background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

131 

Jacek Izydorczyk 

Japo

ń

ski kodeks karny 

I. Nowoczesny system prawa karnego w Japonii nie ma zbyt długiej histo-

rii. Dopiero po „otwarciu na 

ś

wiat” (tzw. restauracja Meiji), Japonia przyst

ą

pi-

ła do gruntownej przebudowy swojego ustroju oraz systemu prawa

1

Po restauracji Meiji pocz

ą

tkowo na prawo japo

ń

skie (nie tylko prawo kar-

ne)  bardzo  silny  wpływ  wywierało  prawo francuskie. W  1880  r.  przyj

ę

to  ko-

deks karny i kodeks post

ę

powania karnego, niemal

Ŝ

e repliki kodeksów kar-

nych francuskich

2

. Jednak

Ŝ

e ju

Ŝ

 wkrótce na prawo japo

ń

skie zacz

ą

ł wywie-

ra

ć

  ogromny  wpływ  system  prawa  pruskiego  (niemieckiego).  W  niedługim 

wi

ę

c  czasie  przyj

ę

to  nowy  kodeks  post

ę

powania  karnego  (w  1890  r.)  oraz 

nowy  kodeks  karny  (w  1907  r.),  oba  według  wzorców  pruskich  (niemiec-
kich)

3

.  Co  ciekawe,  ju

Ŝ

  w  roku  1922  przyj

ę

to  kolejny  kodeks  post

ę

powania 

karnego, tak

Ŝ

e oparty na prawie niemieckim

4

. Obecnie obowi

ą

zuj

ą

cy kodeks 

                                       

1

  W  dziejach  Japonii  rozró

Ŝ

nia  si

ę

  nast

ę

puj

ą

ce  okresy:  Okres  J

ō

mon  (XII  tysi

ą

clecie  p.n.e.  – 

ok. 300 r. p.n.e.); Okres Yayoi (IV w. p.n.e. – III w.); Okres Kofun (III–VIII w.); Okres Yamato 
(V–VIII w.); Okres Nara (710–794); Okres Heian (od nazwy kolejnej stolicy, obecnego Kioto, 
koniec  794–1192);  Okres  Kamakura  (1192–1338);  Okres  Muromachi  (od  nazwy  dzielnicy 
Kioto, 1338–1573); Okres Azuchi–Momoyama (1573–1603); Okres Tokugawa (inaczej Edo – 
nazwa pochodzi od stolicy, w której rezydowali sh

ō

gunowie z rodu Tokugawa, obecnie Tokio, 

XVII–XIX w.); Okres Meiji (1868–1912; w 1868 w rezultacie przewrotu cesarz odzyskał pełni

ę

 

władzy  i  jest  to  pocz

ą

tek  najnowszej  historii  Japonii;  Meiji  –  imi

ę

  po

ś

miertne  panuj

ą

cego 

wówczas  cesarza  Mutsuhito).  Po 

ś

mierci  cesarza  Mutsuhito  na  tronie  zasiadł  Yoshihito 

(Okres Taish

ō

, 1912–1926). Japonia była ju

Ŝ

 wtedy silnym pa

ń

stwem kapitalistycznym, rz

ą

-

dzonym  przez  partie  polityczne,  biurokracj

ę

  (Monbatsu),  kr

ę

gi  wielkiej  finansjery  (Zaibatsu

i „kliki” wojskowe (Gunbatsu). Nast

ę

pny był Okres Sh

ō

wa (po

ś

miertne imi

ę

 cesarza Hirohito, 

1926–1989). W  1989  na  tron  wst

ą

pił  aktualnie  panuj

ą

cy  cesarz  Akihito  i  ten  okres  zwie  si

ę

 

Heisei  [zob.  S.  N.  E i s e n s t a d t,  Japanese  civilization  –  a  comparative  view,  Chicago–
London 1996, s. 163–174; A. K o

ś ć

, Filozoficzne podstawy prawa japo

ń

skiego w perspekty-

wie  historycznej,  Lublin  2001,  s.  77;  L.  L e s z c z y

ń

s k i,  Gyoseishido  w  japo

ń

skiej  kulturze 

prawnej,  Lublin  1996,  s.  10;  R.  H.  P.  M a s o n,  J.  G.  C a i g e r,  A  history  of  Japan  (revised 
edition), Tokyo–Rutland–Singapore 1997; E. P a ł a s z - R u t k o w s k a, K. S t a r e c k a, Japo-
nia – historia pa

ń

stw 

ś

wiata XX wieku, Warszawa 2004, s. 17–26; E. O. R e i s c h a u e r, Ja-

pan – the story of a nation (fourth edition), Boston–Rutland–Tokyo 1990; J. T u b i e l e w i c z, 
Historia  Japonii, Wrocław  1984;  P.  V a r l e y,  Kultura  japo

ń

ska,  Kraków  2006,  s.  1  i  n.].  Po-

nadto zob. Nowa Encyklopedia Powszechna PWN, Warszawa 1997. 

2

  H i r o s h i  O d a,  Japanese  law  (2nd  ed.),  Oxford  1999,  s.  62.  Zob.  tak

Ŝ

e  J.  I z y d o r c z y k, 

Japo

ń

ski kodeks post

ę

powania karnego, Prok. i Pr. 2007, nr 4, s. 105–120. 

3

  S h i g e m i t s u   D a n d o, The criminal law of Japan – the general part, Littleton 1997, s. XIII; 

H i r o s h i O d a, Japanese law, London–Dublin–Edinburgh 1992, s. 27. 

4

 Zob. S h i g e m i t s u   D a n d o, Japanese criminal procedure, New York 1965, s. 16. 

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
132 

post

ę

powania karnego pochodzi z roku 1948

5

, za

ś

 kodeksu karnego po woj-

nie nie zmieniano – wci

ąŜ

 wi

ę

c obowi

ą

zuje kodeks z 1907 r. 

II.  Przechodz

ą

c  do  omawiania  kodeksu  karnego  (Keih

ō

),  aktualnie  obo-

wi

ą

zuj

ą

cego w Japonii, nale

Ŝ

y przypomnie

ć

Ŝ

e dawny kodeks karny z roku 

1880 (Great Council of State Decree No. 36 of 1880) był oparty na projekcie 
francuskiego  eksperta  Emile  Gustave  Émile  Boissonade  de  Fontarabie 
z Uniwersytetu Paryskiego, który przybył do Japonii w 1873 r. na zaprosze-
nie władz japo

ń

skich

6

. To wła

ś

nie w tamtym kodeksie karnym wprowadzono 

po raz pierwszy w historii japo

ń

skiego prawa karnego zasad

ę

 nullum crimen, 

nulla poena sine lege. Poza tym w kodeksie karnym z 1880 r. wprowadzono 
zasad

ę

 równo

ś

ci wobec prawa (była to tak

Ŝ

e wielka nowo

ść

), jak i zało

Ŝ

enie, 

Ŝ

e wina ma charakter indywidualny

7

W  czasach  Tokugawa  (przed  restauracj

ą

  Meiji)  dominowała  bowiem 

w pełni konfucja

ń

ska filozofia – i dotyczyło to tak

Ŝ

e prawa karnego material-

nego (jak i procesu karnego). Przede wszystkim to rz

ą

d miał uczy

ć

 obywateli 

co jest moralne, a stosowanie prawa było rzecz

ą

 drugorz

ę

dn

ą

. Przykładowo, 

tzw.  Kodeks  Stu  Artykułów  (O–Sadamegaki  Hyakkaj

ō

)  z  1742  r.  był 

w zasadzie  jedynie  form

ą

  instrukcji  dla  urz

ę

dników,  któr

ą

  zreszt

ą

  trzymano 

w tajemnicy  przed  poddanymi  (to  nie  byli  wówczas  obywatele).  Oczywi

ś

cie 

ówcze

ś

ni poddani wiedzieli mniej wi

ę

cej za co mog

ą

 zosta

ć

 ukarani, jednak 

w  praktyce  własnej  wolno

ś

ci  i  własnego 

Ŝ

ycia  pewni  by

ć

  nie  mogli. 

W ówczesnej  Japonii  uwa

Ŝ

ano, 

Ŝ

e  przest

ę

pstwa  i  kary  nale

Ŝ

y  utrzymywa

ć

 

                                       

5

 Law No. 131, 1948 (ze zmianami). 

