plik

OSTATNI WYWIAD Z MARILYN

MONROE

Na początku lipca 1962r Marilyn przeprowadziła serię rozmów z Richardem
Merymanem z pisma "Life", które jak się okazało, były jej ostatnim
wywiadem..

Czasem nieumalowana zakładam szal i płaszcz, i poruszając się w
charakterystyczny sposób wychodzę na zakupy albo po prostu przyglądam

się  ludziom.  I  wtedy  zjawia  się  kilku  bystrych  nastolatków,  którzy  proszą
mnie, bym zaczekała sekundę i zaczynają za mną podążać krok w krok. Nie
przeszkadza  mi  to.  Zdaję  sobie  sprawę,  że  niektórzy  muszą  się  przekonać,
czy  istniejesz  naprawdę.  Twarze  nastolatków  i  dzieci  promienieją.  Mówią:
'Rety'  i  wiem,  że  już  nie  mogą  doczekać  się  chwili,  kiedy  będą  mogli
opowiedzieć  o  spotkaniu  ze  mną  kolegom.  A  starsi  po  prostu  podchodzą  i
mówią – zaczekaj, pójdę zawołać żonę. Wiem, że coś zmieniam w ich życiu.

Kiedy  rankiem  wychodzę  z  domu  przy  57  Ulicy  śmieciarze  wołają:  'Cześć
Marilyn,  jak  się  masz?'  Traktuję  to  jak  zaszczyt.  Robotnicy,  koło  których
przechodzę  gwiżdżą.  Najpierw  gwiżdżą,  ponieważ  myślą:  'Rety,  jaka  fajna
dziewczyna,  blondynka,  nawet  zgrabna'  i  nagle  słyszę:  'Boże,  to  Marilyn
Monroe'.  Miłym,  jest  uczucie,  gdy  ludzie  cię  rozpoznają  i  coś  dla  nich
znaczysz.

Nie bardzo wiem, dlaczego, ale jakoś czuje, że ludzie wierzą, iż podchodzę do
swej pracy poważnie- kiedy gram na ekranie lub kiedy widzę się z nimi
twarzą w twarz i pozdrawiam ich.

Sława  przede  wszystkim  budzi  zazdrość.  Czasem  ludzie  mówią:  'Co  ona
sobie myśli, za kogo ona właściwie się uważa, kim ona jest ta cała Marilyn
Monroe!!!'. Wszyscy oni są przekonani, że moja sława daje im przywilej, by w
każdej chwili do mnie podejść i powiedzieć, co im ślina na język przyniesie.
Jednak  to  nie  rani,  to  tak,  jakby  przytrafiało  się  twemu  ubraniu.  Kiedyś
szukałam  miejsca,  w  którym  mogłabym  zamieszkać  i  zatrzymałam  się.  Z
domu wyszedł mężczyzna, miły i radosny. Powiedział, że zawoła żonę. Kiedy
wyszła, kazała mi opuścić ich dom. Będąc sławnym jest się zawsze obecnym
w  ludzkiej  podświadomości.  Weźmy  na  przykład  niektórych  aktorów  lub
reżyserów. Zazwyczaj nie mówią mi nic, ale podają to prasie, ponieważ to jest
coś.  Widzisz,  jeśli  oni  obrażają  tylko  mnie  i  nikt  o  tym  nie  słyszy,  to  nic
takiego, ponieważ wszystko, co mam do powiedzenia to: 'Żegnajcie'. Jednak,
tego rodzaju uwagi ukazują się w gazetach na nagłówkach na całym świecie.
Nie pojmuję, dlaczego ludzie nie mogą być milsi wobec siebie. Nie chcę tego
powiedzieć,  ale  obawiam  się,  że  w  tym  zawodzie  można  spotkać  się  z
zawiścią. Jedyną rzeczą, jaką mogę zrobić to pomyśleć, że to z nimi jest coś
nie  tak,  nie  ze  mną.  Weźmy  na  przykład  sytuację,  o  której  czytałeś,  gdy

pewien aktor powiedział kiedyś, ze całować mnie to jak całować Hitlera. Cóż,
myślę, że to jego problem. Kiedy muszę występować w scenach miłosnych z
aktorem, który tak mnie postrzega, wtedy przydaje się wyobraźnia. To
znaczy, niby z nim jestem, ale tak naprawdę jestem z kimś innym. To ktoś
inny, nie on. Jego tam w ogóle nie ma.

