Inne życie 20

- Jak my

lisz, ile jeszcze to potrwa? – odezwała si

stoj

ca w k

cie pomieszczenia posta

do swego przyjaciela.

Obaj m

ęż

czy

ni byli niewidoczni dla innych członków

tajnego spotkania, ale doskonale słyszeli ka

de słowo, jakie

zostało przez nich wypowiedziane. Syriusz miał swój czas,
kiedy musiał pilnowa

mieszka

ców swojego starego domu, a

James, jako wierny przyjaciel, czuwał razem z nim. Byli teraz
duchami i niewiele mogli pomóc, ale ich serca rwały si

akcji. Wci

ąż

byli młodzi i silno, pełni zapału tak, wi

c słuchanie

tych wszystkich argumentów za i przeciw, jakie przeciwko sobie
wysuwali bardzo ich m

czyło.

- To ich bitwa Syriuszu – odezwał si

po raz kolejny

James. Miał spokojny wyraz twarzy, opanowany i cierpliwy, ale
w jego oczach przyjaciel dostrzegał irytacj

tym wszystkim, co

denerwowało tak

e i jego.

- Wiem, wiem – odpowiedział Syriusz. – Ich bitwa to te

ich

sposoby działania, plany, metody i decyzje. Profesorek ju

mi to

wszystko powiedział. Ale jak my

lisz, gdyby

my ich troch

pieszyli – zaproponował z błaganiem w głosie. –

Podszepn

li kilka pomysłów, zach

cili do działania.

- Nie mo

emy – odpowiedział ze znu

eniem James.

Prowadzili t

sam

rozmow

po raz kolejny w przeci

kilku ostatnich dni i stało si

to ju

niemal rytuałem. – Te

bym

chciał,

eby Harry zacz

ł działa

, ale musimy czeka

. Powinien

dojrze

do przywództwa.

- Ale on ju

dojrzał – zauwa

ył jego przyjaciel, patrz

c z

podziwem, jak jego syn chrzestny zaciekle broni swego
stanowiska przed wi

kszo

zebranych i w kilku dobrze

dobranych niezbyt ostrych słowach, podejmuje tak

decyzj

jak

uwa

a za najlepsz

, a starsi mu si

podporz

dkowuj

. –

Twój syn zostanie wspaniałym Ministrem Magii – powiedział
Syriusz z podziwem.

- Dlaczego my

lisz,

e zostanie Ministrem Magii? – zdziwił

James. Osobi

cie nigdy nie aspirował na takie stanowisko i

tpił, aby Harry mierzył tak wysoko. Podejmowanie decyzji za

cały

wiat czarodziejów nie było dla niego. Owszem, mógł

przej

ąć

władz

na okres, kiedy trwała wojna przeciw

Voldemortowi,

ale

tym

sko

czy.

Zbyt

odpowiedzialno

ść

, jak dla jednego dziewi

tnastoletniego

chłopca, który b

dzie musiał si

zmierzy

z dorosłym

yciem

za kilka kroków.

- Na pewno czarodzieje b

chcieli osadzi

go na

stanowisku Ministra. Po tym, co dla nich zrobi, na pewno b

tego chcieli – powiedział Syriusz. – To b

dzie wielki zaszczyt.

- I to dlatego nie ty zostałe

wytypowany do ostatecznego

kroku, jaki mamy wykona

, tylko ja – rozmow

przerwał im

rozbawiony głos Lily. James odwrócił si

w jej stron

wyci

gni

tymi ramionami, a kiedy podeszła do niego

natychmiast mocno j

do siebie przytulił, całuj

c we włosy. – Od

razu zrobiłby

z niego Króla Wielkiej Brytanii, a on si

do tego

nie nadaje.

- Ale

Lily – m

ęż

czyzna starał si

przekona

do swego

pomysłu. – On urodził si

, aby rz

dzi

. Spójrz tylko na niego –

wszyscy troje spojrzeli na siedz

cego przy szczycie stołu

młodego m

ęż

czyzn

. Dla ka

dego, martwego czy

ywego, było

wiadome,

e nie jest on ju

chłopcem, a twarde i ostre

spojrzenie jego przepi

knych zielonych oczu mówiło,

e w

swoim krótkim

yciu do

wiadczył o wiele wi

cej ni

powinien

człowiek w jego wieku. Siedział teraz rozparty na krze

le, głow

podpierał na zaci

tej pi

ęś

ci i z rozbawieniem przysłuchiwał

Lupinowi, który zawzi

cie starał si

go do czego

przekona

. – Jest urodzonym przywódc

, jak James.

