Arivald był magiem. W każdym razie za takiego uchodził w oczach

mieszkańców  Wybrzeża.  Miał  niebieski  płaszcz  w  srebrne  gwiazdy,  kryształową
kulę  i  Księgę  Czarów.  Potrafił  mamrotać  szybkie  zaklęcia  w  obcym  języku,  o
rzeczach  jasnych  i  prostych  mówić  niezrozumiale  i  odwrotnie.  Umiał  leczyć
nosaciznę bydła, przyrządzać maści na skaleczenia i oparzenia, wskazywać rybakom
miejsca  najlepszych  połowów,  dziewczętom  i  chłopcom  warzyć  lubczyk,  a  starym
mężom  potrafił  dopomóc  w  ich  kłopotach  z  młodymi  żonami.  Dlatego  też
powszechnie  uważano  go  za  czarodzieja  i  jednego  z  członków  Tajemnego  Bractwa.
Lecz  mieszkańcy  Wybrzeża,  którzy  przez  parę  lat  (dawno  przed  przybyciem
Arivalda)  mieli  już  innego  maga,  nigdy  nie  potrafili  poważnie  traktować  nowego
opiekuna. Może był zbyt wesoły i dobroduszny jak na kogoś parającego się magią i
mającego do czynienia z Mocą, może zbyt wiele popełniał omyłek, z których sam się
potrafił śmiać, może przyjmował za mało pieniędzy za swoje usługi. W każdym razie
nauczono się już, że nie należy przychodzić do niego z poważnymi sprawami typu
zapewnienia  dobrej  pogody,  udanych  zbiorów  czy  pomocy  w  poszukiwaniu
skarbów.

Sama księżniczka, która zresztą bardzo go lubiła i często zapraszała do

zamku, aby posłuchać barwnych opowieści z dalekich krajów, miała wiele żalu o to,
że  nie  potrafił  wyczarować  złotych  kolczyków  z  brylantami  o  jakich  marzyła  od
dawna.  Ale  ludzie  z  Wybrzeża,  chociaż  często  ukradkiem  podśmiewali  się  z
czarodzieja woleli go od poprzedniego maga człowieka zimnego i wyniosłego, który
zawsze  i  wszędzie  wszystkich  (nawet  księżniczkę!)  traktował  z  góry.  Arivalda
zapraszano  na  chrzciny  i  wesela,  przychodzono  do  niego  po  pomoc  i  radę,  a
niejednej  zakochanej  parze  pomógł  już  przekonać  opornych  rodziców.  Potrafił
łagodzić spory, zapobiegać waśniom i zażegnywać awantury. Dlatego też cieszył się
sympatią i przez palce patrzono na niedostatki jego czarodziejskiej wiedzy. Nikt nie
mógł  przecież  przypuszczać,  że  już  niedługo  Wybrzeże  będzie  potrzebować
prawdziwego maga znającego czary najwyższej jakości i umiejącego się posługiwać
fortelami magii bojowej.

Bowiem Arivald wcale nie był czarodziejem. Był po prostu wędrownym

śpiewakiem  i  poetą  oraz  domorosłym  filozofem.  Nawet  jego  imię  było  gminne  i
proste  i  brzmiało  po  prostu  Penszo.  Właśnie  jako  Penszo,  bard-włóczęga,  wieczny
podróżnik  często  przymierający  głodem  i  sypiający  pod  gołym  niebem,  przeszedł
pierwsze półwiecze życia. Ale nadszedł dzień, który miał wszystko zmienić. Dzień,
w  którym  na  drodze  Pensza  stanął  prawdziwy  czarodziej,  członek  Tajemnego
Bractwa i zauroczony grą barda zabrał go ze sobą w podróż. Pewnego ranka, gdzieś
na  odludziu,  mag  umarł  cicho  i  spokojnie  w  czasie  snu  zostawiając  Penszowi  na
głowie kłopot co uczynić z jego ciałem i dobytkiem. Bard pochował maga, zgodnie z
obyczajem  układając  go  głową  w  stronę  wschodzącego  słońca.  Początkowo
zamierzał oddać zarówno niebieski płaszcz, jak i kryształową kulę

oraz różdżkę i Księgę Czarów w ręce kogoś z Bractwa. Ale, gdy sięgnął do

ciężkiej, obłożonej w skórę, okutej na rogach złotem Księgi Czarów nie mógł się już