Spotykam  Carla  Sandburga,  a  on  jest  szczęśliwy  z  powodu  tego  spotkania.
Chce wiedzieć o mnie wiele i nawzajem. Nigdy mnie nie zawiódł. Spotykam
nawet robotników, którzy chcą wiedzieć, jak to jest. Próbuję im to wyjaśnić.
Nie chcę ich zawieść. Szukają we mnie czegoś, czego brakuje w ich życiu. To
chyba  rozrywka,  świat,  w  który  można  uciec,  marzenia.  Miło  jest  być
obiektem czyichś marzeń, ale chciałabym być akceptowana dla samej siebie.
Nie uważam siebie za towar, choć jestem pewna, iż wielu tak o mnie sądzi.
Mam tu na myśli pewną wytwórnię, której nazwy nie podam. Jeśli brzmi to
jak  krytyka,  to  rzeczywiście  nią  jest.  Wydaje  mi  się,  że  mam  kilku
wspaniałych  znajomych  i  naraz  podają  oni  prasie  różne  historie.  To
rozczarowuje. Z tymi osobami nie chce się utrzymywać częstego kontaktu.

Oczywiście,  to  zależy  od  ludzi,  ale  czasem  jestem  zapraszana  w  różne
miejsca, jak muzyk, który gra na fortepianie po kolacji i wiem, że nie proszą
mnie  dla  mnie  samej.  Jestem  dla  nich  tylko  dekoracją.  W  wieku  5  lat
zamarzyłam  o  karierze  aktorki.  Uwielbiałam  grać.  Świat  wokół  mnie  nie
bardzo mi się podobał. Uwielbiałam bawić się w dom. Ja byłam taka i taka,
a on taki i taki. To wykracza poza tą sytuację, można było udawać, nawet,
jeśli inne dzieci nie miały tak bujnej wyobraźni. Kiedy dowiedziałam się, że
na tym polega aktorstwo, powiedziałam sobie, że to chcę robić. Niektórzy z
moich przybranych rodziców wysyłali mnie do kina, by mieć mnie z głowy. A
ja  przesiadywałam  cały  dzień  i  wieczór  w  pierwszym  rzędzie.  Duży  ekran  i
małe dziecko – uwielbiałam to. Uwielbiałam patrzeć na ekran, na wszystko,

co się rusza. Nieważne, że nie było popcornu.

Kiedy  miałam  11  lat  nagle  świat  stanął  przede  mną  otworem.  Nawet
dziewczynki  zaczęły  na  mnie  zwracać  uwagę  mówiąc,  że  warto  się  ze  mną
zadawać. Do szkoły szłam 2 i pół mili tam i z powrotem,  ale była to czysta
przyjemność. Chłopcy trąbili, robotnicy machali do mnie a ja do nich. Świat
stał się przyjazny. Chłopcy rozwożący gazety wpadali, by mnie zobaczyć, a ja
wieszałam  się  na  gałęzi  ubrana  jedynie  w  bawełnianą  bluzę.  W  tamtych
czasach  nie  miałam  pojęcia,  ile  kosztowała.  Nie  bardzo  to  rozumiałam.
Dawali nam za darmo gazety, a rodziny, u których mieszkałam nie miały nic
przeciwko.  Pewnie  tak  wisząc  wyglądałam  jak  małpa.  Byłam  trochę
nieśmiała. Gadałam, ale głównie słuchałam. Rodziny, u których mieszkałam
czasem  się  o  mnie  niepokoiły,  bo  tak  dziwnie  i  beztrosko  się  śmiałam,  a
ludzie pewnie myśleli, ze histerycznie. A dla mnie to była wolność, pytałam
chłopaków,  czy  mogę  się  przejechać  na  ich  rowerze,  a  oni  zawsze  się
zgadzali.  Śmiałam  się  na  wietrze,  jadąc  w  dół  ulicy,  a  oni  czekali,  aż
powrócę.  Uwielbiałam  wiatr,  czułam  jak  mnie  pieści.  Jednak  odkryłam  coś
jeszcze. Kiedy naraz świat się otworzył zauważyłam, iż wielu ludzi brało wiele
rzeczy  za  pewnik.  Nie  tylko  byli  mili,  ale  nawet  zbyt  mili  i  oczekiwali  wiele
sami dając mało.

