NORA ROBERTS

BRACIA Z KLANU MACGREGOR

TOM TRZECI

JAN

Z PAMI

Ę

TNIKÓW DANIELA DUNCANA MACGREGORA.

W 

Ŝ

yciu ka

Ŝ

dego m

ęŜ

czyzny zdarzaj

ą

 si

ę

 chwile, które na zawsze zostaj

ą

 w pami

ę

ci. Najpierw 

pierwsza miło

ść

, a potem dzie

ń

, w którym spotyka kobiet

ę

 swojego 

Ŝ

ycia. Krzyk dziecka, gdy zaraz po 

urodzeniu trzyma je w swoich ramionach. I wszystkie miesi

ą

ce i lata, w ci

ą

gu których patrzył, jak to 

dziecko dorasta, staje si

ę

 coraz bardziej samodzielne, a w ko

ń

cu opuszcza dom i zaczyna i

ść

 przez 

ś

wiat własn

ą

 drog

ą

.

W moim długim 

Ŝ

yciu nie brakowało takich radosnych chwil, które teraz nosz

ę

 w pami

ę

ci jak najcen-

niejszy skarb. Ostatnio miałem szcz

ęś

cie doł

ą

czy

ć

 do tej kolekcji jeszcze jedno radosne wydarzenie. U 

schyłku lata odbył si

ę

 w naszej rodzinie kolejny 

ś

lub. Tym razem uroczysto

ść

 miała miejsce w naszym 

domu w Hyannis Port. Serce mi rosło, gdy patrzyłem, jak dziewczyna, któr

ą

 pokochałem niczym własn

ą

 

wnuczk

ę

, ł

ą

czy si

ę

 na zawsze z moim wnukiem Duncanem. Wszyscy zgromadzili

ś

my si

ę

 w ogrodzie w 

pi

ę

kny, słoneczny dzie

ń

, by wysłucha

ć

 słów przysi

ę

gi o wiecznej i wiernej miło

ś

ci. A kiedy młodzi 

wymienili pierwszy mał

Ŝ

e

ń

ski pocałunek, wzruszyłem si

ę

 tak bardzo, jakbym to ja sam stał na miejscu 

Duncana. Jego 

ś

wie

Ŝ

o po

ś

lubiona 

Ŝ

ona podeszła potem do mnie i szepn

ę

ła mi do ucha: „Dzi

ę

kuj

ą

, 

panie MacGregor. Dzi

ę

kuj

ą

, 

Ŝ

e wybrał pan dla mnie takiego m

ęŜ

a ". Zawsze mówiłem, 

ś

e ta 

dziewczyna to szczere złoto. Nie chodzi o to, 

Ŝ

e jestem łasy na podzi

ę

kowania, ale zawsze to miło, 

kiedy kto

ś

 doceni wysiłki i starania. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak tylko czeka

ć

, a

Ŝ

 młodzi 

wezm

ą

 si

ę

 do dzieła i sprezentuj

ą

 nam nast

ę

pnego MacGregora albo MacGregorówn

ę

. Oczywi

ś

cie nie 

pali si

ę

 i mo

Ŝ

emy troch

ę

 z tym poczeka

ć

, ale moja Anna jak zwykle bardzo si

ę

 niecierpliwi. Mówi

ę

 jej, 

Ŝ

eby si

ę

 nie denerwowała. W ko

ń

cu wszystko jest na jak najlepszej drodze.

Obserwuj

ą

 wła

ś

nie z okna mojego pokoju, jak ró

Ŝ

any ogród Anny szykuje si

ę

 na spotkanie jesieni. 

Ostatnie kwiaty wyci

ą

gaj

ą

 główki ku sło

ń

cu, które Z ka

Ŝ

dym dniem grzeje coraz słabiej. Ech, 

Ŝ

ycie! 

Człowiek chciałby zatrzyma

ć

 czas, powiedzie

ć

: „Chwilo, trwaj!", ale nic z tego. Czas nie słucha 

Ŝ

adnych 

błaga

ń

 i gna przed siebie, z ka

Ŝ

dym dniem coraz szybciej. Dlatego nie wolno traci

ć

 ani jednej chwili, bo 

ka

Ŝ

da si

ę

 uczy. Ja w ka

Ŝ

dym razie nie zamierzam marnowa

ć

 ani jednego dnia. Nuda mi nie grozi, bo 

wci

ąŜ

 mam wnuki, którymi nale

Ŝ

y odpowiednio pokierowa

ć

. Niestety, swoje plany musz

ę

 trzyma

ć

 w 

sekrecie, bo Annie bardzo si

ę

 nie podobaj

ą

.

Zaledwie przed paroma dniami wspomniałem jej mimochodem, 

Ŝ

e nasz wnuk Jan wkroczył ju

Ŝ

 w 

wiek, kiedy to m

ęŜ

czyzna powinien pomy

ś

le

ć

 o przyszło

ś

ci. Anna była widocznie w nastroju do kaza

ń

, 

bo natychmiast zacz

ę

ła mnie strofowa

ć

, 

Ŝ

e niby si

ę

 wtr

ą

cam, 

Ŝ

e chc

ę

 wszystkim układa

ć

 

Ŝ

ycie i tak 

dalej. Gadała z dobr

ą

 godzin

ą

, aleja pu

ś

ciłem wszystko mimo uszu, bo i tak wiem swoje. Nie pozwol

ę

, 

Ŝ

eby mi si

ę

 chłopak zmarnował i jeszcze, nie daj Bo

Ŝ

e, zwi

ą

zał z jak

ąś

 nieodpowiedni

ą

 kobiet

ą

.

Nasz Jan to zdolna bestia, ma mózg jak komputer. Pami

ę

tam go raczkuj

ą

cego po podłodze w 

salonie, zupełnie jakby to było wczoraj, a tymczasem min

ę

ło ju

Ŝ

 kilka ładnych lat, odk

ą

d sko

ń

czył prawo 

i zacz

ą

ł praktyk

ę

. Poniewa

Ŝ

 od dziecka miał niezłe oko, wybrałem dla niego prawdziw

ą

 

ś

licznotk

ę

. Nie 

ma w

ą

tpliwo

ś

ci, 

ś

e bez trudu podbije jego czułe serce. Poza tym chłopakowi naprawd

ę

 potrzeba 

rodziny. Kupił sobie ostatnio dom, wi

ę

c nie powinien mieszka

ć

 w nim sam jak palec. Rozumiem, 

Ŝ

e 

najpierw musi nacieszy

ć

 si

ę

 jego urz

ą

dzaniem. Ale dom bez rodziny to tylko cztery 

ś

ciany i nic wi

ę

cej. 

Dlatego postanowiłem pomóc mojemu wnukowi w dokonaniu 

Ŝ

yciowego wyboru. 1 do diabła Z 

wszystkimi, którzy b

ę

d

ą

 narzeka

ć

, 

Ŝ

e znów si

ę

 wtr

ą

cam!

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Bywały dni, kiedy doba była zdecydowanie za krótka. Jan nienawidził 

Ŝ

ycia w po

ś

piechu, ale od 

jakiego

ś

 czasu miał wra

Ŝ

enie, 

Ŝ

e siedzi na zwariowanej karuzeli, której nie mo

Ŝ

na zatrzyma

ć

. 

Przedzieraj

ą

c si

ę

 przez zakorkowane ulice Bostonu, zastanawiał si

ę

, jak długo jeszcze wytrzyma 

Ŝ

ycie 

w takim młynie. Uwi

ę

ziony w potoku leniwie sun

ą

cych samochodów, marzył o tym, 

Ŝ

eby jak najszybciej 

znale

źć

 si

ę

 w domu. W nowym domu, który kupił zaledwie przed dwoma miesi

ą

cami i którym nie zd

ąŜ

ył 

si

ę

 jeszcze nacieszy

ć

.

Dom był stary i elegancki. Znajdował si

ę

 w dobrej, spokojnej dzielnicy, stał przy alei wysadzanej 

wiekowymi klonami, które skutecznie chroniły przed koszmarem letnich upałów. To zaciszne miejsce 
natychmiast przypadło Janowi do gustu. Ilekro

ć

 przekr

ę

cał klucz w zamku i wchodził do pogr

ąŜ

onego w 

ciszy wn

ę

trza, radował si

ę

 w duchu, 

Ŝ

e ma ju

Ŝ

 za sob

ą

 studenckie lata sp

ę

dzone w hała

ś

liwym 

akademiku. Co nie znaczyło, 

Ŝ

e był odludkiem. W ko

ń

cu pochodził z licznej rodziny, od dziecka wi

ę

c 

przebywał w gromadzie. Jednak takie stadne 

Ŝ

ycie zmuszało do wielu kompromisów, on za

ś

 pragn

ą

ł za 

wszelk

ą

 cen

ę

 si

ę

 usamodzielni

ć

. Chciał mie

ć

 własny dom, pełen przedmiotów, które lubił i które 

kojarzyły si

ę

 z tradycj

ą

 i pewn

ą

 klas

ą

. Wyniósł to prawdopodobnie z rodzinnego domu. Zarówno jego 

rodzice, jak i dziadkowie cenili takie wła

ś

nie warto

ś

ci, nic wi

ę

c dziwnego, 

Ŝ

e je przej

ą

ł.

Wła

ś

nie dlatego, po sko

ń

czeniu studiów, zdecydował si

ę

 przyst

ą

pi

ć

 do rodzinnej firmy prawniczej, 

gdzie pracował razem z rodzicami i siostr

ą

. Nie miał 

Ŝ

adnych w

ą

tpliwo

ś

ci, 

Ŝ

e powinien podtrzymywa

ć

 t

ę

 

tradycj

ę

 i wspólnie z innymi budowa

ć

 presti

Ŝ

 znanej w całym Bostonie kancelarii prawniczej 

MacGregorów. Miał zamiar zdoby

ć

 w niej do

ś

wiadczenie, by potem, je

ś

li nadarzy si

ę

 okazja, pój

ść

 w 

ś

lady ojca i wuja, czyli spróbowa

ć

 szcz

ęś

cia w Waszyngtonie. Prasa od czasu do czasu pisała, 

Ŝ

e klan 

widział go w przyszło

ś

ci jako polityka, co zreszt

ą

 nikogo nie dziwiło. W ko

ń

cu miał po kim przejmowa

ć

 

sched

ę

. Jego ojciec przez długie lata piastował stanowisko prokuratora generalnego, a wuj dwukrotnie 

był prezydentem. Poza tym Jan miał wygl

ą

d rasowego polityka, co było jego niezaprzeczalnym atutem. 

Jasne włosy, niebieskie oczy, bardzo regularne, a jednocze

ś

nie m

ę

skie rysy sprawiały, 

Ŝ

e kobiety na 

jego widok wzdychały rozmarzone, a m

ęŜ

czy

ź

nie byli gotowi obdarzy

ć

 go zaufaniem.

Uroda miała równie

Ŝ

 i złe strony - Jan poczuł kilka razy na własnej skórze, jak kłopotliwe bywa 

nadmierne zainteresowanie jego osob

ą

. Kiedy

ś

 jeden z brukowców zamie

ś

cił fotografi

ę

, na której wida

ć

 

go było w samych k

ą

pielówkach, poniewa

Ŝ

 zrobiono j

ą

 w czasie regat jachtowych. Podpis pod zdj

ę

ciem 

informował, 

Ŝ

e przedstawia ono „najwi

ę

kszego przystojniaka Harvardu" w całej okazało

ś

ci. Ten 

przydomek przylgn

ą

ł do niego na długie lata. Jan zło

ś

cił si

ę

, cho

ć

 rodzina była raczej rozbawiona. Z 

czasem zacz

ą

ł traktowa

ć

 to z humorem, a wszystkim, którzy widzieli w nim wył

ą

cznie playboya, 

udowodnił, ile jest wart, ko

ń

cz

ą

c studia z wyró

Ŝ

nieniem. Był jednym z pi

ę

ciu najlepszych studentów na 

roku, a egzamin adwokacki zdał bez trudu za pierwszym podej

ś

ciem. Tak mu nakazywała ambicja.

Poprzeczk

ę

 zawsze Jan ustawiał wysoko i je

ś

li wyznaczył sobie jaki

ś

 cel, wcze

ś

niej czy pó

ź

niej 

musiał go zrealizowa

ć

. Dlatego dra

Ŝ

niło go, 

Ŝ

e w rodzinnej firmie wci

ąŜ

 jeszcze nie jest traktowany jak 

równorz

ę

dny partner. B

ę

d

ą

c najmłodszym w rodzinie, wszedł do kancelarii jako ostatni, wi

ę

c 

traktowano go czasem jak chłopca na posyłki. Wiedział wszak

Ŝ

e, 

Ŝ

e taka jest kolej rzeczy i 

Ŝ

e ka

Ŝ

dy, 

zanim powierzy mu si

ę

 co

ś

 powa

Ŝ

niejszego, musi troch

ę

 poterminowa

ć

. Na szcz

ęś

cie zaj

ą

ł si

ę

 w ko

ń

cu 

spraw

ą

, która była du

Ŝ

o trudniejsza ni

Ŝ

 dotychczasowe, mógł wi

ę

c poczu

ć

 si

ę

 wreszcie 

dowarto

ś

ciowany.

Z trudem znalazł miejsce na zatłoczonym parkingu, z dala od ulicy, gdzie mie

ś

ciła si

ę

 siedziba jego 

klienta. Pomy

ś

lał, 

Ŝ

e ch

ę

tnie si

ę

 przejdzie i obejrzy przy okazji wystawy antykwariatów. Pogoda 

nastrajała zreszt

ą

 do spaceru. Zawsze uwa

Ŝ

ał, 

Ŝ

e wczesna jesie

ń

 w Nowej Anglii to najpi

ę

kniejsza pora 

roku. Powietrze stawało si

ę

 wtedy łagodne, lekko zamglone, a promienie słoneczne nadawały mu 

nierealny charakter. Listowie wielkich drzew zaczynało ju

Ŝ

 zmienia

ć

 barw

ę

, by za kilka tygodni 

eksplodowa

ć

 prawdziw

ą

 feeri

ą

 kolorów.

Szedł wolno, z przyjemno

ś

ci

ą

 wystawiaj

ą

c twarz na łagodne podmuchy wiatru, który rozwiewał mu 

włosy i targał poły płaszcza. Wieczorne niebo co chwila zmieniało barw

ę

. Człowiek miał ochot

ę

 usi

ąść

 

gdzie

ś

 w spokoju i nacieszy

ć

 oczy tym niepowtarzalnym widokiem. Jan obiecał sobie, 

Ŝ

e jak tylko 

znajdzie si

ę

 w domu, to usi

ą

dzie z kieliszkiem dobrego wina na werandzie. Tymczasem przyspieszył 

kroku. Zapomniał o antykwariatach i po kilku minutach stan

ą

ł przed dostojnym budynkiem z czerwonej 

cegły, w którym mie

ś

ciła si

ę

 siedziba jego nowego klienta.

Ksi

ę

garnia Brightstone'ów stanowiła prawdziw

ą

 instytucj

ę

. Był to najbardziej znany w Bostonie sklep 

z ksi

ąŜ

kami. Je

ś

li jaka

ś

 pozycja nie znalazła si

ę

 na jego półkach, to znaczyło to, 

Ŝ

e nie została jeszcze 

napisana. Patrz

ą

c na olbrzymie witryny, Jan uzmysłowił sobie, 

Ŝ

e dawno tu nie zagl

ą

dał. Jako dziecko 

cz

ę

sto przychodził do ksi

ę

garni z matk

ą

 i zawzi

ę

cie buszował mi

ę

dzy kolorowymi półkami działu dla 

najmłodszych. Zawsze udawało mu si

ę

 znale

źć

 jak

ąś

 fascynuj

ą

ca ksi

ąŜ

k

ę

, pełn

ą

 wspaniałych ilustracji, 

któr

ą

 miłe ekspedientki pakowały z u

ś

miechem w barwny firmowy papier. Przez cał

ą

 drog

ę

 do domu 

niecierpliwie zerkał potem na pakunek, nie mog

ą

c si

ę

 doczeka

ć

 chwili, kiedy wreszcie usi

ą

dzie nad 

ksi

ąŜ

k

ą

 i zapomni o bo

Ŝ

ym 

ś

wiecie. Pó

ź

niej, kiedy zacz

ą

ł chodzi

ć

 do szkoły, nie miał ju

Ŝ

 czasu na 

beztroskie buszowanie po

ś

ród półek z ksi

ąŜ

kami. A teraz, poruszony wspomnieniami z dzieci

ń

stwa, 

wpadł na pomysł, by jeden z pokoi w nowym domu przeznaczy

ć

 na bibliotek

ę

.

