

y. Ale na wsi

aden

problem.

Kto

z personelu obsługuj

cego postawił na stoliku puszk

po orzeszkach.

Jakub podzi

kował mu kiwni

ciem głowy. Wygrzebał z kieszeni metalow

zapalniczk

. Była za

niedziała i oblepiona jakim

czarnym syfem, który na zbli

eniu

kamery wygl

dał jak smoła. Pstrykn

ł i zapalił swojego skr

ta owini

tego w szary,

pakowy papier. Zaci

ł si

i pu

cił bardzo ładne kółko z dymu. Dym był czarny, jak

z płon

cych szmat.

- Trzeba to zrobi

tak. Najpierw robi si

spis pogrzebanych. Potem zbiera do

kupy dziesi

ciu starych ludzi,

posterunku po

ycza teczki, cho

z własnego

wiadczenia to tyle powiem,

e mi nie dali. A potem wszystkich partyjnych

wykre

la si

z listy. Potem dalej, samobójców, rozwodników,

wiadków Jehowy,

mormonów,

ydów i innych takich. Potem robi si

weryfikacj

katolików i innych

ochrzczonych, którzy zostali na listach. Kto głosił pogl

dy socjalistyczne, won. Kto

wywieszał flagi na pierwszy maja - won. Kto chodził na pochody - won. Kto składał
kwiaty utrwalaczom władzy ludowej - won. I tak a

do skutku.

- A co b

dzie, je

li na takiej li

cie zostan

dwie albo trzy osoby?

- No to trzeba ich ekshumowa

i pochowa

pod ko

ciołem. A cały cmentarz

jak leci, osikowymi kołkami. I ju

tam ludzi porz

dnych wi

cej nie chowa

Zdesakrowany.

Strz

ł porcj

popiołu do puszki. Potem uj

ł j

w dło

i zacz

ł ciekawie

czyta

zdobi

ce j

angielskie napisy.

- Orzeszki ziemne? - zdumiał si

. - Na tym obrazku wygl

daj

jak fasola.

Prowadz

cy popatrzył na zegarek i wida

było,

e odetchn

ł z ulg

- Wysłuchali pa

stwo wypowiedzi naszego go

cia, egzorcysty amatora z

Wojsławic, Jakuba W

drowycza.

Rozległy si

brawa siedz

cych na widowni klakierów. Jakub wrzucił skr

ta do

puszki i powstał, po czym ukłonił si

najpierw publiczno

ci, a potem do ka

dej z

kamer po kolei. Na koniec podał r

swojemu rozmówcy i potrz

sał ni

przez

chwil

- A

chce si

, jak sobie człowiek co

takiego obejrzy - stwierdził Paweł. Na

ekran wskoczyła reklama pieluszek.

- Ci

gle te reklamy o sraniu i szczaniu - zdenerwował si

Wra

enie czyjej

obecno

ci było bardzo silne. K

tem oka spostrzegł ruch.

Tym razem tylko poło

ył dło

na rewolwerze i odwrócił powolutku głow

. Tak jak

przedtem kto

pochylał si

nad dywanem. Paweł miał nerwy jak postronki,

ostatecznie je

dził kiedy

jako kierowca ci

ęż

arówki z konwojami pomocy

humanitarnej do Czeczenii i Bo

ni. Tylko dlatego nie wrzasn

ł na całe gardło. Nad

dywanem pochylały si

dwie sylwetki. Były nieco ciemniejsze ni

ciemno

ść

panuj

w pokoju. Widział przez nie listwy boazerii na

cianie.

- Duchy - przemkn

ło mu przez my

kszy duch podniósł si

niespodziewanie i popatrzył prosto na niego. Paweł

z rozpacz

wycelował z rewolweru, nagle odebrał płyn

ce wprost do mózgu uczucie.

Było to rozbawienie. Pstrykn

ł przeł

cznikiem. Czerwona kropka lasera pojawiła si

cianie za sylwetk

, a jednocze

nie pojawiła si

ró

owa smuga, tak jak wtedy gdy

promie

lasera przechodzi przez mgł

. Sylwetce musiało to sprawi

przykro

ść

, bo

zeszła z linii strzału. Druga podniosła si

znad dywanu. Przez chwil

jakby ze sob

rozmawiały, po czym obie podeszły do

ciany i wtopiły si

w ni

. Na korytarzu za

cian

rozległo si

kilka pukni

ęć

, jakby kto

szedł w ci

ęż

kich butach po drewnianej

podłodze. Paweł zapalił

wiatło, po czym z szuflady pod telewizorem wydobył ksi

ąż

telefoniczn

. Zacz

ł szuka

hasła „egzorcy

ci", ale nie znalazł. Sprawdził, czy jest

hasło „duchy". Takiego te

nie było. Zdenerwowany rzucił j

na podłog

. Miał dosy

Wypił

wiartk

wódki, a potem poło

ył si

spa

. Znowu nic mu si

nie przy

niło.

Nast

pnego dnia rankiem znalazł w skrzynce na listy kopert

z piecz

działu

handlowego jednego z supermarketów. Rozpruł j

ykiem i wydobył ze

rodka

kart

formatu A4. Ci z działu handlowego supermarketu byli zachwyceni przesłan

próbk

towaru. Ci z działu handlowego zamawiali tysi

c pi

ęć

set sztuk notatników ze

skórzanymi grzbietami, okuciami na rogach i kapitałkami z cienkiego rzemyka. Ci z
supermarketu chcieli jedynie,

eby wkleił do

rodka trzy kolorowe wst

ąż

eczki w

charakterze zakładek. Policzył przewidywalny zysk i widmo zamkni

cia fabryczki

odsun

ło si

o dwa miesi

ce. Zszedł do warsztatu z pismem w dłoni. Uderzył

pałeczk

w mosi

ęż

ny gong.

- Mam dla was dwie wiadomo

ci - powiedział do swoich pracowników. -

Tradycyjnie jedna jest dobra, druga jest zła. Po pierwsze dostałem grubsze
zamówienie. Trzeba dostarczy

tysi

c pi

ęć

set sztuk, a zła wiadomo

ść

jest taka,

e do

ca przyszłego tygodnia. Aby

cie dotrzymali terminu, obiecuj

- wam premi

dwie

cie złotych na łepka.

Zawyli rado

nie. Zostawił ich w warsztacie, a sam pojechał po kilka motków

kolorowych wst

ąż

eczek.

Był sobotni wieczór. Za oknem do

ść

paskudna pogoda. Padał deszcz i wiał

wiatr.

- No nie jest

le - powiedział Paweł przez telefon do swojego wspólnika

Tomasza. - Boj

tylko,

e nasi robole padn

. Od tygodnia zasuwaj

na dwie

zmiany. Jak nas dorwie inspekcja pracy, to nas to tak dupnie,

e lepiej nie gada

- Innymi słowy, sugerujesz,

eby podwoi

zatrudnienie?

- Powinno wystarczy

. Na razie. Rozejrzyj si

tam u siebie na prowincji za

jak

ąś

bud

i mo

na by posadzi

jeszcze ze dwadzie

cia osób.

- Cholera, my

lałem,

e te pieni

dze wydam inaczej... Jak ze zbytem?

