Krystyna Boglar
Kieszeń pełna elfów
        
        
        
                 
        
        
        
        
        
        
        
        
        
        
          Polski Związek Niewidomych
        Zakład Wydawnictw i Nagrań
                   Warszawa 1990

        
          Książka nagrodzona w 
konkursie 
        jubileuszowym z okazji 65_lecia 
        Instytutu Wydawniczego 
"Nasza 
        Księgarnia"
        
        
        
        
        
        
        
          Tłoczono w nakładzie 10 egz.
        pismem punktowym dla 
niewidomych
        w Drukarni PZN,
        Warszawa, ul. Konwiktorska 9
        Pap. kart. 140 g kl. III_Bą1
        
          Przedruk z wydawnictwa
          "Nasza Księgarnia",

        Warszawa 1989
        
        
          Pisał R. Duń
          Korekty dokonały:
          K. Markiewicz
          i K. Kruk
          Krystyna Boglar debiutowała 
w 
        roku 1966 opowiadaniami w 
        "Świerszczyku" i "Płomyczku", 
        pierwszą książkę wydała w roku 
        1969. Pisze dla czytelników 
        najmłodszych, dla dzieci 
        starszych i dla młodzieży. Na 
        jej dorobek pisarski, 
        urozmaicony zarówno pod 
względem 
        tematyki, jak i gatunków 
        literackich, składa się ponad 
        dwadzieścia pozycji 
książkowych, 
        m.in. "Klementyna lubi kolor 
        czerwony", "Gdzie jest zegar 

        mistrza Kukułki?", "Mgła nad 
        Doliną Wiatrów", "Nie głaskać 
        kota pod włos", "Każdy pies ma 
        dwa końce", "Żeby konfitury 
nie 
        latały za muchą", "Kolor trawy 
o 
        świcie", "Longplay z 
Kowalskim", 
        "Stonoga", "Brent", 
        kilkadziesiąt słuchowisk 
        radiowych, scenariusze do 
filmów 
        fabularnych, scenariusz do 
        serialu telewizyjnego "Rodzina 
        Leśniewskich", wieloodcinkowy 
        komiks dla przedszkolaków 
"Gucio 
        i Cezar", z którego nakręcono 

        serię filmów animowanych i 
który 
        przerobiony został na sztukę, z 
        dużym powodzeniem graną w 
        teatrze "Lalka".
          Autorka za twórczość dla 
        dzieci i młodzieży otrzymała 
        nagrodę Prezesa Rady 
Ministrów. 
        Wiele jej książek przełożonych 
        zostało na język czeski, 
        słowacki, węgierski, estoński, 
        francuski.
          Utwory Krystyny Boglar 
        odznaczają się żywą akcją, 
        wyraziście zarysowanymi 
        sylwetkami bohaterów, 
bogactwem 
        realiów współczesnej 
        codzienności. Umiejętność 
        obserwacji świata dzieci, 
        autentyczne zainteresowanie ich 
        problemami i odczuciami, 

        oryginalne, nieco przekorne 
        poczucie humoru - wszystko to 
        sprawia, że Krystyna Boglar 
        stała się autorką niezwykle 
        popularną.

          - Wiesz - powiedziała Kama, 
        gdy koła wózka zazgrzytały o 
        żwir - minęłyśmy szczęśliwie 
        Pierwszy Zakręt!
          Busia siedziała nieruchomo jak 
        mały posążek z chińskiej 
        porcelany. Wodniste niebieskie 
        oczka nie wyrażały niczego. 
        Tylko z uchylonych na 
szpareczkę 
        warg wyrwało się śpiewne 
        gęganie:
          - Gę... gooo, ua.

          Kama przystanęła. Obejrzała 
        się przez ramię.
          - Czy to ma znaczyć, że chcesz 
        rogala? Musisz zrozumieć, 
Busiu, 
        że znalazłyśmy się w wielkim 
        niebezpieczeństwie. Później, na 
        Wielkiej Łące, dostaniesz 
        wszystko, czego będziesz 
        chciała. Ale teraz nie. Zrozum i 
        nie gniewaj się.
          Za węgłem rozległy się głośne 
        kroki. Potem szuranie łańcucha 
i 
        stąpanie ciężkiego cielska. 
        Miało się wrażenie, że powoli 
        przesuwa się wielka góra albo 
        wieża zamczyska.
          Dziewczynka uśmiechnęła się: 
        zwierzę było przychylne, jego 
        opiekun - niekoniecznie.
          Kama zastygła w bezruchu, z 
        palcem na ustach. Jej wzrok 
        wbity w Busię hipnotyzował. 

        Oznaczał jedno: "Bardzo cię 
        proszę, nie gęgaj. Nie wydawaj 
        żadnego dźwięku. Milcz".
          - Bum... olaa! - zamlaskała 
        Busia niezadowolona z postoju. 
        Łagodny turkot kół wózeczka 
        sprawiał jej przyjemność. 
        Nieruchome trwanie - wyraźną 
        przykrość, którą usiłowała 
        zamanifestować na swój sposób. 
        Niewidzialna góra dzwoniąc 
        łańcuchem przesunęła się gdzieś 
        dalej. Umilkły również kroki.
          Kama odetchnęła z ulgą. Teraz 
        należało wziąć z rozpędu Drugi 
        Zakręt. Pochyliła się nad 
        drewnianymi szczebelkami, 
        poprawiając jasiek w różowe 
        kropki, który wysunął się spod 
        pleców Busi. Dziecko włożyło 
        palec do ust i ssało go 

        cmokając.
          - Wiesz, że to brzydko? - Kama 
        uniosła małą i oparła wygodniej. 
        - Oblizywanie palców jest... - 
        zająknęła się nie mogąc znaleźć 
        właściwego słowa - no... jest 
        nie w porządku - dokończyła.
          Ryk, jaki się rozległ od 
        zachodniej strony, przyprawiłby 
        każdego o dreszcz. Kama 
zaśmiała 
        się tylko cichutko i pociągnęła 
        za drewniany dyszel. Małe kółka 
        zazgrzytały po żwirze. Dziwny 
        krajobraz przesuwał się jak 
        klatki fotoplastikonu: metalowe 
        pręty ogrodzenia, płaty 
wydętego 
        jak balon brezentu. Drugi 
Zakręt 
        został pokonany.

          - Uff! - sapnęła Kama 
        zatrzymując się nie opodal 
        ogromnego zbiornika z wodą. - 
        Dobra nasza! Jeszcze tylko 
        Dzielnica Wielkich Kaloszy!
          Zwierzę, które szło, 
        zostawiało dziwne ślady stóp 
        jakby obutych w wydłużone, 
        łódkowate kapcie. Inne 
        wgłębienia, odciśnięte w mokrej 
        ziemi, to już były ślady 
        prawdziwych kaloszy numer 
        czterdziesty piąty. Dalej, za 
        płachtami szaroburej zieleni, za 
        placykiem pełnym kolorowych 
        plakatów, za ogrodzeniem z 
        zielonych żerdzi i drewnianą 
        budą, była prawdziwa Wolność.
          - Tam jest zupełnie inaczej! - 
        mówiła Kama szeptem. - Jest 
        słońce, trawa... no... nie taka 
        znów miękka, jak myślisz. Jej 
        listki są może szorstkie, ale 
        pachną... mówię ci, pachną! I 

        pełno w niej nieznanych 
kwiatów! 
        Malutkich i dużych. Białych i 
        żółtych. A czasem nawet trafi 
        się niebieski! Jest tam mokro i 
        sucho... to znaczy... są miejsca 
        wilgotne, ale my...
          - Stuk, stuk! Stuk, stuk! - To 
        odgłos młotka, do którego 
        dołączył się za chwilę 
        przeciągły ośli ryk: - I... 
        haaaa, i... haaa!
          Kama przykuca obok wózka. 
W 
        razie niebezpieczeństwa 

        czyhającego na każdym kroku 
        chwyci małą na ręce i ucieknie z 
        dawna precyzyjnie obmyśloną 

        Drogą Ewakuacyjną. Tak ją 
        nazywała w myślach od czasu, 
gdy 
        powzięła postanowienie. 
        Dzisiejsza wędrówka to trudny 
        egzamin. A czym jest dobrze 
        zdany egzamin, wiedziała od 
        dziecka. Można śmiało 
        powiedzieć, że od urodzenia, 
        czyli od dziewięciu długich lat.
          Osioł znów zaniósł się 
        nieprzyjemnym chichotem, 
który 
        brzmiał jak śmiech przez łzy. I 
        to śmiech skrzywdzonej istoty.
          - Bodajbyś pękł! - zezłościła 
        się Kama i nie bacząc na 
        czyhające zewsząd 
        niebezpieczeństwo szarpnęła 
        dyszel.
        
          Grześ ostrożnie przeskakiwał 
        kałuże. Po ostatnim deszczu było 
        grząsko i pachniało piołunem. 

        Nie miał nic do roboty. W 
każdym 
        razie nikt nie czekał na pomoc z 
        jego strony. Małe, 
        czerwono_białe miasteczko 
        pozostało w tyle poza kępami 
        wierzb i topoli. Tylko 
        strzelista wieża kościelna 
        wystawała nad horyzont bodąc 
        obłoki błyskiem odbitego 
        światła. Ciekawiło go to, co 
        zjawiło się pod miastem dwa dni 
        temu. Wszystkie małe i duże 
        dzieci popędziły obejrzeć cuda, 
        o których informował plakat na 
        rynku. Ale na razie nic się 
        szczególnego nie działo, jeśli 
        nie liczyć olbrzymiego namiotu, 
        wozów i uwijających się ludzi. 
        Grześ nie pobiegł razem z 
        innymi. Nie lubił tłoku i 
        wrzasku towarzyszącego 
podobnym 
        zbiegowiskom. Szedł, a raczej 

        skakał z kępy na kępę, 
obchodząc 
        szczelnie od strony łąki 
        ogrodzony teren.
          Gdzieś pośrodku 
rumiankowego 
        poletka przystanął. Ktoś 
        poruszał się pomiędzy 
miotełkami 
        rzadkiego owsa. Błękitna 
        sukienka migała to tu, to tam. 

        Podszedł bliżej, przystanął 
        niewidoczny, bacznie 
obserwując 
        dziwne zjawisko.
        
          - Pani elfów złotowłosa@ miała 
        swój królewski dwór.@ O 

poranku, 
        ranną rosą@ odwiedzała gęsty 
        bór...@
        
          Śpiew świergotliwy jak rój 
        pasikoników rozlegał się wśród 
        szorstkich traw. Grześ czekał. 
        Ale cienki głosik nie podjął 
        piosenki. Chłopiec rozchylił pęk 
        wyrośniętego owsa na skraju 
        miedzy. Jego oczom ukazał się 
        niezwykły widok: obok 
        drewnianego wózka na niskich 
        kołach przykucnęła 
dziewczynka 
        najwyżej dziewięcioletnia plotąc 
        z traw i rumianku wianuszek. 
        Jasne, proste włosy opadały jej 
        na czoło i policzki. W wózku, 
        oparte o poduszkę, siedziało 
        dziecko gaworząc coś po 
swojemu. 
        Grześ ociągając się wyszedł z 
        ukrycia.

          - Pa! - powiedziała 
        dziewczynka wkładając wianek 
na 
        głowę młodszej. - Jestem Kama. 
A 
        ty?
          Grześ stał i jakby kij 
        połknął. U nich, w miasteczku, 
        na powitanie mówi się "cześć". 
        rzadziej "dobry". To taki 
        swojski skrót od "dzień dobry". 
        Ale... pa?
          - Pa - wymruczał wreszcie, bo 
        był dziś w dobrym humorze i nie 
        chciał nikomu sprawiać 
        przykrości.
          Kama obrzuciła go uważnym 
        spojrzeniem.
          - Jesteś stamtąd? - 
        podbródkiem wskazała 
niedalekie 
        zarysy czerwonych dachów.
          - Aha. A ty... od nich?
          Kama przekrzywiła głowę.