Wszedł do 

ś

rodka i rozejrzał si

ę

 po znajomym wn

ę

trzu. Z przyjemno

ś

ci

ą

 wdychał zapach ksi

ąŜ

ek, 

pomieszany z miodow

ą

 woni

ą

 

ś

rodka do piel

ę

gnacji drewnianych podłóg i regałów. Spojrzał w gór

ę

, na 

wysokie sufity, i przypomniał sobie, 

Ŝ

e na pi

ę

trze znajduje si

ę

 dział historyczny, biograficzny i literatury 

ameryka

ń

skiej. A na samej górze przechowywano ksi

ąŜ

ki najcenniejsze, prawdziwe białe kruki, o jakich 

marzy ka

Ŝ

dy bibliofil.

Mi

ę

dzy półkami i stołami zarzuconymi kolorowymi wydawnictwami kr

ąŜ

yło wielu klientów - znak, 

Ŝ

e 

interes idzie dobrze. Troch

ę

 go to zaskoczyło, bo przeczytał jaki

ś

 czas temu w gazetach, 

Ŝ

e szacowna 

bosto

ń

ska ksi

ę

garnia prze

Ŝ

ywa powa

Ŝ

ne kłopoty z powodu konkurencji, jak

ą

 stanowiły poło

Ŝ

one na 

obrze

Ŝ

ach miasta hipermarkety.

Dopiero po chwili zorientował si

ę

, 

Ŝ

e w ksi

ę

garni wprowadzono pewne zmiany. Na parterze 

urz

ą

dzono przytulne k

ą

ciki, w których mo

Ŝ

na było usi

ąść

 i spokojnie przejrze

ć

 wybrane ksi

ąŜ

ki. 

Wygodne fotele, proste stoły z litego drewna, mała kawiarenka, nastrojowa muzyka - wszystko to 
słu

Ŝ

yło bez w

ą

tpienia wygodzie klientów i przyci

ą

gało ich do sklepu.

Kr

ąŜ

ył kilka minut mi

ę

dzy regałami, z uznaniem przygl

ą

daj

ą

c si

ę

 tym udogodnieniom. Nie mógł 

odmówi

ć

 sobie przyjemno

ś

ci i zajrzał do dzieci

ę

cego k

ą

cika, gdzie, ku swemu zadowoleniu, zastał 

wszystko po staremu, nie licz

ą

c kosza pełnego kolorowych zabawek i plakatów przedstawiaj

ą

cych 

sceny z popularnych bajek. W rogu, obok schodów, dostrzegł mały sklepik oferuj

ą

cy miło

ś

nikom 

ksi

ąŜ

ek najró

Ŝ

niejsze gad

Ŝ

ety. Rzucił na nie okiem i ju

Ŝ

 miał ruszy

ć

 w stron

ę

 biura, gdy poczuł zapach 

ś

wie

Ŝ

o parzonej kawy. Cho

ć

 pokusa, by usi

ąść

 w k

ą

cie z fili

Ŝ

ank

ą

 i ksi

ąŜ

k

ą

 w r

ę

ku, była wielka, 

opanował si

ę

 i wszedł zdecydowanym krokiem do sekretariatu biura.

- Dzie

ń

 dobry. Nazywam si

ę

 Jan MacGregor. Jestem umówiony z pani

ą

 Naomi Brightstone - wyja

ś

nił 

u

ś

miechni

ę

tej sekretarce.

- Witam pana. Pani Brightstone jest w swoim gabinecie na drugim pi

ę

trze. 

ś

yczy pan sobie, 

Ŝ

eby po 

ni

ą

 posła

ć

?

- Nie, dzi

ę

kuj

ę

. Sam do niej pójd

ę

.

- Prosz

ę

 bardzo. Poinformuj

ę

 j

ą

 o pa

ń

skiej wizycie - si

ę

gn

ę

ła po słuchawk

ę

.

Jan przypomniał sobie, 

Ŝ

e ksi

ę

garnia zawsze była znana z doskonałego personelu, co nawet teraz 

wyró

Ŝ

niało j

ą

 spo

ś

ród innych sklepów, poniewa

Ŝ

 uprzejma i profesjonalna obsługa wci

ąŜ

 nale

Ŝ

ała do 

rzadko

ś

ci.

Id

ą

c po szerokich, drewnianych schodach, znów wrócił pami

ę

ci

ą

 do dni, kiedy to odwiedzał 

ksi

ę

garni

ę

 wraz z matk

ą

. Ujrzał j

ą

 w wyobra

ź

ni - wychylała si

ę

 za balustrad

ę

 i prosiła, 

Ŝ

eby zaczekał, a

Ŝ

 

sko

ń

czy zakupy, a potem pójd

ą

 razem na lody do cukierni po drugiej stronie ulicy. Był zdumiony, 

Ŝ

e 

pami

ęć

 przechowuje takie obrazy. Musiał jednak oderwa

ć

 si

ę

 od wspomnie

ń

, gdy

Ŝ

 jego uwag

ę

 zwróciły 

zmiany, które zaszły na pi

ę

trze. Znikn

ę

ły ciemne regały i przy

ć

mione 

ś

wiatło, które zapami

ę

tał, a w ich 

miejsce pojawiły si

ę

 l

Ŝ

ejsze meble w zdecydowanie ja

ś

niejszym tonie. Po

ś

rodku sali ustawiono długi 

stół, co nadało pomieszczeniu nieco biblioteczny charakter. Siedziała przy nim para nastolatków, 
bardziej zaj

ę

ta flirtowaniem ni

Ŝ

 przegl

ą

daniem ksi

ąŜ

ek.

Teraz przypomniał sobie sympatie z lat szkolnych i studenckich. Te zaciszne i ciemne k

ą

ty czytelni 

były 

ś

wiadkiem niejednej sceny miłosnej. Có

Ŝ

, pozostały po nich tylko romantyczne wspomnienia. 

Odk

ą

d zacz

ą

ł pracowa

ć

 w kancelarii, zabrakło czasu na cokolwiek poza prac

ą

. Nie pami

ę

tał nawet, 

kiedy ostatnio był na randce, nie mówi

ą

c ju

Ŝ

 o tym, 

Ŝ

e ju

Ŝ

 od dawna nikogo nie poznał. Pomy

ś

lał, 

Ŝ

e 

nale

Ŝ

ałoby to zmieni

ć

. Nie zamierzał by

ć

 przez całe 

Ŝ

ycie pracoholikiem, zaczynał te

Ŝ

 odczuwa

ć

 brak 

damskiego towarzystwa.

- Pan MacGregor? - wyrwał go z zamy

ś

lenia miły głos. Odwrócił si

ę

 i przez chwil

ę

 patrzył na młod

ą

 

kobiet

ę

, która szła w jego stron

ę

. Prezentowała si

ę

 niezwykle elegancko w doskonale skrojonym 

czerwonym kostiumie, do którego wło

Ŝ

yła pantofle na niskich obcasach. Czarne, l

ś

ni

ą

ce włosy zaplotła 

w warkocz. Była ładna, jednak jej spokojna, delikatna uroda nie od razu rzucała si

ę

 w oczy. Co

ś

 dla 

prawdziwego konesera, pomy

ś

lał, 

ś

ciskaj

ą

c szczupł

ą

 dło

ń

, któr

ą

 wyci

ą

gn

ę

ła na powitanie.

- Pani Brightstone? - upewnił si

ę

. Skin

ę

ła z u

ś

miechem głow

ą

.

- Tak. Miło mi pana pozna

ć

. Przepraszam, 

Ŝ

e nie czekałam na pana na dole.

- Nic nie szkodzi. Zreszt

ą

 to ja si

ę

 spó

ź

niłem, wi

ę

c nie ma o czym mówi

ć

.

- Zapraszam do mojego gabinetu. Napije si

ę

 pan czego

ś

? Kawy, herbaty, cappuccino?

- Czy cappuccino smakuje tak samo jak pachnie?
- Powiedziałabym, 

Ŝ

e lepiej, zwłaszcza je

ś

li skusi si

ę

 pan na orzechowe ciasteczko. - Jej szare oczy 

ponownie rozja

ś

nił ciepły u

ś

miech.

- W takim razie nie mam wyboru.
- Nie po

Ŝ

ałuje pan. - Spojrzała na niego przez rami

ę

 i poprosiła, 

Ŝ

eby poszedł za ni

ą

 do biura. Po 

drodze wysłała jedn

ą

 z pracownic po kaw

ę

. - Przepraszam za ten bałagan, ale nie sko

ń

czyli

ś

my 

jeszcze kuracji odmładzaj

ą

cej - powiedziała z u

ś

miechem, otwieraj

ą

c przed nim drzwi.

- Nie ma problemu. Zauwa

Ŝ

yłem wszystkie zmiany. Jak najbardziej po

Ŝą

dane - pochwalił.

- Dzi

ę

kuj

ę

. Prosz

ę

 si

ę

 rozgo

ś

ci

ć

. - Wskazała krzesło stoj

ą

ce naprzeciwko biurka z wi

ś

niowego 

drewna. - Przepraszam na moment, poprosz

ę

 tylko sekretark

ę

, 

Ŝ

eby przyniosła nam dokumenty.

Si

ę

gn

ę

ła po słuchawk

ę

 i wyja

ś

niła rzeczowo, czego potrzebuje. Jan miał wi

ę

c czas si

ę

 rozejrze

ć

. 

Pokój musiał by

ć

 niedawno odnowiony. 

Ś

ciany pokryto gładk

ą

 tapet

ą

 w odcieniu perłowym, który 

stanowił ciekawe tło dla spokojnych akwarel przedstawiaj

ą

cych ulice Bostonu. Starannie poukładane 

papiery na biurku i równe rz

ę

dy segregatorów dowodziły, 

Ŝ

e wła

ś

cicielka, gabinetu ceni ład i porz

ą

dek.

Jan otworzył teczk

ę

, zerkał jednak od czasu do czasu na kobiet

ę

 siedz

ą

c

ą

 po drugiej stronie biurka. 

Zaskoczyło go, 

Ŝ

e jest tak młoda. Przed spotkaniem wyobra

Ŝ

ał sobie, 

Ŝ

e b

ę

dzie miał do czynienia z 

kobiet

ą

 dobiegaj

ą

c

ą

 czterdziestki, tymczasem Naomi nie mogła mie

ć

 wi

ę

cej ni

Ŝ

 dwadzie

ś

cia par

ę

 lat. Z 

dokumentów, które przestudiował w kancelarii, wiedział, 

Ŝ

e jest córk

ą

 wła

ś

cicieli ksi

ę

garni. Nale

Ŝ

ała do 

czwartego pokolenia zajmuj

ą

cego si

ę

 rodzinnym interesem.

Przysłuchuj

ą

c si

ę

 jej rozmowie z sekretark

ą

, doszedł do wniosku, 

Ŝ

e pomimo młodego wieku nie brak 

jej stanowczo

ś

ci ani pewno

ś

ci siebie. Odznaczała si

ę

 te

Ŝ

 wrodzon

ą

 klas

ą

, której nie mo

Ŝ

na kupi

ć

 za 

Ŝ

adne pieni

ą

dze. I wreszcie, co nie uszło jego uwagi, była ładna i wiedziała, jak si

ę

 pokaza

ć

. 

Najlepszym dowodem był czerwony kostium, podkre

ś

laj

ą

cy dyskretnie zgrabn

ą

 sylwetk

ę

.

- Zaraz b

ę

dzie kawa i ciasteczka - oznajmiła, odkładaj

ą

c słuchawk

ę

. - Dzi

ę

kuj

ę

, 

Ŝ

e pofatygował si

ę

 

pan do mnie. Niestety, ksi

ę

garnia zabiera mi mnóstwo czasu, wi

ę

c trudno by mi było wybra

ć

 si

ę

 do 

pa

ń

skiej kancelarii.

- Cała przyjemno

ść

 po mojej stronie. Doskonale pani

ą

 rozumiem, sam mam za mało czasu. Zreszt

ą

 

pa

ń

stwa ksi

ę

garnia jest bardzo blisko mojego domu.

- To si

ę

 doskonale składa. Mam nadziej

ę

, 

Ŝ

e b

ę

dzie pan do nas zagl

ą

dał nie tylko słu

Ŝ

bowo. Pa

ń

ska 

sekretarka powiedziała mi, 

Ŝ

e przyniesie pan nam gotowe dokumenty...

- Zgadza si

ę

. Chodzi o tekst umowy dotycz

ą

cej przyst

ą

pienia do spółki. Jestem pewien, 

Ŝ

e 

zredagowali

ś

my go zgodnie z 

Ŝ

yczeniem pani ojca. Prosz

ę

 go przejrze

ć

 - podał jej teczk

ę

 z 

dokumentami. - Rozumiem, 

Ŝ

e ojciec zdecydował si

ę

 przej

ść

 na emerytur

ę

?

- Niezupełnie. Rodzice doszli do wniosku, 

Ŝ

e chcieliby sp

ę

dza

ć

 wi

ę

cej czasu w Arizonie. Maj

ą

 tam 

dom. By

ć

 mo

Ŝ

e przeprowadz

ą

 si

ę

 do niego na stałe, 

Ŝ

eby by

ć

 bli

Ŝ

ej mojego brata i jego rodziny.

- A pani nie ma ochoty ruszy

ć

 na Zachód?

- O, nie! Boston w zupełno

ś

ci mi wystarcza - u

ś

miechn

ę

ła si

ę

 nieznacznie, my

ś

l

ą

c przy tym, 

Ŝ

e bar-

dziej chodzi jej o ksi

ę

garni

ę

 ni

Ŝ

 o samo miasto. - Mam zreszt

ą

 coraz wi

ę

cej pracy.

- Te wszystkie zmiany to pani pomysł?
- Tak - odparła krótko. Nie chciała mu mówi

ć

, ile j

ą

 to kosztowało wysiłku. - Rynek w ostatnich latach 

bardzo si

ę

 zmienił. Upodobania klientów s

ą

 teraz zupełnie inne ni

Ŝ

, powiedzmy, dwadzie

ś

cia lat temu. 

Trzeba i

ść

 z duchem czasu - dodała.

Kto

ś

 zapukał do drzwi, wstała wi

ę

c zza biurka i odebrała z r

ą

k młodej dziewczyny tac

ę

 z du

Ŝą

 fili-

Ŝ

ank

ą

 aromatycznej cappuccino, któr

ą

 postawiła przed Janem.

- Prosz

ę

 bardzo, pa

ń

ska kawa. Mi

ę

dzy innymi dlatego przychodzi si

ę

 dzi

ś

 do ksi

ę

garni - powiedziała, 

wskazuj

ą

c na fili

Ŝ

ank

ę

. - Nie chodzi tylko o to, 

Ŝ

eby kupi

ć

 ksi

ąŜ

k

ę

, ale równie

Ŝ

 miło sp

ę

dzi

ć

 czas, 

spotka

ć

 si

ę

 z przyjaciółmi, porozmawia

ć

 przy dobrej kawie.

- Nie dziwi

ę

 si

ę

, bo kawa jest rzeczywi

ś

cie znakomita - zauwa

Ŝ

ył Jan, racz

ą

c si

ę

 aromatycznym na-

pojem. - Z dokumentów jasno wynika, 

Ŝ

e wprowadzone przez pani

ą

 zmiany wyszły firmie na dobre. Wy-

niki sprzeda

Ŝ

y za ostatnie pół roku s

ą

 obiecuj

ą

ce.

- To prawda. W ci

ą

gu dziewi

ę

ciu miesi

ę

cy sprzeda

Ŝ

 wzrosła o pi

ę

tna

ś

cie procent. Mam nadziej

ę

, 

Ŝ

e 

za pół roku podskoczy o nast

ę

pne pi

ę

tna

ś

cie.

- Trzymam w takim razie za pani

ą

 kciuki. I 

Ŝ

ycz

ę

 pani jak najlepiej. Przyznam, 

Ŝ

e jestem uczuciowo 

zwi

ą

zany z tym miejscem.

- Naprawd

ę

?

- Tak. Jako dziecko przychodziłem tu bardzo cz

ę

sto, z matk

ą

.

- A potem? Czy równie

Ŝ

 był pan naszym klientem?

- Przyznaj

ę

 ze wstydem, 

Ŝ

e nie, ale obiecuj

ę

 popraw

ę

. Nie chciałbym pani zabiera

ć

 wi

ę

cej czasu. 

Prosz

ę

 przejrze

ć

 tekst umowy. Ch

ę

tnie odpowiem na wszelkie pytania - zaproponował, odstawiaj

ą

c 

fili

Ŝ

ank

ę

 i poprawiaj

ą

c si

ę

 wygodnie na krze

ś

le.

Naomi si

ę

gn

ę

ła do szuflady biurka i wyj

ę

ła z niej okulary w drucianej oprawie. Kiedy je zało

Ŝ

yła, Jan 

poczuł, jak mi

ę

knie mu serce. Zawsze miał słabo

ść

 do kobiet w okularach. Okularnice bez trudu 

zawracały mu w głowie, a gdy były jeszcze tak ładne jak Naomi, ulegał im bez reszty. Teraz te

Ŝ

 nie 

mógł oderwa

ć

 od niej pełnego zachwytu spojrzenia.

