R

ozważania Litanii do Serca 

Jezusa 

Serce Jezusa, Syna Ojca Przedwiecznego...

J 1,34 : Ja to ujrzałem i daję świadectwo,  że On jest 
Synem Bożym.

Rozmyślanie Pierwsze
Bóg poznaje siebie od wieków. W ten sposób rodzi się 
obraz Boga w samym Bogu, bo to jest właściwe 
każdemu poznaniu. W Bogu, który jest samym Życiem, 
samym Bytem, obraz Jego istoty jest tak potężny, że jest 
samodzielną Istotą, samodzielną Osobą, uczestniczy we 
wszystkich przymiotach Bożych i w całej istocie Bożej, 
czyli jest Bogiem. To jest właśnie druga Osoba Boska, 
Syn Boży. 0 Nim mówi św. Jan Ewangelista : "Na 
początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem 
było Słowo" (3 1,1). Słowo nie należy do rzeczy 
stworzonych. Istniało już przed stworzeniem.  Należy do 
wieczności i było u Boga zanim świat powstał. Jeśli 
Słowo było u Boga zanim rozpoczął się czas, to znaczy,  
że Bóg zawsze był taki jak Jezus. Często jesteśmy 
skłonni myśleć o Bogu jako sprawiedliwym, surowym i 
odpłacającym, aż przyszedł Jezus i odmienił Jego święty 
gniew w miłość, zmieniając w ten sposób usposo¬bienie 
Boga wobec człowieka. Jezus otworzył nam okno czasu, 
abyśmy mogli ujrzeć odwieczną i niezmienną miłość 
Boga.  Bóg był i zawsze będzie taki, jak Jezus. 
Uosobiona Mądrość Boża, Jednorodzony Syn 
poprowadził do poznania prawdy Bożej, a tym, którzy 
Go przyjęli udzielił prawa, aby się stali dziećmi Boga. 

Nie możemy sami uczynić się dziećmi Boga, raczej 
możemy tylko wejść w zależność już przez Boga 
przygotowaną. Z naszej woli, czy przez nasze 
osiągnięcia nie potrafimy nawiązać przyjaźni z Bogiem, 
gdyż jesteśmy tylko ludźmi. Może to dojść .do skutku 
tylko wówczas, gdy sam Bóg w swej całkowicie 
niezasłużonej przez nas łasce, schyla się w miłości, aby 
otworzyć drogę do siebie. Ale jest w tym miejsce i na 
ludzki pierwiastek, gdyż człowiek musi przyjąć to, co 
Bóg ofiaruje.
Modlitwa

Serce Jezusa, uczyń, bym zawsze stawała się bardziej 
dzieckiem Ojca Przedwiecznego, ponieważ pomimo 
zatwardziałości mego serca, On upiera się, by pozostać 
moim Ojcem i dzięki Twojej miłości stale mi powtarza : 
"Ty jesteś moim Synem, w Tobie upodobałem sobie".
Rozmyślanie drugie

Jezus w swoim Sercu miał zawsze jedno pragnienie : 
objawić i dać nam poznać oblicze Ojca i Jego miłość. 
Jego Serce jest Sercem Syna, który tą miłością żyje, o tej 
miłości naucza, w tej miłości działa. Miłość Jezusa nie 
jest tylko uczuciem :  On objawia nam prawdę miłości; 
miłości, która daje, która przebacza, która stwarza 
rzeczy nowe. Tak więc nasze życie może zostać 
wyniesione na poziom poznania i odczucia tej miłości.
Poznajemy Boga jedynie na miarę miłości, jaką Go 
kochamy ; na ile pozwalamy Mu żyć w nas, na ile 
dajemy Mu miejsca w swoim życiu. W Chrzcie świętym 
staliśmy się dziećmi w jedynym Synu Ojca, Jezusie.  

Zostaliśmy zanurzeni w Jego pragnieniu miłości, a nasze 
wargi zaczęły wypowiadać najpiękniejsze słowo : 
Ojcze!  Tak jak Jezus, tak i my jesteśmy ukierunkowani 
na Serce Boga Ojca, który dba o zaspokojenie potrzeb 
swoich dzieci, który jest gotowy, aby wyjść nam na 
spotkanie i świętować, gdy decydujemy się powrócić z 
sercem skruszonym. To jest Ojciec, który ma wszystko 
gotowe do świętowania, ponieważ zawsze jest gotów, by 
nas wziąć w swe ramiona.
Serce Jezusa, Syna Ojca Przedwiecznego, zmiłuj się nad 
nami!
Jan Paweł II – rozważanie
W Sercu Chrystusa Kościół znajduje przystęp do Boga, 
który jest Przenajświętszą Trójcą ; do Ojca, Syna i 
Ducha Świętego. Ten Bóg Jedyny - i zarazem trójjedyny 
- jest niewysłowioną tajemnicą wiary. A zarazem ten 
nieogarniony Bóg pozwolił się ogarnąć Sercu Człowieka, 
któremu na imię Jezus Chrystus. Zaś poprzez Serce 
Syna Bóg Ojciec przybliża się również do serc naszych i 
przychodzi do nich. Przecież każdy z nas jest 
ochrzczony "w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego". 
Każdy z nas jest od początku zanurzony w Trój 
jedynym Bogu: w Bogu Żywym, w Bogu Ożywiającym.
Anioł Pański - Watykan,  2.06.1985 r.