          - Jestem królową elfów.
          Grześ otworzył usta.
          - Co?
          Dziewczynka w drewnianym 
wózku 
        zaniosła się dziwnym jękiem. 
        Kama natychmiast pochyliła się 
        nad nią.

          - Jestem, Busiu, jestem.
          Dziecko umilkło.
          - Co to... elfów? - spytał 
        chłopiec. Nigdy nie słyszał o 
        czymś podobnym.
          Kama wyjęła z wózka butelkę z 
        mlekiem. Z szeleszczącego 
        papieru wyłuskała posypany 
        cukrem rogal.
          - Elfy? - zaczęła odrywać małe 

        kęsy i wkładać je do ust Busi. - 
        To istoty niewidzialne. Piękne. 
        Mają kształty ludzkie i wąskie 
        skrzydła.
          - Gadanie! Skrzydła mają 
        anioły! - Grześ przykucnął w 
        pewnej odległości.
          Busia zakrztusiła się i 
        wypluła bułkę.
          - Nie!- Kama cierpliwie otarła 
        dziecku buzię. - Anioły to 
        jedno, a elfy drugie! Elfy są 
        małe, cieniutkie i prawie 
        przezroczyste. Fruwają nad 
        łąkami i strumieniami.
          - Gadanie! Robisz ze mnie 
        balona? - wymruczał Grześ.
          Kama dała dziecku pić. Busia 
        łykała chłodne mleko łyżeczka 
za 
        łyżeczką.
          - Nic podobnego! Elfy są 
        dobrymi duszkami. Lubią 
        wszystko, co piękne: kwiaty, 

        wodę, wiatr. Nie każdy może je 
        zobaczyć.
          - A ty... możesz? - Grześ 
        usiadł w trawie krzyżując nogi.
          - Pewnie! Przecież jestem ich 
        królową!
          - Bujasz! - Grześ poczuł 
        niechęć. Nie lubił spraw, 
        których nie rozumiał. Sklep, 
        dom, szkoła - to były pojęcia 
        jasne i swojskie. Ale... elfy? - 
        Dlaczego takie duże dziecko 
        trzeba karmić łyżką? - spytał, 
        by zmienić temat.
          - Bo tak! - ucięła ostro. - 
        Możesz sobie już iść. 
        Przeszkadzasz nam.
          Chłopiec nie bardzo wiedział, 
        jak się zachować. Nigdy dotąd 
        nikt nie wyprosił go tak 
        bezceremonialnie.
          - Łąka jest dla wszystkich! - 

        wypalił wreszcie czując, że uszy 
        mu płoną.
          - NIeprawda! - Kama 
poderwała 
        się z miejsca. - Nieprawda! Łąka 
        jest dla elfów! Hej, 
        przybywajcie ze wschodu, 
        zachodu, południa! - wołała 
        rozpostarłszy ramiona i kręciła 
        się w kółko jak bąk.
          Jakby na zawołanie powiał 
        silny wiatr.
          Grześ wycofywał się ostrożnie 
        w kierunku poletka obsianego 
        owsem. Na nosie i brwiach 
        osadzały mu się krople potu. 
        Jeszcze na piaszczystej drodze, 
        koło brzeziny, czuł zimny 
        powiew, choć słońce paliło z 
        wysoka.

          - Wariatka? - mruczał 
        oglądając się przez ramię. - 
        Królowa elfów! - wzruszył 
        ramionami. - Elfów?
        
          - Widzisz, Busiu, zjadłaś! - 
        cieszyła się Kama, ostrożnie 
        zamykając butelkę. - A oni 
        mówią, że nie potrafisz! Oni nic 
        o tobie nie wiedzą!
          - Gęę.... puuu... - zagadała 
        Busia kręcąc głową.
          - Rozumiem - przytaknęła 
Kama. 
        - Trzeba cię wysadzić. Nie 
martw 
        się, damy sobie radę. W końcu 
        każdy był dzieckiem i brudził 
        pieluchy. Ale jesteś ciężka! Za 
        ciężka dla królowej elfów.
          Od strony lasu szedł 
        krasnoludek. Miał starą, 
        pomarszczoną twarz, mądre, 
        brązowe oczy i kraciastą czapkę. 

        Szerokie ramiona okrywała 
        pelerynka, zaś krótkie, krzywe 
        nogi tkwiły w zbyt obszernych 
        spodniach.
          - Tak myślałem, że was tu 
        znajdę - powiedział niemiłym 
dla 
        ucha, skrzekliwym głosem.
          Kama zmieniała Busi pieluchę. 
        Robiła to cierpliwie i sprawnie.
          - Królowa elfów nie zostawiła 
        wiadomości, panie Kajetanie, 
        dokąd się udaje. Przywiozłam ją 
        na Wielką Łąkę i nikt nas nie 
        widział.

          - Oprócz mnie - odparł 
        krasnoludek zwany Kajetanem. 
- 

        Ja was widziałem. Tylko tyle 
        chciałem powiedzieć.
          - Nie chcę oddać Busi do tego 
        okropnego domu, gdzie nikt jej 
        nie zrozumie!
          - Bo ty jesteś Królewną 
        Śnieżką, tak? Dobrą, łagodną, 
        która nikogo nie potrafi i nie 
        pozwoli skrzywdzić. A ja kto? 
        Gapcio, jeden z jej 
        krasnoludków?
          - Przykro mi - odparła Kama 
        nachylona nad dzieckiem. - 
        Bardzo mi przykro, że nie mam 
        was siedmiu. Tak jak w bajce.
          Stary Kajetan usiadł, zabawnie 
        podwijając krzywe, pałąkowate 
        nóżki.
          - To nie bajka, Kama - 
        zachrypiał. - To smutna 
        rzeczywistość. Jesteś jeszcze 
        małą dziewczynką i niewiele 
        rozumiesz ze spraw tego świata. 
        Ja jestem stary i przeżyłem 

        niejedno upokorzenie. My 
        jesteśmy inni: ja i to 
        nieszczęsne dziecko. Każdy na 
        swój sposób. Dobrze o tym 
wiesz.
          - Nie przeszkadza mi, że 
        jesteście inni. Czym się w końcu 
        różnisz? Wzrostem?
          - Sześćdziesiąt osiem 
        centymetrów nad poziomem 
morza - 
        odparł zgryźliwie pan Kajetan 
        pocierając szczeciniasty 
        policzek. - I sześćdziesiąt lat 
        życia. Jeszcze zostało mi osiem. 
        Tak wywróżyła Cyganka. Tyle 
lat, 
        ile wzrostu!
          Kama poprawiła Busi 
poduszkę. 
        Stanęła smukła i giętka ponad 
        kępami rumianku. Szeroko 
        rozłożyła ramiona, jakby chcąc 
        zagarnąć i przytulić do piersi 

        to wszystko, co ją otaczało: 
        łąkę, wieżę kościoła, wózek z 
        drewnianymi szczebelkami i 
        siedzącego w trawie starego 
        karła.
          - Osiem lat to cały wiek! - 
        wyszeptała. - Można objechać 
        kulę ziemską dookoła! Nawet 
tym 
        wózkiem! Można obejrzeć 

        wszystkie łąki, obwąchać milion 
        kwiatów i napoić tysiące takich 
        dzieci jak ona! Rozumiesz, panie 
        Kajetanie?
          Stary, mały człowiek 
przymknął 
        obwisłe, zaczerwienione 
powieki.

          - Ty też jesteś inna... choć 
        nic ci do nas. Martwię się o 
        ciebie, Kama. Bardzo się 
        martwię.
          - A o Busię? - wykrzyknęła 
        dziewczynka. - Co z nią?
          - Dobrze wiesz, że jej rodzice 
        wyjeżdżają do Australii. Już się 
        zaangażowali. Na cztery 
        miesiące. Kama, przecież jesteś 
        dzieckiem cyrku. Jak ja. 
        Rozumiesz, co oznacza dla nich 
        ten kontrakt!
          - A Busia? - głos Kamy 
podobny 
        był ostrzu noża przeciąganego 
po 
        szlifierce. - O niej nie 
        pomyślałeś? Dziś chcą ją 
        odesłać...
          - Pójdzie do Domu Specjalnej 
        Troski. Jest taki dla dzieci 
        nie... dla... no...
          - Skończ, powiedz wprost! - 

        oczy dziewczynki rzucały 
        błyskawice.
          - Nie wstydź się! Dla dzieci 
        nienormalnych! To chciałeś 
        powiedzieć? 
          - Prawdę mówiąc, tak.
          - I to ty? Właśnie ty mówisz w 
        ten sposób?
          Kama z desperacją chwyciła 
        dyszel wózka. Zaskrzypiały 
        kółka. W miękkiej trawie 
        odcisnęły się ledwie uchwytne 
        wzrokiem dwie smugi, dwa 
        gościńce dla małych elfów 
        jeszcze nie umiejących latać.
        
          - A w tym ciemnozłotym 
borze@ 
        stary dąb pochylił pień.@ Nie 
        wie nikt, co stać się może@ w 
        tak słoneczny, piękny dzień!@
        
          Niosła się piosenka ponad 
        trawy i rumianki. Szurały koła 

        wózka. Główka dziecka kiwała 
się 
        w przód i w tył. Stary karzeł 
        wstał z ziemi i otrzepał 
        spodnie. W jego brązowych 
oczach 

        malowało się cierpienie. Ból i 
        rozpacz całego świata.
          - A może to właśnie ty masz 
        rację, królowo elfów... - 
        wychrypiał.
          Odchodził tam, skąd przyszedł. 
        Do blasku świateł, muzyki. Do 
        Wielkiej Ułudy.
          Bo czymże innym jest cyrk?
        
          Małe miasteczko grzało swe 
        czerwone dachówki w blasku 

        południowego słońca. Leniwe, 
        ociężałe koty leżały zwinięte w 
        precelek na ciepłych płytach 
        przy studni. Za oknami o 
białych 
        firankach wyrastały z doniczek 
        setki różowych pelargonii. 
        Wyglądało to tak, jak gdyby 
        wszyscy mieszkańcy zapragnęli 
        żyć wyłącznie wśród nikłego 
        zapachu tych właśnie, a nie 
        innych kwiatów.
          - Pelargoniowe miasteczko - 
        powiedziała Kama do Busi, gdy 
z 
        cichym skrzypieniem wózka 
        wtoczyły się na senny rynek. - 
        Wiesz, mogłabym tu zamieszkać 
na 
        stałe. Razem z elfami.
           Busia zagęgała coś po 
        swojemu. Z otwartej piekarni 
        wyciekała fala zmieszanych 
        zapachów. Była tam woń kwasu, 

        chlebowego zaczynu i słodki 
        aromat wanilii. Kama 
pociągnęła 
        nosem.
          - Chyba dobrze trafiłyśmy, 
        Busiu. Wiem, że lubisz 
        najbardziej rogale z cukrem, ale 
        w trudnych chwilach zjesz ze 
mną 
        to, co uda się nam tu kupić, 
        prawda?
          Dziecko kiwało głową w przód i 
        w tył, niczym chiński posążek z 
        apteki, który Kama widziała w 
        zeszłym roku.
          Z otwartych drzwi piekarni 
        wyjrzała kobieta z prawym 
        policzkiem obwiązanym 
chustką. 
        Na widok Kamy i drewnianego 
        wózeczka cień zdumienia 
        przebiegł po jej lewym policzku.
          - Co to za cudaki? - spytała 
        niegłośno, chyba samą siebie.

          Kama zmarszczyła brwi.