Na szcz

ęś

cie niczego nie zauwa

Ŝ

yła. Karcił si

ę

 w my

ś

lach, bo ostatecznie miał do czynienia z klien-

tk

ą

. Có

Ŝ

 było jednak pocz

ąć

, skoro klientka okazała si

ę

 niezwykle poci

ą

gaj

ą

c

ą

 brunetk

ą

, na dodatek w 

okularach? Jej inteligentne, szare oczy wygl

ą

dały za szkłami jeszcze pi

ę

kniej. Pełne usta podkre

ś

lone 

pomadk

ą

 w odcieniu gor

ą

cej czerwieni, gi

ę

tkie ciało, zgrabne nogi... Tylko 

ś

wi

ę

ty mógł w obecno

ś

ci 

takiej kobiety my

ś

le

ć

 wył

ą

cznie o interesach. A MacGregorowie do 

ś

wi

ę

tych nie nale

Ŝ

eli, o czym 

powszechnie wiadomo było od dawna.

Jan toczył wewn

ę

trzn

ą

 walk

ę

. Cał

ą

 uwag

ę

 starał si

ę

 po

ś

wi

ę

ci

ć

 swojej fili

Ŝ

ance, po któr

ą

 si

ę

gał, 

Ŝ

eby 

zaj

ąć

 czym

ś

 r

ę

ce. Niestety, nawet gdy nie patrzył na kobiet

ę

 po drugiej stronie biurka, wyra

ź

nie czuł 

kusz

ą

cy i bardzo kobiecy zapach jej perfum. Zastanawiał si

ę

, jak te

Ŝ

 Naomi wygl

ą

da z rozpuszczonymi 

włosami.

Sam nie wiedział, kiedy postanowił zaprosi

ć

 j

ą

 na lunch. W pierwszej chwili pomy

ś

lał wprawdzie o 

kolacji, ale szybko doszedł do wniosku, 

Ŝ

e lunch to zdecydowanie lepszy pomysł. Mniej zobowi

ą

zuj

ą

cy, 

za to bardziej formalny i całkiem na miejscu w ich sytuacji. B

ę

d

ą

, oczywi

ś

cie, rozmawia

ć

 o interesach, 

ale to nic nie szkodzi. Uniknie dzi

ę

ki temu niepokoj

ą

cych my

ś

li, jak na przykład tej, by przysun

ąć

 twarz 

do jej szyi i odnale

źć

 ciepłe miejsce, z którego płyn

ą

ł słodki zapach perfum.

Poniewa

Ŝ

 wci

ąŜ

 była zaj

ę

ta czytaniem, mógł bez przeszkód przygl

ą

da

ć

 si

ę

 jej pi

ę

knym dłoniom. 

Paznokcie miała krótko obci

ę

te i niepolakierowane. Najwa

Ŝ

niejsze jednak było to, 

Ŝ

e na smukłych 

palcach nie dostrzegł pier

ś

cionka. Przypuszczał wi

ę

c, 

Ŝ

e nie jest z nikim zwi

ą

zana, w ka

Ŝ

dym razie nie 

formalnie. A gdyby nawet - pomy

ś

lał bu

ń

czucznie - to niczego to jeszcze nie przes

ą

dza. Czekał, a

Ŝ

 

sko

ń

czy czyta

ć

, i zastanawiał si

ę

, jak ma j

ą

 zaprosi

ć

 na lunch, 

Ŝ

eby zabrzmiało to naturalnie i, co 

najwa

Ŝ

niejsze, nie zostało odrzucone.

Tymczasem Naomi czytała z uwag

ą

 tekst umowy. Tych kilka stron miało dla niej ogromne znaczenie. 

Czekała na t

ę

 chwil

ę

 bardzo długo, wi

ę

c teraz, kiedy ujrzała czarno na białym, 

Ŝ

e zostaje dopuszczona 

do rodzinnej spółki, poczuła si

ę

 oszołomiona własnym szcz

ęś

ciem. Najch

ę

tniej przycisn

ę

łaby 

dokument do piersi i rozpłakała si

ę

 jak dziecko, które dostało wreszcie zasłu

Ŝ

on

ą

 nagrod

ę

. Niestety, nie

mogła sobie na to pozwoli

ć

. Odło

Ŝ

yła ze stoickim spokojem umow

ę

 i zdj

ę

ła okulary, czym sprawiła 

Janowi ogromn

ą

 przykro

ść

.

- Wygl

ą

da na to, 

Ŝ

e wszystko jest w porz

ą

dku - u

ś

miechn

ę

ła si

ę

 do niego ciepło.

- Czy ma pani jakie

ś

 pytania? Co

ś

 jest niezbyt jasno sformułowane?

- Nie, zrozumiałam wszystko. Miałam na studiach zaj

ę

cia z prawa.

- W takim razie nie pozostaje nam nic innego, jak podpisa

ć

 umow

ę

. B

ę

dzie potrzebny 

ś

wiadek. 

Jeden z egzemplarzy zostanie przesłany pani rodzicom. Gdy go podpisz

ą

, sprawa nabierze mocy 

prawnej.

Naomi wysłuchała tego w skupieniu, a nast

ę

pnie wezwała swoj

ą

 asystentk

ę

. W jej obecno

ś

ci 

podpisała dokumenty i wr

ę

czyła je Janowi.

- Bardzo dzi

ę

kuj

ę

, 

Ŝ

e pan si

ę

 tym zaj

ą

ł - powiedziała, podaj

ą

c mu r

ę

k

ę

. Jej u

ś

cisk był niemal m

ę

ski.

- Ciesz

ę

 si

ę

, 

Ŝ

e mogłem zrobi

ć

 co

ś

 dla tak znanej firmy - zrewan

Ŝ

ował si

ę

. - Mam jeszcze co

ś

 dla 

pani - dodał z tajemniczym u

ś

miechem. - Od mojego dziadka, którego, jak mi si

ę

 zdaje, ju

Ŝ

 pani po-

znała.

- Oczywi

ś

cie. Pami

ę

tam doskonale pana MacGregora - zapewniła, rozchylaj

ą

c w u

ś

miechu czerwone 

usta. - Czasem zagl

ą

da do naszej ksi

ę

garni.

- Wła

ś

nie. Prosił mnie, 

Ŝ

ebym przekazał pani list

ę

 ksi

ąŜ

ek, których poszukuje. Chodzi mu chyba o 

pierwsze wydania. Liczy na pani pomoc.

- Naturalnie. Z najwi

ę

ksz

ą

 przyjemno

ś

ci

ą

. Je

ś

li ma pan teraz chwil

ę

 czasu, zapraszam na drugie 

pi

ę

tro, gdzie przechowujemy najcenniejsze pozycje. Gdyby

ś

my nie mieli której

ś

 z wymienionych 

ksi

ąŜ

ek, postaramy si

ę

 j

ą

 sprowadzi

ć

.

- Doskonale.
Naomi wstała zza biurka i skierowała si

ę

 do drzwi, przechodz

ą

c tu

Ŝ

 obok Jana, który równie

Ŝ

 

podniósł si

ę

 z miejsca. Ich oczy spotkały si

ę

 na chwil

ę

. Zach

ę

cony jej przyjaznym u

ś

miechem, 

powiedział jakby wbrew sobie:

- Wspaniale pani pachnie.
- Słucham? - spojrzała na niego z takim zdumieniem, jakby zobaczyła nagle ducha. Musiała dojrze

ć

 

w jego wzroku co

ś

 niepokoj

ą

cego, bo spu

ś

ciła nagle oczy, a na jej policzkach pojawiły si

ę

 delikatne 

rumie

ń

ce. Jan miał wra

Ŝ

enie, 

Ŝ

e dziewczyna nie wie, co zrobi

ć

 z r

ę

kami, gdy

Ŝ

 poprawiła odruchowo 

włosy, cho

ć

 z warkoczem było wszystko w porz

ą

dku, a potem obci

ą

gn

ę

ła na sobie starannie 

wyprasowany i pozbawiony najmniejszej nawet fałdki kostium.

- Dzi

ę

kuj

ę

. To nowe perfumy. Pomy

ś

lałam, 

Ŝ

e... - zaj

ą

kn

ę

ła si

ę

, nie bardzo wiedz

ą

c, co powiedzie

ć

. 

Szybko jednak zapanowała nad sob

ą

 i zaproponowała ju

Ŝ

 pewnym głosem: - Zapraszam na gór

ę

.

Przepu

ś

cił j

ą

 w drzwiach. Id

ą

c za ni

ą

 po schodach, przyrzekał sobie w duchu, 

Ŝ

e od tego dnia stanie 

si

ę

 najwierniejszym klientem ksi

ę

garni Brightstone'ów.

ROZDZIAŁ DRUGI

Gdyby Naomi miała wybra

ć

 miejsce, gdzie chciałaby zapa

ść

 si

ę

 pod ziemi

ę

, byłby to bez w

ą

tpienia 

Wielki Kanion. Na szcz

ęś

cie miała co

ś

 do roboty i to uratowało j

ą

 przed całkowit

ą

 kompromitacj

ą

. Bez 

trudu znalazła dwie pozycje na li

ś

cie Daniela MacGregora. Obiecała, 

Ŝ

e trzeciej poszuka pó

ź

niej. Jan 

si

ę

 zgodził, co przyj

ę

ła z ogromn

ą

 ulg

ą

. Podzi

ę

kował uprzejmie za pomoc i zacz

ą

ł si

ę

 

Ŝ

egna

ć

. Zrobił to 

w sam

ą

 por

ę

, bo jeszcze chwila, a Naomi zupełnie straciłaby głow

ę

. Zdołała jako

ś

 odprowadzi

ć

 go do 

wyj

ś

cia i poda

ć

 r

ę

k

ę

 na po

Ŝ

egnanie. Potem wróciła pospiesznie do swojego gabinetu, zamkn

ę

ła 

starannie drzwi i zdruzgotana opadła na fotel. Poło

Ŝ

yła głow

ę

 na blacie biurka i mocno zacisn

ę

ła 

powieki.

- Ty idiotko! Głupia kozo! - szepn

ę

ła przez zaci

ś

ni

ę

te z

ę

by. Miała ochot

ę

 tłuc pi

ęś

ciami w biurko, ale 

powstrzymała si

ę

 jako

ś

. Przyszło jej do głowy, 

Ŝ

e hałas zaniepokoiłby asystentk

ę

. Przez kilka minut 

trwała wi

ę

c w absolutnym bezruchu, upokorzona i pokonana przez własn

ą

 nie

ś

miało

ść

.

Tyle razy obiecywała sobie, 

Ŝ

e zdoła nad ni

ą

 zapanowa

ć

. Wystarczało, 

Ŝ

e jaki

ś

 przystojny facet 

okazał jej zainteresowanie, a zaczynała zachowywa

ć

 si

ę

 jak głupia g

ęś

. Wydawało jej si

ę

, 

Ŝ

e papla bez 

sensu, 

Ŝ

e j

ę

zyk pl

ą

cze jej si

ę

 niemiłosiernie, czerwieniła si

ę

 w dodatku jak burak, co tylko pogarszało 

sytuacj

ę

. I po co był ten cały wysiłek, by z brzydkiego kacz

ą

tka przeistoczy

ć

 si

ę

 w pi

ę

knego łab

ę

dzia?

Jaki

ś

 czas temu Naomi postanowiła zmieni

ć

 swój wygl

ą

d. Zrobiła to mi

ę

dzy innymi dlatego, 

Ŝ

e 

odczuwała brak zainteresowania ze strony m

ęŜ

czyzn. Walczyła długo i zaciekle, a

Ŝ

 wreszcie z 

pulchnej, zahukanej i chorobliwie nie

ś

miałej dziewczyny zmieniła si

ę

 w szczupł

ą

, eleganck

ą

 i pewn

ą

 

siebie młod

ą

 kobiet

ę

. Tylko ona wiedziała, ile j

ą

 to kosztowało. A kiedy ju

Ŝ

 si

ę

 zdawało, 

Ŝ

e zupełnie 

dobrze czuje si

ę

 w swojej nowej skórze, jeden niewinny komplement sprawił, 

Ŝ

e zupełnie straciła 

głow

ę

.

Zadr

ę

czała si

ę

 tymi my

ś

lami przez cały tydzie

ń

, bo tyle potrzebowała, 

Ŝ

eby sprowadzi

ć

 ksi

ąŜ

k

ę

, któr

ą

 

Jan zamówił dla dziadka. Gdy za

ś

 miała j

ą

 wreszcie przed sob

ą

, starannie zapakowan

ą

 w firmowy 

papier, bolesny problem nie

ś

miało

ś

ci wrócił jak bumerang. Musiała bowiem zdoby

ć

 si

ę

 na odwag

ę

, 

podnie

ść

 słuchawk

ę

 i wybra

ć

 numer kancelarii MacGregorów. Miała do przekazania prost

ą

 informacj

ę

 - 

ksi

ąŜ

ka jest do odebrania. To wszystko. A jednak od dobrych pi

ę

tnastu minut nie była w stanie 

zadzwoni

ć

. Mogłaby oczywi

ś

cie zleci

ć

 t

ę

 spraw

ę

 swojej asystentce, uznałaby to jednak za akt 

tchórzostwa, przekre

ś

laj

ą

cy wysiłek ostatnich lat.

Nie pami

ę

tała dokładnie, kiedy ostatecznie doszła do wniosku, 

Ŝ

e ma ju

Ŝ

 do

ść

 samej siebie. Nie była 

w stanie patrze

ć

 w lustro bez uczucia odrazy, a kupowanie ubra

ń

 było istn

ą

 tortur

ą

. Sporo czasu 

upłyn

ę

ło, nim wreszcie zrozumiała, 

Ŝ

e ataki niepohamowanego apetytu to próba ucieczki przed brakiem

samoakceptacji. Chorobliwym ob

Ŝ

arstwem próbowała zagłuszy

ć

 własn

ą

 nie

ś

miało

ść

. Nagle, gdy jak si

ę

 

jej zdawało, dotkn

ę

ła ju

Ŝ

 samego dna, poczuła si

ę

 silniejsza. By

ć

 mo

Ŝ

e dlatego, 

Ŝ

e pozostała jej tylko 

droga w gór

ę

. Postanowiła podj

ąć

 walk

ę

 i odkry

ć

 w sobie kobiet

ę

, jak

ą

 zawsze pragn

ę

ła by

ć

.

Najłatwiej było upora

ć

 si

ę

 z niedoskonało

ś

ciami figury. Par

ę

 miesi

ę

cy zdrowej diety i intensywnych 

ć

wicze

ń

 zrobiło swoje. Zmieniła te

Ŝ

 gruntownie garderob

ę

. Rewolucja w szafie zacz

ę

ła si

ę

 od 

wyrzucenia workowatych ubra

ń

 w niezbyt ciekawych kolorach. Znikn

ą

ł granat, szaro

ść

, br

ą

z, pojawiła 

si

ę

 za to płomienna czerwie

ń

, o

Ŝ

ywcza ziele

ń

 i szafir.

Były to jednak zmiany powierzchowne, które rzucały si

ę

 w oczy, ale nie gwarantowały jeszcze 

sukcesu. Wspominaj

ą

c cały ten proces własnej transformacji, musiała przyzna

ć

, 

Ŝ

e najtrudniej było jej 

zmieni

ć

 si

ę

 wewn

ę

trznie.

Du

Ŝ

o j

ą

 kosztowało, by raz na zawsze wyj

ść

 z k

ą

ta, w którym zwykła si

ę

 chowa

ć

. Trwało wiele 

miesi

ę

cy, zanim wyrobiła w sobie nowe nawyki. Najpierw nauczyła si

ę

 panowa

ć

 nad własnym ciałem. 

Przestała garbi

ć

 si

ę

 i kuli

ć

, ilekro

ć

 kto

ś

 si

ę

 do niej zwracał. Z trudem oduczyła si

ę

 obgryzania paznokci i 

nerwowego poprawiania włosów. Kiedy razem z rodzicami znajdowała si

ę

 w wi

ę

kszym gronie, 

próbowała 

ś

miało wychodzi

ć

 naprzód, zamiast starym zwyczajem kry

ć

 si

ę

 za plecami ojca albo matki. 

Po jakim

ś

 czasie przestała unika

ć

 ludzi i nie zadr

ę

czała si

ę

 ju

Ŝ

 wi

ę

cej my

ś

lami, 

Ŝ

e z pewno

ś

ci

ą

 jej nie 

lubi

ą

, bo nie jest tak urocza i wyrobiona towarzysko, jak matka ani pewna siebie i dowcipna, jak starszy 

brat.

W ko

ń

cu trud si

ę

 opłacił i otoczenie dostrzegło w niej interesuj

ą

c

ą

, inteligentn

ą

 osob

ę

, któr

ą

 w 

rzeczywisto

ś

ci Naomi była zawsze. Rodzice równie

Ŝ

 zaakceptowali jej metamorfoz

ę

 i cho

ć

 pocz

ą

tkowo 

mieli opory, ostatecznie zgodzili si

ę

 powierzy

ć

 jej kierownictwo ksi

ę

garni w Bostonie. Od tej pory 

wszystko szło bardzo dobrze. A

Ŝ

 do dnia, gdy w sklepie pojawił si

ę

 Jan MacGregor i zburzył jej spokój.

