plik

Identyfikacja znaków manipulacyjnych, niebezpieczeństwa i ekologicznych

Znakowanie - zespół czynności wyrażających się  w określeniu:
-    gdzie znak powinien być umieszczony,
-    jak powinien być wykonany (kształt, forma znaku),
-    jak powinien być naniesiony na opakowanie.

Certyfikację prowadzą akredytowane jednostki certyfikujące (np. COBRO).

Znaki umieszczone na opakowaniach za pomocą których przekazywane są podstawowe informacje o produktach
i opakowaniach można podzielić na:



obligatoryjne, tzn. takie, bez których zapakowany produkt nie może być wprowadzony do obrotu,



nieobligatoryjne, dobrowolne stosowane przez firmy, głównie w celu kształtowania określonego wyobrażenia

o produkcie czy firmie.

Rodzaje znaków na opakowaniach:

Opakowania zawierają znaki graficzne, które możemy podzielić na:

 Znaki zasadnicze - umożliwiają identyfikację wyrobu i wytwórcy. Należą do nich:



nazwa wyrobu (np. cukier),



znak firmowy (np. nazwa zakładu wytwarzającego, pakującego),



adres,



zastosowanie wyrobu (np. napój orzeźwiający, środek owadobójczy).

 Znaki informacyjne – informuje o niektórych cechach wyrobu w celu bliższego poznania jego właściwości,

przydatności , np.:



skład wyrobu,



jego ilość



data produkcji,



gatunek



kraj pochodzenia wyrobu,



termin przydatności do spożycia,



sposób użycia.



numer serii produkcji,

należą do nich również :



znak jakości „Q”,



znak bezpieczeństwa „B”,



znak zgodności z normą „PN”,

 Znaki niebezpieczeństwa - wskazują na niebezpieczne dla ludzi i otoczenia cechy wyrobu, np. materiały

wybuchowe, materiały ciekłe, materiały palne, materiały promieniotwórcze, materiały wyłącznie dla zwierząt.

 Znaki manipulacyjne - wskazują na konieczność określonego sposobu obchodzenia się z wyrobem w czasie

przemieszczania i użytkowania, np. „tu otwierać”.

 Znaki ekologiczne

ZNAKI INFORMACYJNE:

  gatunkowość (gatunek lub klasa towaru),
  jakość (rys. 1),
  skład (zasadnicze składniki),
  numer serii produkcyjnej,
  ilość wyrobu,
  numer normy, wg której jest wyprodukowany,
  numer kontroli jakości (KJ)
  numer kontrolera zakładu pakującego wyrób,
  kraj pochodzenia wyrobu,
  sposób użycia,
  datę produkcji (lub pakowania),
  termin przydatności do spożycia,
  datę ważności
  znak bezpieczeństwa (rys. 2),   stosowany w przypadku niektórych towarów określonych odpowiednimi

rozporządzeniami (PN-90/O-79251).

Rys.1. Znaki wyższej jakości wyrobu:
a - międzynarodowy znak jakości
b - państwowy znak jakości

Źródło: PN - 90/O – 79251. Opakowania jednostkowe z zawartością. Znaki i znakowanie. Wymagania podstawowe.

Rys. 2. Znak bezpieczeństwa stosowany na opakowaniach jednostkowych niektórych towarów

Źródło: PN - 90/O – 79251. Opakowania jednostkowe z zawartością. Znaki i znakowanie. Wymagania podstawowe.

Znak bezpieczeństwa „B” – należy do PCBiC, jest obligatoryjny, wydawany dla grup wyrobów, które są określone przez
prezesa PCBiC.

Rys. 3. Znak zgodności z polską normą PN.

Znak zgodności z polską normą „PN” - na rynku dóbr przemysłowych, nie jest obligatoryjny, ma charakter promocyjny,
świadczy o gwarancji jakości wyrobu, nadawany jest firmom przez PKN (Polski Komitet Normalizacyjny).

Rys.4. Znak jakości wyrobu w UE.

Znak CE – jest znakiem obligatoryjnym w Unii Europejskiej, który informuje, że jakość wyrobu jest zgodna z
wymaganiami odpowiedniej dyrektywy UE i są spełnione wszystkie procedury związane ze sprawdzeniem czy zostały te
wymagania spełnione.

Rys. 5. Znak jakości „Teraz Polska”.