Serce Jezusa w łonie Matki Dziewicy przez Ducha 

Świętego utworzone...

Łk 1,34-35: Na to Maryja rzekła do anioła: "Jak się to 
stanie, skoro nie znam męża?" Anioł Jej 
odpowiedział: "Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc 
Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też święte, które się 

narodzi, będzie nazwane Synem Bożym".

Rozmyślanie pierwsze
Serce Jezusa w łonie Matki Dziewicy przez Ducha 
Świętego utworzone. W powyższym wezwaniu zawarte 
są dwie tajemnice naszej wiary: szczególniejszy 
stosunek Ducha Świętego do Serca Bożego, a ogólniej 
mówiąc do Pana Jezusa jako człowieka, po wtóre 
dziewicze macierzyństwo Najświętszej Maryi Panny. 
Bóg Ojciec, najwyższa i najdoskonalsza Istota poznaje 
samego siebie, z tego poznania rodzi się od wieków Syn 
Boży, najwierniejsze odbicie doskonałości Ojca i Jego 
żywy obraz. Od wieków więc Ojciec poznaje Syna, a Syn 
zgłębia Ojca i z tego poznania rodzi się Ich najwyższa i 
wzajemna miłość, a tą miłością żywą, która spaja Ojca z 
Synem jest Duch Święty.  Duch Święty jest zatem 
duchem miłości naj¬potężniejszej, bo nieskończonej, a 
więc niedającej się wyczerpać. Jezus Chrystus, czyli 
Słowo odwieczne istniał wraz z Ojcem i Duchem 
Świętym od wieków, ale jako człowiek zaczął istnieć w 
czasie. "Duch Święty zstąpi na Ciebie, i moc 
Najwyższego osłoni Cię"(Łk 1,35). I kiedy Najśw. Panna 
wyrzekła : "Niech mi się stanie według słowa twego"(Łk 
1,38) - w Jej dziewiczym łonie,  z Jej krwi za sprawą 
Ducha świętego zaczęła się rozwijać natura Słowa 
Wcielonego, Jego ludzkie Serce.
Duch Święty, który jest Duchem mądrości i rozumu, 
rady i męstwa, wiedzy, pobożności i bojaźni Pańskiej (Iz 
11,2-3), wylał całą pełnię swoich darów i łask na 
człowieczeństwo Jezusa, na Jego Serce, aby było jak 
najgodniejsze, by połączyć się z drugą Osobą Trójcy św. 
Po Bogu w najbliższym stosunku do wcielenia jest 

Maryja. W Niej i z Niej zostało utworzone ludzkie serce 
i całe ciało Wcielonego Syna, lecz rola, którą spełniała 
Maryja, w niczym nie naruszyła Jej doskonałego 
dziewictwa. Serca Jezusa ma więc podwójnie chwalebny 
początek. Najpierw początek Boży, bo sam Duch Święty 
Je utworzył; następnie początek ludzki, gdyż zostało 
ukształtowane z dziewiczego ciała Matki Dziewicy. 
Matce Bożej w szczególniejszy sposób zawdzięczamy 
Najświętsze Serce Zbawiciela, a to zobowiązuje nas do 
oddawania Jej głębokiej i serdecznej czci i zarazem 
wdzięczności.
Modlitwa

Serce Jezusa spraw aby miłość, przeżywana w żywej 
wierze, mocą Ducha Świętego, rodziła Ciebie w naszych 
sercach i w sercach naszych braci. Amen.
Rozmyślanie drugie
Ten, który zamieszkuje światłość niedostępną (1 Tm 
6,16), czyni się widocznym w maleńkim świecie 
stworzenia: w Dziewicy, która miała na imię Maryja (Łk 
1,27). Kto wie, co odczuwała Maryja, przyjmując do 
swego łona Syna Przedwiecznego ; kto wie, co czuło Jej 
serce, kiedy oprócz swego bicia słyszało także uderzenia 
serca Dziecka, które było Bogiem? Twoje Serce, Jezu, 
uczy nas poznawać siebie poprzez Serce Maryi, 
zwracając uwagę na wszystko to, co w sercu człowieka 
się zamyka. Po tym,  jak umiłował Cię Ojciec,  Jezu, 
zostałeś umiłowany miłością Matki. Pragnąłeś ludzkiej 
miłości, aby nadać znaczenie temu odruchowi serca. I 
dzisiaj pragniesz wejść w serce człowieka, w jego życie w 