Musiała jednak uczciwie przyzna

ć

, 

Ŝ

e na pocz

ą

tku radziła sobie całkiem dobrze. W ko

ń

cu Jan 

nale

Ŝ

ał to m

ęŜ

czyzn, w których obecno

ś

ci ta dawna Naomi nie byłaby w stanie skleci

ć

 dwóch zda

ń

. A 

przecie

Ŝ

 spisała si

ę

 nie

ź

le. Zapanowała nad dr

Ŝ

eniem r

ą

k, nie oblała si

ę

 idiotycznym rumie

ń

cem, nie 

poczuła pustki w głowie. Dopiero ta uwaga o perfumach j

ą

 pokonała. Wtedy wszystko diabli wzi

ę

li.

Przymkn

ę

ła oczy, a wówczas z zakamarków jej pami

ę

ci wyłoniła si

ę

 przystojna twarz Jana. Przypo-

mniała sobie tytuły, które widywała czasem w plotkarskiej prasie. Brukowce uparcie nazywały go Przy-
stojniakiem z Harvardu, i Naomi musiała przyzna

ć

, 

Ŝ

e był to przydomek w pełni zasłu

Ŝ

ony. Młody 

MacGregor miał w sobie mnóstwo m

ę

skiego wdzi

ę

ku. Odznaczał si

ę

 te

Ŝ

 klas

ą

 i stylem, a kiedy si

ę

 

u

ś

miechał...

Naomi czuła, jak mi

ę

knie jej serce, a krew zaczyna kr

ąŜ

y

ć

 

Ŝ

ywiej.

A mogło by

ć

 tak pi

ę

knie, westchn

ę

ła przygn

ę

biona. Po co wyrywał si

ę

 z tymi perfumami! Z drugiej 

jednak strony kupiła je dlatego, by m

ęŜ

czy

ź

ni zwracali na ni

ą

 uwag

ę

. Był to w ko

ń

cu tylko zdawkowy 

komplement, a ona zacz

ę

ła pl

ą

ta

ć

 si

ę

 i czerwieni

ć

 jak pensjonarka.

A niech to wszystko szlag trafi! Ubawił si

ę

 pewnie, widz

ą

c jej zmieszanie. Facet z jego wygl

ą

dem, 

urokiem, pozycj

ą

 towarzysk

ą

 z pewno

ś

ci

ą

 zasypywał kobiety tysi

ą

cem podobnych, nic nie znacz

ą

cych 

frazesów. A one umiały reagowa

ć

 - swobodnie, inteligentnie, kokieteryjnie. Co za

ś

 zrobiła panna 

Brightstone? Zadr

Ŝ

ała jak osika i zapłoniła si

ę

 niczym piwonia! Pewnie 

ś

miał si

ę

 z niej przez cał

ą

 drog

ę

 

do domu. Albo, co gorsza, litował si

ę

 nad ni

ą

.

Poczuła, jak ogarnia j

ą

 furia, ale i 

Ŝ

al. Przez całe 

Ŝ

ycie zmagała si

ę

 z podłym uczuciem poni

Ŝ

enia, 

jakie rodzi 

ś

wiadomo

ść

, 

Ŝ

e wzbudza si

ę

 w ludziach lito

ść

. Nawet rodzina gł

ę

boko jej współczuła. Nie 

miała do nich 

Ŝ

alu, bo robili to z miło

ś

ci i troski o ni

ą

, nie

ś

wiadomie sprawiaj

ą

c jej ogromny ból. Nie 

miała najmniejszych w

ą

tpliwo

ś

ci, 

Ŝ

e jej zmian

ę

 przyj

ę

li z ogromn

ą

 ulg

ą

. Jej pi

ę

kna matka odpowiadała 

cierpliwie na wszystkie pytania dotycz

ą

ce mody, strojów i kolorów. Ojciec, kiedy 

Ŝ

egnali si

ę

 na lotnisku 

przed wyjazdem do Arizony, nie nazwał jej, starym zwyczajem, swoj

ą

 mał

ą

 córeczk

ę

, tylko swoj

ą

 

ś

licznotk

ą

. Słysz

ą

c to, Naomi poczuła si

ę

 jak ksi

ęŜ

niczka z bajki.

Rodzice pozwolili jej pokierwa

ć

 ksi

ę

garni

ą

, poniewa

Ŝ

 nigdy nie w

ą

tpili w jej zdolno

ś

ci. Wiedzieli, 

Ŝ

e 

była niesłychanie pracowita i wytrwała, a jednak długo si

ę

 wahali, zanim ostatecznie wyrazili zgod

ę

. 

Zwłaszcza ojciec nie chciał od razu zaakceptowa

ć

 zmian, jakie Naomi zamierzała wprowadzi

ć

. Nie 

u

ś

miechały mu si

ę

 zwi

ą

zane z tym wydatki, bał si

ę

 ryzyka finansowego i nieuniknionych strat, które 

musieliby ponie

ść

 w razie niepowodzenia. Naomi wiedziała, 

Ŝ

e ojciec czuł si

ę

 ju

Ŝ

 zm

ę

czony i 

Ŝ

e 

najch

ę

tniej sprzedałby albo wydzier

Ŝ

awił komu

ś

 ksi

ę

garni

ę

, a sam wreszcie przeszedł na zasłu

Ŝ

on

ą

 

emerytur

ę

. Długo musiała go prosi

ć

, by tego nie robił. Po pierwsze czuła si

ę

 mocno zwi

ą

zana ze 

sklepem, a po drugie widziała w nim ratunek dla samej siebie. Tylko tutaj miała okazj

ę

 si

ę

 sprawdzi

ć

, 

pokona

ć

 własn

ą

 słabo

ść

 i udowodni

ć

 

ś

wiatu, 

Ŝ

e sta

ć

 j

ą

 na bardzo wiele. Rodzice w ko

ń

cu to zrozumieli 

i zaufali jej. Od pocz

ą

tku miała 

ś

wiadomo

ść

, 

Ŝ

e nie wolno jej zawie

ść

 ani ojca, ani matki. Podobnie jak 

samej siebie.

Otrz

ą

sn

ę

ła si

ę

 z zamy

ś

lenia i zdecydowanym ruchem odsun

ę

ła telefon. Uznała, 

Ŝ

e najwy

Ŝ

szy czas 

przesta

ć

 u

Ŝ

ala

ć

 si

ę

 nad sob

ą

 z powodu małego potkni

ę

cia, które przydarzyło jej si

ę

 w obecno

ś

ci Jana. 

Nie mogło to zawróci

ć

 jej z drogi, któr

ą

 tak konsekwentnie od wielu miesi

ę

cy pod

ąŜ

ała. Przyrzekła 

sobie, 

Ŝ

e zwalczy swoje kompleksy, wi

ę

c nie pozostało jej nic innego, jak dotrzyma

ć

 słowa. Udowodni, 

Ŝ

e nie jest tchórzem i dlatego nie b

ę

dzie do niego dzwoni

ć

. Postanowiła uda

ć

 si

ę

 do kancelarii 

MacGregorów i zmierzy

ć

 si

ę

 ze swym problemem osobi

ś

cie!

Podniosła si

ę

 zza biurka, pewnym ruchem si

ę

gn

ę

ła po ksi

ąŜ

k

ę

 i nie ogl

ą

daj

ą

c si

ę

 za siebie, wyszła z 

gabinetu.

Przez cał

ą

 drog

ę

 do kancelarii powtarzała w my

ś

lach, 

Ŝ

e całkowicie kontroluje sytuacj

ę

. To proste 

zdanie było jak modlitwa, która miała uchroni

ć

 j

ą

 przed nieszcz

ęś

ciem. Kiedy stan

ę

ła przed stylow

ą

 

kamienic

ą

 z czerwonej cegły i popatrzyła na mosi

ęŜ

n

ą

 tabliczk

ę

 z napisem: „MacGregor & MacGregor. 

Kancelaria prawnicza", odwaga opu

ś

ciła j

ą

 na moment, ale szybko przywołała si

ę

 do porz

ą

dku. 

Przejrzała si

ę

 dyskretnie w wypolerowanym metalu, chc

ą

c sprawdzi

ć

, czy przypadkiem nie zjadła całej 

szminki. Makija

Ŝ

 i fryzura były w porz

ą

dku, wi

ę

c nie pozostało jej nic innego, jak m

ęŜ

nie wkroczy

ć

 do 

jaskini lwa. Odetchn

ę

ła kilka razy gł

ę

boko i pewnie przekroczyła próg kancelarii.

Niestety, w holu doznała kolejnego ataku paniki. Oparła si

ę

 o 

ś

cian

ę

 i zamkn

ę

ła oczy. Chłód 

marmuru, który poczuła na plecach, podziałał na ni

ą

 koj

ą

co. Powiedziała sobie w duchu, 

Ŝ

e jest w 

stanie zapanowa

ć

 nad sytuacj

ą

, 

Ŝ

e wszystko wynika z jej reakcji na osob

ę

 Jana. Kiedy go zobaczyła po 

raz pierwszy, jak patrzył z czułym u

ś

miechem na par

ę

 nastolatków w jej ksi

ę

garni, poczuła si

ę

 

całkowicie zbita z tropu. Chwil

ę

 potem ogarn

ą

ł j

ą

 smutek, jak zawsze, gdy widziała co

ś

, co było pi

ę

kne i 

poci

ą

gaj

ą

ce, ale dla niej niestety niedost

ę

pne. Przywołała si

ę

 do porz

ą

dku, powtarzaj

ą

c sobie, 

Ŝ

e Jan 

MacGregor przyszedł tu w interesach, a nie w celach towarzyskich. Była klientk

ą

 jego kancelarii i nic 

wi

ę

cej nie mogło ich ł

ą

czy

ć

. Teraz powiedziała sobie to samo. Jeszcze raz zaczerpn

ę

ła gł

ę

boko po-

wietrza, zacisn

ę

ła pi

ęś

ci jak przed walk

ą

, po czym pchn

ę

ła masywne drzwi recepcji.

Pomieszczenie, w którym si

ę

 znalazła, było eleganckie i stylowe. Utrzymane w tonacji przygaszonej 

zieleni, emanowało spokojem i pewno

ś

ci

ą

, jak

ą

 daje wieloletnia tradycja. Wszystko, od antycznych 

mebli po marmurowy kominek, 

ś

wiadczyło o dobrym gu

ś

cie i klasie wła

ś

cicieli. Naomi potrafiła to 

doceni

ć

, wi

ę

c od razu jej si

ę

 tu spodobało.

Zza biurka podniosła si

ę

 sekretarka i przywitała j

ą

 z miłym, zawodowym u

ś

miechem.

- Dzie

ń

 dobry pani. W czym mog

ę

 pomóc?

- Dzie

ń

 dobry. Nazywam si

ę

 Naomi Brightstone. Przyszłam, 

Ŝ

eby...

Nie zd

ąŜ

yła doko

ń

czy

ć

, bo nagle drzwi otworzyły si

ę

 z hukiem i do recepcji wpadła roze

ś

miana, 

młoda brunetka.

- Wygrałam! Jeszcze raz sprawiedliwo

ś

ci stało si

ę

 zado

ść

! Nasze dzieci mog

ą

 spa

ć

 spokojnie! - 

zawołała od progu. Kiedy dostrzegła zaskoczon

ą

 Naomi, bynajmniej nie straciła animuszu. Wr

ę

cz 

przeciwnie, rzuciła jej promienny u

ś

miech, jakby znały si

ę

 od lat. - Witam! Zwykle zachowujemy si

ę

 

tutaj spokojniej, ale sama pani rozumie... Wygrałam! O, przepraszam, z tego wszystkiego si

ę

 nie 

przedstawiłam. Jestem Laura Cameron.

- Naomi Brightstone, bardzo mi miło. I gratuluj

ę

 - odwzajemniła u

ś

miech i mocno u

ś

cisn

ę

ła dło

ń

 ko-

biety.

- Dzi

ę

kuj

ę

 bardzo. Przepraszam, czy jest pani z kim

ś

 umówiona? Zaraz, zaraz... Brightstone? Ksi

ę

-

garnia?

- Zgadza si

ę

.

- W takim razie ja równie

Ŝ

 gratuluj

ę

. Pani sklep to wspaniałe miejsce, zwłaszcza teraz, z t

ą

 now

ą

 ka-

wiarenk

ą

.

- Podoba si

ę

 pani? Bardzo si

ę

 ciesz

ę

! - Naomi z ka

Ŝ

d

ą

 chwil

ą

 czuła si

ę

 lepiej i pewniej, jakby udzielił 

jej si

ę

 entuzjazm nowej znajomej.

- Zdaje si

ę

, 

Ŝ

e prowadzimy w pani imieniu jak

ąś

 spraw

ę

, prawda? A raczej Jan j

ą

 prowadzi.

- Tak. Ale chodzi o co

ś

 innego. Mam tutaj...

- Przepraszam, nie przedstawiłam si

ę

 jeszcze - przerwała jej w pół zdania Laura. - Jestem siostr

ą

 

Jana.

- Tym bardziej mi miło. W takim razie mog

ę

 załatwi

ć

 to z pani

ą

. Mam tu ksi

ąŜ

k

ę

, której poszukiwał 

pani dziadek. - Wyj

ę

ła z torby paczk

ę

. - Prosz

ę

 bardzo.

- Serdeczne dzi

ę

ki. Na pewno nie chce widzie

ć

 si

ę

 pani z Janem?

To niespodziewane pytanie wytr

ą

ciło Naomi z równowagi.

- Nie, ja... miałam kilka spraw do załatwienia w okolicy, wi

ę

c... - pl

ą

tała si

ę

 coraz bardziej, tote

Ŝ

 z 

prawdziw

ą

 ulg

ą

 usłyszała sygnał swojego telefonu komórkowego. - Przepraszam bardzo - si

ę

gn

ę

ła 

szybko do torebki. - Słucham.

- Naomi? Jan MacGregor z tej strony.
- Kto? - spytała zdumiona, rumieni

ą

c si

ę

 bezwiednie. - Co za zbieg okoliczno

ś

ci!

- Nie rozumiem...
- Och, to nic takiego. Po prostu... mani ju

Ŝ

 t

ę

 ksi

ąŜ

k

ę

, o któr

ą

 prosiłe

ś

, to znaczy... pan prosił. Dla-

tego pomy

ś

lałam...

- 

Ś

wietnie! W takim razie załatwimy dwie sprawy naraz. Wła

ś

nie otrzymałem umow

ę

 podpisan

ą

 

przez pani rodziców. Przepraszam, czy mog

ę

 mówi

ć

 do pani po imieniu? Tak chyba b

ę

dzie wygodniej...

- Oczywi

ś

cie.

- Doskonale. Jak mo

Ŝ

emy si

ę

 umówi

ć

? Pomy

ś

lałem, 

Ŝ

e wst

ą

pi

ę

 do ciebie po drodze z s

ą

du, pó

ź

nym 

popołudniem. Co ty na to?

- Nie rób sobie kłopotu. Ja...
- To 

Ŝ

aden kłopot. Pami

ę

tasz, mówiłem ci, 

Ŝ

e ksi

ę

garnia jest blisko mojego domu, wi

ę

c...

- Tak, pami

ę

tam, ale ja jestem tutaj!

- To znaczy gdzie?
- W twojej kancelarii!
- Na dole? W takim razie zaczekaj, ju

Ŝ

 schodz

ę

! Cisza, która nagle zapanowała w słuchawce, lekko 

zbiła Naomi z tropu. Przez chwil

ę

 wpatrywała si

ę

 w swój telefon, jakby czekaj

ą

c, a

Ŝ

 znów si

ę

 odezwie.

- To był pani brat - powiedziała w ko

ń

cu, przenosz

ą

c wzrok na Laur

ę

.

- Domy

ś

liłam si

ę

. Rzeczywi

ś

cie, zbieg okoliczno

ś

ci. A mo

Ŝ

e telepatia? - za

Ŝ

artowała Laura, zastana-

wiaj

ą

c si

ę

, co mógł oznacza

ć

 nagły rumieniec na policzkach Naomi. By

ć

 mo

Ŝ

e zgadłaby, gdyby nie 

Jan, który zbiegł jak burza ze schodów, przeskakuj

ą

c po kilka stopni naraz.

- Dzie

ń

 dobry! - wyci

ą

gn

ą

ł r

ę

k

ę

 do Naomi. Obj

ą

ł szybkim spojrzeniem jej sylwetk

ę

 i poczuł si

ę

 

pewniej, bo wygl

ą

dała dokładnie tak, jak j

ą

 zapami

ę

tał. Mo

Ŝ

e nawet pi

ę

kniej. U

ś

miechn

ą

ł si

ę

, widz

ą

c, 

Ŝ

e wci

ąŜ

 trzyma w dłoni komórk

ę

.

