"Poczet Królów Polskich"
Książę Polski, Mieszko Pierwszy
Nie zwykł był pisywać wiersza
Za to wrogów dzielnie bił
Swą fujarą, którya była
Od Jeziora Gopło szersza
A król Bolesław Chrobry
Był ponoć w te klocki dobry
Ruchał panny, mężatki
Staruszki babcie, dziatki
A nawet psy i bobry
Gnuśnym zwany Mieszko Drugi
Wytrysk mocny miał i długi
Gdy królowa orgazm miała
Oknem nieraz wyleciała
Wskutek siły takiej strugi
Odnowiciel raz Kazimierz
Żonie kolię dał "Masz, przymierz"
Ta, choć orgazm rzadko miała
Otrzymawszy ją, jęczała
"Ach! Uwielbiam, jak mnie dymiesz!"
A za to Bolesław Śmiały
Wywalił raz był na wierzch gały
Gdy ujrzał, jak rycerz ranny
Naraz dymał cztery panny
I wszystkie z rozkoszy jęczały!
Miał on brata Władysława
Jego nietypowa sława
Wiąże się z faktem lub mitem
Że lubił się cieszyć odbytem
Sieciecha, a wcześniej Masława*
(*chronologia może się trochę nie zgadzać)
By na kopie nie wyjść z wprawy
Między turniejami, goły
Chujem zwalać zwykł z nóg woły
Na miejscu dzisiejszej Warszawy***
(***otrzymał po ojcu Mazowsze)
A Kazimierz Sprawiedliwy
Zwykł był dymać wszystkie dziwy
Gdy mu która dać nie chciała
Gołą dupą lądowała
Wprost w jeżyny lub pokrzywy
Zaś książę Henryk Brodaty
W całym Śląsku, z każdej chaty
Publicznie lub po kryjomu
Ruchał zawsze panią domu
(Na szczęście się nie brał do taty).
Syn jego zaś, Henryk Pobożny
Był tak w ruchaniu ostrożny
Gdy chciał bzyknąć rozpustnicę
Tydzień kazał jej myć piczę,
By syfa nie złapać od możnych.
Obaj czescy Wacławowie
Mieli zdrowie, co się zowie
Wszystko w Polszcze ruchać chcieli.
Więc od kobiet rozpoczęli
Zakończyli zaś na krowie.
Król Władysław Łokietek
Tak wielki miał napletek
Że pod nim mógł próbować
Chorągiew jazdy schować
I pieszych parę setek.