sposób tak bardzo intymny, jak intymność, która 
jednoczy matkę z jej dzieckiem. Serce Jezusa, które 
kontynuujesz tworzenie się w nas, spraw, abyśmy z 
macierzyńską miłością odnosili się do tych, których 
spotykamy i abyś był kochany przez nas taką miłością, 
jaką kochała Ciebie Maryja, Twoja i Nasza Matka. 
Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
"Serce Jezusa w łonie Matki Dziewicy od Ducha 
Świętego ukształtowane - zmiłuj się nad nami". Tak 
modlimy się w Litanii do Najświętszego Serca Pana 
Jezusa. Wezwanie to dotyczy bezpośrednio tej 
tajemnicy, jaką rozważamy, odmawiając ?'Anioł 
Pański". Za sprawą Ducha Świętego zostało 
ukształ¬towane w łonie Dziewicy z Nazaretu 
człowieczeństwo Chrystusa: Syna Ojca Przedwiecznego. 
Za sprawą Ducha Świętego zostało ukształtowane w tym 
człowieczeństwie - Serce! Serce, które jest centralnym 
organem ludzkiego organizmu Chrystusa - i 
równocześnie prawdziwym symbolem Jego życia 
wewnętrznego: myśli, woli i uczuć. Poprzez to Serce 
człowieczeństwo Chrystusa jest w sposób szczególny 
"świątynią Boga"- a równocześnie poprzez to Serce 
pozostaje nieustannie otwarte na człowieka i na 
wszystko, co "człowiecze". Czcząc Boże Serce - uczymy 
się tajemnicy Odkupienia w całej Jego Boskiej i ludzkiej 
zarazem głębi.
Anioł Pański - Watykan 27.  06.1982.

Serce Jezusa ze Słowem Bożym istotowo zjednoczone...

J 1,14 :  A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród 

nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką 
Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy.

Rozmyślanie pierwsze
Sędziwy Symeon wziął na ręce Dzieciątko Jezus.  Ujrzał 
Boskość, która weszła w życie jako jeden z nas.  Ujrzał 
Zbawienie świata, bo Jezus Chrystus w swej bosko-
ludzkiej Osobie przedstawia nam Boga widzialnego, 
mówiącego i działającego. "Co było od początku, co 
usłyszeliśmy o Słowie życia, co ujrzeliśmy naszymi 
oczami...opowiadamy wam" (U 1-2). Nie znaczy to, 
jakobyśmy patrzyli w Bóstwo twarzą w twarz, lecz 
poprzez święte człowieczeństwo Jezusowe dostrze¬gamy 
kryjące się Słowo odwieczne, a w Słowie samego Boga, 
bo Słowo jest doskonałym obrazem Jego istoty. Trzecie 
wezwanie Litanii wskazuje nam, że Serce Jezusa jest 
godne adoracji samo w sobie, nie dla siebie samego, lecz 
jako stanowiące całość z Bogiem - Jezusem Chrystusem.
Mówi o tym papież Pius XII w swej encyklice:  "Nie ma 
więc żadnej przeszkody, by uwielbiać Najśw. Serce 
Jezusa Chrystusa, uczestnika i naturalnego oraz 
najwymowniejszego symbolu tej niewy¬czerpanej 
miłości, jaką Boski Zbawiciel dotąd odczuwa dla 
rodzaju ludzkiego. Chociaż to Serce już nie podlega 
burzliwym przemianom śmiertelnego życia, zawsze 
jednak żyje i bije, złączone węzłem nierozerwalnym z 
Osobą Słowa Bożego, a w Niej i przez Nią, połączone z 
boską Jego wolą. Dlatego to Serce Chrystusa, pełne 
boskiej i ludzkiej miłości, zasobne w łaski wysłużone 
przez życie, mękę i śmierć Odkupiciela, staje się 
odwiecznym źródłem miłości, którą Duch Święty 
wylewa na wszystkich członków Jego mistycznego 

