ANNE BEAUMONT 

 
 
 

Kopciuszek w ParyŜu 

 
 
 
 

A Cinderella Affair 

 
 
 
 
 

Tłumaczył: Jerzy Łoziński 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 

 
Skulona w strugach deszczu, pogrąŜona w myślach Briona nie dosłyszała 

trzasku  drzwiczek  samochodu,  ani  nie  dostrzegła  męŜczyzny,  który  szerokim 
chodnikiem  pognał  wprost  na  nią.  Poczuła  dopiero  impet  zderzenia,  zupełnie 
jakby wpadła na kamienny mur. 

Na  chwilę  straciła  oddech,  a  kiedy  zatoczywszy  się  poderwała 

instynktownie głowę, wodne igiełki dotkliwie zakłuły ją w twarz. Zamajaczyła 
jej  tylko  przed  oczyma  wysoka  i  smukła  sylwetka,  w  tym  samym  bowiem 
momencie  obcasy  jej  butów  niebezpiecznie  poślizgnęły  się  na  mokrej 
nawierzchni. 

MęŜczyzna  zareagował  błyskawicznie:  silne  ręce  pochwyciły  ramiona 

dziewczyny,  chroniąc  ją  przed  upadkiem.  Uścisk  pewny  i  dziwnie  przyjemny. 
Przez krótką, szaloną chwilę poczuła, Ŝe w obcym mieście nie jest juŜ samotna i 
zagubiona. 

Na  mgnienie  oka  zastygła  bez  ruchu  w  jego  ramionach.  Gdzieś  w  głębi 

pragnęła,  by  ta  sekunda  fizycznej  bliskości  trwała  dłuŜej.  Zaraz  jednak  górę 
wzięła  wrodzona  nieśmiałość,  a  głos  instynktu  umilkł,  stłumiony  przez 
zakłopotanie.  Mój  BoŜe,  a  gdyby  nieznajomy  domyślił  się,  jakie  wraŜenie  na 
niej zrobił? 

Stropiona  i  oszołomiona,  zdała  sobie  teraz  sprawę  z  urody  raptusa. 

Wyraziste  męskie  rysy,  jasnoszare  oczy  ukryte  za  ciemnymi  rzęsami,  burza 
niesfornych  ciemnych  włosów,  których  zmoczone  kosmyki  skręciły  się  na 
deszczu.  Około  trzydziestki,  pomyślała.  Otaczała  go  trudna  do  określenia  aura 
człowieka, który Ŝyje pełnią Ŝycia i nie zamierza spocząć na laurach. 

Był...  był  ucieleśnieniem  kobiecych  marzeń,  choć,  oczywiście,  nie  jej 

marzeń, Matthew bowiem tak bardzo róŜnił się od nieznajomego. A jednak... 

Splątane myśli Briony nagle się urwały. Zrozumiała, Ŝe stojąc tak ulegle i 

gapiąc się na nieznajomego, moŜe zrobić na nim wraŜenie kokietki. Był typem 
męŜczyzny,  któremu  dziewczyny  same  wpadają  w  ręce,  nawet  jeśli  nie  w  tak 
dosłownym sensie, jak jej się zdarzyło. 

Policzki jej pokryły się rumieńcem. Nie wiedziała, jak ponętny jest wyraz 

zmieszania na jej twarzy, nieświadoma teŜ była zainteresowania, które rozbłysło 
w oczach męŜczyzny. 

Stropienie Briony pogłębiło się jeszcze, gdy nieznajomy przemówił. Jego 

francuszczyzna  była  tak  płynna,  Ŝe  nie  udawało  jej  się  wychwycić  Ŝadnej  ze 
znanych  podręcznikowych  fraz.  Zupełnie  zbita  z  tropu,  pomyślała  tylko,  jak 
miły jest ton głębokiego głosu męŜczyzny. Całymi godzinami mogłaby tak stać i 
słuchać  go,  nawet  w  strugach  ulewnego  deszczu,  nawet  nie  rozumiejąc  ani 
słowa.  Przestraszyła  się,  Ŝe  jej  głupia  reakcja  jest  moŜe  skutkiem  szoku. 

PrzecieŜ nigdy tak się nie zachowywała. 

On  tymczasem  najwidoczniej  nie  zapomniał  o  deszczu,  gdyŜ  puścił 

ramiona  dziewczyny,  ujął  ją  za  łokieć  i  poprowadził  pod markizę rozpiętą nad 
wejściem  do  eleganckiej  restauracji.  Przemknęło  jej  przez  głowę,  Ŝe  to 
przeznaczenie kazało mu biec chodnikiem. 

Mówił bez przerwy, a z brzmienia głosu zgadywała, Ŝe to przeprosiny. Za 

chwilę  na  nią  przyjdzie  kolej.  Rozpaczliwie  szukała  kilku  odpowiednich  słów, 
które złoŜyłyby się w jakieś zrozumiałe zdanie, gdy nieznajomy nagle zamilkł i 
uśmiechnął się nieznacznie. 

Uroczy  uśmiech.  Briona  widziała,  jak  rozkwita  najpierw  w  oczach, 

łagodząc  ostrość  rysów,  a  potem  rozlewa  się  na  policzki,  unosząc  kąciki  ust. 
Poczuła  idiotyczne  pragnienie,  by  koniuszkami  palców  dotknąć  tych 
zmysłowych warg. 

Nie  potrafiła  pojąć,  co  się  z  nią  dzieje.  Stała  oto,  mrugając  brązowymi 

oczyma  pełnymi  oszołomienia,  rozchylając  drŜące  wargi  do  słów,  które  nie 
chciały z nich się wydobyć. Wreszcie wykrztusiła: – Pardon, monsieur, Je suis... 
to znaczy, chciałam, je regrette... 

–  Ach,  Angielka  –  parsknął  śmiechem,  gładko  zmieniając  język.  – 

Powinienem  był  wcześniej  się  domyślić!  Teraz  rozumiem  pani  spokój;  kaŜda 
szanująca  się  Francuzka  zrobiłaby  mi  straszną  awanturę  za  moją  niezdarność. 
Czy bardzo panią poturbowałem? 

–  Ach,  nie,  nie  –  wykrzyknęła  Briona,  szczęśliwa,  Ŝe  moŜe  przestać 

szperać  w  resztkach  szkolnej  francuszczyzny.  Owszem,  była  poturbowana,  ale 
nie  fizycznie,  zaś  wzburzone  uczucia  dłuŜej  dawały  znać  o  sobie  niŜ  cielesne 
obraŜenia. – To takŜe trochę i moja wina. Taka ulewa, Ŝe nie patrzyłam, jak idę. 

– Ja teŜ – rzucił jakby odruchowo, zapatrzony w dziewczynę. 
Było  to  miłe,  ale  takŜe  i  denerwujące.  Briona  natychmiast  zdała  sobie 

sprawę ze wszystkich niedostatków swojego wyglądu. Ubrała się normalnie na 
przechadzkę  po  mieście,  ani  myśląc  o  Ŝadnych  czarownych  spotkaniach. 
Niewiele w ogóle myślała o męŜczyznach. Z wyjątkiem Matthew, oczywiście. 

Obcisłe  granatowe  dŜinsy,  kozaczki  i  czerwony  sweter  wydawały  się 

zupełnie odpowiednie na dzisiejszą okazję. Nie padało, kiedy opuszczała hotel, 
czerwony płaszcz przeciwdeszczowy zabrała więc tylko z czystej przezorności. 
Otulał  ją  teraz  szczelnie,  ona  zaś  lękała  się, iŜ wygląda w nim nijako, a z całą 
pewnością  nie  oszałamiająco.  Trzeba  było  bardziej  zadbać  o  siebie.  Nie 
pomyślała nawet o starannym makijaŜu, pośpiesznie tylko pomalowała usta, po 
czym juŜ pewnie nie było nawet śladu. Poczuła przypływ zniechęcenia, ale takŜe 
uczucia winy, Ŝe tak mało troszczy się o siebie. 

Nie  podejrzewała  nawet,  jak  uroczym  rozbitkiem  wydaje  się  w  płaszczu 

spowijającym  jej  wysmukłą  postać.  Cera  nieco  blada,  bez  najmniejszej  jednak 
skazy,  ogromne,  nieco  skośne  oczy  nad  wyraźnie  podkreślonymi  kośćmi 

policzkowymi,  usta  miękkie,  wydatne  i  pełne  niewinnej  zmysłowości.  Gęste 
czarne  włosy,  spięte  z  tyłu,  skryły  się  wprawdzie  pod  kapturem,  ale  kilka 
kosmyków opadło na czoło i skronie, przydając kokieteryjności jej obliczu. 

Briona z przykrością pomyślała, Ŝe wygląda okropnie. Wnet jednak serce 

zabiło  nieco  mocniej,  gdyŜ  oczy  męŜczyzny  wyraŜały  coś  zupełnie  innego.  Z 
widocznym  zainteresowaniem  wpatrywał  się  w  nią  intensywnie  i  najwyraźniej 
nic sobie nie robił z przedłuŜającego się milczenia. 

Niewykluczone,  iŜ  w  ogóle  go  nawet  nie  zauwaŜył,  niemniej  Briona, 

niepewna i zakłopotana, poczuła, Ŝe musi coś powiedzieć. 

–  No  cóŜ,  nic  mi  się  nie  stało  i,  jak  to  mówią,  wszystko  dobre,  co  się 

dobrze kończy. 

–  A  coś  się  kończy?  –  spytał  spokojnie.  –  Myślałem,  Ŝe  to  dopiero 

początek. 

Briona  zesztywniała.  W  ciągu  pierwszych  dwudziestu  czterech  godzin 

pobytu w ParyŜu zrozumiała, Ŝe dla Francuza flirt jest czymś równie prostym i 
naturalnym  jak  oddychanie.  Z  drugiej  jednak  strony  wydawało  się,  Ŝe 
nieznajomy mówi zbyt powaŜnie jak na niezobowiązujący flirt Poraziła ją nagle 
myśl,  Ŝe  oto  coś  się  dzieje  –  juŜ  się  stało!  –  miedzy  nimi.  Teraz  przyszło 
przeraŜenie.  To  nie  w  porządku.  Trzeba  natychmiast  zakończyć  ten  incydent, 
cokolwiek  miałby  znaczyć.  Znalazła  się  w  ParyŜu,  aby  uporządkować,  nie  zaś 
skomplikować stan swojego ducha. 

–  To  dopiero  początek,  mam  rację?  –  nastawał  intruz,  uśmiechając  się 

zniewalająco. 

– Nie! – wykrzyknęła z niezamierzoną gwałtownością, ale była juŜ bliska 

paniki.  Zaczynała  odczuwać  w  sobie  drgnienia  dzikiego,  zakazanego 
podniecenia,  które  łatwo  mogło  wyśliznąć  się spod kontroli. Od trwogi moŜna 
uciec, ale tamtemu uczuciu mogła z ochotą ulec. O BoŜe, co się ze mną dzieje, 
pomyślała. 

– Tak – sprzeciwił się zdecydowanie. 
–  Pan  nie  rozumie  –  zaczęła  pośpiesznie  wyjaśniać  Briona.  –  Jestem 

zaręczona. Niedługo wychodzę za mąŜ. Gdy tylko wrócę do Anglii... Chyba. 

– Jakoś nie do końca jest pani tego pewna. 
–  Wprost  przeciwnie,  jestem.  A  w  kaŜdym  razie  będę,  kiedy  wszystko 

dokładnie przemyślę – oznajmiła, a własne słowa wydały jej się idiotyczne. 

Zmarszczył  brwi  i  wpatrzył  się  uwaŜnie  w  dziewczynę.  Poczuła  chęć 

rozpędzenia  tej  chmury  nad  oczami.  Ratunku,  pomyślała.  Wpadłam  tylko  na 
jakiegoś niezgrabiasza i nagle wszystko zaczyna się komplikować. To idiotyzm, 
nie potrzebuję tego... Ale w istocie nie wiedziała, czego naprawdę potrzebuje. 

Dostrzegł  chyba  jej  niepokój,  gdyŜ  wyraz  jego  twarzy  złagodniał,  a  z 

czoła  zniknęła  budząca  obawę  Briony  zmarszczka.  Delikatnie  pociągnął 
dziewczynę w stronę restauracji ze słowami: 

–  Proszę,  niech  pani  opowie  mi  o  wszystkim  podczas  obiadu.  To  i  tak 

znikoma rekompensata za moją niezdarność. 

Obiad  z  tym  właśnie  męŜczyzną.  Propozycja  była  tak  ponętna,  brzmiała 

tak kusząco, Ŝe Briona tylko z najwyŜszym wysiłkiem ją odrzuciła. 

– Nie, nie, niczym nie musi się pan rewanŜować. Na chwilę zamilkł, ale 

nie puszczał jej ręki. 

– Jest pani umówiona z narzeczonym? 
– Nie – odparła, nieuleczalnie prawdomówna – ale... 
– Z przyjaciółką? – nie ustępował. 
–  Nie  –  powiedziała  trochę  poirytowana,  Ŝe  natręt  nie  pozwała  jej  się 

zastanowić nad odpowiedzią. – Jestem w ParyŜu sama, tylko Ŝe... 

– A zatem nie ma Ŝadnych przeszkód. – Zdecydowanie poprowadził ją ku 

drzwiom. – Jest pani zbyt młoda i niedoświadczona, Ŝeby samotnie kręcić się po 
ParyŜu.  –  W  holu  lekkim  ruchem  ściągnął  jej  kaptur  z  głowy  i  dodał:  – 
Nawiasem mówiąc, równieŜ zbyt urocza. 

Taka  bezpośredniość  zaparła  Brionie  dech  w  piersiach.  Podobnie  jak 

naturalność,  z  jaką  zaczął  rozpinać  jej  mokrą  pelerynę.  Poufały  jak  kochanek. 
Jak  kochanek!  Dziewczyna  była  wstrząśnięta  tak  swoimi  myślami,  jak 
dreszczem, który przebiegł po jej ciele pod dotykiem stanowczych dłoni. 

Trzeba to przerwać. I to zaraz, zanim nieznajomy zacznie sobie zbyt wiele 

wyobraŜać. Ale... ale... Zawahała się przez króciutką chwilę, a tymczasem koło 
nich  wyrósł  jak  spod  ziemi  kelner  i  moŜliwość łatwego odwrotu bezpowrotnie 
minęła.  Zawsze  lękała  się  jakichkolwiek  niezręcznych  scen  w  miejscach 
publicznych. 

–  Jest  pan  bezczelny  –  szepnęła  rozgniewana  tym,  Ŝe  przystojny  natręt 

jakby odgadywał, co się z nią dzieje. 

– Nie bezczelny, tylko zdesperowany – szepnął półgłosem. – To instynkt 

kazał  mi  panią  zatrzymać.  Jeśli  podczas  obiadu  udowodni  pani  mojemu 
instynktowi,  Ŝe  się  myli,  nie  będę  się  dalej  narzucał.  CzyŜ  nie  jestem  zupełnie 
szczery? 

– Nie wiem, doprawdy... – powiedziała z wahaniem. 
– Proszę mi zaufać. 
Briona na chwilę została ze swymi myślami, a on obrócił się do kelnera i 

wręczył  mu  mokre  płaszcze.  Znali  się  chyba,  ale  rozmawiali  zbyt  szybko,  aby 
mogła ich zrozumieć. Rozejrzała się po wnętrzu restauracji, pełnym dyskretnej 
wytworności. Było to miejsce, jakich nauczyła się juŜ unikać, gdyŜ najmniejsza 
filiŜanka kawy kosztowała tam co najmniej dwa funty. 

Znowu  spojrzała  na  męŜczyznę,  który  niemal  siłą  zaciągnął  ją  w  to 

miejsce. „Proszę mi zaufać”, powiedział. Dobre sobie; gotowa była się załoŜyć, 
Ŝ

e  dostaną  najlepszy  stolik.  Od  pierwszego  spojrzenia  wiedziało  się,  Ŝe  ten 

człowiek zawsze dostaje to, czego chce. Taksówkę podczas ulewnego deszczu... 

wymarzoną dziewczynę w łóŜku... 

Ach,  te  nieposłuszne  myśli!  Przestraszona  samą  sobą  Briona  pokręciła 

lekko  głową,  co  natychmiast  przyciągnęło  uwagę  męŜczyzny.  Jego  dłoń 
wśliznęła  się  znowu  pod  jej  ramię  –  ten  delikatny  i  zarazem  tak  stanowczy 
dotyk! – i oto wkraczali juŜ do sali restauracyjnej. 

Minęło dopiero południe, a w lokalu było juŜ bardzo tłoczno. Eleganccy 

męŜczyźni, kobiety w kosztownych kreacjach, pomyślała Briona, i pośród nich 
ja,  w  dŜinsach,  kozaczkach  i  swetrze,  który  pamiętał  znacznie  lepsze  czasy. 
Czuła, iŜ wszystkie oczy spoczęły na niej, ale zaraz pomyślała, Ŝe to raczej jej 
towarzysz przyciąga spojrzenia. Skrzywiła się nieznacznie; niepewność czyniła 
z niej zakompleksioną nastolatkę. 

Kelner  poprowadził  ich  do  naroŜnego  stolika  w  pobliŜu  okna 

wychodzącego na zalaną deszczem ulicę. Gdyby od niej zaleŜała decyzja, takŜe 
wybrałaby  to  samo  miejsce.  Krzesło  podsunął  jej  nieznajomy,  który  potem 
obszedł stolik i usiadł naprzeciwko. Kelner ułoŜył przed kaŜdym z nich grube, 
oprawione w miękką skórę menu i zniknął. 

– No dobrze, siedzę tutaj z panem, choć naprawdę nie wiem, jak do tego 

doszło  –  powiedziała  Briona  zaczepnie,  starając  się  w  ten  sposób  ukryć 
stropienie. – Zawsze jest pan taki natarczywy? 

– Tylko wtedy, kiedy się boję – powiedział z powagą, którą ona przyjęła 

ze sceptycznym spojrzeniem. 

Przez  chwilę  patrzyła  na  ramiona,  których  szerokości  nie  był  w  stanie 

ukryć skrojony ze smakiem garnitur, a potem rzuciła ironicznie: 

– A czegóŜ to boi się pan tym razem? 
– śe panią stracę. 
I  znowu  serce  stanęło  na  chwilę:  owa  obezwładniająca  bezpośredniość, 

owa szczerość w oczach, które mówiły, Ŝe on, w przeciwieństwie do niej, wcale 
nie lęka się tego, co staje się między nimi. 

– Nie, proszę – zaprotestowała gwałtownie. – Nie Ŝyczę sobie flirtów. Nie 

przyjechałam do ParyŜa w poszukiwaniu miłostek. 

– Ani przez moment tak nie pomyślałem. 
– Hmm. – Znowu się stropiła. – Więc dlaczego...? – Nie bardzo wiedziała, 

jak skończyć zdanie, Ŝeby nie wyjść na idiotkę. MoŜe to tylko przewraŜliwienie, 
moŜe zupełnie opacznie odczytała jego intencje. 

Szybko odpowiedział na nie dokończone pytanie. 
– Nie znoszę samotnie jeść obiadu, czyŜ mogłem więc przepuścić okazję 

tak  czarującego  towarzystwa?  Przepraszam,  jeśli  zachowałem  się  trochę 
niezdarnie,  ale  nie  przypuszczałem,  Ŝe  zaproszenie  do  znanej  restauracji  ktoś 
uzna za chwyt podrywacza. 

– Wcale tak nie pomyślałam, ale... 
–  Świetnie  –  przerwał  jej.  –  Skoro  to  juŜ  ustaliliśmy,  moŜe  byśmy  się 

wreszcie sobie przedstawili. Nazywam się Paul Deverill. 

Poczuła  się  jak  w  ślepym  zaułku;  nie  wiedziała,  jak  wybrnąć  z  sytuacji. 

Nie  była  prowincjonalną  gąską,  która  nie  potrafi  rozpoznać  bawidamka,  z 
drugiej  jednak  strony,  jakieŜ  niebezpieczeństwo  mogło  się  wiązać  z  elegancką 
restauracją  w  centrum  ParyŜa?  To  niewątpliwie  przygoda,  ale  niekoniecznie 
miłostka. Przynajmniej na razie. 

– A pani? Jak pani się nazywa? – delikatnie nalegał Paul Deverill. 
– Briona Spenser. 
–  Briona.  –  Powtórzył  jej  imię  w  jakiś  swoisty,  melodyjny  sposób,  a 

potem ze słowami „Witaj, Briono!” wyciągnął ku niej rękę i jego twarz rozjaśnił 
uśmiech, któremu trudno się było oprzeć. 

CóŜ  mogła  zrobić;  podała  mu  dłoń,  a  ledwie  dotknęła  palców  Paula, 

doznała znowu owego cudownego uczucia, Ŝe nie jest juŜ samotna, gdyŜ ktoś o 
nią  dba.  MęŜczyzna  tymczasem lekko ścisnął jej rękę, a następnie podniósł do 
ust i ucałował. 

UwaŜaj,  to  oszust,  pomyślała  w  panice,  czując  lekkie  drŜenie 

przebiegające po ciele. 

–  Kim  pan  właściwie  jest,  Anglikiem  czy  Francuzem?  –  zapytała  z 

irytacją. – Co chwila wydaje się pan kimś innym! 

–  Anglikiem,  ale  wychowanym  po  obu  stronach  Kanału.  Babka  była 

Francuzką  i  wiele  czasu  spędzałem  z  nią  w  ParyŜu,  kiedy  rodzice  wyjeŜdŜali. 
Teraz są juŜ właściwie na emeryturze, będąc jednak dziennikarzami nadal wiele 
podróŜują  po  świecie.  Babka  umarła  trzy  lata  temu,  ale  zachowaliśmy 
mieszkanie po niej. Zajmuje je moja siostra, Chantal, modelka. 

– A pan? – spytała Briona. 
– TakŜe jestem dziennikarzem. Pracuję w firmie ojca, Universal Press. 
Brionie  nie  była  obca  nazwa  międzynarodowej  agencji  informacyjnej. 

Poczuła  przypływ  Ŝalu;  naleŜeli  do  dwóch  róŜnych  światów.  On,  człowiek 
Ŝ

yjący na szczytach, był zupełnie do niej niepodobny. 

–  Teraz  kolej  na  mnie  –  powiedziała,  nie  widząc  sensu  w  upiększaniu 

rzeczywistości.  –  Dyplomowana  hotelarka,  co  jak  na  razie  jest  tylko  dumnym 
określeniem  dla  recepcjonistki.  Po  skończeniu  kursu  przyjęta  zostałam  na 
praktykę  w  Dabell’s  Hotel  na  Kensingtonie,  ale  roczny  kurs  dobiegł  właśnie 
końca  i  muszę  ustąpić  miejsca  następnym  absolwentom.  Przez  czas  trwania 
kontraktu mieszkałam w Dabell’s, niedługo więc będę musiała zacząć rozglądać 
się za pracą i mieszkaniem, ale na razie... 

Briona zamilkła, zdumiona tym, jak wiele o sobie powiedziała. W Paulu 

było coś, co skłaniało do wyznań. A moŜe to specyficzny dar dziennikarzy. 

– Ale na razie przyjechałaś do ParyŜa – dokończył za nią. – Dlaczego? 
Unikając  spojrzenia  jasnych,  szarych  oczu,  wyjrzała  przez  okno.  Ulewa 

była  zbyt  gwałtowna,  by  mogła  potrwać  długo,  i  na  mokrym  chodniku 

połyskiwało  juŜ  blade  słońce.  Na  ulicy  opustoszałej  podczas  deszczu  znowu 
pojawili się ludzie. W ich tłumie mogliby teraz z Paulem w ogóle nie zwrócić na 
siebie uwagi. Ciekawe; przypadek, los? 

– Dlaczego? – powtórzył łagodnie. 
Briona  spojrzała  na  pytającego  w  zamyśleniu,  gdyŜ  ostatecznie  nic  nie 

wydawało się dobrym wytłumaczeniem. W końcu wzruszyła ramionami. 

–  Taki  impuls  –  powiedziała.  –  Po  prostu  zwariowana  zachcianka,  nic 

więcej. 

Paul uniósł dłoń i przywołał kelnera z kartą win. 
– Wypijmy za zachcianki; im bardziej zwariowane, tym lepiej. 
Chciała  zaprotestować,  Ŝe  zazwyczaj  jest  osobą  zrównowaŜoną,  nie 

poddającą  się  impulsom,  ale  męŜczyzna  juŜ  składał  zamówienie.  Wychwyciła 
słowo „szampan”, które musiało mieć w sobie coś magicznego, gdyŜ nagle chęć 
sprzeciwu gdzieś zniknęła. Ogarnęło ją błogie uczucie niefrasobliwości. 

Paul miał w tym swój niewątpliwy udział, niemniej godzina radości nagle 

przestała  jej  się  wydawać  zbrodnią  stulecia.  Matthew  o  niczym  się  nie  dowie, 
nie  będzie  więc  miał  powodu  do  zmartwień,  ona  zaś  na  chwilę  zapomni  o 
troskach i niepewnościach, co będzie tylko z poŜytkiem dla całej sprawy. 

Kelner oddalił się po trunek, zaś Paul sięgnął po menu. 
–  Czas,  Ŝebyśmy  zamówili  takŜe  coś  do  jedzenia  –  oznajmił.  – 

Rozszyfrować francuskie nazwy potraw? 

Briona  pokręciła  głową.  –  Nie,  dorabiałam  jako  kelnerka we francuskiej 

restauracji. 

– śeby zarobić na wyjazd do ParyŜa? 
– śeby zarobić na wesele – sprostowała chłodno. 
– Przepraszam, Ŝe o to spytałem. 
Na  widok  nagle  spochmurniałej  twarzy  Paula  Briona  leciutko 

uśmiechnęła  się  nad  rozłoŜoną  kartą.  Przerzuciła  ją,  spoglądając  przede 
wszystkim  na  ceny,  które  zgodnie  z  przewidywaniami  były  astronomiczne. 
Podniosła zakłopotane oczy i z trudem wyznała: 

–  Wolałabym  zapłacić  za  siebie,  ale,  będę  szczera,  nie  mogę. 

Zrujnowałabym cały tygodniowy budŜet. 

–  W  przeciwieństwie  do  mojego,  przecieŜ  to  ja  cię  zaprosiłem.  Nie 

powinnaś obawiać się jakichkolwiek zobowiązań. Wyświadczasz mi przysługę; 
jak  mówiłem,  nienawidzę  samotnych  obiadów.  –  Po  tym  zapewnieniu  Paul 
natychmiast  zmienił  temat.  –  Na  przekąskę  polecałbym  aubergines  fourres, 
chyba Ŝe wolisz coś lŜejszego. 

–  Raczej  tak  –  przyznała  Briona.  –  Nie  jestem  przyzwyczajona  do 

jedzenia w południe. Wolę poczekać na solidną kolację i daję sobie najczęściej 
spokój z obiadem. 

– Nie dzisiaj – zdecydowanie sprzeciwił się Paul i przewrócił stronę. – A 

co powiedziałabyś na melon a l’orange? 

– Właśnie nad tym się zatrzymałam. Brzmi nieźle. 
– A główne danie? 
– Homar Thermidor – powiedziała, bez reszty Ŝegnając się ze skrupułami 

i  rozwagą.  Kiedy  znowu  będzie  miała  okazję  jeść  tak  wykwintnie?  Na  pewno 
nie za rok i nie za dwa. Myślała, Ŝe poczucie winy wobec Matthew zepsuje jej 
humor,  ale  nic  takiego  nie  nastąpiło.  Chyba  takŜe  i  sumienie  pogodziło  się  z 
faktem, iŜ nastała godzina szaleństwa i dopiero potem powróci czas normalnego 
Ŝ

ycia. 

To nie ona, Briona Spenser, to jakaś inna istota, której naprawdę nie ma. 

Wspaniale  było  chociaŜ  na  sekundę  stać  się  kimś  innym;  a  skoro  nikt  nie 
zostanie skrzywdzony, co w tym złego? 

–  Ja  takŜe  wezmę  homara  –  zdecydował  się  Paul  –  ale  na  początek 

pozostanę przy bakłaŜanie. 

Ledwie zamknął kartę, natychmiast pojawił się kelner. Kiedy oddalił się z 

zamówieniem, nadjechał szampan. 

Kelner  z  zachowaniem  pełnego  ceremoniału  wydobył  korek,  napełnił 

kieliszki, umieścił butelkę w wiaderku z lodem i znowu zostali sami. 

– Za zachcianki – wzniósł toast Paul. 
–  Za  zachcianki  –  zawtórowała  mu  Briona,  odwzajemniła  uśmiech  i 

jednocześnie  wypili.  Skrzywiła  nos  przed  bąbelkami,  ale  i  to  naleŜało  do 
rytuału,  kiedy  więc  zobaczyła  uporczywy  wzrok  zalotnika,  uśmiechnęła  się 
jeszcze promienniej. 

– Teraz znacznie lepiej – powiedział. – Nareszcie się odpręŜyłaś. 
–  Nie  potrafię  nad  tym  zapanować.  Przy  szampanie  zawsze  czuję  się 

odrobinę zepsuta. 

–  Bardzo  ci  z  tym  do  twarzy.  Znacznie  częściej  powinnaś  być  psuta. 

Policzki znowu ci się zarumieniły i przypominasz teraz rozkwitającą róŜę, która 
z kaŜdą sekundą jest coraz piękniejsza. 

Briona zarumieniła się jeszcze bardziej, Paul zaś ciągnął: 
– śeby odegnać podejrzenia, Ŝe cię podrywam, proponuję następny toast: 

za twój ślub. 

Powrót do rzeczywistości sprawił jej nieoczekiwanie przykrość, której nie 

potrafiła  sobie  wytłumaczyć.  Nie  ukrywała  przecieŜ,  Ŝe  jest  zaręczona,  skąd 
więc  to  uczucie  głębokiego,  bolesnego  Ŝalu  na  dźwięk  jego  słów?  Jakie  to 
wszystko idiotyczne! 

– Nie chcesz wypić za swój ślub, Briono? – cicho zapytał jej towarzysz. 
–  AleŜ  tak,  oczywiście.  –  Chwyciła  za  kieliszek  i  pociągnęła  łyk  tak 

gwałtownie, Ŝe aŜ się zakrztusiła. 

Paul  takŜe  wypił,  znacznie  jednak  spokojniej,  nie  spuszczając  oczu z jej 

twarzy.  Zamierzał  właśnie  coś  powiedzieć,  kiedy  przyniesiono  przystawki,  i 

dopiero po kilku minutach jedzenia w milczeniu, odezwał się: 

– A czy teraz zdradzisz mi tajemnicę? 
– Jaką tajemnicę? 
– Twoją. 
To  ostatnie  słowo  wibrowało  przez  dłuŜszą  chwilę  w  powietrzu,  aŜ 

wreszcie Briona wybuchnęła śmiechem. 

–  Chyba  Ŝartujesz?  Jestem  najmniej  tajemniczą  ze  wszystkich  istot  na 

ś

wiecie. 

– Nie dla mnie. – Paul oparł łokcie na blacie stolika i złoŜył dłonie przy 

ustach,  stykając  i  rozwierając  palce.  –  Po  pierwsze,  powiadasz,  Ŝe  niebawem 
wychodzisz za mąŜ. Po drugie, część oszczędności zarobionych z myślą o ślubie 
poświęcasz  na  samotny  wyjazd  do  ParyŜa.  Po  trzecie,  zapytana  o  przyczynę, 
mówisz, Ŝe to zachcianka. Bardzo pięknie, jednak nie jest to zachcianka z rzędu 
tych, jakie zwykle miewają dziewczyny tuŜ przed ślubem. CzyŜ nie mam więc 
racji, kiedy mówię o tajemnicy? 

– MoŜe rzeczywiście dla kogoś postronnego wygląda to trochę dziwnie – 

przyznała z ociąganiem Briona. 

Paul  dokończył  bakłaŜana,  ale  nie  doczekawszy  się  dalszego  ciągu, 

zapytał: 

– Strach przed czymś zupełnie nowym? 
– Chyba... chyba tak – zgodziła się dziewczyna z pewną niechęcią, gdyŜ 

wydawało  jej  się,  Ŝe  jest  trochę  nielojalna  wobec  narzeczonego.  Dokończyła 
melona i natychmiast stół uprzątnięto, aby nakryć do głównego dania. W trakcie 
krzątaniny kelnerów dodała: – Nie chciałabym, Ŝebyś spieszył się z wnioskami. 
Tworzymy z Matthew bardzo dobraną parę i chodzi tylko o to, Ŝe muszę oswoić 
się z nową sytuacją, przyzwyczaić się do niej. 

Tłumaczę  się  jak  niedojrzała  emocjonalnie  nastolatka,  pomyślała  z 

niechęcią. Człowiek tak wyczulony na smaki Ŝycia jak Paul Deverill na pewno 
juŜ w tej chwili Ŝałuje, Ŝe zaprzątnął sobie nią głowę. 

– Ile masz lat, Briono? – zapytał, jakby czytając w jej myślach. 
– Dwadzieścia jeden. 
– Nie wyglądasz na tyle. 
– Chodzi ci o to, Ŝe wygaduję głupstwa jak licealistka, prawda? 
– Niczego takiego nie powiedziałem. 
–  Ale  tak  sobie  pomyślałeś,  jestem  jednak  dostatecznie  dorosła,  Ŝeby 

wiedzieć,  co  się  ze  mną  i  we  mnie  dzieje.  –  Briona  zmarszczyła  w  skupieniu 
czoło. – Matthew, mój narzeczony, wyprowadził mnie z równowagi telegramem 
tak  nieoczekiwanym  i  tak  zaskakującym,  Ŝe  nie  potrafiłam  spokojnie 
wszystkiego  przemyśleć.  Chyba  nawet  wpadłam  w  lekką  panikę.  Zdawało  mi 
się, Ŝe muszę przez chwilę spojrzeć na całą sprawę z oddalenia, Ŝeby zobaczyć 
wszystko  we  właściwej  perspektywie  i  dokładnie  rozwaŜyć.  Oto  dlaczego 

znalazłam się w ParyŜu. 

Z sosu, jakim polany był homar, Briona wyłowiła dwa plasterki grzybów i 

niosąc  je  do  ust  poŜałowała,  Ŝe  nie  trzymała  języka  za  zębami,  gdyŜ  wszystko 
zabrzmiało  rozpaczliwie  głupio.  Zupełnie  nie  wiedziała,  jak  wytłumaczyć,  Ŝe 
było  to  zachowanie  zupełnie  nie  pasujące  do  trzeźwej,  zrównowaŜonej  osoby, 
którą była na co dzień. 

– Kiedy dostałaś depeszę? – zapytał Paul. 
– W czwartek. 
Uniósł brwi ze zdziwieniem. 
– A kiedy przyjechałaś do ParyŜa? 
– W sobotę. 
– Nie tak wygląda nagły atak paniki – powiedział sucho. 
– Co takiego niezwykłego było w telegramie? 
–  Ze  w  następną  sobotę  Matthew  wraca  do  domu  i  niezwłocznie 

powinniśmy  wziąć  ślub.  Jest  teraz  w  Stanach,  miał  wrócić  w  lipcu,  a  jest 
przecieŜ  dopiero  początek  marca.  Właściwie  powinnam  była  uznać  to  za 
cudowną niespodziankę, ale nagle poczułam, Ŝe... Ŝe nie jestem przygotowana. 
Zupełnie tego nie rozumiałam i dlatego... – Głos uwiązł jej w gardle. 

– I dlatego uciekłaś – dokończył Paul. – AŜ do ParyŜa. 
– Nie, to zbyt wiele powiedziane – sprzeciwiła się Briona. 
–  Zaszłam  do  agencji  turystycznej,  Ŝeby  załatwić  kilkudniowy  pobyt  w 

Brighton albo podobnej miejscowości, kiedy właśnie ktoś odwoływał wyjazd do 
ParyŜa.  To  był  ostatni  tydzień  zimowych  cen;  pokój,  śniadanie,  podróŜ, 
wszystko wypadało w sumie bardzo tanio. I zanim się połapałam, juŜ płaciłam. 
Mówiłam ci, to była nagła zachcianka, taki impuls. 

Paul odchylił się na krześle i popatrzył na nią badawczo. 
–  Wiesz,  Ŝe  zdenerwowanie  przed  ślubem  oznacza  zazwyczaj  ukryte 

wątpliwości. 

–  Tak,  wiem  –  powiedziała  dziewczyna,  odkładając  nóŜ  i  widelec.  – 

Jestem jednak pewna, Ŝe stanowimy dobraną parę. 

– Wcale nie jesteś tego pewna, gdyŜ inaczej nie uciekłabyś do ParyŜa. 
– Nigdzie nie uciekłam – z oŜywieniem zaprotestowała Briona. – A gdyby 

nawet zresztą... Ach, nie znasz po prostu całej sytuacji! 

Na  ustach  Paula  nagle  pojawił  się  czarujący  uśmiech.  MęŜczyzna 

siedzący  naprzeciwko  Briony  powiedział  ze  szczerością,  której  zaczynała  się 
bać: 

– Wydaje mi się, Ŝe dostatecznie duŜo wiem teraz o tobie i Matthew, by 

wykorzystać to na swój poŜytek. 

– PppooŜytek? – wyjąkała zdumiona. 
– Tak. – Paul wydobył butelkę szampana z wiaderka i napełnił lampki. – 

To  równie  dobry  moment  jak  kaŜdy  inny,  Ŝeby  wyznać,  iŜ  miałem  waŜniejszy 

jeszcze powód, Ŝeby zaprosić cię na obiad. 

–  WwwaŜniejszy  powód?  –  wyszeptała,  pragnąc  przestać  się  jąkać  i  nie 

powtarzać wszystkiego po nim jak papuga. 

– Tak, właśnie. – MęŜczyzna uniósł w toaście kieliszek. – Za nas, Briono. 

Na tę jedną noc. 

ROZDZIAŁ DRUGI 

 
Paul wychylił kieliszek, ale Briona nawet nie tknęła swojego. 
–  MoŜe  nie  mam  poczucia  humoru,  ale  ten  dowcip  jakoś  zupełnie  mnie 

nie śmieszy – powiedziała z gniewem. 

– W takim razie pół nocy – targował się, zupełnie nie speszony. 
– O nie! Obiad zupełnie wystarczy. 
– Obawiasz się, Ŝe wspólna noc nazbyt mogłaby ci się spodobać? 
– Przestań! 
– Zdaje się, Ŝe mam rację. Przyjechałaś do ParyŜa, aby zdecydować, czy 

jesteś gotowa do małŜeństwa. Stracony wysiłek, jeśli nie masz nawet odwagi, by 
swoje wątpliwości wystawić na próbę. 

Brionie  na  chwilę  zabrakło  słów;  jak  to  moŜliwe,  Ŝe  coś  bezwzględnie 

karygodnego zabrzmiało całkiem rozsądnie? 

– Na jaką znowu próbę? – spytała w końcu. 
–  Dzisiaj  wieczorem  moja  siostra  wyprawia  małe  poŜegnalne  party. 

WyjeŜdŜa na dziesięć dni na pokazy mody na Wyspach Bahama. Chciałbym cię 
zaprosić.  Jeśli  przyjemnie  spędzisz  czas  w  moim  towarzystwie,  być  moŜe 
dojdziesz  do  wniosku,  Ŝe  Matthew  wcale  nie  jest  tak  waŜny  w  twoim  Ŝyciu. – 
Paul  zawiesił  głos,  a  potem  dodał  z  naciskiem:  –  Gdyby  tak  się  zdarzyło,  nie 
wychodź  za  niego.  Pewnego  dnia  spotkasz  kogoś,  kto  będzie  dla  ciebie 
naprawdę waŜny. 

I  znowu  brzmiało  to,  o  dziwo,  całkiem  sensownie,  niemniej  Briona 

zapytała podejrzliwie: 

– A jaki ty masz w tym interes? 
– PokaŜę się na party w towarzystwie pięknej dziewczyny. Podobnie jak 

ty, nie bardzo wiem, co począć ze sobą w ParyŜu. 

– Aha. 
Była  nieco  zaskoczona,  ale  nie  miała  czasu  dokładniej  się  zastanowić, 

gdyŜ kelner zaczął uprzątać stolik. 

– Co chciałabyś na deser? – zapytał Paul. 
– O nie. Nic juŜ nie przełknę. 
MęŜczyzna powiedział coś do kelnera, a kiedy znowu zostali sami, Briona 

rzekła: 

– Wydawało mi się, Ŝe pracujesz tutaj dla agencji informacyjnej. 
–  Nie.  Dwa  lata  spędziłem  w  Izraelu,  a  przed  wyjazdem  do  Hongkongu 

chcę wykorzystać zaległy urlop. 

Hongkong...  Na  drugim  krańcu  świata.  Briona  poczuła,  Ŝe  nie  chce, aby 

on jechał tak daleko, natychmiast jednak skarciła się za tę myśl. 

– Na długo jedziesz? – rzuciła tonem moŜliwie jak najbardziej obojętnym. 

– Raptem trzy miesiące. Mam kierować tamtejszym biurem, gdyŜ kolega 

idzie na dłuŜszy odpoczynek. 

– A potem? 
– Przez dwa lata będę prowadził nasze nowojorskie biuro. – Paul znowu 

popatrzył na nią przeciągle. – Dziś mamy niedzielę, do Hongkongu wylatuję w 
sobotę wczesnym rankiem. A ty? 

– Ja teŜ wracam w sobotę. 
–  Widzisz,  jaki  zbieg  okoliczności?  Obydwoje  mamy  pięć  wolnych  dni; 

dlaczego nie mielibyśmy spędzić ich razem? Pokazałbym ci ParyŜ, a poza tym 
miałbym wymówkę przed siostrą, która za wszelką cenę chce mnie uszczęśliwić 
jedną  ze  swoich  koleŜanek.  Obawiam  się,  Ŝe  to  jest  prawdziwa  przyczyna  tej 
dzisiejszej prywatki; ja jednak wolę sam sobie wybierać dziewczyny. 

– To pięknie, tyle Ŝe ja nie jestem twoją dziewczyną – oznajmiła kwaśno 

Briona. 

– Moja siostra o tym nie wie! 
Briona  czuła, Ŝe coś jest tu zdecydowanie nie w porządku, kiedy jednak 

chciała zaprotestować, pojawił się znowu kelner i przed kaŜdym z nich ustawił 
mały pucharek z deserem. 

– Ja nic nie chciałam! – obruszyła się. 
–  Pozwoliłem  sobie  zadecydować  za  ciebie.  Mają  tutaj  naprawdę  dobre 

lody. Nawet nie zauwaŜysz, kiedy znikną. 

–  Nie  raczyłeś  zapytać  mnie  o  zdanie.  Zawsze  musi  stanąć  na  twoim  – 

mruknęła  poirytowana  Briona,  ale  odruchowo  spróbowała  lodów  i  stwierdziła, 
Ŝ

e są istotnie znakomite. Trudno teŜ byłoby zarzucić coś świeŜutkim, kruchym 

biszkoptom.  –  To  party  –  mruknęła  znad  swojego  deseru.  –  DuŜo  tam  będzie 
ludzi? 

–  Z  Chantal  nigdy  nic  nie  wiadomo,  ale  raczej  tak.  Jedną  tylko  rzecz 

mogę gwarantować: będzie naprawdę miło. 

– Zdaje się, Ŝe nasze wyobraŜenia na temat tego, co miłe, a co nie, mogą 

się okazać bardzo odmienne – powiedziała z rezerwą. 

–  Wystarczy  jedno  twoje  słowo,  a  natychmiast  odwiozę  cię  do  hotelu  – 

obiecał Paul. – Nawiasem mówiąc, gdzie się zatrzymałaś? 

Briona juŜ bez zastrzeŜeń pałaszowała lody. 
–  Hotel  Marie-Louise,  po  wschodniej  stronie,  tuŜ  przy  Avenue  de  la 

Republique. 

– Będę tam o ósmej. 
–  Chwileczkę,  wcale  jeszcze  nie  powiedziałam,  Ŝe  idę  –  zaprotestowała 

dziewczyna. 

–  Briono,  chyba  nie  chcesz  mnie  przekonywać,  Ŝe  to  takie  przyjemne 

wałęsać się samotnie po obcym mieście, szczególnie jeśli na dodatek nie zna się 
języka. 

–  Nie  –  przyznała,  pamiętając,  jak  rozpaczliwie  samotna  poczuła  się  juŜ 

po  jednym  dniu  i  jak  obawiała  się,  Ŝe  przez  pomyłkę  moŜe  zbłądzić  w 
niebezpieczne  rejony.  Wszystko  wyglądałoby  inaczej,  gdyby  z  natury  była 
osobą  stanowczą;  tymczasem  wrodzona  niepewność  bez  ustanku  kazała  jej  się 
lękać, Ŝe nieoczekiwanie wpadnie w jakąś kłopotliwą sytuację. 