- Ale tego nie chce – odpowiedziała. – Widzisz Syriuszu?

Harry ró

ni si

od swego ojca pod wieloma wzgl

dami. Nie

podejmie si

stanowiska Ministra Magii, cho

by przykładali mu

nó

do gardła. To nie dla niego. Nie potrzebuje takie

odpowiedzialno

ci zwłaszcza,

e zało

ył rodzin

, b

dzie miał

dziecko. A przed nim całe

ycie. Musi sko

czy

Hogwart,

zdoby

uprawnienia na aurora, pracowa

. A w mi

dzy czasie

zaj

ąć

swoj

powi

kszon

rodzin

. Zadba

o Hermion

dziecko. Teraz rola przywódcy została mu naznaczona. I to nie
teraz, ale wiele lat temu, kiedy nie miał na to jeszcze wpływu. W
tej chwili musiał j

po prostu przyj

ąć

, poniewa

po jego

rzekomej

mierci, czarodzieje zapadli si

w sobie. On był ich

nadziej

i zmarł, wi

c im nie pozostało nic innego, jak podda

woli Czarnego Pana. Tutaj, w tej chwili, Harry jest

przywódc

, bo tak został naznaczony tej nocy, gdy prze

ył. Zna

swoje obowi

zki i wypełnia je, chocia

pewnie jeszcze nie raz

popełni jakie

bł

dy. Pami

taj, kochany przyjacielu,

e to tylko

chłopiec, który przez przeznaczenie musiał wcze

niej dorosn

ąć

Ale nadal jest chłopcem. Pami

tasz, co powiedziała ci kiedy

Molly, gdy mówili

cie mu o „tajnej” broni, której szuka

Voldemorta? To jeszcze dziecko – mówiła z pasj

. – I to moje,

ale niestety przez strasznego człowiek, nie mam wpływu na to,
co si

z nim dzieje. Nie mog

podej

ść

do niego, przytuli

powiedzie

e robi dobrze. Czy

le. Nie mog

mu nawet

pogratulowa

. Ma wspaniał

, b

dzie ojcem, a mnie i

Jamesa omin

wszystkie przyjemno

ci z tym zwi

zane. Nie

mogła wzi

ąć

wnuka na r

ce i rozpieszcza

go. Pomaga

młodym mał

onkom w wychowywaniu. Gdyby stan

ł na czele

wiata czarodziejów, jako Minister Magii pewnie byłby to

pierwszy krok do oddalenia si

od rodziny, której pragnie i nie

zostawi. Ten chłopak wie, co do niego nale

y i kiedy ma si

usun

ąć

. Władza nie jest dla niego, a i on jej nie chce. To dobry i

dry dzieciak, który zna swoje mo

liwo

ci – zako

czyła

dumnie, patrz

c jak jej syn nachyla si

nad Hermion

zmartwion

min

Starał si

nadrobi

minut

, jak

byli zmuszeni

dzi

osobno. Zachowywał si

jak troskliwy tatu

Momentami Lily widziała w nim ojca, bo czasami zachowywał
si

jak James. Był nadopieku

czy, pomocny, czasem a

bardzo, usługiwał Hermionie i przewidywał ka

dy jej ruch. A

wtedy młoda czarownica zaciskała usta z irytacj

i pokornie

znosiła jego zabiegi. Czasami wybuchała, kiedy robił rzeczy
niemo

liwe, ale starała si

panowa

nad sob

. Kiedy si

zap

dzał głaskała go po włosach albo całowała, a kiedy było

trzeba co

na nim wymusi

znalazła odpowiednie sposoby.

Wida

było,

e s

ze sob

szcz

ęś

liwi, a to najwi

ksza rado

ść

dla rodziców – widzie

szcz

ęś

cie własnego dziecka.

- Zawsze wiedziałem,

e tych dwoje co

do siebie ci

gnie

– odezwał si

niespodziewanie Syriusz. Parskn

miechem,

kiedy zdenerwowana Hermiona uderzyła m

ęż

a w dło

, gdy

próbował pomóc jej wsta

. – S

dla siebie stworzeni, dlatego

byłem zdziwiony, kiedy Harry zacz

ł spotyka

z Ginny, a

Hermiona z Ronem.