ciała".
Modlitwa

Matko Najświętsza spraw, abyśmy mogli za Twoją 
przyczyną kochać i wielbić Chrystusa, Boga i 
Człowieka, "całym sercem, całą duszą i całym 
umysłem" (Mt 22,37).
Rozmyślanie drugie
Siła działania Serca Jezusa zamyka się w wezwaniu:  
Jezus jest wcielonym Słowem Bożym. Jest On jedną 
Osobą Boską, istniejącą jednak w dwóch naturach, 
boskiej i ludzkiej. Prawdziwy Bóg i prawdziwy 
człowiek. Tak jak w momencie wcielenia, tak już zawsze 
będzie zjednoczony z Osobą Słowa Bożego. W ten 
właśnie sposób nasze człowieczeństwo zostało 
wyniesione do Jego Bóstwa. Można powiedzieć, że w 
Jezusie Bóg kocha jak człowiek, cierpi jak człowiek, 
raduje się jak człowiek. I odwrotnie, w Jezusie ludzka 
miłość, cierpienie, radość uzyskują Bożą moc. Poprzez 
Serce Jezusa Bóg pozwala nam wejść w swoją 
tajemnicę, pomaga nam odkryć, jaki jest cel naszego 
powołania.  Dzięki Jego człowieczeństwu, dzięki Jego 
Sercu każdy z nas jest powołany do tego, by być celem 
Bożej miłości. Serce Jezusa ze Słowem Bożym istotowo 
zjednoczone, zmiłuj się nad nami!
Jan Paweł II – rozważanie
Wezwanie "Serce Jezusa" przywodzi na myśl 
człowieczeństwo Chrystusa i podkreśla bogactwo 
uczuć : współczucie chorym, umiłowanie ubogich, 
miłosierdzie wobec grzeszników, czułe miłość do dzieci, 

odwagę w demaskowaniu hipokryzji, pychy i przemocy,  
łagodność wobec przeciwników, gorliwość w szerzeniu 
chwały Ojca i radość z Jego tajemniczych i 
opatrznościowych planów łaski. W związku z 
wydarzeniami Męki, wezwanie "Serce Jezusa" 
przypomina o smutku Chrystusa po zdradzie Judasza, o 
udręce samotności, o niepokoju w obliczu śmierci, o 
synowskim zdaniu się na wolę Ojca. Wezwanie to mówi 
przede wszystkim o miłości, która nieustająco wytryska 
z Jego duszy: nieskończonej miłości do Ojca i 
bezgranicznej miłości do człowieka. To Serce tak w 
kategoriach ludzkich bogate, jest "zjednoczone -jak 
przypomina wezwanie litanii - ze Słowem. Bożym".  
Jezus jest wcielonym Słowem Bożym. Jest jeden w 
niepodzielnej rzeczywistości swojego bytu : doskonały w 
Bóstwie a zarazem doskonały w człowieczeństwie; w 
tym, co odnosi się do natury boskiej, równy Ojcu, w 
tym, co odnosi się do natury ludzkiej, równy nam.
Rzym - 9.07.1989 r.

Serce Jezusa nieskończonego Majestatu, Domie Boży i 

Bramo Niebios...

Ap 21,3: I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: 
"Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, 
i będą oni Jego ludem, a On będzie "Bogiem z nimi".

Rozmyślanie pierwsze
Majestat Boga jest nieskończony, bo nieskończenie 
wielki jest Bóg-Stwórca. Majestat Boga jest 
nieskończony, ponieważ Bóg jest Wszechmocny, 
Wszystkowiedzący i Najmądrzejszy. On sam siebie tylko 
przenika.  Znana Mu liczba gwiazd, kwiatów i traw.  Nie 

może ujść Jego uwagi ani drżenie listka, ani najskrytsze 
myśli człowieka.  Dla Niego nie ma zagadek, ani też 
nierozwiązalnych pytań, ani trudnych problemów. 
Myślimy o Bogu różnymi kategoriami. Pojmujemy więc 
Boga jako Stwórcę i Pana, jako Sędziego i 
Sprawiedliwość, jako Ojca i Matkę, Jako Mądrość i 
Prawdę, jako Dobro i Miłość, jako wszechmocną Siłę i 
Pełnię Życia. Łatwiej nam teraz zrozumieć Majestat 
Najświętszego Serca Jezusa. Jest to Majestat 
nieskończony, bo przez wcielenie druga Osoba Boska 
nie utraciła żadnego przymiotu Bożego. Serce Jezusa 
pełne Bożej Chwały, Bożego Majestatu. Posiadało go 
Serce Jezusa, gdy było lżone i za nic brane w dniach 
męki. Posiada go w niebie, gdzie Baranek Boży jaśnieje 
na tronie. Posiada go na naszych ołtarzach, nawet wśród 
urągań i wszystkich bluźnierczych zniewag. Posiada go i 
w naszych sercach, kiedy raczy łączyć uderzenia swego 
Serca z uderzeniami naszych serc. Powinniśmy wówczas 
starać się i czuwać nad tym, aby nasze uczucia były 
zgodne z Jego uczuciami."Gdybym wiedział, że choć 
jedna żyłka mojego serca nie bije dla Boga, wyrwałbym 
ją natychmiast" - mówił św. Franciszek Salezy. "Dom 
Boży", "Świątynia Boga", jak nazywa Serce Jezusa 
Litania, jest miejscem świętym, wybranym na 
mieszkanie stałe i ostateczne. A gdzie mógłby Bóg poza 
sobą upodobać sobie w takim stopniu, jak w świętym 
człowieczeństwie swego Syna? Przecież ludzką naturę 
Chrystusa Pana budował najwyższy "Artysta", sam 
Duch Święty. Jezus przyoblekł się w szatę tego ciała, 
które nosi każdy człowiek i wziął na siebie wszystkie 
blaski i cienie związane z cielesnym bytowaniem 