6

 Wcze

ś

niej  (w  roku  1872)  do  Japonii  przybył  Georges  Bousquet,  który  został  doradc

ą

  praw-

nym rz

ą

du japo

ń

skiego. Przebywał w Japonii przez cztery lata, kształc

ą

c japo

ń

skich prawni-

ków w zało

Ŝ

onej za jego rad

ą

 szkole prawa francuskiego przy japo

ń

skim ministerstwie spra-

wiedliwo

ś

ci (zob. A. K o

ś ć

, Filozoficzne podstawy prawa japo

ń

skiego w perspektywie histo-

rycznej, Lublin 2001, s. 79). 

7

  Kodeks  karny  (Revised  Penal  Code,  Kaisei  Keih

ō

),  Law  No.  45,  1907  oraz  prawo  peniten-

cjarne (Prison Law, Kangoku h

ō

), Law No. 28 – weszły w 

Ŝ

ycie w dniu 1 pa

ź

dziernika 1908 r. 

[zob. A. T a y l o r   v o n   M e h r e n (ed.), Law in Japan – the legal order in a changing society, 
Tokyo 1964, s. 15–17]. Przy okazji warto w tym miejscu wskaza

ć

, i

Ŝ

 nie tylko recepcja euro-

pejskiego prawa karnego budziła kontrowersje w Japonii. Dotyczyło to tak

Ŝ

e prawa cywilne-

go, wokół którego powstał spór pomi

ę

dzy prawnikami a politykami japo

ń

skimi co do przydat-

no

ś

ci  takich  zapisów  w  Japonii. W  konsekwencji  opó

ź

niono  wej

ś

cie  w 

Ŝ

ycie  kodeksu  cywil-

nego (opartego głównie na kodeksie francuskim oraz w pewnym zakresie kodeksie niemiec-
kim)  do  roku  1898.  Stawiano  mu  bowiem  zarzut  nieuwzgl

ę

dniania  tradycyjnych  zwyczajów 

oraz  moralno

ś

ci  Japo

ń

czyków.  Istniały  obawy, 

Ŝ

e  ten  kodeks  mo

Ŝ

e  „zniszczy

ć

  lojalno

ść

  do 

cesarza oraz szacunek dla rodziców”. Jednak

Ŝ

e, jak si

ę

 wskazuje, E. Boissonade (który tak-

Ŝ

e  przygotowywał  prawo  cywilne),  tworz

ą

c  nowoczesne  kodeksy  dla  Japonii,  uznawał  je  za 

uciele

ś

nienie  idei  prawa  naturalnego.  Uwa

Ŝ

ał  on, 

Ŝ

e  system  prawa  pozytywnego  powinien 

by

ć

  uciele

ś

nieniem  (odbiciem)  prawa  naturalnego,  które  jest  uniwersaln

ą

  ide

ą

  rodzaju  ludz-

kiego i mo

Ŝ

e by

ć

 odkryte przez ludzki rozum. Je

Ŝ

eli za

ś

 istnieje niezgodno

ść

 pomi

ę

dzy pra-

wami pozytywnym a  naturalnym, to pierwsze  nie  jest 

Ŝ

adnym prawem, lecz korupcj

ą

 prawa 

(zob. A. K o

ś ć

, Filozoficzne..., s. 82). 

background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

133 

w tajemnicy  (a  raczej  relacje  mi

ę

dzy  przest

ę

pstwem  a  kar

ą

),  bowiem  kary 

były wymierzane według pozycji społecznej sprawcy

8

.  

Jak ju

Ŝ

  wcze

ś

niej  wspomniano stary  kodeks karny  (Code  of Criminal  In-

struction) oparty został na francuskim Code d’Instruction Criminelle. Jednak 
z  czasem  uznano  model  francuski  za  zbyt  skomplikowany  oraz  zarzucano 
mu, 

Ŝ

e  dawał  za  mało  swobody  s

ę

dziemu  przy  rozstrzyganiu  sprawy. 

W zwi

ą

zku z tym prace nad zmianami rozpocz

ę

to ju

Ŝ

 w 1886 r. Wspomniano 

tak

Ŝ

e, i

Ŝ

 postanowiono oprze

ć

 si

ę

 na prawie niemieckim

9

. W efekcie przyj

ę

to 

nowy kodeks karny w 1907 r. Warto wskaza

ć

Ŝ

e poprzedni kodeks miał a

Ŝ

 

430  artykuły,  ten  za

ś

  zaledwie  264;  poza  tym  dawał  –  do  czego  d

ąŜ

ono  – 

wi

ę

ksz

ą

  swobod

ę

  dla  s

ę

dziów  w  karaniu.  Co  ciekawe,  w  nowym  kodeksie 

karnym zniesiono regulacj

ę

 zasady nullum crimen sine lege, bowiem wska-

zywano, 

Ŝ

e  została  ona  zabezpieczona  w  konstytucji  Meiji  (w artykule  23). 

Jednak  –  co  charakterystyczne  –  niektórzy  uwa

Ŝ

ali  przy  tym  t

ę

  zasad

ę

  za 

„bur

Ŝ

uazyjny relikt”

10

Po zako

ń

czeniu Drugiej Wojny 

Ś

wiatowej władze alianckie uznały, 

Ŝ

e nie 

ma  w  zasadzie  potrzeby  uchwalania  nowego  kodeksu  karnego,  tak  jak 
w przypadku  kodeksu  post

ę

powania  karnego  oraz  innych  ustaw.  Kolejny 

wi

ę

c  raz  potwierdziła  si

ę

  zasada, 

Ŝ

e  najbardziej  wra

Ŝ

liwe  na  zmiany  poli-

tyczne jest prawo procesowe, a zwłaszcza procedura karna.  

Oczywi

ś

cie,  w  zwi

ą

zku  z  przyj

ę

ciem  nowej  konstytucji  musiano  znoweli-

zowa

ć

  w  pewnym  zakresie  tak

Ŝ

e  kodeks  karny

11

,  i  tak:  skre

ś

lono  jego  roz-

dział  I,  w  którym  normowano  przest

ę

pstwa  przeciwko  rodzinie  cesarskiej

12

oraz zdepenalizowano cudzołóstwo, za które karano tylko kobiety

13

.  

                                       

8

  Zob.  A.  K o

ś ć

,  Filozoficzne...,  s.  75  oraz  s.  80;  C.  S.  L a n d i s,  Human  rights  violations  in 

Japan  – a contemporary survey, Detroit College of  Law  – Journal of International Law and 
Practice,  No.  53,  Spring  1996,  s.  70–72;  C.  S t e e n s t r u p,  A  history  of  law  in  Japan  until 
1868,  Leiden–New  York–Kobenhavn–Koeln  1991,  s.  150–154.  Zob.  ponadto  D.  V.  B o t s -
m a n,  Punishment  and  power  in  the  making  of  modern  Japan,  Princeton  University  Press 
2005. 

9

  Zob. H i r o s h i O d a, Japanese law (2nd ed.), Oxford 1999, s. 62; S h i g e m i t s u   D a n d o, 

The criminal..., s. 33–37. 

10

 A.  T a y l o r   v o n   M e h r e n  (ed.),  Law  in  Japan  –  the  legal  order  in  a  changing  society, 

Tokyo 1964, s. 17–21; A t s u s h i   N a g a s h i m a, The accused and society: the administra-
tion  of  criminal  justice  in  Japan,  (w:)  Law  in  Japan  –  the  legal  order  in  a  changing  society 
(edited  by  Arthur  Taylor  von  Mehren),  Tokyo  1964,  s.  297–323.  Zob.  ponadto  L.  L e s z -
c z y

ń

s k i, Gyoseishido w japo

ń

skiej kulturze prawnej, Lublin 1996, s. 73 i n. 

11

 Zob.  S h i g e m i t s u   D a n d o,  The  criminal...,  s.  XIII–XIV;  H i r o s h i  O d a,  Japanese..., 

s. 420. 

12

 M i n o r u   Y o k o y a m a,  Criminalization  under  conservative  public  opinion  in  Japan,  Koku-

gakuin – Journal of Law and Politics 2007, Vol. 44, No. 4, s. 336. 