od  niej  oderwać.  Okazało  się  bowiem,  że  napisana  była  w  języku  krainy,  którą
Penszo  kiedyś  odwiedził.  I  tak  w  ciągu  jednego  dnia  i  jednej  nocy  zdecydował,  że
zostanie  czarodziejem.  Założył  niebieski  płaszcz,  wsadził  za  pas  różdżkę,  ulokował
w  jukach  Księgę  i  kulę  po  czym  dosiadł  konia  i  ruszył  przed  siebie.  Nie  tak  prosto
jednak stać się z barda i włóczęgi magiem. Nie na darmo przecież czarodzieje całymi
latami,  od  dzieciństwa  uczą  się  korzystania  z  Mocy  i  posługiwania  się  Księgą
Czarów.  Ale  Panszo  (nazwawszy  się  w  międzyczasie  Arivaldem,  gdyż  wyobrażał
sobie,  że  to  imię  lepiej  pasuje  do  jego  obecnej  pozycji)  był  dociekliwy,  uparty  i
pracowity.  A  przy  tym  niebywale  zdolny.  Nikt  chyba  w  tak  krótkim  czasie,
korzystając  tylko  z  własnej  intuicji  nie  potrafiłby  nauczyć  się  tak  wiele.  Już  po
miesiącu  zajadłych  prób  potrafił  wyczarować  sobie  na  śniadanie  bułkę  (fakt,  że
najczęściej  czerstwą)  oraz  ser  i  mleko.  Później  dowiedział  się  jak  zapobiegać
zmęczeniu,  jak  leczyć  najprostsze  choroby  u  ludzi  i  u  bydła  oraz  jak  wykonywać
najbanalniejsze  czarodziejskie  sztuczki  w  rodzaju  obłaskawiania  dzikich  zwierząt
czy  zapalania  ognia  z  niczego.  Po  blisko  trzech  latach  umiał  już  posługiwać  się
kryształową  kulą,  tworzyć  złudne  miraże  i  odróżniać  słowa  prawdziwe  od
kłamliwych.  Nie  nauczył  się  jednego:  nie  stał  się  takim  jakim  powinien  być
czarodziej.  Nie  był  więc  zimny,  wyniosły  i  wzgardliwy.  Traktował  wszystkich
serdecznie  i  z  życzliwością,  często  się  uśmiechał,  a  z  długiej  siwej  brody  co  i  rusz
wytrząsał okruszki bułki lub sera. Starał się tylko nigdy nie natknąć na prawdziwego
maga, bo sądził, że zbyt łatwo rozpoznano by w nim” samozwańca, chociaż wiedział
już,  iż  milczenie  lub  odpowiadanie  zbitką  niezrozumiałych  formuł  jest  najlepszym
sposobem  na  wszelkie  podejrzenia.  Może  też  z  powodu  obaw  przed  innymi
czarodziejami  wybrał  się  na  Wybrzeże,  które  słynęło  ze  spokojnego,  monotonnego
życia oraz z tego, że niewielu gości kiedykolwiek tam przybywa. Wybrzeże, skaliste i
nieurodzajne, żyjące głównie z morskich połowów nie było miejscem, które chętnie
odwiedzaliby kupcy, magowie czy rycerze. Życie snuło się tu powolutku, od jednego
połowu do drugiego, ludzie byli prości  i  spracowani, a krajem rządziła  młodziutka
księżniczka,  którą  zachwycało,  że  |  ma  własnego  maga,  zupełnie  jak  znaczący
władcy.  Nawet  jeśli  był  on  czasami  tak  ‘  nieporadny,  iż  nie  potrafił  wyczarować
brylantowych kolczyków.

Arivald już szósty rok przebywał na Wybrzeżu. Mieszkał w małym

dwuizbowym  domku,  niedaleko  plaży,  przycupniętym  tuż  u  stóp  Wieży
Strażników.  Do  codziennych  obowiązków  maga  należało  poranne  wchodzenie  na
Wieżę  i  przepatrywanie  okolic  za  pomocą  kryształowej  kuli.  Kryształowa  kula  co
prawda  równie  i  dobrze  spisywałaby  się  na  plaży,  ale  mieszkańcy  mogliby  być
niespokojni  nie  |i  widząc  co  rano  na  szczycie  niewielkiej  sylwetki  czarodzieja  w
charakterystycznym  spiczastym  kapeluszu.  Wieża  była  stara,  miała  strome,
częściowo  już  spróchniałe  schody,  ale  najgorzej  było  w  czasie  sztormu,  kiedy  wiatr
starał  się  wywiać  czarodzieja  za  balustradę,  a  wściekła  ulewa  moczyła  całkowicie
niebieski  płaszcz.  Tak  więc  bycie  magiem  miało  i  swoje  złe  strony.  I  o  nich  zawsze
myślał  rankiem  z  niechęcią  i  niecierpliwością.  Zbyt  jednak  skanował  obowiązki  i

spokój mieszkańców, więc codziennie wdrapywał się na Wieżę z kryształową kulą
pod pachą i dokonywał sumiennych obserwacji.

Dzień, w którym rozpocznie się nasza właściwa historia, był jednym z tych

pięknych słonecznych dni, kiedy niebo jest bezchmurne, wiatr uspokojony gorącem
zaszywa się gdzieś w górach, a powierzchnia morza przypomina lustro. W taki
właśnie czas Arivald posapując cicho wdrapywał się na strome schody Wieży, a
odpocząwszy chwilę na górze ustawił przed sobą kryształową kulę. Od razu zdziwił
go odmienny wygląd kryształu. Zwykle jasny i przejrzysty teraz jakby pociemniał i
zmatowiał. Mag splunął na palec. Potarł nim kulę, ale nic się nie zmieniło.

- Coś takiego - mruknął do siebie - sądzę, że nie oznacza to nic dobrego.

- Oczywiście, że nie - odezwał się nagle jakiś zgrzytliwy głos.

Arivald drgnął zaskoczony i dojrzał w kuli głowę niemłodego już człowieka w

spiczastym niebieskim kapeluszu. Człowiek ten miał czarne, przenikliwe oczy. One
właśnie patrzyły z pogardą i złośliwością na zdumionego czarodzieja.