również dlatego, by odsłonić przed nami godność 
człowieka i całego ludzkiego życia. Św. Paweł pisze : 
"Czy nie wiecie, że ciała wasze są świątynią świętego 
Ducha, który w was przebywa? Otrzymaliście Go od 
Boga i nie należycie do siebie"(l Kor 6,19). Jaki piękny 
jest człowiek, gdy jest człowiekiem, który "sławi i nosi 
Boga w swoim ciele" (1 Kor 6,20).
Modlitwa
Matko Najświętsza, która rozpoznałaś w owocu swojego 
łona Syna Przedwiecznego i kochałaś Go jako swojego 
Syna, ale równocześnie wielbiłaś Go jako Pana i Boga, 
udziel nam łaski, byśmy stali się w sercu Kościoła 
świątynią Boga.
Rozmyślanie drugie
Majestat Jezusa i Jego dar to przebite Serce. Nie ma 
piedestałów i tronów, do których trzeba się wznieść i z 
których trzeba zejść : Jezus ukazuje swój Majestat, 
kiedy klęka przed swoimi uczniami; kiedy rozkłada 
ramiona na drzewie krzyża, jakby w geście 
przygarnięcia do siebie. Jego Majestat, to nic innego jak 
Jego miłość, okazywana w pokorze i cierpliwości. Pysze 
i arogancji ludzkiego serca, Jezus odpowiada swoim 
Sercem pełnym nieskończonej miłości, przepełnionym 
nadmiarem miłosierdzia.  Jego Serce kocha nas szczerze 
i kocha z wielką pokorą; nie wzbrania się przed 
uczynieniem się pokornym nie tylko wobec Ojca, ale 
również wobec nas.  Jezus ukazuje swój Majestat w 
każdym akcie pokory, ponieważ bez niej nie byłoby 
prawdziwej miłości. Jego nieskończona miłość jest 
Majestatem, którym spowija i okrywa nasze słabości. 

Jego wielkie Serce nie ugina się przed naszą 
małodusznością i biedą, ale pochyla się nad każdym z 
nas i hojnie obdarza swoim boskim życiem. To, co 
zgubiliśmy przez grzech, On zbiera w skrytości swego 
Serca i pozwala nam doświadczyć, jak bardzo Bóg nas 
kocha. To poprzez Jego Serce jesteśmy wezwani, by się 
przekonać, jak Bóg jest nam bliski i jak ta bliskość 
objawia się w przyjęciu nas w Sercu Jezusa : Domu 
Bożym i Bramie Niebios.
Modlitwa

Niepokalane Serce Maryi spraw, abyśmy trwali w 
przymierzu z Sercem Jezusa, które jest najwspanialszą 
Świątynią Boga oraz najdoskonalszym Przybytkiem 
Najwyższego.
Jan Paweł II - rozważanie

Oto nieskończony Majestat Boga ukryty w ludzkim 
Sercu Syna Maryi. To Serce jest naszym Przymierzem! 
To Serce jest największą bliskością Boga względem 
ludzkich serc i ludzkich dziejów. W Eucharystii 
odkrywamy "zmysłem wiary" to samo Serce - Serce 
nieskończonego Majestatu, które bije nadal ludzką 
miłością Chrystusa, Boga-Człowieka. Serce Jezusa - 
Świątynio Boga ; Serce Jezusa - Przybytku 
Naj¬wyższego ; Serce Jezusa podobne do tylu, tylu 
ludzkich serc, a równocześnie Serce Boga-Syna. Bóg-
Syn jest zjednoczony z Ojcem, jako Słowo Przedwieczne 
: "Bóg z Boga, Światłość ze światłości, zrodzony a nie 
stworzony". Syn zjednoczony z Ojcem w Duchu 
świętym, który jest "tchnieniem" Ojca i Syna, który jest 

w Boskiej Trójcy Osobą - Miłością.
Serce Człowieka, Jezusa jest więc w znaczeniu 
trynitarnym "świątynią Boga" : jest to świątynia 
wewnętrzna Syna, który zjednoczony jest z Ojcem, w 
Duchu Świętym poprzez jedność Bóstwa. Domem : oto 
poprzez Komunię eucharystyczną, Serce Jezusa 
rozprze¬strzenia swoje mieszkanie do każdego z serc 
ludzkich. Bramą: oto w każdym z tych ludzkich serc 
daje perspektywę wiecznego zjednoczenia z Trójcą 
Przenajświętszą.
Bogarodzico! przybliż nam to Serce Boże, które wraz ze 
zwiastowaniem zaczęło bić przy Twoim Sercu : 
dziewiczym i macierzyńskim.
Anioł Pański - Treviso - 16.06.1985 r.