13

 Zob.  A.  D i d r i c k   C a s t b e r g,  Prosecutorial  independence  in  Japan,  UCLA  Pacific  Basin 

Law Journal, Fall 1997, s. 5; M i n o r u   Y o k o y a m a, Analysis of prostitution in Japan, In-
ternational Journal of Comparative and Applied Criminal Justice, Spring 1995, Vol. 19, No. 1, 
s. 47–60; M i n o r u   Y o k o y a m a, Criminalization..., s. 338–293. 

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
134 

Warto te

Ŝ

 tutaj wskaza

ć

Ŝ

e w połowie lat 50. ubiegłego wieku w minister-

stwie  sprawiedliwo

ś

ci  rozpocz

ę

to  tak

Ŝ

e  prace  nad  nowym  kodeksem  kar-

nym.  W  1974  r.  wst

ę

pny  projekt  został  zaaprobowany  przez  tzw.  Komisj

ę

 

Legislacyjno-Doradcz

ą

  (Legislative  Advisory  Council).  Jednak

Ŝ

e  projekt  no-

wego kodeksu karnego spotkał si

ę

 z gwałtown

ą

 krytyk

ą

 nauki i adwokatury. 

Był on bowiem jakby nawrotem do stanu sprzed wojny. Ostatecznie w roku 
1981  ministerstwo  sprawiedliwo

ś

ci  wycofało  si

ę

  z  projektu,  jak  i  zmian  do 

kodeksu  obowi

ą

zuj

ą

cego.  Oczywi

ś

cie  pewne  nowelizacje  miały  miejsce 

w ostatnich  latach  (przykładowo  dopiero  w  1996  r.  zdepenalizowano  wspo-
mniane ju

Ŝ

 wcze

ś

niej ojcobójstwo, który to czyn jest szczególnie odra

Ŝ

aj

ą

cy 

w  filozofii  konfucja

ń

skiej

14

,  cho

ć

  japo

ń

ski  s

ą

d  najwy

Ŝ

szy  ju

Ŝ

  w   1973  r. 

stwierdził, i

Ŝ

 przepis art. 200 kodeksu karnego jest niekonstytucyjny z uwagi, 

i

Ŝ

 nie respektuje konstytucyjnej zasady równo

ś

ci wobec prawa; stanowił on, 

i

Ŝ

  za  zabójstwo  wst

ę

pnego  grozi  bezwzgl

ę

dna  kara 

ś

mierci  albo  do

Ŝ

ywot-

niego pozbawienia wolno

ś

ci

15

). Ponadto – co ciekawe – w tym samym 1996 

r.  napisano  kodeks  od  nowa  współczesn

ą

  japo

ń

szczyzn

ą

.  Poprzednio  ko-

deks bowiem był napisany j

ę

zykiem archaicznym literackim

16

. Jest to z pew-

no

ś

ci

ą

  ewenement,  niespotykany  w  krajach  zachodnich,  gdzie  nowelizacja 

nie  dotyczyła  kwestii  merytorycznych,  a  jedynie  j

ę

zykowych  i  to  całego  ko-

deksu (!). Było to jednak o tyle wa

Ŝ

ne posuni

ę

cie, 

Ŝ

e przeci

ę

tny Japo

ń

czyk 

po prostu nie rozumiał dawnego j

ę

zyka prawnego.  

 
III.  Je

Ŝ

eli  chodzi  o  systematyk

ę

  aktualnie  obowi

ą

zuj

ą

cego  kodeksu  kar-

nego (Keih

ō

Law No. 45 of 1907), to składa si

ę

 on z dwóch ksi

ą

g: ogólnej 

oraz szczególnej (nosz

ą

cej tytuł „Przest

ę

pstwa”).  

Ksi

ę

ga  Pierwsza  liczy  XIII  rozdziałów,  s

ą

  one  nast

ę

puj

ą

ce:  Rozdział  I. 

Stosowanie  prawa;  Rozdział  II.  Kary

17

;  Rozdział  III.  Wymierzanie kar  termi-

nowych  (w  miesi

ą

cach  i  latach);  Rozdział  IV.  Warunkowe  zawieszenie  wy-

konania  kary;  Rozdział  V.  Parol  (Karishutsugoku)

18

;  Rozdział  VI.  Przedaw-

nienie (Jiko); Rozdział VII. Odst

ą

pienie od kary (Hanzai No Fuseiritsu Oyobi 

Kei  No  Genmen);  Rozdział  VIII.  Usiłowanie  (Misuizai);  Rozdział  IX.  Powrót 

                                       

14

 M i n o r u   Y o k o y a m a, Criminalization..., s. 334–333 (5–6) oraz s. 305 (34). 

15

 Por.  A.  K o

ś ć

,  Filozoficzne...,  s.  110–111;  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Criminalization..., 

s. 334–333 (5–6). 

16

 Zob. S h i g e m i t s u   D a n d o, The criminal..., s. 288–299; R y u u i c h i   H i r a n o, The draft 

of the revised Penal Code: A general critique, Law in Japan (An Annual), Japanese Ameri-
can  Society  of  Legal  Studies  1973,  Vol.  6,  s.  49–64;  H i r o s h i  O d a,  Japanese...,  s. 413–
416.  

17

 Zob. V. L e e   H a m i l t o n, J. S a n d e r s, Everyday justice – responsibility and the individual 

in Japan and the United States, Yale University Press 1992, s. 135–156. 

18

 Odno

ś

nie probacji zob. m.in. E. H. J o h n s o n, Japanese corrections – managing convicted 

offenders in an orderly society, Southern Illinois University 1996, s. 225–259. 

background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

135 

do  przest

ę

pstwa  (Heigozai)

19

;  Rozdział  X.  Recydywa  penitencjarna  (Ru-

ihan)

20

;  Rozdział  XI.  Współsprawstwo  (Kyohan);  Rozdział  XII.  Łagodzenie 

kar  (Shakuryuo-Genkei)

21

;  oraz  Rozdział  XIII.  Obostrzenie  kary  (Kagen–

Rei)

22

.  

Ksi

ę

ga  Druga  kodeksu  karnego  pt.  „Przest

ę

pstwa”  składa  si

ę

  z  40  roz-

działów kolejno reguluj

ą

cych: Rozdział I. – skre

ś

lony; Rozdział II. Przest

ę

p-

stwa  dotycz

ą

ce  wojny  domowej  (Nairan  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  Rozdział  III. 

Przest

ę

pstwa  dotycz

ą

ce  wojny;  Rozdział  IV.  Przest

ę

pstwa  dotycz

ą

ce  sto-

sunków mi

ę

dzynarodowych  (Kokko  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  Rozdział  V.  Prze-

st

ę

pstwa  przeciwko  kompetentnej  władzy  (Komu  No  Shikko  Wo  Bogaisuru 

Tsumi);  Rozdział  VI.  Przest

ę

pstwo  ucieczki  (Toso  No  Tsumi);  Rozdział  VII. 

Poplecznictwo  oraz  matactwo  (Hannin  Zotoku  Oyobi  Shoko  Inmetsu  No 
Tsumi
);  Rozdział  VIII.  Zamieszki  (Sojo  No  Tsumi);  Rozdział  IX.  Podpalenie 
(Hoka  Oyobi  Shikka  No  Tsumi);  Rozdział  X.  Przest

ę

pstwa  sprowadzenia 

powodzi  (Issui  Oyobi  Suiri  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  Rozdział  XI.  Przest

ę

pstwa 

w ruchu  (Orai  Wo  Bogai–Suru  Tsumi);  Rozdział  XII.  Wtargni

ę

cie  na  cudzy 

teren (Jukyo Wa Okasu Tsumi); Rozdział XIII. Naruszenie tajemnicy (Himitsu 
Wo Okasu Tsumi
); Rozdział XIV. Przest

ę

pstwa zwi

ą

zane z opium oraz tyto-

niem  (Ahen–Tabako  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  Rozdział  XV.  Zanieczyszczenie 
wody (Inryosui Ni Kan–Suru Tsumi)

23

; Rozdział XVI. Fałszowanie pieni

ę

dzy 

(Tsuka–Gizo No Tsumi); Rozdział XVII. Fałszowanie dokumentów (Bunsho–
Gizo  No  Tsumi
);  Rozdział  XVIII.  Fałszowanie  papierów  warto

ś

ciowych  (Yu-

kashoken–Gizo No Tsumi); Rozdział XIX. Fałszowanie piecz

ę

ci (Insho–Gizo 

No  Tsumi);  Rozdział  XX.  Krzywoprzysi

ę

stwo  (Gisho  No  Tsumi);  Rozdział 

XXI.  Fałszywe  oskar

Ŝ

enie  (Fukoku  No  Tsumi);  Rozdział  XXII.  Obscenicz-

no

ść

,  zgwałcenie,  bigamia  (Waisetsu,  Kanin  No  Oyobi  Jukon  No  Tsumi); 

Rozdział  XXIII.  Hazard  (Tobaku  Oyobi  Tomikuji  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  Roz-
dział XXIV. Miejsca kultu i cmentarze (Reihaisho Oyobi Funbo Ni Kan–Suru 

                                       

19

 Zob. A. D i d r i c k   C a s t b e r g, Japanese criminal justice, New York 1990, s. 111–112. 