- Ginny te

byłaby

wietn

dla Harry’ego – sprzeciwił

James. – Zawsze lubiłem Molly i Artura, a tak

e ich dzieci.

dobrymi lud

mi, a to najwa

niejsze. Spójrz chocia

na to, jak

potraktowali Harry’ego. Ka

dy na ich miejscu obwiniłby

chłopaka win

i zostawił własnemu losowi. A oni traktuj

go jak

własne dziecko. Nie zaj

ł miejsca tego zmarłego syna, ale

wypełnił pustk

, jaka powstała w ich

yciu. Wszystkie

zachowania, jakie były zarezerwowane dla Rona i Ginny, Molly

przekierowała na tych dwoje. I wie,

e nikt nie zapomni o jej

dzieciach, bo Harry i Hermiona zawsze b

pami

- Tak, s

niezwykli – powiedział z przek

sem Syriusz. – To

Molly podst

pem zmuszała mnie do siedzenia w tym domu,

trzymania buzi na kłódk

i pilnowania si

- Mama jest tyranem – zgodziła si

niespodziewanie

Ginny. Wszyscy spojrzeli w stron

d dobiegł jej głos. Lily z

miechem wyci

ła do niej dło

i u

cisn

ła. – Ale t

skni

. Za ojcem i bra

mi te

- To normalne, kochanie –odezwał si

do niej James,

równie

przytulaj

c. – Nie musisz si

martwi

. Twoi rodzice

zaj

li si

naszym synem i my odwdzi

czymy si

, pomagaj

wam.

- Dzi

kuj

– odpowiedziała.

Niespodziewanie dla wszystkich, Lily odsun

ła si

ęż

a i podeszła do stołu, przy którym siedzieli Weasley’owie i

reszta. Podeszła do siedz

cej niedaleko kobiety. Pami

tała j

lepszych czasach, ale Molly trzymała si

całkiem dobrze,

patrz

c na wszystko, co si

wokół niej dzieje. Poło

yła dło

ramieniu kobiety i pochyliła nad jej uchem.

- Zaopiekujemy si

twoimi dzie

mi, Molly –wyszeptała.

Na twarzy kobiety pojawił si

szok, patrzyła przed siebie, a

w tym czasie Lily okr

ąż

yła wielki blat i znalazła si

pomi

dzy

swoim synem a jego

. Jedn

dło

poło

yła na karku

chłopaka, a drug

na wydatnym brzuchu synowej.

- Kocham was oboje. I wasze dziecko tak

e. Wszyscy was

kochamy. Nie zapomnijcie o nas – powiedziała i miał okazj

zobaczy

, jak oni równie

zastygaj

w oszołomieniu. – Jestem z

ciebie bardzo dumna synku. Zawsze i wsz

dzie – pogładziła

dziecko w brzuchu Hermiony i poczuła jego delikatny ruch. W

tym momencie dziewczyna podniosła dło

i poło

yła j

miejscu, gdzie Lily umie

ciła swoj

***

Niespodziewanie

dla

wszystkich,

pani

Weasley

znieruchomiała. Wzrok miała wbity w szar

cian

naprzeciw i

nie wiadomo sk

d z jej oczu zacz

ły płyn

ąć

wielkie i rzewne łzy.

Harry i Hermiona równie

znieruchomieli. Wszyscy przygl

dali

całej trójce ze zdziwieniem, nie wiedz

c, co si

stało. Ale

Hermiona doskonale czuła na sobie czyj

dotyk. Ogarn

ło j

takie ciepło, jak w dzie

lubu z Harrym, kiedy byli na

cmentarzu. Nie wiedziała, co to mo

e oznacza

, ale doskonale

słyszała ciche jak podmuch wiatru słowa pochodz

ce z nik

Nie wiedziała czy to mo

liwe, ale była pewna,

e to Lily Potter.

Nie znała tej kobiety, jedynie o niej słyszała, ale wiedziała,

e to

ona. I po zachowaniu swego m

ęż

a wiedziała,

e on te

tego

wiadczył. I siedz

ca naprzeciw płacz

ca pani Weasley

tak

e. Wszystko ustało równie szybko, jak si

zacz

ło, ale było

to jeszcze bardziej niesamowite do

wiadczenie, ni

to na wtedy

na cmentarzu. Matka Harry’ego, mimo,

e martwa, dała jej

swoje

błogosławie

stwo.

Akceptowała

ich

mał

stwo,

dziecko…i mówiła tak

e w imieniu Jamesa.

- Molly? –z oszołomienia wyrwał j

przera

ony głos pana

Weasley. – Molly, co si

dzieje?

Kobieta nie odpowiedziała, jedynie zapłakała jeszcze

bardzie. Hermiona spojrzała na siedz

cego obok Harry’ego i

zdała sobie spraw

e Lupin i Tonks próbuj

dowiedzie

nich, co takiego si

wydarzyło. Dziewczyna nie potrafiła

powiedzie

ani słowa, potrz

ła głow

i tylko mocniej

przycisn

ła dło

w miejscu, gdzie jeszcze chwil

temu czuła

dotyk matki swego ukochanego. Dziecko w jej brzuchu poruszył
si

, ale nie odczuła bólu. Było spokojne, jakby ponownie

zapadło w drzemk

, przerwan

jedynie na chwil

tym

incydentem.