          - NIe jesteśmy żadnymi 
        cudakami, proszę pani. To ten 
        wózek robi takie dziwne 
        wrażenie. Jest obwieszony 
        kwiatami z papieru tylko 
        dlatego, że Rudek występuje z 
        nim na arenie. Rudek, proszę 
        pani, to jest osioł. Bardzo 
        mądry osioł. Busia bardzo lubi 
        kolorowe przedmioty, choć nikt
        poza mną tego nie zauważył. 
Czy 
        dostaniemy rogala z cukrem?
          Kobieta z jękiem chwyciła 
        się za obwiązany policzek.
          - Tak panią ząb boli? - 
        zmartwiła się Kama. - Trzeba 

        płukać szałwią... wywarem z 
        szałwii.
          Kobieta wybałuszyła oczy.
          - Z czego? - wykrztusiła z 
        trudem?
          - Szałwia to zioło. Chyba 
        macie tu, w tym pelargoniowym 
        miasteczku, jakąś aptekę? - 
        ciągnęła dziewczynka 
        niestrudzenie. - I sklep 
        spożywczy? Potrzebne mi mleko 
i 
        rogal dla małej.
          Za cierpiącą kobietą stanął 
        piekarz w przybrudzonym 
        fartuchu.
          - Zamknij drzwi i nie 
        wpuszczaj tu żadnych 
cygańskich 
        dzieci. Jeszcze nas okradną!
          Kama ostrożnie puściła dyszel 
        wózka. Podeszła dwa kroki i 
        stanęła z przekrzywioną na bok 
        głową.

          - Nie jestem Cyganką, tylko 
        królową elfów. A pan pewnie nie 
        lubi ludzi, prawda? A czy lubi 
        pan siebie? Ludzie, którzy nie 
        lubią innych, przeważnie nie 
        lubią także siebie. I cierpią na 
        wątrobę. Tak mówi Bums, nasz 
        klown. Cały świat zjeździł i zna 
        się na tym. Naprawdę.
          Piekarz przestał kręcić 
        palcami młynka i dotknął 
        miejsca, gdzie zapewne tkwiła 
        wątroba.
          - Nie bądź przemądrzała - 
        mruknął.
          - Nie jestem przemądrzała - 
        zaprotestowała Kama. - Tylko 
od 

        niemowlęcia stale jeżdżę po 
        świecie. O wielu rzeczach 
        słyszałam od mądrych ludzi. 
        Głupców staram się omijać. 
        Zresztą, mam pięćdziesiąt 
        złotych. O, proszę... - wyjęła z 
        wózka starą portmonetkę. - 
Widzi 
        pan? Nie chcemy niczego za 
        darmo. Busia dawno już 
powinna 
        dostać swoją porcję jedzenia.
          Kobieta uśmiechnęła się lewą 
        połową twarzy.
          - Wejdź!
          Kama przecząco pokręciła 
        głową.
          - NIe mogę zostawić dziecka 
        ani na chwileczkę. Odpowiadam 
za 
        jej bezpieczeństwo. Busia ma 
        cztery lata, ale nie chodzi i 
        nie mówi. Jej rodzice to 
        najlepsi w kraju akrobaci. 

        Słynne Duo Kobo. Słyszeli 
        państwo? Teraz podpisali 
        kontrakt do Australii. Na cztery 
        miesiące.
          - I to... nieszczęsne 
        stworzenie w wózku pojedzie z 
        nimi? Taki szmat drogi? - 
        zdumiał się piekarz masując 
        ukradkiem wątrobę.
          Kama potrząsnęła głową.
          - To niemożliwe. Busia wymaga 
        stałej opieki.
          Piekarzowa ze zdumieniem 
        wycelowała palec prosto w nos 
        Kamy. Miało to zapewne 
oznaczać: 
        "I ty, mała, ledwie od ziemi 
        odrosła, weźmiesz sobie na barki 
        taki ciężar?"
          Kama odrzuciła grzywkę z 
        czoła.
          - No... ktoś musi. Nie pozwolę 
        jej oddać do Domu Specjalnej 
        Troski. Busia powinna mieć koło 

        siebie ludzi, którzy ją znają i 
        kochają. Lekarz to tylko lekarz, 
        proszę pani. Zbada człowieka 
        albo słonia, lekarstwo zapisze i 
        jedzie do domu na placki 
        ziemniaczane. Tak to jest. A z 
        nią trzeba wciąż rozmawiać... 
        bajki opowiadać. Pokazywać 
        słońce i motyle, taniec elfów 
        i...
          - Ale z ciebie gaduła - 

        wtrącił piekarz drapiąc się w 
        podbródek. - No, wjeżdżaj 
        powozem do sklepu. Moja stara 
        ugotuje wam kaszę na mleku. A 
co 
        do tej wątroby, to... ech! - 
        machnął ręką i poszedł ratować 

        bochenki chleba w piecu.
          Nie minęło i pół godziny, a na 
        kuchennym stole w domu 
państwa 
        piekarzostwa stał 
        już talerz dymiącej kaszy 
manny. 
        Kama ostrożnie mieszała łyżką i 
        dmuchała powtarzając zaklęcie 
        królowej elfów:
        
          - Co się ma stać, niech się 
        stanie!@ - to królowej 
        zawołanie.@ Lecz gdy z kąta złe 
        wygląda,@ trzeba szybko je 
        wysprzątać!@
        
          Potem należało jeszcze Busię 
        umyć i przebrać, w czym 
        dopomogła serdeczna 
piekarzowa 
        nie bacząc na ból zębów.
          - Szałwią płukać - 
        przypomniała Kama na 

odchodnym. 
        - A może ma pani bursztyn? 
        Przyłożyć bursztyn do bolącego 
        miejsca. Czasem pomaga.
          Piekarzowa w pośpiechu 
rzuciła 
        się do komody. Z dna 
        przepaścistej szuflady wyjęła 
        srebrny łańcuszek z 
bursztynową 
        kroplą jak łza.
          - Taki dobry?
          Kama poważnie skinęła głową i 
        wytoczyła drewniany wózek na 
        rozgrzane płyty ryneczku.
          - Do widzenia. Bardzo mi pani 
        pomogła. Przyślę elfy 
wieczorem. 
        Przepędzą chorobę!
        
          Wózek turkotał po kocich 
łbach 
        uliczki nie szerszej niż 
        rozpostarte prześcieradło. Z 

        okien kiwały główkami różowe 
        pelargonie. Busia usnęła oparta 
        na poduszce. Jej duża czaszka 
        porosła rzadkimi włoskami 
        wyglądała jak głowa 
porcelanowej 
        lalki.
          - Widzisz, Busiu - mówiła 
Kama 
        półgłosem - ludzie nie są źli. 
        Nasze zwierzęta też nie są złe. 

        Słoń lubi cukierki, lew półmrok 
        i żeby go nikt nie ciągnął za 
        ogon, a człowiek lubi być 
        traktowany grzecznie.
          Za załomem muru, w cieniu 
        starego kasztana, trzech 
        chłopców grało w kapsle.

          - Mój dalej! - wrzasnął Grześ 
        znacząc patykiem nikły ślad na 
        piasku.
          - A właśnie że mój! - zawołał 
        rudy i piegowaty podsuwając 
        Grzesiowi pod nos zwiniętą 
        pięść.
          - Jak rany, znowu się 
        będziecie tłukli? - 
        zaprotestował trzeci, ciskając w 
        piach całą garść srebrzystych 
        kapsli od piwa.
          Ale, o dziwo, nic się nie 
        stało. Cała trójka zastygła w 
        bezruchu wpatrzona w 
skrzypiący 
        wózek z drewnianymi 
szczebelkami 
        ustrojonymi w kolorowe 
bibułkowe 
        kwiaty, który wyłonił się z 
        zalanej słońcem uliczki.
          Dziewczynka zaciągnęła pojazd 
        do cienia i otarła spocone 

        czoło.
          - Ona jest stamtąd - mruknął 
        Grześ wskazując palcem 
niedaleką 
        łąkę.
          Rudy stał na rozkraczonych 
        nogach silny i pewny siebie.
          - To po co się tu włóczy! 
        Przegonić?
          Trzeci wzruszył ramionami. 
        Jemu było wszystko jedno. Rudy 
        podniósł kamień i wycelował w 
        koło wózka. Trzasnął celnie, 
        budząc uśpione dziecko.
          - Buu... aaa - wymruczała 
        Busia krzywiąc usta.
          Kama łagodnie pochyliła się 
        nad małą.
          - Nie bój się, głupiutka. 
        Przecież to księżycowy kamień. 
        Przynosi szczęście, zobacz! Kto 
        go dotknie, może stać się 
        królewiczem.
          Rudy zastygł z dłonią w 

        powietrzu.
          - Nie bujasz? - spytał trzeci, 
        pochylając się nad polnym 
        kamykiem. - Skąd wiesz, że 

        księżycowy?
          Kama przysiadła na niskim 
        murku pod rozłożystą gałęzią 
        kasztana o liściach jak 
        pięciopalczaste rękawiczki.
          - Przyjrzyj mu się dobrze. 
        Jest szary, pożyłkowany. Ma w 
        sobie magiczną moc.
          - Ale zasuwa - zaśmiał się 
        rudy i piegowaty. - Nie wierzę, 
        nie jestem głupi!
          - To nie wierz. Nikt cię nie 
        zmusza. Cicho, Busiu, ze mną 
        jesteś bezpieczna. Sam sobie 

        jest winien, kto nie wierzy. 
        Kiedyś księżyc był bliżej ziemi 
        i elfy mogły latać tam i z 
        powrotem. Przyniosły 
kilkanaście 
        takich kamieni i porozrzucały je 
        po całej ziemi. Potem 
zapomniały 
        o nich. Kiedy królowa elfów 
        kazała je odnaleźć - miały sporo 
        kłopotów. I ciągle jeszcze 
        szukają, żeby nie było zbyt 
        wielu królewiczów.
          - Dlaczego? - zainteresował 
        się Grześ.
          - Bo jak ich będzie wielu, to 
        zaraz zaczną między sobą toczyć 
        wojny. Rzucać bombami. Zginą 
        drzewa i ptaki, myszy i 
        krokodyle. Wszystko zginie.
          Trzeci ostrożnie obracał w 
        dłoni kamyk.
          - Zwykły kamień.
          - Nieprawda. Zobacz, czy nie 

        ma złotej plamki. Takiej 
        malutkiej...
         Rudy zbliżył się do 
        kolegi i pochylił głowę.
          - Coś tu ma. Takie okrągłe, 
        błyszczące.
          - No właśnie - odetchnęła z 
        ulgą Kama. - To jest znak 
        księżycowy. Nie zostałeś 
        królewiczem, bo nim rzuciłeś. W 
        ogóle nie wolno rzucać 
        kamieniami. Ziemia się obrazi.
          Trójka chłopców milczała.
          - Guu... gaaa - zagadała Busia 
        usiłując poruszyć głową.
          - Jedziemy dalej - westchnęła 
        Kama wstając. - Bądźcie pa!
        