– Mam nadzieję, Ŝe nie uwaŜasz mnie za natręta? – zapytał Paul. 
Rzuciła mu zawstydzone spojrzenie, ale zgodnie z prawdą odpowiedziała: 
– Nie. 
– Więc jesteśmy umówieni. Zobaczysz, jak będzie, a potem zdecydujesz, 

czy chcesz razem ze mną zwiedzać ParyŜ. 

Był tak pewny siebie, Ŝe nie potrafiła mu się sprzeciwić. 
–  Ale  nie  mam  w  co  się  ubrać.  WyjeŜdŜając  po  prostu  wrzuciłam  do 

walizki, co mi się nawinęło pod rękę. W piątek pracowałam do późna wieczór, 
w  przerwie  obiadowej  starczyło  mi  ledwie  czasu,  Ŝeby  wymienić  trochę 
pieniędzy,  a  wyjeŜdŜałam  w  sobotę  z  samego  rana.  Nie  miałam  nawet  chwili, 
Ŝ

eby się zastanowić. 

–  Znam  to  dobrze  –  mruknął  Paul.  –  To  moŜe  wypijmy  jeszcze  raz  za 

nagłe zachcianki. 

Briona potrząsnęła głową. 
–  Nie,  dziękuję.  Zapomnę,  Ŝe  u  was  jest  ruch  prawostronny  i  jeszcze 

wpadnę pod autobus. Ale niech pan się mną nie krępuje. 

–  Mówiąc  szczerze,  takŜe  i  ja  nie  mogę.  Chantal  nie  korzystała  dziś  z 

samochodu, więc ja się nim zaopiekowałem. 

– Tak jak mną? – zapytała kąśliwie Briona. 
–  Z  przedmiotami  sprawa  jest  łatwiejsza,  ale  i  mniej  interesująca.  Jeśli 

chodzi o strój, moŜesz się naprawdę nie przejmować. Chantal zawsze powtarza, 
Ŝ

e  wszyscy  mają  się  czuć  swobodnie,  bo  mody  i  jej  wymogów  ma  dość  na  co 

dzień. 

Paul  skinął  na  kelnera  i  zamówił  kawę.  Kiedy  ją  podano,  podniósł 

filiŜankę do ust i zauwaŜył: 

– Nie nosisz pierścionka zaręczynowego. 
Briona spojrzała na serdeczny palec lewej dłoni i wzruszyła ramionami. 
–  Powiedzmy,  Ŝe  to  problem  pieniędzy.  Kiedy  zaręczyliśmy  się  z 

Matthew,  mieliśmy  tylko  stypendia  i  zawsze  podczas  wakacji  musieliśmy 
dorabiać.  Pierścionek  nie  był  aŜ  tak  waŜny;  w  naszej  sytuacji  znacznie 
istotniejsza  była  decyzja,  Ŝe  chcemy  być  razem.  Masz  swoje  Ŝycie  i  nie 
zrozumiesz tego. 

–  Spróbujmy  –  powiedział  miękko  Paul  i  pochyliwszy  się  przez  stół, 

lekko ścisnął dłoń Briony. – Po pierwsze, co masz na myśli, mówiąc „w naszej 
sytuacji”? 

Dziewczyna  nie  była  pewna,  czy  to  przy  nim  język  tak  łatwo  się 

rozwiązywał, czy moŜe to ona chciała się przed kimś wywnętrzyć, tak czy owak, 
niemal bez chwili wahania zaczęła mówić. 

–  śadne  z  nas  nie  miało  łatwego  dzieciństwa.  Moi  rodzice  zginęli  w 

wypadku samochodowym, rodzice Matthew rozeszli się i Ŝadne nie chciało go u 
siebie.  Wychowywaliśmy  się  zatem  podobnie:  w  domach  dziecka,  czasami 
przygarniani na wakacje czy święta, ale zawsze bez poczucia, Ŝe gdzieś mamy 
swoje  własne  miejsce.  Dlatego  oboje  jesteśmy  nieufnymi  samotnikami,  którzy 
lękają się przelotnych uczuć. – Briona roześmiała się nerwowo. – Przerwij mi, 
jak zaczniesz umierać z nudów. 

– Nie obawiaj się, nie jestem typem męczennika. Gdybyś mnie zanudzała, 

dawno juŜ byśmy się rozstali – odparł. – Gdzie się wychowałaś? 

– W Norfolk. Potem w Norwich chodziłam do szkoły hotelarskiej, wraz z 

czworgiem  innych  osób  wynajmując  mały  domek.  Jedną  z  tych  osób  jest 
Matthew. To bardzo zdolny chłopak, był wtedy na drugim roku fizyki. Rzadko 
go  widywałam,  mówiliśmy  sobie  tylko  w  przejściu  „Dzień  dobry”,  a  ja 
oczywiście nie wiedziałam wtedy, Ŝe to z racji naszego samotnictwa. 

Paul kiwnął na kelnera, prosząc o dolewkę kawy i powiedział: 
– Wcale nie wyglądasz na odludka. 
– Nigdy z pewnością nie będę szaloną ekstrawertyczką – uśmiechnęła się 

Briona – ale i tak dzięki Matthew jestem dziś o wiele mniej zamknięta w sobie. 
Na drugim roku w college’u zachorowałam na gorączkę gruczołową; dopiero po 
kilku  miesiącach  doszłam  do  siebie,  na  ten  czas  musiałam  przerwać  naukę,  a 
opiekował się mną Matthew. Trudno mi sobie wyobrazić, co bym wtedy zrobiła 
bez niego. Zatroszczył się o wszystko, nawet o to, Ŝebym bez Ŝadnych kłopotów 
mogła  podjąć  naukę  na  jesieni.  –  Briona  zapatrzyła  się  w  okno,  najwyraźniej 
zatopiona  we  wspomnieniach,  i  mówiła  dalej  cicho,  jakby  tylko  do  siebie.  – 
Kiedy  wyzdrowiałam,  wszystko  wyglądało  zupełnie  inaczej:  nie  byłam  juŜ  tak 
beznadziejnie samotna. Miałam teraz przy sobie przyjazną duszę, kogoś, o kogo 
sama  mogłabym  się  troszczyć  i  kto  troszczył  się  o  mnie.  ZbliŜaliśmy  się  do 
siebie coraz bardziej; moŜliwość wzajemnego zaufania była wielkim przeŜyciem 
dla  ludzi  takich  jak  my,  którzy  dotychczas  musieli  polegać  jedynie  na  sobie 
samych. Nie potrzebowaliśmy słów, by wiedzieć, Ŝe naleŜymy do siebie. 

Paul napił się kawy. 
–  No,  ale  przecieŜ  kiedyś  w  końcu  przemówiliście,  bo  skąd  inaczej 

zaręczyny? – powiedział uszczypliwie. 

–  Oboje  wtedy  kończyliśmy,  on  studia,  ja  college  –  odrzekła  Briona  z 

lekkim rumieńcem na twarzy – a tak bardzo wtopiliśmy się nawzajem w swoje 
ś

wiaty, Ŝe bez specjalnych ceremonii postanowiliśmy, Ŝe na zawsze zostaniemy 

ze  sobą.  Ot,  i  całe  zaręczyny.  Potem  otrzymaliśmy  dyplomy,  Matthew  został 
wyróŜniony  nagrodą  rektorską,  i  musieliśmy  się  rozdzielić.  Był  tak  dobrym 
studentem, Ŝe firma z Kalifornii, która chciała go potem zatrudnić, ufundowała 

mu studia doktoranckie. To była dla niego wielka szansa. 

– A dlaczego nie pojechałaś z nim? 
– Wtedy nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Otrzymałam ofertę pracy w 

Londynie  i  zaczęłam  odkładać  pieniądze.  W  czerwcu  mieliśmy  wziąć  ślub,  a 
potem  juŜ  wspólnie  wyjechać  do  Kalifornii.  No  i  znienacka  ten  telegram,  Ŝe 
przyjeŜdŜa i natychmiast ślub. 

–  Bardzo  romantyczne  –  skrzywił  się  Paul.  –  Powinnaś  być  w  siódmym 

niebie. 

–  Wiem,  ale  to  takie  do  niego  niepodobne.  Matthew  jest  taki...  taki 

systematyczny.  Wszystko  starannie  planuje  z  góry  i  nigdy  się  nie  zdarza, Ŝeby 
raptownie  zmieniał  zdanie.  Obawiam  się,  Ŝe  stało  się  coś  okropnego,  ale  z 
telegramu nic nie moŜna było wywnioskować. 

– Mówiąc szczerze – oznajmił Paul – o wiele bardziej interesuje mnie, co 

się dzieje z tobą. 

Briona przygryzła wargi i uciekła z oczyma. 
– Sama nie wiem – wyszeptała po chwili. – To tylko taka chwila. 
– Znowu zamykasz się w sobie. 
– Nie, nie – sprzeciwiła się z oŜywieniem – tylko... tylko nie mogę dojść 

do ładu ze wszystkim. Nie mam Ŝadnych wątpliwości, Ŝe z Matthew naleŜymy 
do  siebie,  ale  z  drugiej  strony  nie  jestem  juŜ  taka  sama.  Ten  rok  w  Londynie 
bardzo  mnie  zmienił.  Polubiłam  pracę,  poznałam  sporo  nowych  ludzi, 
nauczyłam  się  radzić  sobie  w  sytuacjach,  które  przedtem  wprawiały  mnie  w 
panikę.  A  wszystko  dzięki  temu,  Ŝe  Matthew  dał mi poczucie bezpieczeństwa, 
którego wcześniej nie znałam. Wiele mu zawdzięczam, ale... 

– Ale nie Ŝycie, prawda? – bezceremonialnie wtrącił się Paul. – To są te 

słowa, które boisz się powiedzieć? 

Gwałtownie potrząsnęła głową. 
– Nie! Nie! Wiedziałam, Ŝe nie zrozumiesz, nikt zresztą tego nie pojmie... 
Zapadło  milczenie.  Wiedziała,  Ŝe  Paul  utkwił  w  niej  natarczywe 

spojrzenie, ale nie chciała napotkać jego oczu. W końcu wyznał z rezygnacją: 

– Niech ci będzie, Ŝe nic nie rozumiem. Mógłbym powiedzieć, co o tym 

sądzę, ale wolę milczeć, niŜ mieć skręcony kark. 

Miał tak figlarną minę, Ŝe cała jej irytacja nagle się gdzieś rozpłynęła. 
– Spróbujmy – oznajmiła, jak on kilka chwil temu. Roześmiał się wesoło. 
– Szybko się uczysz, to nie ulega Ŝadnej wątpliwości. Zabrzmiało w tych 

słowach  uznanie,  które  sprawiło  jej  większą  przyjemność,  niŜ  gotowa  byłaby 
przyznać sama przed sobą. 

–  I  to  jest  właśnie  ten  sąd,  z  którym  tak  bardzo  bałeś  się  zdradzić?  – 

zapytała, chroniąc się za maską ironii. 

–  Myślę,  Ŝe  to  nie  będzie  zbyt  przyjemne,  Briono.  Znowu  poczuła 

przypływ irytacji. 

–  W  takim  razie  lepiej  zachowaj  swoją  opinię  dla  siebie  –  mruknęła 

gniewnie. 

– Z pewnością tak zrobię do chwili, gdy będziesz gotowa jej wysłuchać. 
– Co moŜe nigdy nie nastąpić. 
– Na tym polega moje ryzyko. 
Briona chciała zapytać, co ma znaczyć ta uwaga, ale Paul dawał juŜ znaki 

kelnerowi, Ŝe chce zapłacić rachunek. Poczuła się dotknięta: zupełnie jakby była 
tylko  pionkiem  w  grze  czy  lalką  w  teatrzyku.  Sama  jestem  sobie  winna, 
pomyślała.  Zaprosił  mnie  jedynie  na  obiad,  a  ja  zaczynam  opowiadać  mu  o 
rzeczach, których nie moŜna wytłumaczyć, które moŜna tylko odczuć... 

Znowu  była  niepewna,  zalękniona  i  śmieszna.  Nie  jest  z  pewnością 

kobietą,  z  którą  Paul  chciałby  się  publicznie  pokazywać.  Jedynym  uczciwym 
rozwiązaniem jest pozwolić mu wycofać się, pomyślała, w przeraŜeniu zupełnie 
zapominając, Ŝe przecieŜ to od niego wyszła inicjatywa. 

Sięgnęła po torebkę i rękawiczki, a wstając od stołu powiedziała: 
– Słuchaj, chyba pomyliłeś się, zapraszając mnie do swojej siostry, więc... 
– Nie, to nie była pomyłka. Ale i ty nie zrobiłaś błędu zgadzając się, ręczę 

ci. 

Uregulował rachunek, obszedł stół i podał jej ramię. Briona jak w półśnie 

dała  się  poprowadzić  do  szatni,  a  potem  w  kierunku  drzwi  wyjściowych. 
Zupełnie  nie  wiedziała,  co  o  tym  wszystkim  myśleć.  Jeszcze  nigdy  dotąd  nie 
spotkała  kogoś  podobnego  do  Paula,  przy  kim  rzeczy  rozgrywałyby  się  w  tak 
szaleńczym  tempie.  Była  ciekawa,  czy  to  jego  zwykły  sposób  bycia,  czy  teŜ 
rozmyślnie nie chciał dać jej ani odrobiny czasu na zastanowienie i opamiętanie. 

–  Chcesz  włoŜyć  swój  przeciwdeszczowiec?  –  zapytał,  kiedy  znowu 

znaleźli się pod markizą. 

–  Nie.  –  Była  zadowolona,  Ŝe  pytanie  nareszcie  dotyczyło  kwestii  tak 

normalnej i prostej jak ubiór. Świeciło słabe słońce, nie było zimno. Wzięła od 
niego płaszcz i przerzuciła przez ramię. 

–  Dokąd  zmierzałaś,  gdy  na  ciebie  wpadłem?  Jeśli  chcesz,  mogę  cię 

gdzieś podrzucić – zaproponował. 

Z  jakiejś  przyczyny  Briona  poczuła  się  rozczarowana,  Ŝe  jej  nowy 

znajomy nie obstawał przy projekcie przechadzki po ParyŜu. Nie powinna była 
tak  na  to  zareagować,  a  jednak  coś  zakłuło  ją  w  sercu.  W  odpowiedzi 
natychmiast zadziałał mechanizm obronny. Nie zamierza zatrzymywać go nawet 
sekundę dłuŜej, skoro ma waŜniejsze sprawy do załatwienia. 

– Dziękuję, ale samochód nie na wiele mi się dzisiaj przyda. Chcę przejść 

się Champs-Elysees do Place de la Concorde, a potem moŜe zajrzę do Luwru. 

Paul  podciągnął  rękaw  jej  czerwonego  swetra  i  stuknął  palcem  w 

cyferblat zegarka na przegubie. 

–  W  takim  razie  uwaŜnie  pilnuj  tego.  Ktoś  wyliczył,  Ŝe  jeśli  zechcesz 

poświęcić cztery sekundy na kaŜde arcydzieło w Luwrze, obejrzenie wszystkich 
zabierze ci cztery miesiące, a tym razem nie masz tyle czasu. Czekam na ciebie 
pod hotelem punkt ósma. – Silna dłoń powędrowała do jej twarzy i odgarnęła za 
ucho  kosmyk  włosów.  –  UwaŜaj  na  siebie.  –  W  następnej  chwili  szedł  juŜ 
długim,  energicznym  krokiem  w  kierunku  niskiego,  czerwonego,  sportowego 
wozu, który stał zaparkowany jednym kołem na krawęŜniku. 

Briona  jak  w  transie  zaczęła  iść  przed  siebie.  Jego  palce  ledwie  ją 

musnęły, ale ciągle czuła na twarzy ich dotyk, lekki, niemal pieszczotliwy. Jak 
dotyk kochanka, podszepnęło serce, czemu rozum sprzeciwił się oburzony. Nie 
wiedziała, skąd czerpie to przeświadczenie, ale miała wraŜenie, Ŝe dla niego to 
nie tylko przelotna znajomość. 

Ale  to  przecieŜ  nieprawda.  Zaproponował  obiad,  gdyŜ  nie  lubi  jeść 

samotnie. Zaprosił ją na party, Ŝeby mieć argument przeciwko próbom siostry, 
usiłującej  skojarzyć  go  z  jedną  ze  swych  koleŜanek.  To  jasne,  Ŝe  podczas  ich 
króciutkiej  znajomości  jej  amant  ani  myśli  angaŜować  się  powaŜniej,  ona  zaś 
rozproszywszy  wszystkie obawy wróci do Londynu i poślubi Matthew. Briona 
uprzyjemni  Paulowi  ostatnich  kilka  dni  urlopu,  on  zaś  umili  jej  ten  szalony 
wypad do ParyŜa. śadnych niebezpieczeństw. 

ś

adnych? 

ChociaŜ Briona szła najsłynniejszą ulica ParyŜa, jednak niewiele do niej 

docierało. Zatrzymywała się przed kolejnymi wystawami, ale juŜ po chwili nie 
potrafiłaby  powiedzieć,  co  oglądała.  Jej  myśli  bez  reszty  zajmowało 
zdumiewające zdarzenie. 

Baśniowa  godzina  trwała  nadal.  Na  próŜno  cichy  głosik  rozsądku 

przekonywał,  Ŝe  ten  przystojny,  fascynujący  natręt  wykorzystuje  ją  tylko  do 
swoich celów. Nie była w nastroju, by wsłuchiwać się w rozsądne ostrzeŜenia. 
Na mgnienie oka błysnęła moŜliwość oderwania się od rzeczywistości i chciała 
tę  szansę  wykorzystać.  MoŜe  to  i  do  niej  niepodobne,  ale  czy  musi  być 
niewolniczką własnego statecznego obrazu? 

PrzecieŜ juŜ za chwilę prawdziwe Ŝycie zaŜąda znowu swoich praw... 
Nagle jej uwagę przyciągnęła wystawa butiku z torebkami, ustawionymi 

na tle lustra. Popatrzyła uwaŜnie na swoje odbicie, nie mogąc zrozumieć, co w 
niej  przyciągnęło  uwagę  Paula.  Dookoła  roiło  się  wszak  od  szykownych  i 
zalotnych  kobiet  Ale  nie  podczas  deszczu,  znowu  odezwał  się  samokrytyczny 
głos; wtedy konkurencja na ulicach jest znacznie mniejsza. Gdyby nie to, nawet 
by  na  nią  nie  spojrzał.  Tymczasem  po  chwili  zobaczyła  coś  więcej,  i  to  coś 
zaskakującego.  Prawdę  powiedziawszy,  od  bardzo  dawna  nie  patrzyła  juŜ  na 
siebie  jako  na  obiekt  męskiego  zainteresowania.  Choć  z  góry  nastawiła  się  na 
widok  istoty  szarej  i  nieciekawej,  wystarczył  moment  baczniejszej  uwagi,  by 
dostrzec, Ŝe coś się zmieniło. Ubranie nie wyszło moŜe prosto spod igły ani teŜ 
nie  wyglądało  jak  z  pierwszej  strony  Ŝurnala,  była  jednak  na  tyle  szczupła,  by 

nosić je z gracją i dostatecznie wysoka, by robić to z elegancją. A na dodatek z 
jej  twarzy  promieniowała  jakaś  tajemnicza  siła.  Oto  bez  wątpienia  Briona 
Spenser – jakŜe jednak odmieniona! 

Czy  kiedykolwiek  wyglądała  tak  przy  Matthew?  I  czy  kiedykolwiek 

jeszcze  stanie  się  taka  dla  niego?  Nie  wiedziała,  jak  to  będzie  po  powrocie do 
Anglii  i  do  normalności.  Nie  wątpiła  jednak,  Ŝe  cokolwiek  stanie  się  tu,  w 
ParyŜu,  i  jakiekolwiek  nawiedzić  ją  mogły  jeszcze  wątpliwości,  nic  nie  będzie 
miało trwałego wpływu na jej związek z Matthew. 

Czuła,  Ŝe  wszystko  nie  jest  takie  proste.  Odnosiła  wraŜenie,  Ŝe 

poszczególne  elementy  układanki  wcale  tak  gładko  nie  pasują  do  siebie,  nie 
mogła  się  jednak  zmusić  do  starannego  i  beznamiętnego  przemyślenia  całej 
sytuacji. Znajdowała smak w tym oderwaniu się na chwilę od rzeczywistości, a 
w  końcu,  czy  nie  to  właśnie  jest  celem  urlopu?  Ta  inna,  bardziej  zuchwała 
Briona, wolna od codziennych trosk, tak krótki miała mieć Ŝywot, Ŝe doprawdy 
szkoda było zwalać na nią wszystkie przeszłe i przyszłe problemy. 

I  nagle  zaczęła  iść  lekkim,  niemal  tanecznym  krokiem,  co  było 

odzwierciedleniem  stanu  jej  duszy.  Powtarzała  sobie,  Ŝe  to  wpływ  szampana, 
wiedziała jednak dobrze, Ŝe prawdziwą przyczyną jest Paul. Ale nie zamierzała 
juŜ się tym trapić. Kiedy nadejdzie odpowiednia pora, porówna go z Matthew, a 
wtedy  się  okaŜe,  jak  wiele  mu  brak,  by  mógł  być  kimś  więcej  niŜ  przelotnym 
znajomym. 

A  wtedy,  kiedy  ostatecznie  zostaną  usunięte  wszystkie  pytania  i 

wątpliwości, powróci do Anglii i rzuci się w ramiona Matthew z takim samym 
poczuciem  wyzwolenia  i  szczęścia  jak  poprzedniego  lata.  Od  tej  chwili  mogła 
juŜ przez czas jakiś nie myśleć o narzeczonym i tak się faktycznie stało. 

Mając  w  tym  niewątpliwie  swój  własny  cel,  Paul  pomógł  jej  poddać 

uczucia  krytycznej  próbie.  Mając  w  tym  własny  cel,  Briona  przystała  na  tę 
próbę. Teraz była juŜ do niej gotowa. I chętna. 

ROZDZIAŁ TRZECI 

 
Kiedy  Briona  znalazła  się  na  Place  de  la  Concorde,  zaczęło  mŜyć,  ale 

trudno  to  było  porównać  do  niedawnej  ulewy.  Naciągnęła  płaszcz  i  rozejrzała 
się dookoła. Miała niezłą wyobraźnię, a przecieŜ nie potrafiła wyobrazić sobie, 
jak  dwieście  lat  temu,  podczas  rewolucji,  głowy  spadały  do  kosza  z  gilotyny 
ustawionej  na  środku  placu.  W  Ŝaden  sposób  nie  mogła  oderwać  się  od  dnia 
dzisiejszego. I od Paula. 

Spojrzała na zegarek. Do ósmej zostało jeszcze kilka godzin, postanowiła 

jednak  darować  sobie  dzisiaj  Luwr.  Będzie  potem  zmęczona,  a  na  dodatek tak 
niewiele spała od chwili otrzymania telegramu od Matthew. 

Powrót do hotelu wydał jej się nagle bardziej pociągający od wędrowania 

po mieście. Odpocznie, pomyśli, w co się ubrać, potem poleŜy trochę w kąpieli. 
Za  wannę  trzeba  było  zapłacić  dodatkowo,  jako  Ŝe  w  jej  łazience  był  tylko 
prysznic,  nie  myślała  jednak  o  swoim  skąpym  budŜecie,  pełna  podniecenia  i 
radosnego  oczekiwania.  Niedaleko  widać  było  zejście  na  stację  metra  przy 
Concorde, a zorientowała się juŜ, jak szybko i tanio podróŜuje się po ParyŜu pod 
ziemią. 

ChociaŜ dwa razy musiała się przesiadać, bardzo szybko znalazła się przy 

Avenue de la Republique. Idąc ku wyjściu, minęła stoisko z tanią biŜuterią. 

W uszach miała malutkie złote kolczyki, które dostała od Matthew przed 

jego  wyjazdem  do  Kalifornii,  teraz  jednak  stanęła  i  zapatrzyła  się  na  parę 
wielkich klipsów. MoŜe one lepiej podkreślałyby jej nową, bardziej zawadiacką 
osobowość? 

Cena  nie  była  przesadnie  wysoka  i  juŜ  po  chwili  bogatsza  o  niewielki 

pakuneczek  Briona  zmierzała  do  hotelu,  zastanawiając  się,  czy  aby  na  pewno 
przed lustrem w jej pokoju klipsy okaŜą się równie wystrzałowe. MoŜe zresztą 
wcale  ich  nie  weźmie  na  party;  wszystko  zaleŜeć  będzie  od  nastroju  i  tego 
ostatniego, najbardziej krytycznego spojrzenia na swoje odbicie. 

Za  kontuarem  w  hotelowym  holu  było  pusto;  recepcjonista  oglądał  na 

zapleczu  telewizję.  Na  dźwięk  dzwonka  zjawił  się  natychmiast,  cały  w 
uśmiechach  i  lansadach.  Rozumiejąc  średnio  jedno  słowo  na  dziesięć,  Briona 
miała nadzieję, Ŝe jej uśmiech wystarczy za odpowiedź. 

Wzięła klucz, wspięła się schodami na drugie piętro i z klatki schodowej 

skręciła na korytarz. Miała szczęście; mogła przecieŜ dostać pokój na ostatnim, 
ósmym piętrze. 

Zamknęła za sobą drzwi i podeszła do duŜego okna, które wychodziło na 

parking  na  tyłach  fabryki.  Fascynowały  ją  pojawiające  się  tam  dzikie  koty. 
Kiedy zjeŜdŜały się samochody, zwierzaki wypełzały nie wiadomo skąd, by na 
rozgrzanych maskach odsypiać nocne orgie. Dzisiaj jednak deszcz zapędził koty 

pod samochody i nic nie było do oglądania. 

Ziewnęła  i  pomyślała,  Ŝe  chyba  tylko  jakaś  nadzwyczajna  premia  za 

nadgodziny  mogła  ściągnąć  w  niedzielę  robotników  do  fabryki,  a  potem 
zastanowiła  się  przez  chwilę,  gdzie  wypoczywają  koty,  kiedy  na  parkingu  nie 
ma  samochodów.  Przy  kolejnym  ziewnięciu  z  całą  wyrazistością  poczuła,  jaka 
jest zmęczona i zasunęła kotary. 

Zerknęła  na  zegarek.  W  pół  do  czwartej,  ma  jeszcze  mnóstwo  czasu. 

Zdjęła  sweter,  pozbyła  się  butów  i wyciągnęła się na wąskim łóŜku, w błogim 
rozleniwieniu  przypominając  sobie  wszystko,  co  powiedziała  Paulowi,  a 
bardziej jeszcze to, co on powiedział jej. Powieki opadły, po chwili zatrzepotały 
i  ponownie  powoli  się  przymknęły,  pozostając  w  bezruchu  do  chwili,  kiedy 
obudził ją wybuch śmiechu i trzaśnięcie drzwi gdzieś na korytarzu. 

Przez chwilę leŜała bez ruchu. Dzięki centralnemu ogrzewaniu w pokoju 

było  tak  ciepło  i  przytulnie,  Ŝe  z  trudem  wracała  do  rzeczywistości.  Powoli 
wstała  i  poczłapała  do  okna,  Ŝeby  przez  otwarte  okiennice  wpuścić  do  pokoju 
trochę  świeŜego  powietrza.  Na  parkingu  nie  było  juŜ  ani  samochodów,  ani 
kotów.  Robotnicy  najwidoczniej  skończyli  nadprogramową  pracę,  a  zwierzaki 
ruszyły  na  nocne  eskapady.  Gdzieś  w  pobliŜu  musiały  się  znajdować  niezłe 
spiŜarnie, gdyŜ wszystkie były błyszczące i dobrze odŜywione. 

Nocne  eskapady!!!  Briona,  oparta  o  stojącą  obok  okna  szafkę  i  leniwie 

otrząsająca się z resztek popołudniowej sjesty, nagle podskoczyła. O BoŜe, która 
godzina?  Z  przeraŜeniem  spojrzała  na  zegarek  i  poczuła  lekką  ulgę.  Ale  tylko 
lekką. Paul zjawi się tutaj za dwie godziny, a ona zapomniała zamówić kąpiel. 
Pospiesznie  narzuciła  na  siebie  szlafrok,  nogi  wsunęła  w  pantofle,  porwała 
kosmetyczkę oraz kilka flakoników z półeczki nad zlewem i zbiegła do recepcji. 
Miała szczęście: jedna z łazienek wyposaŜonych w wannę była wolna. 

Namydliła  włosy  szamponem  i  jakiś  czas  leŜała  odpręŜona  w  pachnącej 

wodzie.  Potem  wskoczyła  pod  prysznic,  spłukała  pianę,  Ŝeby  wreszcie, 
wypoczęta  i  rześka,  wrócić  biegiem  do  pokoju.  Włączyła  suszarkę,  a  kiedy 
włosy  stały  się  znów  puszyste  i  miękkie,  zaczęła  je  szczotkować,  odczuwając 
niekłamaną przyjemność w ich dotykaniu. Nic nie potrafiła poradzić na to, Ŝe z 
kaŜdą chwilą czuła się coraz bardziej podniecona. 

Wydawało  się,  Ŝe  jakaś  przezroczysta  ściana  odgrodziła  ją  od  poczucia 

winy  wobec  Matthew.  Och  tak,  wiedziała,  Ŝe  istnieje  gdzieś  tuŜ-tuŜ,  pod  ręką, 
ale  do  niej  samej,  do  niej  samej  tego  wieczora,  nie  miało  dostępu.  Zupełnie 
jakby  sumienie  uznało  Paula  za  kogoś  tak  nie  związanego  z  prawdziwym 
Ŝ

yciem,  za  postać  tak  wyśnioną,  iŜ  jej  wiąŜące  się  z  nim  poczynania  przestały 

podlegać ocenom moralnym. 

Rozdwoiła  się,  a  niefrasobliwość  tej  nierzeczywistej  Briony  zbyt  była 

frapująca, Ŝeby się przed nią bronić. 

Dochodziła  ósma,  gdy  rzuciła  w  lustro  ostatnie,  badawcze  spojrzenie.  I 

znowu niemal nie poznała osoby, która spojrzała na nią ze zwierciadła, choć w 
pierwszej chwili trudno byłoby powiedzieć, na czym polegała jej niezwykłość. 
Czarna dŜersejowa sukienka nie była bynajmniej ostatnim krzykiem mody. Dość 
długa i prosta, dopiero po podwiązaniu paskiem w biodrach uniosła się kilka cali 
ponad kostki. Rękawy sięgały odrobinę poza łokcie, a bardzo ostroŜne wycięcie 
ukazywało tylko smukłą linię szyi i delikatnie zapowiadało kształtność ramion. 

TakŜe  fryzura  nie  miała  w  sobie  niczego  rewolucyjnego:  włosy  gładko 

zebrane na skroniach, splecione z tyłu w węzeł, z którego swobodnie spływały 
na  plecy.  RóŜnica  musiała  płynąć  z  jej  odmienionego  wnętrza;  a  moŜe 
zadecydowały klipsy? Najczęściej ubierała się tak, aby jak najmniej rzucać się w 
oczy;  wyzywające  w  zestawieniu  z  prostotą  ubioru  i  makijaŜu  klipsy 
natychmiast przyciągały uwagę. 

Z  pewnym  niedowierzaniem  przyglądała  się  atrakcyjnej,  kokieteryjnej 

dziewczynie i poczuła nagły przestrach: czy potrafi się zachować odpowiednio 
do tego wyglądu? Za późno juŜ jednak było na wątpliwości. Przez jedno ramię 
przewiesiła torbę, na drugie zarzuciła płaszcz od deszczu i ruszyła do drzwi. 

Na schodach panował spory ruch. Była właśnie pora kolacji, którą goście 

spoŜywali  w  mieście,  gdyŜ  hotel  gwarantował  jedynie  skromne  kontynentalne 
ś

niadanie.  Briona  zaczęła  zbiegać  w  pośpiechu,  lawirując  między  innymi 

gośćmi. Nagle zwolniła na podeście półpiętra. 

Pomyślała,  jak  idiotycznie  będzie  wyglądało,  kiedy  wpadnie  jak  bomba 

do holu i zacznie na próŜno rozglądać się za Paulem. Opadły ją dawne rozterki, 
z ostatnich więc stopni zeszła z wystudiowanym spokojem, niedbale spoglądając 
dokoła. Ale niepewność nie trwała długo, bo oto Paul zerwał się właśnie z fotela 
i z promiennym uśmiechem na twarzy szedł w jej kierunku. 

Uspokojona  odpowiedziała  uśmiechem.  Paul  miał  na  sobie  luźny, 

kremowy sweter i brązowe spodnie. Wyglądał równie elegancko jak poprzednio 
w garniturze. Popatrzył na nią z uznaniem. 

– Wyglądasz pięknie – powiedział po prostu, co wcale nie zabrzmiało jak 

zdawkowy komplement. 

To były słowa i ton pełen naturalności, których Briona pragnęła gdzieś w 

głębi duszy, skromnie jednak odparła: 

– Myślę, Ŝe to pewna przesada. 
–  Coś  mi  się  wydaje,  Ŝe  gnębią  cię  róŜne  podejrzliwe  myśli  –  dodał, 

ujmując delikatnie jej ramię i prowadząc ku wyjściu – z którymi trzeba będzie 
jakoś sobie poradzić. 

Był piękny wieczór, odrobinę chłodny, i właśnie zaczęła się zastanawiać, 

czy  nie  zarzucić  płaszcza  na  ramiona,  gdy  zobaczyła  zaparkowany  naprzeciw 
wejścia do hotelu sportowy wóz siostry Paula. Raz jeszcze poczuła się trochę jak 
we  śnie,  dając  się  prowadzić  do  samochodu  przez  swego  urodziwego 
towarzysza,  i  z  lekkim  westchnieniem  znowu  przystała  na  ten  czarowny, 

nierzeczywisty świat. 

–  Skąd  to  westchnienie?  –  zapytał  Paul,  włączając  się  w  strumień 

pojazdów. 

–  Czuję  się  jakbym  była  inną  osobą  –  wyznała.  –  To  takie  miłe,  choćby 

miało trwać tylko chwilę. 

–  A  co  to  u  ciebie  znaczy  „chwila”?  –  Ale  zadawszy  to  pytanie,  Paul 

natychmiast dodał: – Nie, nic nie mów. Przyjemnych chwil nie naleŜy mierzyć 
w godzinach ani dniach. W ten sposób wszystko moŜna popsuć. 

Ta uwaga tak dobrze pasowała do jej odczuć, Ŝe Briona przez moment nie 

wiedziała, co powiedzieć, zaskoczona tym nagłym porozumieniem między nimi. 
Wreszcie udało jej się rzucić z niedbałym uśmiechem: 

– Na pewno jesteś dziennikarzem, a nie poetą? Zaśmiał się, a ona poczuła 

radość, Ŝe jej słowa nie wydały mu się sztywne czy zdawkowe. 

–  Z  całą  pewnością.  Mam  do  czynienia  jedynie  z  twardymi  faktami. 

Marzenie i fantazje zostawiam innym. 

Uśmiech raptem zgasł na twarzy dziewczyny. 
–  Czy  powiedziałem  coś  złego?  –  zapytał  Paul,  mierząc  ją  badawczym 

spojrzeniem, kiedy zatrzymali się pod światłami na skrzyŜowaniu. 

–  Nie,  nie  –  skłamała,  niezbyt  dobrze  wiedząc,  dlaczego  to  robi.  – 

Pomyślałam tylko, Ŝe nawet nie wiem, gdzie mieszka twoja siostra. 

Najwyraźniej  zaakceptował  zmianę  tematu  rozmowy,  kiedy  bowiem 

ruszyli na zielonym świetle, odpowiedział: 

– Na De St. Louis. Wyspę łączy wprawdzie z resztą ParyŜa pięć mostów, 

ale ciągle jest to jedna z najbardziej zacisznych części miasta. 

Spróbowała  sobie  przypomnieć  plan  miasta,  spoczywający  teraz  w 

torebce i zaryzykowała: 

– To tam, gdzie jest katedra Notre Dame? 
–  Nie,  mówisz  o  większej  wyspie,  Ile  de  la  Cite.  To  z  niej  narodził  się 

ParyŜ,  ona  teŜ  stanowi  główną  atrakcję  turystyczną.  Na  Ile  St.  Louis,  czy  po 
prostu  Wyspie,  jak  nazywają  ją  paryŜanie,  mniej  jest  do  oglądania  dla 
zwiedzających,  gdyŜ  tam  się  po  prostu  mieszka.  To  miejsce  urodzenia  mojej 
babki,  a  kiedy  umarł  dziadek,  z  którym  przeniosła  się  do  Anglii,  powróciła na 
stare  śmieci.  Chantal  jest  bardzo  do  niej  podobna;  nigdzie  nie  czuje  się  tak 
dobrze jak w ParyŜu. 

– A ty? – zapytała Briona. 
– Nie mam w sobie nic z domatora. Lubię Ŝycie na walizkach. 
–  A  mnie  trudno  sobie  wyobrazić,  Ŝe  ktoś  moŜe  tak  Ŝyć  z  własnego 

wyboru.  Moim  marzeniem  zawsze  był  spokojny,  cichy  dom  rodzinny  – 
powiedziała w zadumie. 

– Pewnie dlatego, Ŝe nigdy go nie zaznałaś. 
–  Chyba  tak  –  zgodziła  się,  a  odegnana  na  chwilę  rzeczywistość  znowu 

powróciła, uświadamiając jej, jak bardzo róŜni są oboje. – Jesteśmy jak woda i 
ogień, prawda? – zapytała z udaną niefrasobliwością. 

–  Jesteśmy  jak  Briona  i  Paul  –  odrzekł.  –  Wydaje  mi  się,  Ŝe  to  bardziej 

obiecujące. – Zaśmiała się, na co męŜczyzna natychmiast zareagował: – Tak jest 
o  wiele  lepiej.  Lękałem  się  juŜ,  Ŝe  jesteś  wymęczona  natłokiem  paryskich 
wraŜeń. 

– Nie było ich wcale tak wiele. Dałam sobie spokój z Luwrem, wróciłam 

do  hotelu  i  ni  stąd,  ni  zowąd  ucięłam  drzemkę.  To  sprawiło,  Ŝe 
przygotowywałam się do wyjścia w strasznym pośpiechu. 

–  Ja  zawsze  Ŝyję  w  pośpiechu  –  powiedział  w  zamyśleniu  Paul,  kiedy 

przejeŜdŜali nad uśpioną rzeką po wysokim łuku mostu. – To lepsze niŜ siedzieć 
i czekać, aŜ coś się nareszcie wydarzy. 

Tak,  bez  wątpienia  są  jak  ogień  i  woda,  pomyślała  Briona.  Na  dobrą 

sprawę  jedyną  rzeczą,  o  której  zupełnie  sama  zadecydowała,  był  właśnie  ten 
wyjazd do ParyŜa. Wszystko inne w Ŝyciu bardziej jej się przydarzało, niŜ było 
ś

wiadomie zamierzone. 

Paul wyrwał ją z zamyślenia. 
– No i jesteśmy. 
Rozejrzała  się.  Po  jednej  stronie  uliczki,  między  drzewami  połyskiwała 

Sekwana,  po  drugiej  zaś  ciągnęły  się  domy  mieszkalne.  Stanęli  przed 
pięciopiętrowym  budynkiem,  zwieńczonym  dachem  z  wysokimi  mansardami. 
Przed oknami wybrzuszały się bogato rzeźbione balkony. 

– Bardzo piękny i bardzo duŜy – powiedziała Briona z podziwem. 
–  To  część  starego,  arystokratycznego  ParyŜa,  której  nie  dotknął 

specjalnie  upływ  czasu.  Trzeba  było  trochę  szczęścia,  Ŝeby  nie  znaleźć  się  na 
drodze nowo wytyczanych bulwarów i placów. W tym budynku jest kilkanaście 
apartamentów, nam jednak udało się zachować dwa górne piętra. Babce bardzo 
na  tym  zaleŜało,  twierdziła  bowiem,  Ŝe  jest  tu  czym  oddychać,  nawet  kiedy 
nastają upalne dni sierpniowe. 

Podprowadził  ją  do  wąskiego,  łukowatego  wejścia,  otworzył  drzwi, 

przepuścił w progu, a potem przez elegancki hol podeszli do windy, której szyb 
otoczony był metalową siatką. 

– Czuję się jak słowik w klatce – powiedziała Briona, gdy Paul zatrzasnął 

drzwi i nacisnął guzik. 

–  Śpiewaj,  jeśli  tylko  chcesz  –  zaśmiał  się.  –  W  takich  starodawnych 

domach jest na ogół niezła akustyka. 

Dziewczynie tymczasem nie było ani do śpiewu, ani do śmiechu. Winda 

zatrzymała  się,  a  perspektywa  wkroczenia  między  tłum  obcych  ludzi  nagle 
znowu  usztywniła  Brionę  i  przywróciła  dawne  niepokoje.  Zagryzła  wargi  i 
powiedziała niepewnie: 

– Wyjdę na straszną dzikuskę, nie rozumiejąc, co ludzie do mnie mówią. 

– Ale za to piękną dzikuskę – odparł Paul, spoglądając jej w oczy. 
– Tobie dobrze się śmiać, a ja tam będę pasowała jak pięść do oka. 
– Śliczna piąstka do ślicznego oka – szepnął, podniósł nagle jej dłoń do 

ust,  ucałował  po  kolei  kaŜdy  palec,  a  następnie  wyprostował  się  i  zrobił  ruch, 
jakby  chciał  musnąć  wargami  jej  oko.  Briona  cofnęła  się  jednak  w  popłochu. 
Nieoczekiwana  pieszczota  sprawiła  jej  przyjemność,  ale  takŜe  przeraziła.  Paul 
nie  narzucał  się  i  tylko  spoglądał  w  jej  oczy,  w  których  zamigotały  iskierki 
strachu. 

–  Słuchaj  –  odezwał  się  miękko  –  przywiozłem  cię  tutaj,  Ŝebyś  się 

rozerwała,  a  nie  Ŝebyś  dostała  ataku  nerwowego.  PrzecieŜ  pracując  w  hotelu, 
nieustannie musisz się spotykać z nieznajomymi. 

– To co innego. W hotelu dobrze wiem, co mam robić. A tutaj będę stała 

sztywna  jak  kołek,  zapominając  języka  w  gębie,  kiedy  wszyscy  dookoła  są 
rozbawieni i dowcipni. 

–  Niepotrzebnie  martwisz  się  na  zapas  –  uspokajał  ją  Paul.  –  To  bardzo 

kosmopolityczne  towarzystwo.  Będzie  paru  Anglików,  a  reszta  przynajmniej 
zna angielski. W ogóle bym cię nie zaprosił, gdybym przypuszczał, Ŝe będziesz 
się źle czuła. 

–  Serdeczne  dzięki,  ale  we  mnie  nie  ma  za  grosz  kosmopolityzmu. 

Jestem... 

– Jesteś dziewczyną, z którą wybieram się na party – przerwał jej. – Coś 

ci to powinno dać do myślenia. – Nachylił się i tym razem bez sprzeciwów ze 
strony dziewczyny lekko pocałował ją w policzek. – Teraz juŜ dobrze? 

W  jej  duszy  walczyły  tak  sprzeczne  uczucia,  Ŝe  nie  mogła  wydobyć  z 

siebie  słowa.  Jakaś  część  umysłu  odnotowała  pojawienie  się  uwodzicielskiej 
zalotności  w  zachowaniu  Paula,  zarazem  jednak  w  dalszym  ciągu  miał  ten 
cudowny  dar,  dzięki  któremu  powracały  do  niej  spokój  i  poczucie 
bezpieczeństwa. Dobrze wiedziała, Ŝe powinna się przed nim strzec, a przecieŜ 
nie potrafiła się na to zdobyć. 

– Paul... – zaczęła niepewnie. 
– Słucham? 
Szare oczy spojrzały na nią z takim ciepłem i serdecznością, Ŝe wszystkie 

wątpliwości natychmiast pierzchły. 

– Nie, nic. JuŜ wszystko w porządku. 
–  Ot,  i  cala  moja  dziewczyna  –  powiedział  z  beztroską,  której  tak  mu 

zazdrościła. Podeszli do cięŜkich dębowych drzwi z mosięŜnymi klamkami i po 
chwili znaleźli się w pokoju pełnym ludzi. 

Briona  spodziewała  się,  Ŝe  będzie  miała  czas  na  oswojenie  się  z  nową 

sytuacją w holu, stanęła więc speszona. Ręka Paula, ciepła i mocna, objęła ją w 
pasie, ona zaś, pełna przede wszystkim wdzięczności, nie tylko nie opierała się, 
ale nawet przylgnęła do niego. Obawy znowu gdzieś się rozpłynęły. 