Źródło: Znaki towarowe. Strona internetowa:

http://www.carpent-tua.resam.com.pl

Znak jakości „TERAZ POLSKA” (rys. 5) jest to znak nadawany towarom produkcji krajowej o najwyższym standardzie
międzynarodowym.

Do stosunkowo nowych znaków informacyjnych stosowanych na opakowaniach jednostkowych należą znaki
informacyjne o możliwości: biologicznego rozkładu zawartości opakowania, odzysku opakowania.

Rys. 6. Pętla Mobiusa.

℮

Rys. 7. Oznaczenie gwarantowanej objętości lub masy zawartości z dokładnością do 1%.

Sposobem

identyfikacji

towarów

jest

ich

oznaczanie

pomocą

symbolik

kodu

kreskowego.

Kody kreskowe, to określona kombinacja liniowo ułożonych, jasnych i ciemnych kresek, o zróżnicowanych szerokościach,
odzwierciedlających w usystematyzowany sposób, ciąg ściśle określonych znaków.

Ta najprostsza definicja kodu kreskowego wymaga już w tej chwili modyfikacji, gdyż najnowsze kody kreskowe nie
zawsze mają postać równolegle do siebie ułożonych pasków czy kresek, lecz również prostokątów lub kresek ułożonych
piętrowo tzw. kody dwuwymiarowe. W tym świetle, kody kreskowe należy zdefiniować jako specjalny, graficzny obraz
znaków czytelnych wzrokowo.

ZNAKI NIEBEZPIECZEŃSTWA

Dąży się do tego aby wszystkie znaki niebezpieczeństwa na całym świecie były ujednolicone niezależnie od środka
transportu, na którym przewożone są ładunki niebezpieczne.

Lista międzynarodowych konwencji transportowych:

1.      Kodeks IMDG: Międzynarodowy kodeks morski w sprawie towarów niebezpiecznych.
2.      ADNR: Ustalenie warunków przewożenia substancji niebezpiecznych Renem (1970) .
3.      ADR: Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (1957).
4.      COTIF: Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami towarów niebezpiecznych (1985).
5.      RID: Regulamin dla międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (1985).
6.      Konwencja SOLAS: Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu [43]).
7.      Konwencja MARPOL: Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki
(1973/1978).
8.     Konwencja z Chicago: Konwencja o międzynarodowym lotnictwie  cywilnym (1944), której załącznik 18 traktuje
o przewozie towarów  niebezpiecznych transportem lotniczym.

We wszystkich tych konwencjach za priorytetowe uznaje się właściwe opakowanie i oznakowanie ładunków, w celu
ograniczenia do minimum zagrożenia dla ludzi i środowiska.

Towary  niebezpieczne,  ze  względu  na  rodzaj  stwarzanego  zagrożenia  podzielono  na  9 klas,  a  pięć  z  nich  dodatkowo
na podklasy. Rodzaj niebezpieczeństwa sygnalizowany jest przez umieszczenie na opakowaniach odpowiedniej nalepki
z piktogramem i numerem klasy.

Wyróżnia się następujące klasy materiałów niebezpiecznych:

  klasa 1 - materiały i przedmioty wybuchowe (6 podklas),
  klasa 2 - gazy sprężone, skroplone lub rozpuszczone pod ciśnieniem (3 podklasy),
  klasa 3 - ciecze łatwopalne,
  klasa 4 – materiały stałe łatwopalne (3 podklasy),
  klasa 5- materiały utleniające i nadtlenki organiczne (2 podklasy),
  klasa 6 - materiały toksyczne i zakaźne (2 podklasy),
  klasa 7 - materiały promieniotwórcze,
  klasa 8 - materiały powodujące korozję,
  klasa 9 - różne materiały i przedmioty niebezpieczne.

Rys. 8. Nalepki klasy 1 – Materiały wybuchowe, podklasa 1 i 6. - umieszczone na nalepce litery oznaczają grupy
„zgodności”: A i N.

Rys. 9. Nalepki klasy 2. - Gazy sprężone, skroplone lub rozpuszczone pod ciśnieniem.

Rys. 10. Nalepki klasy 3. - Ciecze łatwopalne

Rys. 11. Nalepki klasy 4, podklasy 4.1. - Łatwopalne ciała stałe

Rys. 12. Nalepka klasy 4, podklasy 4.2. - Substancje samozapalne.

Rys. 13. Nalepka klasy 4, podklasy 4.3. Substancje wydzielające gazy łatwopalne w stanie wilgotnym.