Serce Jezusa, gorejące ognisko miłości...

1 J 4,16: A myśmy poznali i uwierzyli w miłość,  jaką 
Bóg ma do nas. Bóg jest miłością, a kto trwa w miłości, 
ten trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim.

Rozmyślanie pierwsze
Nikt nie ma większej miłości od tego, kto oddaje życie za 
przyjaciół (J 15,13).  Betlejem, Nazaret, Przenajświętszy 
Sakrament, bolesna męka, śmierć krzyżowa - to niezbite 
dowody tej miłości. 0 doskonałej miłości Słowa 
Wcielonego  : zmysłowej, duchowej, ludzkiej i boskiej, 
wyrażonej i usymbolizowanej przez Serce Jezusa, pisze 
papież Pius XII w encyklice następujące słowa : "Najśw. 
Serce Jezusa Chrystusa bije miłością ludzką i boską, od 
tej chwili, gdy Maryja wielkodusznie wyrzekła owo 
"Fiat" -"Niech mi się stanie". Miłością ludzką i boską 
biło to Serce w czasie nazaretańskich rozmów, jakie 

Jezus prowadził ze swoją Matką i Opiekunem - 
Jozefem. Tą miłością kierował się Jezus w swoich 
wędrówkach, w czynieniu cudów. Ta miłość kazała Mu 
wskrzeszać umarłych, leczyć chorych, znosić post, trud, 
pragnienie, czuwać w nocy, by zanosić prośby do Ojca. 
Ona była źródłem Jego kazań" i przypowieści, 
zwłaszcza tych o miłosierdziu, utraconej drachmie, 
zagubionej owcy, synu marnotrawnym. Szczególną 
miłością biło Serce Jezusa, gdy nadchodziła godzina 
męki. Jego Serce przepełniały uczucia miłosierdzia, 
obawy, żarliwego pragnienia. Świadkami tych uczuć są 
tak wymowne słowa : "Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, 
co czynią" (Lk 23,34). "Boże mój, Boże mój, czemuś 
mnie opuścił" (Mt 27,46). "Pragnę!'; (J 19,28)  ; "Ojcze, 
w ręce Twoje oddaję ducha mojego" (Łk 23,46). Serce 
Jezusa umiłowało wszystkich ludzi. Nie jakiś naród, nie 
tylko dobrych ludzi, ale i tych nieznośnych i brzydkich, 
samotnych, którzy nie mają nikogo, kto by ich kochał, i 
tych miłujących Boga i tych, którzy nigdy nie pomyśleli 
o Bogu, i tego, kto spoczywa w miłości Bożej, i tego 
który nią pogardza - ich wszystkich obejmuje i włącza 
ta bezmierna miłość - miłość Boga. Jak powiedział św. 
Augustyn : "Bóg kocha każdego z nas tak, jakby nie 
było nikogo innego do kochania".
Modlitwa

Serce Jezusa, gorejące ognisko miłości spraw, abyśmy 
odpowiedzieli miłością na Twoją miłość, aby nasze serca 
przylgnęły do Twojego Serca, a to oznacza iść za Twoją 
wolą i żyć dla Ciebie. Amen.
Rozmyślanie drugie

Serce Jezusa płonie miłością do Ojca i do wszystkich 
ludzi. Największe wody nie są w stanie zagasić 
płomienia Jezusowej miłości do nas. Nie ma takiej wody, 
której On nie byłby w stanie przemienić w wino, nie ma 
grzechu, który nie mógłby być "spalony", oczyszczony 
dzięki Niemu.  3eśli nasze serce jest zranione, ogień 3ego 
miłości je uzdrawia. Nie ma ciemności, która nie 
mogłaby być rozjaśniona ; nie ma lodu, który nie 
mógłby zostać roztopiony jak śnieg w promieniach 
słonecznych, wszystko w Jego rozpalonym Sercu się 
rozpływa. Ogień 3ego miłości jest podsycany przede 
wszystkim przez Ducha Świętego.  Duch Święty, ogień 
miłości, powinien rozpalać także nasze serca - zbyt 
często letnie.  W ten sposób staną się sercami; 
zamieszkałymi przez łaskę Bożą.
Modlitwa

Duchu święty prosimy, kontynuuj w nas dzieło 
przemiany serc na podobieństwo Serca Jezusa, aby stały 
się gorejącymi ogniskami miłości.  Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
W czasie modlitwy na "Anioł Pański" pragniemy wraz z 
Bogurodzicą zwrócić nasze serca w stronę Serca Jej 
Boskiego Syna. Niech Matka pomaga nam lepiej pojąć 
tajemnicę Serca swojego Syna. "Ognisko miłości". Serce 
Jezusa - ludzkie Serce Jezusa - spala się w tej miłości, 
jaka je przepełnia. Jest to miłość do Ojca 
Przedwiecznego oraz miłość do ludzi : przybranych 
braci i sióstr. Ognisko, spalając się stopniowo wygasa. 