- Mo

Ŝ

esz si

ę

 ju

Ŝ

 rozł

ą

czy

ć

 - zauwa

Ŝ

ył rozbawiony.

- Racja - schowała czym pr

ę

dzej telefon do torebki, besztaj

ą

c si

ę

 w my

ś

lach za własne gapiostwo. 

Brawo Naomi! Otwórz jeszcze usta i wywal j

ę

zyk, a potem padnij mu do stóp!

- Co słycha

ć

? Mam nadziej

ę

, 

Ŝ

e nie narobiłem ci kłopotu t

ą

 ksi

ąŜ

k

ą

 dla dziadka?

- Ale

Ŝ

 sk

ą

d. Miałam co

ś

 do załatwienia w okolicy, wi

ę

c postanowiłam przy okazji j

ą

 podrzuci

ć

.

- Doskonale. Zapraszam do mnie, na gór

ę

.

- Nie chciałabym ci przeszkadza

ć

.

- Nie ma obawy. Nie jestem w tej chwili zaj

ę

ty - u

ś

miechn

ą

ł si

ę

 zach

ę

caj

ą

co. Był tak zaaferowany tym

niespodziewanym spotkaniem, 

Ŝ

e dopiero teraz zauwa

Ŝ

ył siostr

ę

. - Cze

ść

, Lauro! Jak poszło w s

ą

dzie?

- Rewelacyjnie! Trafiony, zatopiony!
- I tak trzyma

ć

! - pochwalił j

ą

, poklepuj

ą

c po ramieniu. - Wpadn

ę

 do ciebie pó

ź

niej. Opowiesz mi 

wszystko ze szczegółami, dobrze? Zapraszam - zwrócił si

ę

 do Naomi, bior

ą

c j

ą

 delikatnie pod rami

ę

 i 

prowadz

ą

c w stron

ę

 schodów. Próbowała si

ę

 wykr

ę

ca

ć

, tłumacz

ą

c, 

Ŝ

e pewnie jest zaj

ę

ty, ale nie dał si

ę

zby

ć

. - Powiedz, jakim cudem udało ci si

ę

 zdoby

ć

 t

ę

 ksi

ąŜ

k

ę

 tak szybko? - pytał, kiedy szli po 

schodach.

- Mamy swoje sprawdzone 

ź

ródła. Zmie

ś

cili

ś

my si

ę

 w cenie, któr

ą

 podałe

ś

, cho

ć

 jest do

ść

 wysoka.

- My

ś

l

ę

, 

Ŝ

e nie odstraszy to mojego dziadka. Je

ś

li mu na czym

ś

 naprawd

ę

 zale

Ŝ

y, zapomina o swym 

szkockim sk

ą

pstwie.

Była tak blisko, 

Ŝ

e wyra

ź

nie czuł zapach perfum, które podczas pierwszego spotkania zawróciły mu 

nieco w głowie. Tym razem, nauczony do

ś

wiadczeniem, nie wyrywał si

ę

 z 

Ŝ

adnymi uwagami na ten 

temat. Bał si

ę

 spłoszy

ć

 Naomi, wi

ę

c pilnował, by rozmowa nie zbaczała na niebezpieczne tory.

Wprowadził j

ą

 do obszernego pokoju, którego wystrój współgrał z klimatem całego domu. Tak

Ŝ

e i 

tutaj znajdowało si

ę

 sporo antycznych mebli. Jak zauwa

Ŝ

yła Naomi, niektóre były wyj

ą

tkowo cenne. 

Ś

ciany a

Ŝ

 po sufit zajmowały d

ę

bowe regały, pełne ksi

ąŜ

ek i kodeksów. Obok masywnego biurka stały 

wygodne fotele obite skór

ą

 w kolorze burgundzkiej czerwieni. Jan wskazał Naomi jeden z nich.

- Prosz

ę

 bardzo, rozgo

ść

 si

ę

.

- Dzi

ę

kuj

ę

. To naprawd

ę

 pi

ę

kny dom - zauwa

Ŝ

yła, rozgl

ą

daj

ą

c si

ę

 dokoła.

- Kupił go ojciec, jeszcze przed 

ś

lubem z matk

ą

. Obydwoje chcieli urz

ą

dzi

ć

 kancelari

ę

 w przytulnych, 

tradycyjnych wn

ę

trzach.

- I udało im si

ę

.

- Napijesz si

ę

 kawy? Nie mog

ę

 wprawdzie obieca

ć

, 

Ŝ

e b

ę

dzie równie smaczna, jak cappuccino, 

którym mnie pocz

ę

stowała

ś

, ale mo

Ŝ

e si

ę

 jednak skusisz?

- Dzi

ę

kuj

ę

, piłam ju

Ŝ

 kaw

ę

. Naprawd

ę

 nie chciałabym zabiera

ć

 ci czasu.

- Nie ma o czym mówi

ć

. Jak wspominałem, mam papiery od twoich rodziców - zacz

ą

ł urz

ę

dowym to-

nem, bo intuicja podpowiadała mu, 

Ŝ

e tak b

ę

dzie najlepiej. Chciał jako

ś

 naprawi

ć

 swoj

ą

 niezr

ę

czno

ść

 

popełnion

ą

 podczas pierwszego spotkania, ale sam jeszcze nie wiedział, jak to zrobi

ć

. Nie zaj

ą

ł 

miejsca za biurkiem, tylko usiadł w fotelu obok niej. - Mam w tej chwili kopie, poniewa

Ŝ

 oryginały mog

ę

 

przekaza

ć

 ci dopiero w s

ą

dzie. Wtedy umowa nabierze mocy prawnej, ale i tak mo

Ŝ

esz ju

Ŝ

 uwa

Ŝ

a

ć

 si

ę

 

za wiceprezesa firmy Brightstone. Gratuluj

ę

.

Otworzyła usta, 

Ŝ

eby mu podzi

ę

kowa

ć

, ale ze wzruszenia nie była w stanie wydoby

ć

 z siebie głosu. 

Skin

ę

ła tylko głow

ą

 i zamkn

ę

ła na chwil

ę

 oczy.

- Wszystko w porz

ą

dku? - dotkn

ą

ł lekko jej ramienia.

Znowu skin

ę

ła głow

ą

, instynktownie podnosz

ą

c dłonie do ust. Odczuwała ogromn

ą

 rado

ść

.

- Przepraszam - powiedziała cicho, gdy wreszcie udało jej si

ę

 zapanowa

ć

 nad sob

ą

.

- Nie ma za co. Doskonale rozumiem. - Uj

ą

ł jej dło

ń

 i poczuł, jak drgn

ę

ła, niczym pora

Ŝ

ona pr

ą

dem. - 

Domy

ś

lam si

ę

, 

Ŝ

e to dla ciebie wa

Ŝ

na chwila.

- Najwa

Ŝ

niejsza w 

Ŝ

yciu - przyznała, zaskoczona własn

ą

 szczero

ś

ci

ą

. - Wydawało mi si

ę

, 

Ŝ

e jestem 

na ni

ą

 przygotowana. Od dawna zamierzałam wzi

ąć

 na siebie odpowiedzialno

ść

 za ksi

ę

garni

ę

. Ale 

teraz, kiedy usłyszałam, 

Ŝ

e moje marzenia si

ę

 spełniły, poczułam si

ę

 tym wszystkim przytłoczona. 

Dzi

ę

kuj

ę

 za wyrozumiało

ść

 - roze

ś

miała si

ę

 i odetchn

ę

ła swobodniej. - Całe szcz

ęś

cie, 

Ŝ

e siedz

ę

. W 

przeciwnym razie musiałby

ś

 pewnie zbiera

ć

 mnie z podłogi.

- Znam to uczucie. Doskonale pami

ę

tam dzie

ń

, kiedy zacz

ą

łem prac

ę

 w kancelarii. Wszedłem do 

tego pokoju, usiadłem za biurkiem i nast

ę

pn

ą

 godzin

ę

 sp

ę

dziłem w fotelu, z głupawym u

ś

miechem na 

twarzy. My

ś

lałem o tym, 

Ŝ

e wła

ś

nie zaczyna si

ę

 najwa

Ŝ

niejszy etap mojego 

Ŝ

ycia. Pami

ę

tam, 

Ŝ

e 

odczuwałem eufori

ę

 na przemian ze strachem.

- To tak jak ja.
Jego słowa dodały jej otuchy. Nie była ju

Ŝ

 tak spi

ę

ta, jak jeszcze przed chwil

ą

. Zapanowała nawet 

nad dr

Ŝ

eniem dłoni.

- To bardzo dziwne uczucie, kiedy człowiek u

ś

wiadamia sobie nagle, 

Ŝ

e stał si

ę

 kolejnym ogniwem w 

długim ła

ń

cuchu rodzinnej tradycji - stwierdziła zamy

ś

lona.

- Racja. Ale powiedz mi lepiej, jak masz zamiar uczci

ć

 swoj

ą

 nominacj

ę

 na wiceprezesa?

- Uczci

ć

? - Spojrzała na niego zaskoczona. - Wiesz, 

Ŝ

e w ogóle o tym nie pomy

ś

lałam? Mam zamiar 

po prostu wróci

ć

 do pracy i...

- Nie 

Ŝ

artuj! Praca mo

Ŝ

e poczeka

ć

. Nie masz ochoty zje

ść

 dobrej kolacji?

- Kolacji? Oczywi

ś

cie, zjem co

ś

, jak wróc

ę

 do domu. ..

Przez chwil

ę

 przygl

ą

dał jej si

ę

 uwa

Ŝ

nie, chc

ą

c odgadn

ąć

, czy bawi si

ę

 z nim w kotka i myszk

ę

, czy 

te

Ŝ

 naprawd

ę

 nie rozumie. Najwyra

ź

niej nie domy

ś

liła si

ę

 jego intencji, wi

ę

c uznał, 

Ŝ

e pora postawi

ć

 

spraw

ę

 jasno.

- Posłuchaj, Naomi, chciałbym zaprosi

ć

 ci

ę

 dzi

ś

 na kolacj

ę

. O ile oczywi

ś

cie nie masz innych planów 

- powiedział bez ogródek.

- Planów? Nie, chyba nie mam nic konkretnego do roboty. - Czuła, 

Ŝ

e jeszcze chwila, a znów zacznie 

papla

ć

 bez sensu. - Naprawd

ę

, nie musisz czu

ć

 si

ę

 w obowi

ą

zku...

Postanowił spróbowa

ć

 jeszcze raz.

- Czy zjesz ze mn

ą

 kolacj

ę

? - spytał stanowczo, obserwuj

ą

c z zachwytem, jak jej policzki zabarwia 

delikatny rumieniec.

- Ch

ę

tnie. To miło z twojej strony - wydusiła z siebie.

- Mo

Ŝ

e by

ć

 siódma wieczór? Odpowiada ci?

- My

ś

l

ę

, 

Ŝ

e tak.

- Gdzie mam po ciebie przyjecha

ć

 - do sklepu czy do domu?

- Mo

Ŝ

e do domu. Podam ci adres...

- Nie trzeba. Jest w twoich dokumentach.
- No tak. Mieszkam bardzo blisko ksi

ę

garni, wi

ę

c do pracy chodz

ę

 pieszo. To naprawd

ę

 miła okolica 

i...

Bo

Ŝ

e, co ja znowu wyprawiam, j

ę

kn

ę

ła w my

ś

lach, przera

Ŝ

ona własnym gadulstwem. Uznała, 

Ŝ

e 

zrobi najlepiej, je

ś

li natychmiast zamilknie, wstanie i po

Ŝ

egna si

ę

. Jeszcze pi

ęć

 minut i Jan zacznie 

Ŝ

ałowa

ć

, 

Ŝ

e zaprosił j

ą

 na t

ę

 kolacj

ę

.

- Pójd

ę

 ju

Ŝ

 - powiedziała, podnosz

ą

c si

ę

 z miejsca. Wci

ąŜ

 

ś

ciskał jej dło

ń

, nie wiedziała wi

ę

c, co ro-

bi

ć

. Nie chciała by

ć

 niegrzeczna i czekała, a

Ŝ

 Jan j

ą

 pu

ś

ci. - Musz

ę

 wraca

ć

 do pracy, do ksi

ę

garni - tłu-

maczyła coraz bardziej spi

ę

ta.

Jan dostrzegł w jej oczach zdenerwowanie. Nie potrafił odgadn

ąć

 jego przyczyny, wi

ę

c na wszelki 

wypadek pu

ś

cił jej dło

ń

, sam przestraszony, 

Ŝ

e by

ć

 mo

Ŝ

e zbytnio si

ę

 spoufalił.

- Wszystko w porz

ą

dku? - spytał ostro

Ŝ

nie.

- Tak.
- Odprowadz

ę

 ci

ę

 na dół.

- Nie trzeba. Poradz

ę

 sobie.

- W porz

ą

dku. Aha, jeszcze jedno.

- Słucham.
- Ksi

ąŜ

ka...

- Prawda! Chyba dałam j

ą

 twojej siostrze. Nie, chwileczk

ę

... Mam j

ą

 w torbie.

Rozzłoszczona własnym gapiostwem, wyci

ą

gn

ę

ła paczk

ę

 tak energicznie, 

Ŝ

e przy okazji upu

ś

ciła 

telefon komórkowy. Jan rzucił si

ę

, by go podnie

ść

. O mało nie stukn

ę

li si

ę

 głowami. Naomi miała 

ochot

ę

 zapa

ść

 si

ę

 z miejsca pod ziemi

ę

, jednak widz

ą

c rozbawion

ą

 min

ę

 Jana, wybuchn

ę

ła 

ś

miechem. 

Zaraz jednak poderwała si

ę

 na nogi.

- Straszna ze mnie gapa - stwierdziła przepraszaj

ą

co, podaj

ą

c mu ksi

ąŜ

k

ę

.

- Ka

Ŝ

demu mo

Ŝ

e si

ę

 zdarzy

ć

. Wi

ę

c o siódmej, tak?

- Tak. Do zobaczenia.
Kiedy wyszła, Jan jeszcze chwil

ę

 stał w miejscu. Wło

Ŝ

ył r

ę

ce do kieszeni i zacz

ą

ł kołysa

ć

 si

ę

 na 

pi

ę

tach. Zabawne, pomy

ś

lał, nigdy nie pos

ą

dziłbym jej o roztargnienie. A jednak... a jednak widocznie 

tak bardzo prze

Ŝ

yła podpisanie umowy, 

Ŝ

e na chwil

ę

 pu

ś

ciły jej nerwy. Nie był a

Ŝ

 tak zarozumiały, by 

przypisywa

ć

 to oddziaływaniu swej skromnej osoby. Cho

ć

 z drugiej strony nie miałby nic przeciwko 

temu, by opanowana, praktyczna Naomi Brightstone poczuła si

ę

 w jego towarzystwie lekko speszona.

Wrócił do biurka i zacz

ą

ł zbiera

ć

 dokumenty, poniewa

Ŝ

 za pół godziny musiał by

ć

 w s

ą

dzie. Przed 

wyj

ś

ciem poprosił asystentk

ę

, by zarezerwowała stolik na dwie osoby w restauracji Rinaldo. 

Perspektywa kolacji wprawiła go w tak doskonały nastrój, 

Ŝ

e przez cał

ą

 drog

ę

 do s

ą

du nucił sobie pod 

nosem. Opanował si

ę

 dopiero na widok swojego klienta. Cudem udało mu si

ę

 skupi

ć

 na rozprawie. Nie 

pami

ę

tał, kiedy oczekiwał czego

ś

 z równ

ą

 niecierpliwo

ś

ci

ą

, jak spotkania z Naomi.

ROZDZIAŁ TRZECI

Telefon zadzwonił w najmniej odpowiednim momencie. Jan miał akurat obie r

ę

ce zaj

ę

te wi

ą

zaniem 

krawata, wi

ę

c długo nie odbierał. Nie był poza tym w nastroju do rozmowy, dlatego spokojnie poczekał, 

a

Ŝ

 wł

ą

czy si

ę

 automatyczna sekretarka. Kiedy jednak usłyszał znajomy bas przerywany energicznym 

posapywaniem, z u

ś

miechem si

ę

gn

ą

ł po słuchawk

ę

.

- Halo? - odezwał si

ę

 z lekkim roztargnieniem, bo ci

ą

gle si

ę

 zastanawiał, jakie kwiaty kupi

ć

 Naomi.

- Gdzie ty si

ę

 włóczysz? - burkn

ą

ł Daniel MacGregor senior. - Ju

Ŝ

 my

ś

lałem, 

Ŝ

e nie ma ci

ę

 w domu i 

Ŝ

e b

ę

d

ę

 musiał gada

ć

 z t

ą

 durn

ą

 maszyn

ą

!

- Jak słyszysz, jestem na miejscu, ale zaraz wychodz

ę

.