20

 Zob.  R.  Y.  T h o r n t o n,  K a t s u y a   E n d o,  Preventing  crime  in  America  and  Japan  – 

a comparative study, New York 1992, s. 148–149. 

21

 Zgodnie z przepisem art. 67 kodeksu karnego s

ą

d mo

Ŝ

e łagodzi

ć

 kar

ę

: po pierwsze z uwagi 

na przyczyny prawne oraz po wtóre z uwagi na okoliczno

ś

ci sprawy. Tak wi

ę

c w przypadku 

zagro

Ŝ

enia kar

ą

 do

Ŝ

ywotniego pozbawienia wolno

ś

ci s

ą

d mo

Ŝ

e zredukowa

ć

 wyrok do trzech 

i pół roku pozbawienia wolno

ś

ci, nast

ę

pnie na podstawie artykułu 25 k.k. ma mo

Ŝ

liwo

ść

 za-

wieszenia  wykonania  takiej  kary  [zob.  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Criminalization...,  s.  334–
333 (5–6) oraz s. 305 (34)]. 

22

 R y u i c h i   H i r a n o, The accused and society: some aspects of Japanese criminal law, (w:) 

Law  in  Japan  –  the  legal  order  in  a  changing  society  (edited  by  A.  T a y l o r   v o n   M e -
h r e n), Tokyo 1964, s. 274–296; R. H. M i t c h e l l, Political bribery in Japan, Honolulu 1996, 
s. 26–27; H i r o s h i O d a, Japanese..., s. 415. 

23

 Zob.  m.in.  R y u i c h i   H i r a n o,  Penal  law  protection  of  the  natural  environment  in  Japan, 

Law  in  Japan  (An  Annual)  Japanese  American  Society  of  Legal  Studies  1980,  Vol.  13, 
s. 129–136. 

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
136 

Tsumi); Rozdział XXV. Przekupstwo (Tokushoku No Tsumi); Rozdzial XXVI. 
Zabójstwo (Satsujin No Tsumi)

24

; Rozdział XXVII. Uszkodzenie ciała (Shogai 

No  Tsumi);  Rozdział  XXVIII.  Nieumy

ś

lne  uszkodzenie  ciała  (Kashitsu–

Shogai No Tsumi); Rozdział XXIX. Aborcja (Datai No Tsumi); Rozdział XXX. 
Porzucenie osoby zale

Ŝ

nej (Iki No Tsumi); Rozdział XXXI. Pozbawienie wol-

no

ś

ci (Taiho Oyobi Kankin No Tsumi); Rozdział XXXII. Zastraszanie (Kyoha-

ku  No  Tsumi);  Rozdział  XXXIII.  Porwanie  (Ryakushu  Oyobi  Yukai  No  Tsu-
mi
); Rozdział XXXIV. Przest

ę

pstwa przeciwko czci (Meiyo Ni Taisuru Tsumi); 

Rozdział XXXV. Przest

ę

pstwa przeciw zaufaniu i biznesowi (Shinyo Oyobi Ni 

Taisuru  Tsumi);  Rozdział  XXXVI.  Kradzie

Ŝ

  i  rozbój  (Setto  Oyobi  Goto  No 

Tsumi);  Rozdział  XXXVII.  Oszustwo  i  szanta

Ŝ

  (Sagi  Oyobi  Kyokatsu  No 

Tsumi);  Rozdział  XXXVIII.  Przywłaszczenie  (Oryo  No  Tsumi);  Rozdział 
XXXIX.  Paserstwo  (Zobutsu  Ni  Kan–Suru  Tsumi);  oraz  Rozdział  XL.  Znisz-
czenie lub ukrywanie dokumentów (Kiki Oyobi Intoku No Tsumi)

25

 
IV.  Aktualnie  obowi

ą

zuj

ą

ce  japo

ń

skie  prawo  karne  materialne  (przede 

wszystkim kodeks karny) oparte jest wi

ę

c na prawie niemieckim. Jednak, co 

ciekawe,  wspomniana  zasada  nulla  poena  sine  lege  jest  modyfikowana 
przez  prawo  precedensów.  Prawo  japo

ń

skie  nie  ró

Ŝ

nicuje  przy  tym  wykro-

cze

ń

 i przest

ę

pstw, ale okre

ś

la tzw. czyny drobne, które de facto odpowiada-

j

ą

  naszym  wykroczeniom  –  Keihanzaih

ō

  (Minor  Offences  Law  No.  39, 

1948)

26

.  

Interesuj

ą

cym  jest, 

Ŝ

e  granic

ą

  odpowiedzialno

ś

ci  karnej  w  Japonii  jest 

20 lat (poni

Ŝ

ej lat 14 sprawca nie odpowiada w ogóle). Nieletni sprawcy od-

powiadaj

ą

  przed  s

ą

dami  rodzinnymi

27

.  Regulacja  dotycz

ą

ca  granicy  odpo-

                                       

24

 W prawie japo

ń

skim nie wyst

ę

puje rozró

Ŝ

nienie pomi

ę

dzy morderstwem a zabójstwem (zob. 

J.  M.  R a m s e y e r,  M i n o r u   N a k a z a t o,  Japanese  law  –  an  economic  approach,  The 
University of Chicago Press 1999, s. 152–165). 

25

 Zob.  m.in.:  L. W.  B e e r,  Defamation,  privacy,  and  freedom  of  expression  in  Japan,  Law  in 

Japan (An Annual), Japanese American Society of Legal Studies 1972, Vol. 5, s. 192–208; 
S h i g e m i t s u   D a n d o, The criminal..., s. 19–31;  H i d e o   F u j i k i, Property and criminal 
law, Law in Japan (An Annual), Japanese American Society of Legal Studies 1968, Vol. 2, 
s. 120–139;  Y o s h i r o o   H i r a m a t s u,  History  of  penal  institutions:  Japan,  Law  in  Japan 
(An  Annual),  Japanese  American  Society  of  Legal  Studies  1973,  Vol.  6,  s.  1–48;  A k i r a  
M i k a z u k i, A comparative study of judicial systems, Law in Japan (An Annual), Japanese 
American Society of Legal Studies 1969, Vol. 3, s. 1–42; A t s u s h i   N a g a s h i m a, Partial 
revision  of  the  penal  code  in  regard  to  kidnapping  for  ransom,  Law  in  Japan  (An  Annual), 
Japanese American Society of Legal Studies 1967, Vol. 1, s. 155–165. 

26

 A.  D i d r i c k   C a s t b e r g,  Prosecutorial  independence  in  Japan,  UCLA  Pacific  Basin  Law 

Journal, Fall 1997. Ponadto zob. J. I z y d o r c z y k, The rule of legalism (mandatory prosecu-
tion) in Polish criminal law, Hosei Kenkyu – Journal of Law and Politics, Kyushu University, 
March 2007, Vol. 73, No 4, s. 876–853. 