Serce Jezusa jest ogniskiem niewygasającym. Jest w tym 
podobne do owego "krzaka gorejącego" z Księgi 
Wyjścia, w którym Bóg objawił się Mojżeszowi. Ów 
"krzak ognisty" płonął, ale nie spalał się. Miłość 
płonąca w Sercu Jezusa jest nade wszystko Duchem 
Świętym, w którym Bóg-Syn jednoczy się odwiecznie z 
Ojcem. Serce Jezusa, ludzkie Serce Boga-Człowieka, 
ogarnione jest "żywym płomieniem" tej trynitarnej 
Miłości, która nigdy nie wygasa.
Dziś pragniemy prosić Matkę Słowa Przedwiecznego, 
aby na horyzoncie życia każdej i każdego z nas nigdy 
nie przestało płonąć Serce Jezusa - gorejące ognisko 
miłości. Aby objawiało nam Miłość, która nigdy nie 
gaśnie i nie niszczeje, która jest wieczna.
Anioł Pański - Watykan,23.06.1985 r.

Serce Jezusa, sprawiedliwości i miłości skarbnico...

1 Kor 1,30: Dzięki Niemu jesteście w łączności z 
Chrystusem Jezusem, który stał się dla nas mądrością 
od Boga, sprawiedliwością, uświęceniem i odkupieniem.

Rozmyślanie pierwsze
W dziele odkupienia przejawiła się nie tylko miłość 
Boża, ale także i sprawiedliwość.
Dziewiąte wezwanie Litanii - Serce Jezusa, 
sprawiedliwości i miłości skarbnico - sławi Najświętsze 
Serce Zbawiciela jako miejsce spotkania się Bożej 
sprawiedliwości z Bożą miłością. Krzyż, Rany i ciernie, 
przypominają nam sprawiedliwość, która zadośćuczynił 
Jezus nader obficie : "On, który nie oszczędził własnego 
Syna, lecz wydał Go za nas wszystkich" (Rz 8,32). 
Pięknie i głęboko ujmuje to skupienie się 

sprawiedliwości i miłości Bożej w Najświętszym Sercu 
Jezusa, Pius XII w encyklice "Haurietis aquas" :
"Tajemnica Odkupienia Bożego jest przede wszystkim z 
natury swej tajemnicą miłości ; tej świętej miłości 
Chrystusa Od Ojca, dla którego złożył Sercem 
miłującym i posłusznym Ofiarę Krzyżową, a przez nią 
dał za winy rodzaju ludzkiego należne, przeobfite i 
nieskończone zadośćuczynienie". Jezus, nasz prawowity 
i doskonały Pośrednik, swoją wielką miłością ku nam 
wyrównał zobowiązania i długi rodu ludzkiego wobec 
praw Bożych, sprawił przedziwne pojednanie między 
Bożą sprawiedliwością i Bożym miłosierdziem. Św. 
Tomasz z Akwinu pisał : "Stwierdzić należy, że 
wyzwolenie człowieka przez mękę Chrystusa 
odpowiadało zarówno miłosierdziu, jak i 
sprawiedliwości Bożej. Sprawiedliwości, bo męką 
Chrystus zadośćuczynił za grzechy rodzaju ludzkiego. 
Miłosierdziu, bo człowiek sam z siebie nie mógł 
wynagrodzić za grzech całej natury ludzkiej, więc Bóg 
dał mu Syna swego, aby wynagrodził. Było to dzieło 
miłosierdzia o wiele większe, niż gdyby Bóg odpuścił 
grzechy bez zadośćuczynienia. Dlatego powiedziano : 
"Bóg w ogromie miłosierdzia i swojej wielkiej-1 miłości, 
jaką nas umiłował, przywrócił nam życie razem z 
Chrystusem, chociaż przez grzechy byliśmy pogrążeni w 
śmierci" (Ef 2,4-5).
Modlitwa
Prosimy Ciebie Najświętsze Serce Jezusa spraw, abyśmy 
kierowali się względem naszych bliźnich nie samą tylko 
sprawiedliwością, ale i miłosierną miłością i 
wyrozumiałością. Amen.