- Bo

Ŝ

e, moje wnuki to bez wyj

ą

tku łaz

ę

gi. Nic dziwnego, 

Ŝ

e babcia ci

ą

gle si

ę

 o ciebie martwi.

- Co takiego?
- Martwi si

ę

, bo nie usiedzisz w miejscu, tylko ci

ą

gle gdzie

ś

 si

ę

 włóczysz.

- Chyba si

ę

 dziadkowi co

ś

 pomyliło - w głosie Jana słycha

ć

 było rozbawienie. - Zawsze dziadek 

mówił, 

Ŝ

e babcia martwi si

ę

, bo nigdzie nie wychodz

ę

 i tylko siedz

ę

 w pracy albo w domu z nosem w 

ksi

ąŜ

kach.

- A co, mo

Ŝ

e tak nie jest? - spytał niezra

Ŝ

ony Daniel. - Wygl

ą

da na to, 

Ŝ

e popadasz ze skrajno

ś

ci w 

skrajno

ść

. Powiedz no, mój chłopcze, kiedy nas odwiedzisz?

- Dziadku, przecie

Ŝ

 dopiero co u was byłem. Na 

ś

lubie Duncana w zeszłym miesi

ą

cu, nie pami

ę

ta 

dziadek?

- Nie wmawiaj mi, 

Ŝ

e mam skleroz

ę

! - hukn

ą

ł Daniel. - Pewnie, 

Ŝ

e pami

ę

tam. Nic nie stoi na 

przeszkodzie, 

Ŝ

eby

ś

 przyjechał do nas znowu. Przecie

Ŝ

 nie mieszkasz na ko

ń

cu 

ś

wiata.

- Racja. Skoro dziadek sobie 

Ŝ

yczy, to oczywi

ś

cie przyjad

ę

.

- Nie w

ą

tpi

ę

. Chyba nie chcesz, 

Ŝ

eby twoja babcia zadr

ę

czyła mnie na 

ś

mier

ć

 swoim gadaniem. A 

tak w ogóle, to co porabiasz?

- Wła

ś

nie wybieram si

ę

 na kolacj

ę

 z przepi

ę

kn

ą

 kobiet

ą

. I to dzi

ę

ki dziadkowi!

- Dzi

ę

ki mnie? Dlaczego tak mówisz? Ja nic nie zrobiłem, słowo daj

ę

! Ale na wszelki wypadek nie 

wspominaj o tym babci, bo zrobi mi prawdziwe piekło - tłumaczył si

ę

 Daniel, wyra

ź

nie przestraszony, 

Ŝ

e 

jego plan zostanie zbyt szybko rozszyfrowany.

- Dziadku, spokojnie. Po co te nerwy? - roze

ś

miał si

ę

 Jan. - Nie mam pretensji i nie pos

ą

dzam 

dziadka o to, 

Ŝ

e chce mnie wyswata

ć

.

- Wi

ę

c o co chodzi?

- O nic. Moja randka to zwykły zbieg okoliczno

ś

ci. Pami

ę

ta dziadek list

ę

 ksi

ąŜ

ek, których miałem 

poszuka

ć

 w ksi

ę

garni Brightstone'ów przy okazji spotkania z jej kierowniczk

ą

?

- Pewnie, 

Ŝ

e pami

ę

tani! I co z tego? Chyba mi nie powiesz, 

Ŝ

e nie mam prawa zamawia

ć

 sobie 

ksi

ąŜ

ek!

- Ma dziadek prawo robi

ć

, co tylko zechce. - Jan zaczynał traci

ć

 cierpliwo

ść

. Nie potrafił poj

ąć

, sk

ą

d 

ta nagła dra

Ŝ

liwo

ść

, uznał wi

ę

c, 

Ŝ

e to rezultat podeszłego wieku.

- I co z tymi ksi

ąŜ

kami?

- Ju

Ŝ

 s

ą

. Naomi przyniosła mi dzisiaj Waltera Scotta. Musiała go specjalnie sprowadzi

ć

. Dlatego 

chciałem si

ę

 zrewan

Ŝ

owa

ć

 i zaprosiłem j

ą

 na kolacj

ę

. Dlatego wła

ś

nie mówi

ę

, 

Ŝ

e dzi

ę

ki dziadkowi 

sp

ę

dz

ę

 miły wieczór w towarzystwie pi

ę

knej kobiety.

- No, nie ma o czym mówi

ć

! - sapn

ą

ł Daniel uspokojony. Rozparł si

ę

 w swoim fotelu i mrugn

ą

ł chytrze

okiem do lustra. Jan był bystry, ale widocznie nie na tyle, 

Ŝ

eby domy

ś

li

ć

 si

ę

 zgrabnie uknutej intrygi. 

Je

ś

li chłopak chciał kiedykolwiek dorówna

ć

 swemu dziadkowi, to musiał si

ę

 jeszcze długo uczy

ć

. - 

Cieszy mnie, 

Ŝ

e spodobała ci si

ę

 ta Naomi. To naprawd

ę

 przemiła dziewczyna. I bardzo warto

ś

ciowa - 

zachwalał. - M

ą

dra, skromna, inteligentna. A przy tym dobrze wychowana.

- Dziadku, to tylko kolacja - ostudził go Jan. - Niech dziadek nie obiecuje sobie zbyt wiele.
- A co niby miałbym sobie obiecywa

ć

? - Daniel zgrabnie odbił piłeczk

ę

.

- No, nie wiem... Wydaje mi si

ę

, 

Ŝ

e dziadek znowu zaczyna.

- Co znowu zaczynam? Mówi

ę

 tylko, 

Ŝ

e dziewczyna jest ładna i m

ą

dra. Przecie

Ŝ

 nie kłami

ę

.

- Dobrze, ju

Ŝ

 dobrze. - Jan spojrzał na zegarek. - Dziadku, przepraszam, ale musz

ę

 ko

ń

czy

ć

, bo robi 

si

ę

 pó

ź

no.

- To dlaczego tak si

ę

 grzebiesz? Le

ć

, bo jeszcze si

ę

 spó

ź

nisz! I zadzwo

ń

 niedługo do babci, niech 

si

ę

 biedna nie zamartwia.

Kiedy Jan si

ę

 rozł

ą

czył, Daniel a

Ŝ

 zatarł r

ę

ce z uciechy. Wygl

ą

dało na to, 

Ŝ

e przynajmniej tym razem 

wszystko pójdzie jak po ma

ś

le.

Naomi, która w pracy potrzebowała zaledwie kilku minut na podj

ę

cie wa

Ŝ

nej decyzji, od dobrej 

godziny rozpaczliwie przetrz

ą

sała zawarto

ść

 szafy. Obejrzała ju

Ŝ

 wszystkie sukienki, ale wci

ąŜ

 nie była 

w stanie wybra

ć

 tej najlepszej. Była ju

Ŝ

 tak zm

ę

czona tym niezdecydowaniem, 

Ŝ

e miała ochot

ę

 si

ę

 

rozpłaka

ć

. W ko

ń

cu przypomniała sobie złot

ą

 my

ś

l matki: je

ś

li nie wiesz, w co si

ę

 ubra

ć

, załó

Ŝ

 mał

ą

 

czarn

ą

.

Poszła za jej rad

ą

, ale natychmiast wyłonił si

ę

 nowy problem - co zrobi

ć

 z włosami. Warkocz? Kok? 

Opaska? Sko

ń

czyło si

ę

 na tym, 

Ŝ

e postanowiła zostawi

ć

 je tak jak s

ą

, rozpuszczone. Na szyj

ę

 zało

Ŝ

yła 

krótki, potrójny sznur pereł, pami

ą

tk

ę

 po babci. Miała nadziej

ę

, 

Ŝ

e nie jest zbyt wystrojona. Pełna 

desperacji, wsun

ę

ła stopy w czarne szpilki na wysokim obcasie, wiedz

ą

c doskonale, 

Ŝ

e przed upływem 

wieczoru poczuje ból w kr

ę

gosłupie. Machn

ę

ła r

ę

k

ą

. Czego si

ę

 w ko

ń

cu nie robi, by ładnie wygl

ą

da

ć

.

Obróciła si

ę

 kilka razy przed lustrem, ogl

ą

daj

ą

c ze wszystkich stron swoj

ą

 zgrabn

ą

 sylwetk

ę

. Efekt 

był zadowalaj

ą

cy nawet dla osoby tak mało pewnej siebie jak ona. Jeszcze tylko par

ę

 kropel perfum, 

które tak bardzo podobały si

ę

 Janowi, i mogła rusza

ć

 na podbój 

ś

wiata.

Zanim wyszła z pokoju, odbyła powa

Ŝ

n

ą

 rozmow

ę

 z własnym odbiciem w lustrze.

- Posłuchaj, Naomi - zwróciła si

ę

 do 

ś

licznej brunetki, która patrzyła na ni

ą

 lekko wystraszonym wzro-

kiem. - Wygl

ą

dasz dobrze. Bardzo dobrze. Niczego ci nie brakuje, wi

ę

c b

ą

d

ź

 uprzejma nie zrobi

ć

 z 

siebie kompletnej idiotki. Pami

ę

taj, 

Ŝ

e nie stało si

ę

 nic wielkiego. Młody, przystojny prawnik był na tyle 

uprzejmy, by zabra

ć

 ci

ę

 do restauracji i uczci

ć

 wa

Ŝ

ny moment w twoim 

Ŝ

yciu. To wszystko, wi

ę

c nie rób 

sobie 

Ŝ

adnej nadziei. Zachowuj si

ę

 jak powa

Ŝ

na kobieta, a nie jaka

ś

 smarkula - zako

ń

czyła ze srog

ą

 

min

ą

.

W tej samej chwili rozległo si

ę

 pukanie do drzwi.

- Bo

Ŝ

e, dopomó

Ŝ

 - j

ę

kn

ę

ła. - Tylko spokój mo

Ŝ

e mnie uratowa

ć

 - powtórzyła sobie kilka razy, po czym

zacisn

ę

ła dłonie, zamkn

ę

ła oczy, policzyła do pi

ę

ciu i dopiero potem poszła otworzy

ć

.

Przywitała Jana z uprzejmym u

ś

miechem, pod którym skrywała zdenerwowanie.

- Pi

ę

kny - szepn

ę

ła zachwycona.

- Dzi

ę

kuj

ę

. Ty te

Ŝ

 nie

ź

le wygl

ą

dasz - zrewan

Ŝ

ował jej si

ę

 z szelmowskim u

ś

miechem.

- Miałam na my

ś

li bukiet! - roze

ś

miała si

ę

, wskazuj

ą

c na p

ę

k ró

Ŝ

, który usiłował ukry

ć

 za plecami.

- Ach, o to ci chodzi. Prosz

ę

 bardzo. Ciesz

ę

 si

ę

, 

Ŝ

e ci si

ę

 podobaj

ą

.

- S

ą

 wspaniałe. Wejd

ź

 i rozgo

ść

 si

ę

 - zaprosiła go do 

ś

rodka i usadziła na fotelu w małym saloniku, a 

sama poszła wło

Ŝ

y

ć

 kwiaty do wazonu.

Jan rozejrzał si

ę

 z ciekawo

ś

ci

ą

 po gustownie urz

ą

dzonym wn

ę

trzu. Podobnie jak gabinet w ksi

ę

garni, 

tak

Ŝ

e mieszkanie Naomi wyra

ź

nie zdradzało jej praktyczn

ą

 natur

ę

. Sprz

ę

ty i meble, które wybierała, 

były raczej tradycyjne, ale wszystkie bez wyj

ą

tku odznaczały si

ę

 smakiem.

Naomi wróciła po chwili i ustawiła kwiaty na małym stoliku obok sofy. Cieszyła si

ę

 nimi jak dziecko, 

bo był to pierwszy bukiet, który dostała od obcego m

ęŜ

czyzny, kogo

ś

 spoza rodziny. Ale Jan nie musiał 

o tym wiedzie

ć

. Niech my

ś

li, 

Ŝ

e przez całe 

Ŝ

ycie dostawała bukiety wspaniałych ró

Ŝ

.

- S

ą

 naprawd

ę

 cudowne - powtórzyła.

- Zupełnie jak ty.
- Dzi

ę

kuj

ę

 - odparła, czuj

ą

c niepokoj

ą

ce ciepło na policzkach.

- Masz te

Ŝ

 bardzo ładne mieszkanie.

- Szukałam czego

ś

 niewielkiego, niezbyt daleko od ksi

ę

garni. I w starej kamienicy. Nie lubi

ę

 tych 

nowych, bezdusznych osiedli. Tylko stare, tradycyjne domy maj

ą

 dusz

ę

.

- Mamy chyba podobny gust. Przynajmniej w kwestii architektury. Jakie

ś

 dwa miesi

ą

ce temu kupiłem 

stary dom. Podłogi skrzypi

ą

, okna s

ą

 wypaczone, dach troch

ę

 przecieka, ale jestem zadowolony i nie 

zamieniłbym go na 

Ŝ

aden nowoczesny apartament.

- Wychowałam si

ę

 w takim domu. Rodzice dawno go sprzedali, ale ilekro

ć

 przeje

Ŝ

d

Ŝ

am obok, 

odczuwam wzruszenie - u

ś

miechn

ę

ła si

ę

 troch

ę

 nie

ś

miało, zaskoczona własn

ą

 szczero

ś

ci

ą

. - Mo

Ŝ

e 

masz ochot

ę

 na drinka? - spytała.

- Nie, dzi

ę

kuje bardzo. Powinni

ś

my ju

Ŝ

 wychodzi

ć

, zarezerwowałem stolik na wpół do ósmej.

- Wi

ę

c chod

ź

my. Jestem gotowa.

- Włó

Ŝ

 co

ś

 na siebie, bo wieje.

- Dobrze.
Posłusznie podeszła do szafy i zacz

ę

ła szuka

ć

 aksamitnego szala. Jan stan

ą

ł tu

Ŝ

 za ni

ą

, wi

ę

c kiedy 

odwróciła si

ę

, wpadła prosto w jego ramiona. Speszyło j

ą

 to tak bardzo, 

Ŝ

e cofn

ę

ła si

ę

 zbyt gwałtownie i 

straciła równowag

ę

. Wyl

ą

dowała w

ś

ród wieszaków, a Jan musiał jej pomóc wydosta

ć

 si

ę

 na zewn

ą

trz.

- Przepraszam, nie chciałem ci

ę

 przestraszy

ć

 - powiedział tonem usprawiedliwienia. Ale w duchu 

zacierał r

ę

ce. Nie miał 

Ŝ

adnych w

ą

tpliwo

ś

ci, 

Ŝ

e działa na ni

ą

. Dziewczyna stawała si

ę

 przy nim 

nerwowa. - Nic ci si

ę

 nie stało?

- Wszystko w porz

ą

dku. Nie wiedziałam po prostu, 

Ŝ

e za mn

ą

 stoisz - tłumaczyła, skubi

ą

c nerwowo 

brzeg szala, którym miała okry

ć

 ramiona.

- Pozwól, 

Ŝ

e ci pomog

ę

 - zaproponował i opatulił j

ą

 szczelnie.

Naomi wzi

ę

ła si

ę

 w gar

ść

 i nawet nie drgn

ę

ła, gdy dotkn

ą

ł jej skóry ciepłymi dło

ń

mi.

- Idziemy? - spytała, si

ę

gaj

ą

c spokojnym ruchem po torebk

ę

. Nawet nie podskoczyła, gdy Jan, nie 

pytaj

ą

c o pozwolenie, wzi

ą

ł j

ą

 pod rami

ę

.

W restauracji poszło jej jeszcze lepiej. Dyskretna muzyka, migotanie 

ś

wiec i doskonałe wino wprawiły 

j

ą

 w doskonały nastrój. Zapomniała o nerwach, a Jan okazał si

ę

 miłym kompanem. Potrafił nie tylko 

ciekawie opowiada

ć

, ale i słucha

ć

, co było w

ś

ród prawników prawdziw

ą

 rzadko

ś

ci

ą

. Rozmowa toczyła 

si

ę

 gładko i po pewnym czasie Naomi ze zdumieniem odkryła, 

Ŝ

e maj

ą

 wiele wspólnych zainteresowa

ń

. 

Jan pochwalił muzyk

ę

, któr

ą

 usłyszał w ksi

ę

garni.

- Sama j

ą

 wybrała

ś

? - spytał.

- Tak. Bardzo lubi

ę

 muzyk

ę

 etniczn

ą

. Nie jest tak powa

Ŝ

na, jak muzyka klasyczna, wi

ę

c dobrze działa

na klientów. A przy tym nie jest zbyt absorbuj

ą

ca.

- Była

ś

 w tym roku na Festiwalu Muzyki Celtyckiej?

- O tak. Na kilku koncertach.
- A widziała

ś

 wyst

ę

py tancerzy?

- Oczywi

ś

cie! Byli rewelacyjni!

