Ally Blake - Niedziela w Brisbane.docx

ROZDZIAŁ PIERWSZY

- Czy mogę?

- Tak? - Dylan uniósł wzrok znad biurka i popatrzył na Erica, swojego asystenta.

Znajdowali się w luksusowym biurze na trzydziestym piętrze Kelly Tower.

- Muszę na parę chwil zająć pana komputer. Mój przyjaciel pracuje dla interneto-

wej gazety i właśnie przysłał mi wiadomość, że powinienem koniecznie coś zobaczyć.

Na ekranie monitora ukazała się siedziba rodzinnej firmy Dylana. Szeroki podjazd

odgradzał Kelly Tower od tłumów przemierzających George Street, jedną z głównych

ulic Brisbane. W północnym narożniku znajdowała się zygzakowata rzeźba symbolizu-

jąca wzrost majątków tych, którzy swoje fundusze powierzyli Kelly Investment Group.

Zazwyczaj rzeźba budziła jedynie zainteresowanie gołębi, dziś jednak otaczał ją

tłum reporterów z kamerami i mikrofonami. Dylan poczuł ostry ból głowy. Tłum gapiów

przyglądał się kobiecie przykutej kajdankami do jednego z zygzaków. Czyli znów jakiś

szalony protest.

W głębi duszy Dylan nie miał nic przeciwko kajdankom, ale nie w środku robo-

czego dnia, nie przed siedzibą jego firmy i nie kiedy on, jako szef Media Relations, mu-

siał stawić czoło faktowi, że jakaś wariatka wybrała właśnie tę rzeźbę, by się do niej

przykuć.

Kobieta miała jasną karnację, ciemne oczy i długie ciemne włosy, które powiewały

na wietrze, podobnie jak bluzeczka w kolorowe kwiaty, pod którą można się było domy-

ślać wielce ponętnych kształtów. Nie mówiąc o białych spodniach opinających zgrabne

pośladki. Ani o różowych sandałkach na wysokich obcasach.

No i te kajdanki...

Dylan złapał myszkę, by zamknąć stronę, gdy nagły powiew wiatru odsłonił twarz

kobiety, która spojrzała prosto w kamerę kumpla Erica. Dylan wstrzymał oddech. Pa-

trzyły na niego przepiękne brązowe oczy podobne do oczu sarny, otoczone długimi rzę-

sami. Bezbronne. Rozżalone.

T L

Dylan poczuł ucisk w żołądku. Zalała go fala gorąca, poczuł typowo męskie pra-

gnienie. A wtedy ona zwilżyła językiem pełne różowe usta i zmrużyła wielkie brązowe

oczy, jakby flirtowała z kamerzystą.

Patrzył jak zahipnotyzowany. Wreszcie odzyskał samokontrolę i zamknął przeklętą

stronę, tłumiąc opiekuńcze instynkty.

Dotychczas jedyni ludzie, których otaczał opieką, nosili nazwisko Kelly. Krew z

krwi. Rodzina musiała trzymać się razem. Jeśli jest się bogatszym od króla Midasa i bar-

dziej rozpoznawalnym niż premier, trzeba liczyć się z tym, że najwierniejsi przyjaciele

widzą w tobie przede wszystkim przedstawiciela familii Kellych. Dylan zapamiętał tę

lekcję już we wczesnej młodości. Również kobiety, choć wydawały się bezinteresowne,

w rzeczywistości pragnęły jedynie jego majątku, koneksji i nazwiska, dlatego wiązał się

wyłącznie z tymi, które interesowało tylko jego ciało i nic ponadto. Bez historii i bez

przyszłości. Przez długie lata nauczył się obojętności i tłumienia uczuć.

Poderwał się z krzesła i energicznie ruszył ku drzwiom.

- Szefie, pan wychodzi? - zawołał wystraszony Eric. Gdy Dylan tylko machnął rę-

ką, dodał niepewnie: - Proszę o jakieś instrukcje, nie wiem, co mam robić.

- Zostań tu. - Dylan już wsiadał do windy. - I uprzedź swoją matkę, że wrócisz

późno do domu. Mam przeczucie, że to będzie długi dzień.

Wynnie czuła piekący ból w nadgarstkach.

Tak to jest, jeśli nie wypróbuje się wcześniej nowych kajdanków. Robiła wszystko,

by nie pokazać, jak bardzo cierpi. Wbijała paznokcie we wnętrze dłoni, w nadziei że za-

głuszy to ból w przegubach, a przede wszystkim uśmiechała się słodko do reporterów.

- Co KInG pani zrobiła? - zawołał ktoś z tłumu.

- W zeszłym tygodniu spotkałam się z prominentnymi urzędnikami, reprezentują-

cymi zarówno władze lokalne, jak i krajowe, by ustalić, co możemy zrobić w celu

zmniejszenia negatywnego wpływu poszczególnych obywateli na środowisko naturalne.

Ci urzędnicy, mający rodziny i reprezentujący klasę średnią, byli pełni entuzjazmu i no-

wych pomysłów. Tylko Kelly Investment Group, największa firma w naszym mieście,

posiadająca olbrzymi kapitał i zatrudniająca setki osób, odmówiła choćby krótkiego spo-

T L

tkania. - Wynnie mówiła coraz głośniej, z każdym bowiem słowem wzrastały w niej

emocje.

- A po co jakakolwiek firma miałaby się spotykać z kimś takim jak ty? - zapytał

ktoś z tyłu głębokim głosem.

Zagryzła wargi, by się nie roześmiać. Pytanie zadała Hannah, jej przyjaciółka i

współpracowniczka, która kryła się za jakimś reporterem.

Wynnie przesunęła się do przodu, na ile pozwoliły jej kajdanki.

- Na pewno pamiętacie lub choćby słyszeliście o ekologach z lat osiemdziesiątych,

którzy przykuwali się do buldożerów niszczących nasze lasy. A teraz wyobraźcie sobie

przemysłowego giganta z dwudziestego pierwszego wieku, firmę taką jak Kelly

Investment Group. Obecnie to oni stali się zagrożeniem. Są potężni, wpływowi, mają ol-

brzymie środki. To my oszczędzamy wodę i energię elektryczną w naszych gospodar-

stwach domowych, to my zbieramy makulaturę, tworzywa sztuczne i szkło. Czyż nie jest

tak? - Rozległy się potakiwania i okrzyki aprobaty. Wynnie czuła, że zdobyła ten tłum.

To ją tak bardzo uskrzydlało, że zapomniała o bolących nadgarstkach. - Czy wiecie -

powiedziała ciszej, zmuszając zgromadzonych, by się do niej zbliżyli - że ta rzeźba jest

oświetlana przez dwadzieścia cztery godziny na dobę? Nawet teraz, choć mamy sło-

neczne wiosenne popołudnie, oświetla ją trzydzieści żarówek. Trzydzieści!

Liczne pary oczu z potępieniem omiotły srebrzyście połyskującą rzeźbę. Wynnie

odniosła zwycięstwo. Jej zwierzchnicy zrobili przegląd popularnych sklepów odzieżo-

wych, stacji telewizyjnych, sieci restauracji, lecz wszystkie tropy prowadziły w jednym

kierunku. Do familii Kellych. Była to najbardziej znana, podziwiana i wpływowa rodzina

w mieście. Posiadała kolosalny majątek. Gdyby stała się pierwszą firmą partnerską dla

Clean Footprint Coalition, organizacji, w działalność której zaangażowała się Wynnie,

byłby to niesamowity sukces.

- Jestem świadomym obywatelem - ciągnęła - jak wy wszyscy, jak moi współpra-

cownicy, jak nasze stowarzyszenie. Natomiast Kelly Investment Group wraz ze swymi

klientami to największy buldożer, jaki kiedykolwiek widzieliście.

- To prawda! - ryknęła Hannah, a tłum jej zawtórował.

T L

Wynnie stłumiła triumfalny okrzyk. Boże, jak kochała tę pracę, jak kochała te

chwile, gdy czuła, że pobudza ludzi do refleksji nad ich rolą w biegu rzeczy! Miała wte-

dy poczucie, że może naprawić świat.

Nagle coś zaczęło dziać się z tłumem. Gdy Wynnie odwróciła się gwałtownie, po-

czuła okropny ból w nadgarstkach. Mogła mieć tylko nadzieję, że kamery nie zarejestrują

strużek potu, które zaczęły spływać jej po karku i między piersiami.

Nie musiała jednak się martwić, bo wszystkie kamery skierowano ku wejściu do

Kelly Tower. Wynnie już wiedziała, dlaczego zgromadzeni tak nagle przestali się nią in-

teresować. W każdym dobrym show aniołowi musi towarzyszyć diabeł. A ona właśnie

miała spotkać swojego.

- Panie Kelly! - rozległy się okrzyki dziennikarzy.

Kelly? Czyżby któryś z wielkich, niedostępnych przedstawicieli tej rodziny miał

we własnej osobie pojawić się na placu? Odszukała wzrokiem Hannah, która opierała się

na ramionach stojącego przed nią mężczyzny i próbowała dostrzec, który z Kellych po-

jawił się w drzwiach.

Wynnie zrobiła przegląd przedstawicieli tej rodziny, których znała z niezliczonych

artykułów w prasie. Z pewnością nie jest to Quinn Kelly, dyrektor wykonawczy. Nigdy

nie lubił zgromadzeń, a z czasem stał się większym odludkiem niż sam Elvis. W duchu

cieszyła się z tego. O jego umiejętności niszczenia rozmówcy jednym spojrzeniem krą-

żyły legendy.

Brendan Kelly? Następny według rangi, prawdziwy następca tronu. Z tego, co

wiedziała na jego temat, nienawidził prasy. Więc nie był to Quinn, raczej nie Brendan.

Pozostawali młodszy brat Cameron, który był inżynierem, oraz jego siostra Meg. Jeśli

nie oni, to został tylko jeden kandydat. Ten, którego zdjęcie powiesiła na drzwiach swo-

jego biura. Ten, co do którego miała nadzieję, że po długich tygodniach negocjacji po-

może jej zrealizować plany stowarzyszenia, dla którego pracowała.

Dylan Kelly. Wiceprezes odpowiedzialny za kontakty z mediami. Rywal Brendana

do tronu. Twarz firmy, uwodziciel fotografowany bezustannie z najpiękniejszymi kobie-

tami podczas różnych imprez, temat niezliczonych plotek.

T L

Bez wątpienia był to jeden z najprzystojniejszych mężczyzn na całej planecie.

Wynnie zaparło dech w piersiach, gdy po raz pierwszy zobaczyła jego zdjęcie. Gdyby nie

był przedstawicielem wielkiej firmy będącej uosobieniem zła, pracowałaby za darmo

tylko po to, by go przekonać do sprawy.

Za jej plecami rozległ się głęboki głos:

- Panie i panowie! Jak miło widzieć was tu zgromadzonych w tak piękny słoneczny

dzień. Gdybym wiedział, że szykuje się przyjęcie, zamówiłbym dla wszystkich poczę-

stunek i napoje chłodzące.

Śmiechy, westchnienia kobiet, kamery i mikrofony skierowane w jedną jedyną

stronę, wszystko to uzmysłowiło Wynnie, jak szybko traci swą publiczność. Odetchnęła

głęboko, szykując się do ataku. Dylan Kelly mógł być najbardziej czarującym mężczyzną

na świecie, lecz racja była po jej stronie, a ona to udowodni!

Wreszcie go dostrzegła. Koszula w obowiązkowym niebieskim kolorze. Krawat w

dyskretne prążki. Ciemny garnitur. W niczym nie przypominał wcielonego diabła. Im

bardziej się zbliżał, tym więcej szczegółów rzucało się w jej oczy. Garnitur był doskona-

le skrojony i wspaniale leżał na Dylanie Kellym, który emanował siłą i pewnością siebie.

Mocna sylwetka, twardo zarysowana szczęka, starannie przystrzyżone, a jednak trochę za

długie ciemnoblond włosy aż kusiły, by zanurzyć w nich palce, ujarzmić je. Ujarzmić

tego mężczyznę... Ot, marzenie każdej dziewczyny.

Jednak uwagę Wynnie przykuły przede wszystkim oczy. Błękitne, z lekko opada-

jącymi powiekami. Oczy, które patrzyły wprost na nią. A raczej w jej duszę, jakby Dylan

Kelly chciał zadać jej jakieś tajemne pytanie.

- Co się tu dzieje? - zapytał, spoglądając na zgromadzony na placu tłum. Odczekał

dłuższą chwilę, po czym odwrócił się w jej stronę. - Co my tu mamy?

Przypominał drapieżnego kota tropiącego ofiarę. Jego obecność działała na Wyn-

nie podniecająco, wiedziała jednak, że jest uosobieniem zła, a jej zadaniem jest zawrócić

go z tej ścieżki.

- Dzień dobry. - Zdobyła się na chłodny uśmiech.

- Jak leci? - zapytał.

- Świetnie. - Spojrzała w niebo. - Mamy piękną pogodę, nie sądzi pan?

T L

- Udało się pani ściągnąć całkiem spory tłum - powiedział wystarczająco głośno,

by wszyscy go usłyszeli.

Telewizyjne kamery i kilkunastu podnieconych dziennikarzy, ten widok przypo-

mniał Wynnie, w jakim celu się tu znalazła.

- Czyżby? - Uśmiechnęła się ironicznie, a tłum zamruczał z aprobatą. - Nie ja, tyl-

ko kajdanki sprowadziły tych ludzi. I pozostali tu, by posłuchać, co mam do powiedze-

nia.

- A co ma pani do powiedzenia?

Pomyślała, że Dylan Kelly właśnie wykonał fałszywy ruch. Podstawowa zasada

przyciągania uwagi opinii publicznej polega na niezadawaniu pytań, na które nie zna się

odpowiedzi.

- Zanim pan się tu pojawił, ustaliliśmy, że postępuje pan w wyjątkowo nieodpo-

wiedzialny sposób. Najwyższy czas to zmienić.

- Nie powinna pani wierzyć we wszystko, co o mnie piszą. - Niby mówił do niej,

ale tak naprawdę zwracał się do publiczności. - Nie jestem taki zły. Matka nauczyła mnie

nosić czystą bieliznę, a gdy w wieku dwunastu lat dowiedziałem się od ojca, jak powstają

dzieci, wystraszyłem się tak bardzo, że od tamtego pamiętnego dnia jestem najbardziej

odpowiedzialnym mężczyzną na tej planecie.

Rozległy się chichoty kobiet, z których większość wyobrażała sobie bieliznę, którą

ma na sobie Dylan, oraz jak by to było, gdyby choć raz mogły postąpić z nim w nieod-

powiedzialny sposób.

Mężczyźni zresztą nie byli lepsi. Wynnie czytała w nich jak w otwartej księdze.

Mieli ochotę zaprosić go na piwo i miło spędzić w barze czas na męskich rozmówkach.

- Panie Kelly - powiedziała - przyznaję, że w rzeczy samej jest pan... odpowie-

dzialny. A ponieważ to, co mówiłam, najwyraźniej wyleciało panu z głowy, muszę stać

się bardziej konkretna.

Tłum zamilkł, a Dylan Kelly popatrzył na nią przeciągle, co dziwnie na nią po-

działało.

- Niech zatem będzie pani uprzejma wyjaśnić, czego właściwie pani ode mnie

oczekuje.

T L

- Chciałabym, żeby w prowadzonych przez pana interesach był pan tak samo od-

powiedzialny, jak w prywatnym życiu, i zadbał o wpływ, jaki te pańskie interesy mają na

środowisko naturalne.

- Droga pani, nie wiem, jak pani wyobraża sobie naszą pracę, zapewniam jednak,

że po prostu siedzimy przy komputerach i telefonach. Od tego nie giną lasy, choć zdaje

się to pani sugerować.

- Owszem, nie bezpośrednio, ponieważ jednak lekceważycie w swych działaniach

ekologiczne problemy, przyczyniacie się do wyginięcia tychże lasów. - Patrzył na nią,

jakby pragnął zmieść ją z powierzchni ziemi, jednak Wynnie nie ustąpiła choćby o mili-

metr, nie odwróciła wzroku. - Proszę mnie posłuchać, uwzględnić w swych działaniach

moje przesłanie, a obiecuję, że z oczyszczonym sumieniem będzie pan lepiej sypiał w

nocy. - Taka fraza musiała zostać wypowiedziana ze śmiertelną powagą, i tak też uczy-

niła Wynnie.

W tłumie rozległy się śmiechy. Dylan groźnie zmrużył oczy, jakby chciał ją zabić

wzrokiem, jednak zaraz się uśmiechnął.

- Sypiam dobrze.

Uff... uwierzyła mu. Do tego wyobraźnia zaczęła podsuwać całkiem niestosowne

obrazy. Wynnie szybko się otrząsnęła.

- Nie chciałby pan, by nazwisko pańskiej rodziny symbolizowało coś naprawdę

wielkiego?

Teraz to naprawdę celnie trafiła. Z oczu Dylana Kelly'ego posypały się gniewne

skry.

- Zarówno KInG, jak i sama rodzina Kellych przeznaczają miliony dolarów rocznie

na badania nad źródłami odnawialnej energii i zalesianie - powiedział szorstko i na tyle

głośno, by zarejestrowały to wszystkie mikrofony. - Więcej niż jakakolwiek inna firma w

tym stanie.

- Wspaniale. Naprawdę. Lecz pieniądze to nie wszystko! - odparowała Wynnie,

ściągając na siebie kamery. - W zeszłym roku w budynku, który znajduje się za nami,

zużywano ponad czterdzieści tysięcy jednorazowych papierowych kubków miesięcznie.

Zużyto tu więcej wody niż w całym osiedlu, gdzie mieszkam, oraz tyle papieru, że do

T L

jego produkcji musiano wyciąć całe hektary starego lasu. Oczekuję od pana obietnicy, że

zacznie pan szukać jakiegoś rozwiązania, które będzie zgodne z ekologicznym przesła-

niem. - Gdy Dylan milczał, serce Wynnie zabiło mocniej z radości. Wygrała tę bitwę. -

Więc co pan na to? - Poczuła się rozluźniona, nawet uśmiechnęła się zalotnie. - Proszę

mnie zaprosić do swojego biura na kawę i pogawędkę, a jutro będę niepokoić kogoś in-

nego.

Wyczuła, że tłum wstrzymuje oddech w oczekiwaniu na następny ruch Dylana.

Kiedy wreszcie nastąpił, Wynnie była zadowolona, że niewygodne kajdany utrzymują ją

w pionie, gdyż w jego spojrzeniu była tak potężna prowokacja, bił z niego taki żar, że

nogi ugięły się pod nią, a kolana odmówiły posłuszeństwa.

- Ma pani ochotę napić się kawy w moim biurze? - spytał jedwabistym głosem

Dylan. - Trzeba było od razu powiedzieć.

T L

ROZDZIAŁ DRUGI

Ochrona szybko rozpędziła gapiów. Pracownicy służb miejskich i turyści wzięli

udział w darmowym przedstawieniu, gazety dostały niezły temat, proekologiczna kam-

pania Wynnie miała dobry start. Wszyscy byli zadowoleni. Wszyscy oprócz Dylana,

który patrzył na Wynnie z niekłamanym obrzydzeniem i złością.

- To było tanie zagranie - mruknął cicho, by tylko do niej to dotarło.

Odgarnęła włosy z twarzy.

- Wolałabym usłyszeć, że było odważne i nowatorskie.

- Mogłem sprawić, by została pani aresztowana - rzucił szorstko. - To jest własność

prywatna.

- Nikt nie jest właścicielem świata, należy do wszystkich.

Gdy hałaśliwy tłum zniknął, plac wokół rzeźby nie przypominał już targowiska, na

którym sprzedaje się ryby. Gdy Dylan podszedł bliżej, poczuła zmysłowy zapach dro-

giego płynu po goleniu. Wykręciła się, bezskutecznie próbując sięgnąć ręką do tylnej

kieszeni obcisłych spodni. Wciąż przykuta do rzeźby, czując na sobie palące spojrzenie

błękitnych oczu, podejmowała rozpaczliwe starania, by jej ruchy wyglądały pewnie i

profesjonalnie. Wreszcie zdołała wsunąć palce do kieszeni, lecz tylko po ty, by się prze-

konać, że jest pusta. Serce podeszło Wynnie do gardła, gdy przypomniała sobie, że wło-

żyła kluczyk do kieszeni na piersi. Nie miała szans, by go stamtąd wydobyć. Przymknęła

oczy i odetchnęła głęboko, zanim powiedziała:

- Czy mógłby pan oddać mi małą przysługę?

- Chętnie. - Zabrzmiało to wielce obiecująco.

- Proszę wyjąć z mojej kieszeni kluczyk do kajdanek.

- Aha, kluczyk... - powiedział po dłuższej chwili milczenia.

Wynnie zacisnęła powieki.

- Jest w kieszeni na mojej prawej piersi. Sama nie mogę go dosięgnąć. Więc jeśli

pan nie chce, żebym tu została na zawsze... - Pozostałe słowa utknęły jej w gardle, bo

dłoń Dylana natychmiast wślizgnęła się do jej kieszeni, a palce przesuwały się po deli-

katnej tkaninie, pod którą był już tylko biustonosz. Wystarczająco powoli, by przyprawić

T L

ją o gęsią skórkę, lecz nie na tyle powoli, by mogła oskarżyć go o wykorzystywanie sy-

tuacji.

Szybko wyciągnął kluczyk. Zdecydowanie zbyt szybko.

- Czy o to chodzi?

Kiwnęła głową i spojrzała mu prosto w oczy. Ich kolor przypominał niebo w jej

ojczystych stronach. Dzikie, błękitne niebo, które zobaczyć można jedynie w nieskażo-

nych ludzką ręką zakamarkach świata.

Obróciła się, zaciskając zęby, by Dylan mógł dosięgnąć jej nadgarstków. Uwolnił

ją, tym razem unikając dotyku. Poczuła rozczarowanie.

Sycząc z bólu, wysunęła prawy nadgarstek z kajdanek.

- Wszystko w porządku? - zapytał.

Wynnie przez krótką chwilę wydało się, że dostrzegła błysk prawdziwego zainte-

resowania w jego oczach. Lecz pewnie tylko jej się wydawało.

- W najlepszym. - Schowała za plecami czerwone, obolałe ręce. - A co z kawą?

- Nie mam zwyczaju pić kawy z kobietą, o której nie wiem nawet, jak się nazywa. -

Wyciągnął ku niej dłoń. - Dylan Kelly.

- Wynnie Devereaux. - Uścisnęli sobie prawice.

- Francuzka? - zdziwił się.

- Australijka.

Dylan spojrzał na nią bacznie, ale się zorientował, że panna Devereaux nie zamie-

rza mu nic więcej wyjaśnić.

W rzeczywistości było to panieńskie nazwisko jej babki, której zresztą nigdy nie

spotkała. Zaś jej młodszy brat, Felix, gdy był małym dzieckiem, nie potrafił wypowie-

dzieć poprawnie jej imienia i nazwał ją Wynnie.

Felix. Imię brata wywołało bolesne wspomnienia, przypominało, jak bardzo można

się pomylić, pokładając w kimś zaufanie. Tak czy inaczej nie zamierzała wyjawiać Dy-

lanowi Kelly'emu ani nikomu innemu, że ma brata. Jak również nie zamierzała zdradzać

swego prawdziwego nazwiska.

- Przyszła tu pani z własnej inicjatywy, czy jest może wysłannikiem... podobnych

sobie? - Ostatnie dwa słowa zabrzmiały jak obelga.

T L

Z torebki opasującej biodra wyjęła wizytówkę i podała Dylanowi. Jego usta roz-

ciągnęły się w półuśmiechu, co na Wynnie podziałało, mówiąc bez ogródek, jak afro-

dyzjak. Nie była to zdrowa reakcja, jako że Dylan Kelly nie wykazywał specjalnego en-

tuzjazmu na perspektywę spędzenia z nią czasu. Poza tym był celem proekologicznej

kampanii, a nie jakimś napalonym facetem z nocnego klubu. Jednak nic na to nie mogła

poradzić. Było to prawo natury, nad którym nie miała kontroli. Wetknęła kajdanki za pa-

sek spodni, chowając je za sobą, by nie stały się przedmiotem żartów. Lub, co gorsza, nie

budziły skojarzeń.