Znaleźli  się  w  obszernym  salonie  z  niskimi  edwardiańskimi  sofami  i 

gustownie dobranymi do nich krzesłami. 

– Ale piękne! – odruchowo wykrzyknęła Briona. – Zupełnie jakby się nic 

tu nie zmieniło od czasów twojej babki. 

–  Bo  się  nie  zmieniło.  Nie  dlatego,  Ŝe  chcieliśmy  uczynić  z  mieszkania 

coś  na  kształt  muzeum:  po  prostu  nie  sposób  było  cokolwiek  ulepszyć.  KaŜdy 
szczegół  tak  jest  dopasowany  do  reszty,  Ŝe  wszelka  zmiana  byłaby  tylko  na 
gorsze. 

– Jestem tu pierwszy raz, a od razu odniosłam takie wraŜenie – wyznała 

dziewczyna, myśląc zarazem, jakie to szczęście mieć takie oparcie w rodzinnej 
tradycji. Ona i Matthew będą musieli zaczynać od zera. Na początek mieli tylko 
siebie. 

Zobaczyła, Ŝe od grupki stojącej w kącie odrywa się wysoka dziewczyna i 

zmierza  im  na  spotkanie.  Była  urzekająco  piękna,  w  czarnych  obcisłych 
spodniach i kolorowej jedwabnej bluzce. Briona była pewna, Ŝe to siostra Paula: 
to  samo spojrzenie szarych oczu, te same bujne włosy, ta sama prosta i pewna 
siebie postawa. 

– Poznaj Chantal – powiedział Paul. 
–  A  ty  z  pewnością  jesteś  Briona!  –  wykrzyknęła  jego  siostra  i 

najzupełniej nieoczekiwanie klepnęła ją lekko w ramię i ucałowała w policzek. 
Zupełnie jakbyśmy były starymi przyjaciółkami – pomyślała spłoszona Briona – 
czy  wręcz  krewniaczkami.  Chantal,  podobnie  jak  Paul,  dodawała  jej  odwagi; 
moŜe to jakaś cecha rodzinna? 

Czuła  się  zupełnie  swobodnie,  kiedy  zaczęła  poznawać  kolejnych  gości, 

zawsze  bowiem  u  jej  boku  czuwało  któreś  z  rodzeństwa.  Nie  trwało  to  długo, 
kiedy  zorientowała  się,  Ŝe  juŜ  od  pewnego  czasu  uczestniczy  w  swobodnej  i 
luźnej  grze  opowieści,  aluzji  i  dowcipów,  ani  przez  chwilę  nie  nękana  przez 
pułapki językowe. 

Czuła się wspaniale i była naprawdę szczęśliwa, Ŝe znalazła się na party. 

Oczy jej pełne były migotliwych błysków, na policzkach pojawił się rumieniec, 
a  usta  niemal  bez  przerwy  układały  się  do  śmiechu,  jakiego  dawno  juŜ  nie 
pamiętała. W pewnym momencie Paul nachylił się do jej ucha i szepnął: 

– No cóŜ, wcale nie jak z brzydkim kaczątkiem, co, Briono? 
– Kwak, kwak – rzuciła w odpowiedzi. 
Paul odchylił do tyłu głowę i wybuchnął śmiechem. 
– Pączuszek rozkwita coraz bardziej – powiedział i nagle czule przygarnął 

ją do siebie. 

Briona  uwolniła  się  z  uścisku  jeszcze  bardziej  spłoniona  i  natychmiast 

dojrzała wpatrzone w nią badawczo oczy Chantal, która z leciutkim uśmiechem 
natychmiast odwróciła się i zaczęła rozmawiać z męŜczyzną stojącym tuŜ obok. 

Paula  odciągnięto  do  jakiejś  kolejnej  rozdowcipkowanej  grupki,  Briona 

jednak  pozostała  na  swoim  miejscu.  Nie  potrzebowała  juŜ,  by  dodawał  jej 
otuchy;  sama  dawała  sobie  radę  zupełnie  dobrze  i  chciała  to  smakować,  jak 
dziecko dumne z nowo nabytej umiejętności. 

Gdzieś w głębi duszy podejrzewała, Ŝe wszystko to robi w istocie bardziej 

dla  Paula  niŜ  dla  siebie,  pragnąc,  by  był  z  niej  dumny,  ale  nie  miała  zamiaru 
rozpatrywać teraz starannie wszystkich odcieni swoich uczuć. A przecieŜ, mimo 
poczucia  pewności  siebie  i  radości  z  niego,  przez  cały  czas  dobrze  wiedziała, 
gdzie  w  danej  chwili  znajduje  się  jej  paryski  opiekun  i  jakaś  cząstka  w  niej 
bardzo  pragnęła  jego  bliskości.  Dobrze  wiedziała,  Ŝe  prędzej  czy  później  on 
znajdzie  się  przy  niej  i  czuła,  jak  nieustannie  sączy  się  w  niej  słodko-gorzkie 
oczekiwanie. 

Ktoś  nastawił  nastrojową  muzykę,  do  której  wtóru  natychmiast  to  tu,  to 

tam  zaczęły  się  kołysać  wtulone  w  siebie  pary.  Rozmowy  gasły,  ustępując 
pierwszeństwa  muzie  tańca.  KaŜda  komórka  ciała  Briony  pełna  teraz  była 
tęsknoty;  wiedziała,  Ŝe  w  kaŜdej  chwili  Paul  moŜe  znaleźć  się  tuŜ  przy  niej,  z 
drugiej jednak strony za nic nie chciała spojrzeć w jego stronę. 

Poczuła  lekki  dotyk  na  ramieniu,  odwróciła  się  radośnie,  ale  ku  swemu 

rozczarowaniu zobaczyła przed sobą Chantal. 

–  Przygotuję  jakieś  przekąski  –  powiedziała.  –  MoŜe  byś  mi  pomogła? 

Nie miałyśmy jeszcze w ogóle okazji porozmawiać. 

–  Z  przyjemnością  –  odparła  Briona,  niepewna  dlaczego  wybór  padł 

właśnie  na  nią,  ale  juŜ  w  następnej  sekundzie  przypomniała  sobie  niedawne 
badawcze spojrzenia. Za prośbą pięknej modelki kryło się coś jeszcze. 

Ruszyła  jej  śladem,  a  kiedy  lawirowała  pomiędzy  pląsającymi  parami, 

nagle poczuła, jak ręka Paula chwyta ją w pasie. 

– Posłuchaj – powiedział, kiwając brodą w kierunku głośników. – Sinatra, 

„Strangers in the Night”. To nasz taniec, obcych w nocnym mieście. 

Chantal spojrzała przez ramię. 
– Daj jej spokój, Paul – wtrąciła Ŝartobliwie – bo będziesz musiał umrzeć 

z głodu! 

– Jedzenie moŜe poczekać, taniec nigdy. – Pokręcił głową i objął Brionę. 

Zanim  Chantal  zdąŜyła  zaprotestować,  takŜe  przed  nią  skłonił  się  partner  i  po 
chwili łagodnie odpływała juŜ w przeciwległy róg pokoju. 

–  No  i  po  kłopocie  –  mruknął  Paul,  mocniej  przyciskając  do  siebie 

dziewczynę, gdyŜ właśnie w tej chwili trąciła ich inna para. – Zgodzisz się, Ŝe to 
nasza melodia? 

–  Tak  –  szepnęła  Briona.  Czołem  lekko  dotykała  ramienia  tancerza, 

chociaŜ dobrze wiedziała, Ŝe nie powinni ani mieć swojej melodii, ani tańczyć w 
ten  sposób.  Czym  innym  jednak  była  wiedza,  a  czym  innym  uczucia  i  ciągle 
najłatwiej i najprościej było poddawać się nastrojowi chwili. 

Przy  drzwiach  zrobił  się  ruch,  gdyŜ  pojawili  się  następni  uczestnicy 

zabawy, witani wesołymi okrzykami i pozdrowieniami. Briona jednak nawet nie 
otworzyła  oczu,  błogo  zatopiona  w  opiekuńczym  uścisku  Paula.  Chciała,  by 
piosenka  nigdy  się  nie  skończyła,  a  kiedy  mimo  wszystko  dobiegła  końca, 
dziewczynie zebrało się na płacz. 

Paul  pociągnął  ją  w  kierunku  magnetofonu  i  cofnął  taśmę,  a  potem 

zatańczyli  znowu,  samotni  w  nocy,  samotni  w  mieście,  straceni  dla  świata.  A 
przynajmniej  Briona  tak  to  czuła.  Gdy  muzyka  zamilkła  po  raz  wtóry,  Paul 
odsunął  partnerkę  na  całą  długość  ramion  i  powiedział  powaŜnie,  bez  śladu 
uśmiechu w oczach: 

– Briono, albo zaraz, w tej chwili, pomaszerujesz do kuchni, albo taniec 

poniesie nas do łóŜka. 

Nie musiała pytać, co ma na myśli. Okręciła się na pięcie i odeszła. 

ROZDZIAŁ CZWARTY 

 
W kuchni nie było nikogo, czym Briona zupełnie się nie zmartwiła, gdyŜ 

bardzo  chciała  pobyć  teraz  przez  kilka  chwil  w  samotności.  Czuła  się 
zawstydzona,  Ŝe  tak  przytulała  się  do  Paula  w  tańcu,  a  jednocześnie 
wspomnienie  tego  dotyku  było  niesłychanie  Ŝywe  i...  fascynujące.  Z  obawą 
zauwaŜyła, Ŝe coraz bardziej podoba jej się igranie z ogniem. 

To nie była, oczywiście, ona. To jakaś inna istota, która nieustannie brała 

nad  nią  górę,  ilekroć  Paul  znalazł  się  w  pobliŜu.  Briona  naleŜąca  do  Matthew 
wstydziła  się  podniecenia,  którego  doznawała  Briona  Paula.  Zasadniczy 
problem  polegał  na  tym,  Ŝe  nie  było  całkowicie  jasne,  która  Briona  jest  tą 
prawdziwą. 

Rozejrzała się wokół w nadziei, Ŝe jakaś zewnętrzna wskazówka pomoŜe 

jej  w  rozwiązaniu  zagadki.  Ale  cóŜ,  była  to  tylko  kuchnia,  stanowiąca  udane 
połączenie  tradycji  z  nowoczesnością.  DuŜe,  wbudowane  w  ściany  szafki 
wyglądały  na  pradawne,  podobnie  jak  stojący  na  środku  wielki  stół,  ale 
kuchenka elektryczna, kuchenka mikrofalowa, lodówka, zamraŜarka, zmywarka 
do naczyń były jak najbardziej nowe. 

Nie było tu niczego z jej własnej osoby i dlatego odpowiedzi na dręczące 

ją  pytania  musiała  poszukać  głęboko  w  sobie  samej,  a  teraz  juŜ  zaczynała  się 
bardzo  obawiać  tego,  co  moŜe  tam  znaleźć.  Gdyby  zdradziła  Matthew, 
zdradziłaby takŜe samą siebie, a z drugiej strony, gdyby zerwała teraz z Paulem, 
wspomnienie  tej  chwili  dręczyłoby  ją  juŜ  aŜ  do  końca  Ŝycia.  I  czy  naprawdę 
takŜe i to nie byłoby zdradą samej siebie? 

–  Cholera  –  szepnęła. – Cholera, cholera, cholera! Od drzwi dobiegły ją 

ironiczne słowa: 

– Zdaje się, Ŝe jesteśmy w bardzo podobnym nastroju. Oparta niedbale o 

jedną z szafek Briona poderwała się, jak złapana na gorącym uczynku i spojrzała 
na mówiącą, którą okazała się kobieta starsza od niej o dobre kilka lat. Nie była 
tak skończoną pięknością jak Chantal, ale w jej zachowaniu wyczuwało się coś 
intrygującego. 

Błyszczące włosy luźno spływały po policzkach, a z tyłu zebrane były w 

wysoki  kok.  Ostry  makijaŜ  podkreślał  bladość  twarzy  i  szafirowy  błękit  oczu. 
RóŜ  na  wargach  miał  ten  sam  odcień  co  świetnie  skrojone,  wąskie,  jedwabne 
spodnie, które zalśniły, gdy nieznajoma wkroczyła do kuchni. 

Kobieta zmierzyła ją od stóp do głów spojrzeniem pełnym lekcewaŜenia i 

Briona  poczuła  się  jak  Kopciuszek  w  łachmanach,  Kopciuszek  jednak 
poirytowany i przekorny. Impertynentka musiała być jedną z nowo przybyłych 
osób, gdyŜ wcześniej Briona z pewnością by jej nie przeoczyła. 

– Sheena Patterson – przedstawiła się nieznajoma. 

– Briona Spenser. – Nie doszło do wymiany uścisków dłoni, gdyŜ tamta 

najwyraźniej  nie miała po temu ochoty. Od pierwszej chwili Briona wiedziała, 
Ŝ

e ma naprzeciwko siebie wroga, co potwierdziły juŜ pierwsze słowa. 

– Więc to ty jesteś najnowszą zabaweczką Paula. Byłam pewna, Ŝe musi 

chodzić  o  coś  takiego,  skoro  nie  zaproszono  mnie  na  party.  Jestem  pewna,  Ŝe 
poczułaś  się  w  siódmym  niebie,  kiedy  poprosił  cię  do  tańca.  Okropny  błąd, 
malutka.  Paul  to  wieczny  myśliwy;  mało  go  interesują  zdobyte  juŜ  trofea.  Ja 
tego błędu nigdy nie popełniłam i dlatego zawsze w końcu do mnie wraca. 

Podniosła  trzymany  w  ręku  kieliszek  i  spojrzała  wyzywająco  nad  jego 

brzegiem. Wolno pociągnęła łyk, a potem dodała: 

– Chciałam cię tylko ostrzec, kochanie. MoŜesz to nazwać Ŝyczliwością. 

W końcu obie jesteśmy kobietami. 

Briona  nigdy  dotąd  nie  zetknęła  się  z  taką  przeciwniczką  i  nie  bardzo 

wiedziała,  jak  się  zachować.  Przyjęła  najłatwiejszą,  choć  w  tym  przypadku 
najmniej słuszną postawę obronną. 

– Pani nic nie rozumie. Ja jestem juŜ zaręczona z kimś innym – wyjaśniła. 
–  Aach!  –  Sheena  pokiwała  głową.  –  W  takim  razie  jesteś  dla  Paula 

niesłychanie  ponętnym  kąskiem.  Wiedziałam,  Ŝe  musi  tu  być  jakaś  pikantna 
przyprawa,  bo  generalnie  nie  jesteś  w  jego  typie.  Teraz  rozumiem,  dlaczego 
mnie nie zaprosił; bał się, Ŝe go wyśmieję. 

Briona poczuła, Ŝe się czerwieni. 
–  Coś  pani  się  pokręciło.  To  przyjęcie  Chantal,  a  nie  Paula  – 

odpowiedziała zaczepnie. 

Brwi Sheeny uniosły się w wystudiowanym zdziwieniu. 
–  Ach  tak,  Chantal  wyprawia  przyjęcie  tuŜ  przed  wyjazdem  na  bardzo 

waŜny  pokaz?  Jeśli  w  to  uwierzysz,  uwierzysz  w  kaŜdą  inną  bzdurę!  Sama  z 
siebie  nigdy  nie  zaryzykowałaby  sińców  pod  oczyma.  To  oczywiście  pomysł 
Paula,  który  zastawił  juŜ  sidła  i  czeka,  a  Chantal  tylko  mu  pomaga.  On  ma 
naprawdę prawdziwy talent, jeśli chodzi o owijanie sobie kobiet wokół palca. 

– Naturalnie, z wyjątkiem pani – cierpko zauwaŜyła Briona. 
–  Z  wyjątkiem  mnie  –  chętnie  zgodziła  się  Sheena.  –  Mam  na  niego 

sposób  i  dlatego  zawsze  ostatecznie  wraca  do  mnie.  Wydaje  mi  się,  Ŝe  gdyby 
spojrzenia  mogły  zabijać,  byłabym  juŜ  trupem.  –  Uśmiechnęła  się  i  zaczęła 
cofać się ku drzwiom. 

– MoŜesz mnie, kochanie, nienawidzić, ale ja tylko próbuję cię oświecić. 

Jeśli mnie posłuchasz, będziesz mi kiedyś wdzięczna. Jeśli nie chcesz słuchać, 
twoja sprawa. Na dłuŜszą metę to bez znaczenia, jeśli chodzi o Paula i mnie. 

Briona  zupełnie  nie  wiedziała,  co  powiedzieć,  Sheena  uśmiechnęła  się 

więc promiennie i zwróciła do wchodzącej właśnie Chantal: 

–  To  bardzo  nieładnie  nie  zawiadomić  mnie  o  przyjęciu,  a  przecieŜ 

powinnaś się domyślić, Ŝe plotka i tak do mnie dotrze. 

Nie  czekając  na  odpowiedź,  intrygantka  zniknęła  w  salonie.  Chantal 

patrzyła przez dłuŜszą chwilą na spłonioną twarz Briony. 

–  Sheena  pokazała  pazurki,  prawda?  Przepraszam.  Chciałam  cię 

wcześniej  ostrzec  przed  nią,  ale  zabrakło  okazji.  Mieli  się  kiedyś  z  Paulem  ku 
sobie i teraz uwaŜa go za swoją własność. 

– Z pewnością nie jest on moją własnością – odpowiedziała Briona, ciągle 

wzburzona starciem, które przed chwilą się rozegrało. 

–  Jesteś  pewna?  –  zapytała  Chantal.  –  Wiem,  Ŝe  dopiero  co  poznaliście 

się, ale czasami wystarczy kilka chwil. 

Znowu  patrzyła  badawczo  w  szare  oczy,  tak  podobne  do  oczu  Paula. 

Briona odwróciła wzrok. 

– Z pewnością powiedział ci takŜe, Ŝe jestem zaręczona – mruknęła. 
– Wszyscy popełniamy jakieś błędy. 
Nie  była  to  kwestia,  o  której  Briona  chciałaby  rozmawiać.  Tak  wiele 

innych rzeczy czekało na wyjaśnienie. 

– Słuchaj, Chantal, z tego, co mówił Paul, zrozumiałam, Ŝe party było juŜ 

wcześniej zaplanowane. Mam rację? 

–  Nie.  Przypuszczał,  Ŝe  bez  tej  okazji  nie  będziesz  chciała  więcej  się  z 

nim zobaczyć. 

– Zatem i opowieść o tym, Ŝe mam posłuŜyć jako pretekst, by nie musiał 

zabawiać  jednej  z  twoich  przyjaciółek,  była  kłamstwem.  Sheena  miała  rację; 
chodziło  tylko  o  zastawienie  pułapki.  Oczywiście,  być  moŜe  powinnam 
potraktować  to  jako  komplement,  Ŝe  zadał  sobie  tyle  trudu,  ale  jakoś  nie 
potrafię.  Zaufałam  mu.  Sheena  twierdzi,  Ŝe  interesuje  się  mną  tylko  z  tej 
przyczyny,  Ŝe  jestem  juŜ  związana  z  kimś  innym.  To  obrzydliwe.  I,  mówiąc 
szczerze, obrzydliwe jest takŜe pomaganie mu w tym polowaniu. 

– No tak, Sheena nieźle się spisała – mruknęła Chantal. – Naprawdę nie 

czujesz jadu w tym, co ona mówi? 

– Nie wiem, nie znam się na toksynach. Ale wiem, co to znaczy oszustwo. 

I nie musiałaś w tym pomagać. 

–  No  dobrze,  pomogłam  –  westchnęła  z  rezygnacja  Chantal.  –  Kiedy 

zaczął  mi  opowiadać  o  tobie,  było  to  coś  zupełnie  nowego.  Zabij  mnie,  nie 
wiem,  jak  to  wytłumaczyć,  ale  od  razu  wiedziałam,  Ŝe  jesteś  dla  niego  kimś 
zupełnie wyjątkowym. Gdybym rzeczywiście pomyślała, Ŝe chodzi tylko o jakąś 
nową panienkę, smacznie bym teraz spała, Ŝeby jutro wyglądać szałowo. 

Popatrzyła na zasępioną twarz Briony i machnęła w kierunku stołu. 
–  Sam  to  wszystko  załatwił.  Powyciągał  skądś  te  wszystkie  kanapki  i 

dania, co w niedzielę naprawdę nie jest łatwe. Ja smacznie sobie odpoczywałam, 
a on przez całe popołudnie siedział przy telefonie i spraszał gości. Nigdy dotąd 
nie  zrobił  tak  wiele  dla  jakiejkolwiek  dziewczyny.  Prawdę  powiedziawszy, 
nigdy nie musiał. No i jak byś się zachowała w tej sytuacji jako jego siostra? 

Briona milczała przez dłuŜszą chwilę, a potem powiedziała: 
– Wydałabym przyjęcie. Uśmiech rozjaśnił twarz Chantal. 
–  Naprawdę  cię  lubię!  –  wykrzyknęła  z  zapałem.  –  Strasznie  się  bałam, 

ale  kiedy  zobaczyłam  was  oboje  razem,  natychmiast  wiedziałam,  iŜ  wszystko 
będzie dobrze. 

–  Trudno,  Ŝeby  było  gorzej  –  zaprotestowała  Briona.  –  PrzecieŜ  jestem 

zaręczona. Z kaŜdą chwilą sytuacja staje się coraz gorsza! 

–  Kochanie,  współczuję  ci.  Chyba  wiem,  co  czujesz  –  powiedziała 

Chantal  i  raz  jeszcze  ucałowała  Brionę  w  policzek.  –  Sama  znalazłam  się  juŜ 
kilka razy w takich opałach i mogę ci tylko poradzić, Ŝebyś zastanowiła się, co 
jest naprawdę waŜne dla ciebie. 

– Bardzo bym chciała wiedzieć – szepnęła Briona. 
– Musisz rozstrzygnąć, czy to, co istnieje między tobą a Paulem, to tylko 

chwilowy błysk. Ale zanim tego nie ustalisz, nie wolno ci wychodzić za mąŜ za 
kogokolwiek! 

W jej ustach wszystko nagle stało się takie proste, zupełnie jak w ustach 

Paula. A Briona potrafiła powiedzieć tylko: 

– Kocham mojego narzeczonego. 
–  Wiesz,  z  róŜnych  przyczyn  moŜna  lubić  jakiegoś  męŜczyznę,  ale  to 

wcale jeszcze nie znaczy, Ŝe się go naprawdę kocha. 

Chantal najwyraźniej chciała, by Briona przemyślała sobie te słowa, gdyŜ 

naciągnęła rękawice i podchodząc do piekarnika, powiedziała: 

–  Jeśli  natychmiast  nie  weźmiemy  się  do  ziemniaków  w  mundurkach, 

zwęglą się na amen. Mogłabyś w tym czasie poustawiać na stoliku całą resztę? 
Wiesz, ser, kukurydzę, sałatki i krewetki. 

Briona  zabrała  się  za  rozpakowywanie  dodatków,  a  kiedy  rozstawiała  je 

na ruchomym stoliku, zapytała: 

–  Czy  chcesz  mi  w  ten  sposób  powiedzieć,  Ŝe  nudzę  cię  juŜ  swoimi 

problemami? 

Z  twarzą  rozpłomienioną  od  piecyka  Chantal  rzuciła  jej  krótkie 

spojrzenie. 

–  Nie.  Usiłuję  tylko  być  uczciwa.  Chcę  ci  powiedzieć,  Ŝe  jedynie  ty 

moŜesz rozstrzygnąć, czy warto dalej ciągnąć tę sprawę między tobą i Paulem. 

–  A  to  takie  oczywiste,  Ŝe...  jest  jakaś  sprawa?  –  zapytała  Briona, 

przygryzając wargę. 

–  Bardzo  –  odrzekła  Chantal,  a  napełniwszy  jedną  salaterkę  pieczonymi 

kartoflami, sięgnęła po następną. 

– A jak rozumiesz swoją uczciwość w tym układzie? 
–  Chyba  nie  mogę  być  tu  naprawdę  uczciwa.  Nie  znam  twojego 

narzeczonego  i  dlatego  mało  mnie  on  obchodzi.  Bardzo  troszczę  się  o  Paula, 
zawsze więc będę brać jego stronę. Jesteśmy sobie bardzo bliscy od czasu, gdy... 

no, ale mniejsza z tym. 

–  Nie,  nie,  Ŝadnego  „mniejsza  z  tym”  –  sprzeciwiła  się  ze  śmiechem 

Briona. – Nie ma nic gorszego, niŜ znać pół prawdy. 

– No dobrze. Od czasu, gdy David zginął w Libanie dwa lata temu jako 

wysłannik  agencji.  Był  naszym  starszym  bratem.  Razem  z  nim  został  zabity 
Toby, fotograf, mój narzeczony. 

Na twarzy Briony nie został juŜ nawet ślad uśmiechu. 
– Och, przepraszam. Nie chciałam tak włazić z butami... 
– Daj spokój – obruszyła się Chantal. – Wcale nie musiałam tego mówić. 

Chciałam  jednak,  Ŝebyś  zrozumiała,  Ŝe  niewiele  jest  rzeczy,  których 
potrafiłabym odmówić Paulowi. Śmierć Davida była straszliwym wstrząsem dla 
całej  rodziny.  Ale  śmierć  Toby’ego...  –  Głos  Chantal  załamał  się,  a  po  chwili 
ciągnęła  bardzo  cicho:  –  Nie  potrafiłam  sobie  dać  z  tym  rady.  Kochałam 
Toby’ego  tak  bardzo,  Ŝe  nie  wyobraŜałam  sobie  Ŝycia  bez  niego.  Zupełnie  się 
załamałam i tylko dzięki Paulowi udało mi się jakoś wyjść na prostą. Zrobił to, 
czego  nie  potrafili  zrobić  rodzice,  kiedy  przeŜywałam  kolejne  dołki.  Odstawił 
alkohol,  środki  uspokajające  i  nakłonił  mnie  do  pracy.  Dzięki  niemu 
zrozumiałam,  Ŝe  prawdziwą  tragedią  byłoby,  gdybym  w  ogóle  nie  spotkała 
Toby’ego. To była zbawcza myśl, której się uczepiłam. 

Briona  słuchała  w  milczeniu,  ciągle  nie  potrafiąc  połączyć  radosnej 

Chantal z obrazem takiej tragedii. 

– Nigdy juŜ nie spotkam drugiego Toby’ego – ciągnęła siostra Paula – ale 

upłynęło  dostatecznie  wiele  czasu,  bym  zaczęła  mieć  nadzieję,  Ŝe  spotkam 
jednak  jakiegoś  męŜczyznę,  o  którego  będę  mogła  się  troszczyć.  Jeśli  nie,  to  i 
tak  wiem,  co  to  znaczy,  być  naprawdę  szczęśliwą,  a  nie  wszystkim  udało  się 
tego doświadczyć. 

–  A  ja  myślałam,  Ŝe  jesteś  taka  beztroska  –  powiedziała  w  zamyśleniu 

Briona. 

– KaŜdy ma jakieś ukryte blizny – wzruszyła ramieniem Chantal. – Udało 

mi się stanąć na nogach, gdyŜ Toby zawsze Ŝył pełnią Ŝycia i chciałby, Ŝebym i 
ja dalej taka była. To kolejna rzecz, której nauczył mnie Paul. 

– To takŜe jego sposób Ŝycia, wiedziałam od razu – westchnęła Briona, z 

lekką  zawiścią  w  głosie.  –  Ja  chcę  się  tylko  przeczołgać  przez  Ŝycie,  to 
wszystko. 

–  Nie,  nie  wszystko,  zobaczysz,  Paul  cię  przekona.  Briona  potrząsnęła 

głową. 

– PrzecieŜ nie mogę zapominać o Matthew, moim narzeczonym. 
– Z tego, co wiem – odezwała się Chantal z jakimś dziwnym smutkiem w 

głosie  –  macie  razem  z  Paulem  kilka  dni,  Ŝeby  nad  wszystkim  pomyśleć. 
Powiem tylko tyle: nie zmarnujcie tego czasu. Te chwile mogą się juŜ nigdy nie 
powtórzyć. 

–  Zapominasz  –  bąknęła  Briona  z  lekkim  rumieńcem  na  twarzy  –  Ŝe  on 

mnie po prostu poderwał na ulicy. 

–  Wcale  nie.  Właśnie  to  wydaje  mi  się  waŜne.  Sądzę,  Ŝe  powinniście 

pobyć teraz ze sobą przez tych kilka dni. Paul zwykle tak nie postępuje, to nie w 
jego stylu. Zdaje się, Ŝe takŜe i nie w twoim. Cokolwiek by o tym powiedzieć, 
jesteście  jakoś  waŜni  dla  siebie.  Ale  raz  jeszcze  powtórzę:  ja  myślę  przede 
wszystkim  o  tym,  Ŝeby  on  był  szczęśliwy.  O  siebie  sama  juŜ  musisz  się 
zatroszczyć. 

–  Serdeczne  dzięki,  to  tak  miło  spotkać  przyjazną  duszę  –  powiedziała 

ozięble Briona, co jednak wcale nie zraziło Chantal. 

–  I  spotkałaś!  Myślę,  Ŝe  wszystko  pomiędzy  tobą  i  Paulem  ułoŜy  się 

znakomicie. 

Na  tym  rozmowa  się  urwała,  gdyŜ  w  kuchni  pojawił  się  jej  bohater.  Na 

sam  widok  Paula  serce  Briony  zabiło  tak  gwałtownie,  Ŝe  zabrakło  jej  tchu  w 
piersiach. Gdzieś w tle pojawiła się myśl, Ŝe jeśli i ona wywiera na nim podobne 
wraŜenie, to nikt by tego nie odgadł. Paul popatrzył najpierw na jedną, później 
na drugą, a potem powiedział ze swoją zwykłą niefrasobliwością: 

– Ach, dziewczyńskie pogawędki. Kogo to teraz obrabiacie? 
–  Ciebie  –  oznajmiła  Chantal  z  figlarnym  błyskiem  w  oczach.  – 

Usiłowałam właśnie nakłonić Brionę, Ŝeby poszła na całość, dopóki jeszcze ma 
szansę. 

Paul podszedł do Briony, ujął jej dłoń i ucałował kaŜdy palec oddzielnie. 
– Zrobisz tak? – zapytał z naciskiem. – Bo wtedy ja teŜ się nie cofnę. 
Serce  Briony  wyczyniało  nieprawdopodobne  harce,  ale,  przez całe Ŝycie 

skrywając swe uczucia, nie potrafiła się nagle odsłonić, tak jak Chantal i Paul. 
Nie  mogła  wykrztusić  ani  słowa.  Chantal  prawdopodobnie  zauwaŜyła  to,  gdyŜ 
zaraz zwróciła się do brata: 

– Słuchaj, Paul, jeśli będziesz przeszkadzał w kuchennych pracach, to nikt 

nie  dostanie  nic  do  jedzenia.  A  właściwie  moŜe  być  z  ciebie  pewien  poŜytek. 
Rusz no się z tym stolikiem, obejdź gości, a jak będzie mało, wróć po dokładkę. 

– Tylko jeśli Briona będzie mi towarzyszyć – targował się Paul. 
–  Następnym  razem  –  obiecała  Chantal,  popychając  stolik  w  kierunku 

brata. 

–  Sługa  i  podnóŜek  –  mruknął  zawiedziony,  puszczając  rękę  Briony  i 

posłusznie wwoŜąc smakołyki do salonu. 

Kiedy  zniknął,  Briona  spodziewała  się,  Ŝe  Chantal  jakoś  skomentuje 

karesy  brata,  ale  modelka  nie  odezwała  się  ani  słowem.  Być  moŜe  tak  juŜ  do 
nich  przywykła,  Ŝe  nawet  nie  zauwaŜyła,  pomyślała  dziewczyna.  Jeśli  to 
prawda,  ma  kolejny  dowód,  Ŝe  powinna  się  mieć  na  baczności.  A  jednak...  a 
jednak  ciągle  zerkała,  kiedy  znowu  się  pojawi  w  kuchennych  drzwiach.  Czuła 
się niezbyt pewnie, kiedy nie było go w pobliŜu, zupełnie jakby stanowił jakąś 

jej brakującą część. 

„Pójść  na  całość”,  przypomniała  sobie  słowa  Chantal.  Ładna  mi  całość; 

najlepsze, co mogła zrobić, to uciec: na obce ulice obcego miasta. Znalazła się 
przecieŜ w potrzasku: wariującego serca, podniecenia, któremu nie potrafiła się 
przeciwstawić.  Zupełnie  jakby  była  pod  wpływem  narkotyku!  Przydałaby  się 
jakaś odtrutka, która wyzwoliłaby ją spod tego przedziwnego uroku! 

MoŜe  taką  odtrutką  byłaby  chwila  rozmowy  z  Sheeną,  ale  Briona 

wiedziała dobrze, Ŝe Chantal, wierna orędowniczka brata, nie dopuści do takiej 
pogawędki.  No  cóŜ,  pomyślała,  na  razie  rezygnując  ze  skompletowania 
wszystkich  fragmentów  układanki,  przynajmniej  tyle  mogę  powiedzieć,  Ŝe 
zostałam ostrzeŜona. 

Z  jednej  z  szafek  Chantal  wyciągnęła  kilka  salaterek,  wysypując  na  nie 

chipsy i biskwity. 

– Jeśli komuś będzie jeszcze mało – powiedziała do Briony – moŜe sobie 

sam  poszukać  czegoś  w  spiŜarce  czy  lodówce.  Ja  kończę  juŜ  z  kuchnią; 
ostatecznie przecieŜ to moje party. 

–  Ale  właściwie  zostałaś  do  niego  zmuszona.  Ciągle  mam  straszne 

przeczucie, Ŝe jutro rano będziesz przeklinała mnie i Paula. 

– Nie ma obaw, zdąŜę się wyspać – Ŝywo odpowiedziała Chantal. – Paul 

uprzedzał kaŜdego, Ŝe to bal Kopciuszka. 

Zdziwiona Briona znieruchomiała z paczką orzeszków w ręku. 
– Jak to, bal Kopciuszka? 
– Wszyscy wychodzą o północy. 
–  Powinnam  się  była  domyślić!  –  Rozbawiony  śmiech  Briony 

natychmiast ucichł, kiedy w drzwiach stanął Paul. Przestało jej brakować waŜnej 
części  siebie;  znowu  wszystko  było  w  porządku,  a  ona  –  pełna  Ŝycia  i 
cudownego oczekiwania. Na co? Mniejsza z tym, najwaŜniejsze, Ŝe Paul był tuŜ 
przy niej... 

Po  raz  kolejny  powróciła  myśl,  czy  kiedykolwiek  czuła  się  tak  w 

towarzystwie  Matthew.  Tak  intensywnego  doznania  nie  zapomniałaby  jeszcze 
po latach, a teraz nie widzieli się raptem przez kilka miesięcy. I dlatego z tym 
większą  pewnością  mogła  stwierdzić,  iŜ  Matthew  dawał  jej  poczucie 
zewnętrznego  oparcia,  ale  nigdy  nie  przeniknął  w  głąb  niej  samej,  tak  by 
wydawał się częścią jej osoby. 

Ale  uprzytomnienie  sobie  tego  faktu  nie  uchroniło  jej  przed  bolesnym 

poczuciem  winy.  Bezwiednie  zmarszczyła  brwi  w  wyrazie  zgryzoty,  który  nie 
uszedł uwagi Paula. Zrobił ruch, jakby chciał podejść do Briony, ale rozmyślił 
się i zwrócił do Chantal. 

–  Wracaj  do  gości  –  powiedział,  obejmując  ją  w  talii  i  delikatnie 

popychając  w  kierunku  wyjścia.  –  Nie  chcę,  Ŝebyś  rozpowiadała  potem  na 
prawo i lewo, Ŝe całe przyjęcie spędziłaś przy garach. 

– Zwariowałeś? – obruszyła się Chantal, lekko opierając się bratu, ale w 

tym  samym  momencie  zobaczyła  w  jego  oczach  coś,  co  sprawiło,  Ŝe 
natychmiast  się  poprawiła:  – Właściwie masz rację, właśnie mówiłam Brionie, 
Ŝ

e przecieŜ to moje przyjęcie. – Po tych słowach zniknęła w salonie. 

Paul  stanął  tak  blisko  Briony,  Ŝe  nawet  z  zamkniętymi  oczyma  czuła 

wyraźnie jego obecność. Znowu oddech sprawiał jej trudność, przy czym dobrze 
wiedziała,  Ŝe  teraz  winne  jest  podniecenie,  które  ogarnęło  ją  nagłym 
płomieniem.  MęŜczyzna  delikatnie  ujął  jej  brodę,  podniósł  do  góry  i 
koniuszkami  palców  zaczął  masować  czoło.  Pod  tymi  leciutkimi,  kojącymi 
dotknięciami  Briona  gotowa  była  pomrukiwać  jak  kotka  wygrzewająca  się  na 
słońcu. 

–  Jest  jednym  z  praw  tego  domu,  Ŝe  nie  wolno  tutaj  marszczyć  brwi  – 

powiedział  pełnym  troskliwości  głosem,  który  był  równie  uwodzicielski  jak 
dotyk. 

Dziewczyna  otworzyła  oczy  i  usiłowała  się  uśmiechnąć,  co 

nieoczekiwanie  okazało  się  trudne.  Nigdy  jeszcze  dotąd  nie  czuła  się  tak 
szczęśliwa  i  smutna  zarazem.  Nie  wiedziała,  skąd  to  przedziwne  połączenie, 
chociaŜ nie... wiedziała. PrzecieŜ dobrze juŜ rozumiała, dlaczego przebywanie w 
towarzystwie Paula staje się powodem na przemian euforii i przygnębienia. Nie 
miała  jego daru sięgania śmiało po to, czego pragnęła. Ją nieustannie dręczyły 
wyrzuty sumienia, których tak chciałaby się pozbyć! 

Och,  Paul,  pomyślała,  jakiekolwiek  masz  zamiary  wobec  mnie,  proszę 

cię, przestań! 

Ku jej zawstydzeniu jednak, był to bezgłośny okrzyk i nawet w niej samej 

rozbrzmiał bez przekonania. Paul oto na nowo oblekał ją w ciało i jakkolwiek by 
się  buntowała,  fascynujące  było  doznanie  potęgi,  z  jaką  ciało  potrafi  pragnąć. 
Potęgi, której nawet nie przeczuwała... 

–  Ciągle  marszczysz  brwi  –  odezwał  się  Paul  z  delikatnym  wyrzutem  w 

głosie. – To sprawia mi przykrość, tak chciałbym Ŝebyś była pogodna. 

Briona zapatrzyła się w szare oczy i uwierzyła tym słowom. Jego troska 

bez  trudu  przedarła  się  przez  wszystkie  zasieki  obronne  dokładnie  w  chwili, 
kiedy  dziewczynie  najbardziej były one potrzebne. Starała się jeszcze zakpić z 
siebie i z niego, z trudem zdobywszy się na Ŝart: 

–  Prawa  tego  domu.  ZałoŜę  się,  Ŝe  wymyślasz  je  na  poczekaniu,  w 

zaleŜności od sytuacji. 

– Jak kaŜdy – odparł z leciutkim uśmiechem. 
–  Ja  nie  –  sprzeciwiła  się,  a  kiedy  uznała,  Ŝe  wypowiedziała  to  mało 

przekonującym  głosem,  powtórzyła  z  naciskiem:  –  Ja  nie  zmieniam  zasad  jak 
rękawiczki. 

– Dajmy juŜ spokój temu gadulstwu – powiedział wolno Paul i wpatrzony 

w  jej  oczy,  nagłym  ruchem  przyciągnął  ją  do  siebie.  Zanim  zdąŜyła  się 

zorientować, co się dzieje, jego wargi przywarły namiętnie do jej ust  

ROZDZIAŁ PIĄTY 

 
Briona  ani  uczuciowo,  ani  fizycznie  nie  potrafiła  się  przeciwstawić 

natarczywości Paula, a jednak w owym poddaniu się nie było Ŝadnej błogości. 
Rozpalił  juŜ  jej  wyobraźnię,  teraz  rozpalał  ciało.  Wiedziała  jednak,  Ŝe 
czegokolwiek od niego pragnie, to z pewnością nie tego pocałunku. 

Za  wcześnie.  Zbyt  jeszcze  była  niepewna  siebie  i  jego.  Tak,  ogarnęła  ją 

namiętność,  jakiej  nigdy  dotąd  nie  doświadczyła,  i  po  tym  względem  podobna 
była  do  Paula,  niemniej  ciągle  w  jakimś  zakamarku  duszy  trwało 
niezdecydowanie  i  rezerwa.  Chyba  to  poczuł,  gdyŜ  teraz  do  warg  dołączył  się 
natarczywy język. Briona chciała cofnąć twarz i usta, ale teraz nie wystarczyła 
juŜ sama jej chęć: musiała walczyć. 

Gdyby rzeczywiście pragnęła zwycięŜyć, Paul najpewniej szybko uznałby 

się za pokonanego, musiał jednak poczuć, Ŝe oporowi brak pasji i zawziętości. 
Jego  lewa  dłoń  poszukała  piersi,  a  gdy  znalazła,  Briona  poddała  się.  Miała 
wraŜenie,  Ŝe  cały  świat  skurczył  się  do  kulek  piersi  i  tej  wytrawnej, 
pieszczotliwej dłoni. Sutki napręŜyły się, a całe ciało wygięło się, pragnąc w ten 
sposób ulŜyć bolesnemu wręcz poŜądaniu. 

–  Briona  –  szepnął  Paul  między  jednym  pocałunkiem  a  drugim.  –  Moja 

kochana Briona. 

–  Paul  –  westchnęła,  po  raz  ostatni  wsłuchując  się  jeszcze  w  głos 

rozsądku. – Paul, proszę, nie... 

– A w kaŜdym razie nie w kuchni. Łatwo moŜecie wylądować w zlewie – 

usłyszeli rozbawiony głos, który Briona zdąŜyła juŜ znienawidzić. 

Cała spąsowiała, usiłowała odepchnąć Paula od siebie, ten jednak trzymał 

ją w stalowym uścisku. Nawet nie przyszło jej na myśl, Ŝe męŜczyzna stara się 
w  ten  sposób  zasłonić  ją  swoimi  plecami  i  jeszcze  przez  kilka  chwil 
podejmowała daremne wysiłki, a kiedy wreszcie znieruchomiała w jego uścisku, 
Paul lekko odwrócił głowę i rzucił gniewnie przez ramię: 

– Sheena, daj mi wreszcie święty spokój i idź, gdzie cię oczy poniosą. 
–  Nie  mogę,  kochanie,  bo  juŜ  jutro,  co  najwyŜej  pojutrze  zatęsknisz  za 

mną, gdy tylko znudzi ci się ta kolejna awanturka – odpowiedziała zupełnie nie 
stropiona. 

–  Paul,  puść  mnie,  proszę  –  szepnęła  zaszokowana  Briona,  ale  Sheena 

dosłyszała nawet ten cichy szept. 

– Ach, daj mu tylko to, czego pragnie, a puści nie tylko ciebie, ale i całą 

sprawę w niepamięć – mruknęła i ostentacyjnie ziewnęła. 

– Jeśli uwaŜasz, Ŝe to jest zabawne... – zaczął podniesionym głosem Paul, 

ale kobieta przerwała mu. 

–  Tak,  kochanie,  istotnie  myślę,  Ŝe  to  dosyć  komiczne.  Ale  dalej 

ośmieszaj się juŜ na własny rachunek. Zostaję jeszcze w ParyŜu przez kilka dni. 
Wiesz, gdzie mnie znaleźć, jeśli tego zapragniesz, a zapragniesz na pewno, tyle 
Ŝ

e to młodziutkie niewiniątko jeszcze tego nie wie, prawda? 

Pokiwała im ręką i zniknęła, pozostawiając po sobie woń perfum i smak 

perfidii. I jedno, i drugie podziałało na Brionę przygnębiająco. Odsunęła Paula i 
powiedziała: 

– Na mnie teŜ juŜ czas. 
–  Briona!  –  wykrzyknął,  łapiąc  ją  za  ramię.  –  Kochanie,  musisz  mnie 

posłuchać... 

–  Nie  jestem  Ŝadnym  twoim  „kochaniem”  –  odparła  z  gniewem,  który 

zajął  miejsce  poczucia  upokorzenia.  ObnaŜyła  swe  uczucia,  a  w  chwili,  kiedy 
była zupełnie bezbronna, zjawiła się Sheena z obrzydliwymi drwinami. Pragnęła 
teraz jedynie zaszyć się w jakiejś kryjówce i zaleczyć rany. 