- Idealnie. Dzisiaj dostałem czwarte zamówienie i znowu na tysi

c sztuk. Ju

chwyciło, teraz nie mog

wycofa

, bo stracimy wiarygodno

ść

jako partner

handlowy. Do ko

ca miesi

ca musze dostarczy

ęć

tysi

cy, robotnicy zrobi

cztery

maksymalnie. Musz

zwi

kszy

zatrudnienie.

- Zanim ci nowi si

dotr

...

- To szybko pójdzie. Tydzie

na nauk

zawodu i zasuwa

. Zreszt

to wszystko

jest przecie

pro

cizna.

- Dobra. Posyłam ci pi

tna

cie tysi

cy nowych. Jutro z rana b

dziesz je miał

na koncie. Tym samym mój wkład?

- Masz teraz czterdzie

ci dwa procent udziałów. Plus pi

tna

cie tysi

cy, to

dzie równo czterdzie

ci dziewi

ęć

- Fajnie. No to do usłyszenia.
- Na razie.
Paweł odło

ył słuchawk

. W tej chwili z parteru dobiegł go skowyt, jaki wydaje

człowiek w obliczu czego

strasznego.

- Jezu-j

ł. - Wypadek.

Pognał korytarzykiem do schodów. Po drodze troszk

uspokoił.

Najniebezpieczniejszym narz

dziem tam, pi

tro ni

ej, była wiertarka. Nic si

nie

mogło sta

, co najwy

ej kto

przy tłukł sobie palec młotkiem. No mo

e niechc

wywiercił dziur

w r

ce. Wszystkie składki na ZUS i dodatkowe ubezpieczenia były

opłacone. Zbiegł po schodach. Robotnicy, stłoczeni wokół siedz

cego na krze

kolegi, rozst

pili si

. Siedz

cy nie wygl

dał na zranionego, ale miał Obł

d w oczach.

- Co si

stało? - zapytał Paweł łagodnie.

- Ona tam stała - wybełkotał robotnik. - Stała przy schodach, pomachała mi

- Kto? - zapytał Paweł.
- No ona. Była przejrzysta - dukał robotnik. - Popatrzyłem i Jezu, ona

pomachała do mnie.

- Co to było? - zapytał pozostałych. - Co widzieli

cie?

- No ducha - powiedziała dziewczyna, która zajmowała si

pleceniem

kapitałek. - Stał przy schodach.

- Kto jeszcze go widział? - zapytał.
Podniosły si

tylko trzy r

ce, w tym siedz

cego na krze

le.

- Słuchajcie - powiedział spokojnie. - Jest pó

no, jeste

cie zm

czeni. To moja

wina, bo goni

was do roboty ponad siły. Jest ju

prawie dwudziesta druga. Duchy

pojawiaj

dopiero o północy. Poza tym strasz

raczej w zamkach, a nie w

fabrykach. Musiało wam si

przywidzie

...

Siedz

cy na krze

le j

ł i jako

tak dziwnie spadł z krzesła. Usta mu

podsiniały. Musiał zemdle

, bo raczej nie wygl

dało to na zawał. Par

osób

prze

egnało si

zamaszy

cie. Wpatrywali si

w co

za jego plecami. Obejrzał si

ostro

nie. Co

, co przypominało obłok pary, stało koło schodów, jakby si

przygl

dało. Nie wiedział, co to jest. To znaczy widział, ale nie dopuszczał do siebie

tej my

li. Odwrócił i si

i odchrz

ł.

- Musiała pu

rura z ciepł

wod

w piwnicy, tu jest chłodno, to i widzimy

obłoki pary. - Nie wypadł zbyt przekonywaj

co. Mo

e dlatego,

e głos mu dr

ał tak,

e ledwo mógł mówi

. - Jest pó

no, jeste

cie zm

czeni. Id

cie ju

do domu, a ja

zostan

i załatwi

ten problem.

Nie kazali sobie tego dwa razy powtarza

. Gdy ucichł tupot, poszedł i zamkn

drzwi. Wrócił do mieszkania naokoło przez boczne wej

cie.

Nast

pnego dnia rankiem Paweł pojechał na giełd

staroci na Koło. Kupił

jedena

cie ikon i wróciwszy do domu, porozwieszał je w mieszkaniu i w warsztacie.

Od razu poczuł si

nieco pewniej.

Ludzie lubi

zarabia

, w nast

pnym tygodniu z pracy zrezygnowały tylko dwie

osoby, ale udało si

przyj

ąć

dwie inne na ich miejsce. W Urz

dzie Pracy na Ciołka

zostawił ofert

zatrudnienia jeszcze dla pi

tnastu osób. Zwolnieni z pracy nie umieli

utrzyma

zyka za z

bami. Poznał to bez

trudu. Gdy wchodził do sklepiku spo

ywczego urz

dzonego na parterze jednej

z kamienic Fundacji Wawelbergów, ludzie milkli ma jego widok. Ch

tni do roboty nie

pojawiali si

. W

rod

przyszedł za to dziennikarz z „Super Ekspresu",

eby

przeprowadzi

z nim wywiad. Wywiad miał dotyczy

liwo

ci fabryczki,

perspektyw na rynku artykułów papierniczych i innych takich, ale rozmowa szybko
zeszła na spraw

duchów i Paweł zmuszony był usun

ąć

dziennikarza z terenu

zakładu, w czym spontanicznie pomógł mu u

wiadomiony aktyw robotniczy. W

czwartek i w pi

tek pojawili si

dziennikarze z „Wró

ki", „Detektywa", „Nie z tej ziemi",

„Skandali" i jakiego

czasopisma po

conego problematyce UFO. Pogonił ich

wszystkich, po czym napisał na kawałku papieru o

wiadczenie, które rozplakatował

na okolicznych przystankach, w sklepiku i na drzwiach zakładu. W sobot

jeden

dziennikarz podszył si

pod szukaj

cego zatrudnienia,

eby tylko dosta

rodka. Paweł przyj

ł go do roboty, po czym przydzielił mu wyj

tkowo niewdzi

czne

zadanie przybijania nitami oku

i narzucił tak

norm

e dzielny wysłannik gazety po

dwu godzinach sam si

zmył. Biznesmen obserwował jego odwrót przez okno i

chichotał.

- Pomogły ikony - powiedział sam do siebie.
Pod wieczór wypogodziło si

wreszcie. Nalał sobie kieliszek malibu i zasiadł

przed telewizorem. Sko

czył ogl

gdzie

koło północy. Wzi

ł butelk

z zamiarem

wstawienia jej do lodówki i ruszył w stron

drzwi do kuchni. Stopy zapadały si

dywan jak w mech. Lubił to uczucie. Niespodziewanie grzmotn

ł jak długi. Fakt,

potkn

ł si

na zupełnie równym dywanie, zaskoczył go i zdezorientował. Upuszczona

butelka toczyła si

po parkiecie, a potem kto

z niedbałym wdzi

kiem zatrzymał j

stop

. Paweł poderwał si

z rewolwerem w dłoni, ale ducha ju

nie było. Podniósł

butelk

i obejrzał j

uwa

nie. Naklejka w kilku miejscach odbarwiła si

. Odbarwienia

układały si

lad palców nogi. Jednego du

ego i czterech małych. Palce były

drobne, noga musiała by

znacznie mniejsza ni

jego. Noga młodej dziewczyny.

