Rokitnik kontra cukrzyca
W nawiązaniu do prośby z komentarzy poszperałem nieco, aby przybliżyć w
jaki sposób składniki rokitnika może stać się naszym sojusznikiem w walce.
Jeśli napiszę, że rokitnik to wyspecjalizowana broń natury przeciwko cukrzycy
to nie będzie tu wielkiej przesady. Rokitnik przez bogactwo składu działa na
chorobę w kilku płaszczyznach
Najsilniejszym sojusznikiem mie
szkającym w rokitniku jest kwas Omega-7.
Rokitnik jest NAJBOGATSZYM ROŚLINNYM źródłem tego związku. Omega-7
występuje też mięsach, ale ze źródeł zwierzęcych jest mniej stabilna ( wysokie
temperatury ).Na temat tego związku powstaje coraz więcej prac i we
w
szystkich do których dotarłem są podobne wnioski: działa kompleksowo na
cały organizm w tym kluczowe kwestie jak: cholesterol, cukier, ciśnienie, stany
zapalne. W USA te cztery czynniki zyskały miano "zespołu metabolicznego".
Naukowcy odkryli, że gdy u myszy z cukrzycą typu II zostały uzupełnione
Omega-
7, miały one niższe poziomy glukozy we krwi oraz trójglicerydów.
Omega-
7 przeciwdziała wzrostowi poziomu cukru poprzez podwojenie
wychwytu glukozy przez komórki mięśni, zwiększa ich zdolność do spalania
cukru
. Zwiększa zdolność do przechowywać cukru w postaci nietoksycznego
glikogenu.
Omega-
7 działa też w innej płaszczyźnie - gdy komórki Twojego organizmu
stają się odporne na "obniżające działanie" insuliny, poziom cukru we krwi w
końcu zaczyna rosnąć. Trzustkowe komórki wytwarzających insulinę należą
do pierwszych ofiar glukozy, co z kolei przekłada się na jeszcze wyższych
poziomów cukru i większych uszkodzeń tkanki. Omega-7 chroni komórki
produkujące insulinę trzustki przed toksycznością glukozy, Omega-7 zwiększa
proliferację ( szybkość podziału tym samym rośnie zdolność regeneracji )
komórek beta trzustki, pomagając zoptymalizować kontrolę cukru z krwi
poprzez produkcję własnej naturalnej insuliny.
W rokitniku znajduje się jeszcze jeden wojownik ujarzmiający cukier we krwi.
To chrom. Umożliwia insulinie przyłączanie się do właściwych receptorów na
komórkach mięśniowych i tłuszczowych w efekcie glukoza jest w stanie wejść
do wnętrza komórki (tolerancja glukozy). Efektem niedoboru tego pierwiastka
śladowego w organizmie jest zaburzona tolerancja glukozy i podwyższony
poziom cukru we krwi. Chrom „uzupełnia” działanie insuliny, hormonu, który
transportuje glukozę zawartą we krwi do komórek, gdzie jest ona spalana i
dostarcza organizmowi energii. Kiedy organizm ma d
ość chromu,