- Będzie to bardzo niemiły dzień, mój drogi Penszo, kiedy zjawię się u ciebie -

ciągnął głos - a nie zjawię się sam. Patrz.

Obraz w kuli zmętniał i nagle zamiast twarzy czarnoksiężnika pojawiło się w

niej kilkadziesiąt smukłych okrętów o długich smoczych łbach, płynących przez
morze pod wielkimi purpurowymi żaglami. Ale Arivald na tyle już doszedł do
siebie, że raz-dwa wymamrotał zaklęcie przeciw omamom i szybko dotknął różdżką
kuli. Błysnęło, zamigotało i pozostało tylko sześć okrętów. Mag uśmiechnął się sam
do siebie.

- No, no - znów pojawiła się twarz czarnoksiężnika - nauczyłeś się widzę

czegoś, Penszo. Ale to co widziałeś to już nie omam. A niedługo te sześć okrętów ‘
dobije do waszego Wybrzeża.

- Czego chcesz ode mnie? - spytał Arivald przełykając ślinę.

- Od ciebie? Nic. Jesteś tylko nędzną kreaturą i spotka cię zasłużona kara za

podszywanie  się  pod  jednego  z  członków  Bractwa.  Już  dawno  nikt  nie  ośmielił  się
być  tak  bezczelny  jak  ty.  Kara  musi  być  więc  surowa,  aby  odstraszyć  innych
niedoszłych samozwańców. Ale tobie poświęcę tylko chwilę mojego czasu. Płynę na
Wybrzeże  po  księżniczkę,  bo  zapragnąłem  jej.  Niech  się  przygotuje  do  wyjazdu  ze
mną,  bo  jeśli  nie...  -  czarnoksiężnik  zawiesił  głos  -  to  kamień  na  kamieniu  nie
pozostanie z całego Wybrzeża. Powtórz jej to.

Arivald potarł mocno brodę i jak zwykle posypały się z niej okruchy chleba.

Czarnoksiężnik w kuli zaśmiał się zgrzytliwie.

- Słyszysz idioto? - syknął - powtórz jej, że przybywa oblubieniec i lepiej niech

będzie gotowa, aby mnie czule powitać.

Twarz czarnoksiężnika zniknęła, ale kryształ pozostał ciemny i zmatowiały.

Arivald  usiadł  na  rozchwierutanym  zydlu  i  starał  się  zebrać  do  kupy  rozbiegane
myśli.  Nie  ma  co,  naprawdę  był  wstrząśnięty  i  co  tu  dużo  mówić,  mocno
wystraszony.  Kiedy  już  jednak  uspokoił  trochę  nerwy,  pomyślał  że  najważniejszą
sprawą byłoby dowiedzieć się jak daleko od Wybrzeża znajdują się okręty najeźdźcy.
A  na  to  był  tylko  jeden  sposób.  Wygrzebał  z  obszernej  kieszeni  płaszcza  kawałek
węgla i narysował na podłodze koło, w które potem wpisał gwiazdę, a następnie pięć
ramion gwiazdy poznaczył odpowiednimi dla każdego symbolami. Stanął w środku
koła i podrapał się po nosie.

- Zaraz, zaraz jak to było. Murem takalfaris czy Murampahnal oris.

Różnica była zasadnicza, bo jedno zaklęcie przywoływało któregoś z małych

morskich demonów, a drugie leczyło katar. Arivaldowi bardziej zależało na
pierwszej sprawie zwłaszcza, że od lat nie chorował na katar.

- Murem takal faris - powiedział w końcu przymykając oczy i przywołując Moc.

Sprawa zresztą na tym się nie kończyła. Różdżką należało wykonać całą

skomplikowaną  sekwencję  ruchów  (a  jeden  błąd  mógł  popsuć  wszystko),  po  czym
wypowiedzieć  długą  formułę  rozkazu,  która  Arivaldowi  jakoś  nigdy  nie  chciała  na
stałe  wejść  do  głowy.  Tym  razem  jednak  wszystko  musiało  pójść  dobrze,  bo  po
chwili  coś  mokrego  pacnęło  o  podłogę  i  mag  zobaczył  małego,  zielonego  demona
omotanego wodorostami i patrzącego na niego złośliwie wyłupiastymi oczami.

- Czego chcesz - zaskrzeczał - ty nędzna imitacjo czarodzieja, co?

- No, no - mag pogroził mu różdżką - bądź grzeczny, bo cię uspokoję. Zaraz,

zaraz jak to było. - przypomniał sobie w jaki sposób karci się krnąbrne demony.
Demon westchnął głośno.

- Już dobrze, dobrze. Gadaj czego chcesz. Nie mam czasu siedzieć tu

godzinami nim ty przypomnisz sobie formułę przymuszenia. Wolę po dobrej woli.
Tylko chciałbym wiedzieć czy pamiętasz jak mnie uwolnić od rozkazu?

- Zdaje się, że pamiętam - mruknął niepewnie Arivald.

- Mam nadzieję - odparł zrezygnowanym tonem demon - no, czego chcesz?

- Płynie w stronę Wybrzeża sześć okrętów - powiedział mag. - Kiedy tu będą?

- A skąd ja mogę wiedzieć, co ja wróżka jestem? - obraził się demon. - Mogę’

najwyżej powiedzieć gdzie są - dodał pojednawczo.

- Właśnie o to mi chodzi.