- Harry, co si

, do cholery stało? – niemal krzykn

ł Lupin.

- Nie wiem – odpowiedział. – Miałem wra

enie,

e… To

takie dziwne… I niemo

liwe…

- Wysłów si

chłopcze – ponagli go Kingsley.

- Lily – zaszlochała pani Weasley. – To była ona, prawda?

Czuli

cie j

Harry i Hermiona spojrzeli na ni

ze zrozumieniem i kiwn

głowami.

Kobieta

starała

uspokoi

kiedy

reszta

domowników starała si

przyswoi

sobie to, co powiedziała.

- Czułam jej obecno

ść

– kontynuowała po chwili. – Stan

ła

i poło

yła mi dło

na ramieniu. Powiedziała,

e… powiedziała…

- jej ciałem znów wstrz

ł szloch i przerwała, aby ponownie

uspokoi

. – Powiedziała,

e zaopiekuj

moimi dzie

mi –

doko

czyła po dłu

szej chwili, ju

spokojna.

Nawet nie zauwa

yła, kiedy kto

postawił przed ni

kubek

z gor

herbat

. Czuła si

wypompowana, zmarzni

ta, jakby

przebiegła maraton w deszczu. Obj

ła dło

mi ciepły kubek i

poci

ła z niego troch

uspokajaj

cego płynu. Ciepło

rozeszło si

po ciele, ale i tak, najlepszym jego

ródłem było

serce. Po tym do

wiadczeniu i słowach, które usłyszała,

zago

ciło w jej sercu, razem z miło

i rozpacz

. Nigdy nie

wierzyła w takie rzeczy, poniewa

wiat czarodziejów ma swoje

granice. Ale to, co si

przed chwil

stało, wstrz

ło jej

yciem. Zyskała pewno

ść

e dzieci, które zostały jej tak szybko

i brutalnie odebrane, s

bezpieczne i maj

najlepsz

opiek

Wiedziała,

e Lily i James zaopiekuj

Ronem i Ginny, tak

jak ona zaopiekuje si

Harrym i Hermion

. Nawzajem stan

zast

pczymi rodzicami dla swoich dzieci.

Molly popatrzyła na siedz

cego obok Artura i pozostałych

synów, którzy si

wokół niej zebrali. Wszyscy mieli w oczach

rozpacz i niedowierzanie, a pan Weasley siedział na krze

le z

twarz

ukryt

w dłoniach.

- Oni cały czas czuwaj

nad nami wszystkimi –

powiedziała do Harry’ego.

- Poczułam, jak dotyka dziecka – szepn

ła zszokowana

Hermiona. Wszyscy zwrócili na ni

uwag

. – Powiedziała,

kocha nas i dziecko i poczułam jak głaszcze mnie po brzuchu.

e wszyscy nas kochaj

eby

my pami

tali o nich. Czyli,

Ron i Ginny te

… – doko

czyła i z jej oczu popłyn

ły ciche łzy.

Nie wiedziała, dlaczego płacze, ale nie mogła si

powstrzyma

Od samego pocz

tku wiedziała,

e w zwi

zku jej i Harry’ego

brakuje błogosławie

stwa, jakie młodym mał

onkom mog

tylko rodzice. Przez długi czas nie przejmowała si

tym,

poniewa

jego rodzice zmarli, a jej mieli zmodyfikowan

pami

ęć

i nawet jej nie pami

tali. Jako

z tym

ył

i do tej pory nie

zdawała sobie sprawy, jak bardzo potrzebowała takiego
zapewnienia. Teraz pu

ciły jej wszystkie hamulce i nie mogła

powstrzyma

łez. Siedz

ca obok Tonks obejmowała swego

miesi

cznego synka Teddy’ego jednym ramieniem, a drugim

starała si

uspokoi

Hermion

Nikt w kuchni nie odezwał si

ani słowem. Lupin podniósł

z kl

czek i odszedł w najdalszy k

t kuchni. Nie mógł zdawa

sobie spraw,

e wła

nie w tym miejscu znajduj

obaj jego

najlepsi przyjaciele. Nie odczuwał jednak ich obecno

ci tak, jak

inni. Był z nimi bardziej oswojony, poniewa

w ci

gu ostatniego

roku bywał cz

stym go

ciem na cmentarzu w Dolinie Godryka.

