TWORZENIE PRZYPISÓW I BIBLIOGRAFII 

 
 

ZASADY OGÓLNE 

 

1. 

W przypadku książek 

 

a)  przy wydaniach oryginalnych:  

 

AUTOR

 (inicjał(y) – może być spacja lub może nie być spacji między dwoma inicjałami + 

nazwisko), 

TYTUŁ  KSIĄŻKI

, 

MIEJSCE  WYDANIA

  + 

DATA

  (bez  przecinka  pomiędzy), 

STRONA

 (skrót s., nie str.), np.: 

 
E. R. Curtius, Europäische Literatur und lateinisches Mittelalter, Bern 1948, s. 7–10. 

 

b)  przy tłumaczeniach: 

 

AUTOR

 (inicjał(y) + nazwisko), 

TYTUŁ KSIĄŻKI

, 

AUTOR PRZEKŁADU

, 

MIEJSCE WYDANIA 

+

 

DATA

 (bez przecinka pomiędzy), 

STRONA

 (skrót s., nie str.), np.: 

 
E. R. Curtius, Literatura europejska i łacińskie średniowiecze, przeł. A. Borowski, Kraków 2005, 
s. 7–10. 

 
Jeśli  podają  Państwo  nazwy  wydawnictw,  należy  umieszczać  je  pomiędzy  miejscem 
wydania i datą wydania, oddzielając poszczególne informacje przecinkami, np.:  
 

E.R.  Curtius,  Literatura  europejska  i  łacińskie  średniowiecze,  przeł.  A.  Borowski,  Kraków, 
Universitas, 2005, s. 7–10. 
 
Ważne jest konsekwentne umieszczanie lub nieumieszczanie nazw wydawnictw w obrębie 
całego tekstu. 
  

2. 

W przypadku artykułów – tu istnieje kilka możliwości, np. taka: 
 

AUTOR

 (inicjał(y) + nazwisko), 

TYTUŁ ARTYKUŁU

,

 TYTUŁ CZASOPISMA W CUDZYSŁOWIE 

+

 

ROCZNIK 

(bez przecinka pomiędzy): 

ROK

,

 NUMER CZASOPISMA

,

 STRONA

 (skrót s., nie str.), 

np.: 
 
E. Eisenstein, The Early Printer as a „Renaissance Man”, „Printing History” III: 1981, nr 1, s. 
6–16. 

 
 
 

3. 

W przypadku prac zbiorowych 
 

a)  Gdy przywołujemy konkretny rozdział lub artykuł z książki zawierającej teksty  jednego 

tylko autora, obowiązuje zapis: 

 

E.  Kotarski,  Dialogi  Mikołaja  Reja  w  perspektywie  tradycji  literackiej,  [w:]  idem,  Dziedzictwo  i 
tradycja. Szkice o literaturze staropolskiej, Gdańsk 1990, s. 43. 
lub 
E.  Kotarski,  Dialogi  Mikołaja  Reja  w  perspektywie  tradycji  literackiej,  [w:]  tenże,  Dziedzictwo  i 
tradycja. Szkice o literaturze staropolskiej, Gdańsk 1990, s. 43. 
 

b)  W przypadku publikacji zbiorowych różnych autorów obowiązuje zapis: 

 

P. Buchwald-Pelcowa, Emblematyka w polskim baroku, [w:] Barok w polskiej kulturze, literaturze 
i języku, red. M. Stępień i S. Urbańczyk, Warszawa–Kraków 1992, s. 20. 
 

4. 

Cytowanie z Internetu 
 

a)  W przypadku kopii cyfrowej dokumentu papierowego: 

 
J. Balde, Poemata, t. 1, Köln 1660, k. 4. Fotokopia dostępna na stronie: http://www.uni-
mannheim.de/mateo/camena/AUTBIO/balde.html (data dostępu: 10 VI 2015). 
 

b)  W  przypadku  pozycji,  którą  opublikowano  w  Internecie  (wyłącznie  lub  oprócz  wersji 

papierowej): 

 

R.  Mazurkiewicz,  Rękopis  „Bogurodzicy”  znaleziony  na  Krzemionkach.  Na  stronie: 
http://staropolska.pl/sredniowiecze/opracowania/Krzemionki.html (data dostępu: 10 VI 
2015). 

 

 

RODZAJE ODNIESIEŃ 

 
1. 

Jeśli cytujemy dokładnie fragment czyjegoś dzieła przypis ma kształt: 

 

G.  W.  F.  Hegel,  Wykłady  z  estetyki,  przeł.  J.  Grabowski,  A.  Landman,  t.  II,  Warszawa, 
PWN, 1966, s. 68. 

 
2. 

Jeśli w tekście odwołujemy się do myśli zawartej w czyimś dziele, jednak nie cytujemy jej 
bezpośrednio, przypis ma kształt: 

 

Zob.  G.  W.  F.  Hegel,  Wykłady  z  estetyki,  przeł.  J.  Grabowski,  A.  Landman,  t.  II, 
Warszawa, PWN, 1966, s. 68.  
lub  
Por. G. W. F. Hegel, Wykłady z estetyki, przeł. J. Grabowski, A. Landman, t. II, Warszawa, 
PWN, 1966, s. 68. 

CYTOWANIA WIELOKROTNE 

 

Jeśli  przywoływane  lub  cytowane  dzieło  pojawia  się  w  tekście  więcej  niż  raz,  stosujemy 
następujące oznaczenia: 

 

1. 