- Swoją drogą ładny z ciebie czarodziej skoro musisz mnie wzywać do takiego

głupstwa - zauważył nie bez złośliwości demon - trzydzieści dwie mile, ale wiatr
słabnie i trzeba omijać skały. W tym tempie będą tu nie wcześniej niż pojutrze. No,
zadowoliłem cię?

Arivald skinął głową i wyrecytował formułę odejścia. O dziwo, bezbłędnie.

Demon zniknął tak szybko jak się pojawił. Teraz przyszedł czas, aby poważnie

zastanowić się nad całą tą niebywałą i zatrważającą sprawą. Mag usiadł na

podłodze podkulając nogi i w zamyśleniu przeczesał palcami długą brodę. Miał dwa
dni  czasu.  Przez  dwa  dni  można  zrobić  wiele.  Na  przykład  na  szybkim  koniu
opuścić Wybrzeże i znaleźć się w Iglicowych Górach skąd już tylko trzy dni drogi do
równin.  Ale  zostawić  księżniczkę?  Zostawić  wszystkich  tych  dobrych,  spokojnych
ludzi  na  pastwę  czarnoksiężnika?  Lecz  cóż  innego  pozostawało  biednemu  Penszo
bardowi  i  włóczędze,  który  pochopnie  przywdział  maskę  mędrca  i  czarodzieja?
Przecież nie ma najmniejszych szans w walce z czarną magią! W walce z sześcioma
okrętami  morskich  rozbójników,  a  na  pokładzie  każdego  z  nich  co  najmniej
czterdziestu ludzi! Toż pokonanie tej potęgi było zadaniem nie tylko dla maga, ale i
dla solidnego rycerskiego oddziału. Dwa dni. Cóż to są dwa dni. Przez dwa dni nie
wezwie się posiłków zza gór ani nie ufortyfikuje zamku. Przez dwa dni nie  można
zrobić zupełnie nic! A może jednak?

Kiedy otworzył furtkę do ogrodu zobaczył, że księżniczka właśnie bawi się w

chowanego.  Poznał  to  po  zaaferowanych  minach  dworzan  i  po  nerwowym
przetrząsaniu przez nich krzaków oraz wpatrywaniu się w korony drzew. Od kiedy
księżniczka  zaczęła  karać  najmniej  gorliwych  w  tej  zabawie,  od  tej  pory  wszyscy
bieganiną  i  zgiełkiem  starali  się  udowodnić  swoje  zaangażowanie.  Bo  księżniczka
karać umiała. Dla każdego potrafiła wymyśleć coś niezbyt przyjemnego. Hrubelowi
Śpiewakowi  odebrała  na  trzy  dni  harfę,  Bomborowi  Borsukowi  zabroniła  przez
tydzień  jeść  ulubiony  pasztet  z  zajęczych  języków,  Tardowi  Wyniosłemu  kazała
przez  cały  dzień  chodzić  w  kobiecym  czepku,  a  Magnusowi  Pięknowłosemu  ścięła
loki przy samej skórze. Księżniczka nie była uosobieniem spokoju i łagodności. Była
krnąbrna, złośliwa i pyskata. Ale miała złote serce i wszyscy ją kochali.

- O, Arivald - zadyszany Magnus, który nawiasem mówiąc zupełnie

idiotycznie wyglądał ostrzyżony najeża, zatrzymał się obok. - Witaj. Czy nie mógłbyś
znaleźć

księżniczki? - spytał ciszej a potem dodał już szeptem - powiedzieć o tym

mnie?

- Oczywiście mój drogi - odparł mag. - Nad jeziorem, pod granitowym lwem.

W takiej okropnej dziurze. Całą suknię ma ubłoconą.

- Dzięki, panie - Magnus pognał pędem w stronę jeziora.

Czarodziej uśmiechnął się lekko do siebie. Takie rzeczy jeszcze potrafił. Zaraz

jednak spoważniał. Nie było czasu na chichy, śmiechy i zabawy. Nadszedł czas
walki!

Księżniczka wracała razem z zadowolonym Magnusem, Zastanawiała się czy

być nadąsaną czy nie. W dziurze było wilgotno, brudno i ohydnie śmierdzące, ale
była ona wspaniałą kryjówką do tej pory przez nikogo nieodnalezioną. A teraz ten
Magnus, no!

Wydawało się, że to taki niedorajda.

- Dzień dobry, pani - rzekł pochylając głowę mag.

- O, Arivald! Od dawna tu jesteś? - spytała podejrzliwie.

- Dopiero co nadszedł - zapewnił spiesznie Magnus.

- No, nie wiem - księżniczka uważnie spojrzała na niego. - Coś wolno

odrastają ci te włosy - dodała złośliwie.

Magnus zaczerwienił się. Arivald ujął księżniczkę stanowczo pod rękę i

poprowadził parkową aleją w stronę zamku. Dał znak dworzanom, aby nie szli za
nimi.

- Cóż to się stało? - księżniczka była zdumiona.

- Nieszczęście, pani - westchnął czarodziej.

- Cóżeś znowu sknocił? - beztrosko i nieco złośliwie spytała księżniczka.

Arivald przepuścił jej słowa mimo uszu.

- Czy słyszałaś pani o morskich rozbójnikach pływających okrętami o

smoczych łbach?

- Oczywiście, Arivaldzie, ale cóż...