Kiedy byłam starsza chodziłam do Grauman's Chinese Theatre i próbowałam
włożyć  swoją  stopę  w  odciski  tam  już  zostawione.  Mówiłam:  'O  nie,  moja
stopa  jest  zbyt  duża,  nie  pasuje'.  Miałam  dziwne  uczucie,  kiedy  w  końcu
sama  odcisnęłam  stopy  w  mokrym  cemencie,  wiedziałam,  co  to  dla  mnie
znaczy – że wszystko jest możliwe, prawie wszystko.

Dzięki kreatywności stałam się aktorką. Cieszę się, gdy gram, kiedy wiem, ze
gram dobrze. Nie mogłam zostać gospodynią domową, miałam zbyt wiele
marzeń. Szczyciłam się tym, że byłam sobą. A Los Angeles był moim domem,
kiedy mówiono mi, bym wracała do domu, mówiłam, że tu jest mój dom.

Chwila, kiedy poczułam, iż jestem naprawdę sławna to ta, kiedy odwoziłam
kogoś na lotnisko, a gdy wracałam zauważyłam kino i swoje nazwisko w
blasku reflektorów. Zaparkowałam w oddali samochód. Powiedziałam: 'Boże,
ktoś chyba się pomylił'. Tam było moje nazwisko, wiec powiedziałam sobie:
'Wiec tak to wygląda!', było to wszystko bardzo dla mnie dziwne, a jednak w
wytwórni powiedziano mi: 'Pamiętaj, nie jesteś żadną gwiazdą!'.

Dzięki dziennikarzom pojęłam, iż jestem gwiazdą. Oni byli zawsze dla mnie
przyjacielscy i mili, w przeciwieństwie do kobiet. Oni mawiali: " Jesteś jedyną
gwiazdą", a ja dziwiłam się: " Gwiazdą???". Patrzyli wtedy na mnie jak na
wariatkę. Na swój sposób uświadomili mi, iż jestem sławna.

Pamiętam,  gdy  dostałam  rolę  w  filmie  "Mężczyźni  wolą  blondynki".  Jane
Russell  była  brunetką,  a  ja  blondynką,  dostała  200  000  dolarów  a  ja  500
dolarów  tygodniowo,  ale  wtedy  było  to  dla  mnie  wiele.  Jane  była  dla  mnie
wspaniała.  Problem  polegał  na  tym,  iż  nie  miałam  własnej  garderoby.  W
końcu  powiedziałam:  "Słuchajcie,  w  końcu  jestem  blondynką,  a  mężczyźni
wolą  blondynki".  A  oni  wciąż  mi  powtarzali:  "Nie  jesteś  żadną  gwiazdą!".
Odpowiedziałam,  że  kimkolwiek  bym  była,  jestem  blondynką.  To  ludzie  ze
mnie  zrobili  gwiazdę,  jeśli  nią  w  ogóle  jestem,  ludzie,  nie  jakaś  osoba,
wytwórnia, tylko ludzie. Do studia przychodziła poczta od fanów, chodziłam
na  premiery,  ludzie  chcieli  mnie  widzieć.  Nie  wiedziałam,  dlaczego.  Kiedy
biegli  w  moją  stronę  obracałam  się  przerażona  mówiąc:  "Rety",  myśląc,  że
chodzi  im  o  kogoś  innego.  Czasem  wciąż  mam  takie  uczucie,  że  oszukuję
innych,  może  siebie.Zawsze  przywiązywałam  dużą  rolę  nawet  do
najmniejszej sceny, choćby powiedzenia "cześć". Uważam, że ludzie powinni
dostać to, za co płacą, to mój obowiązek, być dać im wszystko z siebie, jak
najlepiej  mogę.  Czasem,  gdy  sceny  są  bardzo  trudne,  mówię  sobie,  że
chciałabym być sprzątaczką. W drodze do wytwórni widzę, jak ktoś sprząta i
mówię,  że  to  chciałabym  robić,  to  jest  moją  ambicją.  Myślę,  że  wszyscy
aktorzy przez to przechodzą. Nie tylko chcemy być dobrzy, my musimy być
dobrzy.