          Wózek turkotał zjeżdżając w 

        dół drogi, gdy cała trójka 
        ocknęła się. Nie namawiając się 
        ani nie komentując wydarzenia, 
        rzucili się jednocześnie, na 
        wyścigi, w ślad za znikającą za 
        krzakami niebieską sukienką.
          - Ty - wysapał rudy zrównując 
        się z wózkiem - mogę pociągnąć.
          - Proszę - odparła grzecznie 
        Kama oddając mu dyszel. - 
Tylko 
        bardzo ostrożnie. Busia nie lubi 
        najmniejszych wstrząsów.
          - Dokąd jedziesz? - odezwał 
        się nieśmiało trzeci. Był 
        najmniejszy i lekko zezował.
          - Przed siebie. Może jest tu 
        jakiś las, gdzie rosną ogromne 
        paprocie.
          - Po co ci paprocie? - zdziwił 
        się Grześ.
          - Elfy lubią odpoczywać na 
        liściach paproci - odszepnęła mu 

        Kama do ucha. - Ale nie wszyscy 
        mogą o tym wiedzieć.
          Zanim dojechali do lasu, 
        trzeba było jeszcze przebyć 
Małe 
        Topielisko i strumyk nazywany 
        przez Kamę Gangesem. W 
        topielisku utopili jeden trampek 
        rudego i o mały włos nie 
        pogrążyli wózka.
          - Ja to bym żwirem zasypał! - 
        wymruczał Grześ ocierając 
czoło.
          Kama niosła dziecko, a chłopcy 
        walczyli z wózkiem.
          - Co byś zasypał? - odsapnął 
        trzeci, który miał na imię 
        Lutek. - To bagno?
          - Wszystkie bagna świata!
          Kama zmarszczyła brwi. 
        Posadziła Busię na kocyku w 
        cieniu jałowca.
          - A w tych bagnach mieszka 
        miliard stworzonek, które też 

        chcą żyć. Różne owady, żaby... 
        Ludzie wszystko psują na ziemi. 
        Najchętniej zaasfaltowaliby cały 
        świat, zabrudzili, zadymili...
          - Ale zasuwa - zdenerwował się 
        rudy. - Udaje, że wszystkie 
        rozumy zjadła!
          - Tylko rogala z cukrem. I 
        piętkę chleba z masłem u pani 
        piekarzowej. A rozum przyda 
mi 
        się w życiu. Człowiek w rozumie 

        ma mnóstwo informacji. Jak w 
        banku. Bums mówi, że każdy 
jest 
        w stanie zmagazynować tam tyle 
        dobra, ile potrzeba dla pięciu 
        ludzi. Tylko nie zawsze potrafi 

        to wykorzystać. Można ćwiczyć 
        rozum jak... - zająknęła się - 
        jak żongler ćwiczy refleks.
          Lutek z wrażenia przełknął 
        ślinę.
          - Nigdy o tym nie myślałem.
          Kama pokiwała głową.
          - A Ganges przejdziemy w 
bród. 
        Boso.
          - Jaki Ganges? - zdziwił się 
        Grześ.
          - Święta rzeka w Indiach. Skąd 
        wiecie, że ten tutejszy Ganges 
        nie jest równie tajemniczą 
        rzeką, uzdrawiającą wszystkich, 
        którzy wejdą w nią bosymi 
        stopami?
          Rudy zachichotał 
        nieprzyjemnie.
         - Ale zasuwa! Robisz z nas 
        balona?
          - Dlaczego? - zdziwiła się 
        Kama. - To przecież takie 

        proste: jeśli się w coś bardzo 
        wierzy - to tak jest! Jeśli 
        wierzysz, że przejście Gangesu 
        na bosaka uczyni cię 
        szczęśliwym, to przejdź!
          - Przejdźmy, co nam szkodzi? - 
        domagał się Lutek. - Najwyżej 
        nogi zamoczymy!
          Kama znów posadziła Busię w 
        wózku. Troskliwie podsunęła jej 
        pod plecy poduszkę, pogłaskała 
        po rzadkich włosach. Busia 
        rozpromieniła się pod wpływem 
        pieszczoty.
          - Gamuuaa - wymruczała.
          Chłopcy przyglądali się tym 
        zabiegom z nie ukrywanym 
        zdziwieniem.
          - Przygłupia ona - stwierdził 
        rudy z niesmakiem.
          Oczy Kamy ściemniały.
          - Niczego nie rozumiesz - 
        odrzekła tłumiąc złość. - 
        Niczego. Busia jest po prostu 

        inna. Może miała tylko mniej 
        szczęścia od ciebie - dorzuciła 
        w zadumie. - Ale o tym nie wie. 

        A ty powinieneś wiedzieć.
          - On nie chciał... - zaczął 
        Lutek ugodowo.
          - Czego nie chciał? A jeśli 
        nie chciał, to po co powiedział? 
        Człowiek ma rozum, żeby 
myśleć. 
        Ale ja wiem, że on chciał zrobić 
        mi przykrość. Tylko nie wie, 
        biedak, że nas nie można 
        obrazić!
          Grześ sięgnął do kieszeni i 
        wyjął z niej garść kapsli. 
        Zalśniły srebrem. Mętne oczka 
        Busi rozszerzyły się.

          - Masz - powiedział kładąc 
        kapsle na dnie wózka - niech ci 
        błyszczą.
          Zmarszczki na czole Kamy 
        znikły.
          - Czy wiecie, ile dzieci 
        podobnych do Busi przychodzi 
na 
        świat? Sto na sto tysięcy... 
        zwykłych. I nie ma na to żadnej 
        rady. A ile dzieci rodzi się 
        chorych, kalekich? One też mają 
        prawo do życia, do opieki. To 
        straszne, gdy znajdzie się 
        głupiec, który się z nich śmieje 
        zamiast jakoś pomóc lub choćby 
        zrozumieć. Im tak niewiele 
        potrzeba... trochę ciepła i 
        życzliwości. Czy któryś z was 
        zastanawiał się nad tym?
          Chłopcy przecząco pokręcili 
        głowami.
          Nad Gangesem, pomiędzy 
        parasolami łopianu, śmigały 

        ważki.
          - Nikomu nie mówcie, gdzie 
        pojechałam - rzuciła na 
        odchodnym. - Bądźcie pa!
        
          Było wczesne popołudnie, gdy 
        Kama z wózkiem dobrnęła do 
        Paprociowego Uroczyska. Busia 
        spała posapując jak zakatarzony
        niedźwiadek. Chłopcy wrócili do 
        domu na obiad. Cisza aż 
dzwoniła 
        w uszach.
          - To jest miejsce dla królowej 
        elfów! - szepnęła dziewczynka 
        wodząc zachwyconym wzrokiem 
po 
        niebotycznych pniach o 
        szorstkiej, spękanej korze, po 
        kępach paproci i dzikich 

        storczykach leśnych. - Lećcie, 
        moi poddani, i pilnujcie, by nas 
        nikt tu nie niepokoił!
          Szum wiatru niósł się w 
        koronach dębów, lecz czujne 
ucho 
        dziewczynki posłyszało stukot 
        kopyt. Trzy białe jak śnieg 
        konie wychynęły z leśnego 
duktu. 
        Ich fryzowane grzywy i 
wyczesane 
        ogony sprawiały, że wyglądały 
        jak zjawy. Jak las lasem a 
        paprocie paprociami, nikt tu 
        nigdy nie widział zwierząt jakby 
        utkanych z mgły.
          - Cicho, Busiu - szepnęła Kama 
        przykucając. - Stary Grogg 
        wyruszył naszym tropem. Ale on 
        nie jest groźny. Niestety, są 
        też jego dwaj synowie. 

Wspaniali 
        jeźdźcy, ale w twojej sprawie 
        zupełnie nieprzydatni.
          Konie wtopiły się w zieleń 
        lasu. Jeszcze przez parę sekund 
        słychać było ich lekkie 
        stąpanie. Potem wszystko 
        zagłuszył wiatr.
          Obudzona Busia ostrożnie 
        podjęła błyszczący kapsel z dna 
        wózka. Kama aż oczy otworzyła 
ze 
        zdumienia.
          - Więc jednak potrafisz! - 
        wyszeptała przyklękając. - 
        Potrafisz! Nie jesteś tułubkiem 
        bez żadnych odruchów, jak to 
        powiedział jeden z lekarzy. Nie 
        jesteś! O, elfy, wiedziałam, że 
        mi pomożecie!
          - Pst! - dobiegło z pobliskich 
        krzaków czyjeś ostrzeżenie. - To 
        ja, Grogg.
          Kama wspięła się na palce.

          - Na pewno Grogg? Bo jeśli 
        wielkolud albo Kot w Butach, 
        albo diabeł Boruta, to...
          - Czasem chciałbym być 
        diabłem, Kama - powiedział 
        mężczyzna z wiechciami białych 
        wąsów, wyłażąc z kłującego 
        krzaka jeżyn. - Diabłom 
podobno 
        nieźle się żyje.
          - Gdzie podziałeś synów, 
        Grogg? I skąd wiedziałeś, że ja 
        tu jestem?
          - Z końskiego grzbietu widać 
        więcej niż spod paproci, moja 

        panno. A synkowie, gamonie, 
        niczego nie dostrzegli. 
        Pojechali dalej. Trzeba trochę 

        przewietrzyć araby przed 
        wieczorną galą. Myślałaś, że uda 
        ci się zatrzeć tropy?
          Kama wskazała ręką wózek.
          - Pojazd Rudka zostawia ślady, 
        co? O tym nie pomyślałam.
          - Nikt cię przecież nie ściga.
          - A Kajetan?
          Grogg, mężczyzna wysoki i 
        postawny, przykucnął obok 
wózka.
          - Kajetan miał ci przemówić do 
        rozsądku. Ale chyba mu się to 
        nie udało. Stary karzeł tak samo 
        zbzikowany jak ty...
          Kama wskazała na piąstkę 
Busi 
        zaciśniętą na kapslu.
          - Widzisz? Lekarze mówili, że 
        z niej nic nie będzie. Że nie ma 
        nawet prostych odruchów. 
Ludzie 
        się mylą, prawda, Grogg?
          - Nie po to cię uczyłem 

        woltyżerki, żebyś uciekała z 
        próby przed spektaklem - 
odparł 
        siwowąsy nie całkiem na temat. - 
        Kama, zrozum, oni nie mogą 
        zabrać Busi z sobą na występy 
do 
        Australii. Nikt temu dziecku nie 
        pozwoli wyjechać. To tylko 
        cztery miesiące.
          - To aż cztery miesiące! - 
        oburzyła się dziewczynka. - Z 
        nią trzeba codziennie rozmawiać 
        i...
          - Muuuaaa - zagadało dziecko.
          Grogg uchwycił zwisającą 
gałąź 
        dębu i podciągnął się do góry ze 
        zwinnością małpy.
          - Rozumiem - mówił huśtając 
        się -  chcesz się nią zajmować 
        pod nieobecność matki, czy tak?
          - Właśnie tak. Duo Kobo wrócą 
        na Boże Narodzenie. Do świąt 

        damy sobie radę.
          Grogg zeskoczył pięknym 
        łukiem.
          - Damy? To znaczy kto?
          - Ja, Kajetan, ty, i parę 
        innych osób. Jesteśmy jedną 
        rodziną, no nie? Dyrektor 
zawsze 
        mówi: "Cyrk to jedna wielka 
        rodzina!" Więc dlaczego, do 
        diabła, chcecie jedno ze swoich 

        dzieci oddać na zgubę?
          Grogg przyłożył palec do ust. 
        Od strony strumyka niosło się 
        przeciągłe trąbienie.
          Kama zachichotała.
          - Ruszyli na poszukiwania przy 
        pomocy słonia? Jego też 

        wciągnęli do rodzinnych spraw? 
        Biedny Dżumbo!
          W górze, wśród liści drzew, 
        skrzeczały ptaki, szumiał wiatr, 
        nad strumykiem, który nie tak 
        dawno był indyjskim Gangesem, 
        trąbił krótkouchy słoń, zaś zza 
        wiotkiego pnia brzozy wyłonił 
        się jak duch mleczny koń 
        potrząsając ufryzowaną grzywą.
          - Posłuchaj, tato - powiedział 
        cicho Grogg junior. - Niech ona 
        tu zostanie do wieczora. Ja albo 
        Dżek przyjedziemy po nią i po 
        małą. Teraz jeszcze nie mogą 
        wrócić, cała ucieczka straciłaby 
        sens. Okay, Kama?
          Dziewczynka dmuchnęła w 
        grzywkę.
          - Widzisz, Grogg? Młodsi też 
        co nieco rozumieją ze spraw 
        tego świata. Nie wstyd ci?
          Białowąsy żartobliwie pogroził 
        synowi palcem.