Zakl

ł i poszedł na parter. Wyszedł z domu i przechadzał si

dzy kamienicami.

Drzewa szumiały nad jego głow

Dzielnica była podobno paskudna, ale miał przy sobie bro

. Zreszt

nawet

najbardziej sceptyczni

ule nie pojawiali si

po zmroku na podwórku przed fabryczk

Uspokoił si

. Przywidzenie. Tylko przywidzenie. Przecie

duchów nie ma. To znaczy

komuni

ci twierdzili,

e duchów nie ma, a teraz nie ma komunistów, to mo

e duchy

jednak s

? Odganiał takie my

li. Wracaj

c, zajrzał do skrzynki. Tkwiło w niej co

małego. Otworzył skrzynk

. W dłoni trzymał wizytówk

. Wydrukowano j

kredowym papierze:

NICOLAE

EMINESCU

EGZORCYSTA

Poni

ej był numer telefonu. Telefon musiał znajdowa

daleko, numer

bowiem był do

ść

długi, a zaczynał si

kierunkowym do Rumunii. Paweł wrócił do

domu i starannie zamkn

ł za sob

drzwi. Wzi

ł telefon i wystukał numer. Odezwała

automatyczna sekretarka. Pro

ba o zostawienie informacji nagrana była po

polsku, niemiecku i rumu

sku. Poprosił o przysłanie ekipy i usuni

cie ducha. Im

szybciej, tym lepiej.

Ta sobota była wolna. Ludzie nie dawali rady. Tomasz na prowincji bez

problemów uruchomił produkcj

, a zbyt był niezły, bo fakt nawiedzenia fabryki działał

jak najlepsza reklama. Tomasz sugerował umieszczanie na opakowaniu nalepki
przedstawiaj

cej trupi

czaszk

albo ducha, i Paweł zaakceptował ten pomysł.

Wła

ciwie nie miał nic do roboty, wi

c siedział sobie i odpoczywał. Około

ósmej, zaraz po pogodzie usłyszał dzwonek do drzwi. Zszedł na parter.

- Kto tam? - zagadn

ł.

- Nicolae Eminescu, egzorcysta - powiedział człowiek za drzwiami. Paweł

otworzył je i faktycznie zobaczył stoj

cego na progu egzorcyst

. Egzorcysta miał na

sobie płaszcz, a przez rami

przewieszon

ortalionow

torb

czym

wypełnion

- Pan zamawiał usuni

cie ducha? - zagadn

ł.

Mówił nie

le po polsku. Ale obcy akcent był bardzo wyra

ny.

- Tak. Prosz

za mn

Odwrócił si

. W tym momencie zrobilo mu si

zupełnie jasno przed oczyma, a

zaraz potem zupełnie ciemno. Upadku na podłog

nie czuł. Doszedł do siebie,

gdy kto

nim delikatnie potrz

ł. Otworzył oczy. Potrz

sał nim ten wysoki gliniarz.

- Co si

stało? - j

ł.

- Sami chcieliby

my wiedzie

. S

siedzi usłyszeli strzały i zaraz potem kilku

facetów wyskoczyło oknami. Jest tam na dole troch

krwi,

wiadkowie mówi

który

sobie rozcharatał łeb.

Paweł usiadł z wysiłkiem.
- Wezwałem egzorcyst

- powiedział. - Przyszedł. Zaprosiłem go do

rodka, a

potem nic nie pami

tam. Chyba mi dał w łeb. - Pomacał si

po potylicy. Wyczuł tam

ogromnego guza i troch

krwi.

- Prosz

sprawdzi

, czy nic nie zgin

ło.

Wstał chwiejnie na nogi i wszedł na pi

tro. Srebrny dzbanek do kawy stał na

kominku w salonie.-Dywan le

ał na podłodze. Szable wisiały na

cianie. Sejf za

obrazem Malczewskiego był nietkni

ty.

- Nic nie zgin

ło - powiedział. - A nawet jakby przybyło. Na podłodze stała

torba, z której wystawała lufa palnika acetylenowego i szlifierka k

towa.

- Prosz

niczego nie rusza

, zaraz przyjedzie ekipa. Na pewno nic nie

zgin

ło?

- Zupełnie nic.
- A s

siednie pokoje?

- Zamkni

te i nieumeblowane.

Popatrzył na wywalone okna.

aluzje były połamane, szyby wytłuczone.

- Skakali bezpo

rednio, nie marnuj

c czasu na otwieranie -powiedział gliniarz.

- A tak wła

ciwie, to po co był panu potrzebny egzorcysta?

Paweł u

miechn

ł si

smutno.

- Straszy.
W tej chwili do pomieszczenia weszło kilku policjantów pod wodz

energicznego oficera.

- Kapitan Sowa - przedstawił si

. - Tylko prosz

bez głupich komentarzy.

Prosz

opowiedzie

, co wła

ciwie si

stało. Paweł opowiedział. Kapitan u

miechn

lekko.

- Banda Sierpagena.
- Co prosz

- Grasuje taki Rumuniec.

wietnie zna polski, pracował jako psychiatra w

Bukareszcie. Podobno jeszcze za Ceaucesku zajmował si

badaniem jakich

pra

mózgu czy czym

takim. Scenariusz zawsze ten sam. Urz

dza seanse

spirytystyczne. W trakcie seansu hipnotyzuje ofiary i otwiera drzwi. Reszt

robi

jego

kumple. Wynosz

wszystko, co si

da wynie

ść

, pruj

ciany w poszukiwaniu sejfów.

Bior

wszystko, co ma jak

kolwiek warto

ść

. Jak w gara

u jest samochód, to te

- Cholera.
- Tak, to ju

drugi seans spirytystyczny w ich wykonaniu. Poprzedni zrobili na

wybrze

u. Facet był jeszcze bardziej łatwowierny ni

pan. Zostawił egzorcyst

cał

noc w swoim domu, a rano nie było tam nawet mebli, tylko w k

cie jaki

taki

cyganowaty z fachowo poder

tym gardłem i kartka,

e to on straszył. Jak si

panem skontaktował?

Paweł przeszukał kieszenie, ale nie znalazł wizytówki, musiała si

mu gdzie

zapodzia

- Szkoda - powiedział kapitan. - Mo

na by da

zna

Rumu

com,

eby wzi

mieszkanie pod obserwacj

- Zaraz, nic straconego. Przecie

na za

żą

od telekomunikacji bilingu

moich rozmów, to wtedy b

dzie mo

na ustali

numer. Ja do Rumunii dzwoniłem tylko

raz w

yciu, to znaczy wczoraj.

Gliniarz podzi

kował. Zebrali odciski palców i inne takie i poszli sobie.

Wyszukał numer telefonu pogotowia szklarskiego i zadzwonił. Do rana szyby były
wstawione i znowu oklejone foli

antywłamaniow

, cho

nocna próba pokazała,

wcale nie jest to taki dobry wynalazek. Tej nocy biznesmen spał przy zapalonym

wietle.

VIII

- Ma pan co

o duchach? - Paweł Skorli

ski zagadn

ł sprzedawc

Pytanie było zupełnie bezsensowne, znajdował si

bowiem wewn

trz

ksi

garni ezoterycznej, a wszelaka mo

liwa literatura wypełniała ciasno półki.