Nic nie mówił, nie oczekiwał odpowiedzi. Potrzebował jedynie
znów poczu

przy sobie obecno

ść

swoich przyjaciół. Kilka

minut przy ich grobie i miał wra

enie,

e Lily, James i Syriusz

z nim, jakby nigdy nie odeszli. Dlatego te

znajome

przenikaj

ce do szpiku ko

ci zimno, które jednocze

nie

wydawało si

ciepłem, potraktował oboj

tnie. Ale tylko z

pozoru. W duchu wstrz

ła nim

wiadomo

ść

e jego

przyjaciele s

tu z nimi.

- Czego ode mnie oczekujesz, James? – zapytał

przestrze

. Rozejrzał si

dokoła, jakby chciał sprawdzi

jak

zostały przyj

te jego słowa, ale wszyscy musieli my

udzielił mu si

nastrój. Nie dał po sobie pozna

e odniósł

wra

enie, jakby James i Syriusz poklepali go po plecach, a Lily

pocałowała w policzek, całkiem tak samo, jak za dawnych
czasów, kiedy w szkole starali si

mu powiedzie

e wszystko,

co robi, jest dobre.

Doradzaj i wspieraj – zdawało si

mówi

wibruj

ce wokół

niego powietrze.

Doradzaj i wspieraj, pomy

lał i z tymi słowami kołataj

cymi

w jego głowie powrócił do stołu, siadaj

c obok Harry’ego.

Chłopak jednak w tym samym momencie wstał i delikatnie
pomógł podnie

ść

nadal płacz

cej Hermionie.

- My

e na dzisiaj ju

sko

czyli

my – powiedział tonem

nieznosz

cym sprzeciwu. – Pani Weasley i Hermiona musz

odpocz

ąć

. A i ja mam ju

tlik w głowie. Ka

dy z nas powinien

przemy

to, co zostało dzisiaj powiedziane i sko

czymy

dyskusj

jutro – z tymi słowami opu

cił kuchni

i wszyscy

słyszeli ju

tylko jak mówi uspokajaj

ce słowa do Hermiony,,

kiedy pomagał jej wej

ść

po schodach.

- Harry ma racj

– pan Weasley otrz

ł si

oszołomienia i równie delikatnie, co Harry, przytulił sw

zaprowadził do ich sypialni.

W pomieszczeniu zapadła grobowa cisza. Nikt nie był w

stanie si

poruszy

albo powiedzie

, cho

słowo. Nic

odpowiedniego nie przychodziło im do głowy, jednak po kilku
minutach zacz

li podnosi

z miejsc i znika

, ka

dy we

własnym pokoju.

Hermiona poło

yła si

do łó

ka, jak tylko znalazła si

sypialni. Nie miała siły na nic innego, wi

c Harry zaj

ł si

zdejmowaniem ubrania. Zachowywała si

jak lalka, kiedy

gał z niej wszystko po kolei i zakładał obszern

koszulk

, w

której spała ostatniej nocy. Poło

ył j

, okrył kołdr

, ale nadal

wydawała si

zimna jak lód, wi

c jednym machni

ciem ró

rozpalił ogie

w kominku. Kiedy ciepło dosi

gło i jego, zdał

sobie spraw

e równie

przemarzł. Szybko pozbył si

własnego ubrania, nało

ył spodnie od pi

amy i wsun

ł pod

kołdr

obok ukochanej, otaczaj

c ramionami jej ciało i

przytulaj

c mocno do siebie, aby mogli si

szybciej rozgrza

- Niesamowite uczucie – powiedział, kiedy le

ał ju

wygodnie,

oddech

Hermiony

unormował

Nie

odpowiedziała, tylko kiwn

ła jedynie głow

na potwierdzenie.

Nie odezwali si

ani słowem. Harry nie mógł zasn

ąć

dopóki za oknami nie zrobiło si

ciemno, a Hermion

przestał

wstrz

płacz, który był pewnie skutkiem snów. Jednak przez

cały czas nie mógł zrobi

nic wi

cej, jak tylko trzyma

ramionach i koi

efekty snów, ale w głowie miał wył

cznie słowa

matki: Nie zapomnijcie o nas. Czy Rona i Ginny te

miała na

li? Albo czy je

eli jego matka tam był

, to czy oni dwoje

tak

e? Widzieli ich. Przygl

dali si

, jak Harry i Hermiona s

ywi i szcz

ęś

liwi razem? S

mał

stwem, b

mieli dziecko i

to w zaledwie rok po ich

mierci. Czy maj

im to za złe? Mo

znienawidzili ich dwoje, bo zha

bili pami

ęć

po swoich

ukochanych i przyjaciołach. Nie wiedział, jak ma rozumie

słowa. Czy powinien cieszy

, bo tych dwoje ich

zaakceptowało, czy mo

e wr

cz przeciwnie i Lily dawała im

znak,

e zbyt szybko dzieje si

to wszystko?

e on i Hermiona

nie powinni by

razem, bo gdzie

tam cierpi Ron i Ginny, kiedy

oni napawaj

szcz

ęś

ciem.