– Jesteś. Kocham cię – stanowczo oświadczył Paul. 
– Pewnie. Podobnie, zdaje się, jak i całą resztę świata. Paul opuścił ręce i 

cofnął się o krok. 

– Zostaw szyderstwa Sheenie. To nie w twoim stylu. 
–  Nic  nie  wiesz  o  moim  stylu,  ale  ja  dostatecznie  juŜ  duŜo  zdąŜyłam 

dowiedzieć  się  o  twoim.  –  Briona  wyraźnie  usłyszała  w  swym  głosie  histerię. 
Nie  znosiła  tego.  Nigdy  nie  mówiła  takim  tonem,  nigdy  teŜ  dotąd  tak  się  nie 
czuła: zupełnie jakby wszystkie rozedrgane nerwy znalazły się na wierzchu. Za 
wszelką  cenę  starała  się  opanować.  Dokończyła  juŜ  nieco  spokojniej:  –  Mam 
nadzieję, Ŝe pamiętasz jeszcze swoje przyrzeczenie, Ŝe kiedy tylko będę chciała, 
odwieziesz mnie do hotelu? 

–  Pamiętam,  ale  nie  pozwolę  ci  odejść  w  tym  momencie.  Briona 

przyjrzała  mu  się  czujnie.  Był  silny,  rozgniewany  i  z  pewnością  bez  trudu 
potrafiłby  narzucić  swoją  wolę.  Przebiegł  ją  dreszcz  rozkosznej  trwogi,  lecz 
natychmiast  się  zawstydziła.  JuŜ  w  sekundę  później  pomyślała,  Ŝe  przecieŜ  w 
przylegającym  pokoju  jest  dostatecznie  wiele  osób,  by  nie  musiała  się 
czegokolwiek  obawiać.  ChociaŜby  nawet  jakaś  jej  cząstka  miała  być  tym 
rozczarowana. 

–  Nie  ty  o  tym  decydujesz  –  odparła  chłodno.  –  Chcę  wracać  do  siebie. 

Dobranoc, Paul. 

– Zaczynasz się wygłupiać. 
–  O  nie!  –  zareagowała  gniewnie.  –  Dopiero  w  tej  chwili  przestaję  się 

wygłupiać. 

Chciała  oddalić  się  ze  spokojem  i  gracją,  jak  Sheena,  nie  była  jednak  w 

stanie  pohamować  irytacji.  Gwałtownie  skierowała  się  do  salonu.  W  drzwiach 
nagle  przystanęła,  napotkawszy  wpatrzone  w  nią  oczy  gości.  Z  głośników 
sączyła  się  cicha  muzyka  i  wszyscy  zasiedli  do  przekąski.  Ze  spojrzeń 
skierowanych  na  kuchnię  nietrudno  było  zgadnąć,  Ŝe  sprzeczka  wzbudziła 

powszechne zainteresowanie. 

O  BoŜe,  pomyślała,  chciałabym  się  zapaść  pod  ziemię.  Mimo  wszystko 

tym razem nie straciła rezonu. MoŜe i było jej obce wyrafinowanie Deverillów i 
ich  przyjaciół,  potrafiła  się  jednak  znaleźć.  Podeszła do Chantal z wyciągniętą 
ręką i powiedziała uprzejmie: 

– Dziękuję za zaproszenie. Mam nadzieję, Ŝe będziesz się dobrze bawiła 

na Bahamach. 

Chantal przytrzymała jej dłoń. 
– Zostań jeszcze chwilę. Przynajmniej zjedz coś przed wyjściem. 
Nad  ramieniem  Briony  spoglądała  w  kierunku  Paula,  bezgłośnie 

domagając  się  od  niego  jakiegoś  gestu  lub  słowa.  Briona  niemal  fizycznie 
poczuła jego obecność za plecami. 

–  Straszny  raptus  z  tej  mojej  Briony,  prawda?  –  usłyszała  z  tyłu  na  pół 

kpiące słowa. 

Moja  Briona!  CóŜ  za  bezczelność!  I  to  miało  być  dowcipne?  O,  Sheena 

bez  wątpienia  miała  rację:  Paul  tworzył  z  nią  dobraną  parę.  ChociaŜ  Matthew 
nie potrafił wywołać w Brionie uczuć tak silnych, to przecieŜ nigdy nie sprawił, 
by czuła się równie upokorzona. I, chwalić Boga, nie kpił z niej. 

Nigdy dotąd nie pragnęła nikogo skrzywdzić, ale w tej chwili gotowa była 

z  premedytacją  zamordować  Paula.  Musiał  to  dostrzec  w  jej  oczach,  bo  gdy 
obróciła się, Ŝeby spiorunować go wzrokiem, powiedział z lekkim uśmiechem: 

– Paczuszek coraz bardziej rozkwita. 
Briona  zesztywniała,  wyrwała  rękę  z  uścisku  Chantal  i  pospieszyła  do 

wyjścia, kiedy jednak znalazła się na korytarzu, zobaczyła, Ŝe Paul juŜ tam jest, 
trzymając otwarte drzwi do windy. Dziewczyna weszła dumnie wyprostowana, 
ukosem rzucając spojrzenie, które miało osadzić w miejscu natręta. 

Paul  jednak,  nieczuły  na  takie  napomnienia,  takŜe  wsiadł  do  kabiny. 

Briona cofnęła się w sam róg, świadoma, Ŝe nie moŜe zrobić niczego innego, nie 
wikłając się w beznadziejną szarpaninę. 

Znowu czuła się przytłoczona jego obecnością. Jedyną obronę znajdowała 

w  głuchym  milczeniu.  Trudno  powiedzieć,  Ŝeby  była  to  broń  skuteczna  w 
odniesieniu do Paula. 

– Potrafisz więc takŜe się dąsać – odezwał się głosem tak swobodnym, jak 

gdyby  kontynuował  rozmowę  przerwaną  przed  chwilą.  –  Mam  nadzieję,  Ŝe 
wyjaśnisz mi, co takiego okropnego zrobiłem. 

Briona nie zaszczyciła go odpowiedzią. 
– Zgoda, nie potrafiłem się powstrzymać od pocałowania cię, ale i ty nie 

pozostałaś całkiem obojętna. 

Tego  było  juŜ  za  wiele.  Jak  śmiał  tak  lekko  mówić  o  czymś,  o  czym 

Brionie  trudno  było  nawet  myśleć?  Nigdy  jeszcze  nikogo  nie  spoliczkowała, 
teraz  jednak  dłoń  uniosła  się  sama  i  z  rozmachem  klasnęła  o  twarz  Paula. 

MęŜczyzna w ogóle nie starał się uniknąć ciosu. Wprost przeciwnie, przyjął go z 
takim  stoicyzmem,  iŜ  Briona  zaczęła  podejrzewać,  Ŝe  została  rozmyślnie 
sprowokowana. 

Przypuszczenie to potwierdzać mógł niezmącony spokój, z jakim ciągnął 

dalej: 

–  Dobrze,  Ŝe  przynajmniej  to  mamy  juŜ  za  sobą.  Jeśli teraz poczułaś się 

lepiej,  moŜe  byśmy  porozmawiali,  a  wydaje  mi  się,  Ŝe  obydwojgu  nam  jest  to 
potrzebne. 

Zimna krew Paula bynajmniej nie udzieliła się Brionie; przeciwnie, czuła 

się  jeszcze  bardziej  rozwścieczona.  Winda  stanęła,  ale  on  nawet  nie  drgnął. 
Dziewczyna  skoczyła  ku  wyjściu.  Choć  pragnęła  zachować  pełne  godności 
milczenie, nie wytrzymała i przyciskając się do ściany, tak by nawet nie musnąć 
natręta, prychnęła: 

– A ja ci zaufałam! 
– Nie ufałaś mi nawet przez chwilę – usłyszała za sobą rozdraŜniony głos 

Paula,  najwyraźniej  podąŜającego  za  nią  na  ulicę.  –  W  przeciwnym  wypadku 
Sheenie nigdy by się nie udało popsuć niczego miedzy nami. 

–  A  co  tu  niby  było  do  popsucia?  Z  drugiej  strony,  jak  moŜesz  w  ogóle 

mówić coś o zaufaniu, skoro okłamywałeś mnie od pierwszej chwili. 

– Zgoda, było trochę nieprawdy w tym, co mówiłem, ale to tylko dlatego, 

Ŝ

e chciałem cię raz jeszcze zobaczyć. Czy to coś zmieni w twoim stosunku do 

mnie, jeśli obiecam, Ŝe od tej chwili będę mówił prawdę i tylko prawdę? 

Głos  Paula  zabrzmiał  bardzo  powaŜnie;  Briona  zwolniła  kroku, 

zatrzymała się i obróciła. Poczuła się niemal pokonana. Był taki uroczy, miał tak 
skupioną twarz i tak przyjemnie byłoby skapitulować. Zapatrzona w jego oczy, 
prawie juŜ zapomniała, o co im poszło. Wszystko poza tym miejscem i tą chwilą 
wydawało się nieistotne. 

Resztkami  woli  udało  jej  się  spojrzeć  w  bok.  Stali  zupełnie  sami  na 

nabrzeŜu. Po obu stronach rzeki rzędami ciągnęły się latarnie, rzucając w wodę 
magicznie  połyskujące  światełka.  Nagle  przebiegł  ją  dreszcz.  Wybiegając  w 
pośpiechu,  zapomniała  o  płaszczu.  Właściwie  powinnam  zgubić  pantofelek, 
pomyślała  drwiąco,  przypominając  sobie,  Ŝe,  jak  powiedziała  Chantal,  miał  to 
być bal Kopciuszka. 

–  Czy  to  coś  zmieni?  –  nalegał  Paul.  Nadspodziewanie  szybko  gniew 

Briony  zaczął  gasnąć,  a  wraz  z  nim  takŜe  chęć  oporu.  Poczuła  się  słaba, 
bezbronna i bliska łez. 

–  Tak  –  wykrztusiła  i  z  trudem  przełknęła  ślinę.  –  Ale  musisz  mi  takŜe 

obiecać, Paul, Ŝe dasz mi spokój. 

–  To  jest  jedyna  rzecz,  jakiej  nie  mogę  ci  przyrzec,  a  kiedy  troszeczkę 

oprzytomniejesz, sama to zrozumiesz. – Otworzył drzwiczki samochodu i rzucił: 
– Wsiadaj. Cała trzęsiesz się z zimna. 

Briona, bezradna jak dziecko, z trudem usiłowała wydobyć z siebie głos. 

Było tak wiele rzeczy, które chciała powiedzieć i które powinna powiedzieć, a 
tymczasem  nie  mogła  wykrztusić  ani  słowa.  Wsiadła  potulnie  do  samochodu, 
nie znajdując juŜ w sobie siły na kolejną scenę. Jeśli Paul chciał zawieźć ją do 
siebie  do  domu,  nic  juŜ  nie  wpłynie  na  jego  decyzję.  Łamał  kaŜdy  sprzeciw  i 
kaŜdy  opór,  podczas  gdy  ona  bliska  była  wybuchnięcia  płaczem  i  –  czego 
najbardziej się obawiała – poszukania opieki w jego ramionach. 

Paul  jechał  w  kierunku  hotelu.  Nocne  ulice  były  niemal  zupełnie 

opustoszałe. Zerknął na dziewczynę, która uparcie odwracała twarz i powiedział 
z rozdraŜnieniem: 

– W porządku, wiem, Ŝe nie masz w tej mierze wielkich doświadczeń, ale 

czy naprawdę tak trudno się zorientować, Ŝe Sheena to rasowa dziwka? 

Briona nieoczekiwanie dla siebie samej oŜywiła się. 
–  UŜywa  języka  równie  wyszukanego  jak  ty,  ciebie  zaś  uwaŜa  za 

rasowego  dziwkarza.  Na  moje  wyczucie,  obydwoje  macie  rację  i  obydwoje 
jesteście siebie warci. 

Na chwilę zapadło milczenie, a potem Paul roześmiał się w głos. 
–  Och,  dziewczyno,  i  jak  tu  się  w  tobie  nie  zadurzyć?  –  zapytał  z 

czułością. – Kiedy twój pączek rozkwita, kaŜdy płatek okazuje się inny. Nigdy 
nie wiem, co powiesz za chwilę. Powinnaś mnie poŜałować za to, Ŝe jesteś tak 
zniewalająca, a nie pomstować i pohukiwać. 

–  Ach,  proszę  bardzo!  –  wykrzyknęła  z  oburzeniem.  –  UŜalić  się  nad 

tobą! I co jeszcze? Chciałeś mnie po prostu wykorzystać i nic więcej. 

–  No, no, widzę, Ŝe zdąŜyłaś juŜ poznać mnie jak swoich pięć palców – 

mruknął z przekąsem. 

W  odpowiedzi  Briona  burknęła  pod  nosem  jakieś  nie  bardzo 

parlamentarne wyraŜenie. Paul zachichotał. 

– Hej, hej, hej! Pan Matthew musi sobie poszukać nowej dziewczyny, bo 

ty jesteś juŜ nieodwołalnie moja. 

–  Przestań!  –  krzyknęła.  –  Przestań  juŜ  wreszcie! Dla mnie to wcale nie 

jest  śmieszne.  Jeśli  chcesz,  uznaj,  Ŝe  zrobiliśmy  dzisiaj eksperyment, który nie 
wyszedł, i na tym koniec. 

– Mówisz bzdury, kochanie. 
Kochanie!!!  Przez  króciutki  moment  Briona  poczuła,  jak  zdrajczyni  w 

niej  samej  pragnie,  Ŝeby  to  było  prawdą,  ale  juŜ  w  następnej  sekundzie 
zatriumfował zdrowy rozsądek. 

–  Jeśli  mówisz  zupełnie  szczerze,  jesteś  skończonym draniem i zupełnie 

nie wiesz, co to przyzwoitość. 

– Zgoda, łajdak ze mnie – przytaknął Paul. – I właśnie dlatego jesteś mi 

potrzebna,  ktoś  musi  mnie  obronić  przede  mną  samym.  Jaka  kobieta  odmówi 
pomocnej ręki w takiej sytuacji? 

– Spróbuj z Sheeną – zaproponowała Briona. 
– Spróbowałem, ale nic z tego – odparł hardo Paul. – Posłuchaj, opowiem 

ci, jak to było z Sheeną... 

– Bardzo dziękuję, ale nic mnie to nie obchodzi. 
–  W  porządku  –  głos  męŜczyzny  stracił  zaczepność  i  znowu  stał  się 

powaŜny  –  mówmy  o  tym,  co  cię  obchodzi.  Przyjechałaś  do  ParyŜa,  Ŝeby 
zastanowić się nad tym, kim rzeczywiście jesteś, a ja stanowię juŜ w tej chwili 
część tego problemu. 

– Nie! – powiedziała porywczo. 
– Właśnie, Ŝe tak – nie ustępował Paul. – Ze strachu przed niewiadomym 

rozpaczliwie  usiłujesz  być  dziewczyną,  jaką  byłaś  dawniej,  dziewczyną 
Matthew. Ale tamtej juŜ nie ma i nigdy nie będzie. Musisz Ŝyć dalej, cieszyć się 
i naprawdę kochać. A to wymaga odrobiny ryzyka. W głębi duszy dobrze o tym 
wiesz i dlatego jesteś taka wściekła na mnie. Sheena i Matthew w ogóle się nie 
liczą, chodzi tylko o nas. 

Przerwał, spojrzał na nią, a kiedy nie zareagowała, mówił dalej: 
– Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, powiedziałem ci, Ŝe to dopiero 

początek.  Teraz  ciągle  jesteśmy  w  drodze  i  jeśli  będziemy  mieli  szczęście, 
koniec nigdy nie nastąpi. Takie uczucie zdarza się raz na całe Ŝycie; tego jestem 
pewien, uwierz mi! 

Briona  była  kompletnie  oszołomiona.  Słowa  Paula  brzmiały  tak 

przekonująco,  a  przecieŜ  ona  wiedziała  coś,  czego  nie  wiedział  tamten:  nie 
mogła porzucić Matthew. Czuła to bardzo wyraźnie, nawet jeśli nie potrafiłaby 
wytłumaczyć.  Razem  z  Matthew  przez  tak  wiele  rzeczy  przeszli  juŜ  wspólnie, 
podczas gdy ona i Paul... 

–  Chodzi  takŜe  o  moje  Ŝycie  –  kontynuował  z  pasją  Paul  –  a  w  takich 

sprawach łatwo nie kapituluję. 

Siedziała  ze  spuszczoną  głową  i  dopiero  kiedy  Paul  zahamował  przed 

wejściem,  spostrzegła,  Ŝe  zajechali  pod  hotel.  Nachylił  się  nad  nią  i  końcami 
palców delikatnie dotknął policzka. 

– Moje biedactwo – powiedział miękko. – Wiem, Ŝe to za duŜo na jeden 

raz  dla  ciebie,  ale  powoli  zaczniesz  mi  ufać.  Przyjadę  po  ciebie  o  dziesiątej  i 
będziemy mogli spokojnie porozmawiać o wszystkim, o czym dzisiaj nie sposób 
juŜ  mówić.  Lepiej,  Ŝebyś  teraz  poszła,  bo  znowu  zacznę  cię  całować,  a  tego 
samego błędu staram się nie popełniać dwa razy tego samego wieczoru. 

Bez  słowa  poŜegnania  Briona  raz  jeszcze  uciekła  od  Paula  i  przed 

Paulem. 

Noc  nie  rozwiązała  Ŝadnego  z  problemów  i  podczas  śniadania,  na  które 

złoŜyła się kawa i rogalik, z bolesnym ociąganiem musiała przyznać sama przed 
sobą,  Ŝe  jedynym  ratunkiem  dla  niej  jest  ucieczka.  Oczywiście,  to  nieładnie 
wystawiać  kogoś do wiatru, ale przecieŜ wcale się nie zgodziła na spotkanie z 

Paulem. Trzeba było tylko odrobinę zdecydowania. 

Ostatecznie musiała stoczyć ze sobą zaŜartą walkę, niemniej o dziewiątej, 

na  godzinę  przed  zjawieniem  się  Paula,  chyłkiem,  jak  uciekinierka,  zbiegła  po 
schodach i oddała klucz w recepcji. 

Zdecydowanym  krokiem  pospieszyła  ku  drzwiom,  kiedy  z  jednego  z 

głębokich foteli w holu uniósł się wysoki, przystojny męŜczyzna. 

– Paul – wyszeptała i nieświadomie dotknęła pobladłego policzka. 
–  A  spodziewałaś  się  jeszcze  kogoś?  –  zapytał  z  uśmiechem,  którego 

miała nadzieję juŜ więcej nie zobaczyć. 

– Powiedziałeś, o dziesiątej – rzuciła OskarŜycielskim tonem. 
–  To  prawda,  ale  oboje  juŜ  wiemy,  jaki  jestem  niesłowny.  –  Palce 

musnęły jej policzek w pieszczocie, która dziś w nocy nawiedzała ją we śnie i 
zmuszała do daremnego przygarniania poduszki. – Dobrze spałaś, kochana? 

– Paul, prosiłam cię przecieŜ! Nie jestem twoją ukochaną. 
–  Och,  jesteś,  ale  dobrze,  wyrównajmy  krok.  Nie  będzie  to  łatwe,  gdyŜ 

mamy  juŜ  przed  sobą  tylko  pięć  dni,  a nie moŜna zmarnować nawet minuty. – 
Wziął ją za rękę i wyprowadził na ulicę. Po wczorajszym deszczu nie było juŜ 
nawet śladu. Zatrzymali się w słońcu i spojrzeli na siebie. 

– Gdyby pogoda się nie zmieniła, myślałem o wieŜy Eiffla i przejaŜdŜce 

po Sekwanie. 

– Nie, nie – sprzeciwiła się niepewnie Briona. – Nie powinniśmy... 
Ulice były juŜ zatłoczone. Nie dbając o przechodniów, Paul ujął w dłonie 

twarz  dziewczyny,  a  kiedy  w  jej  oczach  dojrzał  smutek,  rysy  jego  twarzy 
zmiękły i złagodniały. 

– Dzisiaj będziemy po prostu turystami. Nie ma przecieŜ w tym nic złego. 

A  poza  tym  musisz  pójść  ze  mną,  Ŝeby  odzyskać  płaszcz.  Mam  go  w 
samochodzie. Briona ciągle się wahała. 

–  Turystyka  i  nic  więcej?  –  Odpowiednio  wcześnie  chciała  uprzedzić 

wszystkie moŜliwe nieporozumienia. 

–  Tak  –  zapewnił  z  grobową  miną.  –  A  gdybym  przypadkiem  się 

zapomniał, zawsze moŜesz raz jeszcze dać mi w gębę. 

Był  niemoŜliwy;  nie  potrafiła  powstrzymać  się  od  śmiechu,  a  gdy 

wsiadała  do  samochodu,  wiedziała,  Ŝe  znowu  znalazła  się  we  władzy  jego 
magicznej siły, która czyniła ją nieodpowiedzialną i lekkomyślną. 

Paul,  jak  to  Paul,  dowcipkował  przez  cały  czas.  Nie  wypuścił  jej  ręki, 

kiedy znaleźli się w windzie, która miała ich powieźć na szczyt wieŜy Eiffla. 

– Turyści tak się nie zachowują – upomniała go. 
– Zgoda, nie chcę tylko, Ŝebyś się bała. Jedziemy pod samo niebo. 
– Nie mam lęku wysokości. 
–  Poczekaj,  jeszcze  nie  jesteśmy  na  górze.  Poza  tym,  trzymanie  się  za 

rękę to tylko przyjacielski gest. Co innego, gdybym zaczął całować twoją dłoń, 

tak jak teraz. Nie potrząsaj głową. Chodziło mi jedynie o to, abyś wiedziała, na 
czym polega róŜnica. 

Och  tak,  dobrze  wiedziała,  Ŝe  jest  bezczelny,  ale  zupełnie  nie  potrafiła 

trzymać  go  na  dystans.  Na  szczycie  podeszli  do  barierki,  aby  spojrzeć  na 
rozpościerające  się  pod  nimi  miasto,  ale  jeśli  kręciło  jej  się  w  głowie,  to  z 
pewnością nie tylko i nie przede wszystkim z racji wysokości. 

Paul  bez  przerwy  wprawdzie  mówił  o  ParyŜu  i  wskazywał  wszystkie 

znane budowle, ale robił to z obojętnością zawodowego przewodnika, na dobrą 
sprawę przez cały czas wpatrzony w twarz dziewczyny. I takŜe ona najchętniej 
spoglądałaby tylko na niego. Uścisk dłoni był czymś więcej niŜ tylko dotykiem, 
a kiedy znowu ucałował jej palce, nie protestowała, gdyŜ dobrze wiedziała, co 
chce jej w ten sposób przekazać. 

Nie posunął się jednak dalej i z nowym zapałem podjął rolę pilota. Była 

mu naprawdę wdzięczna za tę wyrozumiałość. 

Na  dole  panował  letni  wręcz  upał,  z  którego  na  szczycie  wieŜy  nie 

zdawali  sobie  sprawy.  Trzymając  się  za  ręce,  szli  między  pięknymi,  krótko 
przystrzyŜonymi  trawnikami  i  rozkoszowali  się  lodami.  Briona  popatrzyła  na 
purpurowe i Ŝółte klomby. 

–  Uwielbiam  bratki  –  powiedziała.  –  W  domu  rosną  w  skrzynce  pod 

moimi oknami. 

– Nie masz ogródka? 
– SkądŜe – odparła z oŜywieniem. – Mieszkam w hotelu z jeszcze jedną 

recepcjonistką, a okna naszego pokoju wychodzą na śmietnik. Ale kiedyś będę 
miała  ogródek,  nie  taki  starannie  ufryzowany,  ale  tradycyjnie  angielski;  z 
mnóstwem  malw  i  innych  niemodnych  dzisiaj  kwiatów  będzie  przywabiał 
motyle i pszczoły, – Nie boisz się pszczół? – zapytał Paul. 

–  Nie  –  potrząsnęła  głową  Briona.  –  Lubię  ich  słuchać,  są  takie 

szczęśliwe.  Zapracowane,  ale  zadowolone  z  siebie.  W  dzieciństwie  spędziłam 
kiedyś kilka tygodni u pary, która miała taki ogród. Nie trwało to długo, ale było 
naprawdę piękne. 

Nie zdawała sobie sprawy z Ŝalu, który zabrzmiał w jej głosie, ale Paul go 

nie przeoczył. Uścisnął mocniej jej rękę. 

– Świetnie porozumiałabyś się z moją matką – szybko wtrącił. – Ona ma 

właśnie  taki  dziki  ogród  i  nigdy  nie  uŜywa  pestycydów.  Powiada,  Ŝe  lepiej 
rzeczy pozostawić swojemu biegowi: niech dobre robaczki poŜrą złe robaczki. 

– To ładne, podoba mi się – powiedziała Briona. 
– Chciałabyś moŜe poznać moja matkę? 
Dziewczyna  przez  chwilę  nie  wiedziała,  co  odpowiedzieć.  W  końcu 

bąknęła: 

– A co, przyjeŜdŜa do ParyŜa? 
– Nie, ale przecieŜ moŜemy polecieć do Anglii. 

–  O,  BoŜe,  nie!  –  wykrzyknęła.  –  PrzecieŜ  zaraz  pomyślałaby  sobie,  Ŝe 

jesteśmy ze sobą. 

– A nie jesteśmy? 
Paul  natychmiast  zrozumiał,  Ŝe  się  zagalopował  i  próbował  osłabić 

powagę poprzednich słów. 

– Jasne, Ŝe nie mogę ci obiecać motyli i pszczół na początku marca, ale z 

całą  pewnością  coś  będzie  kwitło.  Do  Dorset,  gdzie  mieszkają  moi  rodzice, 
wiosna przychodzi wcześnie. Moglibyśmy tam wpaść na dzień albo dwa. 

Brionie  ogromnie  podobał  się  ten  pomysł,  ale  z  namysłem  potrząsnęła 

głową,  obawiając  się  konsekwencji.  Paul  nie  nastawał  i  zaraz  zmienił  temat 
rozmowy, a Briona ponownie poczuła przypływ wdzięczności. MoŜe jednak to 
wcale nie wyrozumiałość, a jedynie spryt myśliwego? 

Natychmiast  Odegnała  podejrzliwą  myśl,  wiedząc,  Ŝe  to  chwast  posiany 

przez  perfidię  Sheeny.  A  poza  tym  podejrzenie  takie  zupełnie  kłóciło  się  z 
innymi  odczuciami.  Chciał  ją  zaprosić  do  domu  rodziców,  co  było  jednym  z 
najpiękniejszych  komplementów.  Tak  nie  zachowuje  się  kolekcjoner,  jakiego 
Sheena chciała uczynić z Paula. 

Nie  sposób jednak było wykluczyć, Ŝe w jej towarzyszu mieszkały dwie 

osoby, podobnie jak w niej od czasu pierwszego spotkania, tyle Ŝe u niego był to 
trwały stan. Zaniepokojona tą nieprzyjemną myślą Briona z uwagą spojrzała na 
Paula. Uśmiechnął się i wszystkie troski pierzchły. PrzecieŜ byli tylko turystami. 
Nikim więcej. 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 

 
Później odwiedzili grób Napoleona, ale choć monument zrobił na Brionie 

wielkie wraŜenie, na pytanie Paula, czy chce teraz obejrzeć muzeum wojskowe, 
zdecydowanie odpowiedziała: 

–  O  nie,  dość  juŜ  mam  na  dzisiaj  militarnej  chwały.  Teraz  z  chęcią 

napiłabym się czegoś mocniejszego. 

– No, no – zachichotał Paul. – Powiedziałbym, Ŝe czytasz na odległość w 

moim sercu, gdyby nie to, Ŝe juŜ je skradłaś. 

Wykrzywiła  się,  przekonana,  Ŝe  z  niej  podkpiwa,  ale  uszczęśliwiona 

napotkała  spojrzenie  pełne  ciepła  i  czułości.  Miał  ten  cudowny  talent,  dzięki 
któremu  czuła,  Ŝe  jest  dla  niego  kimś  szczególnym,  jedynym,  nawet  jeśli 
rozsądek mówił inaczej. 

Obiad zjedli w restauracji stylizowanej na mesę okrętową; zamówili zupę 

rybną  i  pieczonego  łososia.  Pomimo  sprzeciwów  Briony,  Paul  kazał  równieŜ 
podać  szampana.  Przypominając  sobie  wczorajsze  popołudnie,  dziewczyna 
wyznała: 

– Obawiam się, Ŝe po szampanie zaraz zachce mi się spać. 
– Zlituj się nade mną – mruknął Paul. – Mam bardzo Ŝywą wyobraźnię. 
Zerknęła na niego nad kieliszkiem. 
– Nie przepuścisz Ŝadnej okazji, co? 
– Błagam cię, nie poddawaj się zbyt szybko. Naprawdę chcę się nawrócić 

na drogę cnoty, ale bez twojej pomocy na pewno mi się to nie uda. 

Wybuchnęła  śmiechem  równie  perlistym,  jak  bąbelki  szampana 

odrywające się od dna kieliszka. Był taki zabawny, tyle Ŝe nie naleŜało go brać 
zbyt powaŜnie, ale przed tym starannie się broniła. A w kaŜdym razie tak jej się 
wydawało  do  chwili,  gdy  niespodziewanie  dla  samej  siebie  rzuciła 
mimochodem: 

– A kim dla ciebie jest Sheena? 
– Miałem nadzieję, Ŝe w końcu o to zapytasz. 
Briona  najchętniej  cofnęłaby  swoje  słowa,  teraz  jednak  trzeba  juŜ  było 

brnąć  dalej  i  miała  tylko  nadzieję,  Ŝe  jej  pytanie  zabrzmiało  wystarczająco 
zdawkowo. 

Dłoń Paula popełzła po stole i przykryła rękę dziewczyny. 
– Bo ona zupełnie niepotrzebnie stała się barierą miedzy nami. 
Briona z najwyŜszym trudem powstrzymała naturalny odruch uściśnięcia 

jego palców. 

–  CóŜ  to  za  bariera  w  porównaniu  z  Matthew.  Spytałam  z  czystej 

ciekawości. 

Cofnął rękę. Czy wiedział, Ŝe dotyk trwał dostatecznie długo, by zaczęła 

tracić  kontrolę  nad  sobą?  Ach,  jak  bardzo  pragnęła  czuć  dalej  jego  palce.  Na 
miłość  boską,  cóŜ  się  z  nią  działo?  PrzecieŜ  nie  moŜe  tak  nieprzytomnie 
reagować na kaŜde dotknięcie! 

Paul  tymczasem  siedział  przez  jakiś  czas  zamyślony.  W  pewnym 

momencie powiedział: 

–  Wczoraj  rozmawiałyście  z  Chantal.  Opowiedziała  ci,  zdaje  się,  o 

ś

mierci naszego brata. 

– TakŜe o Tobym. To takie straszne. Przytaknął lekko i ciągnął dalej: 
–  Nic  ci  jednak  nie  mogła powiedzieć o konsekwencjach, jakie to miało 

dla mnie. Ojciec postanowił odejść całkowicie na emeryturę, a David miał być 
jego  następcą.  Kiedy  zginął,  zostałem  tylko  ja,  ale  w  tej  chwili  nie  jestem  po 
prostu  w  stanie  zmusić  się  do  pracy  biurowej.  Moja  rodzina  jest  pewna,  Ŝe 
wszystko  się  zmieni,  kiedy  znajdę  sobie  Ŝonę  i  się  ustatkuję.  Ich  zdaniem 
Sheena znakomicie nadaje się do tej roli. 

–  Rozumiem  –  mruknęła  Briona,  a  w  sercu  poczuła  nieoczekiwany  ból. 

Paul i Sheena: dwoje pewnych siebie ludzi z wielkiego świata. Znakomita para! 

–  Nic  nie  rozumiesz  –  Ŝachnął  się  męŜczyzna.  –  Sheena  potrafi  być 

fascynująca,  to  prawda.  Przez  lata  chodziliśmy  ze  sobą,  ale  nigdy  nie 
traktowaliśmy tego bardzo powaŜnie. Ja nigdy nie myślałem serio o poślubieniu 
jej, takŜe i ona nie traktowała mnie jak swego przyszłego męŜa, przynajmniej do 
chwili,  kiedy  śmierć  Davida  uczyniła  ze  mnie  następcę  tronu  w  agencji.  To 
bardzo ambitna kobieta. 

– Co w tym złego? – spytała Briona, a ból w sercu nieco złagodniał. 
– Och, potrafi odgrywać przeróŜne role i wejść w skórę dowolnej osoby, 

ale nigdy nie będzie kobietą, z którą chciałbym spędzić resztę Ŝycia. To bardziej 
niŜ pewne. 

Briona  słuchała  z  lekkim  zdziwieniem,  dobrze  bowiem  pamiętała,  jak 

Sheena  przedstawiła  się  jako  kobieta  najbliŜsza  Paulowi.  Pamiętała  teŜ  inne 
szczegóły i nie bardzo potrafiła sklecić z nich jakąś całość. Tyle kwestii trzeba 
było  zapamiętać  w  związku  z  Paulem,  a  przecieŜ  znała  go  dopiero  od 
dwudziestu  czterech  godzin.  To  tylko  poeci  twierdzą, Ŝe od jednego wejrzenia 
moŜna dowiedzieć się o kimś wszystkiego, co najwaŜniejsze. W rzeczywistości 
nigdy tak nie bywa. Co jednak w Paulu było rzeczywiste, co zaś zmyślone? 

–  A  czym  ona  się  zajmuje?  –  Briona  zapragnęła  teraz  dowiedzieć  się 

czegoś więcej o kobiecie, którą sam Paul nazwał fascynującą. 

– Jest niezaleŜną reporterką, zresztą bardzo dobrą. Dostarcza materiałów 

międzynarodowym agencjom informacyjnym, między innymi takŜe i nam. 

–  Nietrudno  zrozumieć,  dlaczego  twoi  rodzice  uwaŜają,  Ŝe  pasujecie  do 

siebie  –  zauwaŜyła  Briona  i  pomyślała,  Ŝe  ktoś,  kto  w  perspektywie  ma  co 
najwyŜej stanowisko zarządzającej niewielkim hotelem, najwyraźniej naleŜy do 
innej ligi. 

– Ani myślę zawierać małŜeństwo ze względu na interesy – obruszył się 

Paul.  –  Jeśli  uznam,  Ŝe  potrzebna  jest  agencji,  wynajmę  ją,  a  nie  poślubię.  Do 
diabła  z  agencją:  za  Ŝonę  wezmę  dziewczynę,  bez  której  nie  będę  mógł 
wyobrazić sobie Ŝycia. 

Serce  zatrzepotało  w  piersi Briony. JakieŜ to cudowne być tak kochaną! 

Paul wszędzie szedł na całość; nie zadowalał się połowicznością. I czyŜby ona 
naprawdę coś znaczyła dla takiego właśnie męŜczyzny? 

– A ty wyszłabyś za kogoś nie z miłości? – zapytał. 
– Nie. 
– Tego właśnie byłem pewien! – wykrzyknął Paul, klasnął dłonią o udo i 

uśmiechnął  się  do  Briony  tak  radośnie,  iŜ  poczuła,  jak  na  policzki  wypełza  jej 
rumieniec. 

Znała teraz dwie wersje związku między Sheeną i Paulem i sama musiała 

rozstrzygnąć,  która  jest  prawdziwa.  Czy  to  Sheena  jest  perfidna,  czy  teŜ  Paul 
stara się ją omamić? Mogła się oprzeć jedynie na swoim instynkcie, a jakŜe mu 
zawierzyć, gdy pod kaŜdym dotknięciem Paula miękła jak wosk? 

– Briono, przyrzeknij mi, Ŝe jeśli poślubisz kogoś, to tylko z miłości. 
– PrzecieŜ juŜ powiedziałam. 
– Ale to nie była obietnica. 
– Och – odparła z niedbałym uśmiechem – to mogę przyrzec kaŜdemu. 
–  Ja  nie  jestem  kaŜdym.  Daj  słowo  właśnie  mnie.  Była  zdumiona  jego 

nieustępliwością. 

– Przyrzekam – usłyszała samą siebie i dobrze wiedziała, Ŝe to przysięga. 
Paul wyraźnie się uspokoił. 
– Dziękuję. To mi na razie wystarczy. 
Briona, Ŝeby rozładować sytuację, zmieniła temat. 
– Jeśli twój ojciec naprawdę chce juŜ odejść na emeryturę, to chyba jest 

niezadowolony, Ŝe nie palisz się do przejęcia jego funkcji. 

–  Trochę  zmienił  zdanie  po  śmierci  Davida.  Praca  często  okazuje  się 

najlepszym lekarstwem na zgryzoty. 

– Tak było z Chantal – zauwaŜyła półgłosem Briona. 
–  Z  nami  wszystkimi.  Nikt  na  mnie  nie  wywiera  Ŝadnego  nacisku,  ale 

dobrze  wiem,  Ŝe  będą  uszczęśliwieni,  kiedy  się  nareszcie  ustatkuję.  –  Paul 
podniósł kieliszek z szampanem. 

– Teraz czuję zresztą, Ŝe i ja będę szczęśliwy. 
Kolejny  raz  Briona  nie  wiedziała,  jak  zareagować.  Jego  sugestia  była 

bardzo klarowna; pochyliła nisko głowę, bojąc się, Ŝe zdradzi ją rumieniec. 

Paul przez chwilę przyglądał się jej w milczeniu, a potem, chcąc wybawić 

ją z zakłopotania, rzeki: 

– Zupełnie zapomniałem, Ŝe przecieŜ dzisiaj mamy być turystami i nikim 

więcej. Co teraz chciałabyś obejrzeć? 

– Posłuchaj, przecieŜ dla ciebie to musi być strasznie nudne odwiedzać ze 

mną miejsca, w których byłeś juŜ setki razy. Naprawdę nie musisz... 

–  Z  tobą  się  nie  nudzę  –  przerwał  jej  bezceremonialnie  –  a  co  więcej, 

dobrze  wiem,  Ŝe  nigdy  nie  będę  się  nudził.  Dlaczego  ciągle  ci  się  wydaje,  Ŝe 
przebywanie z tobą to dla mnie straszna męczarnia? Poznałem juŜ kilka kobiet i 
wiem, co mówię: jesteś wyjątkowa. 

Policzki tak jej spąsowiały, Ŝe w Ŝaden sposób nie potrafiłaby tego ukryć. 
– Nie mów takich rzeczy, bardzo cię proszę. 
–  Dobrze,  skoro  tego  Ŝądasz,  ale  niełatwo  będzie  mi  dotrzymać  tej 

obietnicy,  poniewaŜ  zobowiązałem  się  takŜe  do  mówienia  prawdy.  Więc  cóŜ, 
korzystając z pogody, przepłyniemy się po Sekwanie? 

Briona z radością przystała na tę propozycję; kiedy dotarli na przystań nie 

opodal  wieŜy  Eiffla,  stateczek  właśnie  miał  odbijać.  Weseli  i  rozdokazywani 
wbiegli na podkład. 

– Jaka szkoda, Ŝe wszystkie miejsca z przodu są juŜ zajęte – powiedziała 

dziewczyna, kiedy zajmowali miejsca na środku. 

– Poczekaj – odparł spokojnie. Ledwie odbili od nabrzeŜa, szklany dach 

rozsunął  się,  a  wszyscy  pasaŜerowie  zaczęli  z  dziobu  przenosić  się  na  środek, 
aby wygrzewać się w promieniach słońca. 

–  Widać,  Ŝe  nie  płyniesz  po  raz  pierwszy  –  zauwaŜyła  Briona,  a  w  jej 

duszy zaraz pojawiło się pytanie: „Z Sheeną?”. Zachowała je jednak dla siebie, 
nie miała bowiem prawa okazywać zazdrości, nawet jeśli ją odczuwała. 

Jak  na  początek  marca  pogoda  była  prawdziwie  upalna;  Briona  zdjęła 

sweter,  zostając  tylko  w  białej  podkoszulce.  PoŜałowała  teŜ,  Ŝe  nie  jest  w 
spódniczce,  w  której,  byłoby  znacznie chłodniej. Paul w lekkich sztruksowych 
spodniach i brązowej bawełnianej koszuli lepiej ocenił pogodę. Z podwiniętymi 
rękawami  i  rozpiętym  kołnierzykiem  wyglądał  tak  męsko,  Ŝe  dziewczynie 
trudno było się skupić na objaśnieniach przewodnika. 

– Czy to tu mieszkasz? – zapytała, kiedy za burtą pojawiła się wyspa. 
– Nie, na następnej. To Ile de la Cite. Ta zielona kępa na końcu znana jest 

jako  Ogród  Zielonego  Kochanka,  a  to  za  sprawą  króla,  który  miał  podobno 
pięćdziesiąt sześć kochanek. 

– Coś w twoim stylu, prawda? 
– JuŜ nie, od chwili kiedy spotkałem ciebie. 
Widzisz,  lepiej  ci  było  trzymać  język  za  zębami,  pomyślała  Briona. 

Wykorzystywał  kaŜdą  okazję,  Ŝeby  podkreślić,  iŜ  ona  jest  dla  niego  kimś 
niezwykłym.  Kłopot w tym, Ŝe nie wiedziała, jak wielu kobietom dawał to juŜ 
do  zrozumienia.  Przypomniał  jej  się  Matthew,  tak  nieskomplikowany  i 
prostolinijny, a w ślad za tym powróciły wyrzuty sumienia. 

Miała nadzieję, Ŝe kiedy odrobinę zbliŜy się do Paula, obraz narzeczonego 

tylko  na  tym  zyska;  tymczasem  stało  się  na  odwrót:  to  Paul  coraz  bardziej 

absorbował  jej  uwagę  i  uczucia.  Ale  to  zaraz  minie,  uspokajała  siebie,  to 
wkrótce się zmieni. 

Dokładnie  w  tym  momencie  Paul  ujął  jej  dłoń,  jak  gdyby  poczuł,  Ŝe 

oddala  się  od  niego.  Ku  zgryzocie  Briony  obraz  Matthew  natychmiast  się 
rozmył. 

Bezzwłocznie napłynęły teŜ wspomnienia niecierpliwych ust i dłoni Paula 

oraz  namiętnego  pocałunku,  a  takŜe  jej  chętnej  odpowiedzi.  Zrobiło  jej  się 
gorąco,  co  nie  miało  nic  wspólnego  z  grzejącym  słońcem.  Mimowolnie 
odchyliła koszulkę na szyi. 

– Dobrze się czujesz? – zapytał z troską w głosie. 
– Tak, tak, myślałam tylko... – O, w Ŝaden sposób nie mogła powiedzieć, 

o czym naprawdę myślała. 

– Tak? – nalegał. 
–  Pomyślałam,  jakie  to  dziwne,  Ŝe  Chantal  ucieka  od  tak  wspaniałego 

słońca.  –  Wiedziała,  Ŝe  to  trochę  bezsensowne  słowa,  ale  musiała  powiedzieć 
cokolwiek, by zagłuszyć obrazy, o których lepiej było zapomnieć. – Bałam się 
teŜ – dodała – czy ta moja ucieczka nie wyglądała jakoś idiotycznie. 

– Och, Chantal wszystko zrozumiała. Powiedz, czy zawsze, kiedy czujesz 

się nieswojo, przygryzasz wargi? Wtedy natychmiast myślę, Ŝe lepiej byłoby je 
pocałować. 

– Nie odwaŜyłbyś się, mam nadzieję? Jesteśmy po prostu turystami. 
–  Oczywiście,  ze  bym  się  nie  ośmielił  –  odparł  Paul  i  złoŜył  miękki, 

delikatny pocałunek na jej wargach. 

Nie  po  raz  pierwszy  Briona  stanęła  w  pąsach.  Powinna,  jeśli  juŜ  nie 

obrazić  się  na  amen,  to  przynajmniej  go  zbesztać,  tymczasem  nie  powiedziała 
ani słowa. Czy naprawdę flirt tak lekki i tak zabawny jest czymś niegodziwym? 

–  Nie  trap  się  –  szepnął.  –  Nic  ci  nie  grozi  w  tych  promieniach  słońca. 

One są cudowne, ale zbyt wielu ludzi dookoła. 

Parsknęła śmiechem. 
– Nareszcie coś, na co byś się nie zdobył – rzuciła beztrosko. 
– Nie prowokuj mnie. Właśnie odkryłem, Ŝe nie potrafię się oprzeć twoim 

wyzwaniom. 

–  I  dlatego  mnie  pocałowałeś  przed  chwilą  –  stwierdziła  z  przyganą  w 

głosie i popatrzyła przeciągle. 