- A co panu konkretnie jest potrzebne? O duchach jest cały tamten regał -

machn

ł r

. - Mamy leksykony, katalogi, polskie i zagraniczne. Mamy historie

nawiedzonych domów. Wszystko, co pan zechce. Oczywi

cie mamy te

sporo

beletrystyki. Horrory po polsku, angielsku, nawet kilka po rosyjsku. Ciekawa lektura.

- Wolałbym poradnik.
- Ma pan ducha w mieszkaniu? - sprzedawca nie okazał zdziwienia. -

Domowy

Egzorcysta,

przepraszam pan czyta po angielsku?

-Tak.
-

Domowy Egzorcysta

Burcharda. Jest tam kilka cennych wskazówek, jak

pozby

nieproszonych go

ci, takich co tupi

po nocy i prze

wituj

na biało. Nie

jest to nadzwyczajne, ale nic lepszego, chyba

e ma pan znajomych w policji.

- A je

li mam?

- Ja tego nie czytałem, słyszałem tylko, ale w szkole policyjnej w Szczytnie

maj

kopis ksi

ąż

ki Jakuba W

drowycza.

- Słyszałem ju

gdzie

to nazwisko.

- Był program, jako

tak na dniach. Na Polsacie zdaje si

. Swoj

drog

lepszy

cyrk odstawiał, normalnie nie jest taki.

- Mówił pan o r

kopisie.

- No wła

nie. Kiedy

jeden z gliniarczyków zrobił odpis kilkunastu stroniczek.

Te kilkana

cie jest wi

cej warte ni

cały ten sklep.

- Przepraszam, nie rozumiem. Dlaczego ten r

kopis jest w szkole policyjnej w

Szczytnie?

- Długa historia. Raz robili u niego rewizje, p

dził bimber i szukali jeszcze

broni. No wiec któremu

gliniarzowi wpadł w oko zeszyt pokryty jakimi

koszmarnymi

bazgrołami. Skonfiskowali go, czy mo

e po prostu zabrali, bo sam pan wie, jakie to

były czasy, i wysłali tam,

eby kryptolodzy i grafolodzy mieli na czym trenowa

. To

jest napisane po polsku, cz

ęś

ciowo cyrylic

, ma bardzo pomysłow

ortografi

kaligrafi

, o interpunkcji nie wspominaj

c. Ale s

tam rzeczy ciekawe. Gdyby udało

panu zrobi

ksero, to dam tysi

c złotych.

- Obawiam si

e moje mo

liwo

ci nie s

wystarczaj

ce. Niech pan da tego

Burcharda.

Dochodziła północ. Paweł stał w salonie z ksi

ąż

w r

ce i czytał na głos

straszliwe ci

gi zakl

ęć

. Duch wyjrzał ze

ciany i przygl

dał mu si

na bezczela.

- Cholera - zakl

ł wreszcie biznesmen. - Do dupy ta ksi

ąż

ka.

Duch pokiwał głow

, a przynajmniej tak to wygl

dało. Paweł otworzył drzwiczki

kominka i ju

miał cisn

ąć

dzieło w płomienie, gdy spostrzegł na okładce reklam

ZESPÓŁ

FACHOWCÓW

EGZORCYSTÓW

ZWALCZANIE

WSZELKIEGO

RODZAJU

ZJAW

WIDM

DUCHÓW

RUTYNOWANI

SPECJALI

! 100%

SATYSFAKCJI

LUB

ZWROT

KOSZTÓW

YWOTNIA

NAWET

MIERTNA

GWARANCJA

PONAD

CZTERDZIE

UDOKUMENTOWANYCH

PRZYPADKÓW

POWODZENIA

REFERENCJE

Poni

ej był numer.

- Yeach! - zawył Paweł.
Spłoszony duch znikn

ł bez

ladu. Mimo pó

nej pory biznesmen si

ł po

telefon.

Był paskudny jesienny wieczór. Wiatr wył za oknem. Drzewa szumiały

niepokoj

co. W domu co

trzeszczało, jak to zwykle w starych i nawiedzonych

budynkach. Rozległ si

dzwonek do drzwi. Paweł zbiegł na dół i otworzył. W

ciemno

ci na jasnym prostok

cie

wiatła rzucanego z wn

trza budynku stała trójka

cywilnych egzorcystów, fachowców, ponad czterdzie

ci udokumentowanych

przypadków. Egzorcy

ci mieli na sobie długie skórzane płaszcze i kapelusze o

szerokich rondach. W dłoniach trzymali walizki.

- Pan Paweł Skorli

ski? - zapytał najstarszy z nich, lekko posiwiały pan po

sze

ść

dziesi

tce.

- Tak.
- To pan wzywał ekip

do usuni

cia ducha?

- Tak. Prosz

wej

ść

Weszli do przytulnego, jasno o

wietlonego holu.

- Jestem prezesem towarzystwa - powiedział siwy. - Nazywam si

Janusz

Bratkowski.

cisn

li sobie dłonie. Drugi egzorcysta zdj

ł kapelusz i okazał si

kobiet

- Małgorzata Ko

ko - przedstawiła si

Drugi m

ęż

czyzna, którego twarz zniszczyła jaka

choroba podobna do ospy,

wyci

ł dło

wyschni

jak r

ka mumii.

- Józef Etter - przedstawił si

- Wspaniale. Zapraszam na pokoje.
Weszli do salonu. Go

cie zdj

li płaszcze i zostawili je w holu, po czym siedli

wygodnie w fotelach.

- Dobrze. Na co si

pan uskar

a - zapytał prezes.

Jego wygl

d budził zaufanie. Na opuszkach palców miał wytatuowane

kabalistyczne symbole. Na szyi wisiał mu jaki

dziwny amulet. W jednym uchu miał

kolczyk z białym kamieniem.

- Stuka- powiedział Paweł.
- Tylko stuka? Jaki rodzaj stukania? Pojedyncze czy mo

e ci

gi stuków?

- Nie tylko. Stuka, jakby szedł kto

z drewniana nog

. Takie jakby kroki.

Czasami wida

sylwetki. Pojawiaj

rodku pomieszczenia i czasami id

stron

ciany.

- M

ęż

czy

ni czy kobiety?

- Trudno powiedzie

- W porz

dku. Czy próbował pan ustali

list

dotychczasowych mieszka

ców

tego budynku?

- Szczerze mówi

c, nie. Ale z tego, co ludzie mówili, chodzi o technika

zatrudnionego w zakładach Wawelberga i jego córk

Prezes pokiwał głoW

i skin

ł na Józefa. Ten otworzył walizk

i wydobył z niej

cał

fur

rozmaitego sprz

tu. Wzi

ł w dło

drewnian

ró

widełkow

i obszedł

pomieszczenie dookoła. Potem wyj

ł z walizki ró

uchyln

, wykonan

miedzianego drutu i znowu zacz

ł chodzi

po pomieszczeniu: Drut wychylał si

ró

ne strony. Wygl

dało to niezwykle -fachowo.

- Spróbuj

nawi

kontakt - powiedział.

- Trzeba zgasi

wiatło? - zapytał wła

ciciel.

- Nie. To nic b

dzie konieczne.

Egzorcysta siadł na

rodku dywanu. W dłonie wzi

ł dwa kawałki kamienia,

przyci

te w kształt graniastosłupów. Zamkn

ł oczy.