Dylan przyjrzał się jej z uwagą, zanim przeniósł wzrok na wizytówkę.

- Zajmuje się pani lobbingiem? - zapytał.

- Owszem. To lepiej czy gorzej niż to, co do tej pory sądził pan na mój temat?

- Prawdę mówiąc, nie wiem. - Gestem zaprosił ją do wspaniałego biurowca Kelly

Tower.

Wynnie czuła się jak odurzona. Akcja się powiodła, szefowie się ucieszą. Będą

mieli pierwsze strony gazet, ponadto niektórzy reporterzy są zainteresowani dalszym

ciągiem tej historii. Odniosła sukces. A teraz miała przekroczyć granicę obozu wroga.

Niestety, nie miała przy sobie skrupulatnie przygotowanych notatek na temat rodziny

Kellych z rozliczeniem kosztów i planem działań, którymi mogłaby się wesprzeć. W jej

torebce mieściła się tylko karta kredytowa i klucz od domu. Ale poradzi sobie. W końcu

wychowała się w hippisowskiej rodzinie w Nimbin, największej australijskiej komunie

dzieci kwiatów. Mówienie o naturze i ekologii było tym, do czego została powołana.

Spojrzała na Dylana. Milczał, cały emanował niechęcią. Ciemnoblond włosy sek-

sownie rozwiewał delikatny wietrzyk. Niesamowicie błękitne oczy były osłonięte długi-

mi rzęsami i patrzyły na świat z góry, ponad doskonałym, prostym nosem. A do tego te

usta...

Wynnie pomyślała, jak bardzo szczęśliwa musi być kobieta, która może całować te

usta, gdy tylko przyjdzie jej na to ochota. I zaraz ogarnęły ją nieposkromione fantazje...

Delikatny grymas na twarzy Dylana zdradził Wynnie, że została przyłapana na go-

rącym uczynku. Udała, że przygląda się imponującemu budynkowi, fortecy familii Kel-

T L

lych. Uniosła prawą rękę, by osłonić oczy przed blaskiem słońca odbijającego się w szy-

bach okien ostatnich pięter, gdy przeszedł ją nagły ból.

Nie uszło to uwagi Dylana, który wyciągnął ku niej pomocne ramię.

- Czy jest pani pewna, że wszystko w porządku?

Ujęła lewą ręką klamkę oszklonych drzwi.

- Kiedy już stanie pan u mego boku przed rzędem kamer i powie mieszkańcom

Brisbane, w jaki sposób pańska firma zmniejszyła szkodliwy wpływ na środowisko na-

turalne, oraz zapewni pan telewidzów, jak łatwo pójść w wasze ślady, wtedy będę mogła

powiedzieć, że czuję się doskonale. Zanim jednak to nastąpi, mogę powiedzieć, że czuję

się zaledwie tak sobie.

Otworzyła drzwi i weszła do środka z dumnie uniesioną głową. Cienkie szkło nie

mogło zagłuszyć wybuchu gardłowego, zmysłowego śmiechu za jej plecami. Wynnie

zmarszczyła brwi. Dylan Kelly powinien nosić plakietkę z napisem: „Nie zbliżaj się! W

przeciwnym razie twój apetyt seksualny wzrośnie ponad wszelkie dopuszczalne granice".

Kilka kroków dalej zatrzymała się, oszołomiona przepychem holu. Ogromna prze-

strzeń wyłożona była marmurową posadzką w złocistym kolorze, ozdobioną misterną

mozaiką z czarnego marmuru. Wysokie na dwa piętra kolumny, przypominające strażni-

ków pilnujących wejścia, oświetlone były stylizowanymi na zabytkowe gazowymi lam-

pami. Liczne łukowate okna wpuszczały do środka strumienie naturalnego światła. Ol-

brzymi zegar cierpliwie odmierzał minuty i godziny.

Było to najbardziej oszałamiające wnętrze, w jakim kiedykolwiek się znalazła. A

była zaledwie w holu.

- Za rogiem jest kiosk, w którym może pani kupić pocztówkę z tym widokiem -

poinformował ją uprzejmie.

- To nie będzie konieczne. - Zabrzmiało to tak wytwornie, że aż się prosiło o „sir"

albo „panie hrabio" na końcu zdania.

- W takim razie czy raczy pani pojechać ze mną na górę? - spytał w podobnym to-

nie.

No tak. Choć przekroczyła progi jego gniazda, czekało ją wiele ciężkiej pracy. Gra

się dopiero zaczęła. Jego zadanie było proste - odpowiedzieć „nie" na wszystkie pytania.

T L

Jej natomiast zadanie było praktycznie niewykonalne - musiała przekonać Dylana Kel-

ly'ego, by wreszcie powiedział „tak".

- Dlaczego mam wrażenie, że nie jestem pierwszą kobietą, którą pan zaprosił do

swego biura na kawę?

Usiadł za masywnym dębowym biurkiem, natomiast Eric przyniósł café latte dla

gościa i słodką małą czarną dla niego. Dylan rozpiął mankiety koszuli i podwinął ręka-

wy, przygotowując się na to, co miało go jeszcze spotkać tego popołudnia.

- Co się stało z Jerrym? - Wskazał sofę znajdującą się naprzeciw biurka.

- Z jakim Jerrym? - spytała Wynnie, wciąż stojąc z kubkiem w ręku.

- Pani poprzednikiem.

- Ach tak. Już nie pracuje. Teraz ja się tym zajmuję.

- Rozumiem... - Spotkanie z Wynnie Devereaux utwierdziło go w przekonaniu,

które zakiełkowało w nim, gdy zobaczył ją na monitorze.

Rozpoznał w niej kobietę, z którą chciałby spędzać czas po długim dniu pracy -

miniaturową, gorącokrwistą, ze skórą w kolorze świeżej śmietany. Pół godziny spędzone

w jej towarzystwie przekonało go przy tym, że Wynnie jest najbardziej irytującym stwo-

rzeniem, z jakim dotychczas miał do czynienia. Była lobbystką, jej zawód polegał na

rzucaniu czaru na innych, a teraz zarzuciła przynętę na jego rodzinę. Musiała być nowa

w mieście, skoro próbowała zapolować na niego. Już na placu przed biurowcem dał się

porwać tym pięknym brązowym oczom. Znalazła sposób, by przebić się przez jego

twardą zbroję. I to dokonała tego z rękami skutymi kajdankami.

Spojrzenie Dylana powędrowało z jej ust ku maleńkim dłoniom. Nadgarstki były

czerwone i poobcierane. Aż się wzdrygnął, i od razu zapragnął ukoić jej ból. Zdołał się

jednak opanować, zanim kolejny raz spytał, czy wszystko w porządku.

- Jeśli chce pani wiedzieć, gdzie trzymam popiersia młodych fok, które zabijam dla

zabawy, to są one w moim domu.

- Obok baryłek ropy, którą wylewa pan nocą do rzeki w akcie nienawiści do czy-

stego środowiska - odparowała z miejsca, uśmiechając się przy tym uroczo.

- Trafiony, zatopiony. - Też się uśmiechnął. - A więc gdzie pani pracowała, zanim

trafiła tutaj?

T L

Znowu ich spojrzenia się spotkały. Wbrew samemu sobie Dylan szukał w oczach

panny Devereaux tej nutki bezbronności, która wcześniej go poruszyła. Teraz jednak

widział tylko błysk inteligencji. Niestety, nie zmniejszyło to siły, z którą na niego działa-

ła.

- To, skąd przybyłam, nie jest istotne.

- Jest, jeśli chce pani dokończyć kawę, zanim moja ochrona wyrzuci stąd panią tak

skutecznie, że upadnie pani na słodki tyłeczek.

Spojrzała na niego z obojętną wyższością, odstawiła kubek, usiadła powoli i zało-

żyła nogę na nogę.

Ukrył uśmiech, udając, że szuka czegoś w szufladzie biurka. Poczciwy, stary Jerry.

Już dawno zacząłby przepraszać, a na koniec sam by się wyrzucił. Tyle że Dylan nie

nazwałby tyłka Jerry'ego słodkim, w ogóle co mu do jego tyłka. Natomiast jeśli chodzi o

tyłeczek panny Devereaux...

- Panie Kelly, to, co robiłam wcześniej, jest kompletnie nieważne w obliczu przy-

czyny, dla której znalazłam się tutaj. To, w jaki sposób zabiegam, by nazwa stowarzy-

szenia Clean Footprint Coalition znalazła się na ustach wszystkich, może i wygląda nie-

typowo, ale moja misja jest bardzo poważna. CFC skupia porządnych, uczciwych, zaan-

gażowanych i nowocześnie myślących ludzi. Dla nas jest jasne, że KInG powinna stać

się bardziej ekologiczna. - Przechyliła się w jego stronę, aż jej słodki tyłeczek znalazł się

na samym brzegu sofy. - Potrzebuję pana.

Jej lekko chropawy głos odebrał mu dech. Do diabła, naprawdę była dobra. Więcej

niż dobra. Kusicielka obarczona misją. I po wtóre do diabła - ta kobieta wprawiała go w

zakłopotanie.

Gdy doszła do wniosku, że już wystarczająco omotała Dylana Kelly'ego, usiadła

głębiej na sofie i dodała z emfazą:

- Nasza organizacja potrzebuje KInG, a KInG potrzebuje nas. Jesteśmy pewni, że

jeśli KInG poważnie potraktuje ekologiczne wyzwania, wizerunek firmy stanie się rado-

sny i ciepły, kojarzący się ze szczęściem.

Na ekranie komputera pojawiło się okienko sygnalizujące nową wiadomość od

Erica, który informował Dylana, że czeka na niego klient.

T L

- Ma pani jeszcze dwie minuty. Proszę powiedzieć bez ogródek, czego właściwie

pani od nas chce.

- Partnerstwa.

Nie zdołał powstrzymać się od śmiechu, co jednak nie rozbawiło Wynnie. Wręcz

przeciwnie, minę miała wielce ponurą... co wydało się Dylanowi bardzo słodkie.

- Partnerstwa z KInG? - uściślił.

- Partnerstwa między KInG a Clean Footprint Coalition.

- Droga panno Devereaux, ktoś musiał zakpić sobie z pani, sugerując, że moja fir-

ma pragnie czy też potrzebuje współpracować z kimkolwiek.

- Przecież już współpracuje. - Patrzyła mu prosto w oczy. - Pańscy najważniejsi

klienci to producenci samochodów, benzyny, statków. Najwięksi truciciele na tej plane-

cie. Chciałby pan, byśmy położyli na ten fakt nacisk w naszych materiałach prasowych?

Ledwie dostrzegalny tik przebiegł przez czoło Dylana. Pomyślał, że choć bez wąt-

pienia Wynnie była cudowną kobietą, miała też zadanie do wykonania. A to zadanie po-

legało na dręczeniu jego rodziny.

- Więc dlaczego, do licha, nie przykuła się pani przed którąś z tamtych firm? Czy

przed wszystkimi po kolei? - skontrował gniewnie.

- Pańska podobała mi się bardziej. - Uśmiechnęła się uroczo.

- Aha... - Tyle zdołał powiedzieć z tej całej frustracji.

Jednak gdy Wynnie znów się odezwała, jej głos podziałał na niego kojąco:

- Panie Kelly, nie powiedziałam panu prawdy, gdy obiecałam, że jutro zajmę się

kimś innym. Na celu mam jedynie pańską firmę. Każda godzina mojej pracy była i bę-

dzie poświęcona sprowadzeniu pana na właściwą drogę. Więc dlaczego nie mielibyśmy

sobie nawzajem oszczędzić czasu i zachodu? Moi ludzie dostarczą tu plan oszczędzania

energii i materiałów. Pan jedynie przeliczy koszty i położy się spać ze świadomością, że

świat oddycha lepszym powietrzem przy minimalnym wysiłku z pana strony.

- Dlaczego ja? - zapytał, zastanawiając się w duchu, w czym aż tak bardzo zgrze-

szył, że ta kobieta przyszła go dręczyć.

- Reprezentuje pan firmę, którą każda inna firma w tym kraju pragnie naśladować.

Krążą o was legendy, macie ogromne wpływy. Jeśli wykonacie pierwszy krok, inni po-

T L

dążą za wami. Nikt nie zauważy jednej żarówki, która została wyłączona na noc, ale jeśli

w Brisbane zgasną w nocy wszystkie żarówki, będzie to rewolucja. - Odetchnęła, zwil-

żyła usta. - Więc co pan o tym myśli?

Dylan usiadł wygodnie w fotelu, nie spuszczając z niej wzroku.

- Myślę, że to wystarczy. Nie lubię pogróżek. Nie lubię, kiedy moja firma i moja

rodzina znajdują się w centrum zainteresowania karierowiczów. To, co pani zrobiła przy

pomniku, to tandetny chwyt reklamowy, który wprawdzie na jeden dzień przyciągnie

media, lecz to wszystko. Radzę zapalić to swoje zielone ekologiczne światełko gdzie in-

dziej, w przeciwnym razie zgaśnie na zawsze.

Wynnie spojrzała na niego z zadumą, po czym wyprostowała nogi i wstała. Taka

piękna, taka pociągająca... Dylan musiał uszczypnąć się w ramię, by się opanować.

Skinęła potakująco głową i powiedziała:

- Zrozumiałam przesłanie, panie Kelly - oznajmiła chłodno, lecz jej oczy niebez-

piecznie rozbłysły. - Nie pozostaje mi nic innego, jak podziękować panu za poświęcony

mi czas i pozwolić wrócić do obowiązków. - Ruszyła do wyjścia.

Dylan podniósł się z fotela i podążył za nią. W połowie drogi położył rękę na dol-

nej części jej pleców, by ją pokierować. Pokierować? Do drzwi wiodła prosta droga. Nie

cofnął jednak ręki...

Gdy Wynnie była już w holu, odwróciła się do Dylana, a jego dłoń prześlizgnęła

się po jej talii. Poczuł ciepło gładkiej skóry... Gwałtownie cofnął rękę.

Spojrzała na niego, jakby nie domyślała się jego wzburzenia.

- Dziękuję za poświęcony mi czas - powiedziała dziwnie miękko. - Proszę mi wie-

rzyć, naprawdę to doceniam.

Poczuł nagle, że wcale nie chce, by odeszła.

- I ja dziękuję. Był to najbardziej urozmaicony wtorek od Pucharu Melbourne.

- Czyżby notowania na giełdzie się potroiły?

Hol rozbrzmiał jego śmiechem. Kilku pracowników zatrzymało się, by zobaczyć,

co się dzieje, jednak Dylan nie zwrócił na nich uwagi.

- Pracownicy działu prawnego przebrali się tamtego dnia za konie i dżokejów i ro-

zegrali szalony wyścig.

T L

- Mam nadzieję, że gdy będzie opowiadał pan radzie o naszym spotkaniu, okaże

pan taką samą werwę i entuzjazm jak dla rozrywek w godzinach pracy - skomentowała z

sarkazmem, nadal jednak stała w holu, na wypolerowanej drewnianej posadzce, między

ścianami wyłożonymi tapetą w dyskretny wzór, rzeźbionymi gzymsami i tłumem uwija-

jących się pracowników.

Nagła myśl uderzyła Dylana jak obuchem.

Ona chciała więcej niż tylko współpracy między firmami. Chciała jego. Przestę-

powała nerwowo z nogi na nogę, jakby się w nim zadurzyła. Przez krótką chwilę wy-

obrażał sobie, że jego ręka zanurza się w jej włosach, przyciąga ją ku sobie i całuje do

utraty tchu.

Przeraziło go to. Nie był mężczyzną, który ulega pierwszej iskierce pożądania.

Wybierał kobiety chłodne, obojętne, a Wynnie Devereaux wcale na taką nie wyglądała.

Owszem, była energiczna i nieprzejednana, a nawet bezwzględna, czuł jednak, że duszę

ma równie piękną i czystą, jak wskazywał na to jej wygląd.

Ale była też lobbystką.

- W najbliższy weekend posadzę drzewo z myślą o pani.

- Proszę posadzić tuzin drzew z myślą o pańskich dzieciach.

- Nie mam dzieci, a w każdym razie nic mi o tym nie wiadomo. Do widzenia,

Wynnie.

- Do następnego razu, panie Kelly. - Odwróciła się na pięcie i poszła w głąb holu.

Dylan zaś nie mógł powstrzymać uśmiechu, gdy dostrzegł kajdanki obijające się o

jej słodki tyłeczek.

T L

ROZDZIAŁ TRZECI

Wynnie z ulgą pozbyła się butów na wysokich obcasach i rozpoczęła masaż stóp,

ocierając jedną o drugą, zamykając jednocześnie oczy i uciskając palcami powieki.

- Co robisz? - zapytała Hannah.

- Próbuję raz na zawsze wymazać z pamięci niektóre fragmenty dzisiejszego dnia.

- Przestań! Byłaś wspaniała! Dokonałaś więcej, niż mogliśmy się spodziewać.

Wtargnęłaś do fortecy KInG, a to wyczyn nad wyczyny dla kogoś z CFC!

- Owszem, to była spektakularna zagrywka. - Wynnie uśmiechnęła się z satysfak-

cją. - Najważniejsze jednak, że rozpoczęliśmy kampanię, w której oskarżamy najbardziej

wpływową firmę w mieście o umyślne zatruwanie środowiska naturalnego. To naprawdę

duża sprawa, nie uważasz?

- Uważam. - Hannah dopiła drinka i zamówiła następnego. - Uważam też, że naj-

lepszym punktem programu była twoja alergia na nikiel.

Wynnie dotknęła delikatnie zaczerwienionych nadgarstków.

- To wcale nie jest śmieszne - sarknęła.

- A właśnie że śmieszne. - Hannah roześmiała się tak głośno, że obecni w barze

spojrzeli na nią, by sprawdzić, co się dzieje. - Najpierw dokonujesz czegoś, czego niko-

mu w CFC przed tobą nie udało się dokonać, a zaraz potem jakiś doktorek oznajmia, że

nie możesz używać złej jakości kajdanków. Trzeba zadbać o bardziej luksusowe wypo-

sażenie naczelnej kajdaniary CFC.

- Przecież jesteśmy organizacją non profit, więc nie możemy wydawać forsy na

najlepsze kajdany na rynku.

Powaga, z którą to oznajmiła, jeszcze bardziej rozbawiła Hannah.

Wynnie westchnęła głęboko, wdychając aromat piwa i pachnących cytryną roślin

wypełniających stojące wokół ceramiczne doniczki. Był to zapach Australii. Po wielu

latach, które spędziła za granicą, czuła jego kojące działanie. Podobnie reagowała na

ostatnie promienie zachodzącego wiosennego słońca.

Nareszcie zaczynała się odprężać.

T L

- Nie jestem pewna, czy duża dawka niklu może budzić pragnienie - powiedziała z

udawaną już powagą - ale oddam życie za solidnego drinka.

Ponieważ jednak z powodu bólu nadgarstków dostała kortyzon, musiała zadowolić

się sokiem ananasowym, który nie mógł sprawić, by choć na chwilę zapomniała o pew-

nym cholernym przystojniaku.

Barman, który przyniósł napoje, ozdobił brzeg szklanki unurzaną w cukrze tru-

skawką, dodał też małą papierową parasolkę. A na koniec uśmiechnął się tęsknie do

Wynnie.

Był nad wyraz urodziwy, a ona była patologicznie samotna. Jednak jego spojrzenie

mówiło wyraźnie, że chodzi mu tylko o krótką przygodę, a ona w takich zabawach nie

gustowała.

Odwróciła się do Hannah, która zanuciła:

- Wynnie ma nowego chłopaka!

- Wynnie nie ma nikogo.

- Daj mu pięć minut, a wróci z różą w zębach i mandoliną w ręku. Zamów następną

kolejkę, zaoszczędzimy dwadzieścia dolarów.

- Nie bądź śmieszna.

- Dlaczego? Nowy facet w nowym mieście. Cały miesiąc harowałaś nad naszym

projektem, więc powinnaś przynajmniej mieć dla kogo rozpuścić włosy.

Wynnie podniosła rękę do włosów, które były upięte na karku.

- Miałam je dziś rozpuszczone i tylko zobacz, do czego to doprowadziło.

- Aha - powiedziała Hannah z przesadnym naciskiem.

- Co ma oznaczać to „aha"?

- To wyjaśnia, dlaczego masz taki marny humor, podczas gdy powinnaś skakać z

radości na myśl o sukcesie, który odniosłaś.

- Nie skaczę z radości, ponieważ to nie ja piję czwartego drinka.

Hannah wyciągnęła ku niej palec, udając, że ręce jej się trzęsą.

- Osoba, którą znalazłam dla naszej firmy i o zatrudnienie której walczyłam, od-

niosła wielki zawodowy sukces, dzięki czemu mogę osiąść na laurach. Aha, poza tym ta

T L

osoba zadurzyła się w panu Dylanie Przystojnym Wysokim Blondynie Kellym. Muszę to

opić!

Wynnie już otwierała usta, by zaprzeczyć, ale nagle poczuła się ogromnie zmę-

czona.

- Mogłaś mnie uprzedzić, że taki cholerny przystojniak z niego.

- Czy mi się zdaje, czy naprawdę mówisz drżącym głosem?

- Zdaje ci się - odparowała Wynnie, a potem, nie wiadomo dlaczego, dodała: - Nie

chodzi tylko o jego wygląd. Jest przenikliwy, skupiony i przebiegły, ale ma też poczucie

humoru.

- Słyszałam o tym, ale jestem szanowanym prawnikiem i muszę dbać o dobre oby-

czaje. A ty? Zachowałaś się obyczajnie?

- Co najwyżej kilka razy odjęło mi mowę, co może sugerować, że chętnie poszła-

bym z nim do łóżka, ale to wszystko.

Hannah znów dała popis głośnego śmiechu, po czym spytała:

- Zatem zaprosisz go na randkę?

- Pod jakim pretekstem?

- Hm, na kolację, do kina, na tango w pozycji horyzontalnej?

- To on rozdaje karty.

- I właśnie dlatego nie chcesz zaprosić go na randkę?

- Nie. Tak! Także dlatego, że na pewno ma cały tabun kobiet śliniących się na jego

widok.

- Hm... - Hannah tym razem uśmiechnęła się kwaśno.

- Jest strasznym flirciarzem. Flirtował ze mną, z dziennikarkami, z damską gawie-

dzią, a nawet z rośliną doniczkową w swoim biurze. To patologia!

- No tak, nie mogłaś tego znaleźć w materiałach prasowych, ale krążą o nim różne

historie... Jak by to ująć?... Należy do tych facetów, którzy chorują na syndrom ograni-

czonego czasu uwagi.

- To znaczy?

- To znaczy, że nigdy nie spotyka się dwa razy z tą samą kobietą, choćby była nie

wiem jak piękna. Zresztą wszystkie są piękne i tak gorące, jak lodowe rzeźby.

T L

- Hej, zaraz... Uważasz, że jestem gotowa dołączyć do tego grona? Że odpowiadam

temu opisowi? Chcesz mnie obrazić?!

Hannah poklepała ją po ramieniu.

- Przestań stroić fochy, tylko pomyśl o tym. W tym miesiącu znalazłaś czas, by

pójść ze mną na kręgle oraz na drinka, a także by obejrzeć film na DVD. Chętnie zrezy-

gnuję z tych wspólnych atrakcji, jeśli wykorzystasz te godziny na miłosne szaleństwa.

Zrób to, proszę! Bo nie widzisz, ku czemu zmierzasz? Ku temu, że zaczniesz sypiać w

biurze, by nie tracić czasu na dojazdy i skoro świt zacząć pracę.