Rys. 14. Nalepka klasy 5, podklasy 5.1 - Substancje utleniające.

Rys. 15. Nalepka klasy 5, podklasy 5.2 - Nadtlenki organiczne.

Rys. 16. Nalepka klasy 6, podklasy 6.1 - Materiały toksyczne.

Rys. 17. Nalepka klasy 6, podklasy 6.2 - Materiały zakaźne.

Rys. 18. Nalepki klasy 7. - Materiały promieniotwórcze.

Rys. 19. Nalepka klasy 8 - Materiały powodujące korozję (a.) i klasy 9 – Inne niebezpieczne (b.)

ZNAKI MANIPULACYJNE

Wskazują na konieczność zastosowania określonego sposobu postępowania z opakowaniem czasie manipulacji
związanych ze:

  składowaniem,
  przemieszczaniem,
  użytkowaniem.

Wyróżnia się 19 znaków manipulacyjnych:

Rys. 20. „Ostrożnie, kruche”

Rys. 21. „Hakami bezpośrednio nie zaczepiać”

Rys. 22. „Góra, nie przewracać”

Rys. 23. „Chronić przed nagrzaniem (ciągłym)”

Rys. 24. „Miejsce zakładania zawiesi”

Rys. 25. „Chronić przed wilgocią”

Rys. 25. „Środek ciężkości”

Rys. 26. „Nie podnosić wózkami”

Rys. 27. „Nie toczyć”

Rys. 28. „Tu chwytać”

Rys. 29. „Przestrzegać zakresu temperatury”

Rys. 30. ”Opakowanie hermetyczne”

Rys. 31. „Ograniczenie piętrzenia” (a,b,c) i
„Dopuszczalna liczba warstw piętrzenia” (d).

Rys. 32. ”Chronić przed promieniowaniem”

Rys. 33. ”Produkty szybko psujące się”

Rys. 34. ”Żywe zwierzęta”

Rys. 35. ”Podnosić bezpośrednio za ładunek”

Rys. 36. ”Tu otwierać”

ZNAKI EKOLOGICZNE
Źródło: ekologia.pl

Zadaniem tych znaków jest pokazanie, że oferowany produkt posiada pewne unikatowe cechy.

Oznaczenia ekologiczne w sposób pozytywny wyróżniają produkt świadcząc o tym, że spełnia on kryteria poszanowania
środowiska, zarówno z punktu widzenia wszystkich obowiązujących norm, jak i oceny jego uciążliwości dla środowiska
naturalnego.

Znaki ekologiczne posiadają kilka rodzajów etykiet ekologicznych:

 Etykiety informujące o rodzaju tworzywa, którego użyto do produkcji produktu lub opakowania: PET, HDPE, PVC,

LDPE, PP, PS, OTHER. Symbolem graficznym są w tym wypadku trzy zawracające strzałki, tworzące trójkąt (tzw.
pętla Mobiusa), w którego środku znajduje się cyfra od 1 do 7 informująca o rodzaju tworzywa: np. 1 to PET, 7 –
inne.

 Etykiety sygnalizujące możliwość ponownego przetworzenia opakowania. Symbol przedstawia dwie, skierowane

przeciwnie, poziome strzałki.

  Etykiety informujące o ekologicznym charakterze produktu lub opakowania.
  Etykiety określające zawartość materiału wtórnego.
  Etykiety  określające  przydatność  do  obowiązującego  w  danym  kraju  systemu  gospodarki  opakowaniami

poużytkowymi.

Znaki ekologiczne dzielimy na:

  znaki produktu
  znaki opakowania
  znaki żywności

Przykłady znaków ekologicznych dotyczące produktu:

Bezpieczny dla ozonu.

Ten symbol informuje konsumenta, że produkt nie zawiera freonów, które niszczą warstwę ozonową, a tym samym
przyczyniają się do globalnego ocieplenia klimatu.

Na produktach tego typu (np.kosmetyki) można spotkać napisy: „Ozon Friendly” (Przyjazny dla ozonu) oraz „CFC* free”
(bez chlorofluorowęglowodorów).

Niebieski Anioł.

Znak ten został wymyślony przez niemieckie Ministerstwo Środowiska. Po raz pierwszy przyznano go w 1978 roku. Jest
najstarszym oznaczeniem ekologicznym tego typu na świecie. Można go spotkać na produktach różnego rodzaju - od piły
mechanicznej,

przez

zegarki,

komputerów.