          - A ja myślałem, że was 
        interesuje tylko muzyka 
rockowa. 
        Ot, stary - głupi. Bywaj, Kama!
          - Bądźcie pa!
        
          Zaczynało być nieprzyjemnie. 
        Po prostu nagle zrobiło się 
        ponuro. Zalany słońcem las 
        ściemniał, utracił jasne plamy, 
        przycichł wiatr.
          - Cisza przed burzą - 
        zmartwiła się Kama. - Widzisz, 
        Busiu, wszystko sprzysięgło się 
        przeciw nam. Powiem elfom, 
żeby 
        odgoniły chmury, zanim nie 
        znajdziemy bezpiecznego 
miejsca.
          Busia marudziła krzywiąc 
        buzię.
          - Nic to - mówiła Kama 
        otulając małą kocykiem. - 
        Wyjedziemy na dukt, on nas 

        dokądś zaprowadzi. Może do 
Domku 
        z Piernika, a może do Zamku 
        Królowej Wiatrów?

          Wózek poskrzypywał na 
        piaszczystej dróżce, przesuwały 
        się nagie pnie brzóz, gęste 
        krzaki jeżyn i kępy wysokich 
        pierzastych traw. Od zachodu 
        nadciągała granatowa chmura z 
        białymi obrzeżami. W jej 
środku 
        kłębiły się niewidoczne siły.
          - Jakby taką chmurę podłączyć 
        do kontaktu, to oświetliłybyśmy 
        cały las. Tam jest 
        elektryczność, tam, w środku. 
        Tak twierdzi pan Cyranka, 

który 
        był dawniej linoskoczkiem. Raz 
        źle odmierzył skok i... no, nic 
        strasznego się nie stało, tylko 
        musiał skończyć kurs dla 
        elektryków. Nie chciał za nic w 
        świecie odejść z cyrku. 
        Jesteśmy, Busiu, wielką rodziną. 
        Kto raz w życiu stanął na arenie 
        w pełnym blasku reflektorów, 
        już nigdy nie zazna spokoju.
          Śladem wózka coś galopowało. 
        Nie był to ani słoń, ani koń, 
        ani, co pewne, lew. Stary, nieco 
        wyliniały ojciec lwiego stada - 
        Ruppert - poruszał się cicho i 
        miękko jak kot. Więc co 
        galopowało?
          Kama skręciła ze ścieżki w 
        bok. Czekała ukryta za kępą 
        jeżyn.
          - Tylko nie zagęgaj, proszę! - 
        upomniała małą szeptem. Ale 
        Busia z całej siły ściskała 

        kapsel i ani jej w głowie było 
        gęganie.
          Tupot przeszedł w cwał. 
        Wychylona zza krzaka 
dziewczynka 
        aż zasłoniła dłonią usta, żeby 
        się nie roześmiać. Pylistą drogą 
        pędziła wielka, umorusana 
świnia 
        ciągnąc za sobą sznur, na 
        którego końcu uwieszona była 
        kobieta w chustce związanej pod 
        brodą i długiej spódnicy 
        pętającej nogi.
          - Czekaj, Lola, czekaj! - 
        wołała ostatkiem tchu.
          Ale utytłana w błocie Lola 
        kwiknęła tylko i gwałtownie 
        pociągnęła ją do przodu. 
Kobieta 
        potknęła się, wypuściła sznur i 
        runęła jak długa w piach.

          - O, żeby cię! - zamruczała 
        gramoląc się z trudem. - Znów 
        zwiała!
          Kama roześmiała się na cały 
        głos. Wyprowadziła wózek z 
        krzaków i pobiegła, by pomóc 
        kobiecie otrzepać spódnicę z 
        kurzu.
          - Zaraz znajdziemy Lolę, 
        proszę się nie martwić. Zmęczy 
        się i położy, żeby pospać. 
        Wszystkie zwierzęta są senne, 
        gdy się solidnie wybiegają.
          - Ta świnia to diabeł 
        wcielony! - złościła się kobieta 
        spoglądając nieufnie na Kamę i 
        wózek z Busią. - A ty co robisz 
        sama na drodze?
          - Prawdę mówiąc... czekam - 
        odparła grzecznie Kama. - Aż 

się 
        ściemni i będzie już za późno.
          - Za późno na co?
          Kama potrząsnęła grzywką.
          - Na pociąg. Mieli ją dziś 
        zawieźć do... zresztą wszystko 
        jedno. Daleko. A ja chcę, żeby 
        Busia została ze mną. Z nami. 
        Nazywam się Kama i jestem 
        woltyżerką.
          - Wol... kim? - kobieta 
        ruszyła przodem.
          - Tak się nazywa w cyrku ktoś, 
        kto wykonuje ewolucje na 
koniu. 
        Potrafię stać na grzbiecie 
        Kastora na jednej nodze, robić 
        salta, ale jeszcze dużo muszę 
        się uczyć. Codziennie ćwiczę po 
        pięć, sześć godzin.
          - Ciężki kawałek chleba - 
        westchnęła kobieta 
        przyspieszając kroku. - 
        Zmokniemy.

          Kama wyjęła z dna wózka 
        płachtę cienkiego plastyku.
          - Ja mogę zmoknąć, ale dziecko 
        nie. Busia ma słabe zdrowie i 
        łatwo się zaziębia. Gdzie jest 
        pani dom?
          Daleki grzmot zamruczał nad 
        polem owsa ciągnącym się po 
        drugiej stronie drogi. Na chwilę 
        granatowe niebo rozbłysło i 
        zgasło.
          - Niedaleko. Chodź ze mną, 
        przeczekasz burzę. Czy w 
waszym 

        cyrku świnie też występują?
          - Nie. Świnie podobno są 
        bardzo inteligentne, ale 
        niechętnie dają się tresować. 

        Wolimy słonie, konie, lwy i psy. 
        Mniejszy z nimi kłopot, 
        chociaż... może Lolę dałoby się 
        czegoś nauczyć.
          Jakby w odpowiedzi zza 
drzewa 
        rozległ się przeraźliwy kwik. 
        Kobieta rzuciła się w tamtą 
        stronę, ale świnia była szybsza. 
        Umknęła ciągnąc sznur i 
        zaplątane weń kępy suchych 
traw.
          - Ja ją zawołam - 
        zaproponowała Kama podając 
        kobiecie dyszel wózka.
          - Nie znasz tej piekielnicy! 
        Za nic nie da się złapać.
          - Zobaczymy! - roześmiała się 
        dziewczynka. - A jeśli ją 
        przyprowadzę, to dostaniemy 
        kubek mleka?
          Kobieta zzuła pocerowany trep 
        wysypując zeń piasek.
          - I ziemniaki ze słoniną.

          Kama odważnie weszła 
        w pociemniały gąszcz zieleni.
        
          - Nadleciały czarne chmury@ 
        dmuchnął wiatr z północnych 
        stron - @ i na skrzydła elfów, z 
        góry,@ sypnął dżdżu srebrzysty 
        szron...@
        
          Cienki, wysoki głosik wyciągał 
        czystą nutę, aż umilkł poszum 
        gałęzi i nastała wielka cisza.
          - Tu jestem, Lola - powiedziała 
        Kama półgłosem. - Moje Elfy 
        dobrze cię widzą. I słyszą. 
        Zrozum, muszę odprowadzić 
Busię 
        do domu twojej pani jeszcze 
        przed deszczem. Bądź więc tak 
        uprzejma i przyjdź tu sama.
          Chrumknięcie było 
odpowiedzią. 
        Kama postąpiła dwa kroki.
          - Tresowałam kiedyś do spółki 

        z rodziną Reno małe misie. Były 
        bardzo nieposłuszne. Nie jesteś 
        niedźwiedziem. A poza tym 
wierzę 
        w twój rozsądek. Co za sens 
        włóczyć się po lesie, skoro 
        można dostać w domu talerz 
        ziemniaków ze zsiadłym 
mlekiem? 

        Sama widzisz...
          Lola wyszła zza pnia wlokąc 
        sznur. Spojrzała na Kamę 
małym i 
        wąskim świńskim oczkiem.
          - Rozumiem, że lubisz płatać 
        figle swojej pani. Każdy to 
        lubi. W końcu... ja też dziś 
        spłatałam solidnego figla 

        uciekając z Busią. Ale miałam w 
        tym swój cel. A ty, Lola? Sztuka 
        dla sztuki ? - jak mawia tato 
        ćwicząc podczas próby 
żonglerkę 
        z pięcioma maczugami.
          Świnia szła posłusznie noga za 
        nogą. Na ich widok kobieta 
        pokręciła głową.
          - Idzie jak pies. Czary 
        jakieś czy co?
          Za polem przetoczył się 
        grzmot. Dudniło tak, jakby ktoś 
        miotał się bezsilnie, zamknięty 
        w beczce.
          Trójka wędrowców szczęśliwie 
        dotarła przed deszczem do 
chaty, 
        która do złudzenia 
przypominała 
        Domek Trzech Świnek. Dach z 
        trudem trzymał się ścian, a 
        ściany były krzywe.
          - "Bo dmuchnę i chuchnę, i 

        zdmuchnę wasz dom!" - 
zacytowała 
        Kama słowa Złego Wilka z 
bajki.
          Lecz stary las chronił chatę 
        przed zdmuchnięciem, choć 
        deszcz i wiatr robiły, co 
        mogły.
        
          Kiedy nad polem zalśniła 
        tęcza, przypadkiem spotkali się 
        na łące nie opodal cyrku: Grześ, 
        zezujący Lutek, rudy, który 
miał 
        na imię Michał, i stary 
        krasnoludek w kraciastej 
czapce.
          - Nie widzieliście dziewczynki 
        w niebieskiej sukience ciągnącej 
        drewniany wózek? - spytał pan 
        Kajetan.
          - O rety, ale pan malutki! - 
        wyrwało się Lutkowi.
          - Pewnie z cyrku! Tam takie 

        ludzie występują! - pochwalił 
        się znajomością spraw rudy 
        Michał.
          - Poprawnie mówi się: tacy 
        ludzie - grzecznie sprostował 
        pan Kajetan. - Widzieliście 

        dziewczynkę?
          Grześ szurał sandałem w 
        piasku. Zastanawiał się, co 
        powiedzieć. Prawdę?
          - W ogóle widzieliśmy - 
        włączył się szybko Lutek zezując 
        w stronę kolegów. - Szukała 
        paproci.
          - Dla swoich... tych... elfów 
        - dorzucił Grześ.
          - O, królowo elfów! - karzeł 
        Kajetan wzniósł wzrok w niebo, 

        które znów nabrało koloru 
        ciemnego błękitu. - Zejdź na 
        ziemię z obłoków! Już czas!
          - Chyba bardzo nie zmokła! - 
        stwierdził Michał po chwili 
        milczenia.
          Kajetan podniósł z trawy 
        wilgotny bibułkowy kwiat.
          - Sami widzicie, ile zostawia 
        po sobie śladów. Jest tu w 
        pobliżu jakiś dom... chata?
          Trzech chłopców spojrzało po 
        sobie.
          - Nnnie... nie ma.
          Karzeł podciągnął opadające 
        spodnie. Jego pałąkowate, 
        krótkie nogi mokły w zroszonej 
        deszczem trawie.
          - Rozumiem. To znaczy, że 
        chata istnieje. A ja jestem 
        jedynym... no, może nie 
jedynym - 
        poprawił się szybko - który temu 
        dziecku życzy wszelkiej 

        pomyślności.
          - Na wieki wieków, amen - 
        powiedział bez związku Grześ.
          I wszyscy się roześmieli.
        