- Ej, to nie tak! - Wynnie potrząsnęła głową. - Wreszcie znalazłam pracę, która mi

odpowiada w stu procentach. Wierzę w naszą organizację, w jej przesłanie. Ta praca to

dla mnie zaszczytny obowiązek. Każda godzina poświęcona temu celowi daje mi świa-

domość, że i ja mam swój wkład, mogę pomóc... - Głos uwiązł Wynnie w gardle. Ze

wszystkich osób, którym mogła się zwierzyć z potrzeby naprawy wyrządzonego zła,

Hannah była najwłaściwszą. To ona była z nią w ten dzień, gdy zniknął Felix. Ona po-

mogła znaleźć najlepszego prawnika. Ale nawet teraz, po tak długim czasie, Wynnie

ciężko było wyrzucić z siebie te słowa. Odetchnęła głęboko, po czym dodała cicho: - Nie

zaproszę Dylana Kelly'ego na randkę. - Mogła wymyślić tysiące pretekstów, był jednak

jeden prawdziwy i nadzwyczaj ważny powód. Wynnie miała tę przywarę, że nałogowo

poświęcała się dla mężczyzn, a jedynym sposobem, by do tego nie doszło, było unikanie

sytuacji, w której mogło się to zdarzyć. Nie za każdym razem można zmienić fryzurę i

nazwisko, i wyjechać z miasta. Hannah ujęła jej dłoń.

- Już?

- Tak, w porządku.

- Czyli nie miałabyś nic przeciw, gdybym miała małą przygodę z Dylanem Kel-

lym?

- Zupełnie nic - mruknęła Wynnie, pogryzając plastikową słomkę. - No to lecę.

Robi się późno, a muszę zrobić zakupy. - Podniosła się z krzesła i energicznie zaczęła

torować sobie drogę przez tłum.

Hannah również wstała. Nawet w płaskich butach była sporo wyższa od Wynnie.

T L

- A wszystko dlatego, że żyłaś w przekonaniu, iż słońce świeci dla Feliksa. Wiesz,

o czym mówię. Tymczasem on okazał się całkiem porąbany. I teraz boisz się, że wszyscy

mężczyźni są tacy jak on. Tak nie jest, wierz mi.

Wynnie dostrzegła przejście pomiędzy grupą studentów uniwersytetu i przecisnęła

się przez nie. Sama.

Porąbany? Felix nie był po prostu porąbany. Jej młodszy brat, jedyna rodzina, jaka

jej pozostała, jej piękny chłopiec, który nie potrafił rozdeptać nawet pająka, nagle zrobił

coś strasznego, obrzydliwego. Zranił ludzi, a to wszystko w imię ratowania planety. A na

koniec zostawił siostrę, by naprawić wyrządzone zło. I nigdy więcej go nie zobaczyła.

Wyszła na ulicę i zaczęła rozglądać się za taksówką.

- Miałaś jakieś wiadomości od niego? - spytała Hannah za jej plecami.

Oczywiście wiedziała, że chodzi o jej brata. Wynnie potrząsnęła głową tak gwał-

townie, że spinka w kształcie motyla wypięła się z włosów. Udało jej się złapać ją, zanim

upadła na ziemię. Serce zabiło Wynnie w piersi na myśl, że mogła się stłuc. Wtedy stra-

ciłaby jedyną pamiątkę po swych wspaniałych, cudownych i nowoczesnych rodzicach.

Może być tylko wdzięczna losowi, że umarli i nie zobaczyli, jak Felix się zmienił.

- Odezwie się, kochanie - powiedziała Hannah. - Nie martw się. Choć prawdę mó-

wiąc, nie wiem, po co.

- Co ty...

Hannah uniosła ręce w geście kapitulacji.

- Dobrze, nie powiem już słowa na ten temat, ale jeśli kiedykolwiek spotkam Fe-

liksa w ciemnej uliczce, zarobi zdrowego kopniaka.

Nadjechała taksówka. Wynnie schowała motyla do torebki i wskoczyła do auta,

podając kierowcy adres mieszkania, które wynajęło jej stowarzyszenie. Przez tylną szybę

zobaczyła, jak Hannah zatrzymuje następną taksówkę.

Wyciągnęła się na siedzeniu, westchnęła głęboko i przymknęła oczy. Dylan Kelly.

Tym razem zamiast starać się wymazać jego obraz z pamięci, pozwoliła mu tam pozo-

stać. Cóż, facet działał na nią niesamowicie... lecz kogo chciała oszukać? Byli z dwóch

różnych planet. Ona, odważna, hippisowska ekolożka, i on, wspaniały, oszałamiająco

bogaty, korporacyjny gigant.

T L

Dylan wstał od stołu. Kolejna rodzinna kolacja właśnie dobiegła końca. Był po-

twornie objedzony. Wieprzowina w karmelu z sałatką z zielonej papai. Pierś z kaczki w

marmoladzie z czerwonych pomarańczy i pigwy. Tarta z kozim serem. Nie przepuścił

żadnego dania, jakby próbował nasycić całkiem inny głód.

Wynnie Devereaux mogła być kłopotem, ale była również sprawczynią bólu w ca-

łym jego ciele. Czuł na swoich policzkach spojrzenie jej wilgotnych, brązowych oczu,

gdy wszedł do łazienki, by się ogolić. Dłoń zachowała pamięć ruchu jej biodra, aż chwy-

cił filiżankę z gorącą kawą, by wymazać to wspomnienie. Bezskutecznie. Miał tysiąc in-

nych spraw do załatwienia, nie mógł jednak o niej zapomnieć. Nie pomagały w tym setki

telefonów od dziennikarzy, którzy pytali o stosunki jego firmy ze stowarzyszeniem CFC,

byli też ciekawi, co sądzi o kobiecie, która przykuła się do rzeźby.

- Na pewno skończyłeś, braciszku? - zapytała Meg, jego młodsza siostra. - Za pięć

dolarów dam ci wylizać mój talerz.

- W dniu, który spędzisz na uczciwej pracy, zrozumiesz, dlaczego niektórzy tęsknią

za sutymi kolacjami. Zwykle nie mamy czasu na lunch, który dla innych stanowi naj-

ważniejszy moment dnia.

Pokazała mu język i wyszła do drugiego pokoju z telefonem przyklejonym do

ucha.

- O ile dobrze pamiętam, ona ma prawie trzydziestkę, prawda? - zwrócił się do

ojca.

Ale Quinn Kelly już wymykał się z jadalni. Dylan kiwnął głową w stronę Jamesa,

kamerdynera rodziców, by upewnić się, że ojciec nie udał się przypadkiem na zabronione

przez lekarzy cygaro.

Był przekonany, że rodzina zawsze będzie się trzymać razem, jednak musiał zmie-

nić zdanie, gdy ojciec skończył siedemdziesiąt lat. Wtedy na jaw wyszła pewna tajemni-

ca, która poluzowała rodzinny fundament.

Jego ojciec, prawdziwy król imperium Kelly Investment Group, twórca ich potęgi,

który sprawił, że rodzina Kellych stała się najbardziej wpływową w całym Brisbane, miał

poważne problemy z sercem i dwa razy cudem uniknął śmierci. Jednak dla dobra firmy, a

także po to, by nie drażnić seniora rodu, nikomu o tym nie powiedzieli.

T L

Tego wieczoru rola Dylana jako strażnika prywatności rodzinny stała się jeszcze

bardziej istotna. Był zadowolony, że właśnie jemu ona przypadła. Czuł w sobie potrzebę

ochrony ich życia prywatnego od dnia, gdy całe Brisbane obudziło się tylko po to, by w

gazetach znaleźć artykuły, w których opisano, w jak drastycznych okolicznościach zo-

stały zerwane jego zaręczyny. Gdyby porzucony został ktoś noszący inne nazwisko, nikt

by nawet nie zwrócił na to uwagi. Tego właśnie dnia zrozumiał, że jego pozycja wysta-

wia go na widok publiczny i obiecał sobie chronić swą rodzinę.

Pojawił się James i uspokoił go, że ojciec jest posłuszny medycznym nakazom.

Dylan wreszcie mógł się rozluźnić. Wyrzucił z pamięci smutne wspomnienia i spojrzał

na Camerona, swego młodszego brata, który opróżniał butelkę wina wraz ze swoją nie-

dawno poślubioną żoną Rosie, nie spostrzegłszy, że prawie wszyscy wstali już od stołu.

Minęło wiele minut, a Dylan wciąż patrzył na nich. Z całej rodziny najlepiej doga-

dywał się właśnie z Cameronem. Był fajnym facetem i Dylan życzył mu jak najlepiej,

lecz w głębi duszy obawiał się, że Rosie okaże się inną kobietą, niż Cameron sądzi.

- Czyż nie są słodcy?

Dylan odwrócił się, by spojrzeć na stojącą za jego plecami matkę.

- Tak słodcy, że aż zęby bolą. Mamo, kiedy wreszcie zrozumiesz, że zjawienie się

nas wszystkich na kolacji nie jest jeszcze powodem, by wydawać królewskie przyjęcie?

Następnym razem zostaw porcelanę od Wedgwooda w kredensie. Wystarczy nam zwy-

kły serwis z Ikei. - Pocałował matkę w policzek i opuścił jadalnię.

W salonie zastał siedzącego przy biurku Brendana, który przeglądał jakieś doku-

menty. Był nieuleczalnym pracoholikiem, a od kiedy praktycznie zastępował Quinna, ta

choroba przekroczyła wszelkie wyobrażenie.

Dylan przez dłuższą chwilę przyglądał się bratu. Brendan był kiedyś w stałym

związku, który skończył się dramatycznie. Odniósł bolesne rany, stał się przeraźliwie

samotny. Chrissy zmarła nagle, zostawiając go z dwiema cudownymi córeczkami, które

teraz spały na górze niczym aniołki. Dylan wciąż współczuł bratu.

- To dzisiejsze wydarzenie... - Brendan spojrzał na brata. - Mam nadzieję, że opa-

nowałeś sytuację.

- Myślę, że tak.

T L

- Oglądałem wiadomości. Sensacja dnia... Kajdanki? Naprawdę?

Dylan się uśmiechnął. To było silniejsze od niego, nieważne, że całe popołudnie

próbował wymazać z pamięci pewną kajdaniarę.

- Nazywa się Wynnie. Żąda od nas, byśmy jej pomogli uratować świat. Zapropo-

nowałem, że zabiorę ją na księżyc, a potem przywiozę z powrotem.

- Nie zrobiłeś tego... - Brendan surowo zmarszczył brwi.

- Trochę czasu w moim towarzystwie i ta nawiedzona ekoaktywistka zapomni nie

tylko o swojej misji, ale nawet jak się nazywa.

- Dlaczego ci ekoterroryści musieli nasłać na nas kobietę? - Brendan zasłonił oczy

palcami.

- Połowa ludzkości to żeński ród, więc nie ma w tym nic dziwnego, ale nie martw

się. Bogowie mnie kochają. - Dylan usiadł w fotelu i powiedział bratu o rozmowie z

Wynnie, po czym oznajmił: - Owszem, wtargnęła do naszej siedziby, ale zapewniam, że

już nigdy nie przekroczy progu Kelly Tower.

- Zatem gra nie jest warta świeczki? - zapytał Brendan.

- Prawdopodobnie jest, choć po prawdzie nie mam ochoty układać się z kimś, kto

ima się szantażu. Taki precedens nie jest nam potrzebny.

Zazwyczaj ponury Brendan nagle uśmiechnął się delikatnie.

- Rozumiem... Chcesz jej pokazać, że to ty jesteś najgorszym manipulatorem w

tym mieście. Największym i najgorszym. Ona jest koniem trojańskim. To, że wprosiła

się do siedziby firmy, jest naszą porażką, a gdyby się powtórzyło, byłaby to klęska. Czyli

kordon sanitarny dla tej całej Wynnie. Choć jeśli uważasz, że lepiej ją osaczyć, to tak

zrób.

Dylan wiedział, że to już koniec. Nigdy więcej nie zobaczy Wynnie Devereaux.

Nie będzie żadnego spotkania ani nawet myślenia o niej. Myślenia o jej włosach, o słod-

ko pachnącej skórze, o tym, jak go pociąga. O tym, że choć powiedziała, iż nie jest

Francuzką, w jej głosie pobrzmiewał seksowny akcent, który mogła nabyć tylko wtedy,

gdyby kończyła szkołę w Europie.

T L

Koniec? Wynnie obiecała, że jeszcze z nim nie skończyła. Był ciekaw, jakie nie-

spodzianki szykuje. Był także ciekaw, jakie niespodzianki kryją się pod obcisłą bluzecz-

ką i białymi spodniami...

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kolano Wynnie podrygiwało nerwowo, a oczy bolały od wpatrywania się w oświe-

tloną słońcem frontową szybę kawiarni Morningside. Rany od kajdanek wciąż jeszcze

były owinięte bandażami i posmarowane magiczną maścią. Musiała włożyć skórzaną

marynarkę z długimi rękawami, by je ukryć.

Prześlizgnęła się wzrokiem po kawiarnianych ścianach w ciepłym pomarańczo-

wym kolorze, po drewnianych krzesłach i fioletowych kanapach, wreszcie zatrzymała się

na płaskim ekranie telewizora, w którym właśnie pokazywano poranne wiadomości. Ze-

gar w rogu ekranu uświadomił jej, że czeka już od dwunastu minut.

Dwanaście minut! Mogłaby dłużej pospać albo zrobić coś z cieniami pod oczyma,

lub choćby się uczesać, zamiast przygładzać niesforne włosy palcami podczas jazdy tak-

sówką.

To wszystko wina ciepłego klimatu w Brisbane. Przez kilka ostatnich nocy nie

mogła spać.

Lata spędzone pod inną szerokością geograficzną sprawiły, że cierpiała z powodu

szoku termicznego. Dopiero nad ranem udawało jej się zasnąć.

Ale te gorące noce były niczym w porównaniu z faktem, że dziś, o siódmej trzy-

dzieści rano, siedziała w kawiarni i czekała na pojawienie się Dylana Kelly'ego.

Popatrzyła na ekran telewizora i zobaczyła tam siebie przykutą kajdankami do

rzeźby. Przed nią krążył Dylan Kelly niczym lew czający się na ofiarę. Ona zaś miała

włosy rozwiane wiatrem, a oczy śledziły każdy ruch tego krwawego lwa. Nazwano ją

ekowojowniczką, choć nazwa ta zupełnie do niej nie pasowała. Kojarzyła się z pociskami

z czerwoną farbą, gazem łzawiącym i rozwścieczonym, protestującym tłumem.

Kojarzyła się z Feliksem. Ostatni raz, gdy się z nim widziała, miał siedemnaście

lat, a w oczach wojowniczy błysk. Oznajmił podniecony, że ze znajomymi wybiera się

T L

na manifestację. Była dumna z jego pasji. Nie wiedziała, niestety, do czego może do-

prowadzić wojna, w której miał wziąć udział jej brat w imię ochrony środowiska.

Ręką bezwiednie dotknęła motyla, którego przyczepiła do paska od zegarka.

Jej rodzina była wychowywana w inny sposób. Chodziło o życie w zgodzie z natu-

rą i pozostawienie po sobie jak najmniejszych śladów. Pozwalało to żyć w małej spo-

łeczności, spójnej z otaczającym ją światem.

Wynnie chciała pokazać światu, jak szczęśliwy jest taki byt.

Zadzwonił dzwoneczek, do kawiarni wkradł się promień słońca. W otwartych

drzwiach pojawiła się męska sylwetka, jednak Wynnie od razu wiedziała, że nie na tego

mężczyznę czeka. Był drobniejszej budowy. Miał na sobie marynarkę, rozmawiał przez

komórkę.

Wynnie rozluźniła się i sięgnęła po kubek z kawą. Zanim jednak zdążyła go pod-

nieść, jej dłoń zacisnęła się w pięść. Mężczyzna nie był sam. Przytrzymał otwarte drzwi i

pojawił się w nich inny, w jasnoszarej marynarce, koszuli w delikatne szare paski, bez

krawata, w przeciwsłonecznych okularach w platynowej oprawce. Miał szerokie ramio-

na, ciemnoblond włosy, mocno zarysowaną szczękę i usta stworzone do grzechu. Prze-

glądał gazetę. Był to Dylan Kelly.

Nie było sensu przekonywać samej siebie, że to upał wzbudzał w niej to seksualne

podniecenie. Wzbudzał je on. Wynnie złapała kubek z wystygłą kawą i opróżniła go

jednym haustem.

Gdy Dylan uniósł głowę znad gazety, miała wrażenie, że dopiero teraz dotarło do

niego, gdzie się znajduje. Drugi mężczyzna, w którym rozpoznała Erica, pokazał gestem,

że idzie po kawę. Dylan kiwnął głową i rozejrzał się po kawiarni.

Dreszcz oczekiwania przebiegł przez Wynnie, gdy próbowała uchwycić jego spoj-

rzenie. Dylan nie spodziewał się jej w tym miejscu. A jeśli jej nie pozna? - wpadła w pa-

nikę. Może tylko ona odebrała ich poprzednie spotkanie jako coś niesamowitego, mi-

stycznego i zmysłowego. Dla niego zaś mogła przecież być tylko szurniętą ekolożką,

którą nie warto zwracać sobie głowy.

Nagle spojrzenie Dylana znieruchomiało, przez policzek przebiegł nerwowy tik, a

ręka zacisnęła się na gazecie.

T L

Wynnie odetchnęła głęboko i zawołała:

- Znowu się spotykamy!

U boku Dylana pojawił się Eric, który spostrzegł, że szef skamieniał. Spojrzał w

tym samym kierunku, zobaczył Wynnie z uniesioną ręką i krew odpłynęła mu z twarzy.

Nie znaczy to, że oczekiwała entuzjastycznego powitania i całusa w policzek, ale

nigdy też w nikim jej widok nie budził tak gwałtownej reakcji, co dobitnie okazywał

Dylan całym sobą. Wynnie wskazała niski kawiarniany stolik i stojące przy nim sofy.

Miała całe dwa dni na przygotowanie się do tego spotkania i przyniosła ze sobą wszyst-

kie niezbędne dokumenty: statystyki, badania, wyliczenia kosztów.

- Jest pani bardzo upartą kobietą. - Niby mówił z powagą, jednak jego oczy się

śmiały.

- Im szybciej zrozumie pan, że nie ustąpię, tym szybciej przestanie pan mnie igno-

rować.

- Obawiam się, że nie mógłbym pani ignorować, nawet gdybym chciał. Dziś usią-

dziemy tutaj, Ericu.

- Oczywiście, szefie. - Asystent poszedł zamówić kawę.

Wynnie nie dowierzała własnemu szczęściu. W marynarce, dżinsach, z café latte w

żołądku i Dylanem Kellym obok ryzykowała jednak, że ulegnie udarowi cieplnemu.

Uznała, że lepiej narazić się na śmieszność, niż zemdleć, i z ulgą zdjęła marynarkę.

- Co też pani, do licha, zrobiła? - Mocno przejęty delikatnie ujął ją za nadgarstki.

Serce Wynnie na chwilę się zatrzymało.

- To przez kajdanki. Bardzo tanie, najgorszy sort, a ja na dodatek, jak się okazało,

mam alergię na nikiel. Muszę trzy razy dziennie smarować się maścią z kortyzonem. Jest

pan zadowolony?

Dylan wybuchnął śmiechem, na co kawiarniani goście odwrócili się w ich stronę z

ciekawością. Wszyscy go rozpoznali, jeśli nawet nie jako Dylana Kelly'ego, to jako fa-

ceta, który codziennie o siódmej trzydzieści zamawia tu kawę. Ci, którzy wiedzieli, kim

jest, wpatrywali się w kobietę, która spowodowała ten wybuch śmiechu. Wynnie poczuła

emanującą ze wszystkich stron zazdrość. Gdybyż tylko wiedzieli, że śmieje się z niej, a

T L

nie do niej, z pewnością zyskałaby w ich oczach większą sympatię! Schowała ręce za

siebie.

- Wystarczy? - powiedziała przez zaciśnięte zęby.

- Na razie. A zatem czemu zawdzięczam niespodziewane spotkanie? A może to

tylko zbieg okoliczności, że znalazła się pani w tym miejscu, o tej porze...

- Panie Kelly...

- Dylan. Znów razem pijemy kawę, więc nalegam, żebyśmy przeszli na ty.

Gdyby Wynnie nie dostrzegła nutki irytacji w błękitnych oczach, mogłaby przy-

puszczać, że Dylan zaproponuje coś więcej. Jednak chorował na syndrom ograniczonego

czasu uwagi. Innymi słowy, limitował czas poświęcony jednej kobiecie.

- Chciałabym przedstawić szczegóły naszej współpracy. - Położyła przed sobą sto-

sik dokumentów.

- Sprawa służbowa... Szkoda... A już myślałem, że sobie miło pogawędzimy w tej

sympatycznej kawiarence.

Przez krótką chwilę miała nadzieję, że naprawdę tak myśli. Cóż, stary lis stara się

ją zbyć miłym słówkiem.

- Przepraszam, że tak długo to trwało. Znów zapomnieli o cynamonie.

Spojrzała na Erica, który ustawił na stole papierowy kubek z kawą, cukierniczkę,

serwetki i dzbanuszek z mlekiem, po czym usiadł u przeciwległego krańca stołu, wyjął

laptopa i popatrzył oczekująco na Wynnie.

Gdy znów zerknęła na Dylana, siedział zaczytany w gazecie, zdając się nie pamię-

tać o obecności szalonej ekolożki.

Ogarnęło ją zniechęcenie. Może powinna się poddać? Znaleźć inny cel, najlepiej w

innym mieście. To było zbyt duże wyzwanie. Z drugiej jednak strony właśnie tego po-

trzebowała, by raz na zawsze zagłuszyć wyrzuty sumienia.

- Cześć. - Uśmiechnęła się przyjaźnie do Erica.

- Cześć.

Cóż, w porównaniu z charyzmatycznym Szefem Eric nie był tak... pociągający.

Udało się jej nie spojrzeć na Dylana, choć wiedziała, że się uśmiecha.

- Eric, prawda? Jestem Wynnie.

T L

- Wiem.

- Masz ładny garnitur. Co to za tkanina? - brnęła dalej, choć bała się, że Eric się

speszy taką bezpośredniością. Ponieważ tylko się na nią gapił, delikatnie dotknęła klapy

marynarki.

- Wełna czesankowa. Doskonały wybór, biorąc pod uwagę klimat Brisbane.

- W przeciwieństwie do skórzanej marynarki - mruknął Dylan, nie patrząc na nią.

- Czy też mieszkasz niedaleko? - zapytała, wciąż próbując oczarować Erica.

- W Chapel Hill.

Wynnie słabo znała Brisbane. Kilka lat temu mieszkała tu przez parę miesięcy, gdy

studiowała na tutejszym uniwersytecie. Chapel Hill było jednak na trasie autobusu, któ-

rym dojeżdżała na zajęcia z mieszkania wynajmowanego z Hannah i innymi przyjaciół-

mi.

- To pół godziny jazdy stąd! - Skinęła w kierunku Dylana. - Czy on ci każe jechać

tak długo każdego ranka tylko po to, byś mu zamówił kawę?

- Robię to z przyjemnością - odrzekł beznamiętnym tonem Eric.

- To znaczy, że mu nie każę. - Dylan wreszcie spojrzał na nią. - Jest młody, ma w

sobie dużo entuzjazmu. To akurat łączy was oboje.

Wynnie rzuciła mu gniewne spojrzenie. Myliłby się ten, kto nazwałby go miłym

facetem. Uparty, konfliktowy, cyniczny i denerwujący. A jednak miała przemożną chęć,

by pójść z nim do łóżka.

- A więc, Ericu - szepnęła konspiracyjnie - czy Dylan wtajemniczył cię w nasze

plany?

- Ja mam taki plan, że chcę w spokoju przeczytać gazetę - oznajmił marudnym to-

nem Dylan. - Twoje plany są wyłącznie twoje.

Gdyby wiedział, że do ostatniej minuty planowała najdrobniejsze szczegóły!