- Płyną tutaj - dokończył mag - w sześć okrętów.

Księżniczka umilkła i odgarnęła z czoła kosmyk włosów. Teraz nie była to już

wesoła dziewczynka bawiąca się w chowanego i drocząca ze wszystkimi. Przed
Arivaldem stała władczyni.

- Jesteś pewien?

- Tak, pani.

- Kiedy tu będą?

- Za dwa dni, pani.

- Dobrze, wyślę gońców w góry, ogłoszę wici po wioskach. Do pojutrza

powinno stanąć z pięćdziesięciu zbrojnych, jak sądzisz?

- Zgadzam się z tobą, pani. Ale razem będziemy mieć tylko setkę mężczyzn

umiejących władać toporem czy łukiem. Przeszło dwa razy mniej niż oni. A to są
mordercy, pani. Najlepiej wyćwiczeni i najbardziej okrutni mordercy na świecie.

- A twoja magia? Czy nic nie poradzisz? Teraz trzeba było przejść do

najgorszego.

- Płynie z nimi czarnoksiężnik, pani. Mag o potędze tak wielkiej, że nie śnię

nawet by mu dorównać.

- Czarnoksiężnik - powtórzyła księżniczka i pobladła - czy nie utrzymamy się

choć dwa tygodnie w zamku? Wyślę gońców za góry. Mój wuj...

- Nie utrzymamy się, pani - pokręcił głową Arivald - kilka dni, może tak, ale

nie trzy tygodnie. Bo tu najmniej tyle potrzeba. - Więc cóż robić? - księżniczka splotła
nerwowo dłonie - czego oni tu chcą?

Nie ma u mnie bogatych łupów ani... - spojrzała w twarz maga i umilkła - ty

wiesz. - Spytała po chwili cichym głosem. - Wiesz czego chcą, prawda?

- Tak, pani.

- Mów więc!

- Ciebie!

- Mnie... mnie... och rozumiem. Ukryła twarz w dłoniach. Znów była tylko

małą dziewczynką. Teraz przestraszoną i zapłakaną. Arivald objął ją. Wtuliła głowę
w jego ramię.

- Nie płacz, malutka - powiedział czule - ja cię obronię. I kiedy mówił te słowa,

święcie w nie wierzył.

Hrenwig Wilk stał na dziobie statku i w milczeniu wpatrywał się w dal. Za

sobą  słyszał  równy  łomot  wioseł  i  miarowy,  monotonny  głos  żeglarza  podającego
rytm.  Wiatr  zupełnie  ucichł,  żagle  wisiały  sflaczałe,  więc  do  Wybrzeża  dopłyną
dopiero za dwa dni. Hrenwigowi nie podobała się ta cała wyprawa, nie podobał mu
się  też  ten,  z  którym  ubili  interes.  Może  dlatego,  że  Hrenwig  nie  lubił
czarnoksiężników i nie ufał im. Zresztą nie ufał nikomu. I pewnie tylko dlatego żył
do tej pory. Nigdy nie popłynąłby z własnej woli na Wybrzeże, bo i po co? Okolica
uboga, ludzie twardzi i nawykli do topora i oszczepu. Za niewielkie łupy zapłaciłby
dużymi  stratami.  Ale  czarownik  obiecał  im  coś,  co  warte  było  o  wiele  więcej  niż
paręnaście trupów, coś o czym marzył każdy danskarski rozbójnik. Obiecał im mapę
morza  wokół  Złotej  Wyspy,  mapę,  na  której  ponoć  zaznaczono  wszystkie  rady  i
mielizny.  Hrenwig  znał  wielu,  którzy  próbowali  dotrzeć  na  Wyspę,  tyle  tylko  że
żadnego  z  nich  nie  widział  już  potem  żywego.  A  na  Wyspie,  jeśli  wierzyć  temu  co
gadają  ludzie,  złoto  samo  pcha  się  do  rąk.  A  że  Hrenwig  cierpiał  ostatnio  na  brak
tego  kruszcu,  więc  dał  się  skusić.  Nie  żeby  nadmiernie  wierzył  czarownikowi.
Wiedział, że wszyscy to chytrusi i oszuści. Ale sądził, że nie będzie on tak głupi, by
próbować ich zwieść. Długo umiera ten kto oszukał danskarskiego rozbójnika. A jak
nawet ucieknie, to świat stanie się dla niego bardzo malutki. Danskar wszędzie miał
szpiegów,  a  krzywda  jednego  jest  krzywdą  wszystkich.  Hrenwig  zacisnął  mocno
dłonie  w  pięści.  Czarownik  dostanie  to  czego  chce,  dostanie  dziewczynę,  ale  biada
mu jeżeli nie da mapy. Magia magią a topór toporem. A Hrenwig miał wielką ochotę
sprawdzić czy czarownicy umierają tak samo jak zwykli ludzie.

Na Wybrzeżu trwały gorączkowe przygotowania. Ściągali już ludzie z

niedalekich osad, gońcy pośpiesznie przemierzali kraj, kuźnia pracowała pełną parą,
a u mistrza ciesielskiego aż kipiało. Arivald nie był od tego, aby nie spróbować siły
swej magii. Ślęczał całą noc i następny dzień nad Księgą, rysował jakieś znaki,
powtarzał formuły i zaklęcia, wzywał demony. W efekcie nad ranem padał już z nóg,

ale miał to co chciał mieć. Wiedział już jak wywołać burzę. Co tam burzę, to mało
powiedziane. Sztorm, cyklon, masakrę. Oto do czego doszedł!...