- Te

Ŝ

 tak my

ś

l

ę

. Te przystawki tak

Ŝ

e s

ą

 rewelacyjne. - Wskazał na talerz. - Chcesz spróbowa

ć

 mo-

jej? - Podał jej na widelcu kawałeczek duszonego grzyba, a ona, prawie bez namysłu, nachyliła si

ę

 w 

jego stron

ę

 i wzi

ę

ła smakowity k

ą

sek do ust.

- Pycha! - pochwaliła.
- Chcesz jeszcze?
- Nie, dzi

ę

kuj

ę

. Musz

ę

 uwa

Ŝ

a

ć

, mam słabo

ść

 do włoskich potraw.

- To tak jak ja. Potrafi

ę

 nawet ugotowa

ć

 par

ę

 niezłych da

ń

.

- Lubisz gotowa

ć

? - Przyjrzała mu si

ę

 uwa

Ŝ

nie, próbuj

ą

c wyobrazi

ć

 go sobie, jak krz

ą

ta si

ę

 w 

fartuchu po kuchni.

- Zale

Ŝ

y co i dla kogo.

- Mo

Ŝ

emy kiedy

ś

 urz

ą

dzi

ć

 zawody kulinarne. Moja potrawka z owoców morza przeciwko twojej kuchni

włoskiej. Co ty na to?

- Przyjmuj

ę

 wyzwanie. Zobaczymy, co uda nam si

ę

 wysma

Ŝ

y

ć

 - powiedział z dwuznacznym 

u

ś

miechem. Zdawało mu si

ę

, 

Ŝ

e dostrzegł na jej twarzy lekki grymas, postanowił wiec bardziej zwa

Ŝ

a

ć

 

na słowa. Po co si

ę

 spieszy

ć

? Miał ju

Ŝ

 gotowy plan i wiedział, jak si

ę

 zabra

ć

 do rzeczy. W rodzinie 

MacGregorów nie tylko Daniel celował w układaniu miłosnych scenariuszy.

- Mam dla ciebie pewn

ą

 propozycj

ę

 - powiedział nagle, a widz

ą

c jej przestraszony wzrok, dodał 

szybko:

- Propozycj

ę

 zawodow

ą

, oczywi

ś

cie.

- Zawodow

ą

?

- Tak. Mam nadziej

ę

, 

Ŝ

e ci si

ę

 spodoba.

- Zamieniam si

ę

 w słuch.

- Mówiłem ci, 

Ŝ

e niedawno kupiłem dom. Nie wszystko jeszcze urz

ą

dziłem, dwa pokoje wci

ąŜ

 stoj

ą

 

puste. Pomy

ś

lałem sobie, 

Ŝ

e chciałbym mie

ć

 w jednym z nich bibliotek

ę

. Pomogłaby

ś

 mi w doborze 

ksi

ąŜ

ek?

- Oczywi

ś

cie. - Sama była zaskoczona rozczarowaniem, jakie poczuła. Od pocz

ą

tku było jasne, 

Ŝ

e 

Jan interesuje si

ę

 ni

ą

 wył

ą

cznie ze wzgl

ę

dów słu

Ŝ

bowych. Je

ś

li liczyła na co

ś

 wi

ę

cej, było po prostu 

naiwna.

- Musisz mi tylko powiedzie

ć

, jakie wydawnictwa ci

ę

 interesuj

ą

 - powiedziała tonem, jakim zwykle 

zwracała si

ę

 do klientów. - Czy chodzi o rzadkie pozycje, które b

ę

d

ą

 dla ciebie lokat

ą

 kapitału?

- Nie, nie. Chc

ę

 mie

ć

 praktyczn

ą

 domow

ą

 bibliotek

ę

, a nie muzeum. Po prostu miejsce, gdzie mo

Ŝ

na 

przyjemnie sp

ę

dzi

ć

 czas, poczyta

ć

, napi

ć

 si

ę

 czego

ś

 dobrego. Nie chciałbym, 

Ŝ

eby moi go

ś

cie musieli 

wypisywa

ć

 rewersy jak w czytelni. Na pocz

ą

tek chciałbym zebra

ć

 ksi

ąŜ

ki, które lubi

ę

. Zreszt

ą

 

wi

ę

kszo

ść

 ju

Ŝ

 mam. Co do reszty, to jestem otwarty na propozycje.

- Zgoda. Ch

ę

tnie ci pomog

ę

. Przygotuj list

ę

 pozycji, których ci brakuje, a potem zobaczymy.

- Doskonale. Znajdziesz troch

ę

 czasu, 

Ŝ

eby wst

ą

pi

ć

 do mnie i zobaczy

ć

 pokój, który wybrałem na ten 

cel?

- My

ś

l

ę

, 

Ŝ

e tak. Kiedy?

- Mo

Ŝ

e w najbli

Ŝ

sz

ą

 sobot

ę

, o szóstej?

- Zgoda - odparła ponownie i skin

ę

ła głow

ą

, zaskoczona zarówno swoim opanowaniem, jak i zagad-

kowym u

ś

miechem Jana.

Kiedy wyszli z restauracji, był pó

ź

ny wieczór. Wiatr si

ę

 nasilił i słycha

ć

 było, jak buszuje w koronach 

drzew. Po nocnym niebie p

ę

dziły czarne chmury, zza których co chwila wygl

ą

dała okr

ą

gła tarcza 

ksi

ęŜ

yca.

Wieczór, który razem sp

ę

dzili, udał si

ę

 znakomicie. Gdy tylko rozmowa zeszła na ksi

ąŜ

ki, Naomi 

wyra

ź

nie si

ę

 o

Ŝ

ywiła. Potrafiła mówi

ć

 o nich z prawdziw

ą

 pasj

ą

, co sprawiało Janowi du

Ŝą

 przyjemno

ść

. 

Gratulował sobie doskonałego pomysłu, jakim było zaproszenie Naomi do urz

ą

dzenia biblioteki. 

Zreszt

ą

 nie był to tylko pretekst, by znów si

ę

 z ni

ą

 spotka

ć

. Naprawd

ę

 marzył mu si

ę

 bogaty 

ksi

ę

gozbiór, a Naomi była w tej dziedzinie specjalistk

ą

. A 

Ŝ

e przy okazji bardzo mu si

ę

 podobała, 

dodawało całej sprawie pikanterii. Jan miał cich

ą

 nadziej

ę

, 

Ŝ

e ona równie

Ŝ

 nie traktuje go tylko i 

wył

ą

cznie jak prawnika, który załatwia dla niej pewne sprawy. Zgodziła si

ę

 przecie

Ŝ

 na kolacj

ę

, 

pozwoliła odwie

źć

 do domu...

Teraz poruszyła si

ę

 nerwowo, gdy spojrzał na ni

ą

 k

ą

tem oka.

- Ładna okolica - powiedział, gasz

ą

c silnik. - Rzeczywi

ś

cie mieszkasz dwa kroki od ksi

ę

garni.

- Dzi

ę

kuj

ę

 za wspaniały wieczór - odparta cicho. Poprawiła włosy, które opadały jej na twarz, a wtedy 

Jan wyra

ź

nie poczuł zmysłowy zapach perfum. W por

ę

 jednak ugryzł si

ę

 w j

ę

zyk i powiedział po prostu, 

Ŝ

e on równie

Ŝ

 doskonale si

ę

 bawił i 

Ŝ

e cała przyjemno

ść

 po jego stronie.

Wysiadł z samochodu i podszedł do jej drzwi. Poniewa

Ŝ

 przez chwil

ę

 mocowała si

ę

 z pasem, nachylił 

si

ę

, 

Ŝ

eby go odpi

ąć

, i wtedy jego twarz znalazła si

ę

 blisko jej twarzy. Poczuł przyjemne ciepło 

rozgrzanego, pachn

ą

cego ciała. Zakr

ę

ciło mu si

ę

 w głowie, nie stracił jednak zimnej krwi. Cofn

ą

ł si

ę

 i 

podał Naomi r

ę

k

ę

. Kiedy jednak wysiadła z wozu, nie wypu

ś

cił jej dłoni. Odprowadził j

ą

 do drzwi 

kamienicy, nie maj

ą

c poj

ę

cia, 

Ŝ

e dziewczyna prze

Ŝ

ywa prawdziwe katusze.

Naomi ogarniała coraz wi

ę

ksza panika. Nie miała poj

ę

cia, jak powinna si

ę

 teraz zachowa

ć

. Zaprosi

ć

 

go na drinka? Nie! Wiedziała, 

Ŝ

e to bardzo ryzykowny pomysł. Nie była na to przygotowana. Bała si

ę

 

te

Ŝ

, 

Ŝ

e puszcz

ą

 jej nerwy, 

Ŝ

e zrobi co

ś

 głupiego. Uznała wi

ę

c, 

Ŝ

e najlepiej b

ę

dzie po prostu si

ę

 

po

Ŝ

egna

ć

. Przynajmniej zostan

ą

 jej miłe wspomnienia.

Jan na szcz

ęś

cie wybawił j

ą

 z kłopotu. Kiedy weszli do holu, zatrzymał si

ę

 i powiedział:

- Dobranoc, Naomi. Domy

ś

lam si

ę

, 

Ŝ

e jutro czeka ci

ę

 m

ę

cz

ą

cy dzie

ń

. Pierwszy dzie

ń

 w nowej roli wi-

ceprezesa.

- To prawda - westchn

ę

ła. - Musz

ę

 wsta

ć

 skoro 

ś

wit. Zaplanowałam spotkanie z personelem, na któ-

rym b

ę

dziemy omawiali kolejne zmiany.

- Wci

ąŜ

 masz nowe pomysły? Sprzeda

Ŝ

 ksi

ąŜ

ek ju

Ŝ

 nie wystarcza? - za

Ŝ

artował i pogłaskał kciukiem 

wierzch jej dłoni. - W takim razie nie b

ę

d

ę

 ci

ę

 zatrzymywał. Pozwolisz, 

Ŝ

e odprowadz

ę

 ci

ę

 tylko do 

drzwi?

Kiedy szli po schodach, serce waliło jej jak oszalałe. Cały spokój gdzie

ś

 si

ę

 ulotnił, a poniewa

Ŝ

 

ogarniało j

ą

 coraz wi

ę

ksze zmieszanie, próbowała je zamaskowa

ć

 nerwow

ą

 gadanin

ą

. Po raz dziesi

ą

ty 

zacz

ę

ła opowiada

ć

 o tym, 

Ŝ

e chciałaby widzie

ć

 swoj

ą

 ksi

ę

garni

ę

 jako miejsce spotka

ń

 z ciekawymi 

lud

ź

mi, popularnymi autorami, piosenkarzami, 

Ŝ

e chce opracowa

ć

 ofert

ę

 dla ludzi w ró

Ŝ

nym wieku, 

zainwestowa

ć

 w internetow

ą

 kawiarenk

ę

.

Jan słuchał cierpliwie, nie przerywaj

ą

c ani nie pytaj

ą

c o nic. Gdy stan

ę

li pod drzwiami jej mieszkania, 

wzi

ą

ł j

ą

 za obie dłonie i przytrzymał je w swoich, silnych i ciepłych. Tego było ju

Ŝ

 dla Naomi za wiele. 

Wiedziała, 

Ŝ

e jeszcze chwila, a zupełnie straci głow

ę

 i zrobi co

ś

 idiotycznego. Pomy

ś

lała sobie, 

Ŝ

e lada 

moment stanie si

ę

 z ni

ą

 to, co z Kopciuszkiem o północy - czar pry

ś

nie, a wraz z nim zniknie wytworna 

młoda dama, której miejsce zajmie zahukana, przestraszona, nieszcz

ęś

liwa i nie kochana przez nikogo 

dziewczyna.

Jakby broni

ą

c si

ę

 przed nim, zrobiła krok do tyłu i zbyt gwałtownie wyswobodziła dło

ń

 z jego u

ś

cisku. 

Si

ę

gn

ę

ła do torebki, z której nerwowym ruchem wyj

ę

ła klucze. Upadły z metalicznym brz

ę

kiem na 

posadzk

ę

, a wtedy Jan schylił si

ę

, by je podnie

ść

. Skorzystał przy tym z okazji i znów uj

ą

ł jej dr

Ŝą

c

ą

 

dło

ń

. Przez chwil

ę

 patrzył w oczy Naomi, jakby próbował znale

źć

 w nich odpowied

ź

 na jakie

ś

 wa

Ŝ

ne dla 

niego pytanie. Chciał wiedzie

ć

, czy si

ę

 nie myli, a poniewa

Ŝ

 doszedł do wniosku, 

Ŝ

e nie - postanowił 

zaryzykowa

ć

. Uj

ą

ł łagodnie twarz dziewczyny i pocałował delikatnie jej usta.

W pierwszej chwili si

ę

 zaniepokoił. Naomi nie odwzajemniła pocałunku, tylko zastygła w miejscu jak 

słup soli. Nie drgn

ę

ła, jej ciałem nie wstrz

ą

sn

ą

ł cho

ć

by najsłabszy dreszcz. Jan zamierzał ju

Ŝ

 si

ę

 

wycofa

ć

, gdy nagle o

Ŝ

yła. Najpierw westchn

ę

ła gł

ę

boko jak osoba przebudzona ze snu, a potem 

rozchyliła wargi. Czuł pod palcami ciepł

ą

 fal

ę

 jej g

ę

stych włosów, zewsz

ą

d otaczał go obezwładniaj

ą

cy 

zapach jej ciała. Zaszumiało mu w głowie. Przygarn

ą

ł j

ą

 do siebie i mocniej otoczył ramionami. 

Zauwa

Ŝ

ył uszcz

ęś

liwiony, 

Ŝ

e wreszcie odwzajemnia jego u

ś

cisk.

Rzeczywi

ś

cie, Naomi zaciskała palce na r

ę

kawach jego płaszcza, jakby bała si

ę

, 

Ŝ

e straci 

równowag

ę

. Kr

ę

ciło jej si

ę

 w głowie jak od szampana, przed oczami wirowały kolorowe plamy. Panika, 

która sparali

Ŝ

owała j

ą

 w pierwszej chwili, ust

ę

powała teraz miejsca jakiej

ś

 niesamowitej przyjemno

ś

ci. 

Czuła, jak rozpalone usta m

ęŜ

czyzny wytyczaj

ą

 gor

ą

c

ą

 

ś

cie

Ŝ

k

ę

 na jej policzkach i szyi, jak niemal 

parz

ą

 j

ą

 w wilgotne wargi. Kiedy klucz znów wyl

ą

dował na podłodze, drgn

ę

ła przestraszona, ale nie 

przerwała pocałunku.

Jan cofn

ą

ł si

ę

 i uchwycił zamglone spojrzenie szarych oczu, dostrzegł delikatne dr

Ŝ

enie warg. 

Przesun

ą

ł dło

ń

mi wzdłu

Ŝ

 ramion Naomi, dotkn

ą

ł pieszczotliwie czubek jej zgrabnego nosa swoim. Po 

chwili znowu tulił w dłoniach jej rozpalon

ą

 twarz.

- Chyba zrobi

ę

 to jeszcze raz - szepn

ą

ł i nie pytaj

ą

c jej o zdanie, pocałował j

ą

 tym razem bardziej 

zachłannie i nami

ę

tniej ni

Ŝ

 wcze

ś

niej. Z ka

Ŝ

d

ą

 sekund

ą

 jego podniecenie stawało si

ę

 silniejsze, trud-

niejsze do okiełznania. Kiedy poczuł na swojej szyi nie

ś

miały dotyk palców Naomi, przestraszył si

ę

, 

Ŝ

e 

za chwil

ę

 straci nad sob

ą

 kontrol

ę

. Z najwy

Ŝ

szym trudem odsun

ą

ł si

ę

 od niej i schylił po klucze. - 

Dobranoc, Naomi - powiedział po prostu i sam otworzył jej drzwi.

- Tak... - odparła słabym głosem. - Dobranoc. Jeszcze raz dzi

ę

kuj

ę

.

Odwróciła oczy, w których malowała si

ę

 niepewno

ść

, po czym weszła szybko do mieszkania, zamy-

kaj

ą

c za sob

ą

 drzwi.

Jan nie odszedł od razu. Stał w miejscu, zastanawiaj

ą

c si

ę

, czy przypadkiem nie popełnił bł

ę

du. 

Tylko co miałoby by

ć

 owym bł

ę

dem? To, 

Ŝ

e nagle zacz

ą

ł j

ą

 całowa

ć

, czy to, 

Ŝ

e równie nagle przestał?

Zza zamkni

ę

tych drzwi dobiegł metaliczny brz

ę

k. Znów upu

ś

ciła klucze na podłog

ę

. Na to tylko 

czekał. U

ś

miechn

ą

ł si

ę

 do siebie i szybko zbiegł po schodach do wyj

ś

cia. Wiedział ju

Ŝ

, 

Ŝ

e si

ę

 nie 

pomylił. Wychodz

ą

c na ulic

ę

, obiecał sobie, 

Ŝ

e przy najbli

Ŝ

szej okazji wykona kolejny krok. Kolejny 

krok, który zbli

Ŝ

y go do Naomi Brightstone.