Demonstracyjnie odwróciła się do Erica, jakby tylko jego dostrzegała przy stoliku,

i położyła przed sobą kartkę z papieru z recyklingu, na której widniała sporządzona lista.

- Możemy zacząć od zmniejszenia zużycia plastiku, papieru i energii, a w drugiej

kolejności skupić się na wdrożeniu nowych ekologicznych metod.

Jako dobry asystent Eric wziął listę i przebiegł ją wzrokiem.

T L

- Wydaje się to proste - oznajmił po chwili.

- Bo czyż nie jest? - Wynnie zerknęła na Dylana.

Uniósł do ust papierowy kubek z kawą, wypił łyk, po czym zaczął tym specyficz-

nym tonem:

- Ericu... - Patrzył w milczeniu, jak z dłoni asystenta wyślizgnęła się kartka z listą,

jakby parzyła mu palce. - Otóż, Ericu, mam straszne uczucie, że zostawiłem w domu

włączone żelazko.

Eric poderwał się na równe nogi, chwycił klucze podane przez szefa i w mgnieniu

oka opuścił kawiarnię. Wynnie i Dylan pozostali sami.

Zdała sobie sprawę, że jego stopa przylega do jej stopy, i że od dłuższej chwili

wpatruje się intensywnie w jej oczy. Zaczęła nerwowo rozglądać się po kawiarni, by

umknąć od zmysłowego, błękitnego spojrzenia.

- Naprawdę zostawiłeś włączone żelazko? - spytała wreszcie.

Dylan roześmiał się głośno.

- On jest tak bardzo oddany, odpowiedzialny i pełen entuzjazmu, że nigdy nie za-

daje mi pytań. W dniu, kiedy wreszcie tak postąpi, otrzyma awans.

- Więc dlaczego go odesłałeś?

Przechylił się w jej stronę i powiedział takim tonem, jakby zdradzał wielki sekret:

- Wynnie, nie zdołasz mnie przekonać poprzez Erica.

- Zatem jak mam to zrobić?

Jego oczy pociemniały.

- Przekonujesz mnie, i to bardziej, niżbym sobie życzył.

Nie da się ukryć, że to niespodziewane wyznanie bardzo na nią podziałało. Całą

sobą czuła wzajemne pożądanie. Odetchnęła głęboko, by się opanować i nie zdradzić

przed Dylanem, co się z nią dzieje. Udała, że nie zrozumiała ukrytego sensu jego słów.

- Więc pozwól nam wejść do twojej firmy. Możemy to zrobić w tajemnicy. W no-

cy. Pozwól nam zobaczyć, na jakich zasadach działacie, i wdrożyć ekologiczne metody.

Zobaczysz, jak duże przyniesie to wam korzyści. Poza tym klienci i całe miasto zaczną

na was inaczej patrzeć. Przekonasz się, że jesteśmy dla siebie stworzeni. - Gdy jego oczy

T L

zrobiły się ciemne jak noc, dodała szybko: - To znaczy CFC i KInG są dla siebie stwo-

rzone.

Cały czas patrzył na nią intensywnie.

- Wynnie, tracisz czas, pukając do niewłaściwych drzwi.

- Co mogę zrobić, żebyś zmienił zdanie? - Słowa „zrobię dla ciebie wszystko" za-

wisły w powietrzu. Choć Wynnie ich nie wypowiedziała, lecz Dylan pewnie się ich do-

myślił.

- Żadne statystyki mnie nie przekonają. Wyobraź sobie, że jestem pitbulem, który

strzeże wrót domu. Podejdź za blisko, a ugryzę.

- Podchodzę za blisko.

- Pewnie tak... - Pochylił się ku niej.

- Naprawdę podchodzę za blisko? - Zabrzmiało to, jakby pytała samą siebie.

Dylan przesunął dłoń i poczuła, że ich palce niemal się zetknęły.

- Wynnie, podeszłaś za blisko już w chwili, gdy pojawiłaś się na placu przed moją

firmą. - Zawibrowała komórka Dylana. Wyjął ją z kieszeni, spojrzał na wyświetlacz, po-

tem rzucił niecierpliwie: - Tak?... Nie pamiętam. - Rozłączył się, po czym poinformował

Wynnie: - Eric pytał, w którym pokoju korzystałem z żelazka.

- Dlaczego nie oddzwonisz i nie powiesz mu, że się... pomyliłeś?

- Niech się jeszcze trochę pomartwi. Lubi być pożyteczny.

- Kiedy tylko cię zobaczyłam, wiedziałam, że zawarłeś pakt z diabłem.

- Być może podpisywałem jakiś cyrograf. - Wstał, znów omiótł Wynnie wzrokiem,

wyczuwając, jak bardzo jest spięta, zdenerwowana... a może podniecona? Spojrzał na jej

rozczochrane włosy i zabandażowane nadgarstki. A po chwili przesłonił oczy ciemnymi

okularami.

- Z diabłem tak, lecz nie z CFC - mruknęła, po czym dodała głośno: - Bo to nie jest

ten dzień, w którym podpiszesz umowę z CFC?

- Wygląda na to, że nie.

- Pozwól, że powiem coś jeszcze na koniec. Kiedy zabraknie ci wody, kiedy twój

ogród zamieni się w wysypisko śmieci, kiedy będziesz zmuszony założyć maskę, by móc

oddychać, wtedy pożałujesz, że nie posłuchałeś pewnej namolnej ekolożki.

T L

Przez chwilę stał bez ruchu, po czym się uśmiechnął i zrobił coś, czego Wynnie

kompletnie się nie spodziewała, a mianowicie wziął projekt umowy i przeczytał pobież-

nie. Owszem, trwało to bardzo krótko, ale wreszcie poświęcił jej uwagę. Może powinna

wcześniej wspomnieć o ogrodzie?

Zamierzała kuć żelazo, póki gorące, lecz Dylan odłożył dokument i bez słowa ru-

szył do i wyjścia. W drzwiach odwrócił się i po raz ostatni spojrzał na Wynnie, a w każ-

dym razie tak jej się zdawało, lecz pewności nie miała, bo oczy ukrywał za ciemnymi

okularami.

Pokiwała smętnie głową. Zdążyła się już boleśnie przekonać, że nie potrafi czytać

w męskich myślach i sercach.

T L

ROZDZIAŁ PIĄTY

Minęło kilka dni. Wieczorem, gdy zostały same w biurze, Wynnie i Hannah zasia-

dły przy szklanym stole i gapiły się na przyczepione do drzwi zdjęcie Dylana Kelly'ego.

W napadzie frustracji Wynnie dorysowała czarne wąsy, kolczyki w lewym uchu, piracką

chustkę i szczerby po zębach. Lecz i tak nie zatarła wyrazu tych niebieskich oczu, wy-

zywających, kpiących i flirtujących, które sprawiały, że ciarki przeszywały jej ciało.

- A więc przeczytał projekt umowy? - spytała Hannah.

- Tylko przejrzał.

- To dobrze. Żadna kobieta nie zdejmie sukienki z wieszaka i nie sprawdzi ceny,

jeśli nie spodoba się jej fason.

- Dylan Kelly nie jest kobietą.

- Nie, nie jest. - Hannah znów zerknęła na zdjęcie. - I pewnie nie łazi po butikach,

tylko zamawia ubrania na miarę. Ale dotknął, popatrzył. To dobry znak. Powoli do niego

docierasz.

Wynnie się zamyśliła. To ich spotkanie w kawiarni...

- Hannah, przekaz Kelly'ego był niejednoznaczny. W łagodnej wersji można by go

tak ująć: „Czekaj na mój telefon". Lecz zarazem pobrzmiewała w nim inna treść: „Daj mi

święty spokój, bo inaczej zwrócę się do mojego prawnika".

- Sprzeczne zeznania, moja droga. Drugą część sobie daruję. Naprawdę myślisz, że

do ciebie zadzwoni?

- Och, po co ci to mówiłam? - Wstała. - Najwyższa pora wracać do domu. - Pocią-

gnęła Hannah za sobą i ruszyły ciemnym korytarzem do wyjścia.

- No dobra, Wynnie, mów, co ci naprawdę leży na sercu. Wiesz, że cioci Hannah

można wszystko powiedzieć, a nawet uzyskać dobrą radę...

- Wiem, wiem, tyle że to dość skomplikowane. W każdym razie Dylan Kelly za-

chowuje się... nie, nie tak, jakby mnie lubił, ale tak, jakby nie chciał mnie zniszczyć.

- Zaraz, przecież obok zachęty wyczułaś też pogróżkę w jego głosie.

Wynnie nagle sama sobie wydała się śmieszna

- Och, już nic nie wiem...

T L

- Ustalmy, że ta pogróżka pochodzi od jednego z szefów korporacji. „Ekolożko,

odwal się". Lecz co tak naprawdę przekazał Wynnie Devereaux?

Poczuła się jeszcze żałośniej.

- Mój Boże, przecież to słynny playboy. Zaliczył już wszystkie kobiety w tym

mieście poza mną, stąd to zainteresowanie moją osobą - rzuciła cierpko. - Być może oce-

niam go zbyt surowo, ale tak to czuję i nic na to nie poradzę.

- Czy to źle, że cię jeszcze nie zaliczył? Czy też źle, że zamierza to uczynić? -

prowokowała przyjaciółka.

- Och, daj mi spokój! Kompletnie tego nie ogarniam.

Śmiech Hannah odbił się echem od ścian pustego korytarza.

- To dlatego nazywają go czarującym draniem. Oślepia piękną twarzą, ciałem, gło-

sem i... wystarczy. A kiedy ty toniesz w jego przepastnych oczach, on zabija twój pro-

jekt, zanim jeszcze zdążyłaś podać mu rękę na powitanie.

- Więc wszyscy go znają z tej strony? A ty właśnie do niego kazałaś mi się zwró-

cić! W dodatku cały czas próbujesz mnie przekonać, żebym się z nim umówiła na rand-

kę.

- Jestem prawnikiem. Moja praca polega na tym, żeby poznać racje obu stron. Poza

tym, kochanie, wiesz lepiej ode mnie, że reputacja to zaledwie cząstka prawdy o każdym

z nas.

- Owszem, wiem... No cóż, uprzedzałaś mnie, że to czarujący drań, dlaczego jed-

nak dopiero teraz mi mówisz, że jest taki nie tylko prywatnie, ale i w sprawach bizneso-

wych?

- Po prostu nie lubię plotkować.

- Och, gadanie... Poza tym uwielbiasz plotkować.

- Jasne, masz rację. Cóż, wyszło trochę nie tak. Traktowałam to jako kolejną akcję,

z uwagi na Kelly'ego trochę pikantną, i zbytnio nie liczyłam na sukces. W sumie był to

raczej taki sobie żart... Do głowy mi nie przyszło, że aż tak się zaangażujesz!

- Jak mogłam się nie zaangażować? W pracy mówię tylko o nim, z mediami mówię

tylko o nim, myślę tylko o nim. Doprawdy, czuję już przesyt. - Przyłożyła dłoń do czoła.

- Mam tego potąd!

T L

- Jak ja to lubię! - ze śmiechem skomentowała Hannah. - Bogaty, wpływowy, sek-

sowny, wolny facet. Jak ci taki nie pasuje, to co ci pasuje?

- Dzięki, bardzo mi pomogłaś.

- Wynnie, jesteś fajna, ładna, inteligentna. Jeśli polubiłaś Dylana Kelly'ego, to

znaczy, że na to zasługuje. A jeśli nie jesteś pewna, czy możesz mu zaufać, to zaufaj so-

bie.

Zaufanie. Zawsze chodzi przede wszystkim o zaufanie. Wynnie ufała tylko sobie,

inaczej po prostu nie potrafiła. Zresztą nawet z tym ufaniem sobie też nie było tak łatwo.

Nie potrzebowała dyplomu z psychologii, by wiedzieć, skąd to się wzięło. W najgorszy z

możliwych sposobów została opuszczona przez najbliższą osobę. Gdy była dzieckiem,

potrafiła kochać ludzi, utraciła jednak tę zdolność w chwili, kiedy weszła do auli na wy-

dziale socjologii i stanęła twarzą w twarz z dziekanem i grupką policjantów.

Źle by się stało, gdyby teraz uwierzyła, że Dylan Kelly może być uczciwym,

przyzwoitym człowiekiem.

W piątkowe popołudnie Dylan udał się do swego biura, gdzie czekał na niego Jack

Colby, kumpel z lat szkolnych, a teraz najlepszy prywatny detektyw w kraju.

- Witaj, Jack.

- Cześć, Dylan. Jak leci?

- Za te pieniądze, które ci płacę, powinieneś wiedzieć lepiej ode mnie - rzucił

cierpko.

- Co to, humorek nie dopisuje? - odparł kpiąco Jack.

Ano nie dopisywał. Od kiedy Dylan spojrzał w te łagodne brązowe oczy Wynnie

Devereaux, poczuł się jakby na rozdrożu. Potężny impuls nakazywał mu, by wydać

Wynnie stanowczy zakaz zbliżania się do rodziny Kellych, lecz inny, równie potężny

impuls pchał go do tego, by zatonąć w czułych objęciach tejże kobiety.

Do diabła, musiał znaleźć sposób, by się od niej uwolnić!

Po namyśle doszedł do wniosku, że wcale nie jest sfrustrowaną, seksowną, zwa-

riowaną ekolożką, jaką się wydawała na pierwszy rzut oka. W tym kryła się jakaś tajem-

nica. Wynnie na pewno miała jakiś dobrze skrywany, osobisty powód, dla którego wła-

T L

śnie on znalazł się na celu. Kiedy tylko się dowie, w czym rzecz, przestanie być tak in-

trygująca.

- Wybacz, Jack, to głupie, że wyżywam się na tobie, ale owszem, trochę mnie nosi.

Więc z czym przyszedłeś?

- Wynnie Devereaux. Dwadzieścia siedem lat. Brunetka. Brązowe oczy. Szczupła

budowa ciała. Wzrost średni. Samotna. Ładna. - Jack wyjął kilka fotografii i położył je

na biurku przed Dylanem.

Pierwsze zdjęcie przedstawiało Wynnie w dniu, kiedy pierwszy raz ją zobaczył.

Szła ulicą w towarzystwie blondynki o kręconych włosach.

Kolejne fotografie przedstawiały Wynnie poważną, zdziwioną, roześmianą. Miała

zabandażowane nadgarstki, co bardzo rozbawiło Dylana.

Na ostatnim zdjęciu patrzyła prosto w obiektyw. Miała zmarszczone czoło, deter-

minację w oczach, ciemne włosy okalały śliczną twarz. Energia, wola walki... Z Wynnie

aż biła siła życia.

Owszem, fajne podobizny, ale nic z nich nie wynika.

- To wszystko? - Rzucił fotografie na biurko.

- To początek. W wieku osiemnastu lat zaczęła studiować nauki humanistyczne na

stanowym uniwersytecie w Queenslandzie. Przedtem uczyła się w domu. Po roku prze-

rwała jednak studia i wyjechała do Paryża, gdzie pracowała na rzecz towarzystwa zaj-

mującego się upiększaniem parków.

- Rozumiem... - To tłumaczyło obcy akcent pobrzmiewający w jej mowie.

- Później pracowała dla różnych organizacji, pozyskując fundusze, lobbując w celu

uzyskania dotacji rządowych. Ostatnią z tych organizacji był Komitet na rzecz Odbudo-

wy Arena di Verona. Pieniądze, które zdobyła, nawet ciebie przyprawiłyby o palpitację

serca.

- To wszystko? Po prostu jest utalentowaną, dwudziestosiedmioletnią lobbystką.

- Dopiero teraz będzie ciekawie. Choć posługuje się dokumentami wystawionymi

na Wynnie Devereaux, tak też podpisała umowę o pracę, w rzeczywistości nazywa się

inaczej.

- Zatem kim ona, do licha, jest?

T L

- Sam się przekonaj. Nie chcę ci psuć niespodzianki. - Jack podniósł się z fotela i

wręczył teczkę z dokumentami.

Dylan zagłębił się w lekturze, aż dotarł do kopii raportu sprzed kilku lat.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

W sobotni wieczór taksówka wioząca Wynnie i Hannah zatrzymała się przed du-

żym, oszklonym budynkiem Muzeum Queenslandu, rozbłyskującym różowymi i poma-

rańczowymi światłami. Z samochodów parkujących wzdłuż ulicy wysypywały się ko-

biety w letnich wieczorowych sukniach i elegancko ubrani mężczyźni.

- Bale charytatywne nie są tym, czym były kiedyś - mruknęła z dezaprobatą Wyn-

nie. - Panuje tu nastrój orgii. - Wysiadła z samochodu, dbając o to, by ruszać się jak na

damę przystało. Może komuś wyda się to przesadą, jednak przy takich okazjach należy

dbać na przykład o to, by trzymać kolana razem, nie przybierać zbyt swobodnych póz, a

to ze względu na tłum paparazzich, którzy tylko czekają na jeden fałszywy ruch każdej

rozpoznawalnej, a więc medialnej osoby.

Wynnie miała uraz na punkcie fleszy i wycelowanych w nią obiektywów, bo koja-

rzyły się z tą straszną chwilą, kiedy to co prawda opuściła posterunek policji jako wolny

człowiek, ale ze świadomością, że jej życie się zawaliło. Postanowiła się wziąć w garść.

W końcu nie była już tą jasną blondynką o krótkich włosach, z mocno wymalowanymi

oczyma, ubraną w poncho i kolorowe dzwony. Od tamtego czasu straciła też siedem ki-

logramów. Uśmiechnęła się więc, pomachała w stronę reporterów i operatorów. Cóż, po

swoim kajdaniarskim wyczynie zyskała na jakiś czas medialną wartość. Do podsuniętych

dyktafonów rzuciła garść informacji o Clean Footprint Coalition.

Była ubrana w jedwabną sukienkę w kolorze dojrzałego pomidora, która co prawda

zakrywała ręce aż do wciąż zaróżowionych nadgarstków, za to sięgała ledwie do połowy

ud i była tak obcisła, że cały świat mógł podziwiać zarys kolczyka umieszczonego w

pępku Wynnie.

Weszły do jasno oświetlonego foyer. W ogóle przepych wystroju rzucał się w

oczy.

T L

- Czy jakiekolwiek pieniądze zostaną na działalność charytatywną? - spytała po

cichu przyjaciółkę.

- To nie nasza impreza - odparła Hannah. - Więc i nie nasza sprawa. Jesteśmy tu

tylko po to, żeby się dobrze bawić i potańczyć. Może spotkasz jakiegoś przystojniaka?

Wreszcie masz okazję, by zaprezentować się w tej sukience. - Hannah ruszyła dalej wraz

z rozbawionym tłumem.

Jednak Wynnie po prostu wrosła w ziemię. Nieopodal niej stał Dylan Kelly. Wy-

glądał znakomicie w doskonale skrojonym smokingu. Wynnie ogarnęła fala gorąca.

- Ona tu jest - ktoś szepnął do Dylana.

Odwrócił się - i ich oczy się spotkały.

Wynnie nerwowym ruchem sięgnęła do wpiętego we włosy motyla. Wydawała się

taka bezbronna, delikatna, drobna.

Dylan porzucił swoje towarzystwo i ruszył ku niej. Poczuła znajomy zapach płynu

po goleniu. Tak mocno chwyciła torebkę, że zdobiące ją cekiny odcisnęły się na jej roz-

palonych dłoniach.

- Co taki ktoś jak ty robi w tym miejscu?

Stanął obok niej, wzrokiem obiegając tłum.

- Być może wiedziałem, że tu będziesz? Być może przyszedłem zobaczyć ciebie i

tobie podobnych, by dowiedzieć się, jak można się przed tobą bronić?

- Sądzisz, że potrzebujesz pomocy? Przynajmniej jak dotąd, z nas obojga radzisz

sobie znacznie lepiej.

- Trzeba zawsze robić to, co się umie najlepiej.

Zerknęła na niego. Nie obserwował już tłumu, tylko całą uwagę skupił na niej.

- Cena biletu wstępu to tysiąc pięćset dolarów. Drogo cię kosztuje ten ekspery-

ment.

Przysunął się jeszcze bliżej.

- Mam uczucie, że zdejmowanie z ciebie tej sukienki będzie warte każdego centa,

którego zapłaciłem.

Kolana Wynnie zadrżały, ale lata pracy w lobbingu nauczyły ją, jak panować nad

sobą.

T L

- Przecież doskonale wiesz, że zawsze możesz umówić się ze mną w moim biurze,

gdy będę miała na sobie więcej ubrań. - Spojrzała na niego kpiąco. - Tu wszędzie fruwają

fluidy dobroczynności, co nie bardzo pasuje do twojego stylu.

- Mój styl ma się całkiem dobrze.

- Jasne, doceniam to... Dylan, mógłbyś mi zrobić przysługę?

- Oczywiście. Czego ode mnie oczekujesz?

- Ci dobrzy ludzie - wskazała dłonią wokół - zapłacili ciężką forsę i zjawili się tu,

ponieważ zależy im na naturalnych źródłach energii. Postaraj się nie mieć na nich złego

wpływu, dlatego błagam, uśpij mroczną część swej duszy.

Wybuchnął tak głośnym śmiechem, że mnóstwo głów odwróciło się w ich kierun-

ku. W oczach wielu kobiet widać było zachwyt, jednak Dylan patrzył tylko na Wynnie.

- Kochanie - powiedział głośno, nie przejmując się, czy ktoś go usłyszy - mógłbym

o to samo poprosić ciebie, lecz zrobiłoby się strasznie nudno, nie uważasz?

Wynnie wiedziała, że musi zmykać od niego jak najdalej. Po chwili rozdzielił ich

hałaśliwy tłum. Śmiech Dylana, jego błyszczący wzrok, to, co między nimi zaiskrzyło,

zostawiała za sobą, chowała do wspomnień, miłych, a nawet ekscytujących, ale tylko

wspomnień. Taką przynajmniej miała nadzieję.

Gdy minister środowiska, spuścizny narodowej i sztuki zakończył przemowę, za-

częła grać orkiestra jazzowa. Przygryzając słomkę, Wynnie wpatrywała się w tył głowy

siedzącego parę stolików dalej Dylana. Odwróciła się i popatrzyła na uśmiechającą się do

niej znad talerza z karmelowym ciastem Hannah.

- Wreszcie mam okazję popatrzeć, jak się zachowuje w towarzystwie sobie po-

dobnych. Jeśli chcę wygrać, muszę zgromadzić wszelkie możliwe środki.

Nagle za jej plecami rozległ się znajomy głęboki głos:

- Wynnie, mogę cię prosić na słówko?

Przyjaciółka zerwała się na równe nogi i przedstawiła się:

- Hannah Laskowski. Miło pana poznać.

Uśmiechnął się przyjaźnie i wyciągnął rękę.

- Dylan Kelly. Cała przyjemność po mojej stronie.

T L

- Jestem szefową Wynnie. Wszystko, co ma pan jej do powiedzenia, może pan po-

wiedzieć mnie. Tutaj lub gdziekolwiek indziej.

- Dziękuję za propozycję, ale w biznesie zawsze kontaktuję się z tymi samymi

osobami. Im więcej ludzi angażuje się w sprawę, tym łatwiej o pomyłkę - odparł z rów-

nie miłym uśmiechem.

Wynnie zmarszczyła brwi.

- Hannah zna słowo „nie" we wszystkich językach świata, podobnie jak ja. Do

żadnej pomyłki nie dojdzie.

- Chodź ze mną, a wszystko ci wyjaśnię. - Ujął jej dłoń i pociągnął ją za sobą.

Odwróciła się, szukając ratunku u Hannah, lecz przyjaciółka siedziała już przy sto-

liku i zajęła się drinkiem.

- Panie Kelly! - zawołała, uśmiechając się przy tym do tych, których potrąciła, gdy

torowali sobie drogę przez tłum.

- Tak, Wynnie?

- Dylan, powiedziałeś, że chcesz ze mną porozmawiać.

- Powiedziałem.