27

 Ustrój s

ą

dów rodzinnych reguluje: Law No. 168, 1948 (zob. T o k i k a z u   K o n i s h i, On the 

concept  of  the  pre–delinquent  juvenile  in  Japan:  its  construction  and  the  impact,  Waseda 

background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

137 

wiedzialno

ś

ci karnej dla nieletnich jest o tyle ciekawa, 

Ŝ

e przez ustalenie tak 

wysokiego  pułapu  (20  lat)  wiele  czynów  jest  uznawanych  nie  za  przest

ę

p-

stwa, ale tylko za czyny karalne. Oczywi

ś

cie musi mie

ć

 to ogromne znacze-

nie dla wszelkiego rodzaju oficjalnych statystyk, bowiem – jak wiadomo – na 
całym 

ś

wiecie sprawcami przest

ę

pstw s

ą

 głównie młodzi m

ęŜ

czy

ź

ni.  

Kodeks  karny  przewiduje  nast

ę

puj

ą

ce  kary  kryminalne  (art.  9):  kara 

ś

mierci, kara do

Ŝ

ywotniego pozbawienia wolno

ś

ci, kara pozbawienia wolno-

ś

ci  z  obowi

ą

zkiem  pracy,  kara  pozbawienia  wolno

ś

ci  bez  obowi

ą

zku  pracy 

oraz  grzywna.  Kara  pozbawienia  wolno

ś

ci  orzekana  jest  w  wymiarze  do  lat 

dwudziestu.  Co  si

ę

  za

ś

  tyczy  kary  głównej,  to  grozi  ona  za  14  przest

ę

pstw 

i jest  obecnie  orzekana  w  około  pi

ę

ciu  procesach  w  skali  roku

28

  (jest  ona 

wymierzana za zabójstwa

29

).  

Je

Ŝ

eli chodzi o problem kary 

ś

mierci, to tak

Ŝ

e w Japonii s

ą

 silne głosy za 

jej zniesieniem. Aktualnie na egzekucj

ę

 oczekuje około stu skazanych. Sto-

sowanie  kary 

ś

mierci  w  Japonii  wzbudza  tak

Ŝ

e  kontrowersje  zagranic

ą

,  co 

jest  spowodowane  realiami  japo

ń

skiego  systemu  penitencjarnego,  jak 

i samym  procedowaniem  wobec  osób  skazanych  na  kar

ę

  zasadnicz

ą

  – 

zwłaszcza utrzymywaniem w bezwzgl

ę

dnej tajemnicy terminu egzekucji

30

.  

                                                                                               

Bulletin  of  Comparative  Law  2005,  Vol.  25,  s.  1–18;  H i r o s h i  O d a,  Japanese...,  s.  416–
419). 

28

 Nie mo

Ŝ

na orzec kary 

ś

mierci wobec osoby, która nie uko

ń

czyła lat osiemnastu. Zob. World 

Factbook Of Criminal Justice Systems – Japan (Tadashi Moriyama, Takushoku University), 
dokument  elektroniczny  dost

ę

pny  na  stronie  internetowej  Departamentu  Sprawiedliwo

ś

ci 

Stanów  Zjednoczonych  (http://www.ojp.usdoj.gov).  Zob.  ponadto  S h i g e m i t s u   D a n d o, 
The criminal..., s. 285–314; H i r o s h i O d a, Japanese..., s. 420.  

29

 H a r u o   A b e,  The  accused  and  society:  therapeutic  and  preventive  aspects  of  criminal 

justice  in  Japan,  (w:)  Law  in  Japan  –  the  legal  order  in  a  changing  society  (edited  by 
A. T a y l o r   v o n   M e h r e n), Tokyo 1964, s. 324–363. W okresie Meiji rocznie skazywano 
na 

ś

mier

ć

  około  pi

ęć

set  osób;  za

ś

  w  latach  pi

ęć

dziesi

ą

tych  ubiegłego  wieku  –  około  dwu-

dziestu  pi

ę

ciu.  Jak  wskazano  powy

Ŝ

ej,  obecnie  w  Japonii  kar

ę

 

ś

mierci  orzeka  si

ę

  tylko  za 

zabójstwa. 

30

 W roku  2003  były  stra

Ŝ

nik  wi

ę

zienny,  który  był  obecny  przy  wielu  straceniach,  opublikował 

ksi

ąŜ

k

ę

,  w  której  opisał  –  tajn

ą

  dotychczas  (!)  procedur

ę

  egzekucji  w  Japonii  (T o s h i o  

S a k a m o t o, Shikei wa ikani shikkou sareruka – „Jak si

ę

 wykonuje kar

ę

 

ś

mierci”). Wi

ę

cej – 

w ksi

ąŜ

ce tej – procedur

ę

 egzekucji przedstawiono tak

Ŝ

e w formie rysunkowej (Manga). Wy-

gl

ą

da  to  nast

ę

puj

ą

co:  bez  uprzedniego  ostrze

Ŝ

enia,  rankiem,  do  celi  skaza

ń

ca  przychodzi 

stra

Ŝ

nik wi

ę

zienny i informuje go, aby udał si

ę

 z nim do biura wi

ę

ziennego – po krótkiej chwi-

li wi

ę

zie

ń

 jednak zdaje sobie spraw

ę

Ŝ

e jest prowadzony gdzie indziej. Nast

ę

pnie pojawiaj

ą

 

si

ę

 inni stra

Ŝ

nicy i prowadz

ą

 skaza

ń

ca do pomieszczenia, gdzie oczekuje tzw. „duchowy do-

radca” (np. kapłan Shint

ō

). W tym wła

ś

nie momencie skazaniec rozumie, 

Ŝ

e czeka go wkrót-

ce  egzekucja.  Dodatkowo  zostaje  poinformowany, 

Ŝ

e  ma  prawo  sporz

ą

dzi

ć

  tzw.  list  po

Ŝ

e-

gnalny.  Po  sporz

ą

dzeniu  takiego  listu  skaza

ń

cowi  zawi

ą

zuje  si

ę

  opask

ą

  oczy  oraz  skuwa 

kajdankami (w Japonii – tak

Ŝ

e w celu doprowadzenia na rozpraw

ę

 – oskar

Ŝ

onym dodatkowo 

przywi

ą

zuje  si

ę

  sznurem  od  tyłu  r

ę

ce  do  tułowia  i  drugi  koniec  sznura  jest  trzymany  przez 

jednego  z  funkcjonariuszy).  Nast

ę

pnie  jeden  ze  stra

Ŝ

ników  zakłada  p

ę

tl

ę

  na  szyj

ę

  wi

ęź

nia 

oraz ustawia skaza

ń

ca na zapadni. Na dany sygnał – trzech stra

Ŝ

ników oczekuj

ą

cych w in-

nym  pomieszczeniu  (korytarzu)  naciska  równocze

ś

nie  na  trzy  przyciski  opuszczaj

ą

ce  za-

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
138 

S

ę

dziowie japo

ń

scy maj

ą

 du

Ŝ

o swobody w wymierzaniu kary kryminalnej. 

Przykładowo za zabójstwo grozi kara pozbawienia wolno

ś

ci w wymiarze od 

lat trzech do lat 20, kara do

Ŝ

ywotniego pozbawienia wolno

ś

ci albo te

Ŝ

 kara 

ś

mierci.  W  wypadku  stwierdzenia  szczególnych  okoliczno

ś

ci  s

ą

d  mo

Ŝ

zmniejszy

ć

 wymiar kary o połow

ę

 (kar

ę

 do

Ŝ

ywotniego pozbawienia wolno

ś

ci 

do lat siedmiu z obowi

ą

zkiem pracy), za

ś

 kar

ę

 

ś

mierci zamieni

ć

 na dziesi

ęć

 

lat pozbawienia wolno

ś

ci z obowi

ą

zkiem pracy (art. 68 k.k.)

31

Pomimo prawa do milczenia, zarówno prokuratorzy jak i s

ę

dziowie ocze-

kuj

ą

Ŝ

e  oskar

Ŝ

ony  b

ę

dzie  składał  wyja

ś

nienia,  a  zatem  –  jak  si

ę

  wskazuje 

w Japonii – i łatwiej b

ę

dzie o rehabilitacj

ę

 (Keimuken) sprawcy

32

. Powoduje 

to, 

Ŝ

e ponad 60% oskar

Ŝ

onych o przest

ę

pstwa z kodeksu karnego jest ska-

zywana z warunkowym zawieszeniem wykonania kary; a i z tej liczby dozór 
kuratora  orzeka  si

ę

  w  15%.  Chodzi  głównie  o  to, 

Ŝ

eby  nie  osadza

ć

  skaza-

nych – o ile jest to mo

Ŝ

liwe – w zakładach karnych

33

.  