ROZDZIAŁ CZWARTY

- Naprawd

ę

 nie masz w domu ani kawałka czekolady? - spytała Julia, nie kryj

ą

c gorzkiego rozczaro-

wania.

Jan spojrzał na ni

ą

 pobła

Ŝ

liwie i pomy

ś

lał, 

Ŝ

e jego kuzynka jest jak zwykle pi

ę

kna, jak zwykle niecier-

pliwa - i jak zwykle łakoma z powodu zaawansowanej ci

ąŜ

y.

- Sk

ą

d mam mie

ć

, skoro wszystko wyjadła

ś

 podczas ostatniej wizyty - odparł, wzruszaj

ą

c ramionami.

- Niemo

Ŝ

liwe! - Julia poderwała si

ę

 z krzesła i zacz

ę

ła przeszukiwa

ć

 systematycznie kuchenne 

szafki. - Rzeczywi

ś

cie, nie ma ani kawałka. Nie przeszedłby

ś

 si

ę

 do sklepu? - spytała przymilnie. - 

Wiesz, do tego na rogu. Nie zajmie ci to wi

ę

cej ni

Ŝ

 pi

ęć

 minut.

- Nigdzie nie b

ę

d

ę

 chodził. Je

ś

li jeste

ś

 głodna, w lodówce s

ą

 owoce i jogurt. W ostateczno

ś

ci mo

Ŝ

esz 

spróbowa

ć

 tego - zaproponował, podsuwaj

ą

c jej drewnian

ą

 ły

Ŝ

k

ę

, któr

ą

 mieszał g

ę

sty, aromatyczny 

sos.

Julia, znaj

ą

c kulinarne talenty kuzyna, nie dała si

ę

 długo prosi

ć

. Trzymaj

ą

c dło

ń

 na wydatnym 

brzuchu, wyci

ą

gn

ę

ła szyj

ę

 jak 

Ŝ

yrafa i skosztowała gor

ą

cej potrawy.

- Pycha! - Zmru

Ŝ

yła zachwycona oczy. - A co b

ę

dzie na deser?

- Czy twój m

ąŜ

 ci

ę

 przypadkiem nie głodzi? - roze

ś

miał si

ę

 Jan.

- A co ma do tego mój m

ąŜ

? - spytała zdumiona Julia, klepi

ą

c si

ę

 po brzuchu. - To male

ń

stwo 

domaga si

ę

 czekolady. Kiedy byłam pierwszy raz w ci

ąŜ

y, miałam stale ochot

ę

 na lody. Naprawd

ę

 nie 

masz cho

ć

by jednego, malutkiego batonika? - spojrzała na Jana błagalnie.

- Nie, ale obiecuj

ę

, 

Ŝ

e zrobi

ę

 zapas.

- Tylko pospiesz si

ę

, bo mo

Ŝ

esz nie zd

ąŜ

y

ć

. Nie zostało mi ju

Ŝ

 wiele czasu - powiedziała, patrz

ą

c z 

u

ś

miechem na kuzyna, który pochylony nad garnkiem, gwizdał cicho jak

ąś

 melodi

ę

. - Widz

ę

, 

Ŝ

e jeste

ś

 

cały w skowronkach - zagadn

ę

ła.

- Sama rozumiesz... kobieta!
- A, słyszałam co

ś

 o tym. Panna Brightstone, tak?

- We własnej osobie. Zreszt

ą

 zaraz tu b

ę

dzie, wi

ę

c nie chciałbym ci

ę

 pop

ę

dza

ć

, ale...

- Spokojna głowa. Patryk i Travis zaraz po mnie przyjad

ą

, wi

ę

c nie b

ę

d

ę

 ci przeszkadza

ć

. Gdzie 

masz projekt biblioteki?

- Na górze. Ogl

ą

dałem go wczoraj wieczorem.

- W takim razie chod

ź

my. Ch

ę

tnie rzuc

ę

 na niego okiem.

- Dzi

ę

ki, Julio! - Otoczył j

ą

 ramieniem i poprowadził w stron

ę

 schodów. - Nie wiem, jak poradziłbym 

sobie z tym remontem bez ciebie i Patryka.

- Bez przesady. Ty te

Ŝ

 nie stałe

ś

 z zało

Ŝ

onymi r

ę

kami. Naprawd

ę

 ci

ę

 podziwiam.

- Za co?
- Za to, 

Ŝ

e zdecydowałe

ś

 si

ę

 na kupno tego domu. Niewielu facetów w twoim wieku chciałoby 

zawraca

ć

 sobie głow

ę

 takim zabytkiem.

- Ale ty by

ś

 si

ę

 nie wahała, prawda?

- Prawda. 

ś

aden apartament nie mo

Ŝ

e równa

ć

 si

ę

 z domem. Zwłaszcza z domem, który ma swój 

klimat. - Przesun

ę

ła pieszczotliwie dłoni

ą

 po wypolerowanej balustradzie schodów. - Par

ę

 dni temu 

rozmawiali

ś

my z Patrykiem, 

Ŝ

e ten dom bardzo do ciebie pasuje. Jest podobnie jak ty solidny, jasny, 

logiczny. Z jednej strony otwarty na to, co przyniesie przyszło

ść

, z drugiej zapatrzony w to, co odeszło 

w przeszło

ść

. - Przystan

ę

ła u podnó

Ŝ

a schodów i dodała: - Wiesz co, mój drogi? Nie b

ę

d

ę

 właziła na 

gór

ę

, bo potem trzeba b

ę

dzie zej

ść

, a ja przez ten brzuch nie widz

ę

 własnych stóp.

- Rozumiem. Zaczekaj w salonie, sam przynios

ę

 ci projekt. Usi

ą

d

ź

 sobie wygodnie.

- Nie chc

ę

 siada

ć

. Chc

ę

 czekolady - odpaliła ze 

ś

miechem.

- Nast

ę

pnym razem! Przysi

ę

gam! - zawołał, biegn

ą

c po schodach.

Julia poszła do salonu, kiwaj

ą

c si

ę

 jak pingwin. Po drodze jeszcze raz spojrzała krytycznym okiem na 

efekty swojej pracy. Musiała przyzna

ć

, 

Ŝ

e jest z nich zadowolona. Wszystko poszło szybko i sprawnie, 

głównie dzi

ę

ki skuteczno

ś

ci oraz do

ś

wiadczeniu jej m

ęŜ

a, który był prawdziwym fachowcem je

ś

li chodzi 

o przebudowy i remonty, a firma, któr

ą

 prowadził wraz z ojcem, od lat miała ustalon

ą

 renom

ę

. Ona z 

kolei była specjalistk

ą

 od nieruchomo

ś

ci i miała do nich oko jak mało kto, tote

Ŝ

 cieszyła si

ę

, 

Ŝ

e 

namówiła Jana do kupna tego wła

ś

nie domu. Z przyjemno

ś

ci

ą

 obserwowała, jak jej kuzyn, pocz

ą

tkowo 

nieufny, powoli zapalał si

ę

 do projektu, a

Ŝ

 w ko

ń

cu naprawd

ę

 pokochał swoj

ą

 now

ą

 siedzib

ę

.

- Widzisz, kochanie, jaki pi

ę

kny dom znale

ź

li

ś

my dla wujka Jana - powiedziała, głaszcz

ą

c si

ę

 po 

brzuchu. - Uspokój si

ę

, malutki, i nie m

ę

cz mamy. Zaraz przyjedzie po nas tata i na pewno przywiezie 

olbrzymie pudło czekoladek. Widzisz, ju

Ŝ

 tu jest! - zawołała, słysz

ą

c dono

ś

ny dzwonek. Podeszła do 

drzwi, otworzyła je bez namysłu i stan

ę

ła oko w oko z niezwykle przystojn

ą

, cho

ć

 mocno zakłopotan

ą

 

brunetk

ą

.

Na widok Julii Naomi wyra

ź

nie si

ę

 speszyła. Niezwykła uroda płowowłosej kobiety sprawiła, 

Ŝ

e 

poczuła lekkie ukłucie zazdro

ś

ci. Ognista pi

ę

kno

ść

 wygl

ą

dała jak uosobienie zdrowia i pi

ę

kna. Poza 

przymiotami ciała, musiała te

Ŝ

 mie

ć

 poczucie humoru, bo na widok Naomi wyci

ą

gn

ę

ła r

ę

k

ę

 i z 

ujmuj

ą

cym u

ś

miechem oznajmiła:

- Jestem Julia, kuzynka playboya z Harvardu. A ty jeste

ś

 Naomi, prawda?

- Zgadza si

ę

 - odparła Naomi. - Widziałam ci

ę

 ju

Ŝ

 kiedy

ś

, podczas spotkania kobiet biznesu. 

Słuchałam twojego wyst

ą

pienia. Bardzo ciekawe.

- Mój Bo

Ŝ

e, kiedy to było! Tym bardziej si

ę

 ciesz

ę

, 

Ŝ

e mogłam ci

ę

 pozna

ć

. Prosz

ę

, wejd

ź

.

Odsun

ę

ła si

ę

, 

Ŝ

eby wpu

ś

ci

ć

 go

ś

cia, a potem zaprowadziła go do salonu, opowiadaj

ą

c po drodze, 

Ŝ

e 

Jan poszedł na gór

ę

 po projekt biblioteki, któr

ą

 ma dla niego zbudowa

ć

 jej m

ąŜ

. Posadziła Naomi w 

fotelu, a sama poszła do kuchni, by przynie

ść

 co

ś

 do picia. Po drodze my

ś

lała, 

Ŝ

e Jan ma dobry gust, 

skoro wybrał sobie tak

ą

 dziewczyn

ę

. Troch

ę

 nie

ś

miała, ale bardzo atrakcyjna. Doskonała figura, pi

ę

kne 

włosy i oczy. Klasa widoczna na pierwszy rzut oka, wyliczała w my

ś

lach jej atuty, nalewaj

ą

c do 

szklanek sok.

- Słyszałam, 

Ŝ

e przej

ę

ła

ś

 zarz

ą

dzanie rodzinn

ą

 ksi

ę

garni

ą

 - zagadn

ę

ła, wchodz

ą

c do pokoju.

- Tak.
- A czy macie w tej waszej kawiarence ciastka czekoladowe?
- Oczywi

ś

cie. Gor

ą

co je polecam, s

ą

 naprawd

ę

 pyszne.

- W takim razie musimy was odwiedzi

ć

, prawda, male

ń

ki? - Julia czule pogładziła okr

ą

gły brzuch. - 

Spokojnie, nie kop mamy! - za

ś

miała si

ę

, a dostrzegaj

ą

c zaniepokojone spojrzenie Naomi, uspokoiła j

ą

,

Ŝ

e wszystko w porz

ą

dku. - Do porodu zostały jeszcze dwa miesi

ą

ce. Ale moje dziecko najwyra

ź

niej nie 

mo

Ŝ

e 

Ŝ

y

ć

 bez czekolady i dlatego tak strasznie si

ę

 awanturuje.

- Nie mo

Ŝ

e 

Ŝ

y

ć

 bez czekolady? - spytała zdumiona Naomi, widz

ą

c, jak co

ś

 si

ę

 rusza pod zielonym 

swetrem Julii. - Mam w torebce paczk

ę

 czekoladowych dra

Ŝ

etek. Mo

Ŝ

e...

- Powa

Ŝ

nie? - Julia spojrzała na ni

ą

 błagalnie.

- Powa

Ŝ

nie. Zawsze nosz

ę

 przy sobie co

ś

 słodkiego. Na wypadek, gdybym nie miała czasu na lunch 

- tłumaczyła Naomi, szukaj

ą

c w torebce plastikowego opakowania. - Prosz

ę

, pocz

ę

stuj si

ę

. - Podała je 

po chwili z u

ś

miechem.

- Uratowała

ś

 nam 

Ŝ

ycie! - zawołała rado

ś

nie Julia.

- Przyrzekam, 

Ŝ

e dam dziecku twoje imi

ę

. Bez wzgl

ę

du na płe

ć

 nazw

ę

 je Naomi!

- Akurat! Tak samo mówiła

ś

, kiedy była

ś

 w ci

ąŜ

y z Travisem, a ja oddałem ci cał

ą

 porcj

ę

 moich 

ulubionych lodów - wtr

ą

cił si

ę

 niespodziewanie Jan, który niezauwa

Ŝ

ony przez kobiety, wszedł przed 

chwil

ą

 do salonu.

- A co, mo

Ŝ

e kłamałam? Nie masz na drugie Travis? - spytała Julia z min

ą

 niewini

ą

tka. Rozerwała 

niecierpliwie torebk

ę

 i wsadziła do ust cał

ą

 gar

ść

 dra

Ŝ

etek, mrucz

ą

c przy tym z zadowoleniem. - 

Widzicie, moje dziecko od razu si

ę

 uspokoiło - oznajmiła po chwili.

- Naprawd

ę

? Przestało kopa

ć

? - Jan u

ś

miechn

ą

ł si

ę

 ironicznie, po czym poło

Ŝ

ył dło

ń

 na brzuchu ku-

zynki. - Rzeczywi

ś

cie, nie rusza si

ę

. Chod

ź

 Naomi i sama zobacz, jakiego cudu dokonała

ś

 swoimi 

MnM'sami.

Zanim Naomi zd

ąŜ

yła cokolwiek powiedzie

ć

, przycisn

ą

ł jej dło

ń

 do brzucha Julii. Ten niespodziewany 

gest bardzo j

ą

 speszył, ale na szcz

ęś

cie nie zd

ąŜ

yła si

ę

 nawet zaczerwieni

ć

. Jej palce dotkn

ę

ły 

jakiego

ś

 obłego kształtu. Po raz pierwszy w 

Ŝ

yciu czuła ruch nienarodzonego dziecka, nic wi

ę

c 

dziwnego, 

Ŝ

e zrobiło to na niej du

Ŝ

e wra

Ŝ

enie.

- To... wspaniałe! - szepn

ę

ła, patrz

ą

c Julii W oczy.

- Tak, to naprawd

ę

 jest prze

Ŝ

ycie! - roze

ś

miała si

ę

 Julia. Usłyszała dochodz

ą

cy z zewn

ą

trz d

ź

wi

ę

k 

klaksonu i podniosła si

ę

 z fotela. - Patryk przyjechał. Umówili

ś

my si

ę

, 

Ŝ

e zatr

ą

bi na mnie, je

ś

li Travis 

u

ś

nie w samochodzie. Id

ę

, na mnie ju

Ŝ

 czas - powiedziała i zacz

ę

ła zbiera

ć

 swoje rzeczy, nie 

zapominaj

ą

c o projekcie biblioteki. - Obiecuje, 

Ŝ

e przejrzymy go dzi

ś

 wieczorem. Trzymajcie si

ę

. Miło 

było ci

ę

 pozna

ć

, Naomi. I dzi

ę

ki za ratunek! - roze

ś

miała si

ę

 ponownie, potrz

ą

saj

ą

c plastikow

ą

 

torebeczk

ą

.

- Szkoda, 

Ŝ

e Travis usn

ą

ł - westchn

ą

ł Jan, obserwuj

ą

c przez okno, jak kuzynka wsiada do 

samochodu.

- To wspaniały dzieciak. Nie ma jeszcze dwóch lat, a potrafi zagada

ć

 człowieka na 

ś

mier

ć

.

- Lubisz dzieci? - spytała Naomi.
- Bardzo - odwrócił si

ę

 w jej stron

ę

. - W naszej rodzinie nie mo

Ŝ

e by

ć

 inaczej. Jest nas tak du

Ŝ

o, 

Ŝ

e 

jak jedno dziecko si

ę

 rodzi, drugie jest ju

Ŝ

 w drodze na 

ś

wiat.

- Popatrzył na ni

ą

 z ciepłym u

ś

miechem. - Nawet si

ę

 z tob

ą

 nie przywitałem i nie podzi

ę

kowałem, 

Ŝ

e 

przyszła

ś

. - Zbli

Ŝ

ył si

ę

 do niej i pocałował j

ą

 delikatnie w policzek. - Co

ś

 nie tak? - spytał zaniepokojony, 

wyczuwaj

ą

c nerwowy dreszcz na jej ramionach.

- Nie, wszystko w porz

ą

dku - wykrztusiła, uciekaj

ą

c szybko wzrokiem w stron

ę

 okna. Uspokój si

ę

, 

kretynko, nakazała sobie w duchu. On tylko pocałował ci

ę

 w policzek. Doro

ś

li ludzie czasem to robi

ą

. 

Całuj

ą

 si

ę

 na powitanie i na po

Ŝ

egnanie.

Na szcz

ęś

cie Jan odsun

ą

ł si

ę

 od niej i znikn

ą

ł na moment w jadalni. Po chwili wrócił z dwoma kielisz-

kami w dłoni.

- Napijesz si

ę

 wina? Białe czy czerwone?