- Jest kontakt - powiedział.
W tym momencie zebrani zobaczyli,

e przygl

da im si

duch. Duch wyszedł

ciany. Był przezroczysty. Wygl

dał na m

ęż

czyzn

. Duch -zrobił r

ostrzegawczy gest i znikn

ł. Drugi pojawił si

w miejscu, w którym kiedy

były drzwi.

Wygl

dał jak mglisty opar, ale stopniowo przybrał kształty młodej dziewczyny. Duch

skrzy

ował dłonie na piersi i przygl

dał si

siedz

cemu.

- One si

boj

- powiedział Józef.

- To chyba dobrze - wtr

cił Paweł - bo trzeba je...

- Wypowiada si

pan w sposób skrajnie nieu

wiadomiony -zaprotestowała

dziewczyna. - To przyjazne duchy. Takich nie nale

y rusza

. Mog

przyda

- To wyłazi - powiedział siedz

cy. - Co to do diab...

- Ci! - upomniał go prezes.
- Siedzi w dywanie - powiedział Józef.
Zerwał si

niespodziewanie i odskoczył w bok.

Paweł przetarł oczy. Z miejsca, w którym wcze

niej siedział egzorcysta,

wystrzeliła macka. Wygl

dała jak utkana z dymu. Musn

ła uciekaj

cego, wyrywaj

mu z koszuli na plecach kawał tkaniny. Dziewczyna wyrwała ze swojej walizki pistolet
skałkowy i wycelowała. Macka rozwiewała si

w powietrzu. Opadła na dywan. Prezes

podszedł i zebrał odrobin

pyłu do probówki.

- Wygl

da jak ektoplazma - powiedział.

- Czy ektoplazma to nie jest przypadkiem wydzielina z istot

ywych?

- zaciekawił si

gospodarz.

- Niekoniecznie - Józef doszedł najwyra

niej do siebie. - Zasadniczo w

niektórych przypadkach mo

e j

wytworzy

dowolna materia organiczna. Na przykład

wełna. Cholera, mam wra

enie,

e wyrwał mi pół głowy.

- Obudziłe

go - prezes oskar

ycielsko wyci

ł palec wskazuj

cy.

- Jasna cholera! Co teraz? Póki siedział, wszystko było w porz

dku.

Załatwiliby

my go po cichu.

- Sam by si

obudził - odci

ł si

Józef. - Przecie

nie palili

my czarnego

płomienia. Nie powinien był.

- Gdyby

my zapalili czarny płomie

, byłoby ju

po nas. Co mówi

kamienie?

Józef zacisn

ł dłonie na graniastosłupach i skoncentrował si

. Macka

wystrzeliła ponownie. Uchylił si

w ostatniej chwili i tylko rozszarpała mu nogawk

- Otwiera si

przej

cie - powiedziała dziewczyna.

Ona tak

e miała zamkni

te oczy.

- Przej

cie do enklawy Ozark? - zapytał prezes.

Paweł usłyszał w jego głosie autentyczny lek i sam przestraszył si

jeszcze

bardziej. Wygl

dało na to,

e fachowcy wpadli w jakie

szambo. Duchy m

ęż

czyzny i

dziewczyny znowu stały na swoich miejscach.

- Nie, nie do enklawy Ozark - uspokoił go Józef. - On ju

raz został pobity i...

Ach tak. U

ywali go jako mechanizmu nap

dowego do dywanu, ale był za słaby.

W tym momencie oba kamienne ostrosłupy w jego dłoniach rozprysły si

niemal w pył.

- Proponuj

dywan poci

ąć

i spali

- powiedział prezes. - To pewnie arabski

in. Je

li go spalimy, to przej

cie si

zamknie. Prawie na pewno - zaakcentował to

prawie.

W jego głosie zabrzmiała nadzieja.
- Czy d

iny nie mieszkaj

czasem w miedzianych lampach? -zagadn

ostro

nie Paweł.

- Za du

o si

pan bajek naczytał.

- Zapłaciłem za niego siedem tysi

cy - zaprotestował. - Nie da si

go jako

zneutralizowa

- Niemo

liwe. B

dziemy mieli szcz

ęś

cie, je

li da si

go spali

-zacz

ł prezes,

ale nie sko

czył.

Dywan eksplodował. Drobne kłaczki uniosły si

w powietrze. Zalepiły drzwi i

okna. Józef rzucił si

i złapał za klamk

. Kłaczki pokryły jego dło

. Zawył i zacz

ł je

zdziera

. Gdy w ko

cu mu si

to udało, jego r

ka a

do łokcia pokryta była drobnymi

krwawi

cymi rankami. Duch dziewczyny zmaterializował si

koło nich. Był tak

materialny, jak tylko zdołał. Nawet prze

witywały leciutkie kolory. Troch

ró

owo

na policzkach, bł

kit na sukni. Co

mówiła, ale nic nie było słycha

. Małgorzata

stan

ła naprzeciw niej.

- Jeszcze raz - poprosiła. Dziewczyna mówiła, a potem znikn

ła.

- Co powiedziała? - zapytał prezes.
- Jeste

my tu uwi

zieni. To co

ywi

naszymi umysłami i wzro

nie w

sił

. Od

rodka nie zdołamy pokona

zapory. To mo

na zrobi

tylko od zewn

trz.

Mamy dwana

cie godzin

ycia. Potem nas ze

re.

- Cholera, tyle to i ja wiem. Kiedy przyjd

pracownicy do warsztatu? - zapytał

prezes Pawła.

- Mamy pi

tek wieczorem. Dopiero w poniedziałek rano. Józef podszedł do

telefonu i podniósł słuchawk

. Z obu sitek strzelił płomie

. Odło

ył j

na miejsce.

- To bardzo powa

ne? - zagadn

ł Paweł.

- Nic gorszego ju

chyba nie mogło nas spotka

- Jak to nie - zapeszyła si

dziewczyna. - A pami

tasz, jak Michała wci

ło

do enklawy? Wymó

yło go całkiem, zanim wrócił.

mier

fizyczna wła

ciwie mnie nie przera

a - powiedział prezes. -Ale te

wszystkie diabelstwa niszcz

ce dusz

... Musimy si

zastanowi

, co robimy. Je

spróbujemy nawia

, to mo

e mamy szans

... Tak z dziesi

ęć

procent. Mo

e nie

dzie nas gonił.

- B

dzie - powiedział ponuro Józef. - Musiał by

cholernie głodny, skoro chciał

mnie capn

ąć

. Przecie

mam amulet, a Dagon - woht.

- Trzeba b

dzie spróbowa

przez

cian

- powiedział prezes. -Mamy szable.

e przer

biemy si

...

- Małe szans

- powiedział Paweł. - To wszystko jest z przedwojennych cegieł.

Grubo na trzy.

- Alternatyw

jest nic nie robi

- Je

li nie ma innej mo

liwo

ci, to moje szable s

do waszej dyspozycji.

Prezes zdj

ł szabl

ciany. Wyci

ł j

z pochwy. Szabla była

skorodowana na wylot.

- To si

stało niedawno - powiedział. - Przedtem były dobre?

- Tak. Natarłem je towotem. Nie powinny zardzewie

. Małgorzata wyj

ła z

walizki brył

czego

w rodzaju plasteliny.