Lecz kiedy stanął na szczycie Wieży Strażników, kiedy po kilku pomyłkach

wreszcie puścił w świat straszne zaklęcie aż zadrżał. Bo to co miało się rozpętać na
pełnym  morzu  było  przerażające  w  najwyższym  stopniu.  Próżno  jednak  czekał  na
pierwsze  czarne  chmury,  grzmoty  i  błyskawice.  Czarnoksiężnik  Vargaler  przerwał
na chwilę rozmowę ze sternikiem, popatrzył bacznie w stronę Wybrzeża, uśmiechnął
się  pod  nosem,  po  czym  wyciągnął  zza  pasa  różdżkę,  machnął  nią  kilkakroć  w
powietrzu,  zamruczał  coś  i  wrócił  do  przerwanego  dialogu.  Burza  niestety  nie
nastąpiła: Arivald szczerze mówiąc był rozczarowany. Nie spodziewał się co prawda
zbyt  wiele  po  swoich  umiejętnościach,  ale  liczył  chociaż  na  trochę.  No,  chociażby
ulewę  i  grzmoty.  A  tymczasem  niebo  było  bezchmurne  jak  poprzednio  i  pogoda
zdawała  się  stawać  iście  letnia.  Pocieszające  było  to,  że  ludzie  na  plaży  dwoili  się  i
troili, a praca paliła im się w rękach. Zresztą nic dziwnego. Nikt nie lubi odwiedzin
danskarskich rozbójników. Ponoć mają nienajlepsze maniery.

Vargaler był coraz bardziej zadowolony. Okręty zbliżały się do Wybrzeża.

Jeszcze  godzina,  może  dwie  i  ląd  stanie  się  widoczny.  Czarnoksiężnik  traktował  tę
wyprawę  nader  lekceważąco.  Zresztą  kogóż  było  się  bać?  Nędznego  uzurpatora,
który liznął jakieś okruchy magii? Vargaler nie zadał sobie nawet trudu, aby zajrzeć
w kryształową kulę. W końcu nic ciekawego w niej nie zobaczy. A Penszo próbował,
i to się czarnoksiężnikowi nawet podobało, bo lubił ludzi upartych. Próbował zrobić
burzę,  ale  Vargelowi  chciało  się  śmiać  na  myśl  o  tym,  ilu  ważnych  elementów
brakowało  w  zaklęciu.  Zresztą  nie  zlikwidował  jej,  a  wysłał  tylko  bardziej  na
wschód,  niech  tam  się  martwią.  Czarnoksiężnik  już  sobie  wyobrażał  ich  oburzenie.
Swoją drogą co za idioci, że nie zorientowali się, że niedaleko działa samozwaniec.

Wytężył wzrok. Zdawało mu się, że widzi już linię brzegu.

- Dopływamy - doszedł go zza pleców głos Hrenwiga - mam nadzieję, że

wiesz co mówiłeś.

- Jestem pewien - odparł czarnoksiężnik - jak uzbierają setkę to chyba będzie l

cud, ale nie sądzę, by księżniczka chciała bitwy. Zobaczysz, że przyjdzie błagać o
łaskę.

- Mam nadzieję - mruknął rozbójnik - a poza tym nienawidzę mieć przeciw

sobie magów. Wcale mi się nie podoba, że jakiś tam mieszka.

- Bądź spokojny - uśmiechnął się lekceważąco Vargaler. - Jego biorę na siebie.

Hrenwig przyłożył dłoń do czoła i zmrużył oczy.

- Tam stoją ludzie - powiedział lekko zdziwiony, wytężając wzrok.

Czarnoksiężnik wzruszył ramionami.

- Tym lepiej, skoro witają nas na plaży. Wszystko pójdzie szybciej, niż gdyby

zamknęli się w grodzie.

- Tych ludzi jest dość dużo - rzekł wolno Hrenwig i spojrzał badawczo w

stronę Vargalera.

Czarnoksiężnik zniecierpliwiony, gdyż miał słabszy wzrok od rozbójnika,

strzepnął tylko dłońmi.

- Zaraz zobaczymy, co się dzieje - mruknął. - Poczekajmy.

Zbliżali się. Niedługo wiosła zwolniły rytm i sześć idących łeb w łeb okrętów

szło po wodzie jedynie siłą rozpędu. Byli już tak blisko plaży, że widoczny stał się
każdy szczegół. No może nie każdy szczegół, ale wszystko wydawało się znaczące.

Oszukałeś nas - warknął Hrenwig chwytając czarnoksiężnika za ramiona.

Ale i Vargaler ogłupiały wpatrywał się w brzeg, na którym na przestrzeni

może tysiąca kroków stali w pięciu szeregach okuci w stal rycerze. Na przedzie
widać było łuczników, co najmniej dwustu, a za nimi stało jeszcze trzystu zbrojnych
z toporami, pikami lub mieczami w dłoniach. Tuż przy brzegu wody spoczywały
trzy balisty, a obok każdej leżał pokaźny stos kamieni.

- Głupcze! - krzyknął Vargaler - to musi być omam!