Co do nerwowości, kiedy mówiłam mojemu nauczycielowi Lee Strasbergowi,
że  się  denerwuję,  mawiał:  "Jeśli  przestaniesz  się  denerwować,  rzuć
aktorstwo.  Nerwowość  świadczy  o  wrażliwości".  Aktor  musi  się  również
zmagać z nieśmiałością, a to wyjątkowo trudne. W nas aktorach siedzi jakiś
cenzor, który mówi nam, do jakiego stopnia możemy się posunąć. Wydaje mi
się, że ludzie myślą, że wychodzimy na scenę i robimy swoje. A to naprawdę
wysiłek. Naprawdę muszę się z tym zmagać. Aktorka nie jest maszyną, bez
względu jak bardzo chcieliby nam to wmówić. Kreatywność rodzi się wraz z
ludzkością,  a  będąc  człowiekiem  odczuwasz,  cierpisz  –  bywasz  chory,
nerwowy itd.

"Talent  rodzi  się  w  spokoju",  jak  pisał  Goethe.  Jest  w  tym  racja.  Każdy
odczuwa potrzebę samotności. Myślę, że ludzie nie wiedzą, że aktor także jej
potrzebuje.  Każdy  ma  jakieś  sekrety,  a  kiedy  grasz  to  jakbyś  na  chwilę  je
pokazała całemu światu.

Chętnie rozerwaliby mnie na strzępy i wzięli sobie po kawałku. Zawsze chcą
mieć  kawałek  dla  siebie.  Chce  pozostać  taka,  jaka  jestem.  Gdy  jest  się
sławnym  każda  słabostka  jest  wyolbrzymiana.  Szefowie  wytwórni  nie
powinni  zachowywać  się  jak  matka,  której  dziecko  wybiegło  na  ulice  przed
nadjeżdżający samochód. Co robią z takim dzieckiem? Zamiast je przytulić,
zaczynają je bić. Uważają, że mają prawo wszystko ci mówić. Jak śmiesz być
chory,  przeziębić  się.  Oni  mogą  być  chorzy  i  zostać  w  domu,  ale  aktor  nie
może mieć infekcji wirusowej. Widzisz, nikt się gorzej nie czuje, niż ten, kto
jest chory. Życzyłabym sobie, aby oni musieli grać w komedii z temperaturą i
infekcją wirusową. Nie jestem aktorką, która pojawia się w studiu z powodu
dyscypliny.  To  nie  ma  nic  wspólnego  ze  sztuką.  Sama  chciałabym  być
bardziej  zdyscyplinowana  w  swej  pracy.  Jestem  w  wytwórni  by  grać,  a  nie
podlegać dyscyplinie wytwórni. W końcu to nie jest szkoła wojskowa. To ma
być forma sztuki, a nie fabryka.