- Wyrwiemy dziur

plastikiem - powiedziała.

- To chyba nielegalne - zaniepokoił si

. - Poza tym ja to mieszkanie tylko

wynajmuje...

Cala trójka westchn

ła ci

ęż

ko. Dziewczyna przyklejała ju

wałek materiału

wybuchowego na

cianie, za któr

był korytarz. Poci

ła dwa długie kable.

- Połó

cie si

na podłodze, zasło

cie uszy, zamknijcie oczy i otwórzcie usta-

polecił prezes.

Wyj

ł jej z dłoni kable i przykr

cił do zapalarki. Potem poło

ył si

za kanap

wcisn

ł guzik. Eksplozja była straszna. "Lampa pod sufitem zakr

ciła si

jak szalona,

ale nie zgasła na szcz

ęś

cie. Meble podmuch poprzesuwał bezładnie.

ciana jednak

nawet si

nie zarysowała. Pokryte strz

pkami dywanu szyby w oknach tak

e ocalały.

- O cholera - powiedział Paweł. - Ju

po nas.

- Nie, nie jest a

tak

le - powiedział prezes. - Nawi

ąż

emy kontakt

telepatyczny. Musimy poł

czy

siły. Usi

cie w kr

rodku pomieszczenia co

zacz

ło wyłazi

z podłogi. Wygl

dało jak utkany

z dymu fraktal.

- Gdy si

odpowiednio zmaterializuje, załatwi nas - powiedział Józef. - Na

razie jest za słaby.

na podłodze warkn

ło. Siedli w kr

g i wzi

li si

za r

ce. Małgorzata

zamkn

ła oczy. Paweł poczuł, jak co

przesuwa si

przez jego umysł. Wra

enie było

nieprzyjemne. Zaraz jednak poczuł,

e to działa. Stwór rosn

cy z podłogi wyra

nie

wkurzył.

To było

to. Jakub przepijał pieni

dze zarobione za udział w programie. W

knajpie było pół wsi. Wszyscy mu gratulowali,

e tyle ciemnot udało mu si

kraj. Oczywi

cie ka

dy poczuwał si

w obowi

zku wypi

z tak sławnym człowiekiem.

Było koło dziesi

tej.

kszo

ść

towarzystwa straciła ju

poczucie rzeczywisto

ci. To przyszło

nagle.

arówka zwisaj

ca z sufitu zadr

ała.

Jakub W

drowycz przerwał wlewanie w siebie kolejnego kufla „Perły".

Jedena

cie poprzednich kufli za

wierkało w jego wn

trzno

ciach.

- Nu co? - zapytał Semen - Za du

Jakub odchylił si

do tyłu i poleciał razem z krzesłem na ziemi

. Dwadzie

cia

centymetrów od podłogi krzesło zawisło niespodziewanie i trwało w pozycji
niemo

liwej do wyja

nienia za pomoc

praw fizyki.

- Ty, co

tob

? - zaniepokoił si

Józef Paczenko. Przez twarz Jakuba

przebiegały delikatne skurcze.

- Natychmiast przybywam - powiedział całkiem wyra

nie. Twarz jego

odzyskała niespodziewanie wła

ciwy kolor. Krzesło wróciło do pionu. Samo.

Kumple wytrzeszczyli oczy. Jakub wypił „Perł

" i wstał z krzesła.

- Ty, co si

stało? - zapytał Semen.

- Troje egzorcystów w

miertelnym niebezpiecze

stwie - powiedział Jakub. -

Musz

natychmiast wyrusza

- Przecie

ty ledwo stoisz na nogach - zaniepokoił si

Tomasz. Jakub

zamrugał oczkami.

- Daj jeszcze flaszk

spirytu na drog

- powiedział do ajenta.

- Na krech

- Oni zapłac

- zabrał flaszk

i pozostawił kompletnie zbaraniałych kumpli.

Przed gospod

cisn

ł głow

dło

mi. Ostatni pekaes do Chełma odszedł

przed godzin

. Jego motor akurat nie był na chodzie. Wypił długi, dra

cy łyk

spirytusu. Miał około jedenastu godzin i ponad trzysta kilometrów do przebycia. Mógł
zrobi

to tylko w jeden sposób. Poszedł pod stercz

cy przed aptek

pomnik. Pomnik

postawiono kiedy

dla cara Aleksandra II... Na cokole widniał napis:

BŁAGODITIELU

NAROD

Od przeszło siedemdziesi

ciu lat w miejscu cara na cokole stał niejaki

Tadeusz Ko

ciuszko, napis zatarto za

artystycznie cementem. Jakub wygarn

ł z

kieszeni monety. Pomi

dzy aluminiowym peerelowskim bilonem poniewierało si

kilka złotych carskich

winek. Wdrapał si

na cokół i dotkn

ł dłoni

zasmarowanego

cementem

owalu.

Zacz

odmawia

dziwne

piewne

kawałki

starocerkiewnosłowia

sku. Pod cementem znajdowało si

wyobra

enie dwugłowego

orła. Dło

zacz

ła

wieci

. Oderwał j

od kamienia.

wiecenie ogarniało ju

całe jego

przedrami

. Nadal, bełkocz

c co

pod nosem, zacz

ł obchodzi

obelisk wokoło.

Kumple, którzy wysypali si

z gospody obserwowali go zdumieni.

- Co on tam robi? - zdziwił si

Semen. - Musi co zwariował.

- Mo

e to derilium? - zastanawiał si

Tomasz. - Bredził zupełnie od

rzeczy.

W tym momencie Jakub znikn

ł. Niespodziewanie i bez

ladu.

- Co? - zdumiał si

Paczenko.

Pobiegli pod pomnik, ale po ich kumplu nie było nawet

ladu.

- Nie podoba mi si

to - powiedział Semen. A potem wrócili do knajpy. Jakub,

li prze

yje, pojawi si

wła

nie tutaj.

XII

Egzorcy

ci pu

cili dłonie.

- Co si

dało zrobi

? - zapytał Paweł.

- Całkiem sporo - u

miechn

ła si

dziewczyna. - Wezwałam na pomoc Jakuba

drowycza.

- Dlaczego wła

nie jego? - zdenerwował si

prezes. - To hochsztapler. Dupa

wołowa, a nie egzorcysta. Nie potrafiłby wygoni

nawet ducha peki

czyka.

- Tylko on odpowiedział na wezwanie.
- Trzeba próbowa

dalej. Zreszt

nawet je

li dostał wiadomo

ść

, to i tak nie

ąż

y do nas dotrze

. To trzysta kilometrów, a o tej porze nic ju

nie chodzi. Nawet

li dojedzie okazj

, to zanim nas znajdzie w tym mie

cie...

- Zobaczymy - zaprotestowała.
- Przepraszam - zagadn

ł Paweł. - Kto to wła

ciwie jest ten cały Jakub

drowycz? Ci

gle ostatnio słysz

to nazwisko.

- Naci

gacz i hochsztapler - powiedział prezes. - Ogl

dał pan mo

e program

sprzed paru dni?

- Aha.
- Podrywa tylko autorytet naszej profesji. Powinno mu si

zakaza

prowadzenia jakiejkolwiek działalno

ci na tym polu. Zreszt

to nałogowy alkoholik,

połow

swoich przygód prze

ył w postaci delirycznych omamów.