–  No  cóŜ,  byłem  juŜ  gotów  nadstawić  policzek,  ale  jeszcze  jedno  takie 

spojrzenie, a znowu cię pocałuję. 

Była tak urocza w swoim stropieniu, Ŝe wypuścił z uścisku dłoń i objął ją 

ramieniem.  Briona  nie  protestowała.  Przyjdzie  jeszcze  czas,  by  się  zastanowić 
nad wszystkim. To prawda. Nie mogła wypróbować siły uczucia wiąŜącego ją z 
Matthew, odrobinę nie ryzykując. 

–  Pensa  za  twoje  myśli  –  odezwał  się  Paul,  a  nie  słysząc  odpowiedzi, 

dodał: – Mogę podwyŜszyć stawkę. 

–  Och,  myślałam  tylko,  Ŝe  ParyŜ  jest  daleko  piękniejszy,  niŜ  się 

spodziewałam. 

– Figa! Co innego miałaś w głowie. 
– No dobrze, co innego, ale nic więcej ze mnie nie wydobędziesz. 
–  Pojętna  z  ciebie  uczennica,  Briono  –  zaśmiał  się.  –  W  porządku, 

porozmawiajmy o ParyŜu. 

–  Jakoś  strasznie  mnie  przytłoczył.  Jest  piękny,  to  prawda,  ale  zarazem 

zbyt  uporządkowany,  jak  miasto  wymyślone  przez  architekta,  a  nie  wyrosłe  z 
Ŝ

ycia  ludzi.  Wiesz,  wychowałam  się  na  prowincji  i  nigdy  nie  myślałam,  Ŝe 

kiedykolwiek  zatęsknię  za  Londynem,  ale  teraz  chętnie  wspominam  wszystkie 
jego pagórki, parki i zaułki, które przypominają, Ŝe zrodził się z wielu wsi, które 
stawały  się  miasteczkami  i  powoli  zrastały  w  miasto.  Dopiero  teraz,  z  rzeki, 
dostrzegam piękno, którego przedtem w ogóle nie widziałam. Przepraszam, ale 
tak to czuję. 

– Ach, chyba uda mi się jeszcze przekonać cię do ParyŜa. PrzyjeŜdŜając 

tutaj,  popełniłaś  dwa  błędy.  Po  pierwsze,  zjawiłaś  się  tu  na  początku  marca, 
zamiast na początku kwietnia, kiedy drzewa zaczynają kwitnąć i kiedy wszystko 
wygląda inaczej. 

– A drugi błąd? 
–  Przyjechałaś  sama.  Nie  tylko  ParyŜ,  kaŜde  obce  miasto  przytłacza 

przybysza, ale teraz nie jesteś juŜ zostawiona samej sobie i najpewniej dlatego 
zaczynasz inaczej patrzeć. 

Paul  przygarnął  ją  mocniej,  a  Briona,  bezsilna  i  obawiająca  się  tej 

bezsilności, szepnęła: 

– Wykorzystujesz kaŜdą okazję, prawda? To jest właśnie twój styl? 
– Nie chodzi mi o polowanie na okazje. Myślę o tobie bardzo powaŜnie. – 

Czując,  jak  ramiona  dziewczyny  sztywnieją,  męŜczyzna  rozluźnił  uścisk  i 
ciągnął  niefrasobliwie:  –  Co  zaś  do  zaułków,  pójdziemy  na  Montmartre.  Tam 
juŜ  na  pewno  nie  powiesz,  Ŝe  wszystko  wybudowane  jest  pod  sznurek.  ParyŜ, 
podobnie jak Londyn, ma róŜne oblicza i trzeba tyko umieć je odnaleźć. 

Na nabrzeŜu natknęli się na ulicznego fotografa. 
–  Proszę  dwa  –  polecił  Paul,  a  kiedy  pozowali,  wyjaśnił  Brionie:  –  Po 

jednym dla kaŜdego z nas, Ŝebyśmy mieli co wspominać. 

Ona  była  pewna,  Ŝe  nigdy  nie  zapomni  ani  jednej  chwili,  ani  jednego 

miejsca,  ani  zdarzenia,  ale  on,  cóŜ,  z  pewnością  tak  wiele  miał  wspomnień 
godnych  upamiętnienia,  Ŝe  musiał  wspomagać  się  fotografiami.  Za  rok  o  tej 
porze  nie  będzie  juŜ  pamiętał  koloru  jej  oczu,  gorzej,  nie  będzie  mógł  sobie 
przypomnieć nawet imienia! 

– Wybierz – powiedział Paul i podał oba zdjęcia. 
Na  pierwszym  szli  roześmiani  i  rozgadani.  Na  drugim  stali  nieruchomo. 

Paul przyciągał ją do siebie, pochylając ku niej głowę, jakby chciał ucałować jej 
włosy. Romantyczna chwila, zastygła na kliszy. 

Briona  marzyła  o  tej  drugiej,  romantycznej  fotografii,  ale  bała  się  to 

powiedzieć, gdyŜ wtedy Paul odgadłby... Odgadłby co? To wszystko, co starała 
się przed nim ukryć? 

– Wezmę to – powiedziała wskazując pierwsze zdjęcie. 
– Chytrze – skwitował jej wybór i schował swoją fotografię do kieszeni. – 

Lepiej, Ŝeby Matthew nie widział mojej. 

Lepiej, Ŝeby Matthew nie zobaczył Ŝadnej, pomyślała. Przed powrotem do 

Londynu podrze swoje zdjęcie. Matthew mógłby tego nie pojąć, Ŝe w ParyŜu na 
krótką chwilę stała się odrobinę inną osobą. Być moŜe nie pojmie nawet tego, po 
co pojechała do ParyŜa. Przestawała być pewna czegokolwiek. 

– Pomyślałaś dzisiaj o nim chociaŜ raz? – zapytał Paul. 
– Nie raz i nie dwa – odrzekła. 
– Przez pomyłkę? – rzucił ze skwaszoną miną. Nie potrafiła powstrzymać 

się od śmiechu. 

– Nie przez pomyłkę, ale na pewno za rzadko. Jutro się poprawię. 
Jutro!  Jeszcze  trzy  takie  dni  i  Paul  zniknie  na  zawsze.  Przebiegł  ją 

dreszcz, co nie umknęło jego uwagi. 

– O co chodzi? Zimno ci? W taki upał? 
– Jak to mówią, czyjś duch przefrunął nad moim grobem. 
–  To  pewnie  mój,  Briono,  jeśli  tylko  nie  czmychniesz  tak,  Ŝe  nie  będę 

wiedział, jak cię odnaleźć. 

–  Nie  ucieknę  –  powiedziała,  zapominając  o  całej  ostroŜności,  do  której 

tak się zmuszała. 

–  Briono!  –  wykrzyknął  Paul  w  zachwycie.  –  To  najpiękniejsze  słowa, 

jakie dzisiaj od ciebie usłyszałem. 

Usiłowała się ratować dowcipem. 
– Muszę powiedzieć, Ŝe jako szofer spisałeś się dzisiaj nadspodziewanie 

dobrze. 

–  Dziękuję,  jaśnie  pani  –  podchwycił.  –  Czy  na  jutro  wystarczy  sama 

czapka, czy teŜ Ŝyczy sobie pani pełny uniform? 

Briona zastanawiała się przez chwilę. 
–  Uniform  chyba  sobie  darujemy.  Widzisz,  w  pośpiechu  nie  zabrałam 

futer. Mówiąc szczerze, jestem zupełnie incognito. 

– A moŜe zrezygnowalibyśmy takŜe z samochodu? Poniósłbym panią na 

plecach. 

Znowu  musiała  się  roześmiać,  ale  jednocześnie  gdzieś  w  głębi  siebie 

usłyszała  głos  mówiący,  Ŝe  strasznie  trudno  jest  znaleźć  granicę  oddzielającą 
Ŝ

art od miłości... 

ROZDZIAŁ SIÓDMY 

 
Briona  była  zachwycona  Montmartrem  z  jego  kamieniczkami  i  wąskimi 

uliczkami, na których tłoczno było od ludzi. Udzieliła jej się atmosfera zakupów 
i wciągnęła Paula do małego sklepiku, gdzie zaczęła przerzucać stos kolorowych 
podkoszulków. 

–  Tylko  dwa  pięćdziesiąt  –  zawołała,  szybko  przeliczywszy  cenę  na 

angielskie  pieniądze.  –  A  ja  juŜ  myślałam,  Ŝe  na  nic  nie  będę  sobie  mogła 
pozwolić w ParyŜu. Najwidoczniej szukałam w złych miejscach. – Wyciągnęła 
koszulkę  w  róŜowo-czarną  szachownicę  i  przyłoŜyła  do  ramion.  –  Och  tak,  ta 
będzie  dobra.  Jeśli  ta  pogoda  ma  się  utrzymać,  koniecznie  muszę  mieć  coś 
lekkiego. Wzięłam ze sobą same grube swetry. 

–  Wiesz,  wczoraj  widziałem  w  Galeries  Lafayette  bluzkę  w  sam  raz  dla 

ciebie. Czy mogę ci ją sprezentować? 

Cały  dobry  humor  Briony  natychmiast  uleciał.  Tak więc koszulka, którą 

wybrała,  wydała  mu  się  zbyt  tandetna?  JuŜ  pierwszego  wieczoru  odwiedziła 
słynne Galeries Lafayette i niemal kaŜda rzecz, którą tam widziała, wydawała jej 
się cudowna, ale na Ŝadną z nich nie było jej stać. 

– RóŜowy jedwab – ciągnął jej przewodnik. – Byłoby ci w niej bardzo do 

twarzy. 

–  Dziękuję,  ale  nie  ma  mowy  –  odparła  szorstko.  –  Nawet  Matthew  nie 

kupuje mi Ŝadnych strojów. – Inna kwestia, Ŝe nigdy nie miał na to pieniędzy. 

Nie przygotowany na nagłą zmianę nastroju, Paul nalegał: 
– Ale wierz mi, to naprawdę nie będzie dla mnie Ŝaden wydatek. 
– Więc zrób prezent Sheenie. Przypuszczam, Ŝe z nią wtedy byłeś. 
– Jeśli juŜ koniecznie chcesz wiedzieć – padła poirytowana odpowiedź – 

byłem  wtedy  z  Chantal.  I  niech  mnie  diabli,  jeśli  wiem,  o  co  ci  tym  razem 
chodzi. 

– Pewnie dlatego, Ŝe przywykłeś kupować rzeczy swoim wybrankom, tyle 

Ŝ

e ja nie jestem twoją dziewczyną. 

–  Nie  musisz  tego  powtarzać  w  kółko  –  wybuchnął  Paul.  –  Moje 

dziewczyny zawsze potrafiły być bardziej sympatyczne. 

– Dzięki, to najpiękniejszy komplement, jaki dzisiaj od ciebie usłyszałam 

– odcięła się Briona, niemal dosłownie cytując swego adoratora. 

Patrzyli na siebie rozzłoszczeni, przyciągając spojrzenia innych klientów, 

ale w tej chwili Brionę mało to obchodziło. „To bal Kopciuszka”, zabrzmiały jej 
w  uszach  słowa  Chantal,  które  dały  się  zastosować  nie  tylko  do  tamtego 
wieczoru. 

O nie, nie jestem Kopciuszkiem! 
Z  dumnie  uniesioną  głową  Briona  przemaszerowała  obok  Paula  i 

skierowała  się  do  kasy.  Trzeba  było  wprawdzie  poczekać  w  kolejce,  ale  teraz 
kupiłaby  podkoszulek,  nawet  gdyby  jej  się  zupełnie  nie  podobał.  Była  juŜ 
spokojniejsza,  niemniej  powtarzała  sobie,  Ŝe  nie  chodziło  o  drobiazg,  lecz  o 
zasadę. 

Poczuła, Ŝe Paul całuje ją delikatnie we włosy. 
–  Przepraszam,  nie  zastanowiłem  się,  Ŝe  to  nietaktowna  propozycja.  Po 

prostu bardzo chciałbym zobaczyć cię w tej bluzce. 

Podniosła wzrok i poczuła, jak rozpływają się resztki irytacji. 
– Ja takŜe przepraszam. Niepotrzebnie się uniosłam. 
– Trudno dopasować się do siebie – powiedział z namysłem Paul – a tak 

niewiele mamy na to czasu. Nie ma sensu marnować go na kłótnie. 

Po kilku minutach uprzedzającej grzeczności i kurtuazji powróciła dawna 

przyjacielska  atmosfera.  Zajrzeli  jeszcze  do  kilku  sklepów,  niczego  juŜ  jednak 
nie kupowali. Kiedy szli uliczką prowadzącą do podnóŜa wzgórza Sacre-Coeur, 
Paul zerknął na pełną skupienia twarz Briony i zapytał: 

– A o czym teraz myślisz? 
– Zastanawiam się, jaką część Londynu przypomina mi Montmartre. 
– Szkoda zachodu. To niepowtarzalne miejsce. ChociaŜ nie, moŜe trochę 

podobne do Trafalgar Square: przystań zakochanych. 

– Wcale nie o to mi chodziło, myślałam o architekturze. 
–  Znowu  odezwała  się  narzeczona  Matthew,  a  ja  dzisiaj  chcę  sobie 

wyobraŜać, Ŝe jesteś moja. To bardziej ciekawe i bardziej zabawne, Briono. 

– Ale nieprawdziwe. Na wakacjach kaŜdy jest na chwilę trochę inny. 
– Niech ci będzie. Dzisiaj nie zaryzykuję juŜ Ŝadnej kłótni. Zatrzymali się 

u stromego stoku, na którego szczycie bielała budowla świątyni. 

–  Przepiękna  –  westchnęła  dziewczyna  –  ale  w  tym  upale  to  straszna 

wspinaczka. 

–  Pojedziemy  kolejką,  a z powrotem zejdziemy – postanowił Paul. – Na 

górze  jest  kawiarenka,  w  której  będziemy  mogli  napić  się  herbaty,  zanim 
zaczniemy zwiedzać kościół. 

Kiedy  wjeŜdŜali  na  wzgórze,  wypoczywali  na  kawiarnianych  fotelach,  a 

potem  oglądali  wnętrze  bazyliki,  Briona  czuła,  jak  waŜna  jest  dla  niej 
opiekuńcza  obecność  człowieka,  którego  znała  od  tak  niedawna.  Kochała 
Matthew, ale w inny jakiś sposób kochała takŜe – nie dało się juŜ tego ukryć – 
Paula. I zupełnie nie wiedziała, czym się to wszystko skończy. 

–  Chcesz  wejść  na  galeryjkę  pod  kopułą?  –  spytał  szeptem  Paul,  gdy 

cofnęła się od ołtarza, na którym ustawiła płonącą świecę. 

– Pewnie. Kto wie, kiedy znowu znajdę się w ParyŜu – odparła cicho. 
Ach,  ta  bolesna  pewność,  Ŝe  jak  długo  on  tutaj  jest,  za  nic  nie  chciała 

opuszczać  ParyŜa.  Jakie  to  szczęście,  Ŝe  wyjeŜdŜali  tego  samego  dnia. 
Prowadzona  przez  Paula,  odwróciła  się  jeszcze  i  spojrzała  na  świecę:  ciągle 

płonęła, ale juŜ za kilka chwil miała zgasnąć. 

Jak ja i Paul, pomyślała, a igła bólu przeszyła jej serce. 
Zaczęli  wspinać  się  po  krętych  stopniach,  a  kiedy  Briona  pomyślała,  Ŝe 

bez końca będą się tak wznosić aŜ do nieba, znienacka stanęli w pełnym słońcu. 

Paul  rozłoŜył  ramiona,  a  ona  oparła  się  o  jego  pierś,  z  trudem  łapiąc 

oddech.  Zamknęła  oczy,  czując  twardość  jego  ramion,  które  potrafiły  zarazem 
być tak delikatne i troskliwe. Czuła, Ŝe powinna jakoś usprawiedliwić tę chwilę 
słabości. 

– To nie takie proste być turystą – westchnęła. 
Nic  nie  mówiąc,  zajrzał  jej  w  oczy,  a  wtedy  Briona  lekko  przybliŜyła 

twarz  i  delikatnie  rozchyliła  usta.  W  powolnym  ruchu  zbliŜenia  ich  wargi 
zetknęły  się,  ale  w  jakiś  przedziwny  sposób  pocałunek  pełen  był  nie  tyle 
namiętności, ile spokojnego wyznania. 

– To... to było takie niespodziewane – bąknął Paul, kiedy się rozłączyli. 
– Wiem – szepnęła Briona i odwróciła się, chłonąc widok ParyŜa, bardziej 

bliski i swojski niŜ z wieŜy Eiffla. 

– Nie gniewasz się na mnie? – spytał niepewnie. Pokręciła głową, dobrze 

wiedząc, Ŝe czas swarów i gniewów był juŜ za nimi. 

– Wiesz, Ŝe cię kocham. 
– Nie, nie wiem – pokręciła głową. 
– Co znaczy po prostu tyle, Ŝe nie moŜesz powiedzieć, iŜ ty mnie kochasz. 
–  Chciałbyś  prostych  odpowiedzi.  –  Odwróciła  się  z  westchnieniem, 

zostawiając za sobą urzekający widok miasta. – Widzisz, ja niczego nie jestem 
pewna. Potrzeba mi czasu... 

– A jego właśnie mamy najmniej! 
–  Jeszcze  cztery  dni  –  szepnęła.  –  Daj  mi  cztery  dni.  Nie  przykładaj  mi 

ciągle  lufy  do  skroni.  Matthew  nie  jest  człowiekiem,  o  którym  mogłabym 
zapomnieć w jeden wieczór i... 

Nie  dokończyła  zdania,  dobrze  wiedząc,  Ŝe  gdyby  Paul  znowu  ją 

pocałował, wszystkie zobowiązania i wszystkie dawne wartości rozpłynęłyby się 
bez  śladu.  Ale  potem  wróciłyby  jeszcze  potęŜniejsze  niŜ  dawniej  i  zabiłyby 
wszystko, co juŜ zdobyli. Jeśli zdobyli cokolwiek... 

Ale  jakŜe  mógł  to  zrozumieć  on,  Ŝyjący  chwilą  i  nie  przepuszczający 

Ŝ

adnej okazji? Więc dalej brnęła w bezładne wyjaśnienia. 

– Jeśli... jeśli ciągle będziemy czuli... jeśli pod koniec tygodnia będziemy 

czyli  to,  co  teraz,  przestanę  walczyć.  Nie  mogę  być  czyjąś  narzeczoną  i 
zarazem...  –  Zabrakło  jej  słów;  po  chwili  bezskutecznych  poszukiwań 
powiedziała więc tylko: – To nie byłoby uczciwe. 

Zapadło  nieznośne  milczenie,  aŜ  wreszcie  na  twarzy  Paula  pojawił  się 

lekki uśmiech. 

– Zgoda. Cztery dni jako turyści, a potem zobaczymy. 

Przez długą chwilę patrzyli na siebie, co było jakby przypieczętowaniem 

ugody.  I  całkiem  naturalne  wydało  się  teraz,  Ŝe  ruszyli  w  kierunku  schodów 
trzymając się za ręce. 

–  Odwiozę  cię  do  hotelu  –  powiedział  –  a  o  ósmej  zjawię  się,  Ŝeby  cię 

zabrać na kolację. 

– Nie trzeba. Zaraz naprzeciwko hotelu jest bardzo dobra restauracja. Nie 

musisz troszczyć się o mnie przez cały czas. 

–  Wprost  przeciwnie  –  powiedział  Paul.  –  Muszę,  ale  tylko  dlatego,  Ŝe 

tego pragnę. A moŜe tobie znudziło się moje towarzystwo? 

Briona w milczeniu popatrzyła na czubki butów i tylko pokręciła głową. 

Kiedy po dłuŜszej chwili ich oczy znowu się spotkały, Paul westchnął. 

– Nigdy nie przypuszczałem, Ŝe turystyka moŜe być taka trudna – rzekł z 

goryczą. 

Gdy  znaleźli  się  u  stóp  wzgórza,  byli  znowu  niefrasobliwi  i  weseli,  jak 

gdyby nie padły Ŝadne waŜne słowa. 

Słońce  było  juŜ  nisko,  kiedy  zanurzyli  się  w  uliczki  Montmartre’u, 

machając rękami jak zakochani uczniacy. 

– Zmęczona? – zapytał Paul. 
– Tak – odparła z westchnieniem. – Najdalej za pół godziny chciałabym 

juŜ leŜeć z wyciągniętymi nogami i poduszką pod głową. 

– I będziesz czekała na mnie o ósmej? Nie muszę juŜ przyjeŜdŜać godzinę 

wcześniej? 

– Nie musisz. 
Tak  jak  przypuszczała,  pojechali  do  nocnego  klubu.  Miała  na  sobie 

czerwoną dŜersejową sukienkę, nie najbardziej odpowiednią moŜe na tę okazję, 
ale  jedyną  w  jej  walizce  poza  strojem,  w  którym  wystąpiła  na  przyjęciu  u 
Chantal. Marzyła o czymś z jedwabiu albo koronki, kiedy jednak spoglądała na 
swoje odbicie w lustrze, widziała blask, który nie miał nic wspólnego z fryzurą 
ani makijaŜem, blask, który zawdzięczała Paulowi. I to było najwaŜniejsze. 

Jedli,  pili  i tańczyli, a w tańcu ich ciała zaczynały Ŝyć własnym Ŝyciem. 

Wtulając się w siebie wyznawały rzeczy, których Briona nigdy nie ośmieliłaby 
się powiedzieć, nawet gdyby Paul bardzo na to nastawa!. On jednak bardzo dbał 
o to, by nie wprawiać jej w zakłopotanie. Kiedy wracali do stolika, podejmował 
jakiś  obojętny  temat,  tak  Ŝe  chwile  tańca  stawały  się  magicznymi 
przerywnikami,  a  Briona  mogła  rozkoszować  się  nimi  i  nie  martwić  o 
konsekwencje. 

W hotelowym holu Paul ujął w dłonie twarz Briony i przytulił czoło do jej 

czoła. 

– Do jutra – mruknął. – Zupełnie jak za sto lat Dziewczyna przytaknęła. 

Wypiła  tylko  odrobinę  wina,  ale  była  jak  odurzona.  Marzyła  o  jego  uścisku, 
patrzyła na jego wargi, a oczy same przymykały się w oczekiwaniu pocałunku. 

Tymczasem  Paul  patrzył  na  nią  długo,  a  potem  opuścił  ręce  i  gwałtownym 
ruchem wcisnął je do kieszeni. 

– Śpij słodko – mruknął, musnął wargami jej policzek i odszedł. 
Briona poczuła się jak oszukana: jej ciału odmówiono czegoś, czego tak 

bardzo  pragnęło.  Na  podobieństwo  dziecka,  któremu  odebrano  obiecaną 
przyjemność,  spoglądała  nieruchomo  na  kołyszące  się  drzwi.  Widziała  przez 
nie,  jak  Paul  podchodzi  do  samochodu,  kładzie  rękę  na  klamce,  a  potem 
odwraca  się  i  znowu  idzie  ku  niej.  Teraz  znowu  oddychała,  znowu  Ŝyła,  a  po 
chwili zatonęła w jego uścisku. Pocałunek pełen był desperacji; usta wpijały się 
w siebie i nie chciały przestać. 

Wreszcie Paul szepnął z ustami w jej włosach: 
–  Bóg  jeden  wie,  jak  bardzo  się  starałem,  ale  my  nie  moŜemy  być  po 

prostu turystami i nikim więcej. 

Briona, bliska płaczu, pokręciła głową. 
– Wiem, ale musimy spróbować. Chcę być uczciwa wobec Matthew. To 

mój narzeczony... tyle juŜ wspólnie przeŜyliśmy... Nie mogę po tym wszystkim 
ot, tak sobie, wskoczyć do twojego łóŜka po dwóch dniach znajomości. 

–  Wskoczyć  do  łóŜka?  –  powtórzył  męŜczyzna.  –  Wydaje  ci  się,  Ŝe 

jedynie o to mi chodzi? 

A  skądŜe  ja  mam  to  wiedzieć,  pomyślała  z  rozpaczą  Briona.  W  uszach 

zadźwięczały  jej  słowa  Sheeny,  Ŝe  Paula  fascynuje  w  niej  tylko  opór.  Intuicja 
podpowiadała co innego, ale... Podniosła oczy, a delikatne palce przesunęły się 
po jej policzkach, podczas gdy usta przymknęły powieki. 

– Paul – powiedziała zbolałym głosem – czuję się taka rozdarta. Chcę być 

z tobą, ale jednocześnie wiem, Ŝe ciągle naleŜę do Matthew. Potrzeba mi jeszcze 
trochę  czasu...  Ŝeby  się  upewnić.  Jeśli  nie  zechcesz  czekać,  pójdę  za  tobą 
wszędzie,  ale  zbolała  i  z  okropnym  poczuciem  winy.  A  tego  chyba  byś  nie 
chciał, prawda? 

– Dobrze wiesz, Ŝe nie – rzucił z nieoczekiwaną goryczą. – Czy ten twój 

Matthew to taki wspaniały facet, czy to ty jesteś osobą, która idzie na dno razem 
ze statkiem? 

– Jestem osobą, która zakochała się w tobie i która jest przeraŜona. 
Przyciągnął ją mocno i wtulił się w puszyste włosy. 
– Nie bój się niczego. Będziesz miała tyle czasu na decyzję, ile zechcesz. 

Jutro będę taki turystyczny, Ŝe wezmę nawet ze sobą aparat! 

Roześmiała się przez łzy. 
– Popatrz, a ja nawet o tym nie pomyślałam, kiedy się pakowałam. 
Kiedy  tym  razem  jego  usta  tylko  musnęły  jej  policzek,  nie  czuła  się  juŜ 

tak rozczarowana jak poprzednio. 

– Śpij dobrze – szepnął. – Jeśli nie oddalę się natychmiast, w ogóle juŜ nie 

pójdę. 

–  Do  jutra  –  powiedziała  miękko,  odwróciła  się  i  zaczęła  wchodzić  po 

schodach,  ale  dopiero  pod  drzwiami  pokoju  uświadomiła  sobie,  Ŝe  nie  wzięła 
klucza z recepcji. Musiała po niego wrócić, ale nieustannie poruszała się jak we 
ś

nie.  Powiedział,  Ŝe  ją  kocha.  KaŜda  komórka  jej  ciała  pragnęła  mu  wierzyć, 

uwierzyła  więc.  Nie  rozwiązywało  to  wszystkich  problemów,  ale  na  kilka  dni 
pozwalało odłoŜyć je na bok. 

A były to czarowne dni. We wtorek pojechali do Wersalu. 
Trzymając  się  za  ręce  wędrowali  za  przewodnikiem  po  pałacu,  którego 

wielkość  zdumiała  Brionę.  Kiedy  znaleźli  się  w  Galerii  Lustrzanej,  Paul 
parsknął śmiechem na widok miny swojej towarzyszki. 

– Zakład, Ŝe nigdy jeszcze nie widziałaś czegoś podobnego. 
–  Nigdy!  –  wykrzyknęła  siedemnastoma  parami  ust  z  siedemnastu 

wielkich luster. – A moŜe bym tak została królową? 

– Najpierw musisz trochę popracować nad językiem – usłyszała powaŜną 

odpowiedź. 

Zaśmiała  się  radośnie,  a  kiedy  podniosła  wzrok,  napotkała  jego  czułe 

spojrzenie. 

–  Jesteś  inna  niŜ  dziewczyna,  na  którą  wpadłem  w  niedzielę.  Z  kaŜdą 

chwilą  stajesz  się  coraz  bardziej  zachwycająca,  a  przecieŜ  juŜ  wtedy  byłaś 
zniewalająco czarująca. 

ChociaŜ mówił bardzo serio, ona wolała pozostać przy Ŝartach. 
– Okazuje się, Ŝe jednak nie na tyle, by zostać królową. 
–  To  trudne  w  republice.  Jeśli  gotowa  jesteś  poprzestać  na  czymś 

mniejszym, moŜesz zostać moją władczynią. 

Ach,  to  niespokojne  serce.  Pewna,  Ŝe  to  tylko  dowcip,  odcięła  się  z 

uśmiechem: 

– Mówisz to wszystkim dziewczynom? 
– Tylko tym najładniejszym. 
I znowu wszystko zostało obrócone w Ŝart, ale słowa Paula wielokrotnie 

powracały do niej podczas przechadzki po pałacowych ogrodach. 

– Głodna? – zapytał wreszcie. 
– Jeśli to jest twój sposób na oznajmienie, Ŝe jesteś głodny, to dobrze się 

składa, gdyŜ tak samo jest ze mną. 

Kilka  kilometrów  za  Wersalem  zjechali  z  głównej  drogi  i  znaleźli  się 

pośród pól. 

– Wspaniale! – wykrzyknęła Briona. – Ja tak kocham wieś. Mówiłam ci 

juŜ,  Ŝe  oprócz  tych  lat  w  college’u  i  kilku  miesięcy  w  Londynie,  przez  całą 
resztę Ŝycia byłam prostą, wiejską dziewuchą? 

– Nie uŜyłaś moŜe tych słów, ale udało mi się wychwycić sugestię. 
– A oto następna: jeśli szybko nie znajdziemy restauracji, będzie juŜ czas 

nie na obiad, lecz na popołudniową herbatkę. 

– Po pierwsze, jesteśmy we Francji, po drugie, dobrze wiem, dokąd jadę. 

Jeszcze tylko parę minut Ich celem okazała się przydroŜna karczma, z zewnątrz 
nie wyglądająca zbyt zachęcająco. 

–  Jeśli  masz  nadzieję,  Ŝe  w  ten  sposób  zrazisz  mnie  do  francuskich 

restauracji, to musisz wiedzieć, Ŝe gotowa bym teraz zjeść konia z kopytami. 

– Nie obawiaj się, byłem juŜ tutaj i wiem, Ŝe jedzenie mają znakomite. 
„Z  Sheeną?”  przemknęło  jej  przez  myśl  pytanie,  które  czym  prędzej 

odegnała. Po cóŜ samej dręczyć się przypuszczeniami? 

Właściciel  przywitał  ich  tak  serdecznie,  jakby  byli  starymi  klientami,  a 

Brionie  w  niczym  to  dziś  nie  przeszkadzało,  Ŝe  są  po  prostu  traktowani  jako 
para. Zjedli małŜe w sosie koperkowym, stek z pieczarkami, sery i owoce, a ona 
przez cały czas czuła się cudownie w towarzystwie Paula. ChociaŜ rozumiała, iŜ 
jest to równie groźne jak namiętność, która kilka razy nimi owładnęła, w Ŝaden 
sposób  nie  potrafiła  oprzeć  się  temu  błogiemu  nastrojowi.  Starała  się  nic  nie 
uronić ze smaku chwili i jak najmniej troszczyć się o przyszłość. 

Po wyjściu z restauracji zrobili jeszcze przejaŜdŜkę po okolicy, a gdy na 

koniec  znaleźli  się  pod  hotelem,  Paul  spytał:  –  Czy  moŜesz  być  gotowa  za 
godzinę? 

– Tak, ale nie ma mowy o Ŝadnym obŜarstwie. 
– Tylko mała przekąska, ale za to mnóstwo tańca. 
Pokiwała  głową  i  nadstawiła  policzek  do  pocałunku;  nie  mogła  tak  po 

prostu  odwrócić  się  i  odejść.  Igrała  z  ogniem  i  wiedziała,  jak  coraz  bardziej 
potrzebuje jego ciepła. 

Bawili się do drugiej nad ranem; recepcjonistka w hotelu nie oglądała juŜ 

telewizji i zza wysokiej lady widać było tylko czubek jej głowy. 

– Śpi – szepnął Paul i cicho wsunął się za kontuar. – Który numer? 
– Trzydzieści dwa. 
Powrócił  z  kluczem,  a  ich  ręce  zamknęły  się  na  sobie.  Znienacka 

przywarli do siebie, zupełnie jak w tańcu. Tak trudno, tak strasznie trudno było 
rozerwać uścisk. AŜ wreszcie Paul odsunął dziewczynę na odległość ramion. 

– Do jutra, do dziesiątej. Przygryzła wargi, marząc o pocałunku. 
–  Nie  rób  tego  –  bąknął.  –  Powinnaś  nosić  ostrzeŜenie:  „Materiał 

łatwopalny – trzymać z dala od ognia”. A moje ramiona nie są w tym przypadku 
najbezpieczniejszym miejscem. 

Nagle poczuł na policzku chłód klucza, dotyk jej rozpalonych warg, a juŜ 

w  następnej  sekundzie  zobaczył,  jak  biegnie  po  schodach.  Mimowolnie  ruszył 
jej  śladem.  Trzymał  juŜ  rękę  na  poręczy,  a  nogę  na  pierwszym  stopniu,  kiedy 
zdołał się opanować. Stał przez chwilę nieruchomo, potem gwałtownie odwrócił 
się i wybiegł przez wahadłowe drzwi hotelu. 

ROZDZIAŁ ÓSMY 

 
AŜ trudno było uwierzyć, jak wiele udało im się zobaczyć w tak krótkim 

czasie.  Odwiedzali  zakamarki  ParyŜa,  o  których  nie  wspominały  Ŝadne 
przewodniki,  ale  znaleźli  teŜ  czas  na  Luwr  i  Katakumby.  Im  bardziej  jednak 
starali  się  wykorzystać  kaŜdą  minutę,  tym  szybciej  upływał  czas.  Środa 
zamieniła się w czwartek, czwartek niemal natychmiast stał się piątkiem. 

Pod wieczór Paul zadał pytanie, które męczyło go od samego rana: 
– O której masz jutro samolot? 
– O dziesiątej. A ty? 
– Ja wylatuję jeszcze wcześniej. O siódmej. 
Zapadła  cisza.  Jeszcze  tylko  kilka  godzin,  a  tak  wiele  rzeczy  ciągle  nie 

rozstrzygniętych.  Zgodnie  z  przyrzeczeniem  Paul  nie  ponaglał  decyzji  Briony, 
ale czas upływał nieubłaganie. Musiała rozstrzygnąć: albo wrócić do spokojnego 
Ŝ

ycia z Matthew, albo zdecydować się na nieznane u boku Paula. 

– To nasz ostatni wieczór – powiedział wolno i z naciskiem. – Pragnę cię 

dla siebie. Pojedziemy do mnie? Przygotuję coś do zjedzenia. 

Dobrze  pojmowała,  Ŝe  jeśli  odpowie  „tak”,  wcale  nie  będzie  chodziło  o 

miłą kolacyjkę. Postanowienie musiała podjąć tutaj, natychmiast, a nie dopiero 
za  kilka  godzin,  kiedy  bezsennie  przewracałaby  się  na  wąskim  hotelowym 
łóŜku. 

Bezskutecznie usiłowała sobie przypomnieć Matthew i to, co między nimi 

było. Paul bez reszty zawładnął teraz jej myślami i sercem. Nagle zrozumiała, Ŝe 
tak  naprawdę  ani  przez  chwilę  się  nie  wahała.  Problem  polegał  tylko  na  tym, 
kiedy odwaŜy się sama przed sobą do tego przyznać. I oto chwila nadeszła. 

– Briono? – usłyszała miękki głos Paula. 
Cala przyszłość rozstrzygała się w tym momencie, a przecieŜ nie potrafiła 

zdobyć się na proste „tak”. 

– Potrafisz gotować? 
–  Czy  to  waŜne?  –  odpowiedział  pytaniem  na  pytanie.  Spojrzała  teraz 

ś

miało w szare oczy i bez Ŝadnych juŜ wykrętów rzekła wyraźnie i stanowczo: 

– Nie. 
– Będę o siódmej – oznajmił i, jak kaŜdego dnia, lekko musnął wargami 

policzek Briony. Tym razem jednak umawiali się na wieczór godzinę wcześniej. 
Teraz kaŜda chwila spędzona oddzielnie była zmarnowana. 

To mogło się zdarzyć tylko w ParyŜu, pomyślała patrząc, jak męŜczyzna 

idzie do samochodu, ale juŜ w następnej sekundzie wiedziała, Ŝe to nieprawda. 
Gdziekolwiek  w  świecie  spotkaliby  się  z  Paulem,  wszystko  przebiegłoby 
dokładnie tak samo. Być moŜe tylko gdzieś indziej jeszcze bardziej zmagałaby 
się z decyzją. Być moŜe. 

Odbierając  klucz,  zamówiła  kąpiel,  a  w  pokoju  dokonała  kolejnej 

inspekcji  zawartości  szafy.  Jej  garderoba  była  bardzo  uboga  i  nie  pozostawało 
nic  innego,  jak  tylko  powrócić  do  czarnej  sukienki,  którą  miała  na  sobie  u 
Chantal.  Od  tamtego  wieczora  nie  nakładała  ogromnych  klipsów,  ale  dzisiaj 
znowu przyszła na nie pora. Pasowały do dziewczyny Paula, a nadeszła właśnie 
chwila rozstania z Matthew. 

Przez  cały  czas,  kiedy  kąpała  się,  robiła  toaletę  i  ubierała,  starała  się 

zapomnieć  choć  na  chwilę  o  swojej  decyzji.  Podjęła  ją,  a  teraz  następowały 
tylko  nieuniknione  konsekwencje.  Niczym  niezmącony  spokój  ducha  trwał  do 
chwili,  gdy  wskazówki  zegarka  znalazły  się  w  pobliŜu  godziny  siódmej. 
Policzki  nagle  ją  zapiekły,  a  ręce  zaczęły  się  trząść.  Tak  pewnie  jest  przed 
ś

lubem, pomyślała. Nie wychodziła za mąŜ, to prawda, ale postanowienie wcale 

nie było mniej powaŜne. 

Paul  zjawi  się  po  nią  i  pojadą  do  niego,  a  ona  nic  na  to  nie  mogła 

poradzić.  Nie  przypuszczała,  by  Matthew  potrafił  to  pojąć.  Miała  wraŜenie,  Ŝe 
wydarzenia  dzisiejszego  wieczoru  były  przesądzone  od  dawna.  Od  dawien 
dawna. To był los, któremu nie sposób się przeciwstawić. 

Czy  gdziekolwiek  we  Wszechświecie  ktokolwiek  doceni,  Ŝe  tak  długo 

walczyła  z  Nieuchronnością?  A  czy  dla  niej  samej  miało  to  w  tej  chwili 
jakiekolwiek  znaczenie?  Przypłynęło  do  niej  wspomnienie  szarych,  uwaŜnych, 
czułych oczu Paula i wiedziała, Ŝe nie, nie dzisiaj, nie tej nocy. 

Wpatrzyła  się  w  swoje  odbicie.  Kredką nałoŜyła lekki cień na powieki i 

podkreśliła  kontur  oczu;  wargi  pomalowała  prowokacyjnie  róŜową  szminką. 
Matthew byłby zaskoczony, ale nie Paul. Oto wyłaniała się z niej kobieta, którą 
on w niej dojrzał, a którą zawsze chciała być. 

– Całuj psa w nos, Sheena – mruknęła do lustra. – On jest mój i nigdy mi 

go nie odbierzesz. 

Paul w zachwycie spoglądał na nią, kiedy schodziła do holu. 
–  Wyglądasz  zabójczo!  –  szepnął,  zbliŜając  wargi  do  jej  ust.  Briona 

udawała,  Ŝe  nie  dostrzega  ciekawskiego  spojrzenia  z  drugiej  strony  lady 
recepcyjnej; połoŜyła na niej klucz i wyszli, mocno do siebie przytuleni. 

– Jak tam prace kuchenne? – zapytała, kiedy wsiadali do wozu. 
– Nie najlepiej, ale nie bój się, nie dam ci umrzeć z głodu. Zachichotała; 

w  jego  wydaniu  wszystko  wydawało  się  takie  proste  i  naturalne.  A  moŜe  to 
tylko  efekt  wielokrotnego  odgrywania  tej  uwodzicielskiej  intrygi?  Nie,  to 
niepodobna,  Ŝeby  tak  gorąco  pragnęła  męŜczyzny,  który  zupełnie  by  jej  nie 
kochał. To niemoŜliwe, Ŝeby była tak głupia i naiwna. 

– Czemu tak zamilkłaś? – zainteresował się Paul, kiedy przejeŜdŜali przez 

most nad Sekwaną. 

– Właśnie zastanawiałam się, czy pamiętałam o kroplach Ŝołądkowych – 

odparła ze śmiertelną powagą, która przyprawiła kierowcę o atak śmiechu. 

Zatrzymali  się  przed  wysoką  kamienicą.  Gdy  szli  do  windy,  a  potem 

korytarzem podchodzili do drzwi, nawiedziło ją osobliwe uczucie, Ŝe kiedyś juŜ 
przeŜyła  tę  scenę,  Ŝe  to  nic  nowego  i  nadzwyczajnego,  tylko  powrót  do 
szczęśliwych miejsc... 

Ledwie  stanęła  w  progu  mieszkania,  natychmiast  poczuła  się  w  nim 

przytulnie  i  swojsko.  Paul  pomógł  jej  zdjąć  płaszcz,  a  ona  lekko  zmarszczyła 
nos. 

– Nie czuję Ŝadnych aromatów – oznajmiła. 
–  Jeszcze  poczujesz.  Tak  bardzo  pragnąłem  zobaczyć  cię  tutaj,  nie 

mogłem uwierzyć, iŜ to naprawdę nastąpi. Nie jestem przesądny, ale tym razem 
bałem  się  uprzedzać  wypadki.  Potrafisz  to  zrozumieć,  czy  wydaje  ci  się,  Ŝe 
zbzikowałem? 

Rozumiała aŜ za dobrze, co najlepiej powiedziało ciało, przywierające do 

niego i wtulające się. 

–  Briona  –  usłyszała  szept  lekki  jak  powiew  wiatru.  –  Moja  kochana 

Briona  –  powtórzył  Paul,  a  jego  ręce  zsunęły  się  po  ramionach  kobiety,  by 
mocniej przyciągnąć jej biodra. 

Natychmiast  poczuła,  jak  bardzo  jej  pragnie.  W  instynktownej,  gdzieś  z 

największych  głębin  płynącej  odpowiedzi,  mocno  i  powoli  otarła  się  o  ciało 
męŜczyzny.  Nigdy  nie  podejrzewałaby  siebie  o  tak  Ŝywiołowe  zachowanie. 
Opadły z nich raptem wieki konwenansu i dyktatu norm, a pozostały tylko istoty 
płonące prastarym pragnieniem. 

Paul  rozpiął  suwak  sukienki,  a  pod  dotykiem  jego  rąk  ciało  Briony 

wygięło  się  w  rozkosznym  spazmie.  Materiał  spłynął  na  podłogę,  odtrącony 
niecierpliwą nogą Paula. Rozpięła jego koszulę, przesunęła dłonią po czarnych 
włosach i nagle przywarła do nich piersiami, jak gdyby miała nadzieję ukoić w 
ten  sposób  bolesne  napręŜenie  sutków.  W  sekundę  później  wydała  przeciągłe 
westchnienie ulgi, bo poczuła, jak jego zręczne, delikatne palce otulają krągłość 
piersi,  szukając  złaknionych  pieszczoty  brodawek.  Jej  ciało  ogarniał  płomień 
coraz potęŜniejszej namiętności, której starała się dać upust, lekko wpijając się 
zębami w skórę na jego barkach i piersiach. 

Poczuła,  jak  silne  ramiona  dźwigają  ją,  niosą  i  wreszcie  składają  w 

jedwabnej  pościeli.  Dalej  trwała  tortura  Ŝądzy  wołającej  o  spełnienie,  kiedy 
kochanek  pokrywał  pocałunkami  jej  piersi,  zarazem  wyzwalając  ich  oboje  z 
resztek  odzienia.  Ciało  bez  przeszkód  dotykało  teraz  ciała;  niecierpliwe  ręce 
Briony natarczywie ponaglały Paula, podczas gdy jego usta wielbiły wszystkie 
zakamarki  jej  kobiecości.  Nie  mogąc  juŜ  znieść  napięcia,  zaczęła  krzyczeć,  a 
wtedy  wniknął  w  nią  i  pogrąŜał  się  coraz  głębiej  i  głębiej,  coraz  bardziej 
Ŝ

arliwie. Zatracała się, rozpływała w coraz wyŜszych falach rozkoszy. 

Kiedy  spływali  z  niebosięŜnego  szczytu,  kołysała  lekko  ukochanego, 

przyciskając jego głowę do swych piersi. Nie padło ani jedno słowo; serca ciągle 

łomotały, a myśli i ciała obydwojga dopiero zaczynały się rozplatać. 