Wrażliwość,  która  pomaga  mi  grać  umożliwia  mi  również  reagowanie  w
pewien określony sposób. Od aktora oczekuje się, że będzie wrażliwy. Isaac
Stern  troszczy  się  o  swoje  skrzypce.  Co  by  się  stało,  gdyby  ktoś  na  nie
skoczył? Nie wiem, czy zauważyłeś, że w Hollywood, gdzie zarobiono miliony
wręcz  miliardy  dolarów  nie  ma  żadnego  pomnika  lub  muzeum,  bo  odciski
stóp i rąk przed Grauman's Chinese nie traktuję w ten sposób, choć swego
czasu  dla  mnie  było  to  czymś  wyjątkowym.  Nikt  niczego  po  sobie  nie
zostawił,  a  ci,  którzy  dorobili  się na  tym  fortuny  uciekli  z  pieniędzmi.  I  nie
mam  tu  na  myśli  pracowników.  Wiele  osób  ma  brzydkie  sekrety,  których
nikomu  nie  ośmieliłyby  się  zdradzić.  Moim  problemem  jest  to,  że  się
spóźniam.  Pewne  myślą  –  spóźnia  się,  bo  jest  arogancka,  a  ja  wcale  nie
jestem  arogancka.  Wprost  przeciwnie.  Czuję,  że  nie  uczestniczę  w  tej  całej
amerykańskiej gonitwie – trzeba iść tu, trzeba iść tam, bez żadnego powodu.
Rzecz w tym, że, kiedy już jestem, jestem by grać, by dobrze zagrać, najlepiej
jak potrafię.

Wielu przychodzi na czas i nic nie robi, siedzą i gadają o życiu towarzyskim.
Gable powiedział o mnie: „ Kiedy ona jest, jest całą sobą. Jest by pracować".

Był  to  dla  mnie  zaszczyt,  kiedy  zaprosili  mnie  do  Medison  Square  Garden.
Nagle  nastąpiła  cisza,  kiedy  miałam  zaśpiewać  Happy  Birthday.  Gdybym
wtedy nosiła halkę, pomyślałabym, że ta cisza jest spowodowana faktem, iż
ta  halka  wystawała.  I  wtedy  sobie  pomyślałam,  co  będzie  jak  nie  wydam  z
siebie  żadnego  dźwięku.  Tego  rodzaju  cisza  działa  na  mnie  kojąco.  To  tak
jakby,  ktoś  mnie  objął.  Potem  pomyślałam,  że  zaśpiewam  to,  nawet,  jeśli
będzie to ostatnia rzecz, jaką zrobię w życiu. Pamiętam, ze zwróciłam się w
stronę  mikrofonu  spojrzałam  w  górę  i  za  siebie.  Potem  było  coś  w  rodzaju
przyjęcia.  Byłam  ze  swoim  ex-  teściem,  Isadorem  Millerem.  Uważam,  iż

popełniłam  błąd,  kiedy  spotkałam  Pana  Prezydenta.  Zamiast  powiedzieć:
"Miło mi Pana spotkać", powiedziałam: "To jest mój były teść, Isadore Miller".
Był  on  imigrantem,  więc  pomyślałam,  że  dla  niego  będzie  to  jedna  z
największych rzeczy w życiu – ma około 75 lub 80 lat. Pomyślałam, że o tym
zdarzeniu  będzie  mówił  swoim  wnukom.  Powinnam  była  powiedzieć:  "Miło
mi  Pana  spotkać,  Panie  Prezydencie",  ale  to  było  po  tym,  jak  już
zaśpiewałam więc myślę, że nikt tego nie zauważył.

Sława jest swego rodzaju obciążeniem i chciałabym to  tutaj podkreślić. Nie
mam nic przeciwko byciu wspaniałą i sexy. A to, co się wiąże ze sławą, może
być ciężarem. Tak jak ten mężczyzna, który miał mnie oprowadzić po domu
a  jego  żona  kazała  mi  się  wynieść.  Prawdziwa  uroda  i  kobiecość  są
nieprzemijające i nie można ich sztucznie stworzyć. Jestem świadoma, że to,
co  teraz  powiedziałam  nie  spodoba  się  wielu.  Dziewczyna  jest  atrakcyjna
tylko  wtedy,  gdy  jest  spontaniczna  i  naturalna.  Dla  wielu  to  zbyt  wiele.
Dzięki Bogu wszyscy rodzimy się jako istoty seksualne, szkoda tylko, że tak
wiele  osób  marnuje  ten  naturalny  dar.  Sztuka,  prawdziwa  sztuka  pochodzi
właśnie z niego, podobnie jak wszystko inne.