Pomaga

identyfikować

ponad

tys.

produktów.

Znak  jest  przyznawany  przez  jury,  które  decyduje  zgodnie  z  kryteriami  określonymi  przez  instytucje  naukowe
i  niemieckie  ministerstwo  środowiska.  O  przyznaniu  znaku  decydują  m.in.  oszczędność  w  zużyciu  energii,  wpływ
zastosowanych materiałów na środowisko i możliwości przetworzenia produktu.

Znak Ecolabel.

Znak ten (zwany też Stokrotką lub Margerytką) został ustanowiony przez Komisję Europejską w 1992 roku. Jest głównym
europejskim  wyróżnieniem  przyznawanym  wyrobom  spełniającym  wyższe  normy  środowiskowe.  Ecolebel  informuje
konsumenta,  że  produkty  nie  są  szkodliwe  dla  środowiska  -  tj.  spełniają  określone  kryteria  unijne,  ustalone
w  porozumieniu  m.in.  z  przedstawicielami  przemysłu,  konsumentów,  organizacji  środowiskowych,  handlu  i  władz
publicznych.  Obecnie kryteria opracowane i przyjęte przez Komitet EUEB (European Union Ecolabelling Board) obejmują
24 kategorie produktów, które mogą być oznaczone przez Ecolebel. Na liście znajdują się różnorodne wyroby i usługi,
poczynając od pralek i telewizorów, przez wyroby papierowe, na hotelarstwie kończąc.

Energy Star.

To ekologiczny znak specjalnego programu Amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska (U.S. Environmental Protection
Agency) i Amerykańskiego Departamentu Energii (U.S. Department of Energy). Jest przyznawany jako wyróżnienie dla
energooszczędnych produktów. Energy Star istnieje od 1992 roku. Jest spotykany na całym świecie. Na liście produktów
oznaczonych tym znakiem są m.in. sprzęt biurowy, RTV, AGD, sprzęt ogrodniczy, urządzenia klimatyzacyjne i systemy
oświetleniowe.

Fair Trade.

Międzynarodowy znak „Fair Trade” przyznawany jest przez organizacje zrzeszone w Fairtrade Labeling Organizations
International. Fair trade (Uczciwy Handel) - znak ten to coś więcej niż znak ekologiczny.

Znajdziemy go przede

wszystkim  na  produktach  importowanych  z  krajów  ubogich.  Dzięki  niemu  możemy  mieć  pewność,  że  ludzie,  którzy
pracowali  przy  wytworzeniu  danego  produktu  np.  na  plantacjach  kawy  czy  kakao  nie  byli  wykorzystywani.  Produkty
oznaczone  tym  znakiem  muszą  spełniać  prócz  kryteriów  ekologicznych  m.in.:  kryterium  poziomu  płac,  kryterium
równych płac dla kobiet, ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracy.

FSC.

Znak przeznaczony dla produktów gospodarki leśnej

Nie testowane na zwierzętach.

Jest  to  jeden  ze  znaków,  którym  sygnuje  się  produkty  nie  testowane  na  zwierzętach.  Dodatkowo  mogą  być  one
opatrzone literami BWC - Beauty Without Cruelty (piękno bez okrucieństwa) lub hasłem Animal Friendly (przyjazny dla
zwierząt). Najczęściej stosują go producenci kosmetyków. Firmy same decydują    o umieszczeniu znaku na produkcie.
To, czy informacja jest prawdziwa powinny weryfikować organizacje konsumenckie.

Znak ekologiczny EKO.

Jest przyznawany przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji od 1998 roku. Mogą go otrzymać usługi i wyroby krajowe i
zagraniczne, które spełniają wymagające kryteria ochrony zdrowia, środowiska i ekonomicznego wykorzystania zasobów
naturalnych.

Zielony punkt.

Zielony punkt widnieje na kartonach, puszkach, butelkach i innych produktach. Jest jednym  z najczęściej stosowanych
znaków  na  świecie.  Oznacza,  że  producent  wniósł  wkład  finansowy  w  budowę  i  funkcjonowanie  systemu  odzysku  i
recyklingu odpadów  opakowaniowych.

W Polsce system jest tworzony przez firmę Rekopol Organizacja Odzysku S.A.