Nie wiedział, kiedy zasn

ł. Powieki same mu si

zamkn

ły

i nie zd

ąż

ył nawet zdj

ąć

okularów. Od razu przeniósł si

Nory. Zdziwił si

, bo przecie

stary dom Weasley’ów został

zniszczony przed

tami Bo

ego Narodzenia, a teraz stał

rodku kuchni, przygl

daj

c si

wszystkiemu i wydawało mu

e jest tu jeszcze pi

kniej ni

zazwyczaj. Przez okna

prze

wiecało sło

ce, trawa była tak zielona jak nigdy. Z

miechem okr

cił si

dokoła, kiedy jego wzrok spocz

ł na

stoj

cej w wej

ciu niskiej rudowłosej dziewczynie. U

miech na

jego ustach zamarł, kiedy Ginny podchodziła do niego wolnym
krokiem. Miała na sobie zwiewn

zielon

sukienk

, która

przypominała kolor jego oczu. Harry nie wiedział, co ma zrobi

ani powiedzie

, wi

c stał w miejscu i przygl

dał si

jej. Dopiero,

kiedy mu si

ukazała, zdał sobie spraw

, jak bardzo t

skni

zarówno za ni

, jak i za jej bratem.

- Bardzo si

ciesz

e ci

widz

, Harry Potterze –

powiedziała do niego, a on zdał sobie spraw

e w taki sposób

zwracała si

do niego tylko Hermiona, kiedy próbowała

przemówi

mu do rozumu lub w

ciekała na niego. Natychmiast

rozejrzał si

po pomieszczeniu, sprawdzaj

c czy nie ma jej

gdzie

w pobli

u. Poczuł nagl

e jest mu niezb

dna.

Potrzebował jej, aby przetrwa

ostateczn

prób

i pogodzi

z pora

lub triumfem. Pragn

ł uj

ąć

za r

i mocno

przytuli

, poczu

zapach jej skóry, dotkn

ąć

ich dziecka.

Potrzebował teraz jej miło

ci. – Hermiona jest w salonie.

Rozmawia z Ronem – powiedziała, jakby czytaj

c w jego

lach, a wzrok chłopaka natychmiast pod

ąż

ył w tamtym

kierunku. Dopiero teraz u

wiadomił sobie,

e słyszy

dochodz

ce stamt

d głosy i cichy płacz kobiety. Chciał pod

ąż

w jej kierunku, ale Ginny zagrodziła mu drog

. Spojrzał na jej

rozpromienion

twarz z przera

eniem i cofn

ł si

. Czy

jednak Ginny chciała rozdzieli

jego i Hermion

? – Nie martw

, oni tylko rozmawiaj

, zaraz do nich doł

czymy. Chciałam ci

jednak powiedzie

kilka rzeczy na osobno

ci. Długo czekałam,

niesz – zbli

yła si

do niego jeszcze bardziej i

pocałowała go w policzek. – Kocham ci

. Ale wiem te

e ty

kochasz Hermion

. I jestem szcz

ęś

liwa,

e ona kocha ciebie.

Zasługujecie na szcz

ęś

cie. Ja i Ron nigdy długo si

nie

łudzili

my,

e stworzymy z wami rodzin

. Wiedzieli

my, co tak

naprawd

jest waszym przeznaczeniem. Jeste

cie troch

jak

twoi rodzice, a historia lubi si

powtarza

do szcz

ęś

liwego

zako

czenia. Swoj

drog

, Lily i James s

tacy, jakich ich sobie

wyobra

ałe

. I s

szcz

ęś

liwi, tak samo Syriusz i Dumbledore,

Ron i ja. Nie musisz nas opłakiwa

czy m

. nie powiniene

walczy

za zmarłych, a za tych, co

i niedługo si

urodz

. O

swoj

i moj

rodzin

. Zaopiekuj si

moim rodze

stwem i

rodzicami, chocia

jestem ci wdzi

czna za to wszystko, co ju

dla nich zrobiłe

- To nic w porównaniu z tym ile twoja rodzina ofiarowała

mnie – odezwał si

wreszcie. – Byłem wyrzutkiem, a dzi

wam poczułem,

e mam rodzin

. W dodatku nadal mnie chc

po tym wszystkim, co wydarzyło si

mierci Dumbledore’a.