W tym miejscu nale

Ŝ

y wskaza

ć

Ŝ

e cech

ą

 charakterystyczn

ą

 japo

ń

skiego 

kodeksu  karnego  jest  jego  łagodno

ść

  wobec  przest

ę

pstw  tzw.  moralnych. 

Dotyczy  to  tak

Ŝ

e  (a  raczej  przede  wszystkim)  praktyki  stosowania  prawa. 

Zgodnie z japo

ń

skim prawem nie jest karalny homoseksualizm, kazirodztwo, 

oraz sodomia, za

ś

 cudzołóstwo kobiet – jak ju

Ŝ

 wskazano – zdepenalizowa-

no po wojnie. Wprawdzie bigamia jest karalna, ale w praktyce nie jest 

ś

ciga-

na

34

.  Co  si

ę

  za

ś

  tyczy  prostytucji  to  jest  oddzielna  ustawa  o  zapobieganiu 

prostytucji (the Prostitution Prevention Law No. 118, 1956)

35

, zgodnie z któr

ą

 

                                                                                               

padni

ę

 w pokoju strace

ń

. Po odczekaniu pi

ę

ciu minut stra

Ŝ

nicy 

ś

ci

ą

gaj

ą

 ciało skaza

ń

ca i na-

st

ę

pnie lekarz wi

ę

zienny sprawdza, czy na pewno nast

ą

pił zgon. Potem ciało trafia do kost-

nicy wi

ę

ziennej. Niemal zawsze nikt z rodziny nie zgłasza si

ę

 po odbiór zwłok, wobec czego 

grzebie  si

ę

  je  na  cmentarzu  wi

ę

ziennym  lub  (cz

ęś

ciej)  spala  w  wi

ę

ziennym  krematorium; 

nieraz te

Ŝ

 przekazuje si

ę

 zwłoki do placówek medycznych (zob. Japan's way of judicial kill-

ing, The Japan Times: Sunday, April 8, 2007). 

31

 D. H. F o o t e, The benevolent paternalism of Japanese criminal justice, California Law Re-

view,  March  1992,  80  Calif.  L. Rev.  317,  s.  346–372. Wskazano  tak

Ŝ

e  powy

Ŝ

ej  na  przepis 

art. 67 kodeksu karnego w zwi

ą

zku z art. 25 k.k. Zob. M i n o r u   Y o k o y a m a, Criminaliza-

tion..., s. 334–333 (5–6) oraz s. 305 (34). 

32

 R. Y. T h o r n t o n, K a t s u y a   E n d o, Preventing crime in America and Japan – a compara-

tive study, New York 1992, s. 136. Zob. tak

Ŝ

e H i r o s h i   I t o h, How judges think in Japan, 

(w:)  K o i c h i r o   F u j i k u r a  (ed.),  Japanese  law  and  legal  theory,  Aldershot–Singapore–
Sydney  1996,  s.  87–116;  J.  I z y d o r c z y k,  Japo

ń

ski  kodeks  post

ę

powania  karnego,  Prok. 

i Pr. 2007, nr 4, s. 105–120. 

33

 W japo

ń

skiej doktrynie wskazuje si

ę

 tak

Ŝ

e na to, 

Ŝ

e gdy s

ę

dziowie skazuj

ą

 na łagodne wy-

roki, to skazani „b

ę

d

ą

 pod wra

Ŝ

eniem ich łaskawo

ś

ci i przez to bardziej skłonni do resocjali-

zacji (rehabilitacji)”. Zob. D. H. F o o t e, The benevolent..., s. 353–356. 

34

 R y u i c h i   H i r a n o, The accused and society: some aspects of Japanese criminal law, (w:) 

Law  in  Japan  –  the  legal  order  in  a  changing  society  (edited  by  A.  T a y l o r   v o n   M e -
h r e n), Tokyo 1964, s. 274–296.  

35

 Por. R y u i c h i   H i r a n o, The accused..., s. 274–296; H i r o s h i O d a, Japanese..., s. 421; 

M i n o r u   Y o k o y a m a, Emergence of anti-prostitution law in Japan – analysis from sociol-
ogy  of criminal law, International Journal of Comparative and Applied Criminal Justice, Fall 

background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

139 

jest  karane  prostytuowanie  si

ę

  jak  i  nawet  korzystanie  z  usług  prostytutek, 

ale tak

Ŝ

e i ona w praktyce nie jest w ogóle 

ś

cigana i karana. 

Innym  charakterystycznym  przykładem  sposobu  stosowania  prawa  kar-

nego materialnego w Japonii jest aborcja, która jest wprawdzie penalizowa-
na w samym kodeksie karnym przez a

Ŝ

 pi

ęć

 artykułów (kara do siedmiu lat 

pozbawienia  wolno

ś

ci  z  obowi

ą

zkiem  pracy,  rozdział  XXIX),  w  rzeczywisto-

ś

ci  jest  jednak  całkowicie  i  „praktycznie”  zdepenalizowana.  Penalizacja 

aborcji – pod wpływem filozofii prawa zachodniego – pojawiła si

ę

 w Japonii 

dopiero  w  kodeksie  karnym  z  roku  1880.  Wcze

ś

niej  zarówno  aborcja,  jak 

i dzieciobójstwo nigdy nie było karane

36

. W kodeksie karnym z 1907 r. (opar-

tym  na  prawie  niemieckim)  zwi

ę

kszono  nawet  kar

ę

  gro

Ŝą

c

ą

  matce,  która 

dokonała  aborcji  z  sze

ś

ciu  miesi

ę

cy  pozbawienia  wolno

ś

ci  bez  obowi

ą

zku 

pracy do jednego roku pozbawienia wolno

ś

ci z obowi

ą

zkiem pracy

37

. Jednak 

inna  ustawa  tzw.  Prawo  Eugeniczne  (artykuły  14.–1.–4.  Eugenic  Protection 
Law  of  1949,  Y

ū

sei  Hogo  H

ō

)  zezwala  na  przerwanie  ci

ąŜ

y  w wypadkach, 

gdy „kontynuacja ci

ąŜ

y spowoduje pogorszenie zdrowia matki ze wzgl

ę

du na 

zdrowotne  lub powody  ekonomiczne”  (w  praktyce  zwykle  chodzi  o  te ostat-
nie).  Zreszt

ą

  w  roku  1952  pod  wpływem 

ś

rodowiska  lekarskiego  jeszcze 

bardziej  uproszczono  warunki  przerywania  ci

ąŜ

y

38

;  w  konsekwencji  usuwa-

nie ci

ąŜ

y w Japonii jest w pełni dopuszczalne

39

.  

Przy okazji nale

Ŝ

y zauwa

Ŝ

y

ć

, i

Ŝ

  wspomniane powy

Ŝ

ej tzw. Prawo Euge-

niczne zostało przyj

ę

te w roku 1948 „w celu ochrony przed «złymi» porodami 

z  punktu  widzenia  eugeniki”.  W  pó

ź

niejszym  okresie  było  to  krytykowane 

z uwagi  na  „ignorowanie  praw  niepełnosprawnych”,  st

ą

d  te

Ŝ

  w  1996  r.  the 

Eugenic  Protection  Law  zostało  nazwane  the  Protection  Law  of  Mother’s 

                                                                                               

1993, Vol. 17, No. 2, s. 211–218; M i n o r u   Y o k o y a m a, Analysis of prostitution in Japan, 
International Journal of Comparative and Applied Criminal Justice, Spring 1995, Vol. 19, No. 
1, s. 47–60; M i n o r u   Y o k o y a m a, Criminalization..., s. 338–293 (1–46). 

36

 Pisz

ą

c o dzieciobójstwie, mam  na my

ś

li zabójstwa dokonywane wzgl

ę

dem  własnych dzieci 

(zst

ę

pnych) – bez wzgl

ę

du na ich wiek, bowiem takie s

ą

 realia w Japonii. 