Trzeba  pamiętać,  że  znak  nie  określa  jakości  ekologicznej  produktu.  Przedsiębiorca  wprowadzający  produkt  na  rynek
musi  natomiast  zapewnić  zebranie  i  przetworzenie  określonego  procentu  zużytych  do  produkcji  opakowań.
Zielony  punkt  jest  zarejestrowany  w  ponad  170  państwach.  Korzysta  z  niego  98  000  przedsiębiorstw.  Każdego  roku
umieszcza się go na około 460 mld produktów!

Znak Zielone Płuca Polski.

Znak  Zielone  Płuca  Polski  informuje  o  wysokiej  jakości  usług  i  produktów  oraz  o  ich  przyjaznym  dla  środowiska
charakterze. Ma on podnosić renomę danego produktu lub usługi oraz pomóc w ich efektywnej sprzedaży. Właścicielem
znaku  jest  Fundacja  Zielone  Płuca  Polski.  O  przyznanie  znaku  mogą  ubiegać  się  przedsiębiorstwa,  instytucje  i  osoby
prawne,  które  prowadzą  działalność  na  terenie  Zielonych  Płuc  Polski.  Ten  wyjątkowy  pod  względem  ekologicznym
obszar  zajmuje  obecnie  około  20%  powierzchni  kraju.  Położony  jest  w  północno-  wschodniej  części  Polski.  Obejmuje
następujące  województwa:  warmińsko-mazurskie,  podlaskie,  część  województwa  mazowieckiego,  kujawsko-
pomorskiego  i  pomorskiego.  Warunkami  przyznania  znaku  są  bezpieczeństwo  dla  zdrowia  i  środowiska,  odpowiednia
kontrola  wytwarzania  towarów,  a  także  potwierdzenie,  że  towar  lub  usługa  są  nowoczesne  i  poszukiwane  na  rynku
(dyplomy, wyróżnienia, certyfikaty).

Znak nadawany przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji S.A.

Mogą otrzymać go producenci, którzy respektują europejskie normy ekologiczne, tj. m.in. nie stosują chemicznych
środków ochrony roślin i nawozów syntetycznych.

EU Energy Label.

Znak informujący o klasie zużycia energii przez produkt.

Przykłady znaków ekologicznych dotyczące opakowania:

Opakowanie wielokrotnego użytku.

Znak ten pojawia się na opakowaniach przydatnych do wielokrotnego użytku. Takie opakowania, po wykorzystaniu, nie
stają się odpadem. Projektuje się je specjalnie z myślą o ponownym użyciu do tego samego celu. Muszą nadawać się do
użyciu co najmniej dwukrotnie.

Znak przydatności opakowania do recyklingu.

Nadaje się do recyklingu.

Znak  ten  umieszczany  jest  na  produktach  (np.  z  tworzyw  sztucznych,  aluminiowych  puszkach),  które  mogą  być
powtórnie  wykorzystane  czyli  poddane  recyklingowi.  Jeśli  obok  strzałek  jest  dodatkowo  cyfra  i  napis,  oznaczają  one
nazwę  surowca  użytego  do  produkcji.  Jeśli  w  pętli  jest  liczba  oznacza  ona,  ile  procent  surowców  wykorzystanych  do
produkcji danego przedmiotu pochodziło z recyklingu.

Dbaj o czystość, wyrzuć do kosza.

To prośba, którą kieruje do nas producent. Znak ma przypominać nam, aby opakowanie po wykorzystanym produkcie
trafiło tam, gdzie jego miejsce - tj. do pojemnika na śmieci.

Opakowanie biodegradowalne.

Znak jest przeznaczony dla opakowań, które rozkładają się podczas kompostowania. Produkty z tym znakiem są w pełni
biodegradowalne i mogą być kompostowane wraz z odpadami organicznymi.

Opakowania zawierające produkty ulegające biodegradacji.

Opakowania nie powodujące zanieczyszczenia środowiska. Znak stosowany w Europie.

Oznaczenie opakowania aluminiowego przeznaczonego do odzysku.

Znak stosowany w Europie, USA, Kanadzie.

Przykłady znaków ekologicznych dotyczące żywności:

Bio-Siegel.

Niemiecki  certyfikat  ekologicznego  rolnictwa.  Logo  Bio-Siegel  może  być  używane  przez  wszystkich  producentów,
przetwórców  i  sprzedawców,  którzy  poddali  swoją   działalność  kontroli  zgodności  z  normami  określonymi  w
Rozporządzeniu  EWG  2092/91  i  przeszli  ją  pomyślnie.  Pod  koniec  2007  roku  w  Informacji  Bio-Siegel  zgłoszonych  było
42825 produktów. Jednolite logo wprowadzono w 2001 roku

Dolphin safe.