Hrenwig puścił go na chwilę i przeciągnął spojrzeniem po swoich ludziach,

którzy zasępieni i zdumieni przypatrywali się obrońcom Wybrzeża.

- Rób co chcesz, czarowniku - warknął Hrenwig - ale póki widzę to, co widzę,

żadna łódź nie dobije do płazy.

Vargaler wyciągnął zza pasa różdżkę, machnął kilkakroć, wymamrotał jakieś

zaklęcie, ale pięciuset wojowników jak stało tak stało. Łucznicy szukali sobie
najdogodniejszych miejsc, obsługa balist układała kamienie, a siwobrody starzec
chodził między rycerzami.

- Nic nie rozumiem - potrząsnął głową czarnoksiężnik - przecież nie mogli

zdążyć wezwać posiłków zza gór.

- Słuchaj czarowniku - Hrenwig oparł się o burtę okrętu. - Nie boję się tych

ludzi i mogę przejechać im po karkach. Zwłaszcza, że sądzę, iż wielu to mogą być
przebrane kobiety, stąd przecież nie widać dobrze co jest dalej. Ale ciekaw jestem z
kim podbiję Złotą Wyspę jak mi tu wytną połowę załogi. Wymyśl coś, mądralo.

Vargaler w zdenerwowaniu wzruszył ramionami.

- No zrób coś - rzucił ponaglająco rozbójnik. - Burzę, ogień. Sarn chyba wiesz

najlepiej.

Czarnoksiężnik po raz kolejny zadumał się nad niewiedzą ludzi. Czy oni

sądzą, że burza to tak jak pstryknąć palcami? Nad dobrą burzą należy siedzieć ładne
pół dnia, a i wtedy nie zawsze wychodzi. Żeby jeszcze stali w lesie, ale tutaj? Co on
ma palić? Piasek? wodę? Też pomysł! Vargaler uznał, że czas użyć kryształowej kuli.
Wygrzebał ją ze swego wora, zasłonił palcami przed rozbójnikiem i po chwili
wiedział już wszystko. Tylko około stu może stu dziesięciu ludzi stało na brzegu.

Reszta, ci w dalszych szeregach to zręcznie wykonane manekiny w drewnianych
zbrojach pomalowanych błyszczącą farbą. Pierwsze szeregi kręcąc się i
przemieszczając sprawiały dla patrzącego z oddali wrażenie, iż cała plaża pełna jest
ruchu. Vargaler uśmiechnął się triumfująco.

- To atrapy - powiedział radośnie. - Naprawdę jest ich tylko stu.

- Pokaż - Hrenwig odepchnął go od kuli. - Nic w niej nie widzę - warknął.

- Tylko ja potrafię w nią patrzeć - odparł wyniośle Vargaler - ale wierz mi,

możemy atakować.

Hrenwig nie był człowiekiem głupim. Zresztą, gdyby był głupi nie przeżyłby

tyle lat jako hövding  danskarskich rozbójników. Nie miał co prawda pojęcia w jaki
sposób liczba obrońców sięgnęła tak zawrotnej wysokości, ale nie podejrzewałby aby
ktokolwiek będący przy zdrowych zmysłach budował na plaży sztucznych rycerzy.
Przecież  na  Wybrzeżu  wiedziano,  iż  przypływa  czarnoksiężnik,  a  jego  nie
próbowano by nabierać na tak prymitywną sztuczkę. Teraz oczywiście Vargaler chce
walki,  ale  przecież  jemu  nie  zależy  czy  przeżyje  ją  dwustu  rozbójników  czy  żaden.
Żaden to nawet lepiej, bo nie trzeba będzie nikomu dawać mapy. Ale Hrenwig był za
szczwanym lisem, aby złapać się w pułapkę.

- Ręczę - powiedział Vargaler - że trzy ostatnie szeregi to tylko imitacja, balisty

zresztą z pewnością też. Uwierz mi.

Hrenwig dał znak dłonią i łódź z lewej pomknęła w stronę brzegu.

- Zobaczymy - mruknął absolutnie nieprzekonany.

Kiedy okręt był całkiem niedaleko i czarnoksiężnik zaczynał się już

triumfalnie uśmiechać, nagle balisty jęknęły i huragan kamieni uderzył w płynącą
łódź. Ta zrobiła szybki w tył zwrot, ale Hrenwig dobrze widział kilku leżących na
pokładzie, a kilku innych jęczało i krwawiło.

- Idioto - oczy rozbójnika pałały gniewem. - Atrapa, co? Sztuczka, imitacja,

brać go chłopcy! - ryknął nagle.

Czarnoksiężnik zajęczał w żelaznych ramionach żeglarzy. Nim zdołał uczynić

choć ruch związali mu linami ręce i nogi.

- Przeklnę was - zaczął - Rzucę taki urok, że nigdy...

- Zatkać mu gębę! - rozkazał Hrenwig.

Popatrzył na omotanego czarnoksiężnika i podrapał się po głowie. W gruncie

rzeczy jak na danskarskiego pirata był dość uczciwym człowiekiem, ale serdecznie -
nienawidził magów.

- Odpływamy - zadecydował - a ty łotrze - zwrócił się do Vargalera - opowiesz

dokładnie wszystko co wiesz o tej mapie. Bo jeśli nie - zawiesił głos i

spojrzał na załogę - to jeśli o mnie chodzi, dawno chciałem usłyszeć, jak

śpiewa przypiekany czarownik.