          - I wtedy świnia powiedziała: 
        "Moja Kamo, chętnie z tobą 
        wystąpię na wieczornej gali. O 
        ile tylko nauczysz mnie jeździć 
        konno".
          Trzej chłopcy i karzeł 
        spojrzeli sobie głęboko w oczy.
          - Tak, to naprawdę fascynująca 
        opowieść. Tylko weź pod uwagę, 
        że dochodzi piąta, trawa tu, na  
        łące, jest mokra, a o siódmej 
        zero zero orkiestra zagra tusz, 
        zapalą się wszystkie reflektory. 
        Ludzie wokół areny będą czekać 
        na cuda. Wiesz, co to znaczy 

        dla cyrkowca z dziada 
pradziada?
          Kama skinęła głową. Jakże 
        mogła nie wiedzieć, skoro 
dewizą 
        pracowitych ludzi, wśród 
których 
        upłynęło jej dzieciństwo, były 
        dwa słowa: Perfekcja i 
        Punktualność.
          - Dobrze. Wracamy. Ale trzeba 
        wjechać tak, by nikt 
        niepowołany nie zobaczył ani 
        wózka, ani Busi. I jeszcze 
        jedno: ktoś musi przez cały czas 
        przy niej czuwać.
          - My - powiedzieli chłopcy bez 
        namysłu.
          Karzeł dreptał kiwając się z 
        boku na bok.
          - Nie powierzyłbym wam 
        wypchanej papugi, a co dopiero 

        dziecka wymagającego 
szczególnej 
        troski. Ale na pewno coś 
        wymyślimy, bo, jak mówi 
filozof, 
        w jedności siła. A teraz wam 
        powiem, dlaczego musimy się 
        ukrywać.
        
          Do cyrkowego miasteczka 
        wracali przez Wielką Łąkę. 
        Sunęli cicho, ostrożnie 
        rozglądając się na boki.
          - Słońce zajdzie o dwudziestej 
        czterdzieści jeden - powiedział 
        
sześćdziesięcioośmiocentymetrowy 
        pan Kajetan przystając. - Tak 
        podało dziś radio. Nie możemy 
        zatem liczyć na ciemność i 
        mgłę. 
        Pójdę naprzód, żeby sprawdzić, 
        co zdziałała trójka Groggów. 
        Parę osób musieli wtajemniczyć. 

        Mam nadzieję, że te właściwe...
          Kama skinęła głową. Czekało 
ją 
        jeszcze umycie i przebranie 
        Busi. Ciężka praca dla 
        dziewięciolatki. Ale dziewczynka 
        miała już w tym całkiem niezłą 
        wprawę.
          - Moczy się. Taka już jest. I 
        nie można mieć o to do niej 
        pretensji - powiedziała patrząc 
        chłopcom prosto w oczy.
          Żaden z nich nie odważył się 
        na niestosowny żart.
          - Najtrudniej będzie 
        prześliznąć się przez  Dzielnicę 

        Wielkich Kaloszy - stwierdziła 
        Kama owijając dziecko w suche 

        szmatki.
          - Co to takiego? - 
        zainteresował się Grześ.
          - Plac pomiędzy 
        pomieszczeniami dla słoni. 
        Chodzą tamtędy ich 
opiekunowie 
        i treserzy. Wszyscy w kaloszach, 
        bo słonie trzeba dokładnie myć.
          - No - kiwnął głową rudy 
        Michał. - Taki kolos wymaga ze 
        stu wiader wody! Ile ich macie?
          - Stary Dżumbo i dwa młode. 
To 
        słonie indyjskie. Mają mniejsze 
        uszy od afrykańskich. Ale 
        mniejsze uszy to wcale nie 
        znaczy, że potrzebują mniej 
wody 
        do prysznicu!
          - Uwaga, ktoś idzie! - szepnął 
        cofając się Lutek.
          Kama wysunęła głowę. Byli tuż 
        przy tylnej furtce.

          - W porządku. To przyjaciel. 
        Klown Bums.
          Chłopcy z ciekawością 
        przyglądali się dziwnemu 
        osobnikowi w kolorowym 
kaftanie, 
        normalnych "jak Bóg 
przykazał" 
        dżinsach i o twarzy 
        ucharakteryzowanej w 
        biało_czarno_czerwone 
        płaszczyzny.
          - Witaj, królowo elfów - 
        powiedział zdejmując "łysą" 
        perukę z zabawną kępką włosów 
na 
        czubku. - Kajetan kazał mi tu na 
        was czekać. Całe życie byłem 
        uczciwym człowiekiem, który 
        nikomu nie ukradł nawet 
jednego 
        cygara. A teraz mam wziąć 
udział 
        w kidnapingu?

          - Co to kid... tego? - nie 
        zdzierżył Lutek wpatrzony 
        zachłannie w kolorową maskę ze 
        szminki.
          - Inaczej mówiąc - porwanie. 
        Kim jesteście, dostojni panowie?
          - Moi przyjaciele - odparła 
        Kama.
          - Przyjaciele mojej 
        przyjaciółki są moimi 
        przyjaciółmi - stwierdził 
        filozoficznie Bums przysiadając 
        na żerdzi. - Mam nadzieję, że 

        dziecko zostało czymś 
        nakarmione.
          Kama spojrzała na klowna z 
        niemym wyrzutem.
          - Naturalnie! Busia zjadła 

        pieczeń z hipopotama polaną 
        sokiem żurawinowym, węża w 
        miodzie i na deser kompot z 
        deszczówki.
          Bums zamlaskał pełen uznania.
          - Wspaniale! Takiego obiadu 
        nie dostałaby nawet w Australii. 
        A teraz do rzeczy: występujesz 
        dopiero po przerwie. Grogg 
        załatwił to z dyrektorem. Duo 
        Kobo w pierwszej części 
        programu.
          - O której odchodzi ostatni 
        pociąg? - uśmiechnęła się Kama 
        chytrze.
          - O dwudziestej drugiej 
        piętnaście. Trzeba małą 
ukrywać 
        jeszcze ze cztery godziny z 
        hakiem. Gra?
          - Jesteś cudowny, Bums! - 
Kama 
        przytuliła się do kolorowego 
        kaftana, uważając, by nie 

        ozmazać nałożonej na twarz 
        szminki. Wiedziała, ile pracy 
        wymaga charakteryzacja 
klowna. - 
        Czy... szukano Busi?
          Klown zabawnie zmarszczył 
nos.
          - Odpowiem ci wykrętnie: nie 
        niepokojono się aż tak, jak by 
        należało. Czy to ci daje coś do 
        myślenia?
          - Wszystkie moje elfy 
        pracowały, by odgonić złe myśli 
        od pani Eryki. Naprawdę.
          - Kto to jest pani Eryka? - 
        spytał Michał pociągając nosem.
          - Mama Busi - odparł Bums. - 
        Piękna Eryka to połowa Duo 
Kobo. 
        Najlepsi podniebni akrobaci. 
        Perfekcja co do milimetra. To 
        nie zabawa, panowie, to lata 
        morderczej pracy. U nas w 
cyrku 

        nie ma miejsca dla fuszerki. 
        Nikogo się nie oszuka. Jeśli nie 
        trafisz na dłoń partnera w tej 
        a nie innej sekundzie, walisz 
        się w dół z wysokości trzech 
        albo czterech pięter. Wystarczy?
          Grzesiowi ciarki przebiegły po 
        grzbiecie.

          - Czy... czy moglibyśmy ich 
        zobaczyć? Tylko... my nie mamy 
        pieniędzy...
          - No - potwierdził Michał - 
        nie mamy na bilety.
          Klown śmiesznie wydmuchał 
        powietrze z policzków jak 
        balony.
          - Mam zaszczyt zaprosić was 
do 

        osobistej loży. Kama musi się 
        przebrać. I choć dziś nie była 
        na próbie, wykona swój numer 
tak 
        samo perfekcyjnie jak zawsze.
          - Zobaczycie jeszcze Żółtą 
        Panią. Jest cudowna!
          - A kto to? - Lutek szeroko 
        otworzył oczy.
          - Moja mama. Woltyżerka. Ma 
        połyskujący kostium naszyty 
        żółtozłotymi cekinami. Jest 
        bardzo ładna. Prawda, wujku 
        Bums?
           Oczy klowna zalśniły 
        blaskiem.
          - To prawda, panowie. Jest 
        przepiękna. Kochałem ją, lecz 
        ona na męża wybrała Karola, 
ojca 
        Kamy. A ja zostałem tylko 
        przyjacielem i powiernikiem 
        królowej elfów. Taki już mój 
        los. A teraz słuchajcie...

          Słuchali szeroko otwierając 
        oczy i uszy. Plan był dość 
        zagmatwany i chwilami 
ryzykowny. 
        Najważniejsze, żeby wózek 
został 
        natychmiast zwrócony 
prawowitemu 
        właścicielowi, który smutnie 
        porykiwał w swojej zagrodzie. 
        Zarówno pojazd z drewnianym 
        dyszlem, jak i osioł Rudek 
        występują w pierwszej części 
        programu.
          Kiedy na cyrkowych masztach 
        zabłysły kolorowe żarówki, 
        wszyscy wiedzieli wszystko. 
Bums 
        naciągnął "łysą" perukę i wolno 
        odszedł w kierunku głównego 
        wejścia.
          - Przypominam - szepnęła 
Kama 
        z lekkim błyskiem w oku - 

jedyne 
        niewidoczne przejście to tunel 
        dla lwów!
          Chłopcy mieli wzrok wbity w 
        ziemię. Żadnemu nie drgnął ani 
        jeden muskuł.

          - I choć strach zżera duszę,@ 
        opanować się muszę - @ czy to 
        tygrys, czy lew albo... pchła!@
        
        - zaśpiewała cichutko Kama. 
        Potem popchnęła wózek, który 
        zaskrzypiał jak źle naoliwione 
        drzwi starej szafy.
          Kluczyli długo, by nie natknąć 
        się na straż porządkową pilnie 
        baczącą, by nikt niepowołany 
        nie przedostał się w pobliże 

        dzikich, bądź co bądź, zwierząt. 
        Trójka Groggów zagadywała, 
kogo 
        trzeba, karzeł Kajetan 
dokonywał 
        przedziwnych ewolucji, zaś 
Bums 
        o biało_czarno_czerwonej 
twarzy 
        zabawiał sprzątaczy klatek 
        opowiadaniem kawałów z 
brodą.
          Punktualnie o osiemnastej 
        siedemnaście chłopcy, Kama i 
        wózek z Busią przedostali się do 
        żelaznego, podwójnie 
zbrojonego 
        tunelu dla lwów i tygrysów. 
        Tunel był składany i na razie 
        nie przytykał do klatki.
          - Czuję oddech starego 
        Rupperta na karku! - 
roześmiała 
        się cichutko Kama. - Gdyby tak 

        nas tu zastał...
          - Jedno chapnięcie i po nas! - 
        Lutek rozpłaszczył się w tunelu 
        jak żaba, choć wcale to nie było 
        konieczne.
          - Myślisz, że on mógłby... - 
        jęknął Grześ. Czuł nieznośny 
        ucisk w okolicy żołądka.
          Gdzieś na lewo, spoza 
        żelaznych prętów, rozległ się 
        przeciągły ryk.
          Rudy Michał nie namyślając 
się 
        padł plackiem na twarz, 
        osłaniając głowę rękoma.
          - Wstawaj! - Kama klepnęła go 
        po plecach. - Nie masz się czego 
        bać. Ruppert nie może wydostać 
        się z klatki zamkniętej na 
        siedem spustów. Ryczy, bo czuje 
        obcych. No, jazda!
          Przemknęli jak burza. Nie 
        minęła minuta i wyszli z 
        groźnego na pozór tunelu 