- Więc rozmawiajmy. - Skrzyżowała ręce na piersi i wysunęła nogę do przodu, sta-

rając się zachować bezpieczny dystans między sobą a nim.

Jednak właśnie w tej chwili orkiestra zagrała „The Way You Look Tonight" i Dy-

lan przytulił ją do siebie.

- Co robisz?

- Po prostu tańcz, w przeciwnym razie wzbudzimy sensację.

- Biorąc pod uwagę, że oprócz nas nie ma nikogo na parkiecie, i tak staliśmy się

niezłym widowiskiem.

- Więc korzystajmy z okazji! - Przycisnął ją jeszcze mocniej, prowadząc w tańcu.

Wynnie dała się ponieść chwili. Cały świat wokół zniknął, poczuła się wolna, lek-

ka, cudownie beztroska.

Nagle poczuła, że Dylan gładzi jej lewy nadgarstek, po chwili zajął się prawym.

- Już nie bolą? - zapytał.

- Nie będą bolały tak długo, jak będę się trzymać z daleka od tanich kajdanków.

T L

- Wiem, gdzie można dostać kajdanki najlepszej jakości. Tylko poproś, a zamówię

je dla ciebie.

- Nie wątpię - mruknęła z sarkazmem.

Obrócił ją wokół siebie i znów znalazła się w jego ramionach. Ten facet naprawdę

potrafił tańczyć. W ogóle był w każdym calu doskonały.

- Czy twoja dziewczyna nie zastanawia się, dlaczego nie zabrałeś jej tutaj?

- Nie mam dziś żadnej randki.

Wynnie zerknęła na kilka kobiet, które wręcz pożerały go wzrokiem.

- Myślałam, że twój karnecik balowy jest gruby jak „Wojna i pokój".

- Dziś wieczór dałem im wolne - odparował ze śmiechem.

- Jakie to wspaniałomyślne!

Widziała w jego oczach pożądanie. Nieważne, czy taka była prawda, czy też miała

omamy, po prostu musiała łyknąć świeżego powietrza... i to sama, jak najdalej od Dylana

Kelly'ego i jego tulących ją ramion.

Nie mogła jednak kicnąć gdzieś jak zając za miedzę, dlatego spróbowała z innej

beczki, przybierając oficjalny ton:

- Wspomniałeś, że masz do mnie jakąś sprawę. Jak rozumiem, wreszcie przejrzałeś

na oczy i jako reprezentant KInG jesteś gotów porozmawiać ze mną, przedstawicielką

CFC, o przyszłej współpracy. Proponuję, byśmy gdzieś usiedli i przystąpili do negocja-

cji.

Przyciągnął ją do siebie, a ona instynktownie przylgnęła do niego.

- Wiesz co? - szepnął jej do ucha.

- Tak?

- Nie jestem pewien, czy sprawiły to te kolorowe światła, a może zawiniły różowe

serwetki, ale właśnie przeżyłem metamorfozę, w mej duszy rozbłysło, poczułem tchnie-

nie prawdy. I mam już w życiu cel! Będę walczył o legalizację marihuany, zacznę roz-

mawiać z delfinami, a każdą kobietę odzianą w naturalne futro obleję czerwoną farbą.

Zobaczysz, odmienimy ludzkie serca, odmienimy świat. Zwyciężymy!

- Ty draniu! - Wyrwała się z jego objęć.

T L

- Zostań, Wynnie - powiedział cicho, by tylko ona usłyszała. - Wszyscy na nas pa-

trzą i jeśli odejdziesz, zanim piosenka się skończy, znajdziemy się na pierwszych stro-

nach gazet, a wzmianki o akcji charytatywnej pojawią się dwadzieścia stron dalej. Nie

chcesz chyba, żeby cię za to obwiniali?

Starała się zebrać myśli. Nie mogła odkryć gry, którą prowadził Dylan. Wiedziała

jedno. Tańczył z nią nie tylko dlatego, że jego ręce lepiły się do niej. Coś chciał osią-

gnąć, coś kombinował. Tylko co?

Jego ręka prześlizgnęła się po czerwonym jedwabiu sukienki w dół pleców, prze-

chylił Wynnie do tyłu w tanecznym skłonie, jej noga splotła się z jego nogą...

Zaufanie. Dekadencja. Obyczajność. Przyszłość planety. Pierwsze strony gazet.

Nagle wszystko to przestało się liczyć, ważny był tylko ten ogień, który widziała w

oczach Dylana. Zapragnęła, by ich usta się połączyły... I nagle z tamtego świata dobiegły

słowa:

- Kelly, witaj. Byłem pewien, że to ty.

Wynnie zamrugała. Nie byli już sami na parkiecie. Wywinęła się z ramion Dylana i

zaczęła przeciskać się przez tłum, czując na plecach wzrok tego niesamowitego faceta.

Gdy dotarła do opustoszałego stolika, pomyślała, że czuje się tak, jakby chodziła na

czubkach palców wokół krateru czynnego wulkanu.

- A niech to... - Zdała sobie sprawę, że nie dowiedziała się, co Dylan miał jej do

powiedzenia.

Zaraz jednak zrozumiała, że nie ma to żadnego znaczenia. Ten taniec powiedział

wszystko.

Wynnie stała w rogu muzealnego foyer. Wspiąwszy się na czubki palców, przepa-

trywała wzrokiem tłum w poszukiwaniu Hannah.

- Czy to nie Guinevere Lambert?

Udając, że nie usłyszała swego prawdziwego imienia i nazwiska, obejrzała się

dyskretnie i dostrzegła wysokiego mężczyznę, który roztaczał wokół zapach papierosów

i dawno niezmienianego ubrania.

- Guinevere, prawda? Widziałem cię na parkiecie z Dylanem Kellym. Nie mogłem

skojarzyć, skąd cię znam, aż nagle coś mi zaświtało. Dziesięć lat temu. Słodka, mała

T L

hippiska Guinevere Lambert, którą policjanci zawlekli z uniwersytetu prosto na posteru-

nek. Jestem Garry Sloane z Allied Press Corps.

Wynnie dostrzegła, że natręt trzyma w ręku maleńki dyktafon. Gdzie, do licha, po-

działa się Hannah?

- Sloane, zostaw panią w spokoju!

Wynnie podniosła głowę i napotkała ziejące furią niebieskie oczy.

- Kelly, jak miło - zjadliwie odparł Garry Sloane. - Wiem, jak bardzo za mną tęsk-

nisz, ale teraz nie zajmuję się ani tobą, ani twoją ukochaną rodzinką. Bądź łaskaw nie

przeszkadzać i pozwól mi dokończyć pogawędkę z panią. Mam rację, prawda? - zwrócił

się do Wynnie.

W jednym z pewnością miał rację. To, o czym chciał z nią rozmawiać, nie doty-

czyło Dylana.

- Wszystko w porządku - oznajmiła, wzrokiem nakazując, by się nie wtrącał.

Zignorował ją jednak, pragnąc rozprawić się z dziennikarzem.

- Sloane... - Patrzył na niego z pogardą. - Dam ci jedną radę. Jeśli szukasz równych

sobie do pogawędki, to udaj się na śmietnik, gdzie mnoży się robactwo.

- Ostro sobie poczynamy, co? Nie radzę...

- Spadaj, śmieciu! Zanim zrobię coś, czego będziesz żałował do końca życia.

I nagle Sloane wyprowadził cios. Dylan cofnął się, na jego dolnej wardze pojawiła

się kropla krwi. Oczy mu pociemniały, dłoń zwinął w pięść.

Wynnie wcisnęła się między nich. Musiała interweniować, tylu świadków, mnó-

stwo kamer... Dylan przyszedł jej z pomocą, pora na rewanż.

Popatrzyła na jego usta, z których sączyła się krew. Powiodła po nich palcem,

brudząc go krwią. Dylan w czułym odruchu pocałował jej palec.

Sloane zniknął.

- Wszystko w porządku? - spytała.

- Tak. Na szczęście to nie ja rozpocząłem bójkę.

- Masz rację. Więc co o tym wszystkim myślisz?

- Że Garry Sloane to kretyn.

- To nie jest odpowiedź.

T L

Zapewne nawet jego własna matka nie potrafiła rozszyfrować jego wyrazu twarzy,

uśmiechu... Wynnie wiele by dała, żeby znaleźć klucz do jego myśli i by poznać odpo-

wiedź na pytanie, czy jest takim mężczyzną, za jakiego go uważała. By wiedzieć, czy jej

uczucia nie są oparte wyłącznie na pożądaniu.

- Dylan... - wyjąkała, zdając sobie sprawę, że zdradzał ją ton głosu.

- Bez względu na to, czego Sloane chciał od ciebie, wiedz, że najgorszemu wrogo-

wi nie życzę kontaktów z tą kanalią.

- Czyżbyś uważał mnie za swojego wroga?

- Dlaczego sądzisz, że w ogóle o tobie myślę? - Uśmiechem okrasił szorstkie sło-

wa.

- Gdybyś w ogóle o mnie nie myślał, musiałabym zastanowić się nad zmianą pra-

cy. Tymczasem płacą mi za to, co robię, a moi szefowie podkreślają, że całkiem dobrze

robię to, co do mnie należy. Sama zresztą też tak uważam.

- W porządku, sporo myślę o tobie. Więcej, niż chciałabyś wiedzieć. Zadowolona?

Zadowolona? Po prostu oszołomiona...

Uśmiech spowodował, że z wargi znowu zaczęła mu sączyć się krew. Krew, która

płynęła z jej powodu. Wynnie ogarnęło poczucie winy, a także pragnienie, by dotknąć

krwawiącego miejsca, ale zdrowy rozsądek powstrzymał rękę-

Jednak Dylan ujął jej dłoń i przyłożył do swoich ust. Wodziła po nich palcem, któ-

ry ześlizgnął się na policzek, pieściła szyję, kark, aż wreszcie zatopiła dłoń w ciemno-

blond włosach.

- Najlepiej byłoby przyłożyć lód - powiedziała, gdy udało jej się odzyskać równo-

wagę.

- Też tak sądzę. Tylko gdzie o tej porze znajdę lód?

Odetchnęła głęboko, zignorowała sygnały alarmowe, które wysyłał mózg, i po-

wiedziała, patrząc Dylanowi prosto w oczy:

- Może w moim domu?

T L

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Wynnie otworzyła łazienkową apteczkę, gorączkowo szukając czegoś, co mogłoby

stanowić pretekst, dla którego przywiozła Dylana do swojego mieszkania, zamiast od-

stawić go do najbliższego szpitala. Sam zaś Dylan rozsiadł się na skórzanej kanapie w

malutkim salonie i z rozkoszą sączył whisky z lodem, rozpiąwszy uprzednio koszulę i

rozluźniwszy krawat. Wynnie odetchnęła głęboko. Czy jakikolwiek mężczyzna mógłby

wyglądać bardziej seksownie, nawet gdyby nie wiedzieć jak się postarał? Sekret Dylana

polegał na tym, że nie musiał się starać...

Znalazła waciki do demakijażu, maść, która wędrowała wraz z nią przez trzy kon-

tynenty i z pewnością była już przeterminowana, a także opakowanie plastrów z motylim

wzorkiem. Zamykając apteczkę, spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Była rozczochrana,

jakby ledwie wstała z łóżka, makijaż wymagał poprawienia, wyglądała na zmęczoną...

Zmęczoną i podnieconą.

Usłyszała, że Dylan włączył w salonie muzykę. Tylko mężczyzna tak bardzo pew-

ny siebie i swych męskich walorów mógł od razu poczuć się jak u siebie w domu. A ona

tak bardzo pragnęła poczuć, jak on smakuje.

- Zaraz się wszystko wyjaśni - powiedziała do siebie, po czym wyprostowała się,

chwyciła przygotowane opatrunki, odetchnęła głęboko i otworzyła drzwi łazienki.

Dylan siedział na kanapie w salonie, sączył whisky z lodem i zastanawiał się, gdzie

też, do diabła, Wynnie mogła się schować. Mieszkanie było oświetlone wyłącznie świa-

tłem księżyca i świecami porozstawianymi w różnych miejscach. Mogłoby się wydawać,

że ma to na celu stworzenie zmysłowej atmosfery, a nie zaoszczędzenie energii elek-

trycznej, jak na ekolożkę przystało.

Uśmiechnął się do siebie. Wystarczająco poznał Wynnie, by wiedzieć, że jej

mroczna przeszłość pozwalała zrozumieć, dlaczego ukrywa się pod innym nazwiskiem.

Nie chodziło o tchórzostwo, dwulicowość czy hipokryzję. To była racjonalna, choć za-

pewne bolesna decyzja.

Gdy już miał udać się na poszukiwania, Wynnie pojawiła się w drzwiach łazienki.

Czerwoną jedwabną sukienkę zamieniła na luźne szare spodnie i powyciąganą czerwoną

T L

bluzę. Zrzuciła seksowne buty, była boso. Dylan ponownie się uśmiechnął. Nie zdawała

sobie sprawy, że spodnie opinają się na niej kusząco, a bluza zsunęła się z ramienia, od-

krywając ramiączko biustonosza. W tym stroju wyglądała jeszcze bardziej seksownie.

- Ładne mieszkanie - powiedział.

- Należy do CFC. Pozwolili mi tu mieszkać, dopóki nie znajdę czegoś innego. Jest

ekologiczne.

- Świece są wliczone w cenę?

- Są moje. - W świetle księżyca dostrzegł, że się zaczerwieniła.

- Zżera mnie ciekawość - wskazał zestaw plastrów w różowe motylki - jakich to

nieszczęśliwych facetów przyprowadzasz do domu, by ukoić ich ból.

- Niestety, twojego bólu... czy raczej potrzeby nie ukoję.

Dylan wybuchnął śmiechem, co spowodowało, że krew znowu zaczęła płynąć z

rozciętej wargi.

- Kobieto, przestań mnie rozśmieszać, tylko wreszcie spełnij samarytańską powin-

ność. - Wyciągnął się na kanapie.

- Odpręż się, zaraz się tobą zajmę.

- Cudownie... - Przymknął oczy.

A przecież miał zamiar definitywnie wyzwolić się od Wynnie Devereaux, Gu-

inevere Lambert czy kimkolwiek była. Jednak gdy usłyszał, jak ten łajdak Sloane wypo-

wiada jej prawdziwe nazwisko, postanowił zareagować. Owszem, wynajął Jacka, by po-

znać prawdę o namolnej ekolożce i wykorzystać zebrane fakty w celu ochrony własnej

rodziny, ale gdy dojrzał panikę i ból w jej oczach, gdy wyobraził sobie, jak sam by się

czuł, gdyby ktoś taki jak Sloane obwieścił światu chorobę jego ojca, postanowił jej tego

zaoszczędzić.

Poczuł delikatny zapach perfum i otworzył jedno oko.

Wynnie pochylała się nad nim z wacikiem.

- W jaki sposób trafiłaś do CFC? - zapytał.

Zwykle odmawiała odpowiedzi na takie pytania, lecz nie tym razem.

T L

- Moja przyjaciółka Hannah, którą dziś poznałeś, pracuje w dziale prawnym orga-

nizacji. Potrzebowali nowej kampanii i nowego wizerunku, poprosiła mnie więc, żebym

do nich dołączyła. Spodobało mi się to, co robią. Nie mogłam odmówić.

- Dlaczego miałabyś odmówić?

- Dobrze mi było za granicą. - Przyłożyła wacik do jego ust.

- W Weronie?

Mocniej przycisnęła wacik.

- Wypytywałeś o mnie?

- Ktoś mi o tym wspomniał. Działałaś na rzecz odbudowy tamtejszej Areny, praw-

da? Przecież to kiedyś było miejsce, gdzie gladiatorzy walczyli z lwami, lała się tam

krew. Trudno mi sobie wyobrazić, by taka słodka istota jak ty lubiła takie miejsca.

- Wiesz, że nasza ziemia to jeden wielki cmentarz? Wiesz, że wszędzie lała się

krew, ludzie krzyczeli z bólu, umierali? Wiesz, że pod każdą szerokością geograficzną

podjęto mnóstwo złych, okrutnych, morderczych decyzji? I popełniono mnóstwo takich

czynów? Tego uczy historia. Na szczęście możemy się uczyć na tych błędach, by ich

nigdy więcej nie popełnić.

- Dyżurna przemowa, co? - skomentował ze śmiechem. - Swoją drogą ciekawe.

Oburzasz się na okrucieństwo naszych przodków, a sama jak postępujesz? Leżę tu ranny,

obolały, a ty niby mnie opatrujesz, lecz tak naprawdę robisz mi pranie mózgu, bym pod-

pisał umowę z CFC.

- Moralizator się znalazł... Niby to nie wykorzystujesz każdej okazji, by skłonić

ludzi do powierzenia kapitałów KInG?

- Trafiony - mruknął, dotykając językiem zranionego miejsca. W tym momencie

spostrzegł, że Wynnie nie spuszcza wzroku z jego ust. Czy wiedziała, jak obsesyjnie od

tygodnia o niej myśli? Zapatrzył się w nią, próbując odczytać jej myśli. Owszem, detek-

tyw przekazał mu jej dossier, miał jednak wrażenie, że tak naprawdę ona zna go znacznie

lepiej niż on ją.

Do czego to wszystko prowadzi? Czy coś się wydarzy?

Kiedy popatrzył w jej gorące miodowe oczy, zrozumiał, że właściwe pytanie nie

brzmiało „czy?", lecz „kiedy?".

T L

Pochyliła się nad nim i delikatnie dotknęła wacikiem jego ust. Ponieważ się nie

skarżył, uznała, że robi to we właściwy sposób. Rana nie wyglądała już tak groźnie.

Opuchlizna ustąpiła po przyłożeniu szklanki z whisky z lodem. Wynnie z ulgą pomyśla-

ła, że plaster w różowe motylki jest niepotrzebny.

Jego wargi reagowały na miękki dotyk...

Jeśli pisane jej było ponieść karę za błędy przeszłości, teraz właśnie nadszedł ten

moment. Jej pragnienie miało nie zostać zaspokojone, a ona czuła przemożny ból w ser-

cu.

Lecz wtedy położył rękę na jej biodrze. Zadrżała, waciki opadały na podłogę ni-

czym płatki śniegu.

- Dylan... - wyjąkała.

- Wynnie...

- Co ty robisz?

- Przecież wiesz.

- Mhm... - Coś, czego robić nie powinieneś, dodała w duchu, przymykając oczy.

- A co ty robiłaś przez ten cały czas?

- Już skończyłam. Niebawem ozdrowiejesz.

- Kochanie, to zaledwie początek. - Pochłaniał ją wzrokiem, wodząc po niej dłonią.

- Po co mnie tu przywiozłaś?

- Żeby opatrzyć twoje wojenne rany. Stanąłeś w mojej obronie. Zawsze spłacam

długi.

Ze śmiechem pociągnął ją na kanapę.

- Nie jesteś mi nic winna. - Zanurzył dłoń w jej włosach. - A przywiozłaś mnie tu-

taj, ponieważ to było nieuniknione.

- Co? - szepnęła.

- To.

Objął ją mocno. Uczucie, które ogarnęło Wynnie, było czymś zupełnie nowym.

Przylgnęła do Dylana, pragnąc się w niego wtopić. W jej oczach pojawiły się łzy. Nagle

przypomniała sobie o skaleczonej wardze. Odsunęła się, delikatnie dotknęła jego ust.

- Wciąż boli?

T L

- Wcale a wcale. - Wtulił twarz w jej szyję. - Smakujesz niebiańsko...

I nagle wszystko nabrało tempa. Zdarli z siebie ubrania, sycili się nagością, wy-

zwoleniem, radością bożka Erosa. Pocałunki, pieszczoty, ta cała cudowna gra wstępna

dwojga kochanków, którzy dopiero poznają siebie nawzajem.

Żaden człowiek nie jest doskonały, myślała Wynnie, patrząc zachłannie na Dylana.

Lecz ten jeden jest...

Uśmiechnęła się.

- Co cię tak rozbawiło? - spytał.

- Kilka dni temu oskarżyłam cię, że podpisałeś pakt z diabłem...

- Tak, nawet przyznałem się do tego. - Zachichotał.

- Raczej nie wyglądasz na szatański pomiot. - Jej oczy błyszczały. - Jeżeli już, to

na anioła... - Omiotła go wzrokiem. - Cholernie męskiego anioła. Niech cię diabli, ale

działasz jak narkotyk...

Niby żartowała, niby podkpiwała, lecz usłyszał w jej głosie szczerość. Fascynował

ją, zauroczył... i to było dobre, takie na miejscu.

Bo sam też był zafascynowany i zauroczony.

Również działała na niego jak narkotyk.

- Też jesteś niczego sobie, Wynnie... Au! - zawołał, gdy dostał kuksańca w bok. -

Dobrze, powiem szczerze, jak na torturach. Jesteś piękna i powabna jak anielica.

Roześmiała się, bo choć niby podkpiwał, usłyszała w jego głosie szczerość.

A potem połączył ich najbardziej szalony pocałunek.

Odsunęła się nieco i szepnęła:

- Co ty ze mną wyrabiasz? Prawdziwy diabeł z ciebie...

- Ja z tobą? To ty nie masz żadnej litości. Przewaga jest po twojej stronie, aniołku.

- Tak? Więc ja tu rządzę?

- No jasne, aniele.

- A zatem jeśli podsunę ci pewną umowę...

Jego oczy natychmiast pociemniały. Wynnie przestraszyła się, że zrobiła krok za

daleko.

T L

- Jak mógłbym utrzymać pióro w dłoni, skoro moje ręce są zajęte czymś innym? -

odparł z uśmiechem, pieszcząc ją czule, namiętnie. Trwało to jakiś czas, aż wreszcie Dy-

lan spytał z powagą: - Czy wreszcie powiesz mi szczerze, po co tak naprawdę mnie tu

przywiozłaś?

- Rzeczywiście chcesz to wiedzieć?

- Pamiętaj, że jestem diabłem.

- Dobrze, Dylan... Przywiozłam cię tutaj, bo bardzo tego pragnęłam. To pragnienie

zrodziło się, gdy tylko cię ujrzałam, jak wychodziłeś z gmachu firmy, a ja stałam przy-

kuta do rzeźby, jakbym była tobie podana na tacy...

I wreszcie połączyli się z sobą, poszybowali...

Serce Wynnie, które miało już na zawsze pozostać zamknięte, powróciło do życia.

T L

ROZDZIAŁ ÓSMY

Dylan siedział na zielonej kanapce, podczas gdy telewizyjna charakteryzatorka

przygotowywała go do cotygodniowego występu w niedzielnym programie. Próbował się

skoncentrować na tym, co miał do powiedzenia, jednak jego myśli wciąż wracały do

Wynnie, z którą rozstał się niespełna osiem godzin wcześniej. Prześladował go jej obraz,

gdy stała na progu swego mieszkania, ubrana w krótką satynową koszulkę ledwie osła-

niającą nagie ciało, z kaskadą ciemnych włosów spływającą na jej ramiona, podając mu

usta do pocałunku.

- Dylan!

Rylie Madigan, prowadząca program „Daybreak", a zarazem przyjaciółka jego sio-

stry, przywróciła go do rzeczywistości.

- Tak? O co chodzi?

- O co chodzi? - oburzyła się. - Czy mi się tylko zdaje, czy też duchem jesteś cał-

kiem gdzie indziej?

- Jestem tu, gdzie zwykle bywam w niedzielny poranek. Zaraz zwrócę się do na-

szych wiernych telewidzów, którzy pragną właściwie zainwestować swe fundusze.

- Powinnam być u ciebie na prowizji za to, że co tydzień pozwalam ci ich czaro-

wać.

Miała rację. Wszystko, co robił, służyło interesom jego rodziny, a ten program

zrobił dla niej wiele dobrego.

Dlaczego zatem poszedł do łóżka z kobietą, której zamiarem było ich ośmieszyć?