Nigdy  tak  naprawdę  nie  rozumiałam  pojęcia  symbol  seksu.  W  tym  cały
problem  –  symbol  seksu  staje  się  rzeczą,  a  ja  po  prostu  nienawidzę  być
przedmiotem.  Jeśli  jednak  mam  być  symbolem,  wolę  symbolizować  sex  niż
parę  innych  rzeczy,  które  też  mają  swe  symbole.  Te  wszystkie  dziewczyny,
które próbują mnie naśladować – sadzę, że to robota wytwórni filmowych, a
może to ich własne pomysły.

Wszyscy moi pasierbowie wiedzą, co to brzemię sławy. Czasami czytają o
mnie straszne rzeczy. Martwiłam się, by to ich nie zabolało. Mówiłam im, by
tego przede mną nie ukrywali. Wołałam, by mnie zapytali otwarcie a ja

odpowiedziałabym  na  ich  pytania.  Nie  mieli  się  obawiać  czegokolwiek,  w
końcu pochodzę z nizin społecznych. Chciałam więc, by wiedzieli też o życiu
innym  niż  to,  które  wiodą.  Mówiłam  im  kiedyś  na  przykład,  iż  pracowałam
za  5  centów  miesięcznie  zmywając  setkę  naczyń,  a  one  pytały:  "Setkę
naczyń?", a ja odpowiadałam, że nie tylko to, ale do tego dochodziło jeszcze
skrobanie i czyszczenie. Myłam je, płukałam i odstawiałam do suszarki, ale
jak  mówiłam,  dziękuję  Bogu,  ze  nie  musiałam  ich  wycierać.  Dzieci  są  inne
niż  dorośli.  Kiedy  dorastasz  stajesz  się  zgorzkniały,  to  znaczy  może  się  tak
stać, ale dzieci akceptują cię taką, jaką jesteś.

Sława  dla  mnie  jest  czymś  chwilowym,  szczęściem,  które  nie  trwa  długo,
nawet  dla  sieroty,  a  wychowywana  byłam  jak  sierota.  Sławą  nie  da  się  żyć
codziennie,  to  nie  daje  spełnienia,  owszem  podnosi  na  duchu,  ale  tylko
chwilowo.  Sława  jest  jak  kawior.  Kawior  jest  smaczny,  ale  jeśli  jadasz  go
codziennie czujesz przesyt.

Nie  byłam  przyzwyczajona  do  bycia  szczęśliwą,  nie  brałam  tego  za  pewnik.
Byłam  wychowywana  inaczej  niż  przeciętne  amerykańskie  dziecko.
Przeciętne  amerykańskie  dziecko  jest  szczęśliwe,  właśnie  tak,  szczęśliwe.
Jednak  dzięki  sławie  byłam  w  stanie  poznać  i  poślubić  dwóch  z
najwspanialszych  mężczyzn,  jakich  w  tamtym  czasie  spotkałam.  Nie  sądzę,
że ludzie zwrócą się przeciwko mnie, przynajmniej nie z własnej woli. Lubię
ludzi, ale boję się publiczności. Sądzę, że kiedy ludzie idą do kina, sami są w
stanie dokonać osądu. My, ludzie, jesteśmy dziwnymi stworzeniami i wciąż
rościmy sobie prawo, by to do nas należało prawo do oceny.

Kiedyś wydawało się, że będę skończona, że to będzie mój koniec. Kiedy Pan
Miller był na procesie w związku ze zlekceważeniem Kongresu, pewna osoba
z wytwórni na kierowniczym stanowisku powiedziała, że albo nakłonię go do
ujawnienia nazwisk albo moja kariera legnie w gruzach. Odparłam, że
jestem dumna ze stanowiska, jakie zajął mój maż i całkowicie go popieram.
Sąd też go poparł. A oni powiedzieli, że będę skończona, że nikt o mnie już
nie usłyszy.

Skończenie  z  tym  wszystkim  mogłoby  przynieść  jakąś  ulgę.  To  wszystko
przypomina  bieg  z  wieloma  przeszkodami,  po  którym  wreszcie  jesteś  na
mecie  i  oddychasz  z  ulgą  –  udało  się.  Jednakże  nic  nigdy  się  nie  udaje  i
znowu  trzeba  zaczynać.  Uważam  jednak,  że  jest  się  na  tyle  dobrym,  na  ile