wprost 
        na szarą górę pobrzękującą 
        łańcuchem.
          - Co tu robi Dżumbo? - 

        zdziwiła się Kama półgłosem.
          - Zasłania was - odparł równie 
        cicho pielęgniarz Kazio 
        dotykając pieszczotliwie 
        pofałdowanej skóry słonia. - 
        Tylko nie trąb, stary, bardzo 
        proszę.
          Michał, który znalazł się 
        nagle i niespodziewanie w 
        pobliżu długiej ruchliwej rury, 
        przydeptał pięty Lutkowi.
          - To... to jego trąba?
          - Na ogół słonie mają z jednej 
        strony trąbę, a z drugiej ogon - 

        odparła Kama grzecznie. - Nie 
        wiem, na którą stronę akurat 
        trafiłeś.
          - Weź małą na ręce - zaszeptał 
        pan Kazio - trzeba wózek oddać 
        Rudkowi.
          Jakby w odpowiedzi rozległo 
        się przeraźliwe porykiwanie:
          - I... aaa! I... aaa!
          Kama ostrożnie wyjęła dziecko 
        z wózka.
          - Nie bój się, Busiu. Jesteś w 
        domu. Gdybyś tylko nie była 
taka 
        ciężka!
          - I... aaa! I... aaa! - 
        denerwował się osioł Rudek.
          Dżumbo, sprowokowany 
        nieznośnym hałasem, już unosił 
        trąbę, ale pan Kazio poklepał go 
        lekko po szorstkim zadzie.
          - Cicho Dżumbo, dobry 
        staruszek... Grześ z zachwytem 
        wpatrywał się w maleńkie 

chytre 
        oczka i falujące, jakby 
        przycięte uszy.
          - Ale słoń!
          Odwrócił się zaskoczony, bo 
        ktoś go pociągnął z tyłu za 
        wyłażącą ze spodni przykrótką
        koszulkę.
          - Hu_hu_hu! zaskrzeczała 
        kosmata mordka spod 
czerwonego 
        kapelusika.
          - Kto... co... - przeraził się 
        Grześ czując, jak mu milion 
        mrówek wędruje po spoconych 
        plecach.
          - To Klarcia, szympansiczka. 
        Nie bój się. Jest bardzo 
        przyjacielska. Tańczy na linie i 
        podrzuca piłkę nie gorzej od 

        swojej treserki. Klarciu, nie 
        rusz Busi... Co mi dajesz? Swoją 
        wanienkę? Cudowny pomysł, 
        Klarciu. Zawsze mówiłam, że 
        szympansy są mądrzejsze od 
        niektórych ludzi. Włożymy 
Busię 
        do twojej wanienki. W ten 
sposób 
        ją przetransportujemy.
          Pomysł kosmatej Klarci został 
        przez wszystkich przyjęty z 
        uznaniem. Czas naglił. 
Kawalkada 
        złożona z trzech chłopców, 
        jednej dziewczynki, wanienki z 
        Busią i małpki w kapelusiku 
        zmierzała cicho i bezszelestnie 
        do jednego z licznych wozów 
        ustawionych w czworobok. 
Wozy 
        były szerokie, na wzmocnionych 

        resorach i potężnych kołach 
        obutych w solidne opony.
          - Tu mieszkacie? - 
        zainteresował się Grześ 
        przystając.
          - Tak. Podczas objazdów. 
Nasze 
        domy na kołach są zupełnie 
        wygodne. Mamy kuchenki, a 
nawet 
        prysznice.
          - "Cyrk Rosario" - przeczytał 
        rudy Michał wielki napis 
        biegnący w poprzek wozu, 
między 
        oknami. - To jest życie!
          - Prędko by ci się znudziło - 
        odparła Kama. - Ten 
pomalowany 
        na żółto to jest mieszkanie 
        Bumsa i Kajetana. Tam 
zaniesiemy 
        małą.
          - A my? - szepnął Lutek. - Co 

        z nami?
          Szympansica zdjęła kapelusik z 
        pęczkiem margerytek przy 
wstążce 
        i włożyła go Michałowi. Grześ 
        parsknął śmiechem.
          Klarze wyraźnie się to nie 
        spodobało. Wysunęła wargi 
robiąc 
        z nich zabawny ryjek.
          - Hu_hu_hu! - kosmatymi 
        łapkami o ciemnych 
paznokciach 
        objęła rudowłosego, przytulając 
        do jego piersi swój, prawie 
        ludzki w wyrazie pyszczek.
          - Klara, odprowadź chłopców 
do 
        Bumsa. No, Klarciu?
          Małpa zabawnie podskoczyła 
        kilka razy, klaszcząc w łapy, po 
        czym posłusznie chwyciła 
Michała 

        za rękę, ciągnąc w sobie tylko 
        znanym kierunku.
          - Naprawdę nas zaprowadzi? - 
        denerwował się Lutek.
          - Naprawdę.
        
          Busia marudziła. Całodzienna 
        wycieczka widać nieco ją 
        zmęczyła. Kama rozebrała małą, 
        umyła nad wanienką i ponownie 
        otuliła w cienki kocyk.
          - Śpij. Już twoja pora. A ja 
        ci zaśpiewam. Cichutko, żeby 
        nikt nie usłyszał.
        
          - Nad polaną poziomkową@ 
        rozpoczęły elfy tan,@ obudziły 
        starą sowę,@ wyjrzał z krzaka 
        Piotruś Pan:@

          Hej, wy, elfy, wiatru dzieci,@ 
        rozkołyszcie lila dzwon!@ Póki 
        jasne słonko świeci,@ niechaj 
        zabrzmi srebrny ton!@
        
          Kama mruczała, Busia 
kołysała 
        głową, aż zmęczone powieki 
        opadły. Skrzypnęły drzwi. To 
        Kajetan cicho stąpając położył 
        przed dziewczynką jej sceniczny 
        kostium.
          - Ubieraj się. Już czas.
          - A chłopcy?
          - Są z Bumsem na balkoniku 
        orkiestry. Dopóki nie zostaną 
        wpuszczeni wszyscy widzowie, 
        przesiedzą tam bezpiecznie. 
        Potem znajdą się dla nich jakieś 
        wolne miejsca na widowni. Mała 
        śpi?
          - Tak. Najgorsze za nami. 
        Dziś. Ale powiedz, Kajetanie, co 
        będzie jutro?

          - Niedziela. Pogoda. Słońce. I 
        próba przed codziennym 
        spektaklem.
          - Pociągi odjeżdżają również w 
        niedzielę - sucho stwierdziła 
        dziewczynka, czesząc 
skołtunioną 
        grzywkę.
          - To je zatrzymamy. Wszystkie. 
        "Stoi na stacji lokomotywa..." i 
        nie rusza się! Nie myśl teraz o 
        tym. I pamiętaj o kostkach 
cukru 
        dla konia. Kastor ma swoje 
        humory. A przyzwyczajenia 

        zwierząt są tak samo ważne, jak 
        ludzi.
          - Pamiętam - Kama wciągała 

        żółty trykot. - Skąd wiedziałeś, 
        gdzie jest mój kostium?
          - A jak ci powiem, że dała mi 
        go Żółta Pani, to uwierzysz?
          - Mama? - oczy Kamy 
błyszczały 
        jak cekiny na króciutkiej 
        spódniczce ze złotego jedwabiu. 
        - To... ona też wie?
          Kajetan z podskoku usiadł na 
        tapczanie. Wyciągnął przed 
        siebie obie dłonie zaciśnięte w 
        kułak.
          - W jednej prawda, w drugiej 
        pół prawdy. Wybieraj!
          Kama klepnęła prawy 
        nadgarstek.
          - Półprawda jest jak bajka o 
        Czerwonym Kapturku. Słuchaj: 
        poszedł Czerwony Kapturek do 
        lasu, ale zamiast koszyka ze 
        smakołykami wziął drewniany 
        wózeczek. A w tym wózeczku...
          Kama powoli i dokładnie 

        sznurowała złote wstążki 
        trzewiczków.
          - To wiem. Co dalej?
          Kajetan zmarszczył nos. Małe, 
        krzywe nóżki podwinął tak jak 
ów 
        porcelanowy posążek Buddy, 
który 
        dziewczynka widziała w pewnej 
        aptece.
          - Z jednej strony mama 
        Kapturka i paru przyjaciół, z 
        drugiej - niebezpieczny las, a w 
        środku...
          - Wilk!
          Kajetan przecząco pokręcił 
        głową.
          - Powiedzmy... różne poczciwe, 
        stare krasnale, które chciały 
        pomóc Kapturkowi, aby mu się 
nic 
        nie stało, bo cel jego wyprawy 
        był szlachetny. Czy zrozumiałaś 
        sens bajki?

          Kama wahała się. Wreszcie 
        chowając włosy pod cieniutką 
        złotą siateczkę zbliżyła się do 
        karła.
          - Kocham cię, panie Kajetanie, 
        wiesz?
          Gdy drzwi cicho się zamknęły, 
        
sześćdziesięcioośmiocentymetrowy 

        karzeł otarł łzę.
          - Widzisz, Busiu - wyszeptał 
        głęboko wzruszony. - Ludzie 
inni 
        też mogą być czasem szczęśliwi.
        
          - Bum - tara - ra! Bum - tara - 
        ra! - grzmiała orkiestra, 
        rozpoczynając wielką galę cyrku 

        "Rosario". Wokół areny, na 
        drewnianych ławach, siedzieli 
        mieszkańcy Pelargoniowego 
        Miasteczka. Siedzieli ciasno 
        stłoczeni, odświętnie ubrani, 
        chrupiąc cukierki i wachlując 
się 
        programami. A w tych 
programach? 
        "Panie i panowie, cuda na 
        sznurkach, żonglerzy i akrobaci, 
        gimnastycy parterowi i piętrowi, 
        linoskoczki i taniec na 
        wrotkach! Trio Bravo, Duo 
Kobo, 
        rodziny Groggów, Luciano, 
        Finellich, szympansy na 
rowerach 
        i walc w wykonaniu słoni. 
        Woltyżerki i klowni, lwy i 
        pudelki! Panie i panowie, do 
        wyboru, do koloru!"
          - Patrz, Dżumbo! - zawołał 
        Lutek, gdy na biały piasek areny 

        wtoczyła się szara góra w 
        złocistoróżowym czapraku. Za 
nią 
        biegły, trzymając się trąbami za 
        ogony, dwie mniejsze, nieco 
        ciemniejsze, za to w 
        śnieżnobiałych pianach 
falbanek. 
        - Piękne!
          Słonie z wdziękiem 
stupudowych 
        worków wdrapywały się na 
niskie 
        podesty podnosząc w takt walca 
        to jedną, to drugą słoniową 
        nogę.
          Dekoracje i scenki zmieniały 
        się jak w kalejdoskopie: przed 
        zachwyconymi widzami 
roztaczał 
        się egzotyczny świat, barwny jak 
        perskie jarmarki, hinduskie 
        bazary i arabskie haremy. 
        Fruwały w powietrzu ciała 

        odziane w cieliste, czarne i 
        srebrne trykoty. Cienka, prawie 
        niewidoczna lina gięła się 
        niebezpiecznie pod drobnymi 
        stopami dziewcząt o motylich 
        skrzydłach.
          - Elfy! - szeptał Grześ 
        wytrzeszczając do bólu oczy. - 