- Jaka prowizja? Przyznaj, robisz to z dobrego serca. Nigdy nie próbowałaś nas

wykorzystać, Meg się z tobą przyjaźni. - Żartobliwie uszczypnął ją w policzek.

- Nie podlizuj się. - Trzepnęła go po łapach. - Zaraz ci mina zrzednie. Producenci

namieszali w programie.

Gdy się obejrzał, dostrzegł Wynnie Devereaux, która witała się z członkami tele-

wizyjnej ekipy. Włożyła kremową bluzkę i spódnicę do kolan w tym samym kolorze.

Luźny pasek podkreślał biodra. Z rozpuszczonymi włosami wyglądała jak anioł. On zaś

T L

miał na sobie szary garnitur, białą koszulę i bordowy krawat. Ot, typowy przedstawiciel

wielkiej korporacji.

Nie wydawała się zaskoczona jego obecnością w studiu. A więc przez cały czas,

gdy tańczyli razem, gdy przyszedł jej z pomocą, gdy ją rozbierał, wiedziała, że się tu

spotkają. I nie zdradziła się ani słowem.

- Wszystko w porządku? - zapytała Rylie.

- Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha. Wynnie zbliżyła się i odpowiedziała uśmie-

chem na jego uśmiech. Była spokojna, opanowana i pewna siebie.

- To nie duch. - Pomyślał, że właśnie zobaczył promień światła.

Wynnie robiła wszystko, by nie dać po sobie poznać, jak bardzo się denerwuje.

Gdy tylko zobaczyła Dylana siedzącego na zielonej kanapce, na luzie, jakby przez całe

życie nie robił nic innego, poczuła, że jej kolana drżą. Wiedziała, że on tu będzie. Ran-

kiem dostała faks ze scenariuszem programu, który przeczytała w taksówce wiozącej ją

do telewizji.

- Cieszę się, że mogłaś dziś do nas dołączyć - zwróciła się do niej Rylie. - Nie ma

to jak świeża krew.

- Dziękuję.

- Czytałam o tobie w gazetach. Bardzo bym się ucieszyła, gdybyś dała zaprosić się

na lunch. Chciałabym poznać twoje zdanie na pewne tematy. - Rylie spoglądała to na

Wynnie, to na Dylana, i czuła, że coś jej umyka.

- To nie jest próba uwiedzenia, niech pani się zgodzi, panno Devereaux.

Panna Devereaux... Wynnie aż się wzdrygnęła na ten oficjalny zwrot.

- Ja nie... Oczywiście, że... - mówiła skonfundowana.

- Nie zwracaj na niego uwagi - ze śmiechem wtrąciła Rylie. - Nie warto. Lubi się

droczyć z kobietami. A więc jesteśmy umówione? Zaprosimy też Meg.

- Będzie mi bardzo miło.

- Więc dobrze. A teraz parę słów o naszym programie. Wiem, że zajmujesz się

poważnymi sprawami, ochrona naszej planety i tak dalej, ale pamiętaj, że nasz program

jest na luzie. Widzowie nie lubią, kiedy jest zbyt poważnie.

T L

- Myślę, że sobie poradzę - odparła Wynnie, starając się emanować optymizmem,

choć stremowana była strasznie. I wtedy napotkała spojrzenie niebieskich oczu. W nocy

te same oczy podziwiały każdy centymetr jej nagiego ciała, teraz jednak patrzyły obojęt-

nie.

Nie była jego żoną, narzeczoną czy partnerką. Nie była nawet przyjaciółką. Po-

winna była się tego spodziewać, przecież ją uprzedzano. To był zaledwie przelotny flirt.

- Dziś mamy dla państwa coś specjalnego - rozległ się śpiewny głos Rylie i do

Wynnie dotarło, że są już na wizji. - Gościmy w naszym studiu nie tylko Dylana Kelly-

'ego, dyrektora do spraw kontaktów z mediami w Kelly Investment Group i doradcę fi-

nansowego, ale też Wynnie Devereaux, przedstawicielkę Clean Footprint Coalition, która

również przyszła nam coś doradzić. Witam was oboje.

Dylan uśmiechnął się do kamery, a serce Wynnie zabiło szybciej na widok tego

uśmiechu.

- Dziękuję za zaproszenie - zwróciła się do Rylie.

- Czy to prawda, że po raz pierwszy spotkałaś Dylana w dniu, kiedy przykułaś się

kajdankami do rzeźby przed siedzibą jego firmy?

Wynnie roześmiała się, po czym odparła:

- Owszem. Na ogół ludzie dzwonią do siebie, umawiają się na spotkanie, rozma-

wiają. Lecz nie wszyscy respektują te zasady. Dlatego się przykułam.

- Czyżby telefon nie wystarczył, by zwrócić na siebie uwagę biznesmena z takiej

korporacji jak KInG? W każdym razie Wynnie tak twierdzi. Biorąc pod uwagę, jak wiele

energii tak duża firma może zaoszczędzić, musiała zastąpić telefon kajdankami. - Rylie

spojrzała z dezaprobatą na Dylana. - Naprawdę nie odbierałeś telefonów od Wynnie? Jak

mogłeś? Jest taka miła!

Dylan uśmiechnął się do Rylie, lecz Wynnie zdołała go już na tyle poznać, by

wiedzieć, że marzy o tym, by ją udusić. Nim zdołał jednak wymyślić ripostę, Rylie ata-

kowała dalej:

- Taak... Co za wymowne milczenie. Jak miła musi być kobieta, która walczy na

rzecz słusznej sprawy, by oddzwonił do niej sam wielki Dylan Kelly?

T L

Oczy Dylana błysnęły złowrogo, zaraz jednak uśmiechnął się zabójczo i powie-

dział zmysłowym głosem:

- Panno Devereaux, od niedawna mieszka pani w tym mieście, więc być może nie

orientuje się pani, że finansowa instytucja, w tym i nasza, ma za zadanie dbać o interesy

swych klientów. Jeśli potrzebuje pani porady finansowej, z przyjemnością umówię się z

panią w dogodnym terminie.

- Panie Kelly - odrzekła, a jej głos zabrzmiał bardziej chropawo, niżby sobie tego

życzyła - proszę zarezerwować pokój, a na pewno się zjawię.

Uśmiechnął się do niej. Był to jego pierwszy prawdziwy, spontaniczny uśmiech

tego dnia, piękny, zapierający dech w piersiach i przeznaczony tylko dla niej.

Rylie odwróciła się od nich i powiedziała prosto do kamery:

- A teraz, moi drodzy, zapoznajmy się z listą sposobów, które, zdaniem Wynnie,

pozwolą nam zmniejszyć zużycie energii, a przy okazji zaoszczędzić trochę pieniędzy, a

następnie Dylan powie nam, jak zadbać o nasze oszczędności przed świętami Bożego

Narodzenia. Lista Wynnie pojawiła się na ekranie.

Piętnaście minut później Wynnie siedziała w zielonym pokoju, czekając na produ-

centa, by podziękować za zaproszenie do programu, ale gdy drzwi się otworzyły, serce

podeszło jej do gardła na myśl, że może to być Dylan.

Jednak zamiast niego weszła drobna brunetka ubrana w koktajlową sukienkę w

czekoladowym kolorze, dziwną jak na tę porę dnia. Usiadła na kanapce obok Wynnie.

- Cześć - powiedziała. - Jestem Meg. Meg Kelly. Nie musiała podawać nazwiska.

Jej oczy były kopią oczu jej brata.

- Cześć.

- Czekam na Rylie, ale przyszłam ci powiedzieć, że bardzo mi się podobał pro-

gram. Jeszcze nie widziałam, żeby ktoś tak potraktował mojego brata.

- Czy on tu jeszcze jest? - spytała Wynnie.

- Och, nie. Wymknął się tylnym wyjściem, jak tylko wyłączono kamery. - Prze-

rwała na moment. - Przyszłam do ciebie jeszcze w jednej sprawie. Moi rodzice wydają

dzisiaj przyjęcie, kameralna domowa impreza, tylko rodzina i paru przyjaciół. Bardzo

bym chciała, żebyś do nas dołączyła.

T L

Sens tych słów nie od razu dotarł do Wynnie.

- Och, nie, nie, nie. Przecież widziałaś program i wiesz, że twój brat i ja nie pałamy

do siebie sympatią. Jeśli naruszę jego terytorium, gotów mnie zastrzelić.

- Bzdury. Dylan jest jak pies, tylko szczeka. Zresztą będziesz moim gościem. Poza

tym przemawia przeze mnie egoizm, bo moja rodzina skupi się na kimś innym i przy-

najmniej przez jeden wieczór nie będzie zadręczać mnie pytaniem, dlaczego nie chcę zo-

stać wiceprezesem jednej z największych firm w tym kraju.

Meg miała tę samą charyzmę, którą posiadał jej brat. Wynnie poczuła do niej

sympatię, mimo to potrząsnęła odmownie głową.

- To bardzo miłe z twojej strony, ale nie mogę.

Meg usiadła wygodniej i zaczęła przyglądać się swym pomalowanym paznokciom

u stóp. Minęła dłuższa chwila, nim odezwała się ponownie:

- Wiesz, że mówił o tobie?

Wynnie, szukając ratunku, chwyciła palcami klamrę w kształcie motyla.

- Myślę, że w ostatnim tygodniu moje nazwisko często rozbrzmiewało w waszej

firmie.

- Być może, ale ja nie zajmuję się interesami, więc nic o tym nie wiem. To było

podczas rodzinnej kolacji. Dylan tak pokierował rozmową, że stałaś się głównym tema-

tem.

- Kobieta w kajdankach to zawsze jakaś sensacja. - Jednak jej serce biło szybciej

niż zwykle. Być może pomyliła się co do Dylana. Być może to, co się między nimi zda-

rzyło, nie było przygodą na jedną noc.

- Pewnie to nie moja sprawa - mówiła dalej Meg - jednak przejmuję się moim bra-

tem. Przez ostatni tydzień był nie do poznania. Cały podekscytowany, rozpierała go

energia, nie tak, jak przez kilka ostatnich lat. Myślę, że tobie to zawdzięczamy. Dlatego

tak bardzo nalegam, żebyś nas odwiedziła. Daj sobie jeszcze jedną szansę.

Meg Kelly była bystrą kobietą. Wynnie poczuła pokusę, by sprawdzić, czy Dylan

Kelly jest rzeczywiście taki, jaki jej się wydaje, i by po raz ostatni spróbować nakłonić

go do podpisania umowy z CFC.

- Dziękuję. Będzie mi bardzo miło - odparła z uśmiechem.

T L

- Świetnie. Prześlij mi swój adres, to przyjadę po ciebie. - Meg podała jej wizy-

tówkę, na której widniały duża złocona litera „M", numer telefonu komórkowego i adres

poczty elektronicznej, po czym wstała i dołączyła do Rylie, która już na nią czekała.

Wynnie pożegnała się z nimi i opadła z powrotem na kanapkę, zastanawiając się,

jak, do licha, wytłumaczy Dylanowi swoją obecność w jego rodzinnym domu.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dylan bawił się w ogrodzie w chowanego z bratanicami, córkami Brendana.

- Szukam! - krzyknął i ruszył na poszukiwania, kiedy dostrzegł Camerona, który

niósł olbrzymi półmisek z przystawkami. Jedzenie pomogło mu ostatnio, kiedy zastana-

wiał się, jak Wynnie może wyglądać bez ubrania. Teraz, kiedy znał już jej ciało, potrze-

bowałby całego zastawionego stołu, by zaspokoić głód.

- Jesteś ode mnie starszy - powiedział Cameron. - Boję się, że za parę lat będę wy-

glądał jak ty teraz.

- Masz żonę, dlatego wszyscy i tak myślą, że to ty jesteś starszy.

- Miłość sprawia, że zawsze będę młody, za to ty wyglądasz jak zatwardziały sa-

motnik. Ale nie martw się, zawsze będziesz u nas mile widziany, staruszku. - Cameron

poklepał go po ramieniu.

- Daj mi spokój, muszę się zajmować młodymi damami. Tylko fajny wujek może

to robić. Ale najpierw mi powiedz, gdzie znajdę prawdziwe jedzenie, nie jakieś tam

przystawki. - Spojrzał na tacę. - Aż mnie skręca z głodu.

- Musisz trochę poczekać. Meg dopiero się zjawiła. Przywiozła ze sobą przyjaciół-

kę.

Dylan obejrzał się i zobaczył siostrę w towarzystwie... A to niespodzianka!

- Co do diabła... Zawsze musisz kpić sobie ze mnie?

- Nie mów, że to któraś z twoich byłych! - zawołał ze śmiechem Cameron. - A

może to nowa dziewczyna... - dodał, gdy spostrzegł, że wciąż gapi się w tamtą stronę.

Dylan uciekł ze studia telewizyjnego, by zapomnieć o pięknej, seksownej Wynnie,

o pełnych wyrazu oczach, które podczas nagrania powiedziały mu, że nieważna jest gra,

T L

którą prowadzą w studiu, nieważne są sprawy zawodowe, po prostu nie nasyciła się nim

jeszcze. On również nie zdołał się nią nasycić. Teraz, gdy ją ujrzał w głębi ogrodu,

wszystkie te uczucia powróciły ze zdwojoną siłą.

Była ubrana w bluzeczkę w kolorze kremowo-jasnoniebieskim, która ładnie ukła-

dała się na ramionach i podkreślała krągłe piersi, oraz dopasowane dżinsy. Na nogach

miała srebrne baleriny. Wydała mu się jeszcze piękniejsza niż zwykle. Zacisnął pięści,

wbijając paznokcie we wnętrze dłoni. Wiedział, że albo do końca życia będzie spędzał

każdą noc z tą kobietą, albo musi jak najszybciej zakończyć znajomość. Z zamyślenia

wyrwał go Cameron:

- Dylan, możesz coś mi wyjaśnić?

- Słucham?

- Czy mi się tylko zdaje, czy też twoja twarz promienieje szczęściem?

Dylan zaczął iść w kierunku Wynnie, ale zatrzymał się, gdy zobaczył, że podeszła

do niej jego matka. Pocałowała ją w policzek, a Wynnie powiedziała coś, co matkę roz-

śmieszyło. Ponowił próbę, ale w tym momencie pojawił się jego ojciec. Przywitał się z

Wynnie, a potem zaczął opowiadać jakąś historię, najpewniej o golfie lub o żeglowaniu.

Słuchała seniora rodu z należną uwagą, we wdzięcznej postawie, jakby wiedziała, że po-

zyskać jego łaski można tylko wtedy, gdy się go utrzymuje w przekonaniu, iż jest fascy-

nujący.

Napotkał wzrok Brendana, który kiwnięciem głowy wskazał Wynnie. Koń trojań-

ski, któremu już udało się dostać do siedziby firmy, teraz pojawił się w ich największym

sanktuarium. I była to tylko jego robota.

Wrócił myślami do dokumentacji, którą otrzymał od Jacka. Wynnie przesłuchiwa-

no przez dwanaście dni z rzędu. Nie dlatego, że była podejrzana o współudział w ataku

na laboratorium, odmówiła jednak wyjaśnień, gdzie może być jej brat. Przez dwanaście

dni milczała. Nie poddała się, bo chciała chronić swoją rodzinę. I choć nie była zaanga-

żowana w walkę ekoterrorystów, to jednak jej brat maczał w tym palce. Tego dnia sie-

dem osób zostało rannych, a jedna z nich do końca życia skazana jest na wózek.

A teraz była tu, w jego domu.

T L

Meg objęła ją ramieniem i usiadły na trawie. Wynnie rozejrzała się wokół, jej oczy

napotkały jego spojrzenie i już nie potrafiły patrzeć gdzie indziej. Delikatny rumieniec

oblał jej policzki.

- Dylan! - zawołała Meg. - Poznałeś już moją nową przyjaciółkę. Porwałam Wyn-

nie z zielonego pokoju po programie Rylie i już ją pokochałam!

- Jak mogłabyś jej nie pokochać? To prawdziwy klejnot.

- Jadąc tutaj, rozmawiałyśmy o jej pracy. Bardzo mi się podobało to, co mówiła.

Jest inteligentna, a ty przecież cenisz inteligencję. Więc dlaczego nie chcesz zrobić tego,

o co cię Wynnie prosi? To takie trudne wyłączyć kilka świateł i zamienić jednorazowe

kubki do kawy na szklane?

Dlaczego właściwie nie chce tego zrobić?

Wystarczyłoby napisać służbową notatkę, a Eric już by się tym zajął.

Ale gdy patrzył na Wynnie, kobietę, którą jeszcze tak niedawno trzymał w ramio-

nach, która wdarła się w jego życie i do jego rodziny, wiedział, że nie ma takiej siły na

tej pięknej, zielonej planecie, która by go zmusiła, by powiedział „tak".

Wynnie siedziała w białej altance na nieskazitelnym trawniku przy domu rodziny

Kellych, popijała mrożoną herbatę i słuchała opowiadania Quinna o safari, jednak jej

myśli były skierowane ku Dylanowi, który bawił się w głębi ogrodu z bratanicami. Nagle

poczuła na plecach jego spojrzenie. Odwróciła się i poszukała wzrokiem jego oczu.

Być może gdyby miała wcześniej okazję wyjaśnić mu, że to zaproszenie było po-

mysłem Meg, a ona wcale nie miała zamiaru ingerować w jego życie rodzinne, nie pa-

trzyłby teraz na nią tak chłodno.

Jej serce rwało się do niego. Pragnęła kochać go i być kochaną. Nigdy jeszcze do

żadnego innego mężczyzny nie czuła czegoś takiego.

Brendan sięgnął po leżącą na stole serwetkę i zwrócił się do snującego swą opo-

wieść ojca:

- Tato, nie wiem, czy wiesz, że to właśnie Wynnie przykuła się parę dni temu kaj-

dankami do rzeźby przed naszą firmą.

T L

Na dźwięk tych słów zdrętwiała. Brendan z pewnością nie był jej sprzymierzeń-

cem. Natomiast Meg posłała jej dodający odwagi uśmiech. Jednak cała nadzieja Wynnie

skupiła się w Quinnie.

- Ach... - Popatrzył na nią, jakby widział ją po raz pierwszy. - Więc to jest ten koń

trojański.

Spojrzała na Meg, szukając pomocy w zrozumieniu tego komentarza, lecz ona tyl-

ko wzruszyła ramionami.

- Dobrze, panno Devereaux, udało się pani zajść o wiele dalej niż komukolwiek z

pani poprzedników. Proszę mi wobec tego wyjaśnić, dlaczego mamy tracić czas i wyda-

wać pieniądze na reorganizację firmy, która od wielu lat świetnie prosperuje?

To była jej ostatnia szansa. Ostatnia szansa, by pozyskać Dylana i w ogóle całą ro-

dzinę Kellych. Wyprostowała się na krześle, położyła dłonie na kolanach, omiotła

wszystkich wzrokiem i oznajmiła:

- Lubię lody.

- Też je uwielbiam! - poparła ją Meg. - Mogłabym je jeść na śniadanie, obiad i ko-

lację!

- Ja najbardziej lubię lody waniliowe - dorzucił Cameron, robiąc słodkie oczy do

swojej żony.

- Chyba mi coś umknęło? - rozległ się zza pleców Wynnie głos Dylana.

- Rozmawiamy o lodach - odpowiedziała jego matka grzecznym tonem, jak przy-

stało na kulturalną damę.

- Lubię lody - kontynuowała Wynnie. - Ponieważ jem ich dużo, kupuję zawsze

dietetyczne. Moja przyjaciółka Hannah śmieje się, że jeśli chcę naprawdę dbać o linię, w

ogóle powinnam ich nie jeść. Ale ja znam siebie i wiem, że nie potrafię tak całkiem z

nich zrezygnować. Tyle jednak mogę zrobić, żeby jeść lody dietetyczne, minimalizując

w ten sposób kalorie. - Przerwała na chwilę, posłała uśmiech w stronę Meg i popatrzyła

znowu na Brendana, Camerona i Quinna. - To samo dotyczy innych rzeczy w naszym

życiu. Suszymy ubrania w suszarkach, wieszamy ręczniki na grzejnikach, kupujemy pla-

stikowe opakowania, dostajemy wszystkie rachunki na papierze. Gdybyśmy pamiętali,

by wyłączać urządzenia elektryczne, kiedy ich nie używamy, gdybyśmy oddawali prze-

T L

czytane gazety na makulaturę i kupowali mleko w szklanych butelkach, gdybyśmy do-

stawali rachunki pocztą elektroniczną, byłby to krok we właściwym kierunku. - Przy sto-

le zaległa cisza. Serce biło jej szybko, gdy próbowała rozszyfrować pokerowe twarze

swojego audytorium. Wzięła się w garść i zaczęła mówić dalej. - Wychowałam się w

miejscu, gdzie ludzie żyli w zgodzie z naturą. Dla mojej rodziny był to sposób na życie,

więc to dla mnie żadna nowość, ale poza tym jestem taka jak wy. Jem mięso, noszę skó-

rzane buty, lubię łowić ryby. Nie twierdzę, że należy rezygnować ze wszystkiego i jeść

wyłącznie szpinak, uważam jednak, że możemy wszyscy się postarać, by pomyśleć choć

trochę o środowisku, a nie tylko o sobie samych.

- Gdzie się pani wychowała, Wynnie? - spytał Quinn.

Pytanie było tak nieoczekiwane, że nie wiedziała, jak na nie odpowiedzieć. To

prawda, sama o tym wspomniała, ale nie sądziła, że zostanie zapytana o szczegóły, które

mogłyby ujawnić fakty z jej przeszłości.

- W Nimbin. - Głęboki głos Dylana wydawał się dudnić w ciszy. - Wychowała się

w hippisowskiej komunie w Nimbin.

- Coś ty! - wykrzyknęła Meg. - W krainie mlekiem i miodem płynącej. Zawsze

myślałam, że Nimbin to tylko mit i tak naprawdę nie istnieje.

- Jej rodzice, gdy tylko się pobrali, przyjechali tam spędzić miesiąc miodowy i zo-

stali w Nimbin na zawsze. Tam wychowywali dzieci, które kształcili w domu.

- Och - powiedziała pani Kelly - więc pani ma rodzeństwo.

Wynnie miała poczucie, jakby się zapadała pod ziemię. Uchwyciła się krzesła, by

się nie przewrócić. Dylan nie wiedział, nie mógł wiedzieć!

- Ma brata - powiedział Dylan.

Wynnie spojrzała na niego. Jego twarz otaczały promienie słońca. Ale on nie był

aniołem. Był diabłem. Uznał, że nadszedł moment, by odkryć swoje karty, i zamierza w

bezwzględny sposób rozegrać tę partię.

- Cieszę się - oznajmiła Mary Kelly. - Rodzina jest tym, co mamy najważniejsze w

życiu.

Quinn podniósł się z krzesła i poklepał Wynnie po ramieniu. Jego żona poszła w

jego ślady.

T L

- Podobasz mi się. Może Dylan da się przekonać. Być może warto coś zmienić w

naszej firmie - oznajmił senior rodu.

Dylan? Dylan miałby się dać przekonać? - ze złością pomyślała Wynnie.

Brendan uśmiechnął się do niej, po czym też wstał od stołu.

- Dobre zagranie, panno Devereaux. Bardzo pomysłowe. Gdyby kiedykolwiek

szukała pani pracy, proszę do mnie zadzwonić.

- Poczekaj na mnie, zaraz wracam - odezwała się do niej Meg. - Świetna robota.

Przez całe popołudnie ani razu nie mówili o mnie!

Cameron i jego żona Rosie opuścili towarzystwo już na początku rozmowy o lo-

dach, Wynnie została więc sama, próbując ułożyć sobie w głowie wydarzenia z ostatnich

chwil. Pozwolono jej mówić, pochwalono... i decyzję scedowano na kogoś, kto ma w no-

sie wszystkie jej argumenty!

Nagle dostrzegła Dylana. Stał tuż przy niej. Jego spojrzenie nie miało żadnego

wyrazu.

- I tak nie mieli zamiaru dać mi szansy, prawda? - zwróciła się do niego.