Policzki Briony były mokre od łez. Poznała ekstazę i wiedziała juŜ, czym 

jest  spełnienie.  Kochała  Paula:  jego  serce,  ciało  i  duszę.  Dzięki  Matthew 
otworzyła  się  na  inną  osobę,  ale  na  tym  nie  mogła  poprzestać,  gdyŜ  jakieś 
najgłębsze  pragnienie  ciągle  domagało  się  swoich  praw.  I  oto  odnalazła 
męŜczyznę, dla którego się urodziła. 

Mruknęła  z  niezadowoleniem,  kiedy  Paul  w  końcu  lekko odsunął się od 

niej. Chciałaby trwać tak bez końca. Pragnęła, by czas się zatrzymał. Pragnęła... 
rzeczy niemoŜliwych! 

Czułość  i  miękkość  jego  spojrzenia  złagodziła  ból  rozłączenia.  Paul 

zaczął osuszać ustami jej policzki. 

– Mam wraŜenie, Ŝe zostałem zgwałcony – mruknął po chwili. 
Uśmiechnęła  się  leciutko,  nie  czując  najmniejszego  wstydu  czy 

zakłopotania. Była teraz Brioną Spenser, którą Paul nie tyle stworzył, ile odkrył. 

– Takie to okropne? – zapytała przekornie. 
–  Byłem...  –  przez  dłuŜszą  chwilę  szukał  odpowiedniego  słowa  –  w 

jakimś innym świecie. Chyba dotykałem gwiazd. 

– To moŜliwe. Ja wzbiłam się ponad nie. 
– Teraz rozumiesz – szepnął Paul i przytulił czoło do jej czoła – dlaczego 

za  pierwszym  razem  nie  mogłem  pozwolić  ci  odejść?  Wystarczyło  jedno 
spojrzenie,  a  zapragnąłem  ciebie  bardziej  niŜ  jakiejkolwiek  dotąd  kobiety.  I 
zawsze będę pragnął. 

Wszystko działo się tak szybko, iŜ Briona nie mogła uwierzyć w szczęście 

tak doskonałe i tak jej własne. 

–  Nawet  teraz  –  zapytała  nieufnie  –  kiedy  pączek  nie  kryje  juŜ  Ŝadnych 

nowych płatków? 

– PrzecieŜ one nieustannie będą się pojawiać, a ja niezmiennie będę tobą 

zdumiony i urzeczony. 

I wtedy, patrząc mu prosto w oczy, powiedziała: 
– Tak bardzo cię kocham! 
–  Uff  –  skrzywił  twarz  w  grymasie.  –  Ile  trzeba  było  czasu  i  zachodu, 

Ŝ

eby to wreszcie z ciebie wydobyć. 

– Niecały tydzień – zaprotestowała. – A tyle miałam jeszcze innych spraw 

na głowie. 

Paul  zamknął  jej  usta  kolejnym  pocałunkiem,  zwierając  ramiona  w 

mocnym uścisku. 

– Nie będziemy chyba teraz rozmawiać o tych „innych sprawach”, co? 
– Hm, a co niby będziemy robić? 
– Mamy wiele moŜliwości: kąpiel, pichcenie, jedzenie... 
– Zdaje się, Ŝe zaczęliśmy od niewłaściwego końca. 
–  Nie  –  odparł,  niosąc  ją  do  łazienki.  –  KaŜdy  etap  będziemy  mogli 

potraktować jako wstęp do kochania się. 

– Ej, słuchaj, ale nie zaplanowałeś sobie tego wszystkiego? 
– SkądŜe, mówiłem ci, Ŝe nieustannie mnie zaskakujesz i urzekasz. 
– Obawiam się, Ŝe szybko moŜesz się mną znudzić. Nie ma we mnie nic 

nadzwyczajnego. 

Paul popatrzył na nią zdumiony. 
– Briono, uwierz mi, jesteś zupełnie niezwykła. Byłem pewien, Ŝe wiem 

wszystko  o  kobietach,  ale  dowiodłaś  mi,  Ŝe  kompletnie  się  myliłem.  Mam 
nadzieję, Ŝe do końca Ŝycia będę gwałcony przynajmniej raz na dzień. 

Teraz  poczuła,  Ŝe  nie  zmieniła  się  aŜ  tak  bardzo,  gdyŜ  spłonęła 

rumieńcem i ukryła twarz w jego ramionach. 

Paul  ze  śmiechem  odkręcił  kurki,  a  kiedy  stanęli  w  strugach  wody, 

powiedział: 

–  śadna  nieśmiałość  juŜ  mnie  teraz  nie  zwiedzie.  Dobrze  wiem,  jaka 

drapieŜnica chowa się za tymi pąsami. 

W odpowiedzi Briona zawarczała. I nagle zaczęli się znowu kochać, duŜo 

wcześniej, niŜ skłonni byliby przypuszczać. 

Potem,  w  szlafrokach,  a  Briona  z  suszarką  do  włosów  w  rękach, 

wkroczyli do kuchni. 

– Chcę coś prostego – powiedziała. – Czuję się głodna, ale źle mi się robi 

na samą myśl o kwadransach spędzonych przy kuchence. 

–  Trudno  o  coś  prostszego.  Koktajl  z  krewetek  gotowy  w  lodówce. 

Kebaby  gotowe  w  piekarniku.  Gotowe  sałatki  na  stole.  I  wino  juŜ  chyba 
dostatecznie schłodzone. 

– Ho, ho. Jednak trochę się napracowałeś. 
–  Chciałem  zostawić  sobie  jak  najwięcej  czasu  na  uwodzenie  cię,  ale  ty 

wszystko bardzo uprościłaś. 

– De razy mi to jeszcze przypomnisz? – zapytała ze śmiechem, ale zaraz 

dodała  powaŜnie:  –  Czy  owo,  jak  je  nazywasz,  „uwiedzenie”  było  aŜ  takie 
waŜne? Czy nie wystarczyłoby, gdybyśmy sobie po prostu wyznali miłość? Paul 
potrząsnął głową. 

– Musiałem poczuć, Ŝe jesteś moja. Po pierwsze, nie zniósłbym myśli, iŜ 

naleŜysz do innego męŜczyzny. Po drugie, nie byłbym do końca pewien twojego 
rozstania  się  z  Matthew,  gdybyś  nie  zawierzyła  mi  siebie.  Lojalność  jest  dla 
ciebie ogromnie waŜna i nie zaznałbym chwili spokoju, gdybym nie wiedział, iŜ 
teraz  lojalna  chcesz  być  przede  wszystkim  wobec  mnie.  Pragnę,  by  całe  twoje 
Ŝ

ycie stało się moim. 

PołoŜyła  mu  palce  na  wargach,  wstrząśnięta  Ŝarliwością  niepokoju,  z 

jakim mówił o ich związku. 

– Cala jestem twoja – powiedziała wolno i wyraźnie. – Sercem, umysłem, 

duszą i ciałem. 

Kiedy  nakryli  juŜ  do  stołu,  nie  oddalając  się  od  siebie  dłuŜej  niŜ  na 

minutę,  i  zasiedli  przy  świecach  nad  talerzami,  Brionie  wszystko  wydało  się 
snem. I nagle przypomniały jej się słowa, jakie wyrzekł pierwszego dnia: „Mam 
do  czynienia  jedynie  z  twardymi  faktami.  Marzenia  i  fantazje  zostawiam 
innym”.  Poczuła  chłód  na  plecach.  Dobrze  przecieŜ  wiedziała,  Ŝe  od  razu 
oceniła  go  jako  człowieka,  który  zawsze  zdobywa  to,  czego  chce.  Taksówkę 
podczas ulewnego deszczu... wymarzoną dziewczynę w łóŜku... 

– Paul... 
– Tak, kochanie? 
– Ten nasz pierwszy obiad. Wzniosłeś wtedy toast za mój ślub z Matthew. 

Jak mogłeś to zrobić, skoro nie chciałeś, Ŝebym za niego wyszła? 

– Toast był za twój ślub. Nie powiedziałem z kim. 
–  Aha.  –  Tej  moŜliwości  nie  uwzględniła,  ale  odpowiedź  wcale  jej  nie 

uspokoiła.  –  Obiecałeś  takŜe  wyjaśnić,  dlaczego  nie  powinnam  wychodzić  za 
Matthew; trudno o dogodniejszy moment – Pojawił się w twoim Ŝyciu – zaczął 
Paul,  mocno  ściskając  palce  Briony  –  w  chwili,  kiedy  potrzebowałaś  kogoś, 
kogo mogłabyś pokochać i kto pokochałby ciebie. Jestem pewien, Ŝe to uczucie 
wydawało się wtedy jak najbardziej prawdziwe, ale oparte było na zagroŜeniu i 
zaleŜności.  To  była  dziewczęca  miłość  i  z  czasem  z  niej  wyrosłaś.  Jesteś  juŜ 
kobietą,  chcącą  kochać  i  być  kochaną  na  równych  prawach  i  stąd  poczucie 
niespełnienia.  Tyle  Ŝe  nie  wiedziałaś,  czego  ci  brakuje  i  dlatego  uciekłaś  w 
poszukiwaniu odpowiedzi. 

– Ale powiedziałam ci od razu, Ŝe nie szukam w ParyŜu przygód. 
–  Jeśli  to  moŜesz  nazwać  przygodą...  –  Briona  zmarszczyła  brwi  i 

natychmiast bolesny uścisk palców Paula zelŜał, ale jego głos był pełen pasji. – 
Czy naprawdę masz jeszcze jakieś wątpliwości? 

– Nie – odparła pospiesznie – ale jeśli naprawdę się kochamy, to przecieŜ 

moŜemy o tym rozmawiać? 

–  MoŜemy  próbować,  jeśli  zechcesz  wziąć  pod  uwagę  moją  naturę 

zazdrośnika. To moŜe cię zaboleć, ale nie potrafię sobie wyobrazić, Ŝe mógłbym 
dzielić z kimś innym nawet twoje myśli. 

Przyciągnęła do siebie splecione dłonie i ucałowała jego palce. 
–  Kilka  razy  mówiłeś,  Ŝebym  zaufała  tobie.  Więc  takŜe  i  ty  musisz  mi 

zaufać. 

–  Masz  straszliwy  zwyczaj  –  oznajmił  Paul  Ŝałosnym  głosem  – 

wykorzystywania  przeciwko  mnie  moich  własnych  słów.  Tak  czy  owak, 
pamiętasz swoją obietnicę, Ŝe wyjdziesz za mąŜ tylko z miłości. 

– To więcej niŜ obietnica – odparła powaŜnie Briona. – To przysięga. 
– Co rozwiązuje wszystkie problemy, prawda? 
Przytaknęła,  choć daleko nie wszystkie problemy były rozwiązane, ale z 

resztą  potrafiła  dać  sobie  radę,  czerpiąc  siłę  z  miłości  Paula.  Ona  pozwoli  jej 

znaleźć odpowiednie słowa dla Matthew. Powie mu po prostu, im szybciej, tym 
lepiej, Ŝe nie moŜe juŜ dać mu szczęścia. A wtedy on pozwoli jej odejść. Bo co 
innego będzie mógł zrobić? 

LeŜeli  w  łóŜku,  przytuleni,  rozkoszując  się  poczuciem  zjednoczenia, 

niewiele mającym wspólnego z namiętnością, która i tak znajdzie swoją chwilę. 

– Kiedy się znowu zobaczymy? – zapytała Briona, gładząc palcami ramię, 

które zachwycało swoją siłą. 

– Na początku drugiej dekady czerwca będę w Londynie. Stamtąd zabiorę 

cię do Nowego Jorku. Szczegóły ustalimy później. 

– Trzy miesiące – westchnęła. – Ale chyba będziemy pisać do siebie? 
–  Zadzwonię,  gdy  tylko  znajdę  się  w  Hongkongu.  Briona  uniosła  się  na 

łokciu. Był taki przystojny i cały jej. 

Ciągle  nie  mogła  w  to  uwierzyć  i  moŜe  dlatego  odŜywały  w  niej 

wątpliwości. 

– Jeszcze tego nie wiesz? – zapytała podejrzliwie. 
–  Po  drodze  muszę  odwiedzić  róŜne  nasze  filie  i  trudno  z  góry 

przewidzieć, ile mi to zajmie. 

– Nie mogę znieść myśli, Ŝe nie będzie z tobą Ŝadnego kontaktu. 
– Dobrze, odezwę się juŜ jutro wieczorem. 
–  Lepiej  pojutrze.  Jutro  moŜe  mnie  nie  być  w  hotelu.  Muszę  załatwić 

sprawę z Matthew. 

–  Dobrze,  niech  będzie  poniedziałek,  ale  musisz  przyrzec,  Ŝe  będziesz 

przez cały czas myślała o mnie. 

Obiecała,  on  zaś  uniósł  się,  ułoŜył  ją  na  plecach  i  zaczął  całować  z 

rosnącym Ŝarem. ZaŜyłość, która zaczęła się rodzić miedzy ich ciałami, uczyniła 
przeŜycie  i  spełnienie  jeszcze  bardziej  wstrząsającymi;  zasnęli  potem  objęci  i 
wtuleni w siebie. 

Briona  ocknęła  się  pierwsza  i  zobaczyła,  Ŝe  nie  zgasili  lampki  nocnej. 

OstroŜnie  sięgnęła  do  wyłącznika,  a  potem  leŜała  patrząc,  jak  ciemność 
zamienia się w szarość przedświtu. 

Od  zewnętrznego  świata  oddzielały  ich  tylko  cienkie  firanki;  poruszyła 

się niespokojnie, chyba bojąc się kruchości tej osłony, a wraz z tym przypłynęły 
niewesołe  myśli.  Biedny  Matthew,  w  niczym  nie  zasłuŜył  sobie  na  to,  co  go 
spotka.  Co  go  juŜ  spotkało.  Spojrzała  na  twarz  Paula  i  uczucie  skruchy 
przygasło:  nie  moŜna  obciąŜać  jej  odpowiedzialnością  za  to,  co  nieuchronne  i 
nieodparte. 

Nie moŜna? 
Oczy  wędrowały  po  pokoju,  zatrzymując  się  na  sprzętach,  których 

dyskretna  elegancja  musiała  kosztować  fortunę.  Świat  bogactwa,  do  którego 
naleŜał  Paul,  był  jej  obcy  i  nie  wiedziała,  czy  potrafi  się  w  nim  odnaleźć. 
Spakowane walizki stały pod ścianą. Bardzo droga skóra. Będzie pewnie mógł 

ich uŜywać jeszcze przez lata, podczas gdy jej neseser juŜ się rozpadał. Briona 
lekko  potrząsnęła  głową.  Myślała  o  wszystkim  i  o  niczym,  jakby  zupełnie 
zapomniała, Ŝe juŜ wkrótce będą musieli się rozstać. 

Widziała, jak Paul nastawiał budzik, nie mogła go jednak dostrzec, gdyŜ 

stał po drugiej stronie łóŜka. Została im jeszcze godzina, dwie? Czy tylko kilka 
minut?  Znienacka  rozbrzmiały  w  jej  uszach  słowa  Chantal:  „Nie  zmarnujcie 
tego  czasu.  Te  chwile  mogą  się  juŜ  nigdy  nie  powtórzyć”.  Zsunęła  się  na 
poduszce  i  wtuliła  w  Paula,  który,  mruknąwszy  przez  sen,  przygarnął  ją  do 
siebie. Przywarła policzkiem do jego twarzy. Mogą znaleźć się daleko od siebie, 
ale  nic  ich  juŜ  naprawdę  nie  rozdzieli,  gdyŜ  łączy  ich  najsilniejsza  z  więzi: 
miłość. 

Nawet nie wiedziała, kiedy oczy jej się zamknęły i znowu zapadła w sen. 

Terkot  budzika  był  tak  przenikliwy,  Ŝe  oboje  zerwali  się  z  pościeli,  mrugając 
powiekami.  Trzeba  było  się  spieszyć,  gdyŜ  Paul  nastawił  zegar  na  ostatni 
moment, chcąc jak najbardziej wydłuŜyć wspólne chwile. Razem wskoczyli pod 
prysznic,  potem  pospiesznie  się  ubrali,  a  kiedy  przełykali  kawę,  poranną  ciszę 
rozdarł dźwięk dzwonka. 

– Taksówka – mruknął Paul i rozłoŜył ręce, a Briona rzuciła się w nie, by 

poczuć  jego  usta  na  włosach,  czole,  policzkach  i  w  końcu  –  na  wargach.  W 
następnej  juŜ  chwili  zamykali  drzwi,  zjeŜdŜali  windą  i  wsiadali  do  taksówki, 
której kierowca podczas jazdy bez przerwy obdarzał ich w lusterku spojrzeniem 
pełnym zainteresowania. Ale w ParyŜu miłość była czymś tak dobrze znanym i 
aprobowanym,  Ŝe  Briona  w  najmniejszym  stopniu  nie  czuła  się  zawstydzona 
tym,  iŜ  wtula  twarz  w  pierś  ukochanego,  a  jego  ręka  mocno  ją  przygarnia. 
Zatrzymali  się  przed  wejściem  do  hotelu.  Paul  zapytał  niepewnie:  –  Kiedy 
zobaczysz  się  znowu  z  Matthew,  to...?  –  Widać  było,  Ŝe  nie  moŜe  znaleźć 
odpowiedniego słowa. 

Zakryła mu usta ręką. 
– Nie bój się. Natychmiast mu powiem. 
Długo  patrzyli  sobie  w  oczy,  zupełnie  zapomniawszy  o  obecności 

kierowcy. Wreszcie Paul przerwał milczenie. 

– Zadzwonię w poniedziałek do hotelu. Czekaj na telefon. 
–  Będę  czekać  –  odparła.  Wiedziała,  Ŝe  musi  się  zdobyć  na  rzecz 

najtrudniejszą  w  tej  chwili  na  świecie:  rozdzielić  się  z  ukochanym,  który  w 
przeciwnym wypadku mógł spóźnić się na samolot Gwałtownie otworzyła drzwi 
samochodu,  wysiadła  i  stała  przy  krawęŜniku  z  uniesioną  dłonią,  aŜ  taksówka 
bezpowrotnie zniknęła w dali. 

Weszła  do  hotelu  i  wzięła  klucz,  nawet  nie  zauwaŜywszy  domyślnego 

uśmieszku recepcjonistki. Wszystko traciło znaczenie w zestawieniu z faktem, iŜ 
oto Paul z kaŜdą chwilą oddalał się od niej coraz bardziej. Trzy długie miesiące. 
Jak znieść trzy przeraźliwie długie miesiące? 

Szybko spakowała się, sprawdziła, czy w torebce ma paszport i bilety, a 

potem  usiadła  przy  oknie.  Słyszała,  jak  współlokatorzy  zaczynają  schodzić  na 
ś

niadanie, ale nie ruszyła się od parapetu i dalej patrzyła na koty, które wałęsały 

się po parkingu w oczekiwaniu na samochody. 

Pierwszy  pojawił  się  o  dziewiątej  i  dwa  kocury  wskoczyły  na  maskę, 

przez chwilę szukały najwygodniejszego miejsca, a potem zwinęły się w kłębek. 
Podniosła  się,  przewiesiła  przez  ramię  torebkę  i  chwyciła  za  rączkę  nesesera. 
Czekała ją trudna przeprawa, ale miłość do Paula dodawała jej sił. 

Oddała klucz, uregulowała naleŜność za hotel i powoli udała się do stacji 

metra.  Paryska  przygoda  nieodwołalnie  się  kończyła.  Teraz  nastąpi  antrakt,  a 
następny akt jej Ŝycia rozpocznie się wraz z przyjazdem Paula do Londynu. 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 

 
Kiedy  Briona  dotarła  do  swojego  pokoju  na  tyłach  Dabell’s  Hotel,  na 

klamce  zobaczyła  kartkę:  „Nie  przeszkadzać”.  Wśliznęła  się  cicho,  delikatnie 
zamknęła drzwi i bezgłośnie podeszła do łóŜka, na którym połoŜyła neseser. 

PodróŜ okazała się o wiele bardziej męcząca, niŜ oczekiwała. Okazało się, 

Ŝ

e  z  jakichś  niejasnych  przyczyn  odpłynąć  musi  z  Calais,  nie  zaś  z  Boulogne, 

gdy  więc  wreszcie  znalazła  się  na  pokładzie  promu,  czekała  ją  przejaŜdŜka  po 
bardzo  wzburzonym  morzu.  Jakby  tego  było  jeszcze  mało,  została  zatrzymana 
przez celnika, który bardzo starannie i szczegółowo przeszukał jej bagaŜe. 

I z kaŜdą chwilą była coraz dalej od Paula. 
Pomimo  zmęczenia  fizycznego  nadal  czuła  się  otoczona  miłością, 

chroniącą  ją  jak  kokon  gąsienicę.  Cichutko  westchnęła  i  popatrzyła  na  włosy, 
których tylko czubek wychylał się spod koców. Daisy Thompson, przyjaciółka i 
współpracowniczka, odsypiała pewnie nocny dyŜur. Pomimo znuŜenia, jej samej 
nie chciało się spać: zanim będzie mogła spokojnie oddać się swemu szczęściu, 
miała  do  spełnienia  jeszcze  jeden  trudny  obowiązek.  Musiała  porozmawiać  z 
Matthew i wytłumaczyć mu wszystko. 

Mimochodem  zerknęła  na  fotografię  narzeczonego  zrobioną  tuŜ  przed 

wyjazdem  do  Stanów.  Miła, pogodna twarz: szczere niebieskie oczy, wraŜliwe 
usta, jasne włosy starannie zaczesane do tyłu. 

JakŜe inny od Paula... 
Znowu powróciły wyrzuty sumienia, natychmiast jednak wyciszone przez 

uczucie  miłości.  Wieczorem  przylatywał  Matthew.  Natychmiast  o  wszystkim 
mu  powie.  Za  Ŝadne  skarby  świata  nie  mogła  ani  o  chwilę  opóźnić  tego 
wyznania. 

Wstała i po cichu zaczęła rozpakowywać torbę podróŜną. Najlepiej było 

nie pogrąŜać się w myślach, lecz zająć się czymś, a jedną z pierwszych rzeczy, 
jakie zrobiła, było przesłonięcie podobizny Matthew zdjęciem przywiezionym z 
ParyŜa. 

Zastygła  wpatrzona  w  fotografię,  gdyŜ  natychmiast odŜyły wspomnienia 

słonecznego  dnia  na  Sekwanie,  śmiechów,  uścisku  ukochanego  męŜczyzny. 
Znowu znalazła się w innym świecie, otworzonym przed nią przez Paula, który 
rzeczywistość zamieniał w sen, a sen w rzeczywistość. Jak bardzo go kochała... 

Dopiero  teraz  spostrzegła  kartkę  na  poduszce.  Z  uśmiechem  sięgnęła  po 

nią,  pewna,  Ŝe  to  liścik  powitalny  od  Daisy.  Ale  juŜ  po  chwili  przestała  się 
uśmiechać, a palce kurczowo zacisnęły się na arkusiku papieru. Krew zastygła 
jej w Ŝyłach. 

„Przykro mi, Ŝe muszę ci przekazać smutną wiadomość – pisała Daisy. – 

Matthew  powaŜnie  chory  leŜy  w  szpitalu.  Udało  mu  się  złapać  wcześniejszy 

samolot,  ale  wczoraj  wieczór,  zaraz  po  przyjeździe  miał  jakiś  atak.  Dzwoniła 
siostra oddziałowa prosząc, aŜebyś jak najszybciej skontaktowała się z nimi.” 

U dołu kartki starannie wypisany był adres szpitala i telefon. 
Briona sięgnęła po torebkę i na powrót umieściła w niej zdjęcie z ParyŜa, 

ś

wiadectwo  tego,  jak  szczęśliwa  była  z  Paulem.  Potem  zeszła  na  dół  i  prawie 

natychmiast  złapała  taksówkę.  Czuła  się  jak  ogłuszona.  Ciągle  nie  mogła 
uwierzyć w to, co się dzieje i niby w półśnie dała się poprowadzić do poczekalni 
przez  pielęgniarkę,  która  poszła  następnie  poszukać  lekarza  opiekującego  się 
Matthew. 

Wkrótce  się  zjawił,  opanowany,  uprzejmy  męŜczyzna  pod  czterdziestkę. 

Rzucił  tylko  okiem  na  Brionę  i  kazał  siostrze  przynieść  herbatę.  Czekając  na 
pielęgniarkę, wymienili kilka obojętnych uwag. Dziewczyna nie potrafiła zadać 
najwaŜniejszego teraz pytania. 

Lekarz  sam  zaczął  mówić  o  stanie  Matthew,  ona  zaś  popijała  herbatę  i 

czuła  się  tak,  jakby  słuchała  opowieści  dotyczącej  kogoś  zupełnie  obcego.  Po 
raz pierwszy zareagowała dopiero na słowa: „Jutro będziemy go operować”. 

– W niedzielę? – powiedziała z niedowierzaniem, co nie było z pewnością 

najmądrzejszym pytaniem, ale nic innego nie przyszło jej do głowy. 

– Guz rośnie tak szybko, Ŝe wszystko odbyłoby się juŜ dzisiaj, ale pacjent 

nie  wyraził  zgody,  gdyŜ  najpierw  chciał  zobaczyć  się  z  panią.  To  dlatego  nie 
operowano go w Stanach, zaraz po wykryciu choroby. 

–  O  BoŜe  –  szepnęła  Briona  –  gdybym  tylko  wiedziała,  przyjechałabym 

do niego! 

Nie wiedziała jednak i pojechała do ParyŜa, a tam zakochała się w Paulu. 

Przypomniała jej się noc pełna namiętności, ale tym razem był to obraz bolesny 
aŜ do szpiku kości. Paul oddalał się od niej coraz bardziej i w Ŝaden sposób nie 
potrafiła temu zapobiec. 

– Chciał znaleźć się w domu – powiedział cicho doktor. – Ludzie, którzy 

czują zbliŜającą się śmierć, często tak postępują. 

...Śmierć? Śmierć i Matthew, taki łagodny, taki miły? 
–  Ale  przecieŜ  on  nie  umrze,  prawda?  Są  jakieś  szanse,  jakieś...  – 

Zabrakło  jej  słów.  Ciągle  nie  potrafiła  uzmysłowić  sobie  tego,  Ŝe  Matthew  – 
dzielny, nieustępliwy Matthew – ma guza mózgu. 

–  Były  spore  szanse,  gdyby  skontaktował  się  z  lekarzem,  kiedy  tylko 

zauwaŜył,  Ŝe  coś  nie  jest  w  porządku,  ale  to  bardzo  ambitny  chłopak.  Za 
wszelką cenę chciał zrobić doktorat, a potem wrócić i poślubić panią. Myślał, Ŝe 
będzie jeszcze czas na leczenie. 

– A jak jest teraz? 
–  Nie  będę  przed  panią  kłamał.  Pani chyba wie, Ŝe z jego zdrowiem nie 

było najlepiej. 

–  Opowiadał  mi,  Ŝe  w  dzieciństwie  przechodził  jakąś  chorobę  nerek  – 

bąknęła – ale byłam pewna, Ŝe wszystko minęło bez śladu. 

–  Niestety  nie.  Jedną  nerkę  miał  od  tamtej  pory  zupełnie  niesprawną,  a 

druga była uszkodzona. W ogóle nie ryzykowalibyśmy operacji, gdyby nie to, Ŝe 
w przeciwnym wypadku śmierć jest pewna. 

–  Ale  czemu...  –  zaszlochała  Briona  –  czemu  nigdy  nic  mi  nie 

powiedział? 

–  Młodzi  ludzie  mają  swoją  dumę.  Chcą  się  wydawać  równie  sprawni  i 

męscy jak ich rówieśnicy. 

– Ale byliśmy ze sobą tak blisko! – wybuchnęła i pojęła, Ŝe zabrzmiało to 

jak oskarŜenie, w ślad za którym natychmiast przyszła refleksja, jakie trudne to 
wszystko musiało być dla niego. Po chwili milczenia odezwała się: 

– Przepraszam, zapomniałam, jak się pan nazywa. 
– Nic nie szkodzi. Preston. 
–  Jest  pan  chirurgiem?  –  zapytała,  a  kiedy  skinął  głową,  ciągnęła:  – 

Dobrze, panie doktorze, czy mogę w czymkolwiek pomóc? 

Popatrzył na nią przeciągle, potem na chwilę spuścił wzrok, aŜ wreszcie 

powiedział: 

–  Będę  szczery.  Obok  ściśle  medycznej  pomocy,  rzeczą  najwaŜniejszą 

jest wola Ŝycia pacjenta, a ta związana jest z panią. Chciałby natychmiast panią 
poślubić,  a  my  jeszcze  przed  pani  przyjazdem  na  wszelki  wypadek  wszystko 
przygotowaliśmy i ksiądz czeka tylko na wezwanie. WyobraŜam sobie, Ŝe inny 
ś

lub pani sobie wymarzyła, z welonem i w powodzi kwiatów, ale... 

Zapadła głucha cisza. Potem Briona posłyszała swój głos: 
– Oczywiście, trzeba to zrobić jak najszybciej. 
Doktor Preston delikatnie dotknął ramienia dziewczyny, ale nie mogło to 

usunąć  jej  bólu.  Ślub  oznaczał  porzucenie  Paula,  a  tego  przecieŜ  nie  mogła 
uczynić.  Kiedy  Matthew  juŜ  wydobrzeje,  wytłumaczy  mu,  dlaczego  nie  moŜe 
być  naprawdę  jego  Ŝoną.  Opowie  teŜ  wszystko  Paulowi,  który  na  pewno 
zrozumie. 

Obydwaj  ją  zrozumieją,  musiała  w to wierzyć. To nieprawda, Ŝe zawsze 

jest jakiś wybór. Nie tym razem, nie dla niej. 

– Siostra zaprowadzi panią do Matthew – powiedział Preston, podnosząc 

się z kozetki. 

Rozmowa,  która  wstrząsnęła  całym  jej  Ŝyciem,  była  skończona.  Briona 

wstała  automatycznie.  Ach,  gdyby  tylko  mogła  zadzwonić  do  Paula  i 
powiadomić  go  o  tym, co się wydarzyło. Nie miała nawet pojęcia, gdzie moŜe 
być w tej chwili. 

Lekarz przypatrywał się jej uwaŜnie. 
–  Musi  być  pani  bardzo  odwaŜna,  Briono,  i  wszystkie  swoje  lęki 

zachować  dla  siebie.  Matthew  powinien  panią  ujrzeć  radosną  i  uśmiechniętą. 
Musi  pani  umocnić  w  nim  przekonanie,  Ŝe  ma  po  co  Ŝyć.  Myślę,  Ŝe  wiem,  co 

pani czuje, ale on jest w tej chwili najwaŜniejszy. 

Pokiwała  głową,  choć  doktor  Preston  absolutnie  nie  wiedział,  co  w  tej 

chwili czuła. Nie wiedział tego nikt na całym świecie. Nawet Paul. 

Paul, załkała bezgłośnie, gdzie jesteś, kochany? 
Niemniej, kiedy wchodziła do separatki, w której leŜał Matthew, była juŜ 

pogodna  i  rozpromieniona.  Jej  dawny  narzeczony  niewiele  się  zmienił,  moŜe 
tylko schudł odrobinę, ale zawsze był szczupły. 

W  jednej  chwili  przemknęło  jej  przez  głowę,  ile  mu  zawdzięcza:  pełne 

troskliwości dni i tygodnie, kiedy nie mogła liczyć na niczyją pomoc... pewność 
siebie, jaką poczuła dzięki jego miłości... przezwycięŜenie samotności... 

–  Cześć,  nicponiu  –  powiedziała  od  progu.  –  Jeśli  myślałeś,  Ŝe  w  ten 

sposób wykręcisz się od ślubu ze mną, to bardzo się myliłeś. 

Twarz  Matthew  rozjaśniła  się  w  pełnym  szczęścia  uśmiechu.  Briona 

wtuliła  się  w  jego  rozłoŜone  ramiona,  a  z  oczu  popłynęły  jej  łzy.  Płakała  nad 
Matthew  i  nad  samą  sobą.  Zarazem  jakiś  głos  powtarzał  jej,  Ŝe  nie  moŜe 
opłakiwać  Paula.  Pod  zaciśniętymi  powiekami  widziała  jego  stanowczą  twarz. 
Nic nie zabije w niej tego obrazu. Podobnie jak miłości. Tego była pewna. 

Godzinę  później  byli  juŜ  małŜeństwem.  Lekarze  i  siostry  zrobili 

wszystko, by skromna ceremonia odbyła się jak najuroczyściej. Nikt nawet nie 
przypuszczał,  Ŝe  Briona  spogląda  na  złotą  obrączkę,  jak  gdyby  oglądała  obcą 
ozdobę  na  cudzym  palcu.  Rzeczywistość  zastawiła  na  nią  okrutną  pułapkę. 
Ziemia  obojętnie  biegła  po  swoim  torze  wokół  Słońca.  Ludzie  oddawali  się 
swoim codziennym zajęciom. Gdzieś daleko był Paul, któremu nawet do głowy 
z pewnością nie przyszło, iŜ oto ona jest juŜ Ŝoną innego męŜczyzny Wiedziano 
o  tym  w  hotelu,  gdzie  zadzwoniła  i  poprosiła  o  kilka  dni  okolicznościowego 
urlopu,  usilnie  teŜ  nalegając,  by  odnotowano  wszystkie  telefony,  które  do  niej 
będą,  a  zwłaszcza  od  jednej  konkretnej  osoby.  Musiało  to  zabrzmieć  dziwnie. 
Była  oto  teraz  panią  Brioną  Hammond,  a  tak  bardzo  zaleŜało  jej  na  wieści  od 
pana Paula Deverilla. 

Całą noc przesiedziała przy łóŜku Matthew, a on snuł plany na przyszłość. 

Nie  miał  najmniejszej  wątpliwości,  Ŝe  juŜ  niedługo  będzie  mógł  wrócić  do 
swoich zajęć, i takŜe ona nie mogła ich mieć. Nie chodziło tylko o powinność, 
sama takŜe tego pragnęła. śarliwie chciała, Ŝeby przeŜył operację i Ŝył dalej. W 
jakimś sensie dalej go kochała. 

Czy Paul będzie potrafił i chciał ją zrozumieć? Czy rzeczywiście okazała 

się  tak  lojalna,  jak  tego  po  niej  oczekiwał?  Trzymała  rękę  Matthew,  bardzo 
starała się udawać miłość, na którą tak Uczył i na którą tak zasłuŜył, ale w głębi 
duszy coraz bardziej czuła się zdrajczynią: Matthew, Paula i siebie samej. 

Z  rana,  kiedy  padająca  z  senności  i  zmęczenia  z  rozpaczą  myślała,  Ŝe 

moŜe  nie  potrafiła  wlać  w  jego  serce  dostatecznej  otuchy,  posłyszała  przy 
swoim uchu głos siostry, razem z nią spoglądającej na łóŜko wiezione juŜ do sali 

operacyjnej: 

– Wspaniale! Teraz jest pełen nadziei i chęci Ŝycia, a to najwaŜniejsze. 
Powoli  osunęła  się  na  fotel.  Siedziała  tak  bez  ruchu  przez  jakiś  czas,  a 

potem  bezwiednie  wyciągnęła  z  torebki  zdjęcie,  na  którym  wesoło 
przekomarzali  się  z  Paulem.  Po  chwili  jednak  odłoŜyła  fotografię  na  miejsce. 
Nazywała się teraz Briona Hammond, a jej mąŜ walczył o Ŝycie pod skalpelem 
chirurga. 

Matthew  przeŜył  operację,  a  Brionie  pozwolono  zostać  na  Oddziale 

Intensywnej  Terapii.  Wydawało  jej  się,  Ŝe  gdzieś  na  końcu  długiego  tunelu 
zaczyna  dostrzegać  światełko.  To  potrwa  kilka,  moŜe  kilkanaście  tygodni,  ale 
potem  Matthew będzie na tyle silny, Ŝe wysłucha wyjaśnień, dlaczego musiała 
wziąć z nim ślub, ale nie moŜe być jego Ŝoną. 

Matthew  pozwoli  jej  odejść,  a  Paul  będzie  musiał  odrobinę  poczekać. 

Poczuła nagły przypływ paniki, gdyŜ Paul nie był wzorem cierpliwości, ale juŜ 
w  następnej  chwili  nadeszła  uspokajająca  myśl,  Ŝe  przecieŜ  się  zmienił  przez 
tych kilka dni: kochał ją, a miłość potrafi zrodzić bardzo wiele cierpliwości, jeśli 
trzeba. 

Przeszła  niedzielna  noc,  a  w  poniedziałek,  ilekroć  Matthew  budził  się, 

widział  przy  sobie  Brionę,  z  oczyma  podkrąŜonymi  wprawdzie  ze  zmęczenia, 
ale  nieprzerwanie  czuwającą  i  przemawiającą  do  niego  czule  i  radośnie. 
Trzymała dłoń swego męŜa-niemęŜa i ze wszystkich sił starała się nie myśleć o 
tym, Ŝe to dziś Paul zadzwoni, będzie wypytywał o nią, a potem rozczarowany 
jej nieobecnością odłoŜy słuchawkę. 

Na razie najwaŜniejsze było to, Ŝe z kaŜdą godziną szanse Matthew rosły. 
Matthew  zmarł  we  wtorek  nad  ranem,  co całkowicie zaskoczyło Brionę. 

Gdzieś  w  głębi  duszy  była  przygotowana  na  takie  zdarzenie  w  niedzielę,  w 
poniedziałek, ale nie teraz, kiedy uznała, Ŝe najgorsze jest juŜ za nimi. 

Doznała  szoku  i  niewiele  wiedziała  o  tym,  jak  podawano  jej  środki 

uspokajające i kładziono do łóŜka. Przyszła trochę do siebie dopiero w środę i 
postanowiła  natychmiast  wracać  do  hotelu.  To  był  teraz  jej  jedyny  dom,  w 
którym  na  dodatek  czekała  na  nią  wiadomość  od  Paula.  BoŜe,  jak  straszliwie 
brakowało jej teraz jego siły i niezłomności! 

Była mało znaczącą pracowniczką Dabell’s, dyrektor jednak potraktował 

ją  z  ogromną  wyrozumiałością,  proponując  dłuŜszy  wypoczynek.  Praca  była 
najlepszym  lekarstwem,  pamiętała,  co  o  tym  mówili  Paul  i  Chantal.  Chciała 
natychmiast  wracać  do  recepcji  i  tylko  w  poniedziałek  musiała  mieć  wolne  z 
uwagi na pogrzeb. 

Pan  Mathers,  który  zarządzał  hotelem  od  ponad  trzydziestu  lat, 

przypatrzył jej się z uwagą. 

–  CóŜ,  sama  pani  wie,  co  dla  pani  najlepsze,  pani  Hammond.  Nie  będę 

ukrywał, co zresztą nie jest tajemnicą, Ŝe mamy kłopoty z personelem, z drugiej 

jednak  strony  moŜe  pani  w  tej  sytuacji  liczyć  na  naszą  jak  najdalej  idącą 
Ŝ

yczliwość. 

Podziękowała  i  pognała  do  pokoju.  Jej  przyjaciółka  spała,  Briona  na 

palcach  podbiegła  do  łóŜka.  PrzecieŜ  na  poduszce  powinna  na  nią  czekać 
wiadomość.  Nie  było  jej  jednak  ani  na  wierzchu,  ani  pod  poduszką; 
najwidoczniej spoczywała w jej przegródce w recepcji. 

Pospiesznie  przebrała  się  w  hotelowy  uniform  –  kremowa  bluzka  i 

brązowa  spódniczka  –  a  następnie  drŜącymi  palcami  rozczesała  włosy,  dobrze 
pamiętając, Ŝe Paul lubił, gdy tak właśnie luźno spływały na plecy. Myśl o Paulu 
dodała jej sił. 

Neseser spoczywał juŜ w szafie, albowiem Daisy rozpakowała jej rzeczy i 

ułoŜyła  na  półkach.  Łzy  zakręciły  się  pod  powiekami,  kiedy  pomyślała,  jak 
wszyscy są dla niej mili. 

Otarła oczy i wzięła ze stolika fotografię Matthew. Zapatrzyła się w drogą 

jej  twarz,  która  trwała  juŜ  tylko  na  zdjęciu.  A  potem  stanowczym  ruchem 
schowała  portret  do  szuflady,  czego  nie  zrozumiałby  nikt,  włącznie  z  Daisy, 
która była jej najbliŜszą przyjaciółką. Ale teŜ ani Daisy, ani nikt inny nie słyszał 
ostatnich słów Matthew przed operacją: „Musisz mi przyrzec, Ŝe cokolwiek się 
zdarzy,  będziesz  szczęśliwa.  Mogę  znieść  wszystko  z  wyjątkiem  twego 
smutku”. 

Przyrzekła,  czując  się  przygnieciona  siłą  jego  uczucia  i  własną 

nielojalnością.  Dopiero  później,  podczas  długich  godzin  szpitalnego  czuwania 
zdała  sobie  sprawę  z  tego,  Ŝe  miłość  jest  potęgą,  nad  którą  człowiek  nie  ma 
władzy, i nikt – ani Paul, ani Matthew, ani ona – nie jest odpowiedzialny za to, 
kogo kocha, gdyŜ płomień ten ogarnia ludzi bez pytania ich o zgodę. Wraz z tą 
myślą zelŜał teŜ cięŜar winy, zupełnie jak gdyby ktoś udzielił jej rozgrzeszenia. 

Pełna  niecierpliwości  zbiegła  na  parter.  śyczliwy  uśmiech  nie  mógł 

pokryć  ulgi  Bryana  Stocktona,  który  miał  ją  zastąpić  w  razie  niedyspozycji. 
Chwileczkę odczekała, aŜ jej oddech się uspokoi, a potem zapytała: 

– Są dla mnie jakieś wiadomości? 
– Nie – odparł Bryan. – A miały być? 
O  mały  włos  nie  krzyknęła  na  całe  gardło  „Tak,  tak,  tak!”,  ale  wbiwszy 

paznokcie  w  skórę  zdołała  zapanować  nad  sobą.  Z  obojętnością,  która 
kosztowała ją bardzo wiele, powiedziała: 

– Myślałam, Ŝe moŜe ktoś do mnie dzwonił. 
– Nikt – jeszcze raz zaprzeczył Bryan. – Czekasz na jakiś telefon? 
– Nie, nie – skłamała. – Tak tylko zapytałam. 
–  Słuchaj,  jeśli...  –  zaczął  Stockton,  ale  przerwawszy  zdanie  w  połowie, 

rzucił po chwili: – Gdybyś czegoś potrzebowała, to jestem u siebie. – A potem 
odszedł, pozostawiając ją sam na sam z jej myślami. 

Powoli  udało  się  jej  zapanować  nad  sobą.  Oczywiście,  Ŝe  Paul  nie 

zostawił Ŝadnej wiadomości, bo przecieŜ chce porozmawiać z nią samą. JuŜ za 
chwilę  zadzwoni  telefon,  w  słuchawce  zabrzmi  kochany  głos,  a  cały 
rozkołysany świat się ustatkuje. 

ChociaŜ  jednak  telefon  terkotał  co  chwila,  ciągle  nie  był  to  Paul. 

Powtarzała  sobie  uparcie,  Ŝe  widocznie  nie  ma  dostępu  do  telefonu  albo  są 
kłopoty  z  połączeniem.  Znalazła  tysiące  wiarygodnych  wytłumaczeń  jego 
milczenia  i  była  gotowa  uwierzyć  we  wszystkie  naraz,  byleby  wreszcie  się 
odezwał. 

Mimo  Ŝe  do  pełni  sezonu  brakowało  jeszcze  trochę  czasu,  hotel  był 

niemal  pełny  z  racji  wielkiej  wystawy  w  British  Museum  i  Briona  miała  moc 
pracy. 

Kiedy Daisy zjawiła się na swój dyŜur, przyjaciółka poruszała się niemal 

jak automat – Briona, czyś ty oszalała?! – wykrzyknęła. – PrzecieŜ ustaliliśmy 
juŜ, kto i kiedy będzie cię zastępował... 

–  Przestań,  proszę  –  przerwała  jej  Briona.  –  I  błagam,  ani  słowa  o 

Matthew. 

– Tak, kochanie, oczywiście, ale... – Daisy zawahała się. – Czy mogę ci 

jakoś pomóc? Ktokolwiek z nas? 

Briona wolno pokręciła głową. 
– Nie, ani ty, ani nikt inny tego nie zrozumie. MoŜe kiedyś ci wyjaśnię. 
Przyjaciółka popatrzyła na nią uwaŜnie, a potem rzekła: 
– Jeśli tylko będziesz chciała, zawsze jestem gotowa ci pomóc. 
Briona przez chwile zmagała się z sobą, a potem wykrztusiła: 
– Jeszcze jedno, Daisy. Czy w ciągu tych ostatnich dni nie dzwonił nikt 

do mnie? 