- A drug

połow

sam wymy

lił - uzupełnił Józef. - W sam raz si

nadaje,

eby

zwalcza

białe myszki, takie jakie si

pojawiaj

po du

ej dawce alkoholu. Gdyby

zobaczył w

yciu jednego ducha, to by w portki narobił ze strachu.

-1 jeszcze pieprzy w telewizji trzy po trzy - dorzucił prezes m

ciwie.

- Jemu si

wydaje,

e ta Era Wodnika to b

dzie okres powszechnego upadku

ludzko

ci. A tymczasem otwieraj

przed nami niesko

czone mo

liwo

ci poznania.

Era Wodnika stanie si

okresem, w którym odrodzi si

ycie duchowe. Kto wie, mo

nawet zdołamy ukierunkowa

reinkarnacj

- Wydrzemy tajemnice bytów ponadzmysłowych - uzupełnił Józef.
- Era Wodnika...
- Przepraszam, a na czym to polega?- zagadn

ł Paweł. - Bo słysz

o tych

erach i...

- Obecnie mamy Er

Ryb - powiedziała Małgorzata. - To era chrze

cija

stwa

Moce ponadzmysłowe uległy silnemu wytłumieniu. Obecnie Sło

ce wejdzie w znak

Wodnika. Otworz

przed nami takie same mo

liwo

ci, jakie istniały na Atlantydzie

przed dwunastoma tysi

cami lat.

- Zaraz, to era trwa tysi

c lat? Nie rozumiem.

- Sło

ce w

druje po nieboskłonie. Przesuwa si

, zasłaniaj

c kolejno pewne

gwiazdozbiory zodiaku. Obecnie jest w znaku Ryb. Astronom wyja

niłby to panu

lepiej. Albo astrolog. Pobyt w ka

dym ze znaków trwa tysi

c lat. To jest jedna era.

Znaków jest dwana

cie. Dwana

cie tysi

cy lat temu tak

e była Era Wodnika.

Ludzko

ść

osi

ła stan powszechnej szcz

ęś

liwo

ci. Doskonalono swoje moce

ponadzmysłowe. Niestety, potem era zako

czyła si

. Miało to tragiczne

konsekwencje dla Atlantydy. Działalno

ść

wulkaniczna w tym obszarze Ziemi

powstrzymywana była moc

umysłów jej mieszka

ców. Gdy moc osłabła, Atlantyda

zapadła si

w morze.

Paweł pomy

lał,

e to jakie

brednie i chyba nawet miał racj

- To co robimy? - zagadn

ł.

- Gdyby ju

była Era Wodnika - powiedział Józef w rozmarzeniu

- to załatwiliby

my to bydl

jednym mrugni

ciem powieki.

- Faktycznie trzeba co

wymy

, bo nie doczekamy Ery Wodnika

- powiedział ponuro prezes. - Małgorzato, pani czytała cał

literatur

New Ag

Czy było tam co

na temat arabskich d

inów?

- Chyba nie, ale pami

tam,

e w

Leksykonie Ezoterycznym

czytałam na

ten temat. Musz

sobie przypomnie

XIII

Osiemdziesi

t lat wcze

niej Jakub przestał okr

ąż

pomnik. Oderwał od niego

dło

. Blask jego ciała przygasał. Miał na sobie mundur. Pomnik był nowiutki, jak

prosto spod igły, a na jego szczycie stała głowa cara zamiast postaci ludowego
bohatera.

- Udało si

- powiedział sam do siebie.

Popatrzył na zegarek elektroniczny od syna. Jedena

cie godzin czasu.

- Ano trza si

pospieszy

- mrukn

ł.

Obok pomnika znajdował si

urz

d pocztowy i jednocze

nie stacja kurierska.

Stacja była reliktem poprzedniej epoki, czasów sprzed skonstruowania telegrafu
optycznego. T

dy szła najkrótsza droga z Kijowa do Warszawy, czasami je

dzili t

carscy kurierzy i tylko dla nich utrzymywano jeszcze stary szlak. Wszedł na
podwórko. Z kantoru wyszedł prowadz

cy stacj

yd.

- Czego pan sobie

yczy? - zapytał.

- Konia - powiedział Jakub w jidysz. - Musz

dosta

do Warszawy. Jak

najszybciej.

Po chwili osiodłany ko

stał przed nim. Zapłacił pi

ęć

rubli za start i po

yczył

róg. Alkohol troch

go rozbierał, ale wskoczył na siodło i zdołał si

na nim utrzyma

- Hylaja! - wrzasn

ł i

cisn

ł konia pi

tami. Ko

pomkn

ł pust

poln

drog

Krasnystaw. Pi

tna

cie kilometrów dalej spostrzegł szyld kolejnej stacji. Zagrał na

rogu i nim dojechał do budynku, kolejny ko

czekał osiodłany. Nawet nie dotkn

nog

ziemi. Przeskoczył na konia i rzucił opiekunowi stacji monet

. Ten odprowadził

czone galopem zwierz

do stajni, a Jakub p

dził ju

dalej.

XIV

- Ro

nie - prezes popatrzył na poruszaj

na podłodze mas

. -Trudno.

Na tego hochsztaplera W

drowycza nie mo

emy liczy

. Zreszt

i tak nie dałby rady

nam pomóc. Bałwan i naci

gacz. Zafajdany alkoholik podrywa tylko autorytet naszej

profesji

- To co robimy? - zapytał Józef.
- Mo

e jeszcze raz wysadzimy

cian

. Mo

e teraz pójdzie.

- A mo

e spróbujemy przebi

przez podłog

do warsztatu -zaproponowała

Małgorzata.

- To betonowa wylewka - zaoponował gospodarz. - Czterdzie

ci centymetrów

grubo

ci. I jeszcze zbrojenia.

- A sufit?
- Sufit jest cie

szy, ale jak tam si

dosta

Faktycznie sufit był wysoko, a grubo tapicerowane meble nie dałyby

odpowiedniej stabilno

ci.

- Trudno, czekamy - powiedział prezes. - Jak si

zmaterializuje do ko

ca, to

stanie si

bardziej podatny na urazy. Podziurawimy go srebrnymi kulami. Mo

e si

uda.

- A co by zrobił W

drowycz na naszym miejscu? - zagadn

ł biznesmen.

- Gówno by zrobił. On by nawet nie poczuł,

e co

tu jest. My si

wprawiamy

od lat,

eby odczuwa

zmiany w aurze budynków. Szkolimy si

w postrzeganiu

ponadzmysłowym i czasami jeste

my w stanie nawet dostrzega

złe astrale. A co

e taki W

drowycz? Odkopie co najwy

ej trupa i wsadzi mu kołek w pier

. Gdyby

znalazł prawdziwego wampira, to by si

sfajdał ze strachu. A dostrzega

to mo

e co

najwy

ej białe myszki i ró

owe słonie. Zreszt

my mamy naukowe podej

cie. Robimy

zdj

cia, pobieramy próbki ektoplazmy, spisujemy spostrze

enia. Wie pan,

e na

siednim domu siedzi astralna sowa?

- To dobrze czy

le?

- Najlepszy jest astral złocisty, sowa była troch

przydymiona, ale nie jest zła.

Raczej oboj

tna dla tamtego budynku.

- A tu jest co

astralnego?