- Oczywiście, że nie.

- A ty pozwoliłeś mi wygłosić tę całą przemowę, wiedząc, że to i tak nie ma sensu!

I skąd, do licha, znasz te wszystkie fakty z mojego życiorysu?

- Kazałem zebrać informacje na twój temat.

Krew w jej żyłach zastygła.

- Co kazałeś zrobić?

- Nie ma po co robić z tego afery, Wynnie. Mogę pójść o zakład, że i ty zbierałaś

informacje o mnie, zanim wzięłaś mnie na swój cel.

- Czyli kiedy odgrywałeś bohatera i stanąłeś w mojej obronie podczas wczorajsze-

go balu, wiedziałeś o mnie wszystko? Chciałeś po prostu zachować te informacje dla sie-

bie...

Tym razem nie zaprzeczył. Wilgotna trawa skrzypiała pod jej stopami. Wynnie

wracała w myślach do wcześniejszych rozmów z Dylanem, do chwil, kiedy zapewniał, że

jej ciało jest najpiękniejszym cudem natury.

T L

- Tylko mów prawdę. Tutaj i teraz - rzuciła gniewnie. - Czy przez cały ten czas by-

ła to tylko gra? - Jej serce rwało się ku niemu, w głębi duszy błagała go, by przerwał tę

ciszę. - Od kiedy podszedłeś do mnie na placu przed twoją firmą, od kiedy po raz pierw-

szy uśmiechnąłeś się do mnie, kiedy wysłałeś Erica, by sprawdził, czy wyłączyłeś żelaz-

ko, kiedy tańczyliśmy, kiedy opatrywałam twoje usta, kiedy... W każdej z tych chwil ba-

wiłeś się mną?

Policzki mu drgnęły.

- Czy kiedykolwiek dałem do zrozumienia, że jest to coś więcej niż gra?

Lecz Wynnie wciąż wracała do chwil, które spędzili razem. Mężczyzna, który po-

trafi tak namiętnie kochać, nie może być do końca zły.

- Dylan... - powiedziała błagalnie.

Lecz jego spojrzenie pozostało zimne.

- Wczoraj w nocy oboje wiedzieliśmy, co robimy - odezwał się wreszcie. - Wal-

czymy po różnych stronach barykady. To, co się stało między nami, było po prostu

chwilowym zawieszeniem broni. Niczym więcej. I nie ma w tym nic złego.

Musnął palcami jej włosy. Jego spojrzenie znowu stało się gorące. Przyciągnął ją

do siebie i zanim zdołała złapać oddech, pocałował ją dziko, namiętnie.

- Wiedziałam, że jesteś twardy - powiedziała, gdy już udało jej się odzyskać zmy-

sły. - Ale nie sądziłam, że jesteś tak okrutny. Bez względu na to, jak bardzo chciałeś się

mnie pozbyć, nie powinieneś był posłużyć się seksem.

Z jego oczu znowu powiało chłodem.

- Kotku...

- Nie jestem kotkiem. Nie jestem ciałem, którego zadaniem jest jedynie ogrzać

twoje łóżko. Najwyraźniej nie jestem też dla ciebie na tyle ważna, żebyś zapamiętał moje

imię.

- Pamiętam, Guinevere...

Rzuciła się do tyłu jak rażona piorunem.

- O ile się nie mylę, posiadasz na mój temat wszelkie możliwe informacje. Musisz

też wiedzieć, że potrafię wybaczać nawet tym, którzy mnie zranili. Jeśli jednak chodzi o

ciebie, to nie mogę doczekać się dnia, kiedy będziesz smażył się w piekle. - Odwróciła

T L

się na pięcie i zaczęła uciekać. Jak zwykle czuła na plecach gorące spojrzenie Dylana,

teraz jednak nie budziło w niej pożądania.

Tym razem było to pożegnanie.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

W czwartkowe popołudnie Wynnie otworzyła furtkę do małego ogródka przed

domem i ruszyła powoli wąską alejką ku drzwiom. Pod powiekami czuła piasek, gdyż

nocami nie mogła spać, a stopy piekły od długich godzin spędzonych w butach na wyso-

kich obcasach. Przez te dni rzuciła się w wir pracy i zadzwoniła w setki miejsc, próbując

umówić się na spotkanie z przedstawicielami wszystkich najważniejszych firm w mie-

ście.

Otworzyła skrzynkę pocztową i wyjęła z niej korespondencję, a następnie otwo-

rzyła drzwi, weszła do mieszkania i włączyła automatyczną sekretarkę, by odsłuchać

wiadomość sprzed paru dni.

Z małego głośnika rozległ się głos Meg:

- Widziałam, jak się całujecie, ale nie martw się, wszyscy byli zajęci swymi spra-

wami i tylko ja byłam tego świadkiem. Muszę ci powiedzieć, że to super! Dylan jest

wspaniały, ale potrzebuje kogoś takiego jak ty, kto będzie mu wskazywał właściwy kie-

runek. Do zobaczenia wkrótce!

Wynnie nacisnęła na inny przycisk i przytrzymała go palcem, aż licznik pokazał

„zero wiadomości".

To jest kara za wszystkie błędy, które popełniła w życiu. Minęły już cztery dni.

Cztery dni, od kiedy po raz ostatni widziała Dylana, jego zmysłowy uśmiech, słyszała

jego głos. Tymczasem serce wciąż bolało tak bardzo, jakby rozstała się z nim zaledwie

przed chwilą.

Zaczęła przeglądać korespondencję. Spośród rachunków wysunęła się kolorowa

widokówka. Zaparło jej dech w piersiach.

Felix!

T L

Kartka przedstawiała plażę. Zielone palmy, lazurowe morze, biały piasek. Tahiti?

Nie musiała jej odwracać, by wiedzieć, że miejsce na tekst jest puste. Tak było za każ-

dym razem: pocztówki bez jednego słowa, adres napisany obcą ręką, znaczki z różnych

stron świata. Znowu została ukarana. Miała kogoś, kto był dla niej najbliższą osobą, kto

powinien ją wspierać, tymczasem nie miała z nim żadnego kontaktu. Wszystko, co miała,

to naręcze pustych widokówek.

Rzuciła pocztówkę na stos korespondencji, powlokła się do kuchni, znalazła bu-

telkę czerwonego wina i skierowała się do sypialni.

Wynnie siedziała po turecku na środku łóżka, wciąż ubrana w krótką czarną su-

kienkę, która zsuwała się z ramienia. Opróżniała trzeci kieliszek wina. Na prawej nodze

leżał telefon, na lewej - kartka od Feliksa. W ręku trzymała stary paragon, na którym by-

ły nabazgrane cyferki. Wpatrywała się w nie już od dobrej godziny. Nagle odstawiła kie-

liszek na nocny stolik, wzięła telefon i wybrała numer.

Jeden sygnał. Drugi.

- Halo.

- Dylan? - spytała z trudem.

- Wynnie - odezwał się po dłuższej chwili milczenia.

Dźwięk jego głosu podziałał na nią kojąco. Przymknęła oczy, po jej policzku po-

toczyła się łza.

- Przepraszam, że dzwonię tak niespodziewanie, ale telefonowałam do Meg i to

ona dała mi twój numer. - Sądziła, że jej głos brzmi w miarę normalnie, ale musiał wy-

chwycić w nim jakąś niepokojącą nutę.

- Wynnie, czy coś jest nie tak? Jak się czujesz? Co się stało?

- Nic się nie stało. Chciałam po prostu o coś cię zapytać. To nie ma związku z pra-

cą, ale jest ważne i nie może czekać.

- Pytaj.

Z oczu zaczęły jej płynąć łzy.

- Chodzi o mojego brata... Czy wiesz, gdzie on jest?

- Wynnie...

T L

- Nie obchodzi mnie, skąd to wiesz. Nie obchodzi mnie, czy znasz mój PIN do

konta w banku, stopnie ze szkoły podstawowej i rozmiar stanika. Ale muszę wiedzieć,

gdzie jest Felix. Muszę go zobaczyć, muszę z nim porozmawiać. Więc jeśli wiesz co-

kolwiek, powiedz mi!

- Gdzie jesteś?

- W domu.

- Nigdzie się nie ruszaj, zaraz tam będę. - Rozłączył się.

Rzuciła telefon na łóżko i ukryła twarz w dłoniach. Na co liczyła, dzwoniąc do

Dylana? Był jej zupełnym przeciwieństwem!

A jednak kiedy go potrzebowała, zjawił się...

Kwadrans później spacerowała na bosaka w tę i z powrotem po salonie. Jej niepo-

słuszne serce biło szybciej niż zwykle. Nie widziała Dylana od czterech dni, a teraz była

podekscytowana, prawie nieprzytomna z emocji.

Odetchnęła głęboko. Otworzy mu drzwi, pokaże, że wszystko z nią w porządku,

wytłumaczy, że wypiła o jeden kieliszek wina za dużo - niech myśli o niej, co chce - a

wtedy sobie pójdzie.

Otworzyła drzwi, spodziewając się ujrzeć korporanta w garniturze, jednak w progu

stał facet ubrany w białą koszulkę, staromodny blezer i stare dżinsy wypchane na kola-

nach. W garniturze był bardzo przystojny, ale dopiero ten nonszalancki strój naprawdę

podkreślał cały jego urok.

- Dylan... Przepraszam. Wracaj do domu.

- Nie odejdę, dopóki nie upewnię się, że z tobą wszystko w porządku.

- To ciebie nie dotyczy.

Poczuła lekkie ukłucie w sercu, gdy nie zaprzeczył.

- Tak czy inaczej, jestem tutaj, dlaczego więc nie wpuścisz mnie do środka? - Wy-

jął zza pleców opakowanie lodów orzechowo-czekoladowych. - Nigdy nie powiedziałaś

mi, jaki smak lubisz najbardziej, ale to są ulubione lody Meg, szczególnie gdy ma zły

dzień.

Wzięła od niego lody i wsadziła pod pachę. Zimne opakowanie działało kojąco na

rozpalone zmysły.

T L

- Nie powinnam była dzwonić do ciebie.

- Ale zadzwoniłaś.

Dylan Kelly wiedział o niej wszystko. Nawet Hannah znała tylko fragmenty jej hi-

storii i nawet się nie domyślała, jak wielkie ma poczucie winy. Tymczasem on wiedział i

to. A ona była tak bardzo zmęczona utrzymywaniem tajemnicy.

- Przygotuję kawę. Lody zaraz się rozpuszczą. - Wpuściła go do środka.

Siedzieli przy stole. Wynnie podciągnęła nogi i oparła podbródek na kolanach.

Czarna sukienka zsunęła jej się z ramienia. Ciemne włosy były zebrane z tyłu. Nigdy

jeszcze nie wyglądała tak pięknie, tak bezbronnie.

- Kiedy Felix był mały - zaczęła - nie potrafił wymówić imienia Guinevere, więc

nazwał mnie Wynnie. Kiedy policja puściła mnie wolno, wiedziałam, że muszę zacząć

nowe życie i zmienić imię i nazwisko, gdyż poprzednie zostały zszargane we wszystkich

gazetach, wybrałam to właśnie imię i przyjęłam panieńskie nazwisko babki.

- Guinevere to piękne imię. Francuskie?

Popatrzyła na niego, uśmiechając się lekko.

- Myślę, że to starofrancuskie imię, ale nic więcej na ten temat nie wiem. Dlaczego

wciąż się pytasz, czy mam francuskie pochodzenie?

- To twój akcent.

- Aha. Wiem tylko, że Guinevere znaczy uczciwa i łagodna. Podoba ci się?

- Nawet nie pytaj. A Felix?

- Szczęśliwy. - Gdy Dylan zmarszczył brwi, dodała: - Felix znaczy szczęśliwy i ta-

ki był jako dziecko. Radosny, otwarty, najsłodszy na świecie. Jednak gdy zmarli nasi ro-

dzice, ja przeprowadziłam się do miasta, by zacząć studia, a on został, by dokończyć

szkołę. I wpadł w środowisko fanatyków, którzy uznali Nimbin za hodowlę rekrutów dla

swojej armii... - Urwała gwałtownie.

- Co się dalej stało?

Wiedział to wszystko, bo wielokrotnie przeczytał otrzymaną od Jacka dokumenta-

cję, jednak Wynnie musiała wreszcie wyrzucić to z siebie. Taki akt oczyszczenia, eks-

piacji, pogodzenia się z tym, co się stało i nigdy się nie odwróci.

T L

Dlatego zadzwoniła. I mimo sygnałów alarmowych, które wysyłał jej mózg, wie-

działa, oboje wiedzieli, że bezpieczniej będzie, jeśli powie to Dylanowi niż komukolwiek

innemu.

- Włamał się do uniwersyteckiego laboratorium, żeby uwolnić króliki doświad-

czalne. Laboratorium zostało zdewastowane, chemiczne odczynniki pomieszane. Doszło

do wybuchu. Rannych zostało siedem osób. Jeden mężczyzna... Dylan, jeden mężczyzna

stracił władzę w nogach. Policja i media nazwały to ekoterroryzmem. Cała akcja została

nagrana przez kamery ochrony. Pokazali mi fragmenty, te z Feliksem... A ponieważ nie

mogli go znaleźć, zabrali mnie.

- Dokąd mógł pojechać?

- Nasi rodzice mieli pieniądze, zanim zamieszkali w Nimbin. Ten kapitał został

zainwestowany, pracował przez te wszystkie lata, więc Felix ma za co podróżować.

Ukrywać się do końca życia...

- Miałaś jakieś wiadomości od niego?

Drgnęła jej powieka. Domyślił się, że walczy sama ze sobą. Rozumiał to doskona-

le. Rodzinę trzeba chronić.

- Gdyby tak było, musiałabym natychmiast powiadomić policję - odezwała się

wreszcie.

- Jednak co parę miesięcy dostaję widokówkę. - Pokazała Dylanowi kartkę, która

nadeszła tego dnia. - Czyli mój brat wie, gdzie jestem i co robię, ale nie daje żadnej

wskazówki o sobie.

- To od niego? - Wziął kartkę do ręki i odwrócił. Zmarszczył brwi, gdy zobaczył,

że jest pusta. Więc tak wyglądają podziękowania dla siostry, która najprawdopodobniej

ocaliła mu życie...

Ta kobieta miała charakter. To, co zrobiła dla brata, sposób, w jaki odbudowała

swoje życia z gruzów, to wszystko było godne najwyższego szacunku i podziwu.

A teraz zaufała jemu.

- Nigdy jeszcze nie opowiedziałam nikomu tego, co teraz tobie - powiedziała ci-

cho.

- Rozumiem, dlaczego.

T L

- Dzięki temu, czego się teraz dowiedziałeś, możesz doprowadzić do tego, że będę

musiała opuścić to miasto. Wiesz o tym, prawda?

- Tak, ale wtedy nie mógłbym spać spokojnie.

Nie mógł oderwać oczu od Wynnie. Od niedzieli, po tym fatalnym, zakończonym

totalnym fiaskiem spotkaniu, robił wszystko, by wypędzić ją z myśli. Starał się skoncen-

trować na pracy, która od lat dawała mu tyle satysfakcji, na tym, co mówił do niego Eric,

lecz tak naprawdę myślał tylko o niej. Prześladował go jej obraz, gdy przykuła się do

rzeźby tymi śmiesznymi kajdankami, gdy niespodziewanie pojawiła się któregoś ranka w

kawiarni, gdzie zwykł pijać kawę. Wspominał, jak bardzo wierzyła w to, co robi. Jak

namiętnie mu się oddała, gdy uznała, że to jest to, czego sama pragnie. Bez chwili waha-

nia przyszedł, gdy go potrzebowała. A teraz zapragnął okazać się tym człowiekiem, za

jakiego go uważała.

Ujął jej drobną dłoń, popatrzył prosto w oczy.

- Tak mi przykro, że nie wiem, gdzie on jest.

Poczuł, jak jej ręka staje się zimna.

- No tak... - Odetchnęła głęboko. - Więc to na tyle. - Wyjęła swoją dłoń, odsunęła

się.

- Nawet nie próbuję zrozumieć, przez co musiałaś przejść, ale i moje brudy zostały

kiedyś publicznie wyprane.

- Nie wiedziałam... - Podparła policzek ręką i czekała, co Dylan jeszcze powie.

- Byłem kiedyś zaręczony. Nazywała się Lilliana Girard.

- Francuzka?

- Dałaby sobie uciąć palec, żeby tak było, ale nie.

- Przepraszam, nie mogłam się oprzeć. Mów dalej.

- Byliśmy razem przez trzy lata. Sześć tygodni przed ślubem dowiedziałem się, że

w pewnym nocnym klubie opowiadała, w którym to europejskim kurorcie zamieszka,

gdy już dostanie miliony po naszym rozwodzie.

- Okropne! Ale jesteś pewien, że to nie był żart? Dziewczyny opowiadają takie

bzdury, gdy wypiją o jednego drinka za dużo.

T L

- Gdyby chodziło tylko o alkohol... Po zerwanych zaręczynach zaczęli przychodzić

do mnie ludzie i opowiadali, co słyszeli, mówili też o długach, które zaciągnęła, a porę-

czeniem było to, że niedługo zostanie panią Kelly. Teraz jest mi jej żal. Spędzić trzy lata

z mężczyzną, którego się nie kocha, tylko po to, by zdobyć apanaże związane z jego na-

zwiskiem!

- A ty nie mogłeś zmienić tożsamości, jak ja to uczyniłam.

- Nie mogłem. - Popatrzył jej głęboko w oczy. - Ot, cała historia.

Zapadła cisza, wreszcie Wynnie powiedziała cicho:

- Dylan... dziękuję.

- Za co?

- Za to, że przyszedłeś. Że nie przedłużałeś złudnej nadziei, jeśli chodzi o Feliksa.

Że opowiedziałeś mi o Lillianie. - Przymknęła na moment zmęczone oczy. - Zrobiło się

późno.

- To prawda... - Walczył ze sobą, by nie porwać jej w ramiona.

Uśmiechnęła się, wstała z krzesła i skierowała się ku drzwiom wyjściowym. Po-

dążył za nią.

- Jesteś pewna, że wszystko w porządku?

- Tak.

Jednak jej spojrzenie mówiło coś innego. Wiedział, jakie słowa cisną się jej na

usta.

- Wynnie - powiedział ostrzegawczo.

- Nie chcę dziś w nocy być sama. - Jej głos się załamał.

Jak to wyznanie podziałało na niego!

- Lilliana miała powody, żeby mnie nie kochać. Jestem łajdakiem bez serca, pra-

coholikiem, nie mam żadnych zasad, myślę tylko o sobie. Rzadko nawet mówię, że za-

dzwonię następnego dnia. To, że mnie prosisz, bym został, nie znaczy wcale, że to zro-

bię.

Uniosła się na palcach i oparła dłoń na jego piersi. Ta cudowna, piękna kobieta

widziała w nim nie tylko jednego z rodziny Kellych. Widziała w nim mężczyznę, który

jej może pomóc zbawić świat.

T L

- Nie chcę dziś w nocy być sama - powtórzyła.

- Zatem nie będziesz.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Wynnie wzięła Dylana za rękę i bez słowa poprowadziła do sypialni. Białe meble,

biały len, białe lilie w szklanej wazie. Jedynym kolorowym akcentem była rozłożysta

palma w rogu pokoju.

Gdy Dylan wyjął z włosów Wynnie spinkę w kształcie motyla, ciemne loki rozsy-

pały się na jej plecach. Pocałował ją czule, namiętnie. Pragnął jej tak bardzo, pragnął

właśnie takiej, w chwili jej największej słabości.

Wspięła się na palce i oddała mu pocałunek. A przecież starał się zapomnieć, jak

smakują jej usta. Teraz jednak wiedział już, że nigdy nie będzie potrafił z niej zrezygno-

wać. Ten pocałunek odkrywał wszystkie jej myśli - złość na Feliksa, frustrację, niepew-

ność własnych uczuć do niego i jego uczuć do niej. Objął ją ramionami, oboje padli na

łóżko.

- Zaczekaj - powiedziała.

Patrzył, jak zdejmuje przez głowę sukienkę.

I oto była przed nim naga, mając na sobie zaledwie parę cieniutkich czarnych maj-

teczek.

Lecz zanim zdążył jej się przyjrzeć, objęła go i przytuliła do siebie. Zdał sobie

sprawę, że teraz on ma na sobie zbyt wiele ubrań, lecz szybko temu zaradził.

Wynnie była na nim, pełna pożądania, dominująca, spragniona.

Przewrócił ją na plecy. Gdy zmarszczyła brwi, niezadowolona z tej zamiany ról,

szepnął:

- Zaufaj mi, proszę.

Zaczął ją całować. Delikatne nadgarstki, małe zagłębienie w kąciku wspaniałych

ust. A później językiem zaczął pieścić piersi. Znał ją tak dobrze. Znał każdy błysk roz-

koszy w jej oczach, jej krzyk spełnienia, znał ją tak dobrze, jakby była stworzona, by to

T L

on właśnie dawał jej rozkosz. On i nikt inny. Jej instynktowne reakcje na jego pieszczoty

były cudowne.

Wiedział, że zaraz znajdą się w niebie. Lecz co dalej?

Ona pomyślała o tym samym.

Kochali się zapamiętale, wiedząc doskonale, że to ostatni raz.

Kiedy się obudził, spostrzegł, że nie znajduje się we własnym łóżku. Rozejrzał się

wokół. Kaskada jedwabistych ciemnych włosów na białej poduszce. Nagie plecy oświe-

tlone blaskiem księżyca. Wynnie...

Wyciągnął rękę, chcąc jej dotknąć, ale zatrzymał się w porę. Już sam fakt, że się z

nią kochał, był wystarczającym dowodem egoizmu. Wynnie zasługiwała na kogoś lep-

szego niż on.

Poszedł do kuchni i się ubrał. Jego wzrok padł na kartkę od Feliksa. Gdyby Jacko-

wi udało się znaleźć tego dzieciaka, skręciłby mu kark za to, co zrobił siostrze. Znalazł

długopis i napisał na odwrocie:

Słońce świeci. Bawię się dobrze. Żałuję, że ciebie tu nie ma.

Odłożył kartkę na miejsce i opuścił dom Wynnie.

Opuścił jej życie.

Bo przecież przyrzekł sobie, że zawsze będzie chronił własną rodzinę, bez względu

na to, jakich poświęceń z jego strony będzie to wymagać.

W piątek Wynnie spóźniła się do firmy. W głowie jej huczało.

Widokówka, pół butelki wina, pół opakowania lodów, Dylan, widokówka... Udało

się jej wstać z łóżka tylko dlatego, że tak bardzo była oddana swej pracy. Zastanawiała

się, jak wytrzyma kolejny dzień wypełniony telefonami do prezesów różnych firm, któ-

rzy nie będą chcieli poświęcić jej swego cennego czasu.

Ostatniej nocy... Gdy rano zobaczyła tych parę słów na widokówce od Feliksa,

domyśliła się, co Dylan chciał jej przez to powiedzieć. Wiedział, dlaczego była tak bar-

dzo oddana bratu. Przede wszystkim rodzina, mówiły te słowa. Miał na myśli i ją, i sie-

bie. Choć Wynnie teraz czuła, że ma złamane serce.

T L

Pokonała ostatni zakręt korytarza i weszła do swojego biura. Czekała ją tam owacja

na stojąco. Zaskoczona Wynnie cofnęła się parę kroków, potrącając stojącą donicę z

drzewkiem morwowym.

- Gdzie się, do licha, podziewałaś? - zawołała Hannah.

- Miałam coś do załatwienia - odpowiedziała Wynnie, myśląc równocześnie, że

zaspała, ponieważ tej nocy uprawiała namiętny seks z potencjalnym klientem, który co

prawda nie jest jej facetem, ale w którym jest zakochana po uszy. - Czy możesz mi wy-

jaśnić, co tu się właściwie dzieje?

- Przez cały ranek było tu prawdziwe piekło. Telefony się urywały, bez przerwy

nadchodziły faksy i mejle.