        Wreszcie zobaczyłem elfy!
          - Co tam elfy! - denerwował 
        się Michał, a jego ruda czupryna 
        to gasła, to zapalała się w 
        świetle reflektorów. - To jest 
        dopiero sztuka!
          Dwójka kosmonautów w 
        szklistych kombinezonach 
        majaczyła ledwie widoczna pod 
        niebotyczną kopułą. Raz po raz 

        któreś z nich odrywało się od 
        nieba, by szybować w przeciągu 
        sekundy, dwóch. A potem ręce 
        bezbłędnie odnajdywały w 
        powietrzu oparcie innych rąk.
          - Duo Kobo - szepnął im do 
        ucha pan Kazio, który teraz 
        pełnił zupełnie inną rolę. Po 
        każdym występie zamiatał i 
        grabił piasek na środku areny. - 
        Pani Eryka, cud nad cuda!
          - Matka Busi - przypomniał 
        Grześ. - O rety, spadnie!
          Szklista strzała leciała z 
        nieba z zawrotną prędkością. I 
        nagle, w pół drogi do ziemi, 
        zatrzymały ją pomocne dłonie 
        wysłane w cyrkowy kosmos na 
        ratunek.
          Grzmot oklasków przetoczył 
się 
        pod kopułą.
          - Ale się przestraszyłem! - 
        przyznał się Lutek zezując w 

        stronę, skąd dobiegało ciche 
        parskanie.
          - Trio Grogg! - zaanonsował 
        czarno ubrany pan w cylindrze. 
        Zza kurtyny wypadły mleczne 
        araby. Wydawało się, że z 
        chrzęstem i dudnieniem kopyt 
        przeskoczą wątłą barierę 
        dzielącą arenę od publiczności.
          Białe trykoty jeźdźców 
        chwilami stawały się 
        niewidoczne. Ukazywały się raz 
        na grzbiecie, raz pod brzuchem 
        mknących z zawrotną 
szybkością 
        koni. I ludzka piramida: sześć 
        rozpostartych dłoni, trzy pary 
        szeroko rozstawionych nóg. 
Galop 
        i cwał, aż migało w oczach.
          Grześ przycisnął dłonie do 
        serca, które waliło jak 
        oszalałe.
          - Oooni są nadzwyczajni! - 

        wyjąkał.
          Orkiestra umilkła. Zapadły 
        ciemności. Jeden tylko 
        punktowiec rzucał krąg światła 
        na środek areny. W szumie 
braw 
        wtoczył się klown Bums w 
        ogromnych, o dziesięć numerów 
za 
        dużych butach, kraciastych 
        spodniach i płaskim kapelusiku. 
        Za nim podrygiwała 
szympansiczka 
        Klarcia. Teraz się zaczęŁa 
        szampańska zabawa! Czerwony 
        kapelusik z pękiem margerytek 
        migał pomiędzy masztami cyrku 
        udając, że przeszkadza 

klownowi. 
        Bums wspiął się po sznurze i 
        stanął na małym podeście. 
        Klarcia tuż za nim. Pod nimi 
        ziała przepaść kilku pięter. 
        Światło ukazało stalowy błysk 
        liny. Jeden krok, drugi... noga 
        się obsuwa, ogromny but wisi w 
        powietrzu. Jęk przerażenia 
        niesie się wśród drewnianych 
        ław.
          - Spadnie! - Lutek oblizuje 
        suche wargi.
          - Nie bój się! - Pan Kazio 
        przygładza wąsy. - To najlepszy 
        akrobata, jakiego widziałem w 
        życiu! Udaje. Ale za tym 
        udawaniem kryją się lata 
        ćwiczeń. Codziennej, żmudnej 
        pracy.
          Szympynsica z małpią 
        zręcznością już zsuwa się po 
        maszcie w dół. Za nią szerokie 
        spodnie na szelkach. Brawa. 

        Klarcia rozrzuca wśród widzów 
        cukierki. Nagle, chwyciwszy 
        okrągły lizak z czerwoną 
wstążką, 
        jednym skokiem znalazła się 
obok 
        Michała. Kosmate ramiona 
        obejmują go za szyję. Wargi, 
        ciemne jak czekolada składają 
na 
        czole zaskoczonego chłopca 
        długi, mokry pocałunek.
          Michał czerwienieje z 
        zakłopotania. Jego ruda głowa 
        lśni w blasku skierowanego nań 
        światła.
          A rozbawiona, szczęśliwa 
        dzieciarnia piszczy i klaszcze z 
        zachwytu.
          Potem była przerwa na 

        sprzątnięcie areny i uspokojenie 
        nadszarpniętych nerwów. 
        Odpoczywali cyrkowcy i 
        publiczność. Do występów 
        przygotowywała się druga grupa 
        artystów.
          I znów się zaczęło. Żonglerowi 
        migały nad głową żółte maczugi, 
        kolorowe obręcze i czerwone 
        piłeczki. Na sprężynującej 
        siatce skakali chłopcy i 
        dziewczęta popisując się 
        podwójnymi saltami w przód i w 
        tył. Osiołek Rudek ciągnął 
wózek 
        pełen białych pudelków, które 
        wyczyniały przeróżne sztuczki. 
        Szczupły, drobny mężczyzna w 
        szafirowych spodniach wkładał 
        głowę w rozwartą, groźną 
paszczę 
        lwa. Cisza trwała taka, że 

        słychać było lot ćmy. Ledwie 
        publiczność odetchnęła z ulgą, a 
        już orkiestra zagrała tusz. Zza 
        kotary wybiegł czarny jak smoła 
        koń. W złotym siodle z 
        podwójnymi frędzlami siedziała 
        mała i krucha jak laleczka z 
        porcelany woltyżerka w kusej 
        sukience z żółtego jedwabiu.
          - Poznajesz? - spytał pan 
        Kazio Grzesia.
          Chłopiec przecząco pokręcił 
        głową.
          Koń wspiął się na tylne nogi, 
        przednimi kopytami młócąc 
        powietrze. Wydawało się, że bez 
        trudu zrzuci jeźdźca. Ale złota 
        figurka ani drgnęła. W 
szalonym 
        galopie objechała arenę stojąc 
        na końskim grzbiecie. Szeroko 
        rozrzucone ręce, głowa nisko 
        pochylona nad rozplecioną 
grzywą, 

        jedna noga wyprężona w 
        "jaskółkę".
          - To Kama! Wielki talent. 
        Jeszcze o niej świat usłyszy!
          - Jak ona to robi? - mamrotał 
        Lutek zezując z prawa na lewo.
          A czarny diabeł na arenie 
        szalał ze swą woltyżerką, aż 
        kurz unosił się z ziemi. Pomału 
        zacichała orkiestra. Koń 
        prychając sunął stępa. Stojąca 
        na jego grzbiecie dziewczynka 
        rozsyłała całusy.

          Zaklaskały setki rąk. Brawo 
        bili chłopcy i stajenni. I Żółta 
        Pani, cały czas stojąca w głębi 
        areny.
          Długo jeszcze wzdychano z 

        zachwytu i umierano ze strachu. 
        Miasteczko o czerwonych 
dachach 
        przeżywało cyrkową galę jak 
        wielkie święto. Gdy wreszcie 
        zgasły światła nad areną, a tłum 
        wolno przemieszczał się ku 
        wyjściu - trójka chłopców wciąż 
        czekała na swoją małą 
        przyjaciółkę.
          Kama, roześmiana i szczęśliwa 
        z udanego występu, wybiegła w 
        podskokach zza kulis. Znów 
była 
        królową elfów w swej codziennej 
        błękitnej sukience i z 
        rozburzoną grzywką.
          - Widzieliście wszystko?
          - No - odparł Grześ, bo nic 
        innego nie przyszło mu do 
głowy.
          - Com się strachu najadł, tom 
        się najadł - stwierdził Lutek 
        dmuchając w zaczerwienione od 

        oklasków dłonie.
          Michał nic nie mówił, tylko 
        mierzwił rudą czuprynę. U jego 
        boku jak cień tkwił czerwony 
        kapelusik z pękiem margerytek.
          Kama roześmiała się na widok 
        szympansiczki.
           - Polubiła cię Klara. To 
        wielki dowód zaufania!
          Potem długo milczeli 
        spoglądając w zadumie na 
        rozgadany ludzki tłum 
        opuszczający cyrkową bramę. Z 
        daleka dochodziło brzęczenie 
        łańcuchów i słabe porykiwania 
        Rupperta. Treserzy i 
        pielęgniarze odprowadzali 
        zwierzęta do klatek, karmili je 
        i poili. Bo tak należało. Ciężko 
        zapracowały konie i słonie, psy 
        i papugi. Naprzód kolacja dla 
        zwierząt - potem dla ludzi. Ci 
        ostatni są wytrzymalsi.
          - Muszę już iść - powiedziała 

        Kama niespokojnie. - Trzeba 
        oddać Busię. Piękna Eryka 
chyba 
        mi wybaczy... zrozumie.
          Jak spod ziemi wyrósł stary 
        karzeł.

          - Trzymajcie kciuki, moi mili. 
        Zaczęła się Wielka Gadanina.
          - Na temat dziecka? - spytał 
        Grześ.
          - Właśnie. Narada klanu 
        cyrkowców.
          Kama zerwała się z beczki, na 
        której przysiadła, lecz Kajetan 
        przytrzymał ją. Ileż było siły w 
        tej niewielkiej postaci.
          - Zostań. Obejdzie się bez 
        ciebie. Dzień ucieczki już się 

        zakończył. Dałaś początek 
        sprawie. Teraz niech decydują 
        dorośli. Widzisz, ile na niebie 
        gwiazd? Pomyśl coś, a spełni się 
        na pewno.
          - Żeby Busia została z nami! - 
        Kama uniosła w górę obie 
dłonie.
          Kajetan uśmiechnął się.
          - Ja, wielki czarownik, 
        obiecuję ci to, królowo elfów. 
        Ale na was, chłopcy, już czas! - 
        to mówiąc wziął za rękę Lutka i 
        Michała. Był od nich niższy i 
        starszy o całe wieki. 
        Pomaszerowali wszyscy ku 
bramie. 
        Na jej szczycie palił się jasnym 
        światłem napis: "Cyrk 
Rosario".
          - Przyjdziesz jeszcze? - 
        spytała Kama szukając w 
        ciemności ręki Grzesia. Była to 
        dłoń spocona i lepka od 

        landrynek. Ale jakże przyjazna.
          Grześ odwzajemnił uścisk.
          - Przyjdę. Jutro. Ale... czy 
        mogłabyś mi coś dać na 
pamiątkę? 
        Cokolwiek: sznurek, ołówek...
          Kama zmrużyła oczy.
          - Zostawię ci kilka elfów - 
        powiedziała cicho. - Będziesz je 
        nosił w kieszeni na piersi.
          - Kiedy... nie mam kieszeni! - 
        zmartwił się Grześ. - Tak mi 
        przykro.
           Kama zmarszczyła brwi.
          - Musisz mieć! Do jutra. 
        Inaczej elfy uciekną za góry i 
        doliny! Co prawda jestem ich 
        królową... ale one są wolne jak 
        wiatr! Jeśli je zapniesz w 
        kieszeni, to zostaną i będą ci 
        służyły w potrzebie.
          - Zostaną na zawsze?
          - Na zawsze. Jak długo 

        będziesz wierzył...
          Grześ westchnął głęboko.
          - Do widzenia, Kama!
          - Bądź pa!
        
          Miasteczko o czerwonych 
        dachach spało już snem 
głębokim 
        i tylko w jednym oknie paliło 
        się światło.
          - Muszę mieć kieszonkę, mamo. 
        Koniecznie zapinaną. Na jutro.
          - To takie ważne, synku?
          - Najważniejsze na świecie!
          Maszyna do szycia turkotała 
        nie płosząc ani marzeń, ani 
        snów.
         Bo czyż można nie wierzyć 
        w elfy?