- Ciesz

e tak mówisz, ale w tym wszystkim nie ma

twojej winy – odpowiedziała dziewczyna. – My sami wybrali

swój los wiele lat temu i nie daj sobie niczego wmówi

. Bardzo

ciesz

yjesz i jeste

szcz

ęś

liwy. Chciałam tego

najbardziej na

wiecie.

- Nigdy ci

nie zapomn

– powiedział Harry. Poło

ył dłonie

na jej policzkach i oparł czoło o jej. – Ty i Ron zawsze b

dziecie

dla mnie i Hermiony bardzo wa

ni – powiedział i przytulił Ginny.

W tym momencie do kuchni weszli Ron i Hermiona.

Dziewczyna miała łzy na policzkach i czerwone od płaczu oczy,
a id

cy z ni

chłopak, otoczył j

ramieniem. Kiedy wzrok dwóch

najlepszych przyjaciół spotkał si

na głowami młodych kobiet,

przekazali sobie wszystko, co mieli do przekazania. Nie
potrzebowali słów, bo Ron wiedział,

e Harry nigdy nie zostawi

Hermiony w niebezpiecze

stwie tak, jak nie zrobił tego na dnie

jeziora podczas drugiego zadania Turnieju Trójmagicznego.
Ginny oswobodziła si

z ramion Harry’ego i podeszła do

Hermiony, łagodnie przejmuj

c j

z ramion brata. Obaj

ęż

czy

ni podeszli do siebie i mocno si

ciskali.

- Wiem, stary – powiedział Ron, klepi

c przyjaciela po

plecach. – Ja te

za wami t

skni

. Za obojgiem – odsun

li si

od siebie, kiedy Ginny i Hermiona podeszły do nich. Hermiona

wło

yła dło

w jego r

i mocno u

ciskała, a Ginny stan

ła

miechni

ta obok brata. – I brakuje mi naszych przygód,

troch

jestem zły,

e prze

ywacie je teraz tylko we dwoje. Dziwi

mnie,

e dali

cie sobie tak długo rad

beze mnie – wszyscy si

miali. – Musicie ju

wraca

– powiedział niech

tnie. –

cie ostro

ni i nie zapomnijcie nas – powiedział, a Harry

poczuł, jak Hermiona wstrzymuje oddech na te słowa.

- Uratuj nasz

wiat, Harry Potterze – dodała Ginny. – Aby

wasze dziecko miało lepszy

wiat ni

ten, w którym

yli

my my.

Bezpieczny

wiat dla naszych rodzin.

egnajcie – powiedział Ron i oboje znikn

li.

Razem z nimi zacz

ło znika

wszystko inne. Nora

rozpłyn

ła si

w powietrzu, znikn

ły wzgórza i pola. Pozostała

tylko ciemno

ść

, a Harry zorientował si

e został w niej sam.

Rozejrzał si

dokoła szukaj

c Hermiony, ale nigdzie jej nie

widział. Niespodziewanie otworzył oczy, całkiem przytomny,
jakby w ogóle nie spał. W tym samym momencie Hermiona
usiadła na łó

ku z krzykiem.

- RON!!! Ginny! – zawołała. – Ginny i Ron - powiedziała ju

ciszej. Harry natychmiast usiadł przy niej i otoczył j

ramionami.

Znów płakała, a tym razem i on poczuł,

e ma oczy mokre od

łez. Przytulił j

tylko mocniej, kiedy odpowiedziała na jego

cisk. – Bo

e, Harry – szepn

ła, gdy zdołała si

uspokoi

. –

lisz,

e…

- Chyba tak – powiedział i zdał sobie spraw

e ma

zachrypni

ty głos ze wzruszenia. – To chyba znaczy,

e nie

musimy czu

wyrzutów sumienia – dodał ju

pewniejszym

głosem.

Siedzieli tak przez chwil

, dopóki dziewczyna nie

zaproponowała, aby zeszli do kuchni. Było jej zimno, czuła
strach i zdezorientowanie. Musiała napi

ciepłej herbaty z

miodem. Przez chwil

zachowa

jak mugol, aby zaj

ąć

czym

roztrz

sione r

ce. Harry zgodził si

szybko i ju

po chwili

schodzili razem do kuchni. Za oknami powoli wstawał dzie

nie spodziewali si

nikogo zasta

na dole. Dlatego byli bardzo

zdziwieni, kiedy zobaczyli siedz

przy stole pani

Weasley.