37

 M i n o r u   Y o k o y a m a,  Abortion  policy  in  Japan:  analysis  from  the  framework  of  interest 

groups, Kokugakuin Journal of Law and Politics, September 1991, Vol. 29, No. 1, s. 1–29.  

38

 W literaturze japo

ń

skiej wskazuje si

ę

Ŝ

e na zmian

ę

 prawa w Japonii miał tak

Ŝ

e wpływ silny 

ruch  proaborcyjny  w  Stanach  Zjednoczonych  oraz  gło

ś

ne  swego  czasu  ksi

ąŜ

ka  Edwina  M. 

S c h u r a nt. tzw. „przest

ę

pstw bez ofiar”, do których zaliczył aborcj

ę

, homoseksualizm oraz 

narkomani

ę

 i 

Ŝą

dał ich depenalizacji (zob. E. M. S c h u r, Crimes without victims, Englewood 

Cliffs,  New  Jersey  1965;  podaj

ę

  za  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Analysis  of  prostitution..., 

s. 47–60). 

39

 Zob.  A.  D i d r i c k   C a s t b e r g,  Japanese...,  s.  8;  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Criminaliza-

tion...,  s.  333  (6);  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Abortion  policy...,  s.  1–29.  Warto  tutaj  jeszcze 
doda

ć

Ŝ

e  dzieciobójstwo  było  (i  jest) stosunkowo  cz

ę

ste  w Japonii  pomimo  bardzo  liberal-

nego prawa aborcyjnego. Tak

Ŝ

e i obecnie w Japonii aborcja (pomimo dost

ę

pno

ś

ci 

ś

rodków 

antykoncepcyjnych) ka

Ŝ

dego roku jest przeprowadzana w ogromnej skali (legalne aborcje to 

przykładowo: rok 1949 – 246 tysi

ę

cy; rok 1952 – 805 tysi

ę

cy; rok 1955 – 1 milion 170 tysi

ę

-

cy; rok 1970 – 723 tysi

ę

cy; rok 1988 – 486 tysi

ę

cy). 

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
140 

Body  („Prawo  chroni

ą

ce  ciało  matki”)

40

.  Notabene  –  zmieniono  wi

ę

c  tylko 

sam

ą

 nazw

ę

 tego aktu prawnego

41

.  

Podobna  sytuacja  jak  z  „praktyczn

ą

”  depenalizacj

ą

  aborcji  jest  z  hazar-

dem.  W  obowi

ą

zuj

ą

cym  kodeksie  karnym  z  1907  r.,  jak  wskazano,  hazard 

jest  penalizowany.  Jednak  po  wojnie  „praktycznie”  zaprzestano 

ś

cigania 

osób, które uprawiały hazard. Pocz

ą

tkowo przy pomocy wył

ą

cze

ń

 prawnych, 

jak  np.  zezwolenie  na  wy

ś

cigi  konne,  pó

ź

niej  „poprzez”  ro

Ŝ

nego  rodzaju 

loterie. Współcze

ś

nie policja „korzysta” jedynie z tych przepisów w celu za-

trzymania

 

(niektórych) członków Boryokudan (Yakuzy)

42

.  

W tym miejscu (w zwi

ą

zku z aborcj

ą

, a zwłaszcza dzieciobójstwem) nale-

Ŝ

y jeszcze zauwa

Ŝ

y

ć

Ŝ

e Japo

ń

czycy maj

ą

 całkowicie odmienny stosunek do 

samobójstwa  ni

Ŝ

  ludzie  kultury  Zachodu.  Wiadomo  bowiem,  i

Ŝ

  w  chrze

ś

ci-

ja

ń

stwie  jest  to  zabronione  (jednak  aktualnie  jest  to  poza  zakresem  prawa 

karnego),  w  Japonii  za

ś

  ka

Ŝ

dy  mógł  dowolnie  dysponowa

ć

 

Ŝ

yciem  swoim 

i nawet 

Ŝ

yciem  swoich  dzieci  –  b

ę

d

ą

cych  według  zasad  konfucja

ń

skich  – 

tylko dodatkiem dla rodziców, stanowi

ą

cym ich własno

ść

. W pewnych sytu-

acjach  zadanie sobie 

ś

mierci jest  wr

ę

cz  uwa

Ŝ

ane za  jedyne  honorowe  wyj-

ś

cie.  

Nale

Ŝ

y  wi

ę

c  zauwa

Ŝ

y

ć

Ŝ

e  w  Japonii  stosunkowo  cz

ę

sto  zdarzaj

ą

  si

ę

 

przypadki  zabójstwa  własnego  dziecka  lub  dzieci,  a  nast

ę

pnie  dopiero  zre-

alizowanie  przez  rodzica  własnego  zamachu  samobójczego  (jest  to  tzw. 
Oyakoshinj

ū

).  Nale

Ŝ

y  mie

ć

  bowiem 

ś

wiadomo

ść

Ŝ

e  w  kulturze  japo

ń

skiej 

daleko  gorsze  jest  samobójstwo  i  pozostawienie  dzieci  bez  rodzica  ni

Ŝ

  do-

puszczenie  si

ę

  Oyakoshinj

ū

43

.  Z  reguły  na  ten  krok  decyduj

ą

  si

ę

  matki. 

                                       

40

 M i n o r u   Y o k o y a m a,  Criminalization...,  s.  304  (35);  M i n o r u   Y o k o y a m a,  Abortion 

policy..., s. 1–29. 

41

 Warto  doda

ć

Ŝ

e  do  przyj

ę

cia  nowego  prawa  przyczynił  si

ę

  konsensus  w  Japonii,  gdzie 

wskazywano na n

ę

dz

ę

 spowodowan

ą

 katastrof

ą

 wojenn

ą

, jak i na „niech

ęć

 do półkrwi”, czyli 

dzieci zrodzonych ze zwi

ą

zków z obcokrajowcami, co było coraz cz

ę

stsze z powodu okupa-

cji Japonii. Jednak

Ŝ

e był jeszcze jeden – chyba bardzo wa

Ŝ

ny czynnik – Japonia posiadała 

ju

Ŝ

 bowiem wcze

ś

niej prawo eugeniczne przyj

ę

te w roku 1940 i oparte w cało

ś

ci na prawie 

III Rzeszy Niemieckiej  z roku 1933. Na podstawie tego  aktu stosowano tak

Ŝ

e  przymusow

ą

 

sterylizacj

ę

 (zob. M i n o r u   Y o k o y a m a, Abortion policy..., s. 4–6). 

42

 W  roku  2005  policja  japo

ń

ska  prowadziła  zaledwie  213  spraw  o  hazard  [zob.  M i n o r u  

Y o k o y a m a,  Criminalization...,  s.  338–293  (1–46)].  Zob.  tak

Ŝ

e  D.  H.  B a y l e y,  Forces  of 

order  –  policing  modern  Japan,  Berkeley–Los  Angeles–London  1991,  s. 106–107;  J. W o -
r o n o f f, Japan as – anything but – number one (second edition), London 1996, s. 125–138. 

43

 J. O w e n   H a l e y, The spirit of Japanese law, Athens–London 1998, s. 88–89. W praktyce 

w około 40% przypadków Oyakoshinj

ū

 (gdy rodzic zabił dziecko, ale prze

Ŝ

ył własny zamach 

samobójczy)  prokuratorzy  nie  oskar

Ŝ

aj

ą

,  a  gdy  ju

Ŝ

  oskar

Ŝą

,  to  niemal  zawsze  wyrok  jest 

bardzo  łagodny  (w  przypadku  za

ś

,  gdy  nikt  nie  prze

Ŝ

yje  –  tzn.  zabójca  i  jego  dziecko  lub 

dzieci, w statystyce policyjnej uwzgl

ę

dnia si

ę

 taki przypadek jako samobójstwo). Japo

ń

czycy 

bowiem solidaryzuj

ą

 si

ę

 z rodzicem. Nale

Ŝ

y mie

ć

 bowiem 

ś

wiadomo

ść

Ŝ

e w Japonii prawo 

i obyczaje to dwa „ró

Ŝ

ne 

ś

wiaty”. Wskazuje si

ę

Ŝ

e Japonia wprawdzie przyjmuje do swego 

prawa pewne regulacje, bo jest członkiem społeczno

ś

ci mi

ę

dzynarodowej, ale nie znaczy to 

background image

Japo

ń

ski kodeks karny 

Prokuratura 
i Prawo 5, 2008 

 