Amerykański znak stanowiący własność  Earth Island Institute. Wprowadzono go w 1990 roku. Dotyczy bezpiecznego dla
delfinów  połowu  tuńczyka.   Oznacza,  że  połów  tuńczyka  był  prowadzony  zgodnie  ze  standardami  EII,  tj.  w  sposób
bezpieczny dla delfinów (np.: nie używano sieci dryfujących). Znak ma zastosowanie międzynarodowe. Pełni podobną
funkcję do znaku USDA and Earth Island Institute

Szwedzki znak żywności ekologicznej.

KRAV istnieje od 1985 roku. Jest przyznawany przez Związek Plantatorów Upraw Ekologicznych. Produkty oznaczone
tym znakiem zostały wytworzone bez użycia sztucznych nawozów i chemicznych środków ochrony roślin

Produkcja ekologiczna.

Znak  rolnictwa  ekologicznego  jest  przyznawany  ekologicznym  gospodarstwom.  Liczy  się  przyjazna  środowisku
produkcja!  Powinna  ona  przebiegać  zgodnie  z  unijnymi  rozporządzeniami  i  pod  nadzorem  jednostek  certyfikujących.
Produkt oznaczony tym znakiem musi składać się ze  składników, spośród których  conajmniej 95% kwalifikuje się jako
ekologiczne  (wg  unijnych  kryteriów).  Produkty  oznaczone  tym  znakiem  pochodzą  bezpośrednio  od  producenta  lub  są
sprzedawane w zamkniętym i zabezpieczonym opakowaniu

Soil Association.

Pomaga identyfikować produkty, które otrzymały certyfikat rolnictwa ekologicznego w Wielkiej Brytanii.

ECOCERT.

Certyfikat  żywności  ekologicznej  m.in.  we  Francji. ECOCERT  jest  instytucją   wydającą  świadectwa  weryfikujące
dostosowanie  produktów  ekologicznych  do   standardów  obowiązujących  w  Europie,  Japonii  i  Stanach  Zjednoczonych.
Wykonuje  usługi  w  zakresie  kontrolowania  i  wystawiania  świadectw  w  około  70  krajach  poza  Unią  Europejską,  na
wszystkich  kontynentach.  Każdy  produkt  oznaczony  znakiem  ECOCERT  jest  certyfikowany  osobno.  Potwierdza  wysoką
jakoś żywności, jej  organiczny charakter i pochodzenie z ekologicznych gospodarstw.

Ekoland.

Najlepiej  rozpoznawalny  w  Polsce  znak  przeznaczony  dla  ekologicznej  żywności.  Przyznaje  go  Polskie  Stowarzyszenie
Producentów Żywności Metodami Ekologicznymi. Gospodarstwa, które ubiegają się o przyznanie znaku muszą spełnić
szereg kryteriów, m.in.: użytkować działki w sposób służący zachowaniu bioróżnorodności, nie stosować wypalania traw,
planować  wypas  zwierząt  tak,  aby  nie  zagrażał  on  ptakom  łąkowym  i  cennym  gatunkom  roślinności  dzikiej,  a  także
chronić glebę i wodę. Gospodarstwa, które chcą posługiwać się znakiem Ekolandu nie mogą też produkować żywności
modyfikowanej genetycznie (GMO).

Sposób nanoszenia. Znaki powinny być nanoszone na opakowania za pomocą drukowania, wypalania, tłoczenia
i litografowania, tak, aby były odporne na działanie wilgoci oraz na ścieranie.

Wielkość znaków jest uzależniona od wielkości opakowania oraz wymagań estetyki i reklamy. Znaki niebezpieczeństwa
i manipulacyjne umieszcza się na opakowaniach jednostkowych, w miejscach najbardziej widocznych lub w miejscach,
do których się bezpośrednio odnoszą (np. ”Tu otwierać”).

Barwa. Znaki manipulacyjne mają barwę czarną na tle kontrastowym, albo barwę białą lub jasnożółtą na tle ciemnym.
Barwę  znaków  niebezpieczeństwa  określa  PN-90/O-79251  i  Kodeks  IMDG.  Barwa  pozostałych  znaków  może  być
dowolna i zależy od wymagań estetyki, reklamy i przyjętych zwyczajów.