Nie zapaliła ani jednaj

wiecy, siedziała po prostu w ciemno

ci i

popijała co

z kubka. Kiedy zobaczyła, jak wchodz

pomieszczenia, u

miechn

ła si

do nich, ale i tak mogli

zauwa

lady łez, pomimo panuj

cej wokół ciemno

ci.

- Co

stało? Słyszałam,

e krzyczała

, Hermiono.

Miała

koszmar? – zapytała. Pozornie wydawała si

spokojna,

ale tak naprawd

starała si

ukry

przed nimi swoje uczucia.

Doskonale słyszała,

e Hermiona zawołała imi

jej syna i córki.

- To nie był koszmar, pani Weasley – odpowiedział jej

Harry.

– Raczej sen, z którego

adne z nas nie chciałoby si

obudzi

– dodała Hermiona. Podeszła do kuchni i si

ła po

czajnik. Był zimny, co oznaczało,

e kobieta nie popijała

herbaty. Dziewczyna nalała wody i postawiła na ogniu. Nie
pytaj

c nikogo o zdanie, uszykowała trzy kubki, wło

yła do nich

torebki z herbat

i zalała wrz

tkiem. Gdy napije były ju

gotowe,

ła do jednej z szafek i z samego jej ko

ca wyci

ła

butelk

Ognistej Whisky. Nalała do dwóch kubków, które podała

siedz

cym przy stole przyjaciołom i odło

yła alkohol na miejsce,

bardzo

ałuj

sobie

równie

nie

doda

rozgrzewaj

cego płynu. Zamiast tego doło

yła sobie jedynie

dodatkow

porcj

miodu, któr

kto

kiedy

kupił w Trzech

Miotłach. Usiadła naprzeciw Molly, opieraj

c głow

ramionach ukochanego. Ten podsun

ł jej swoj

szklank

, ale

odmówiła.

- Łuczek herbaty z whisky ci nie zaszkodzi – powiedziała

pani Weasley z u

miechem.

Hermiona odpowiedziała jej u

miechem wdzi

czno

ci i

poci

ła mały łyk z kubka Harry’ego. Od razu poczuła ciepło

rozchodz

ce si

po jej ciele.

- Wróciły ci kolory – powiedział chłopak z zadowoleniem i

sam napił si

troch

specjalnej herbaty.

Pani Weasley patrzyła na nich z miło

. Wiedziała,

e jej

dzieci byłyby zadowolone z tego, jak wszystko potoczyło si

ich

mierci. I mimo,

e starała si

o tym nie my

, cz

sto

zastanawiała si

, jak im teraz jest.

- Czasami zadaj

sobie pytanie, co dzieje si

z Ronem i

Ginny – powiedział niespodziewanie. –Jak im si

dalej powodzi,

czy nie s

samotni, czy nie potrzebuj

mojej pomocy – widziała

zdziwione i pełne rozpaczy spojrzenia młodych. – Pocieszam
si

wtedy,

e w tym innym

wiecie, znalazł si

kto

, kto wzi

ich pod swoje skrzydła i zaopiekował si

nimi, skoro ja tego nie

mogłam zrobi

wiadomo

ść

e s

z Lily i Jamesem podnosi

mnie na duchu, bo wiem,

e zajm

oni moimi dzie

mi jak

własnymi. Tak jak ja traktuj

was – musiała na chwil

przerwa

aby opanowa

kł

ce si

w niej emocje. – Doskonale

pami

tam twoich rodziców, Harry. Byli wspaniałymi lud

mi.

Najlepszymi czarodziejami, zaraz po Dumbledorze. Po twoich
narodzinach spotkałam si

z nimi tylko raz. W twoje pierwsze

urodziny. Ju

wtedy ty i Ron

wietnie si

dogadywali

cie, a oni

wiata poza tob

nie widzieli. Wyobra

ali

my sobie,

e wy dwaj

dziecie najlepszymi przyjaciółmi w Hogwarcie, ale to były

tylko marzenia, które w przyszło

ci przerosły moje naj

mielsze

oczekiwania. Kiedy znikn

łe

wiata czarodziejów i znów si

pojawiłe

, sam wybrałe

sobie przyjaciół. I byłam bardzo

zadowolona,

e byli i s

nimi moje dzieci. Jeste

dla mnie, jak

mój syn Harry, dlatego mam pewno

ść

e Lily i James kochaj

moje dzieci równie mocno, jak ja ciebie. I ciebie te

, Hermiono,

bo czy tego chcesz, czy nie, nale

ysz do naszej rodziny.

adne z nich nie było w stanie jej odpowiedzie

. Serca

mieli

te ze wzruszenia. Patrzyli tylko na siedz

przed