- Nie, ale dom ma zł

aur

. My to czujemy.

- A mo

na si

tego nauczy

- Tylko je

li ma si

naturalne predyspozycje. Ale gdy nadejdzie Era Wodnika,

to b

dzie du

o łatwiej. Ju

teraz mo

liwo

ci zwi

kszaj

z roku na rok. Na przykład

łatwiej jest patrze

w przeszło

ść

- I wszystko mo

na tak zobaczy

- Nie, tylko jakie

detale, zwi

zane z przedmiotem, który jest przewodnikiem.

- Pewnie kiedy

zbuduj

wehikuł czasu.

- Niemo

liwe. Z fizycznego i logicznego punktu widzenia. To si

nigdy nie uda,

cho

oczywi

cie pojawi

hochsztaplerzy w rodzaju Jakuba W

drowycza, którzy

twierdzili, a to

e wzbudzili pr

d elektryczny w podkowie podgrzewanej

wieczk

, a to

e maj

perpetuum mobile w gara

u. Naci

gaczy nie brak. Dlatego my

staramy si

o udokumentowanie ka

dego przypadku. Mamy listy z referencjami od

czterdziestu osób, którym pomogli

my. Pana te

poprosimy o krótki opis naszych

liwo

ci - tu spostrzegł,

e troszk

zagalopował. -O ile wyjdziemy z tego

ywi -

dodał.

Ciemno

ci, droga widoczna w postaci ja

niejszej smugi na ziemi. Dobrze,

przy

wieca ksi

ęż

yc. Kolejna stacja. R

ka namacała w kieszeni dno. Ile jeszcze do

Warszawy? To ju

Otwock. Jakub zeskoczył z konia. Zapłacił ostatni

złot

ciorublówk

i oddał tr

. Popatrzył na zegarek. Jeszcze dwie godziny.

Poci

ł łyk spirytusu. Dotkn

ł zegarka i zacz

ł okr

w kółko. Po dziesi

tym

obrocie stał w ogródku jakiego

domu. Pies czuwał. Wyskoczył z ciemno

ci i skoczył

na niego. Jakub machn

ł w powietrzu p

z linki hamulcowej i po chwili psisko

miotało si

jak ryba złapana na w

. Egzorcysta zawirował jak b

k. Pies skoml

leciał w powietrzu jak na karuzeli, potem przestał skomle

. Jakub przełazi przez

ogrodzenie i nios

c psa pod pach

, wszedł na dworzec kolejowy. Zdj

ł z psa p

pomacał go. Pies był nadzwyczajnie tłusty. U

miechn

ł si

oble

nie, ale poło

ył go

na peronie. Trudno. Nie b

dzie przecie

targał ze sob

zabitego psa przez całe

miasto. Psisko otworzyło oczy i zawarczało. Jakub te

zawarczał. Pies spr

ęż

ył si

skoku. Chciał złapa

go za gardło.

- Nawet nie próbuj - powiedział egzorcysta.
Pies spróbował. Jakub kopn

ł go dziurawym gumofilcem w bok i pokazał mu

link

trzyman

w lewej dłoni. Na stacj

wjechał poci

g. Po chwili pies został sam.

Chyba ucieszył go taki obrót sprawy.

Materializacja dobiegała ko

ca. Niespodziewanie kto

od zewn

trz nacisn

klamk

. Drzwi otworzyły si

, a po chwili zatrzasn

ły. Jakub W

drowycz wszedł do

pokoju. Ubrany był w czarn

esesma

kurtk

mundurow

, zszargan

nieprzyzwoito

ci, na nogach miał spodnie od ortalionowego dresu i rozpadaj

ce si

gumofilce z wywini

cholew

, cerowane tu i ówdzie drutem.

- Co jest? - zdenerwował si

, szarpi

c za klamk

Dywan pogryzł go w r

, po czym sczerniał i opadł na podłog

. St

ęż

enie

alkoholu we krwi W

drowycza było zbyt silne. Jakub zrobił krok do przodu i potkn

o materializuj

ce si

na podłodze co

- O karwia! - zakl

ł, wlepiaj

c arabskiemu demonowi kilka kopów kaloszem. -

eby

mi wi

cej nóg nie podstawiał - zapowiedział. Podszedł do grupki skulonej pod

cian

- A wy co? Ocipieli?
- Pan Wedrowycz? - zapytał ostro

nie prezes.

- A kto inny? Wy dzwonili po pomoc lelepat... no tym, tego? Od go

cia ziało

woni

piwa, st

chlizny, dawno niepranych skarpetek i zagonionego konia.

- Hm. Bardzo nam miło. Nie tyle mo

e dzwonili

my, co... Mo

e mógłby nam

pan pomóc?

- A w czym?
Dziewczyna wskazała na widmo
- To? - w głosie W

drowycza odbiło si

rozczarowanie i mia

żą

ca pogarda. -

I wy nie mo

ecie tego załatwi

- Gdyby pan mógł pomóc... - nie

miało wtr

cił gospodarz.

- Ty tu szef?

- Nie wła

ciciel.

- Pół litra si

znajdzie?

- Tak.
Jakub podszedł do d

ina. Kopn

ł go raz jeszcze. Kalosz zadymił.

- Swojego czasu kumpel poprosił mnie o pomoc w załatwieniu czego

takiego,

co mu si

zagnie

dziło w bimbrowni - powiedział i wyci

ł z kieszeni flaszk

reszt

spirytusu. - Oczywi

cie przyjechałem do niego. Mo

na prosi

zapalniczk

Dzi

kuj

. A wi

c wle

my do piwnicy i pojawiło si

takie sukinsy

stwo. Wypisz

wymaluj takie jak to - polał stwora spirytusem. - Łaziło i łaziło, a potem ja podpaliłem
go zapalniczk

o tak.

Przypalił demona. Rozległ si

skowyt, a po chwili na podłodze została tylko

kupka popiołu. Dywan zalepiaj

cy okna i drzwi opadł na ziemi

ycie opu

ciło go

całkowicie. Egzorcy

ci zebrali sprz

t i natychmiast zwiali. Drzwi na dole trzasn

ły.

- Partacze - rzucił za nimi Jakub. - Cholera, co za ciemnota.

eby nie

wiedzie

e ektoplazma si

pali. Moje pół litra?

Paweł mechanicznym krokiem podszedł do barku i podał mu litrow

butelk

Johny Walkera. Jakub popatrzył nieufnie na

ółt

zawarto

ść

- Musi co kiepsko destylowana - zauwa

ył.

- Ile si

nale

y? - wła

ciciel wyj

ł z kieszeni portfel.

- Czterdzie

ci rubli złotem. Jazda konno za cara była droga. Gospodarzowi

wypowied

wydała si

nie na temat, ale nie skomentował.

- Co si

stało z tym duchem u pa

skiego przyjaciela?

zachajcował,

ale

niego

zaj

ła

cysterna

osiemd

iesi

cioprocentowym bimbrem. Nu i chałupa wyleciała w powietrze. A jak by

jeszcze kiedy

potrzebował egzorcysty - pu

cił oko do dziewczyny, która wyjrzała ze

ciany i przygl

dała mu si

z wyra

nym obrzydzeniem. - To sprowad

sobie

fachowca. Tyle si

tych hoszteplerów namno

yło...