141 

W oczach opinii publicznej – matka, która przed prób

ą

 samobójcz

ą

 nie zabi-

je własnych dzieci, jest zł

ą

 matk

ą

Oczywi

ś

cie  dla  ludzi  z  kr

ę

gu  cywilizacji  zachodniej  pogl

ą

d  czy  te

Ŝ

  zasa-

da, 

Ŝ

e matka, która zamierza popełni

ć

 samobójstwo, musi wpierw zabi

ć

 wła-

sne dzieci – a w przeciwnym wypadku jest zł

ą

 matk

ą

 – jest szokuj

ą

cy

44

. Jak 

wskazuj

ą

  Japo

ń

czycy  (wi

ę

kszo

ść

)  –  uprzednie  zabicie  dzieci  jest  obowi

ą

z-

kiem matki i jest to dowód jej miło

ś

ci do dzieci, albowiem ich nie porzuca, nie 

pozostawia  samych  sobie

45

. W  ogóle  warte  odnotowania  jest  i  to, 

Ŝ

e  w  Ja-

ponii  do

ść

  powszechnie  uwa

Ŝ

a  si

ę

Ŝ

e  samobójców  nie  wolno  nawet  rato-

wa

ć

.  Tego  typu  uwarunkowania  kulturowe  musz

ą

  mie

ć

  –  co  oczywiste  – 

wpływ na prawo stanowione, ale i jeszcze bardziej na stosownie tego prawa 
– co wida

ć

 o wiele wyra

ź

niej na gruncie procesu karnego ni

Ŝ

 prawa karnego 

materialnego. 

 
V.  Reasumuj

ą

c,  nale

Ŝ

y  wskaza

ć

Ŝ

e  cech

ą

  charakterystyczn

ą

  systemu 

japo

ń

skiego  jest  swoiste  poł

ą

czenie  surowo

ś

ci  reakcji  karnej  z  jej  łagodno-

ś

ci

ą

 (wi

ę

cej – niektórych czynów formalnie penalizowanych w ogóle si

ę

 nie 

ś

ciga!).  Z  jednej  bowiem  strony  prawo  karne  materialne  przewiduje  surowe 

kary,  a  sposób  procedowania  powoduje  sytuacj

ę

,  w  której  niemal  wszyscy 

oskar

Ŝ

eni przyznaj

ą

 si

ę

 do czynu (winy) i niemal wszystkie zapadaj

ą

ce wy-

roki s

ą

 skazuj

ą

ce (a wi

ę

c niejako wymiar sprawiedliwo

ś

ci jest „sprawowany” 

przez  prokuratorów,  a  nie  s

ę

dziów!)

46

.  Jednak

Ŝ

e,  z  drugiej  strony,  w  pełni 

                                                                                               

Ŝ

e  je stosuje (sic!). Zob. A. D i d r i c k   C a s t b e r g, Japanese..., s. 131; S e t s u o   M i y a -

z a w a,  Learning  lessons  from  the  Japanese  experience:  a challenge  for  Japanese  crimi-
nologists, (w:) V. K u s u d a - S m i c k (ed.), Crime prevention and control in the United States 
and Japan, New York 1990, s. 104–135. 

44

 Przykładowo  w  Stanach  Zjednoczonych  zdarzył  si

ę

  taki  przypadek  wyra

ź

nego  „zderzenia 

kultur”.  Mieszkaj

ą

ca  tam  Japonka  wpierw  zabiła  własne  dzieci,  a  potem  podj

ę

ła  prób

ę

  sa-

mobójcz

ą

. Jednak

Ŝ

e odratowano j

ą

 i postawiono przed s

ą

dem. Zaistniał wi

ę

c wyra

ź

ny kon-

flikt kulturowy, poniewa

Ŝ

 nawet obywatele ameryka

ń

scy japo

ń

skiego pochodzenia (urodzeni 

i wychowani w Stanach Zjednoczonych) byli przekonani, 

Ŝ

e spotyka j

ą

 wielka niesprawiedli-

wo

ść

 (sic!). Wskazuje si

ę

Ŝ

e złem moralnym b

ę

dzie jak matka zabije siebie, pozostawiaj

ą

dzieci  –  b

ę

dzie  to  oznacza

ć

Ŝ

e  ich  nie  kochała.  Wynika  to  z  tradycyjnych  relacji  matka–

dziecko (Isshind

ō

tai) co oznacza: „jedno serce, to samo ciało”. Dlatego te

Ŝ

 i aborcja nie jest 

moralnym  problemem  w  Japonii  [zob.  R.  B.  P a r k e r,  Law,  language,  and  the  individual  in 
Japan and the United States, (w:) K o i c h i r o   F u j i k u r a (ed.), Japanese law and legal the-
ory, Aldershot–Singapore–Sydney 1996, s. 480–482]. 

45

 Oczywi

ś

cie  nie  wszyscy  Japo

ń

czycy  uwa

Ŝ

aj

ą

Ŝ

e  łagodno

ść

  w  tego  typu  sprawach  jest 

zasadna, bowiem zdaniem niektórych przedstawicieli nauki taka łagodno

ść

 to nic innego, jak 

pozostało

ść

 feudalizmu oraz zaprzeczanie nowoczesnego demokratycznego i praworz

ą

dne-

go  pa

ń

stwa  (zob.  J.  O w e n   H a l e y,  The  spirit  of  Japanese  law,  Athens–London  1998, 

s. 79–84). Zob. tak

Ŝ

e J.  W i d a c k i, Plamy na wschodz

ą

cym sło

ń

cu – 

ś

wiat przest

ę

pczy we 

współczesnej Japonii, Kraków 1991, s. 88–89; J.  W i d a c k i, Przest

ę

pczo

ść

 i wymiar spra-

wiedliwo

ś

ci karnej w Japonii, Lublin 1990, s. 71–72.  

46

 Zob.  J.  I z y d o r c z y k,  Japo

ń

ski  kodeks  post

ę

powania  karnego,  Prok.  i  Pr.  2007,  nr  4, 

s. 105–120. 

background image

J. Izydorczyk 

Prokuratura  

i Prawo 5, 2008 

 

 
142 

króluje  zasada  oportunizmu  oraz  filozofia  harmonii  społecznej  (ch

ęć

  „przy-

wrócenia  oskar

Ŝ

onego  społecze

ń

stwu”  –  mniej  ni

Ŝ

  pi

ęć

  procent  sprawców 

czynów penalizowanych przez kodeks karny jest skazywana na kary pozba-
wienia wolno

ś

ci bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a ci oskar

Ŝ

e-

ni,  którzy  otrzymaj

ą

  ju

Ŝ

  takie  wyroki,  to  w  wi

ę

kszo

ś

ci  b

ę

d

ą

  to  kary  poni

Ŝ

ej 

dwóch lat pozbawienia wolno

ś

ci

47

).  

Wszystko to razem powoduje, 

Ŝ

e w Japonii kodeks karny wcale nie speł-

nia tak fundamentalnej roli jak w krajach cywilizacji zachodniej – co oczywi-

ś

cie bezpo

ś

rednio wynika z ogromnych ró

Ŝ

nic kulturowych pomi

ę

dzy krajami 

europejskimi a azjatyckimi

48

                                       

47

 Wskazywano  tak

Ŝ

e  wcze

ś

niej, 

Ŝ

e  Japonia  słynie  z  du

Ŝ

ej  wykrywalno

ś

ci  przest

ę

pstw  (cho

ć

 

niektórzy wskazuj

ą

Ŝ

e w pewnym zakresie mo

Ŝ

e to by

ć

 wynik działa

ń

 policji, która nie chce 

odnotowywa

ć

  wszystkich  czynów  kryminalnych).  Zob.  A.  D i d r i c k   C a s t b e r g,  Japa-

nese..., s. 120–122; Daniel H. F o o t e, The benevolent paternalism of Japanese criminal jus-
tice, California Law Review, March 1992, 80 Calif. L. Rev. 317, s. 337. 

48

 Autor w latach 2005–2007 przebywał na stypendium naukowym rz

ą

du japo

ń

skiego (Uniwer-

sytet Kiusiu).