Jeśli przywoływany autor reprezentowany jest w tekście tylko przez jedno dzieło, przy 
pierwszym wystąpieniu podajemy pełny adres bibliograficzny (np. P. Buchwald-Pelcowa, 
Dawne  wydania  dzieł  Jana  Kochanowskiego,  Warszawa  1993.),  a  przy  każdym  kolejnym 
piszemy (chyba że występuje przypadek z punktu 3):   
 
P. Buchwald-Pelcowa, op. cit., s. 30. lub P. Buchwald-Pelcowa, dz. cyt., s. 30.  

 
2. 

Jeśli w tekście przywołujemy więcej niż jedno dzieło danego autora, przy pierwszym 
wystąpieniu  każdego  dzieła  podajemy  pełny  adres  bibliograficzny,  a  przy  każdym 
kolejnym piszemy (chyba że występuje przypadek z punktu 3) np.: 
 
P. Buchwald-Pelcowa, Emblematyka w polskim baroku, op. cit., s. 25.  
lub  
P. Buchwald-Pelcowa, Emblematyka w polskim baroku, dz. cyt., s. 25. 
 

a)  Jeśli  w  przypisie  przywołujemy  inne  dzieło  autora  cytowanego  w  przypisie 

poprzednim (bezpośrednio powyżej), stosujemy zapis: 

 

1 

P. Buchwald-Pelcowa, Dawne wydania dzieł Jana Kochanowskiego, Warszawa 1993. 

2 

Eadem, Emblematyka w polskim baroku, [w:] Barok w polskiej kulturze, literaturze i języku, red. 

M. Stępień i S. Urbańczyk, Warszawa–Kraków 1992, s. 20.  
lub  

2 

Taż, Emblematyka w polskim baroku, [w:] Barok w polskiej kulturze, literaturze i języku, red. M. 

Stępień i S. Urbańczyk, Warszawa–Kraków 1992, s. 20.  
 

b)  Jeśli ten drugi tytuł występuje już kolejny raz, stosujemy zapis: 

 

1 

P. Buchwald-Pelcowa, Dawne wydania dzieł Jana Kochanowskiego, Warszawa 1993. 

2 

Eadem, Emblematyka w polskim baroku, op. cit., s. 20.  

lub  

2 

Taż, Emblematyka w polskim baroku, dz. cyt., s. 20. 

 

3. 

Przy  kolejnym  wystąpieniu  tego  samego  tytułu  w  dwóch  kolejnych  przypisach 
stosujemy zapis skrócony, np.: 
 

1 

P. Buchwald-Pelcowa, Dawne wydania dzieł Jana Kochanowskiego, Warszawa 1993, s. 20. 

2 

Ibidem, s. 25. lub Tamże, s. 25. 

 
 
 

Uwaga!  
- Uwzględniamy zawsze płeć autora, używając odpowiednio form „idem” (tenże) dla mężczyzny i 
„eadem” (taż) dla kobiety. 
- Oznaczenia łacińskie lub polskie stosujemy w całym tekście konsekwentnie. 
-  W  sytuacji,  gdy  w  przypisach  wielokrotnie  przywołujemy  kilka  dzieł  jednego  autora,  istnieje 
możliwość skracania długich tytułów przy użyciu wielokropka, np.: 

 

G. F. Pico, Examen vanitatis doctrinae gentium…, op. cit., s. 1042.  

 

 

INNE UWAGI  

 

1. 

Stosujemy  cudzysłów  w  postaci  „....”  (nie  ‘....’  ani  "....").  Jeśli  zachodzi  konieczność 
zastosowania cudzysłowu w obrębie cudzysłowu (np. w cytatach), używamy znaku »....«, 
np. „.....»....«”. 

2. 

Do skrótów w obrębie cytatów stosujemy znak (…) lub […].  

3. 

Cudzysłowu  używamy  do  krótkich  cytatów,  zajmujących  do  ok.  półtorej  linijki  tekstu. 
Większe  fragmenty  przytaczamy  jako  tzw.  cytaty  blokowe  tj.  bez  cudzysłowu, 
zmniejszoną  czcionką  (10),  z  pojedynczą  interlinią,  odstępem  przed  i  po  cytacie  oraz 
wcięciami z obu stron (po ok. 0,5 cm.).  

4. 

Wszystkie przecinki (chyba że występują w obrębie tytułu) w przypisach piszemy prostą 
czcionką (nie kursywą). Dotyczy to także przecinków okalających tytuł. 

5. 

Odnośnik przypisu występuje przed kropką, a po cudzysłowie, np. ....”

1

. Nie stosuje się tu 

spacji. 

6. 

Między  odnośnikiem  przypisu  (najczęściej  liczbą  arabską  w  górnej  frakcji)  a  przypisem 
znajdującym się pod tekstem występuje spacja, np. 

1

 G. F. Pico, Examen vanitatis doctrinae 

gentium…, op. cit., s. 1042. 

7. 

Na końcu każdego adresu bibliograficznego znajduje się kropka. 

8. 

Uwaga! Opis w bibliografii tworzy się tak samo jak przypis do tekstu, dostosowując tylko 
ostatni  element  opisu  (numery  stron).  W  przypadku  artykułów  oraz  prac  z  publikacji 
zbiorowych  w  bibliografii  trzeba  podać  pełny  zakres  stron,  na  których  znajduje  się  ta 
pozycja  w  czasopiśmie  lub  tomie.  W  przypadku  książek  w  bibliografii  nie  podajemy 
zakresu  (opis  kończy  się  kropką  po  roku  wydania).  W  przypisie  w  obu  przypadkach 
(artykuł i książka) podajemy tylko tę stronę (te strony), na którą powołujemy się w tekście.