– Z pewnością nie wtedy, kiedy pełniłam dyŜur. Ale i tak przecieŜ kaŜdy, 

kto  byłby  wtedy  w  recepcji,  zostawiłby  informację,  a  z  całą  pewnością  Ŝadnej 
nie było. 

Briona poczuła, jak do jej serca zakrada się straszliwy mróz podejrzenia. 

A  moŜe  Paul  wcale  nie  usiłował  się  z  nią  skontaktować?  Z  trudem  przełknęła 
ś

linę i bez powodzenia usiłując się uśmiechnąć, powiedziała: 

–  Gdyby  teraz  ktoś  chciał  ze  mną  rozmawiać,  to  daj  mi  znać,  obojętnie 

która będzie godzina. 

Daisy zerknęła na nią z troską. 
–  Na  miłość  boską,  przecieŜ  ty  ledwie  trzymasz  się  na  nogach  ze 

zmęczenia. Musisz się wyspać. 

–  Proszę  cię!  –  Briona  straciła  kontrolę  nad  swym  głosem,  który 

rozbrzmiał po całym holu. Speszona odwróciła się na pięcie i pobiegła na górę. 

W pokoju zdała sobie sprawę z tego, Ŝe dygocze jak w gorączce. Skuliła 

się w wiklinowym fotelu, który kupiły kiedyś razem z Daisy na pchlim targu, i 
starała się zapanować nad dreszczami i rosnącym przeraŜeniem. 

Zbyt  wiele  ciosów  spadło  na  nią  w  krótkim  czasie,  by  mogła  znieść 

następny,  i  to  tak  potęŜny.  Paul  obiecał  –  obiecał!  obiecał!  –  Ŝe  zadzwoni  w 
poniedziałek, a tymczasem była juŜ środa i ani znaku Ŝycia od niego. Wszystkie 
usprawiedliwienia,  których  takie  krocie  nawymyślała  podczas  dyŜuru,  nagle 
okazały  się  Ŝałosne.  Przypomniała  sobie  jego  stanowczość  i  zaradność;  gdyby 
rzeczywiście  chciał  zadzwonić,  na  pewno  by  to  zrobił,  jeśli  juŜ  nawet  nie  w 
poniedziałek, to we wtorek, a z pewnością w środę. 

Kołysała  się  monotonnie  jak  w  jakiejś  osobliwej  modlitwie  i  powoli 

rozpacz  zaczęła  przycichać.  Przypomniała  sobie  momenty,  kiedy  byli  blisko, 
najbliŜej...  coraz  wyŜsze  fale  miłosnego  uniesienia,  które  wynosiły  ich  aŜ  do 
gwiazd.  Ta  miłość  dawała  schronienie.  Wiedziała  to  wówczas  i  jakoś 
przedziwnie znowu zaczęła być tego pewna teraz. 

Zadzwoni  dzisiaj.  Zmusi  go  palące  pragnienie  usłyszenia  jej  głosu, 

pragnienie, które ją niemal rozrywało od wewnątrz. Zadzwoni, gdy tylko będzie 
mógł. 

Trochę  juŜ  spokojniejsza,  Briona  przebrała  się  w  codzienny  strój,  Ŝeby 

natychmiast  móc  zbiec  do  recepcji,  kiedy  Daisy  da  jej  sygnał  brzęczykiem,  i 
znowu  zasiadła  w  fotelu.  Wtedy  dopiero  poczuła  całe  znuŜenie  ostatnich  dni. 
Przez chwilę walczyła ze sobą, aŜ wreszcie przemknęła na łóŜko, przykrywając 
się  kocem.  Tylko  na  chwilkę,  Ŝeby  odrobinę  rozprostować  kości,  pomyślała 
wpatrzona w paryskie zdjęcie, które trzymała w dłoni. Było jej jedyną pamiątką 
po Paulu i za Ŝadne skarby nie rozstałaby się z nim. A potem powieki stały się 
tak cięŜkie, iŜ w Ŝaden sposób nie dało się powstrzymać ich opadania... 

Tak  właśnie,  śpiącą  w  ubraniu,  z  włosami  rozrzuconymi  na  poduszce, 

znalazła  ją  Daisy,  kiedy  wróciła  wczesnym  rankiem  z  dyŜuru.  Przez  kilka 
sekund patrzyła ze współczuciem na przyjaciółkę, a potem podciągnęła jej koc 
pod  brodę.  Wtedy  dostrzegła  teŜ  fotografię,  która  wysunęła się z ręki Briony i 
leŜała  przy  łóŜku.  Daisy  nachyliła  się,  wygładziła  zgniecione  nieco  zdjęcie  i 
przyjrzała mu się uwaŜnie. 

Nie  znała  męŜczyzny,  który  towarzyszył  Brionie,  ale  dziewczyna 

wyglądała  na  taką  szczęśliwą  i  promienną.  Odkładając  błyszczący  kartonik  na 
blat stolika Daisy spostrzegła, Ŝe nie ma na nim podobizny Matthew. Dziwne. 

W tym właśnie momencie Briona drgnęła i otworzyła półprzytomne oczy, 

a widząc nad sobą twarz koleŜanki, chwyciła ją gwałtownie za rękę. 

– Dzwoni? Teraz? Na dole? 
– Kochanie – Daisy cięŜko usiadła obok przyjaciółki – kochanie, to tylko 

sen. Matthew juŜ nigdy nie zadzwoni... on... on... 

–  Nie  Matthew,  Paul.  PrzecieŜ  prosiłam  cię,  Ŝebyś  mnie  obudziła,  kiedy 

zatelefonuje, prosiłam! 

– Paul? – powtórzyła zdumiona Daisy. – A kto to taki? Ale nic, nie martw 

się, nikt nie dzwonił. 

Wargi  Briony  zaczęły  drŜeć,  oczy  napełniły  się  łzami  i  dziewczyna 

gwałtownie  odwróciła  się  do  ściany.  KoleŜanka  delikatnie  pogładziła  ją  po 
ramieniu. 

–  PoleŜ  spokojnie,  a  ja  wezwę  lekarza.  Trudno  się  dziwić,  taki  straszny 

cios... 

–  Nie  chcę  Ŝadnego  lekarza!  –  krzyknęła  histerycznie  Briona.  –  Gdzie 

moje zdjęcie?! 

– O to ci chodzi? – zapytała Daisy i pospiesznie sięgnęła na stolik. 
Briona chwyciła fotografię i usiadła na łóŜku. Wpatrzyła się w pamiątkę 

minionego  szczęścia,  a  potem  z  bolesnym  grymasem  na  twarzy  spojrzała  na 
przyjaciółkę. 

–  Och,  Daisy,  wszystko  jest  takie  brudne,  takie  ohydne...  Daisy 

przygarnęła szlochająca Brionę, zaczęła lekko kołysać ją w ramionach i powoli 
wydobyła z niej całą opowieść. 

– No cóŜ – powiedziała na koniec – zawsze uwaŜałam, Ŝe zbyt wcześnie 

zdecydowałaś  się  pozostać  juŜ  na  zawsze  z  jednym  męŜczyzną.  Nie  moŜesz 
siebie obwiniać za to, co się stało. To było nieuchronne. 

–  Tak  właśnie  sobie  mówiłam  –  wyszeptała  Briona.  –  Łudziłam  się,  Ŝe 

usprawiedliwieniem  dla  wszystkiego  jest  nasza  miłość.  A  tymczasem  on  nie 
zadzwonił, chociaŜ obiecywał! 

Sheena cię ostrzegała, powiedział jakiś szyderczy wewnętrzny głos. „Paul 

to wieczny myśliwy; mało go interesują zdobyte juŜ trofea”... Przymknęła oczy. 
Przez ostatnie kilka dni widziała, jak cały świat wali się dokoła niej, i jedynym 
oparciem był Paul. Jedynym... 

– PoniewaŜ nie padłam przed nim od razu na kolana, potraktował to jako 

wyzwanie – powiedziała bardzo cicho. – PoniewaŜ naleŜałam do kogo innego, 
chciał, bym na chwilę stała się jego własnością. 

–  To  tylko  przypuszczenia,  prawda?  A  wtedy  czułaś,  Ŝe  na  pewno  cię 

kocha; trzymaj się tej pewności. 

Briona poczuła, jak opanowanie i Ŝyczliwość koleŜanki zaczynają się jej 

udzielać.  Sięgnęła  do  pudełka  z  chusteczkami  i  wytarła  nos.  Płacz  był  jej 
potrzebny;  tyle  smutków  nazbierało  się  przez  ostatnie  dni  w  jej  duszy  jak 
zwęglone drewienka. 

– MoŜe rzeczywiście nie mógł znaleźć sposobu, Ŝeby skontaktować się z 

tobą;  moŜe  jakaś  powódź  albo  zamieszki,  moŜe  tam,  gdzie  jest,  wprowadzono 
stan wojenny? Ale w agencji muszą wiedzieć, jak moŜna się z nim skontaktować 
w ciągu najbliŜszych dni. Czemu do nich nie zadzwonisz? 

–  Nie!  –  Briona  poczuła,  Ŝe  wraca  jej  wiara  w  Paula  i  w  jego  miłość.  – 

Paul kilka razy powtarzał, iŜ muszę mu zaufać. Przy takiej pracy jak jego co za 
poŜytek z rozhisteryzowanego dziewczątka, ścigającego go telefonami po całym 
ś

wiecie. 

– Ja na twoim miejscu zadzwoniłabym – sucho oświadczyła Daisy. – Być 

moŜe  są  jakieś  waŜne  powody,  ale  fakt  jest  faktem,  Ŝe  odezwać  miał  się  w 
poniedziałek, a dzisiaj jest juŜ, chwalić Boga, czwartek. 

– Nie – stanowczo powiedziała Briona. – Moje załamanie jest reakcją na 

to,  co  stało  się  ze  mną  i  Matthew,  a  nie  na  brak  telefonu  od  Paula.  Dobrze 
wiedziałam, co robię, zdradzając narzeczonego. Gdyby dowiedział się, obojętne, 
wcześniej czy później, straszliwie by cierpiał. I to ja muszę nauczyć się Ŝyć z tą 
myślą, a nie Paul. Sama podejmowałam decyzję. – Odrzuciła koc i spuściła nogi 
na podłogę. – Właśnie zaczynam się uczyć. Kocham Paula, a on kocha mnie. I 
na pewno zadzwoni, wiem o tym! Teraz pora na prysznic. Za godzinę zaczyna 
się mój dyŜur. 

– AleŜ Briono, chyba nie zamierzasz dzisiaj pracować? 
– A co mam robić innego? Siedzieć tutaj na łóŜku i chlipać? 
I  wróciła  do  rutyny  codziennych  zajęć  hotelowych,  w  kaŜdej  chwili 

oczekując  znaku  od  ukochanego.  Tak  minął  czwartek  i  piątek,  potem  wolno 
przesunęła się sobota i niedziela. Godzina za godziną, dzień za dniem nadzieja 
więdła. W poniedziałek odbył się pogrzeb Matthew i Daisy pojechała z Brioną 
na  cmentarz.  Przez cały czas ceremonii czuła się tak, jakby Ŝegnała na zawsze 
starego  przyjaciela,  ale  nie  męŜa.  Kilkakrotnie  ze  zdumieniem  spostrzegała 
obrączkę  na  lewej  dłoni.  Ciałem  i  duszą  była  Ŝoną  Paula.  Ale  czy  Paul  myślał 
jeszcze o tym ciele i tej duszy? 

Kiedy znalazły się z powrotem w Dabell’s Hotel, Daisy nie wytrzymała. 
– Na miłość boską, zadzwońŜe do tej agencji, dowiedz się, gdzie teraz jest 

i dlaczego się nie odzywa. Jeszcze chwila i nic z ciebie nie zostanie. 

– W godzinę po pogrzebie Matthew? To nie w porządku. 
–  Dopóki  Ŝył,  zrobiłaś  dla  niego  wszystko,  co  mogłaś.  Ale  Matthew  juŜ 

odszedł, a ty zostałaś. I gdzieś tam jest Paul. Odszukaj go i wracaj do Ŝycia! 

Briona  spojrzała  na  swoje  ręce,  nerwowo  splatające  się  i  rozplatające. 

Wzięła torebkę i zeszła do automatu. Szybko odszukała numer agencji. 

Połączyła  się  bez  trudu.  Pan  Paul  Deverill,  dowiedziała  się,  dotarł  do 

biura w Hongkongu juŜ w niedzielę i pozostawał w stałym kontakcie z centralą. 
Miała  wraŜenie,  Ŝe  to  jakaś  inna,  obca  ręka  zapisuje  numer  w  Hongkongu. 
Potem długo stała zapatrzona w kartkę papieru. Wreszcie wolno pokręciła głową 
i  zmięła  notatkę.  Nie  będzie  dzwonić.  Wolała  nie  słyszeć  głośnego 
potwierdzenia tego, co juŜ i tak wiedziała. 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 

 
Nieruchomą, zatopioną w myślach odnalazła ją Daisy. 
–  Briono,  przepadłaś  na  całe  wieki.  Czemu  tak  stoisz?  Nie  moŜesz 

dodzwonić się do agencji? 

–  Dodzwoniłam  się.  Paul  jest  w  Hongkongu,  i  to  od  niedzieli.  Nie  ma 

Ŝ

adnych kłopotów z kontaktem. 

Spojrzały sobie w oczy i najwyraźniej pomyślały o tym samym. Tyle dni, 

tyle moŜliwości... 

– No cóŜ, wygląda to nieciekawie, prawda – powiedziała Briona, a na jej 

twarzy  pojawił  się  wymuszony  uśmiech.  –  Mam  numer  jego  telefonu  w 
Hongkongu,  ale  nie  będę  dzwoniła.  Wszystko  się  skończyło  i  trzeba  się  z  tym 
pogodzić. 

–  O  nie,  moja  droga.  Tak  czy  owak,  musisz  coś  wiedzieć  na  pewno. 

ChociaŜ tyle ci się naleŜy. 

Daisy  rozgięła  ściśniętą  dłoń  Briony,  rozprostowała  kartkę,  wrzuciła 

monety, wystukała numer i czekała. 

–  W  Hongkongu  jest  o  osiem  godzin  wcześniej  niŜ  u  nas.  Wszyscy  tam 

ś

pią – powiedziała bezradnie Briona. 

–  PrzecieŜ  to  agencja  informacyjna,  tak?  Tam  się  nie  robi  przerw  na 

drzemkę  –  odpowiedziała  z  pasją  Daisy  i  juŜ  po  chwili  oddała  słuchawkę 
przyjaciółce. – Masz, odszukaj go i zapytaj, co się dzieje. 

Szamocząc  się  między  rezygnacją  a  nadzieją,  Briona  powiedziała  do 

mikrofonu: 

– Czy mogłabym rozmawiać z panem Paulem Deverillem? 
– Skończył juŜ dziś pracę – odezwał się niecierpliwy kobiecy głos. – Czy 

mogę w czymś pomóc? 

–  Nie...  –  odrzekła  Briona,  gotowa  juŜ  odłoŜyć  słuchawkę,  ale  zaraz 

przemogła się; Daisy miała rację, musiała coś wiedzieć na pewno. – A czy moŜe 
podał  numer,  pod  którym  mogłaby  się  z  nim  skontaktować  Briona  Spenser?  – 
Nazywała się teraz Hammond, ale Paul, oczywiście, nic o tym nie wiedział. 

– Nie zostawiał numeru dla nikogo – padła lakoniczna odpowiedź. – Czy 

mam mu przekazać jakąś wiadomość? 

Briona  pokręciła  głową  i  bez  słowa  zaczęła  odkładać  słuchawkę,  ale 

Daisy uprzedziła ją i zdąŜyła jeszcze zapytać: 

– A o której pan Deverill będzie znowu w pracy? 
– Jutro o dziewiątej. 
–  Dziękuję.  –  Daisy  spojrzała  na  Brionę.  –  Słyszałaś?  Tamta  pokiwała 

głową. 

– Tak. Zadzwonię do niego jutro. 

To  śmieszne,  ale cieszyła się, Ŝe pozostają jeszcze jakieś Ŝałosne resztki 

nadziei,  które  pozwolą  przetrwać  noc.  Niewiele  jednak  pomogły.  Bezsennie 
przewracała  się  w  łóŜku,  przypominając  sobie  kaŜde  słowo  Paula,  kaŜdy  jego 
gest  i  wszystko  od  nowa  rozwaŜając.  Nigdy  w  istocie  nie  zaproponował  jej 
małŜeństwa,  powiedział  tylko,  Ŝe  pojadą  razem  do  Nowego  Jorku;  do  niczego 
więcej  się  nie  zobowiązywał.  W  nocnym  mroku,  na  łóŜku  zbyt  wąskim  dla 
kogoś, kto nie moŜe zasnąć, Briona dochodziła do wniosku, Ŝe w ten sposób jej 
kochanek przygotowywał juŜ sobie drogę odwrotu. Niemal jak Ŝywą zobaczyła 
Sheenę, która spoglądała na nią z drwiącym uśmiechem. 

Ale  uczucia  nie  chciały  dać  za  wygraną;  posępnym  myślom 

przeciwstawiały się podszepty intuicji, Ŝe Paul naprawdę ją kochał i kocha, tak 
jak ona jego. Ta huśtawka nastrojów tak ją wymęczyła, Ŝe kiedy rano wstawała, 
miała  juŜ  w  głowie  tylko  jedną  myśl:  dowiedzieć  się  nareszcie,  jak  jest 
naprawdę.  Zadzwoniła  przed  rozpoczęciem  dyŜuru.  W  Hongkongu  było  teraz 
wczesne popołudnie. Zapytała o Paula i niemal natychmiast usłyszała jego głos 
tak wyraźny i mocny, jakby mówił z pokoju hotelowego. 

– Deverill! 
Ogarnęła  ją  taka  radość,  Ŝe  przez  moment  nie  mogła  wydusić  z  siebie 

słowa. 

–  Paul!  –  wykrztusiła  wreszcie.  –  Paul,  tu  Briona!  Zapadła  cisza  tak 

głęboka,  Ŝe  kobieta  wyraźnie  słyszała  bicie  swego  serca.  Dlaczego  nic  nie 
odpowiada? 

– Paul – rzuciła do słuchawki głosem, w którym Ŝarliwość zmieszana była 

z rozpaczą – musimy porozmawiać. 

–  Tak  sądzisz?  –  padła  chłodna,  beznamiętna  odpowiedź.  Nie  mogła 

uwierzyć swoim uszom! 

– PrzecieŜ wiesz! Musimy! 
Paul Deverill bez słowa się rozłączył. 
Uporczywe buczenie wierciło w uszach, przenikało ją całą, a mimo to nie 

była  w  stanie  odłoŜyć  słuchawki.  Wiedziała,  Ŝe  kiedy  to  zrobi,  raz  na  zawsze 
poŜegna się z Paulem. Stała więc tak ze słuchawką w uniesionej ręce, ściskając 
ją  niczym  linę  ratunkową.  W  końcu  zjawiła  się  jedna  z  pokojówek,  znacząco 
potrząsając monetami w kieszeni. Odczekała kilka chwil, aŜ w końcu odezwała 
się z lekkim zniecierpliwieniem w głosie: 

– Skończyłaś juŜ rozmawiać? 
–  Ach  tak,  przepraszam  –  odrzekła  Briona,  sama  zdumiona  normalnym 

brzmieniem swego głosu. 

Zaczęła  teraz  Ŝyć  w  osobliwym  świecie,  w  którym  czas  płynął  w 

zwolnionym rytmie, niespiesznie odmierzając sekundy, godziny i dni. Jak mogła 
unikała Daisy. śałowała, iŜ powiedziała jej cokolwiek o Paulu. Teraz nie chciała 
dzielić  swego  wstydu  i  Ŝalu  z  nikim.  Nic  juŜ  nie  moŜna  było  zmienić,  a  jeśli 

pisane jej było cierpienie, wolała cierpieć w samotności. 

Wszyscy  inni  znajomi  byli  pewni,  Ŝe  opłakuje  Matthew,  co  w  pewnym 

sensie  było  prawdą.  Myślała  o  nim  ze  wzruszeniem  i  wielkim  smutkiem,  choć 
nigdy nie potrafił nią tak wstrząsnąć jak pewien człowiek w ParyŜu. 

Na podstawie jej codziennych zachowań nikt nie potrafiłby odgadnąć, Ŝe 

powoli  rozpada  się  wewnętrznie  i  katastrofa  jest  tylko  kwestią  czasu.  Ona 
wprawdzie  dobrze  o  tym  wiedziała,  ale  zupełnie  nie  przejmowała  się  tą 
perspektywą. 

W  nocy  uciekała  w  wyśnioną  rzeczywistość,  gdzie  ciągle  pozostawała  z 

Paulem,  a  przyszłość  była  promienną  obietnicą.  W  dzień  z  roztargnieniem 
myślała o tym, iŜ powinna zacząć rozglądać się za pracą i jakimś lokum, gdyŜ 
kontrakt  podpisany  z  Dabell’s  dobiegał  końca.  Daisy  znalazła  posadę 
kierowniczki  recepcji  w  duŜym  hotelu  nad  kanałem.  Wyraźnie  starała  się 
maskować  swą  radość  przed  Brioną,  aŜ  wreszcie  ta  powiedziała  kiedyś 
niecierpliwie: 

–  Nie  naśladuj  mojej  grobowej  miny!  Zresztą  i  mnie  niedługo  to  minie. 

Okazałam się idiotką, ale nie zostanę nią do końca Ŝycia. 

– Pozbierasz się z tego? – zapytała niepewnie Daisy. 
–  Oczywiście  –  odparła  Briona  z  takim  przekonaniem,  Ŝe  sama  gotowa 

była sobie uwierzyć. 

– A... a Matthew? 
–  Jakoś  doszłam  do  ładu  z  tą  myślą.  W  tej  konkretnej  sytuacji  wszyscy 

starali się zrobić wszystko, co było w ich mocy. A cóŜ poradzić na to, Ŝe świat 
nie jest doskonały? 

Daisy nieśmiało pogładziła ją po twarzy. 
– Na pewno juŜ niedługo spotka cię coś radosnego. ZasłuŜyłaś sobie na to 

jak nikt inny na świecie. 

Przepowiednia spełniła się jeszcze tego popołudnia. Wezwał ją do siebie 

dyrektor  hotelu,  Mathers,  a  choć  dawniej  zareagowałaby  na  to  strachem,  teraz 
zupełnie się nie przejęła, być moŜe dlatego, iŜ dobrze wiedziała, Ŝe nic i nikt nie 
jest w stanie zranić jej tak głęboko, jak zrobił to Paul. 

– Proszę, proszę, pani Hammond – usłyszała od progu. Pani Hammond... 

Wszyscy  tak  się  do  niej  teraz  zwracali,  a  przecieŜ  wydawało  jej  się  to  równie 
nierzeczywiste jak wspomnienie Matthew, który zakłada jej na palec obrączkę. 

–  Bardzo  gorąco  panią  rekomendowałem  zarządzającemu  naszym 

głównym  hotelem  w  Mayfair.  Znowu  będzie  pani  musiała  odbyć 
kilkutygodniową praktykę w kaŜdym z działów, ale zacznie pani juŜ o szczebel 
wyŜej, a perspektywy awansu są właściwie nieograniczone. 

Briona, która ledwie zdołała otrząsnąć się ze zdumienia, wyjąkała tylko: 
– Dzzziękuję. 
– Nie mnie, lecz sobie, moja droga. Wszyscy nasi goście i cały personel 

jest  o  pani  jak  najlepszego  zdania,  a  ja  mogę  tylko  z  najwyŜszym  podziwem 
myśleć  o  tym,  jak  potrafiła  pani  stawić  czoło  tragicznemu  zejściu  swego 
małŜonka. 

„Tragiczne zejście małŜonka”, staroświecki zwrot, godny pana Mathersa. 

Ciekawe,  jak  zareagowałby,  gdyby  wiedział,  Ŝe  przez  ostatnie  dni  straszliwie 
cierpiała, ale z zupełnie innej przyczyny. Myśl tę jednak zachowała dla siebie i 
raz jeszcze podziękowała zwierzchnikowi. 

–  Doprawdy,  nie  miejsce  tu  na  podziękowania,  bo  Ŝadna  to  teŜ  łaska  z 

mojej  strony  –  stanowczo  sprzeciwił  się  dyrektor.  –  Nie  myśli  pani  chyba,  Ŝe 
ryzykowałbym  swoją  reputację,  polecając  kogoś,  kto  wzbudzałby  we  mnie 
najlŜejsze choćby wątpliwości. 

Przenosiny z Kensington na Mayfair pogłębiły tylko uczucie nierealności 

wydarzeń. Nie mogła juŜ teraz mieszkać w hotelu, ale dzięki istotnej podwyŜce 
ś

miało  mogła  pozwolić  sobie  na  wynajęcie  pokoju  na  południowym  brzegu 

Tamizy,  w  Southwark.  Zmianę  lokum  przyjęła  z  zupełną  obojętnością.  Nawet 
pałac niewiele by teraz dla niej znaczył, skoro nie mogło w nim być Paula. 

W  nowym  hotelu  potraktowano  ją  jak  początkującą  praktykantkę,  raz 

jeszcze  musiała  więc  przechodzić  przez  wszystkie  szczeble  hotelowej 
codzienności, co robiła z automatyczną poprawnością, gdyŜ od pewnego czasu 
uwagę  jej  zaczął  zaprzątać  zupełnie  niespodziewany  problem.  Oczywiście, 
powodem mogły być przeŜycia związane ze śmiercią Matthew i wiarołomnością 
Paula, ale... 

Na samym początku lipca ośmieliła się uwierzyć lękliwym podejrzeniom 

i poszła do lekarza. Nie musiała czekać długo na wyniki badań, które całkowicie 
odmieniły jej stosunek do przyszłości. 

Nosiła w sobie dziecko Paula. 
Straciła  kochanka,  ale  wzrastało  w  niej  jego  dziecko.  Przepełniła  ją 

niebywała  radość.  Była  to  trochę  niezwykła  reakcja  u  osoby,  której  kariera 
zawodowa  właśnie  znalazła  się  w  przełomowym  punkcie,  nic  sobie  jednak  z 
tego  nie  robiła.  Znowu  miała  po  co  Ŝyć;  poza  tym  teraz  mogła  przyznać  się 
przed samą sobą, Ŝe jej miłość do Paula nie zmniejszyła się nawet na jotę. 

A nawet zebrała się na odwagę, by poszukać z nim kontaktu. O nie, nawet 

przez głowę jej nie przeszło, Ŝe miałaby wymuszać na nim jakieś decyzje z racji 
dziecka.  Specjalnie  nie  zastanawiała  się  nad  pragnieniem  zobaczenia 
ukochanego, gdyŜ olśniła ją wspaniałość chwili. Poza tym chyba przez cały czas 
głęboko  wierzyła,  Ŝe  gdyby  znaleźli  okazję,  by  raz  jeszcze  spojrzeć  sobie  w 
oczy, miłość znowu zalałaby ich, jak to zdarzyło się w ParyŜu. 

Nie  wiedziała,  co  działo  się  z  Paulem  od  momentu  ich  rozstania  pod 

paryskim hotelem; nie miała pojęcia, czy spełniły się zapowiedzi Sheeny. Rzecz 
jednak  w  tym,  Ŝe  teraz  czuła  w  sobie  siłę  do  podjęcia  walki.  Spojrzała  na 
zdjęcie,  przez  ostatnie  dni  tak  często  dotykane,  a  nawet  skrycie  całowane,  Ŝe 

wydawało  się  znacznie  starsze,  niŜ  w  istocie  było.  Choć  jednak  porysowane  i 
pogniecione,  ciągle  opowiadało  tę  samą  historię,  jakkolwiek  z  wieloma 
wątpliwościami:  historię  dwojga  zakochanych.  Jeszcze  wyraźniej  była  ona 
przedstawiona  na  fotografii,  którą  wziął  Paul.  Była  dziwnie  przekonana,  Ŝe  ją 
zachował... i nie tylko dlatego, Ŝe jako myśliwy lubował się w trofeach. 

Późnym  popołudniem  zadzwoniła  do  Hongkongu.  Nie  miała  pojęcia,  co 

chce powiedzieć Paulowi; myślała jedynie o tym, Ŝeby usłyszeć jego glos, nawet 
gdyby  miało  to  być  owo  bezosobowe  „Deverill”.  Tymczasem  powiedziano jej, 
Ŝ

e  Paul  od  tygodnia  jest  w  Londynie,  wcześniej  niŜ  planowano,  gdyŜ  choroba 

ojca zmusiła go do przejęcia obowiązków szefa. 

Martwiąc się o zdrowie ojca, a zarazem odczuwając dreszcz podniecenia 

z  powodu  bliskości  kochanka,  Briona  odszukała  numer  telefonu  londyńskiej 
centrali  Universal  Press,  ale  zaraz  zdecydowanym  ruchem  zamknęła  ksiąŜkę. 
Nie potrzebne jej telefony. Pójdzie i zobaczy się z nim, teraz, natychmiast, kiedy 
czuje  w  sobie  taki  przypływ  bojowości  i  odwagi.  Miała  dzisiaj  dzień  wolny,  a 
następny dopiero za tydzień, podczas którego znowu mogłyby się pojawić Bóg 
wie jakie wątpliwości i lęki. 

Kiedy  wysiadła  z  taksówki  na  Fleet  Street,  zaczęła  się  rozglądać  po 

oknach wysokiego budynku, aby dociec, które naleŜą do agencji Paula. Szybko 
jednak  zrezygnowała  i  lawirując  pomiędzy  samochodami  przebiegła  na  drugą 
stronę ulicy, czując, jak braknie jej tchu, nie tyle z pośpiechu, ile z podniecenia. 
Była pewna, Ŝe wszystko się powiedzie. Musi tylko go zobaczyć, on zaś ujrzy ją 
i natychmiast wróci czarowny świat miłości... 

I  wtedy  go  dostrzegła.  Podchodził  do  wielkich  szklanych  drzwi 

wyjściowych  w  towarzystwie...  Sheeny!  Tamta  ubrana  była  we  wzorzystą 
jedwabną  suknię,  nieco  zbyt  strojną  na  jasny  letni  dzień,  niemniej  wyglądała 
równie dystyngowanie jak na party u Chantal. 

Briona, która juŜ, juŜ miała rzucić się ku Paulowi, zamarła w pół kroku. 

ś

adna  z  dziennych  i  nocnych  fantazji  nie  przygotowała  jej  na  ten  widok. 

Poczerwieniała, gdy niebieskie oczy Sheeny zmierzyły ją pogardliwie od stóp do 
głów,  a  na  twarzy  rywalki  pojawił  się  pełen  wyŜszości  uśmieszek.  Nagłym 
ruchem zarzuciła ramię na szyję Paula i ostentacyjnie pocałowała go w policzek. 

Ten  władczy  gest  ogromnie  zabolał  Brionę,  ale  teraz  wpatrywała  się  w 

twarz  Paula.  Jej  Paula.  Był  przystojny  jak  zawsze,  ale  odrobinę  pogłębiły  się 
zmarszczki  wokół  oczu  i  ust  To  wpływ  zamartwiania  się  o  ojca,  pomyślała  i 
poczuła pragnienie, by podbiec i wygładzić te bruzdy smutku i cierpienia. 

W tym momencie i on ją zobaczył. Serce zatrzepotało jej w piersi, a zęby 

wpiły  się  w  dolną  wargę.  Zobaczyła  błysk  kochanych  szarych  oczu  i  była 
pewna, Ŝe w następnej sekundzie jej ukochany odsunie Sheenę i podskoczy ku 
niej, Brionie, z otwartymi rękoma. Tak tego pragnęła, Ŝe zrobiła krok do przodu, 
wyciągając dłonie... Och, chwilę tę tyle juŜ razy przeŜyła w marzeniach... 

Tymczasem  jeśli  nawet  w  oczach  Paula  pojawiły  się  jakieś  ogniki, 

natychmiast zgasły; jego wzrok ześlizgnął się z niej obojętnie, jakby była obcą 
osobą. Człowiek, który nauczył ją Ŝyć, teraz uczył ją umierać. I tak to odczuła: 
komórki jej ciała zamierające, kamieniejące jedna po drugiej. ChociaŜ widziała 
wszystko jak przez mgłę, dostrzegła jeszcze, jak jego ręka oplata w pasie Sheenę 
i przyciąga do siebie, a usta przywierają do włosów rywalki. 

PrzecieŜ  ten  pocałunek  był  przeznaczony  dla  niej,  a  nie  dla  jakiejś 

Sheeny. Poczuła się zdradzona, obrabowana i upokorzona. Więcej, poczuła się 
naga. Paul obdarł ją z resztek dumy, która broniła ją przed srogością świata. 

Po  jakimś  czasie  ze  zdziwieniem  odkryła,  Ŝe  idzie  i  Ŝe  trwa  to  juŜ  jakiś 

czas. Nie wiedziała, dokąd zmierza i po co, czuła jednak przemoŜne pragnienie, 
by jak najbardziej oddalić się od owej dziewczyny, którą ongiś była, a którą Paul 
wzgardził.  Marzyła  o  tym,  by  znowu  zmienić  się  w  obojętny  automat,  jakim 
udało  jej  stać  się  na  kilka  niedawnych  dni.  Być  Ŝywą,  czującą  kobietą:  to  tak 
bolało. 

Szła do chwili, gdy nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Rozglądając się za 

taksówką spostrzegła, Ŝe nie udało się do końca zabić uczuć: odczuwała teraz do 
Paula Deverilla nienawiść równie gorącą, jak kiedyś miłość. 

ROZDZIAŁ JEDENASTY 

 
Briona  chciała  teraz  od  Ŝycia  tylko  dwóch  rzeczy:  urodzić  dziecko  i 

zachować  w  sobie  nienawiść  do  Paula  Deverilla.  Dziecko  było  przyszłością, 
nienawiść – maską, pod którą skryła się miłość. Koncentrując się na tych dwóch 
uczuciach,  potrafiła  przetrwać  następne  dni,  choć  wydawała  się  sobie  Ŝywym 
trupem. 

W  hotelu  przeszła  teraz  do  restauracji;  w  czarnej  sukieneczce,  białym 

fartuszku  i  białej  opasce  obsługiwała  stoliki.  Dwa  tygodnie  „od  frontu”, 
usłyszała,  potem  dwa  tygodnie  w  kuchni  i  dalej  do  następnych  działów. 
Kierownicy  wszystkich  szczebli,  aŜ  po  najwyŜsze,  musieli  bezpośrednio 
posmakować wszystkich prac hotelowych. 

Briona posłusznie poddała się tym rygorom, choć dobrze wiedziała, Ŝe nie 

przejdzie  całego  kursu.  Była  wprawdzie  ciągle  szczupła  i  wiotka,  ale  niedługo 
brzuch zacznie się wyraźnie zaokrąglać; ciąŜa trwała juŜ trzy i pół miesiąca. 

Z  wolna  zaczęło  się  w  niej  formować  pewne  postanowienie.  Nigdzie 

wprawdzie nie miała swojego domu, ale duszą naleŜała do wsi. Tęskniła coraz 
bardziej do zielonych pól, nieba nie przesłoniętego dachami i świeŜego wiatru. 
Marzyła  o  miejscu  pełnym  purpurowych  i  Ŝółtych  bratków,  tak  jak  tam,  w 
ParyŜu, gdzie opowiadała Paulowi o wyśnionym ogrodzie. 

Bez  specjalnych  nadziei  odpowiedziała  na  ogłoszenie  znalezione  w 

gazecie:  potrzebna  była  uczciwa  osoba,  która  starannie  zaopiekowałaby  się 
domem w Norfolk podczas rocznej nieobecności właściciela. Gdyby się udało, 
byłoby to idealne miejsce na urodzenie dziecka. 

Starała się o nim myśleć jako tylko jej własnym. Skoro Paul nie chciał jej, 

to tym bardziej nie mógł chcieć niemowlaka, który tylko odciągałby go od Ŝycia 
pełnego  wydarzeń  i  emocji.  Rozumiała  teraz,  Ŝe  wykorzystywał  swój  czar  i 
urodę, aby uzyskiwać to, czego pragnął, obojętne, jak bardzo mogliby ucierpieć 
na  tym  inni.  W  swoim  sobkostwie  był  właściwie  niewinny  jak  dziecko  i  jak 
dziecko  otaczany  miłością.  Inni  musieli  dojrzewać  i  brać  na  siebie 
odpowiedzialność,  ale  nie  Paul  i  jemu  podobni:  oni  szli  przez  Ŝycie 
rozdokazywani i rozpieszczani. 

Podczas dni pełnych zgryzoty pewnym pocieszeniem stała się dla Briony 

ś

wiadomość, iŜ Sheena wcale nie była tak sprytna, jak jej się wydawało. Ciągle 

była przeświadczona, Ŝe Paula moŜna schwytać i zagarnąć na własność. Briona 
wierzyła jednak święcie, Ŝe przynajmniej przez krótką chwilę Paul ją naprawdę 
kochał, a skoro i to nie wystarczyło, jakieŜ szanse miała Sheena? 

We  wtorek,  dwa  tygodnie  po  owym  nieszczęsnym  wypadzie  na  Fleet 

Street,  otrzymała  odpowiedź  z  Norfolk.  Właściciel  chciał  się  z  nią  spotkać 
podczas  swej  krótkiej  wizyty  w  Londynie.  Briona  zadzwoniła  pod  wskazany 

numer i ustalili termin i miejsce spotkania. 

W obawie przed rozczarowaniem usiłowała wprawdzie ostudzić nadzieję, 

niemniej  wbiegła  do  restauracji  pogodna  i  radosna,  jak  nie  zdarzało  się  jej  od 
wielu  juŜ  dni.  Przyjmowała  zamówienia,  podawała  potrawy  i  sprzątała  po 
gościach,  ale  myślami  była  juŜ  w  Norfolk,  gdzie  pieliła  ogródek  i 
przygotowywała wyprawkę dla dziecka. Miała nadzieję, Ŝe zorientowawszy się 
w  jej  stanie,  kierownictwo  nie  będzie  robiło  trudności  z  natychmiastowym 
rozwiązaniem umowy. 

Nagle zobaczyła Paula. Siedział przy stoliku nie naleŜącym do jej sektora 

i  wpatrywał  się  w  nią  wzrokiem  tak  zimnym,  Ŝe  poczuła  na  plecach  ciarki. 
TakŜe ręce zaczęły jej się trząść, gdyŜ znowu poczuła się bezbronna i obnaŜona 
jak wtedy, przed agencją. 

To  niemoŜliwe,  pomyślała,  znowu  jakieś  zwidy.  A  jednak  siedział  tam, 

elegancki,  przystojny,  jak  najbardziej  rzeczywisty  i  wpatrywał  się  w  nią  z 
chłodną uwagą badacza, który natrafił oto na nieznanego owada. 

Poczuła,  jak  cały  spokój,  który  tak  pracowicie  budowała,  niknie,  a  ona 

zaczyna się rozpadać, rozsadzana od wewnątrz wcale nie przez nienawiść, lecz 
przez miłość, równie płomienną jak w wyśnionym, słonecznym ParyŜu. 

Tymczasem  w  jego  oczach  miejsce  obojętności  zaczęła  zajmować 

nienawiść.  Na  Boga,  czyŜby  więc  powinna  była  zniknąć  z  powierzchni  Ziemi, 
kiedy on juŜ się nią nasycił? Czy to jej wina, Ŝe pojawił się niespodziewanie, a 
ona przypomniała mu chwile, o których chciał najwidoczniej zapomnieć? Miała 
nadzieję, Ŝe pełen złości wstanie i wyjdzie z restauracji, tymczasem wpatrywał 
się w nią nieustannie i odwrócił wzrok dopiero wtedy, kiedy przy stoliku zjawiła 
się właściwa kelnerka. 

Wraz  z  tym  czar  został  zdjęty  z  Briony  i  znowu  mogła  poruszać  się  i 

lawirować między stolikami sprawnie jak przedtem, szczęśliwa, Ŝe ani na chwilę 
nie będzie musiała się zbliŜyć do stolika Paula. 

Ilekroć  zerknęła  w  tamtą  stronę,  napotykała  jego  niezmiennie  zimny 

wzrok. Przez chwilę pomyślała, Ŝe moŜe zjawił się tu właśnie po to, by na nią 
popatrzeć,  ale  zaraz  uznała,  Ŝe  takie  zachowanie  zupełnie  nie  pasowało  do 
niego, człowieka czynu i zdobywcy. 

O cóŜ zatem mogło chodzić? Przez dwie godziny bezskutecznie starała się 

znaleźć  odpowiedź  na  to  pytanie,  aŜ  w  pewnej  chwili  jej  wzrok  napotkał  juŜ 
tylko pusty stolik i odsunięte krzesło, a zamiast spodziewanej ulgi ogarnął ją Ŝal. 

Paul nienawidzący jej, to było lepsze od braku Paula w ogóle, ale za co, 

na Boga, mógł jej nienawidzić? To on usunął Brionę ze swojego Ŝycia, a nie na 
odwrót. To on bez słowa odłoŜył słuchawkę, gdy zadzwoniła do Hongkongu, to 
on zmierzył ją obcym spojrzeniem przed wejściem do Universal Press na Fleet 
Street. 

DyŜur  skończyła  kilka  godzin  później,  a  w  głowie  dalej  kłębiły  się 

niejasności i pytania bez odpowiedzi. Poszła prosto do swego pokoju i wpatrzyła 
się  w  podniszczoną  fotografię,  na  której  uśmiechali  się  do  siebie  radośnie,  a 
której  nie  miała  siły  podrzeć  i  wyrzucić.  Nie  przenosiła  na  nią  swego  Ŝalu  i 
traktowała  jako  swego  rodzaju  talizman,  ostatnią  nić  wiąŜącą  ją  z  Paulem.  Z 
Paulem, który teraz usiłował zadawać ból. Dlaczego? 

Powtarzała wprawdzie sobie, Ŝe przecenia znaczenie tego zdarzenia, być 

moŜe  najzupełniej  przypadkowego,  ale  intuicja  –  jedyna  doradczyni  w 
kontaktach z Paulem – podpowiadała, Ŝe zjawił się w hotelu z jakimś zamysłem, 
gdyŜ wszystko czynił z wyrachowaniem i zastanowieniem. 

CóŜ to mógł być za zamysł? Zagadka ta nie dawała Brionie spokoju przez 

całą  noc  i  następny  poranek.  Opuściła  ją  gdzieś  mechaniczna  sprawność  i 
podczas śniadania myliła zamówienia, a nawet gości. 

DyŜur wreszcie się skończył i pospieszyła do pokoju, by zrzucić uniform 

kelnerki.  Wczesnym  przedpołudniem  umówiła  się  z  właścicielem  domku  w 
Norfolk w cichym hoteliku na Bloomsbury. Oczekiwała starszego jegomościa, a 
tymczasem  pan  Arthur  M.  Frobisher  –  jak  brzmiał  podpis  pod  listem  –  miał 
niewiele  ponad  trzydzieści  lat.  Wydawało  się, Ŝe najbardziej lubi rozmawiać o 
ogrodzie i był wyraźnie uradowany, kiedy w Brionie odnalazł pokrewną duszę. 
Pół godziny później wracała do hotelu z pobrzękującymi w torebce kluczami do 
jej  nowego,  choć  tymczasowego,  jak  zwykle,  domu  w  Norfolk.  Wcześniej 
wręczyła  panu  Frobisherowi  czek  opiewający  na  połowę  jej  wszystkich 
oszczędności. Nie wiedziała, jak sobie poradzi finansowo, ale dzisiaj nie chciała 
juŜ sobie zaprzątać głowy tym problemem. 

TakŜe  i  tym  razem  zdecydowała  się,  pomimo  wygórowanej  ceny,  pod 

wpływem  impulsu,  jak  wtedy,  kiedy  postanowiła  wyjechać  do  ParyŜa.  Teraz 
bardziej niŜ przed ponad trzema miesiącami chciała się oderwać od wszystkich 
znanych osób, sytuacji i miejsc. 

Znalazłszy się w hotelu, natychmiast poszukała dyrektora. Był zajęty, ale 

przyjęła  ją  jego  zastępczyni,  panna  Simpson,  czterdziestoletnia,  dystyngowana 
dama,  która  zawsze  wydawała  się  Brionie  bardziej  gościem  hotelu  niŜ 
pracowniczką. 

Jej  prośba  spotkała  się  z  wyrozumiałością  i  sympatią.  Panna  Simpson 

wiedziała  o  cięŜkich  doświadczeniach  Briony,  a  na  wieść  o  ciąŜy  połoŜyła  w 
opiekuńczym geście rękę na ramieniu dziewczyny. 