Odpowiedział mu rechot rozbójników. Łodzie płynęły w stronę pełnego

morza.

Na zamkowym podwórcu ustawiono stoły suto zastawione jadłem i napojami.

Zarżnięto wiele krów, świń, niezliczoną  ilość kur, a kucharze księżniczki  pracowali
jak  w  ukropie  przez  cały  dzień.  Wytoczono  mnóstwo  beczek  dobrego,  marcowego
piwa,  a  księżniczka  kazała  nawet  sięgnąć  po  dwustuletnie  wino  trzymane  na
specjalne  okazje.  Okazja  była  przecież  jedyna  w  swoim  rodzaju.  Wybrzeże  odparło
Danskarczyków  i  w  dodatku  czarnoksiężnika!  Będzie  co  opowiadać  dzieciom  i
wnukom,  będzie  czym  zadziwiać  przyjezdnych.  Teraz  goście  jeden  przez  drugiego
chełpili się co kto zrobił dla wspólnej sprawy. Ten krzyczał, że najlepiej i najszybciej
ciosał drewniane zbroje, ów twierdził, że gdyby nie hełmy, który zrobił, to kto wie,
co  by  się  stało,  tamten  na  odmianę  uważał,  że  zwycięstwo  Wybrzeże  zawdzięcza
zręcznemu  pomalowaniu  sztucznych  pancerzy.  Najgłośniej  wydzierali  się  otoczeni
zachwyconymi  dziewkami  Magnus  i  mistrz  Borhan.  Oni  bowiem  doprowadzili  do
ładu stare i nieużywane od lat balisty, oni postarali się aby były zdolne oddać choć
jeden strzał. Ó Arivaldzie nikt nie wspominał. Ale nie z niewdzięczności. Po prostu
dla każdego było zupełnie jasne, że właśnie mag uratował Wybrzeże, a oni wszyscy
mogli  się  tylko  spierać  o  to  kto  najlepiej  wykonywał  jego  polecenia.  Teraz
wpatrywano się w niego z nabożnym szacunkiem, uważnie słuchano każdego słowa,
które  raczył  wypowiedzieć,  jego  opinię  uważano  za  ostateczną,  a  o  tym,  by  kto  go
poklepał  po  ramieniu,  huknął  pucharem  w  jego  puchar,  czy  poprosił  o  zrobienie
kilku niewinnych czarodziejskich sztuczek nie było nawet mowy.

Arivald odszedł od stołów pełnych rozbawionych i pijanych ludzi. Wzdłuż

plaży doczłapał się do własnego domku  i raz jeszcze rzucił tylko okiem na groźnie
stojące  zastępy  drewnianych  rycerzy.  Usiadł  za  stołem  i  rozłożył  Księgę  Czarów.
Wiedział co jeszcze chce osiągnąć i czuł przepełniającą go Moc. Kiedy uczyni to, co
zamierzał  od  dawna,  wtedy  będzie  naprawdę  magiem.  Potężnym  magiem
Arivaldem.

Księżniczka była niewyspana, choć dawno minęło południe, ale na prośbę

Arivalda wyszła z sypialni i zdziwiona ziewając spytała:

- Co tak wcześnie?

- Mam dla ciebie prezent, pani - odparł dumnie mag.

- Prezent? - zainteresowała się księżniczka, zapominając o senności.

- Tak, pani - czarodziej położył na stole dwa niewielkie kamyki. - One

zamienią się w to, o czym zawsze marzyłaś.

- Brylantowe kolczyki - klasnęła w dłonie księżniczka.

- Otóż to - stwierdził z godnością Arivald.

- Poczekaj, zawołam wszystkich - krzyknęła księżniczka i już wypadła z

komnaty wołając:

- Magnusie, Hrubelu, Tordzie, Bomborze!

Kiedy zjawili się na rozkaz księżniczka obwieściła:

- Arivald stworzy dla mnie brylantowe kolczyki. Tylko mają być duże -

zastrzegła.

Wszyscy zastygli w podziwie z szacunkiem wpatrując się w skupioną twarz

maga i w jego uniesioną różdżkę.

- Marraris, develtos, sambargo - krzyknął Arivald, po czym wykonał kilka

skomplikowanych ruchów i stuknął różdżką w kamienie. Błysnęło, pod sufit
podniósł się dym, a kiedy opadł, obecni ujrzeli siedzącą na stole wielką ropuchę.
Wyjątkowo wielką i wyjątkowo paskudną.

- Oj! - pisnęła zaskoczona księżniczka.

Dworzanie przez chwilę stali nieruchomo, jakby sami zmienili się w posągi, aż

wreszcie gruchnęli potężnym śmiechem. Bombor aż się zatoczył i wpadł pod stół.
Ropucha uciekła. Arivald zwiesił głowę i wolno schował różdżkę za pas. Chciał
odwrócić się i odejść kiedy objęły go ciepłe ramiona księżniczki i. poczuł jej usta na
policzku.

- Przecież właśnie takiego cię kochamy - szepnęła.

Spojrzał po twarzach dworzan i uśmiechnął się. Był pewien, że następnym

razem nikt nie będzie się bał stuknąć z nim pucharem ani poklepać po ramieniu, a
dzieci znów poproszą o czarodziejskie sztuczki. A to przecież było najważniejsze na
świecie.