- I co z tego?

Hannah wyciągnęła ręce, jakby chciała wręczyć Wynnie niewidzialną nagrodę za

udział w telewizyjnym show.

- Zadzwonił Eric Carlisle z Kelly Investment Group i powiadomił nas, że zaakcep-

towali wszystkie punkty zaproponowanej przez ciebie umowy. Poinformował również,

że będzie osobą odpowiedzialną z ich strony za CFC/KInG joint venture.

Ponownie rozległy się wiwaty, na głowę Wynnie posypało się konfetti wykonane z

pokruszonego makaronu z chińskich zupek, typowego lunchu w CFC. Gdy zaczęły

strzelać korki szampanów, wymknęła się do łazienki, oparła o chłodną umywalkę i pró-

bowała zapanować nad przyśpieszonym oddechem. Odgarnęła włosy z twarzy i przyj-

rzała się swemu odbiciu w lustrze. Wyglądała nadspodziewanie dobrze, nie przypomina-

ła kogoś, kto właśnie powrócił z podróży do piekła i do nieba. Sprawdzała się w tej pra-

cy, potrafiła przekonać ludzi, by wierzyli w to, co im mówiła. Nikt nie domyślał się, co

naprawdę dzieje się w jej duszy. Nikt... oprócz Dylana. Jemu wystarczyły zaledwie trzy

słowa powiedziane przez telefon.

Do łazienki weszła Hannah i spytała:

- Co się dzieje, kochanie?

- To długa historia.

Hannah zamknęła drzwi na zasuwkę.

- Szampan leje się strumieniami. Nawet nie zauważą, że nas nie ma. Mamy czas.

T L

Wynnie odwróciła się do przyjaciółki i oparła plecami o umywalkę. Starała się

mówić zwięźle, pomijając niektóre szczegóły. Nie wspomniała o Feliksie i jego kartce

ani o narzeczonej Dylana. Zresztą nie potrafiła znaleźć właściwych słów, by opowiedzieć

Hannah o swojej rodzinie, choć przyjaciółka zawsze była z nią w najtrudniejszych chwi-

lach. A przecież wczoraj, gdy opowiadała o tym Dylanowi, słowa płynęły gładko z jej

ust, aż dziwiła się, że mogło jej się to kiedykolwiek wydawać trudne.

- No tak - powiedziała Hannah.

- A teraz dostałam to, o co walczyłam. Zdobyłam dla CFC najważniejszego klienta.

Mogłabym chodzić po biurze dumna jak paw.

- Ale nie chodzisz...

- Nie zapracowałam na to. To prezent na pocieszenie. - Dylan chciał jej w ten spo-

sób podziękować... - Jestem idiotką.

- Nieprawda. Stary wyga z ciebie.

- I wiesz co? Jestem zła! Zła na niego, że załatwił to w ten sposób. Przez Erica.

Gdyby tak wielu ludzi nie było w to zaangażowanych i gdyby nie był to tak fantastyczny

układ, porwałabym tę umowę na strzępy i zjadła kawałek po kawałku, stojąc przed jego

cholerną firmą!

- Nie bądź śmieszna. Raczej oddałabyś ją na makulaturę. - Hannah przysiadła obok

niej na brzegu umywalki. - Chcę cię pocieszyć. To twardy mężczyzna, z twardej rodziny.

A ty jesteś bardzo, bardzo miękka.

Wynnie oparła głowę na ramieniu przyjaciółki.

- Myślę, że powinnam zafundować sobie długi weekend.

- Też tak uważam. - Hannah pchnęła ją lekko. - Idź i nie wracaj przed środą. Wy-

tłumaczę cię.

Wynnie dała jej całusa w policzek i szybko zniknęła, by Hannah nie zdążyła się

rozmyślić.

Szła chodnikiem, wiosenne słońce ogrzewało jej twarz. Zastanawiała się, czy Dy-

lan ma świadomość dobra, które uczynił, podpisując tę umowę. Nie dla niej, ale dla ca-

łego miasta. Miała co do tego wątpliwości. Tak bardzo pragnęła zadzwonić do niego,

podziękować, pogratulować, pocałować go, wszystko równocześnie. Ale on składał się z

T L

samych przeciwieństw. Poza tym był superprzystojny i stanowił dla niej wyzwanie. Jed-

nak nie za to go kochała. Kochała go za jego zasady. Za to, że był lojalny wobec swoich

bliskich. Był wszystkim, cokolwiek mogła sobie wymarzyć.

Lecz on nie chciał tego dostrzec.

A ona nie mogła mu tego powiedzieć. Pałeczka była teraz w rękach jej współpra-

cowników i Erica. Wynnie wiedziała, że Dylan już do niej nie zadzwoni.

W niedzielny poranek Dylan wyglądał przez olbrzymie okno swego biura. Miał na

sobie ubranie z poprzedniego dnia. W głowie mu huczało. W dodatku nie było Erica i

sam musiał sobie zrobić kawę.

Nagle zadzwonił telefon.

Przez ostatnie dni wciąż miał nadzieję, że gdy podniesie słuchawkę, usłyszy jej

głos. Usłyszy, że Wynnie go potrzebuje i pragnie, a także chce, by stał się lepszym czło-

wiekiem. Ona jednak była rozsądna i na pewno się domyśliła, że tych kilka słów na kart-

ce ma stanowić pożegnanie. Już nigdy nie zadzwoni do niego. W dodatku czyniąc Erica

osobą odpowiedzialną za współpracę z CFC, spalił za sobą ostatni most.

Telefon znów zadzwonił. Dylan podniósł słuchawkę.

- Słucham! - wrzasnął.

- Mówi Garry Sloane z Allied Press Corps.

Dylan zacisnął palce na słuchawce. Miał ochotę udusić kablem od klawiatury tego

kretyna, który lata temu pierwszy opisał we wszystkich gazetach najgorszy dzień jego

życia. Jednak wtedy trudno by mu było pozostać na stanowisku szefa Media Relations.

- Sloane - mruknął, z przyjemnością zdając sobie sprawę, że jest na świecie ktoś,

kogo nienawidzi bardziej niż siebie samego w tej chwili. - Musiałem przegapić te kwiaty

i czekoladki, które mi wysłałeś w ramach przeprosin za ostatni weekend.

- Taak... Są w drodze - zadrwił dziennikarz.

- Czego chcesz?

- Chciałbym, żebyś dołożył swój komentarz do pewnej historii.

- Mów.

T L

- To nie jest nowa historia. Dotyczy pewnej kobiety, która nazywa się Guinevere

Lambert. Parę lat temu miała poważne kłopoty z prawem, a teraz stała się ulubienicą na-

szego miasta. Znasz ją pewnie lepiej jako Wynnie Devereaux. Mam mówić dalej?

- Nie przez telefon - odrzekł Dylan, podczas gdy jego mózg pracował na zdwojo-

nych obrotach. Spojrzał na zegarek. - Spotkajmy się za trzy godziny w moim biurze. Do

tego czasu nie waż się komukolwiek o tym wspomnieć.

- Lepiej będzie dla ciebie, żebyś miał coś naprawdę ciekawego.

- Lepiej będzie dla ciebie, żebym nie poszedł do sądu ze skargą za rozbitą wargę,

bo będzie cię to kosztować równowartość mojego konta w banku.

- Za trzy godziny - przypomniał Sloane.

Dylan z wściekłością rzucił słuchawkę, która rozpadła się na dwie części.

T L

ROZDZIAŁ DWUNASTY

W poniedziałkowy poranek Wynnie, zamiast iść do pracy, popijała zieloną herbatę

i patrzyła na swój mały zielony ogródek. Słońce mocno świeciło, niebo było błękitne, a

lekki wietrzyk przyniósł ze sobą zapach okolicznych kwiatów. W tym czasie Brisbane

stawało się najpiękniejsze. Raz w życiu miała okazję tego doświadczyć. Było to parę lat

temu, zanim Felix wpadł, a jej życie legło w gruzach. Przyroda jednak ani wtedy, ani dziś

nie była w stanie uleczyć jej złamanego serca.

Nie mogła już dłużej odwlekać tej chwili. Odstawiła szklankę z sokiem pomarań-

czowym i sięgnęła po leżącą na stole gazetę. Jej ręce drżały, gdy ją przerzucała. Wreszcie

jej wzrok padł na własną fotografię i krótki artykuł przedstawiający prawdziwą historię.

Była to przepustka do bezrobocia, do ośmieszenia i pogardy.

Przymknęła oczy i próbowała sobie wyobrazić, że jest w jakimś miłym miejscu.

Tym miejscem były silne, opiekuńcze ramiona Dylana, które jednak nie potrafiły uspo-

koić bicia zrozpaczonego serca. Wynnie uszczypnęła się w rękę. Wystarczy.

Kiedy zadzwonił Sloane, próbując wyciągnąć z niej informacje na temat jej prze-

szłości, kazała mu spadać. Po dwudziestu minutach bezcelowego szwendania się po do-

mu zatelefonowała do swych szefów z CFC i wszystko im opowiedziała, równocześnie

składając rezygnację. Potem zadzwoniła do pewnej dziennikarki, którą poznała przy

okazji historii z kajdankami, i zaoferowała jej wyłączność.

Pora przestać uciekać przed przeszłością, przed pragnieniami. Nie jest Feliksem.

Nigdy nie skrzywdzi innych, dążąc do celu. Jej rolą jest niesienie pomocy. Ale jest też

kobietą, której potrzeby mają prawo zostać zaspokojone i których za każdym razem nie

powinna rujnować przeszłość.

Odetchnęła głęboko i ponownie otworzyła gazetę. Tym razem jej wzrok zatrzymał

się na fotografii Quinna Kelly'ego. Nad zdjęciem widniał duży napis:

Król umiera, niech żyje nowy król!

Wynnie z zapartym tchem zaczęła czytać. Quinn, wspaniały ojciec Dylana, ma

poważne problemy z sercem. W ciągu ostatnich miesięcy przeszedł dwa zawały. Od tego

czasu nie zarządza już firmą, co do tej pory było ukrywane przez rodzinę.

T L

Dzwonek alarmowy zadzwonił w mózgu Wynnie. Dlaczego prawda wyszła na jaw

właśnie dzisiaj? Zastanowi się nad tym za chwilę, najpierw dokończy lekturę.

Całostronicowy tekst odwoływał do krótszych artykułów w środku gazety.

Wszystkie były poświęcone zdrowiu Quinna, który robił dobrą minę, choć od miesięcy

firmą po cichu zarządzał Brendan. Jeden z artykułów zawierał komentarz Mary Kelly.

Było też zdjęcie całej rodziny, zrobione niedawno, jak się domyśliła, gdyż była na nim

świeżo poślubiona żona Camerona.

Największą uwagę Wynnie zwróciło imię Dylana, które pojawiało się wielokrotnie.

Tak często, że można było przypuszczać, że to on sam jest autorem artykułu. Sprawdziła

nazwisko w stopce.

- Garry Sloane - mruknęła. - Ten bydlak Garry Sloane...

Nagle wszystko stało się jasne. Nie tylko ona miała sekret. Ten padalec Sloane

musiał zadzwonić do Dylana zaraz po tym, jak mu kazała spadać. A Dylan z jakiegoś

powodu wolał wyjawić swoją tajemnicę, aby chronić Wynnie.

Chronić ją...

Poderwała się z krzesła, wciągnęła dżinsy i bluzę, nie bacząc, że wkłada ją na pi-

dżamę. Wsunęła pierwsze z brzegu buty. Czerwone szpilki.

Nie wybiła jeszcze siódma rano.

Czy to poniedziałek? Tak, poniedziałek. A zatem doskonale wiedziała, gdzie o tej

porze znajdzie Dylana.

Dylan stał w kolejce po kawę z dodatkowym cynamonem wściekły jak diabli. Za to

stanie był gotów odwołać awans Erica.

Gdy usłyszał malutki dzwoneczek u drzwi wejściowych do kawiarni, poczuł, że

musi się odwrócić. Burza loków w kolorze czekolady, wielkie brązowe oczy i latające w

powietrzu feromony.

Wynnie.

Wiedział, dlaczego przyszła. Prawdę mówiąc, liczył na to, że gdy przeczyta artykuł

poświęcony jego ojcu, odezwie się do niego w ciągu najbliższych dni. Może nawet tego

T L

popołudnia. Albo jeszcze przed lunchem. A gdyby tego nie zrobiła w ciągu dwóch naj-

bliższych godzin, zamierzał pojawić się z gorącą kawą w jej domu.

- Wynnie - powiedział, starając się zapanować nad głosem. Jej usta, skóra były na

wyciągnięcie ręki. Nie śmiał marzyć, że jeszcze kiedykolwiek znajdzie się tak blisko tej

kobiety.

- Nie nazywaj mnie Wynnie - szepnęła.

- Jakiego więc imienia mam używać?

- Nie zmieniaj tematu - syknęła. - Co ty zrobiłeś?

Wokół nich gromadziło się coraz więcej gapiów. Młody mężczyzna wyjął komórkę

i ponad ich głowami rozległ się dźwięk aparatu fotograficznego. Barmanka podchwyciła

spojrzenie Dylana i dyskretnie wskazała tylne wyjście. Ujął Wynnie za ramię i pociągnął

ją w stronę kuchni, a następnie zapasowych drzwi.

- O co pytałaś? - powiedział, gdy znaleźli się na małym podwórku.

Wyjęła gazetę.

- Twój ojciec jest poważnie chory.

- Wiem o tym.

Jej twarz złagodniała.

- Tak mi przykro. Powiedz mamie, że jeżeli mogę w czymkolwiek pomóc...

- Dziękuję.

Popatrzyła mu w oczy. Jej spojrzenie wyrażało uczucia, które żywiła do niego.

Nagle mocno klepnęła Dylana w ramię.

- Och, przestań już! Myślisz, że nie wiem, co zrobiłeś? Cholerny Garry Sloane za-

dzwonił najpierw do mnie. Z ważnych powodów utrzymywałeś stan zdrowia ojca w se-

krecie.

- Byłoby nie w porządku wobec ludzi, gdybyśmy nie powiedzieli im prawdy.

- Ludzi? - powtórzyła, patrząc mu głęboko w oczy. - Jakich ludzi?

- Przyjaciół, kolegów, inwestorów, całego świata biznesu. Postąpiłem tak, jak na-

leżało postąpić.

- Ale właśnie wczoraj? Chcę usłyszeć z twoich ust, dlaczego właśnie wczoraj.

T L

- Masz rację... - Włożył ręce do kieszeni, by nie porwać Wynnie w ramiona. - Slo-

ane zadzwonił do mnie wczoraj rano. Powiedział, że ma zamiar napisać o tobie artykuł i

chciał, bym dorzucił swój komentarz. Musiałem zrobić wszystko, co w mojej mocy, by

do tego nie dopuścić.

- Ale dlaczego?

Dylan zrobił krok w jej kierunku.

- Wynnie, kochanie, przecież wiesz, dlaczego. Wiesz od dawna. Zrobiłem to dla-

tego, że jesteś ode mnie odważniejsza i silniejsza. Jesteś uczciwsza, niż ja kiedykolwiek

będę. - Ujął jej rękę. Nie cofnęła jej. Ujął drugą, myśląc, że dzieli ich już niewielka prze-

strzeń. - Zwołałem naradę rodzinną i powiedziałem, że przyjmuję twoją propozycję

umowy pomiędzy CFC i KInG, ponieważ to mądre i niezbędne posunięcie. Powiedzia-

łem im również, że nadszedł czas, byśmy przestali się ukrywać w czterech ścianach i że

jeżeli chcemy się rozwijać jako firma i jako rodzina, musimy się pozbyć wszystkiego, co

nas hamuje.

- Powiedziałeś im to wszystko?

Dylan przysunął się bliżej. Tak blisko, że musiała unieść głowę, by spojrzeć mu w

oczy. Poczuła ogarniające ją pragnienie.

- Powiedziałem im to wszystko i usłyszałem westchnienie ulgi.

- Czyli wszystko w porządku? Z twoją rodziną oczywiście. Nie są na ciebie źli?

- Jest nawet lepiej niż w porządku. Powiedziałem im też, że nie było mi łatwo pod-

jąć tę decyzję. I że Garry Sloane zmusił mnie do podjęcia jej w ułamku sekundy. - Głos

mu lekko drżał, gdy mówił dalej: - Powiedziałem, że spotkałem kobietę, z którą chcę

spędzić resztę życia. I że zrobię wszystko, by jej udowodnić, że jestem takim człowie-

kiem, za jakiego mnie uważa, choć wcześniej robiłem coś zupełnie odwrotnego. Powie-

działem im, że to ty jesteś tą kobietą.

- Mój Boże...

Kolana ugięły się pod nią, lecz Dylan trzymał ją mocno w objęciach. Jej ciało

przylegało do jego ciała.

T L

- Wynnie Devereaux - kontynuował - zakochałem się w tobie. Zakochałem się w

tobie, kiedy cię ujrzałem przykutą kajdankami do rzeźby, śmiejącą się i udającą, że nic

się nie dzieje, podczas gdy nadgarstki cię paliły.

W jej oczach pojawiły się łzy. Dylan delikatnym ruchem starł je z delikatnych po-

liczków.

- Kochasz mnie? - wyjąkała.

- Kocham cię. Kocham cię aż do bólu.

Ujęła jego dłoń.

- Ja też cię kocham.

- Wiem o tym, moja piękna. Wiem, że mnie kochasz. - Gdy Wynnie uśmiechnęła

się, przepełniły go radość i szczęście. Tak wielkie, że nie wiedział, jak sobie z tym pora-

dzi. - Wracając do rzeźby. Myślałem rano, żeby ją zabrać i postawić w naszym ogrodzie.

Będzie to coś, co sąsiedzi będą nienawidzić.

- Naszym ogrodzie? - powtórzyła.

Dylan się zawahał. Po raz pierwszy odkrył swoje serce i nie był pewien, czy nie

stało się to za szybko. O ile w ogóle taki akt mógł stać się za szybko.

- Nie jestem pewien, czy CFC pozwoli ci postawić tę rzeźbę w ogródku przed do-

mem, który jest w końcu ich własnością. A mój dom jest bardzo duży.

- Ile ma pokoi? - Uśmiechnęła się zalotnie.

Gdy Przyciągnął ją bliżej, westchnęła, na co temperatura jego ciała podskoczyła o

dwa stopnie.

- Wiele. Zbyt wiele. Ale na początek wystarczy, jeśli poznasz jeden.

- Masz na myśli kuchnię?

- Jest tam całkiem wygodna ławeczka, z której kiedyś będziemy mogli skorzystać,

ale na początek wystarczy moja sypialnia.

- Twoja sypialnia?

- Jeśli się zgodzisz, będzie to nasza sypialnia. - Zwilżył językiem zaschnięte usta.

- Nasza sypialnia... Nie masz pojęcia, jak bardzo mi się to podoba.

- Taaak... - Otarł się delikatnie nosem o jej nos. - Myślę, że mam...

T L

Zbliżyła twarz do jego twarzy. Pocałunek był niespieszny, zmysłowy, czuły. Roz-

budził w nich pragnienie czegoś więcej, czegoś bardziej gorącego, namiętnego, głębsze-

go. Dylan rozpiął jej bluzę, delikatnie dotknął piersi.

Wynnie odsunęła go lekko i powiedziała:

- To się dla mnie dobrze składa, ponieważ prawdopodobnie stracę pracę, a zatem i

mieszkanie. Gdy ty opowiedziałeś swoją historię Garry'emu Sloane'owi, ja opowiedzia-

łam moją znajomej dziennikarce. I po tajemnicy.

- Kochanie, zrobiłaś to wszystko, by chronić brata. W CFC pracują mądrzy ludzie i

nie pozwolą ci odejść z powodu zdarzenia, w którym nic nie zawiniłaś.

Zanurzył nos w jej włosach, a ona uczepiła się jego ramion, świadoma, że to, co

najpiękniejsze, wciąż jest jeszcze przed nią.

- A twoja rodzina? Jest dla ciebie tak ważna i... jest ważna dla mnie.

Kiedy powiedział im o swych uczuciach dla Wynnie, zareagowali śmiechem, pła-

czem, uściskami, ślubnymi planami. Dylan pomyślał, że musi ją przygotować na spotka-

nie ze swymi w gorącej wodzie kąpanymi krewnymi.

- Brendan chce cię zatrudnić. Tata chce cię adoptować. Mama chce cię przedstawić

wszystkim znajomym. Meg chce cię zapytać, gdzie kupujesz ciuchy. Tylko Cameron jest

tak zajęty żoną, że pewne nawet nie pamięta, że cię poznał.

- Chciałabym, żeby i Felix był tutaj i żebyś mógł go poznać...

- Chciałem zostawić to na później...

- Na później?

- Mógłbym tej twojej dziennikarce opowiedzieć koniec tej historii. Rozmawiałem z

kolegą, który pracuje w biurze federalnego prokuratora. W miarę prowadzenia śledztwa

odkryli, że udział Feliksa w tym, co się wtedy wydarzyło, był znikomy. Został zwerbo-

wany pod sam koniec, nie uczestniczył w planach i niewiele zrobił na miejscu.

- Zostanie uniewinniony? Ale nawet nie wiemy, gdzie się ukrywa.

- Jack, mój kumpel detektyw, go znalazł. Rozmawiał z nim i Felix wie już o

wszystkim. W tej chwili jest w samolocie. Będzie tu jutro.

Łzy, które nabiegły jej do oczu, nagle zniknęły. W ich miejsce pojawiła się nieopi-

sana radość.

T L

- Och, Dylan... Mówiłam ci, że jesteś dobrym człowiekiem.

- Mówiłaś. I wyobraź sobie, że z jakiegoś powodu w to uwierzyłem. - Pocałował

ją, a ona objęła go rękami za szyję. - Dobrze, byłaś jednym z powodów. Drugim był Eric.

Nazwał mnie kretynem.

- Powiedział ci to w twarz? Dlaczego?

- Dlatego, że pozwoliłem ci odejść. A potem zwolniłem go ze stanowiska mojego

asystenta i przeniosłem do działu rozwoju. Lepsze wynagrodzenie. Więcej swobody.

Przysłał mi kwiaty. Zwariowany dzieciak.

- Nie tak bardzo zwariowany - powiedziała nieco ochrypłym głosem, gdyż w tym

czasie jego kciuk pieścił jej pierś.

Poddała się tej pieszczocie, a Dylan przytulił ją do siebie, myśląc, jak bardzo ta

kobieta zawładnęła jego światem i jakimś cudem sprawiła, że znów zaczął cieszyć się

życiem. Będą razem do ostatnich dni, co za cudowna perspektywa. Kochał ją, kochał jej

żywy temperament, odwagę, a także brak rozwagi. Zapaliło się dla niego światło, które

nigdy już nie miało zgasnąć.

Popatrzył w brązowe oczy, które zawsze mówiły mu tak wiele.

- Historia mojej rodziny, którą opowiedziałem w gazecie, była miłosnym listem

adresowanym do ciebie.

- Musiałeś to zrobić w gazecie?

- Nazywam się Kelly - odparł z uśmiechem. - Nie potrafię inaczej.

Dłoń Wynnie gładziła jego włosy.

- Kocham cię, Dylanie Kelly. I nie dlatego, że mnie chroniłeś, ale dlatego, że zaw-

sze wiedziałam, iż tak postąpisz.

- Nawet jeśli jestem draniem i pracoholikiem pozbawionym zasad, który dba tylko

o własne interesy?

- Zachowaj to dla innych. Dla mnie jesteś piękny, szczodry, lojalny i kochający.

Słowa Wynnie sprawiły, że zaczął w to wierzyć. Ujął jej twarz i uniósł, by Wynnie

popatrzyła mu prosto w oczy.

- Kiedyś powiedziałaś, że jedna osoba czyni różnicę, ale setka ludzi może zmienić

świat. Chyba przeceniłaś ludzi. Bo ty jedna sprawiłaś, że cały mój świat się zmienił.

T L

Document Outline