– Skoro takie jest pani Ŝyczenie, moja droga, moŜe pani zakończyć pracę 

u  nas  w  najbliŜszy  piątek.  Jeśli  coś  mogę  sugerować,  to  radziłabym  bezpłatny 
urlop; kiedy dziecko juŜ się urodzi i załatwi pani jakąś opiekę nad nim, miejsce 
u nas będzie na panią czekało. 

–  Bardzo  jestem  wdzięczna  –  odparła  Briona  –  ale  chyba  będę  musiała 

poszukać innej pracy, czegoś na pół etatu. Chcę jak najwięcej czasu poświęcić 
dziecku. 

Gdy opuszczała gabinet panny Simpson, czuła się jak w siódmym niebie. 

Miała  dom  dla  siebie  i  dziecka,  jej  zobowiązania  w  pracy  wygasały  z  końcem 
tygodnia; całe Ŝycie kompletnie się zmieniało. Ach, jakŜe chciałaby znaleźć się 
juŜ w Norfolk. 

TuŜ  przed  południem  zeszła  do  restauracji,  ale  nie  napotkała  juŜ 

nieprzyjaznego  spojrzenia  Paula  Deverilla.  I  choć  tym  razem  poczuła  ulgę,  to 
przecieŜ  zmieszaną  z  uczuciem  zawodu.  Niecierpliwie  oczekiwała  teraz 
przyjścia  na  świat  dziecka,  ale  kiedy  jej  wzrok  spoczął  na  pustym  stoliku, 
zrozumiała, jak bardzo potrzebuje takŜe jego ojca. 

Paul nie pojawił się równieŜ w czwartek, choć tym razem juŜ się go nawet 

nie spodziewała. Wtorkowa wizyta była zupełnie przypadkowa, a moŜe... Skoro, 
jak  mówił,  nie  lubił  jadać  samotnie,  moŜe  przyszedł,  Ŝeby  poflirtować  z  jakąś 
dziewczyną,  a  nieoczekiwana  obecność  Briony  popsuła  mu  tylko  szyki  i  stąd 
długie, nienawistne spojrzenia. Jakiś cichy głosik szeptał w duszy Briony, Ŝe to 
wszystko  nie  pasuje  do  Paula,  któremu  obca  była  mściwość,  ale...  Ale  co 
właściwie wiedziała o prawdziwym Paulu Deverillu z wyjątkiem tego, Ŝe potrafi 
wynieść ją ponad gwiazdy, a potem rzucić w bezdenny lot? 

Miała  na  szczęście  co  robić.  Raz  juŜ  musiała  się  pakować,  przy 

przenosinach  z  Kensingtonu,  teraz  więc  poszło  to  jeszcze  szybciej:  zamknęła 
całe dotychczasowe Ŝycie w dwóch pakach i nadała je, tak by dotarły do Norfolk 
w sobotę. 

Zostały  jej  tylko  najpotrzebniejsze  rzeczy  osobiste  i  uniformy,  które 

trzeba było zwrócić. Do nowego domu pojedzie nie obciąŜona, jak do ParyŜa. 

Och,  Paul,  załkało  coś  w  niej  bezgłośnie.  Dlaczego?  Kochałeś  mnie, 

wiem, Ŝe kochałeś. CzyŜbyś był jedną z tych osób, które potrafią pokochać tylko 
płytko i krótko? To dlatego Sheena była tak pewna siebie? PoniewaŜ wiedziała, 
Ŝ

e  poślubisz  tylko  kogoś,  kto  będzie  odpowiedni  dla  twojej  pozycji,  co  z 

pewnością bardziej pasuje do niej niŜ do mnie? 

Kiedy skończy się wreszcie ta udręka? 
Piątek stał się dla niej dniem rozliczeń. Od dawna Ŝyła jak na ruchomych 

piaskach, nigdzie nie zapuszczając zbyt głęboko korzeni, z niczym nie związana 
zbyt licznymi więzami. 

Teraz  wszystkie  je  miała  przeciąć.  Popołudniowa  herbata  wyznaczała 

takŜe koniec jej dyŜuru, a potem była wolna: pozostawało tylko spakować tych 
kilka drobiazgów i z rana mogła ruszać. 

Domek w Norfolk oznaczał nowy początek i nową szansę. Tak wiele razy 

rozpoczynała  nowe  Ŝycie,  iŜ  sama  dziwiła  się,  Ŝe  ciągle  ma  nadzieję  na 
zdecydowaną  odmianę  losu.  Choć  tym  razem  nie  tyle  była  to  nadzieja,  ile 
bezmierne znuŜenie obecną sytuacją. KaŜda zmiana mogła być tylko na lepsze! 

W połowie dyŜuru odniosła wraŜenie, Ŝe ktoś ją obserwuje. Natychmiast 

pomyślała o Paulu, ale wszędzie przy stolikach siedzieli nieznajomi. Nie mogła 

się  jednak  uspokoić,  aŜ  wreszcie  jej  myszkujące  spojrzenie  odnalazło  go  w 
drzwiach. 

Stał  wpatrzony  w  nią  w  tej  pozie  absolutnej  pewności  siebie,  której  tak 

mu zazdrościła. Usiłowała się skupić na swych obowiązkach i za wszelką cenę 
nie spoglądać w jego stronę. 

Bardziej  poczuła,  niŜ  dojrzała,  jak  idzie  przez  wielką  salę.  Dreszcz 

oczekiwania unosił się od dołu krzyŜa coraz wyŜej i wyŜej, wręcz ją paraliŜując, 
aŜ jej ukochany, ojciec jej dziecka, Paul Deverill, stanął tuŜ obok i powoli opadł 
na fotel. 

–  Przepraszam  pana,  ale  stolik  nie  jest  jeszcze  zupełnie  przygotowany  – 

powiedziała odruchowo, czując zarazem idiotyzm tych rutynowych słów. CzyŜ 
to nie śmieszne zwrócić się tak do męŜczyzny, który trzymał ją kiedyś w czułym 
uścisku i kochał tak, jak nigdy dotąd nie była kochana? Z drugiej jednak strony, 
czyŜ  mogła  potraktować  go  inaczej  niŜ  jak  obcego  klienta?  Wszak  o  to  mu 
chyba chodziło? 

Ale jeśli tak, po co w ogóle przyszedł? 
– Nie spieszy mi się. Mogę poczekać – padła spokojna odpowiedź. 
– Paul... – szepnęła mimowolnie. 
– A zatem pamięta pani, jak mi na imię? Czuję się pochlebiony. 
– Paul, proszę... – Ale tak naprawdę nie wiedziała, o co prosi, o co chce 

prosić, o co moŜe prosić. 

–  Kiepsko  jakoś  pani  wygląda,  pani  Hammond  –  powiedział  chłodnym 

głosem,  w  którym  moŜna  było  wyczuć  tłumiony  gniew.  Za  cóŜ  mógł  gniewać 
się  na  nią?  Litości!  –  Czy  pani  mąŜ  nie  potrafi  doprawdy  lepiej  się  o  panią 
zatroszczyć? A moŜe to upojne noce odpowiedzialne są za cienie pod oczyma? 
Jeszcze trochę pamiętam, jak... nieskrępowana potrafi być pani w nocy. 

Briona  stanęła  jak  wryta.  NiezaleŜnie  od  całego  oburzenia  i  poniŜenia, 

jakie  odczuła,  pewna  część  mózgu  zarejestrowała,  Ŝe  Paul  dowiedział  się  o jej 
małŜeństwie.  Nie  miał  jednak  pojęcia,  Ŝe  nie  tylko  stała  się  Ŝoną  innego 
męŜczyzny,  ale  takŜe  i  wdową.  To  było  coś,  co  mogłaby  przeciwstawić 
okrutnemu atakowi, gdyby... Gdyby wiedziała, o co mu chodzi. 

I nagle olśniła ją myśl. Sheena oznajmiła, Ŝe to fakt jej związania z innym 

człowiekiem  prowokuje  Paula.  Wieczny  myśliwy  chciał,  Ŝeby  się  ukorzyła,  a 
kiedy  juŜ  zdradziła  Matthew,  miał  nadzieję,  iŜ  na  zawsze  juŜ  pozostanie  jego, 
Paula Deverilla, własnością, choćby ten przestał się nią interesować. 

Poczuł się pewnie straszliwie uraŜony, kiedy odkrył, Ŝe jednak wyszła za 

Matthew.  Nie  znał  okoliczności  i  dlatego  jego  ambicja  domagała  się  zemsty. 
Dlatego  był  teraz  tutaj.  Dlatego  ją  prześladował.  Sądził,  Ŝe  była  z  Matthew,  a 
przecieŜ  powinna  ciągle  śnić  o  nim.  I  w  jednej  chwili  powróciła  dawna 
nienawiść. 

Paul natomiast nie był jeszcze syty zemsty. 

–  Jest  pani  moŜe  tak...  nieskrępowana  z  Matthew,  jak  bywała  pani  ze 

mną?  I  czy  aby  on  wie,  Ŝe  to  mnie  zawdzięcza  tę  drobną  przemianę,  która  w 
pani nastąpiła? 

–  Przestań!  –  krzyknęła  Briona,  nie  panując  nad  głosem.  –  Przestań 

natychmiast! 

Brwi Paula uniosły się w wyrazie zdziwienia. 
–  Doprawdy,  czyŜby  z  gwałtowności  pani  reakcji  naleŜało  wnosić,  Ŝe 

Ŝ

ałuje  juŜ  pani  tych  pospiesznych  zaślubin?  Czegoś  takiego  moŜna  było  się 

spodziewać, ale wszystko da się załatwić. 

– Co pan ma na myśli? – zapytała, starając się dostosować do jego zimnej 

nienawiści. 

Sięgnął po jej dłoń, podniósł ją do ust i ucałował. Nie uszedł jego uwagi 

dreszcz,  który  przebiegł  Brionę,  uśmiechnął  się  przeto  mściwie  i  złoŜył  w  jej 
ręce klucze z doczepionym adresem. 

–  Znamy  się  juŜ  zbyt  dobrze,  moja  miła,  Ŝeby  bawić  się  jeszcze  w 

półsłówka. Ma pani potrzeby, które zawsze będę potrafił zaspokoić. A pani mąŜ 
prędzej  czy  później  sam  zrozumie,  Ŝe  nie  jest  pani  tym  słodkim  aniołkiem,  na 
którego pani wygląda. Ilekroć więc pani zapragnie, ja czekam. 

„Moja miła”! CóŜ on w ogóle wiedział o miłości? Nic. I jak w ogóle śmiał 

potraktować ją jak ostatnią dziwkę? Pragnęła ugodzić go jak najboleśniej i nagle 
znalazła sposób. 

– Noszę w sobie dziecko Matthew. To pewien kłopot, który pewnie psuje 

panu  szyki,  prawda?  Pan,  wieczny  kokiet,  chyba  lepiej  zrobi  ofiarowując  te 
klucze jakiejś innej naiwniaczce! To juŜ nie ze mną! 

Cisnęła tacę na stół i wybiegła z restauracji, niczego nie widząc, niczego 

nie słysząc i pragnąc niczego nie czuć. 

ROZDZIAŁ DWUNASTY 

 
Kierowca  mikrobusu  wysadził  Brionę  w  szczerym  polu  i  wskazał  jej 

dróŜkę, zarośniętą i wąską. 

–  Willow  Cottage  jest  parę  kroków  stąd.  PrzejeŜdŜam  tędy  dwa  razy,  o 

dziesiątej i piętnastej, gdyby to panią interesowało. 

Poczekała,  aŜ  wóz  zniknie  w  tumanach  kurzu  i  ruszyła  ścieŜką.  Po 

zaduchu panującym w autobusie lekki powiew stanowił prawdziwą ulgę. 

Brnęła  przed  siebie,  nieustannie spoglądając pod stopy, gdyŜ traktorowe 

koleiny tak zarosły zielskiem, Ŝe stale potykała się o nierówności. 

Znała  wieś  na  tyle,  by  orientować  się,  Ŝe  „parę kroków” moŜe oznaczać 

równie dobrze jeden, jak pięć kilometrów, ale droga wiła się w nieskończoność, 
a ciągle nie było widać Ŝadnego domku i Ŝadnych w ogóle zabudowań. 

Neseser  zaczynał  nieznośnie  ciąŜyć,  a  dŜinsy  przywierały  do  spoconych 

nóg. Co gorsza, wiedziała, Ŝe nie ma Ŝadnych butów, którymi mogłaby zastąpić 
uwierające coraz bardziej z kaŜdym krokiem mokasyny. 

Sama podróŜ z Londynu była dostatecznie męcząca: pociąg z przesiadką, 

potem autobus, wreszcie mikrobus. Fizyczne wyczerpanie było jednak niczym w 
porównaniu z psychiczną udręką. Paul nie odstępował jej ani na kilometr, ani na 
metr.  Nieprzerwanie  odtwarzała  okropną  scenę  w  restauracji  i  rozpaczliwie 
szukała jakiegoś wytłumaczenia dla jego barbarzyńskiego zachowania. 

Nic  nie  przychodziło  jej  do  głowy  i  oto  była  teraz  tutaj,  na  piaszczystej 

dróŜce,  ciągle  osaczona  przez  okrutne  wspomnienia  i  w  Ŝaden  sposób  nie 
potrafiąca  uporać  się  z  nimi.  Ach,  dlaczego  się  natknęła  na  niego  w  ParyŜu. 
Bezlitosny prześladowca, którym się stał, nie potrafił zabić w niej wspomnienia 
najukochańszego na świecie człowieka, którym był przez chwilę. Przez chwilę? 

Oganiała  się  bez  przerwy  od  nieznośnych  os,  ale  przed  oczyma  miała 

nieustannie  wrogie  spojrzenie,  tak  kiedyś  czułe...  W  uszach  rozbrzmiewał 
bezlitosny głos, tak kiedyś pieszczotliwy... Ciało pragnęło dotyku, który kiedyś 
dawał jej takie poczucie bezpieczeństwa i szczęścia... 

Kiedyś... Tak zaczynają się bajki... „Kiedyś, dawno, dawno temu...” Nie, 

nieprawda,  to  nie  bajka,  to  się  wydarzyło!  Ale  przecieŜ  trzeba  było  wreszcie 
skończyć ten taniec wyobraŜeń. Zaraz odnajdzie domek, a otwierając jego drzwi 
zamknie za sobą przeszłość. 

Za kolejnym zakrętem zobaczyła w końcu dom, dokładnie taki, jaki sobie 

wymarzyła. Przyspieszyła kroku i zaraz pojawiła się myśl, czy aby wszystko nie 
jest  zbyt  piękne.  Malwy  kwitnące  na  potęgę,  winorośl  wokół  okien  i  ogród 
równie dziki jak jej marzenia... 

Doprawdy, pan Frobisher nic nie przesadził, mówiąc, Ŝe jest miłośnikiem 

bujnej roślinności. A pod drzwiami stały dwie jej paki; Briona bez trudu mogła 

sobie wyobrazić, jak klął pod nosem kierowca, podskakujący na wybojach. 

Z  westchnieniem  ulgi  postawiła  neseser  na  jednym  z  kartonów  i 

poszukała  w  torebce  kluczy.  Zatrzymała  się  w  progu.  ChociaŜ  pan  Frobisher 
zapowiadał, Ŝe opuści domek dzień wcześniej, wydawało się, iŜ od dawna nikt 
w nim nie mieszkał. Wiedziała, Ŝe natychmiast trzeba było otworzyć okna, ale 
zrobiła tylko kilka kroków i znowu stanęła. 

Straszny  nieporządek.  Gazety  porozrzucane  po  meblach  i  podłodze. 

Brudne naczynia, nie uprzątnięte popielniczki, śmiecie i kurz. Zapłaciwszy tyle 
pieniędzy, spodziewała się jednak czegoś innego. 

W  oczach  stanęły  łzy,  ale  juŜ  dawno  przekonała  się,  Ŝe uŜalanie się nad 

sobą  w  niczym  nie  pomaga,  a  pogłębia  tylko  smutek.  Znacznie  lepiej  było  się 
rozzłościć.  Nic  dziwnego,  Ŝe  szanowny  pan  Frobisher  tak  wiele  mówił  o 
ogrodzie, a tak mało o samym domku! Szkoda, Ŝe nie miała czasu, by sprawdzić 
najpierw oferowane jej lokum; trudno, kupiła kota w worku. 

Pełna irytacji zaczęła otwierać okna, ale wędrówka po pokojach upewniła 

ją  w  podejrzeniu,  Ŝe  cały  domek  był  równie  zapuszczony  i  brudny.  Poczuła 
przypływ mdłości, a bojąc się siadać na czymkolwiek, wybiegła przed drzwi i z 
twarzą ukrytą w dłoniach opadła na jedną ze swych pak. 

Nudności  minęły,  a  wtedy  podniosła  się  i  dla  uspokojenia  kilka  razy 

okrąŜyła  ogródek,  a  potem  powróciła  do  wnętrza.  Chwalić  Boga,  działała 
elektryczność i bojler do podgrzewania wody. W kuchennym schowku znalazła 
odkurzacz,  a  takŜe  wszystko,  co  było  potrzebne  do  generalnego sprzątania. Po 
co  pan  Frobisher  gromadził  te  wszystkie  środki,  skoro  ich  nie  uŜywał?  MoŜe 
opuściła go Ŝona, albo mając juŜ dość nieporządku, zdecydował się wyjechać za 
granicę w nadziei, Ŝe w tym czasie ktoś za niego odwali całą czarną robotę? 

Pod  wieczór  Brionie  udało  się  doprowadzić  do  stanu  uŜywalności 

kuchnię,  łazienką  i  salonik.  Reszta  pomieszczeń  musiała  poczekać  do  jutra. 
Dziewczyna była zmęczona i głodna. Całe szczęście, Ŝe do jednego z kartonów 
zapakowała trochę wiktuałów. 

Sprzątanie zabrało jej trzy następne dni; ku wielkiej uldze okazało się, Ŝe 

wszystkie  zadziwiająco  nowoczesne  urządzenia  działają.  Włącznie  z 
automatyczną pralką, do której wrzuciła wszystko, co dało się pozdejmować ze 
sprzętów, ścian i wydobyć z szaf. Wszystko schło znakomicie na słońcu. 

Skrobiąc,  szorując  i  wycierając,  niezmiennie  powtarzała  sobie,  Ŝe  praca 

jest najlepszym lekarstwem. Nawet jeśli rzeczywiście tak było, ów medykament 
nie  wystarczał:  czasami  pośród  najbardziej  Ŝmudnych  i  nuŜących  czynności 
nagle chciało jej się wyć, gdyŜ czuła, jakby Paul stał tuŜ obok, w zasięgu głosu, 
ręki,  ust...  Wtedy  ironicznym  szeptem  powtarzała  tak  dobrze  zapamiętane 
zdania,  najczęściej  zaś:  „Mam  do  czynienia  jedynie  z  twardymi  faktami. 
Marzenia i fantazje zostawiam innym.” 

ś

adne  jednak  zmory  i  Ŝadne  udręki  nie  mogły  jej  przeszkodzić  w 

szykowaniu  domu  na  powitanie  dziecka.  Dziecka...  małego  Paula  lub  małej 
Pauli. Próbowała takŜe innych imion, ale zawsze ostatecznie powracała do tych 
dwóch. Paulowi bardzo by to pochlebiło i moŜe nieco złagodziło ból zranionej 
ambicji. 

Niech go diabli! Dlaczego musiała tak kochać tego męŜczyznę? Dlaczego 

nie zniknął raz na zawsze z jej głowy i z jej serca? 

W środę Briona uznała, Ŝe dom stał się juŜ dość schludny, by pojawiły się 

w nim kwiaty. W ogrodzie nacięła róŜ i białych chryzantem, potem zabrała się 
za same grządki i rabatki; zanim zapadł wieczór, frontowa strona domu zmieniła 
się  nie  do  poznania.  Bardzo  lubiła  taką  pracę,  zmęczenie  zatem,  które  było  jej 
efektem, odczuła jako przyjemność. Czas juŜ było wykąpać się i odpocząć. 

Pławiła  się  w  gorącej  wodzie,  aŜ  zaczęła  zasypiać.  Wyszła  z  wanny  i 

wycierając się, dokładnie obejrzała swój brzuch. Naprawdę się zaokrąglił czy to 
tylko  złudzenie?  Z  radosnym  uśmiechem  nałoŜyła  szorty  i  lekką  bluzkę,  z 
uznaniem popatrując na opaleniznę, która pojawiła się na skórze. Była wściekła 
na  Paula  za  to,  co  powiedział  o  jej  marnym  wyglądzie.  MoŜe  i  miał  rację,  ale 
czy musiał zaraz mówić? 

Westchnęła  cicho.  WciąŜ  ten  Paul.  Wszystkie  jej  myśli  i  sny  z  nim  się 

ostatecznie wiązały. Nie była wcale pewna, czy rzeczywiście chce się od niego 
uwolnić;  moŜe  naleŜało  zgodzić  się  na  jego  obecność  w  marzeniach,  skoro 
nigdzie indziej nie mogli juŜ być razem. 

Chciała  ułoŜyć  się  na  sofie,  kiedy  usłyszała  warkot  samochodu.  KtóŜ  to 

mógł być, skoro droga prowadziła tylko do jej chatki i nigdzie dalej? Stanęła w 
otwartych  drzwiach  i  przypatrywała  się  zdumiona  autu,  które  podskakując  na 
wertepach właśnie zatrzymywało się przed bramą. 

Pewnie  kierowca  zgubił  drogę,  pomyślała  i  zeszła  na  ścieŜkę.  Z  wozu 

wysiadł  niski  męŜczyzna  w  średnim  wieku,  ubrany  w  garnitur  bardzo 
nieodpowiedni  na  tak  upalny  dzień.  Zmierzył  ją  podejrzliwym  wzrokiem  i 
zapytał: 

– A co pani tutaj robi? Briona uniosła brwi. 
– O to samo miałam właśnie pana zapytać. 
–  Nazywam  się  Quentin  Baxter  i  reprezentuję  interesy  właściciela  tej 

posiadłości.  A  gdzie  to  podział  się  szanowny  pan  Arthur?  Jakikolwiek  fortel 
obmyślił  sobie  tym  razem,  z  panią  w  głównej  roli  kobiecej,  nic  mu  juŜ  nie 
pomoŜe.  Sądowy  nakaz  eksmisji  nie  pozostawia  Ŝadnej  wątpliwości  i  zaraz 
zjawi się tutaj policja. 

Briona w osłupieniu wpatrywała się w mówiącego. CzyŜby upał rzucił mu 

się na mózg? 

–  Nie  rozumiem,  o  jakich  fortelach  moŜe  być  mowa.  Zapłaciłam  panu 

Arthurowi Frobisherowi najprawdziwsze tysiąc funtów i dlatego... 

– A jak wyglądał ten pani dobroczyńca? 

– Niewiele ponad trzydzieści lat, włosy ciemnoblond, nie najlepsze zęby, 

ale  bardzo  miły  w  obejściu,  choć  bardzo  rozczarował  mnie  widok  domku.  Od 
soboty czyszczę tu wszystko i sprzątam. 

–  Przykro  mi,  młoda  damo,  ale  została  pani  ocyganiona.  Człowiek, 

którego  pani  opisała,  zamieszkał  tu  bezprawnie,  a  prawdziwi  właściciele  od 
trzech miesięcy czekają na nakaz eksmisji. Nie wiem, jakie zapadły uzgodnienia 
między  panią  a  panem  Frobisherem,  nie  ulega  jednak  Ŝadnej  wątpliwości,  Ŝe 
czym prędzej musi się pani stąd wynieść. 

–  Ale  przecieŜ  –  wyrzuciła  Briona  z  siebie  głosem  łamiącym  się  z 

rozpaczy  –  nie  mam  gdzie  się  podziać  i  nie  mogę  sobie  pozwolić  na  stratę 
tysiąca funtów. 

– Trzeba było najpierw upewnić się co do swego kontrahenta – oznajmił 

sucho prawnik. – MęŜczyzna, który przedstawił się pani jako Arthur Frobisher, 
nazywa  się  naprawdę  Derek  Arthur,  a  jedyne  co  teraz  pani  pozostaje,  to 
powiadomić policję o oszustwie. Wątpię jednak, by zobaczyła pani jeszcze pana 
Arthura  albo  swoje  pieniądze.  Tak  czy  owak,  stanowczo  nalegam,  by 
natychmiast  opuściła  pani  ten  dom,  w  przeciwnym  wypadku  będę  musiał 
odwołać się do pomocy sił strzegących prawa. 

Straszliwa  prawda  powoli  zaczęła  docierać  do  Briony.  Nie  miała  domu, 

pracy,  wyrzuciła  teŜ  w  błoto  połowę  oszczędności.  Mogło  się  to  wydać 
małostkowe,  ale  z  rozpaczą  pomyślała  o  daremnym  trudzie  ostatnich  dni. 
Usłyszała, Ŝe drogą nadjeŜdŜa kolejny samochód. A cóŜ to znowu, jakiś rajd? – 
pomyślała ze straceńczym humorem. 

Zdaje  się,  Ŝe  była  to  juŜ  zbyt  duŜa  porcja  emocji  dla  jej  udręczonego 

umysłu.  Jak  przez  mgłę  dostrzegła  zatrzymującego  się  koło  samochodu  pana 
Baxtera  range  rovera.  Bardzo  teŜ  niewyraźnie  zobaczyła  sylwetkę  wysokiego, 
silnego  męŜczyzny.  Paul,  pomyślała  i  przekrzywiła  głowę,  chcąc  dopomóc 
zmęczonym oczom. Jaki Paul, przecieŜ to niemoŜliwe... 

Ale nawet ta myśl rozmyła się jakoś i rozlała, a wraz z nią rozpłynął się 

cały świat Briona osunęła się miękko na ścieŜkę, a wszystko zapadło się w błogą 
czerń snu. 

Przychodziła  do  siebie  bardzo  powoli  i  wcale  nie  była  pewna,  czy 

naprawdę tego chce. W zapomnieniu nic nie bolało i nic nie dręczyło. Pragnęła 
być nikim, gdyŜ wtedy nic złego nie mogłoby się juŜ jej przytrafić. Wiedziała, 
Ŝ

e  marzenie  to  się  nie  ziści,  ale  tak  przyjemnie  było  sobie  leŜeć  i  nie  musieć 

robić niczego więcej. 

Ale  gdzie  właściwie  leŜała?  Na  czymś  wygodnym  i  najwyraźniej 

przykryta  kocem.  Dziwne,  dobrze  przecieŜ  pamiętała  upał,  który  trwał  przez 
cały dzień, aŜ do chwili omdlenia. Co za głupota! Jeszcze nigdy nie zdarzyło jej 
się stracić przytomności. 

Na czole spoczywało coś rozkosznie zimnego. Westchnęła; jeszcze tylko 

trochę  tak  sobie poleŜy, trzymając obrzydliwy świat za zasłonami powiek. Nie 
pamiętała,  kiedy  ostatni  raz  było  jej  tak  dobrze.  Gdyby  jeszcze  miała  Paula  u 
swego  boku,  czułaby  się  jak  w  raju.  JuŜ  tam  kiedyś  była,  z  Paulem  i  dzięki 
niemu. 

Paul!  Raptownie  otworzyła  oczy  na  wspomnienie  sylwetki  męŜczyzny, 

który  wysiadł  z  range  rovera.  I  dojrzała  właśnie  jego!  Nie  ulotny  obraz,  nie 
bezcielesne  wspomnienie,  lecz  Paula  z  krwi  i  kości,  tak  kochanego  i  tak  nie 
kochającego. 

Nie kochającego! 
–  Co  tutaj  robisz?  –  zapytała  głosem  zbyt  słabym  na  to,  aby  mógł 

zabrzmieć  oskarŜycielsko.  –  Przynajmniej  tutaj  chciałam  mieć  bezpieczne 
schronienie. – Och, nie, jęknęła w duchu, przecieŜ mnie stąd wyrzucają! 

Delikatnym gestem Paul ułoŜył ją znowu na poduszce. Wstrząsnęła się na 

wspomnienie  innych  chwil  i  innych  dotyków,  Paul  jednak  źle  zrozumiał  ten 
dreszcz i pospiesznie zapewnił: 

–  Nikt  cię  stąd  nie  wyrzuci,  nie  bój  się.  LeŜ  spokojnie,  zaraz  zjawi  się 

lekarz. 

Briona zmierzwiła ręką włosy, nic nie rozumiejąc ze słów ukochanego. 
– Jaki lekarz? Do mnie? Nie, nie trzeba. 
– Aha, i dlatego osunęłaś mi się w ramiona? Wydostałem od tego idioty, 

Baxtera,  numer  miejscowego  doktora  i  wezwałem  go  z  mojego  telefonu 
komórkowego. JuŜ tu jedzie. 

Co się kryło za tą jego opiekuńczością? Jaki cios chciał jej znowu zadać? 

Briona przygryzła wargę, a kiedy przypomniała sobie jego słowa, Ŝe zawsze w 
tej sytuacji chciałby ucałować jej usta, poczuła łzy w oczach. 

– Błagam cię, Briono, nie płacz – mruknął Paul i odwrócił głowę. – Wiem 

mniej  więcej,  co  robić,  kiedy  mdlejesz,  ale  zupełnie  nie  wiem,  co  robić,  kiedy 
płaczesz. 

– Nic nie rozumiesz. Policja... 
–  Alarm  juŜ  odwołany.  Porozmawiałem  chwilkę  z  panem  Baxterem, 

apelując i do jego chciwości i do tchórzostwa. Nie czuł się zresztą zbyt pewnie, 
widząc, jak cię przeraził. 

– Ale – wyznała głosem drŜącym i płaczliwym – muszę się stąd wynieść, 

a nie mam ani Ŝadnego lokum, ani pieniędzy. 

–  Przestań  się  zamartwiać  –  powiedział  łagodnie  Paul.  –  Potem 

porozmawiamy o wszystkim. 

Jacy my? 
Lekarz  okazał  się  tak  wyrozumiały  i  serdeczny,  Ŝe  niespodziewanie  dla 

samej siebie Briona otworzyła przed nim serce tak, jak jej się to nie zdarzyło od 
czasu nocnej rozmowy z Daisy. Paul w tym czasie siedział w ogródku. 

Badanie  wykazało,  Ŝe  wszystko  jest  w  porządku,  nie  powinna  tylko 

przemęczać się i nadmiernie denerwować. 

– Nie potrafię siedzieć bezczynnie – powiedziała. 
– Nie chodzi o bezczynność. Trochę ruchu jest jak najbardziej wskazane. 

Chodzi jedynie o to, Ŝeby nie odmawiała pani sobie odpoczynku, kiedy poczuje 
się zmęczona. Podkreślam: zmęczona, a nie wyczerpana. 

Briona  podziękowała  i  patrzyła,  jak  doktor  zbiera  się  do  wyjścia.  Z 

zewnątrz  dobiegły  ją  niewyraźne  głosy.  Lekarz  na  pewno  myślał,  Ŝe  Paul  jest 
bliską jej osobą, a tymczasem... Z jednej strony, tak ogromnie bliski, z drugiej – 
tak niezwykle daleki. 

Przygotowywała w kuchni herbatę, gdy wszedł Paul. 
–  Uparta  jak  zwykle  –  powiedział  z  wyrzutem.  –  PrzecieŜ  ja  mogłem  to 

zrobić. 

–  Zupełnie  dobrze  po...  –  zaczęła,  ale  w  pół  zdania  została  porwana  z 

podłogi i zaniesiona z powrotem na sofę. 

–  I  masz  się  nie  ruszać  –  usłyszała  stanowcze  polecenie,  którego  tylko 

częściowo  posłuchała,  gdyŜ  zaraz  usiadła  z  plecami  opartymi  o  poduszkę  i 
podejrzliwie  wsłuchiwała  się  w  odgłosy  dobiegające  z  kuchni.  NiezaleŜnie  od 
błogości,  jaką  czuła  w  jego  ramionach,  niezaleŜnie  od  przyjemności  bycia 
obsługiwaną, ani na chwilę nie zamierzała zapomnieć, Ŝe ten właśnie męŜczyzna 
rozkochał ją kiedyś w sobie, a potem porzucił! 

–  Myślę,  Ŝe  powinnaś  wziąć  jakieś  środki  uspokajające;  miałaś  okropne 

przeŜycia, a na dodatek jeszcze ta harówka. 

– Dziękuję, nic mi nie potrzeba – odparła chłodno. 
– PrzecieŜ chodzi nie tylko o ciebie, ale takŜe o dziecko. 
– Dziękuję, Ŝe mi przypomniałeś. 
Przez chwilę milczał, a potem powiedział łagodnie: 
– Pij herbatę. 
Dopiero  teraz  Briona  rzeczywiście  poczuła,  jaka  była  spragniona.  Płyn 

zdąŜył juŜ trochę ostygnąć, wychyliła więc w kilku łykach zawartość filiŜanki, a 
ujęta tym, Ŝe Paul nie reagował na zaczepkę, poinformowała go cicho: 

–  Naprawdę  czuję  się  dobrze.  Wszystko  będzie  w  porządku,  nie  musisz 

juŜ tu ze mną siedzieć. 

– Chcę zabrać cię ze sobą – oznajmił równie ściszonym głosem. 
Spojrzała  na  niego  zdumiona,  a  potem  ze  spokojem,  który  zdziwił  ją 

samą, rzekła: 

– Wiesz co, Paul, masz naprawdę bardzo osobliwe poczucie humoru. 
–  Nigdy  w  Ŝyciu  nie  byłem  powaŜniejszy.  PrzeŜyłaś  prawdziwe  piekło  i 

zrobię wszystko, co w mojej mocy, Ŝeby ci pomóc. Nie masz teraz męŜa, domu, 
pieniędzy, a dziecko jest w drodze. Jeśli zgodzisz się wyjść za mnie, zadbam o 
twoją  wygodę  i  bezpieczeństwo,  przyrzekam  teŜ,  Ŝe  będę  traktował  dziecko 
Matthew jak swoje własne. 

Briona w pierwszej chwili oniemiała z wraŜenia. 
– BoŜe, do czego moŜe popchnąć uraŜona duma! Mało ci, Ŝe on nie Ŝyje, 

jeszcze  chcesz  połoŜyć  rękę  na  jego  kobiecie  za  to,  Ŝe  poślubiła  jego,  a  nie 
ciebie? – Zaniosła się spazmatycznym płaczem. 

–  Przestań!  –  krzyknął  Paul.  –  Przestań  wszystko  składać  na  karb  mojej 

dumy,  mojej  uraŜonej  ambicji  i  przypisywać  mi  najpodlejsze  intencje.  Zrozum 
wreszcie,  Ŝe  kocham  cię,  naprawdę  kocham!  Jak  myślisz,  dlaczego  łaziłem  za 
tobą jak durne cielę? Dlaczego nie mogłem oderwać od ciebie oczu? Bo kaŜda 
chwila spędzona z dala od ciebie wydaje mi się stracona i idiotyczna, dlatego! 

–  Ach,  tak,  miłość  –  odparła  szorstko.  –  A  co  ty  o  niej  wiesz?  Gdybyś 

choć trochę mnie kochał, zadzwoniłbyś w tamten poniedziałek, jak obiecałeś. 

– I zadzwoniłem! 
–  Co  takiego???  –  śeby  tak  kłamać  w  Ŝywe  oczy,  pomyślała  oburzona 

Briona.  –  UwaŜasz  mnie  za  pierwszą  naiwną?  Zadzwoniłeś  i  nie  zostawiłeś 
Ŝ

adnej wiadomości, dobre sobie! 

–  A  co  w  tym  dziwnego!  –  Paul  podskoczył  do  sofy  i  gwałtownie 

schwycił  ramiona  Briony,  ale  juŜ  w  następnej  sekundzie  rozluźnił  uścisk.  – 
Powiedziano mi, Ŝe pani Spenser jest od dwóch dni panią Hammond. I jakie ci 
niby miałem zostawiać wiadomości? śyczenia z okazji ślubu? Pytanie o termin 
wesela?  Poczułem,  Ŝe  wyszedłem  na  kompletnego  durnia.  Prosto  z  moich 
uścisków  skoczyłaś  w  ramiona  innego!  Nie  chciałem  nawet  podać  swego 
nazwiska. 

Briona poczuła, Ŝe za chwilę jeszcze raz zemdleje. Wpatrzyła się w oczy 

Paula, rozpaczliwie szukając w nich potwierdzenia tych słów jak ze snu. 

–  Ale  przecieŜ  kiedy  zadzwoniłam  do  ciebie,  po  prostu  odłoŜyłeś 

słuchawkę. 

–  Kochałem  cię,  a  ty  wyszłaś  za  innego  męŜczyznę.  Przyrzekłaś  mi,  Ŝe 

weźmiesz  ślub  tylko  z  miłości,  co  więc  mogłem  sobie  pomyśleć?  Uznałem,  Ŝe 
zrobiłaś  sobie  wyskok  do  ParyŜa,  Ŝeby  jakimś  mniej  czy  bardziej  efektownym 
flircikiem  zakończyć  panieńskie  Ŝycie,  a  potem  rozpocząć  Ŝywot  statecznej 
małŜonki, do którego zawsze tęskniłaś. Dobrze, Ŝe dzieliło nas tyle kilometrów, 
bo inaczej nie ograniczyłbym się do ciśnięcia słuchawką. Raczej zadusiłbym cię 
na miejscu. 

– No a potem... – bąknęła Briona, która tak bardzo pragnęła mu uwierzyć 

i tak bardzo uwierzyć nie mogła. – Potem, przed agencją... była Sheena, a ty ją 
całowałeś... 

– Szedłem z nią na obiad, bo właśnie skończyła dla nas cykl reportaŜy. A 

poniewaŜ  ciągle  byłem  na  ciebie  wściekły  i  uraŜony,  chciałem  stworzyć 
wraŜenie,  Ŝe  zupełnie  juŜ  mi  na  tobie  nie  zaleŜy.  Ale  to  tylko  taka  głupia, 
szczeniacka  satysfakcja,  która  nie  zmieniała  faktu,  Ŝe  myśl  o  tobie 
prześladowała  mnie  co  dzień,  co  godzina.  Odnalazłem  cię  w  tym  hotelu  na 

Kensingtonie, potem dowiedziałem się, Ŝe pracujesz na Mayfair. Powlokłem się 
tam za tobą w nadziei, Ŝe jakoś uda mi się w końcu pogodzić z myślą, Ŝe jesteś 
Ŝ

oną  innego  człowieka  i  przestać  wreszcie  za  tobą  tęsknić.  Tymczasem  im 

dłuŜej na ciebie patrzyłem, tym bardziej cię pragnąłem. 

– Paul – Briona wpadła mu w słowo – nie moŜesz teraz Ŝartować sobie ze 

mnie, to zbyt powaŜna sprawa. 

–  Przysięgam,  Ŝe  to  prawda.  Usiłowałem  się  bronić,  przypisując  ci 

najgorsze cechy, jakie byłem w stanie wymyślić. Między innymi stąd te klucze i 
cale to obelŜywe zachowanie w ubiegły piątek. 

–  A  ja  myślałam...  –  wyszeptała  bezradnie  –  Ŝe  to  twoja  uraŜona 

ambicja... 

– Ambicja? Ile teŜ uraŜonej ambicji ma w sobie męŜczyzna, który, chcąc 

nie chcąc, łazi za mającą go za nic kobietą? Dopiero kiedy wybiegłaś, ciskając 
klucze  na  stół,  pojawił  się  ktoś  z  kierownictwa  hotelu  i,  Ŝeby  załagodzić  całą 
scenę,  opowiedział  mi  o  pospiesznym  ślubie  i  prawie  natychmiastowym 
wdowieństwie. MoŜesz sobie wyobrazić, jak się wtedy poczułem! 

–  Ale  przecieŜ  –  powiedziała  z  namysłem  Briona,  która  ciągle  nie 

potrafiła do końca uwierzyć w to, co słyszała – to było w piątek, a dzisiaj mamy 
ś

rodę. 

– Codziennie zjawiałem się potem w restauracji, ciebie jednak nie było i 

zacząłem  się  obawiać,  Ŝe  moŜe  wzięłaś  urlop  albo  coś  takiego.  Poszedłem  do 
kobiety  zajmującej  się  sprawami  personelu,  ale  ta  nie  chciała  mi  udzielić 
Ŝ

adnych  informacji,  tyle  Ŝe  na  biurku  leŜał  list  adresowany  do  ciebie  i 

niepostrzeŜenie udało mi się odcyfrować adres. 

List... Pewnie czek z ostatnią wypłatą i opinia pracodawcy. Ostatnia nitka, 

która łączyła ją jeszcze z hotelem, a jednak to właśnie dzięki niej Paul dotarł tu 
wreszcie. 

–  Briono  –  usłyszała  jak  przez  mgłę  ukochany  głos  –  teraz  rozumiem, 

jakie to było aroganckie urojenie, iŜ ot tak sobie, po prostu, wygnam Matthew z 
twego  serca  i  z  twojej  pamięci,  ale,  widzisz,  pokochałem  cię  od  pierwszego 
wejrzenia  i  nieustannie  cię  kocham.  Wydaje  mi  się,  Ŝe  i  ty  Ŝywiłaś  do  mnie 
jakieś  uczucie,  więc  jeśli  teraz  pozwolisz  tylko,  bym  zajął  się  tobą,  zrobię 
wszystko,  Ŝeby  tamte  chwile  wróciły.  Nie  chcę  niczego  więcej...  tylko 
moŜliwości zaopiekowania się tobą i dzieckiem. 

Nagle  bezsiła  gdzieś  zniknęła  i  Briona  ze  wszystkich  sił  wtuliła  się  w 

Paula.  Tyle  chciała  mu  powiedzieć,  ale  od  czego  zacząć  i  jak  to  zrobić?  W 
końcu poprzez zgiełk cisnących się na usta słów przebiły się te najwaŜniejsze. 

–  Och,  Paul,  to  nasze  dziecko.  W  tamten  piątek  skłamałam,  Ŝeby  ci 

dokuczyć. To okropne, ale tak strasznie mnie wtedy zraniłeś. 

–  Nasze???  –  Paul  odsunął  ukochaną  na  całą  długość  ramienia  i 

wpatrywał się w nią z niedowierzaniem. 

Ona  pokiwała  głową,  a  potem  dodała,  Ŝeby  rozproszyć  wszelkie 

wątpliwości. 

–  Kiedy  wróciłam  do  Londynu,  Matthew  w  stanie  krytycznym  leŜał  w 

szpitalu.  Bardzo  chciał  mnie  poślubić,  a  lekarz  twierdził,  Ŝe  muszę  zrobić 
wszystko, co moŜliwe, aby dodać mu sił i chęci do Ŝycia. Nie miałam czasu na 
namysły, nie miałam teŜ Ŝadnej moŜliwości zawiadomienia ciebie. Wiedziałam, 
Ŝ

e  nigdy  nie  będę  naprawdę  jego  Ŝoną,  ale  przecieŜ  nie  mogłam  mu  tego 

powiedzieć ani przed operacją, ani tuŜ po niej. Byłam pewna, Ŝe jeśli naprawdę 
mnie kochasz, zrozumiesz wszystko i poczekasz cierpliwie do chwili, gdy będę 
mogła wziąć rozwód. Tyle Ŝe... 

– Matthew umarł. Kochanie, ile musiałaś znieść, i to nie tylko od losu, ale 

i z racji mojej głupoty! 

–  Daj  spokój  –  wyszeptała  i  wtuliła  się  w  jego  pierś.  –  De  oboje 

musieliśmy wycierpieć? Ale teraz juŜ koniec? Prawda? 

–  Tak.  Skończył  się  okropny  czas  –  potwierdził  Paul  i  zapatrzył  się  w 

Brionę,  ona  zaś  pomyślała,  na  ile  nie  znanych  jej  jeszcze  sposobów  potrafi 
spoglądać  miłość.  Nagle  męŜczyzna  odrzucił  głowę  i  przymknął  oczy  z 
wyrazem zachwytu na twarzy. – I pomyśleć! – wykrzyknął. – Rano sądziłem, Ŝe 
straciłem  wszystko,  a  pod  wieczór  mam  juŜ  najukochańszą  Ŝonę  i  najbardziej 
upragnione dziecko. 

– Poczekaj – upomniała go Briona. – Jeszcze nie jestem twoją Ŝoną. 
–  Byłaś  od  pierwszej  chwili,  kiedy  wpadliśmy  na  siebie  w  paryskim 

deszczu. Tyle Ŝe konkury trwały dłuŜej, niŜ mógłbym przypuścić. 

Łakome, czułe usta wpiły się w jej wargi. Teraz Briona wyraźnie czuła, Ŝe 

jest ktoś, kto jej namiętnie pragnie na całe Ŝycie. 

I było to cudowne uczucie.