Rozmyślanie drugie
Przyjaciele Boga nazwani są sprawiedliwymi: w ich 
sercach panuje pokój, owoc ich wierności! wytrwałości 
w prawdzie. A czyje serce bardziej niż ludzkie Serce 
Jezusa zdolne jest posiąść pokój, który jest owocem 
sprawiedliwości? To właśnie w Sercu Jezusa spotykają 
się Bóg i człowiek, tam "zawierają pokój"; tam Bóg 
odzyskuje nie tylko ludzkie wejrzenie, lecz także ludzkie 
serce: "Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste"(Ps 51,12).
Obraza Boga musi zostać wynagrodzona. To właśnie 
wynagrodzenie dokonało się w Sercu Jezusa, który wziął 
na Siebie karę przeznaczoną dla ludzkiego plemienia, 
czyniąc ze swego życia ofiarę Bogu przyjemną. W Sercu 
Jezusa łaskawość i wierność spotykają się ze sobą, 
spotyka się także sprawiedliwość i pokój. Z ludzkiego 
Serca, przebitego na krzyżu, do serca człowieka, 
zranionego przez grzech, płynie sprawiedliwość, jako 
dar miłości, która odbudowuje pokój.
Modlitwa
Niech Boża miłość i sprawiedliwość prowadzi nas po 
drogach życia ziemskiego do wiecznej Ojczyzny Bożego 
Serca, gdzie "Bóg otrze z oczu ludzkich wszelką łzę", a 
"On sam będzie wszystkim we wszystkich". Amen.
Jan Paweł II- rozważanie
To Serce jest - podobnie jak każde ludzkie serce - 
ośrodkiem, w którym tętni szczególnym rytmem życie 
duchowe. Serce : niezastąpio¬ny rezonans wszystkiego, 
czym żyje ludzki duch. Każde zaś serce ludzkie 
wezwane jest do tego, by   tętniło rytmem 
sprawiedliwości i miłości. Wedle tego mierzy się 

prawdziwa godność człowieka.
Serce Jezusa, tętni tym samym rytmem sprawiedliwości 
i miłości ma miarę Bożą! Jest to wszakże Serce Boga - 
Człowieka. W Nim ma się wyplenić do końca wszelka 
sprawiedliwość Boża wobec człowieka, a także poniekąd 
człowieka wobec Boga. W ludzkim Sercu Syna Bożego 
zostaje ofiarowana ludzkości sprawiedliwość Boga 
samego. Sprawiedliwość ta jest równocześnie darem   
Miłości. Poprzez Serce Jezusa wkracza ona w dzieje 
ludzkości jako Miłość. Prosimy : niech przez Twoje 
Serce Bogarodzico, Serce Jezusa, jako "sprawiedliwości 
i miłości skarbnica", stanie się dla nas wszystkich 
"drogą i prawdą i życiem".
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  14.07.1985 r.

Serce Jezusa dobroci i miłości pełne...

Mt 11,28: Pójdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni i 
uginający się pod ciężarem, a Ja wam dam wytchnienie.

Rozmyślanie pierwsze
To, co Bóg miłuje szczególniej,  z upodobaniem - są to 
istoty rozumne i wolne, stworzone na Jego obraz i 
zdolne połączyć się z Nim lub oddalić się od Niego na 
zawsze. Są to dusze ludzkie-każda dusza poszczególnego 
człowieka. W tej bezkresnej miłości Serca Bożego, jest 
jeden wprost nieprawdopodobny jej odcień" -miłość 
Przyjaciela, podniesienie miłości ludzkiej do wyżyn 
przyjaźni z Bogiem. Przyjaźń to wzajemna życzliwość 
dwojga, rodząca się z podobieństwa zapatrywań, 
zamiłowań i uczuć.  Zjawia się ona na podłożu pewnej 
równości, a jeśli jej nie znajduje, to ją stwarza.  A 
jednak nie ma najmniejszej wątpliwości,  że Pan Jezus 

uważał pierwszych uczniów i nas, którzy miłujemy Jego 
Boskie Serce,  za swych przyjaciół.  "Jeśli czynicie to, co 
Ja wam nakazuję,  jesteście moimi przyjaciółmi" (J 
15,14). Jedynie Chrystus jest naszym przyjacielem 
wiernym, bo boskim. Nie jest to przyjaźń z interesu.  On 
nic na niej nie zyskuje,  ale tylko daje, bo Serce Jego 
dobroci i miłości pełne. Przyjaciel ten się nie łudzi, zna 
nas do głębi, przenika umysł i serce, a mimo to zabiega o 
naszą przyjaźń. Przyjaciel szczery, bez cienia obłudy, 
udowodnił to życiem i śmiercią z miłości. Przyjaciel 
wierny i nieodmienny, bo Chrystus wznosi się nad 
zmienne koleje losu, wczoraj i dziś ten sam i na wieki. 
On przyjaźni nie zerwie, jeśli tylko nie nadużyjemy swej 
woli, aby tę przyjaźń grzechem podeptać. A gdy 
zerwiemy to przyjaźń, wychodzi naprzeciw jak 
ewangeliczny ojciec, by wyciągnąć ramiona do 
marnotrawnego syna, wychodzi i na cierniste ścieżki, 
gdzie zaginęła owieczka, nie potrzebuje nawet schodzić 
samotnie po skalnym zboczu, bo On Dobry Pasterz 
weźmie ją w ramiona, przygarnę do Serca, przebaczy. 
Serce Jezusa, Serce Boskiego Przyjaciela, dobroci i 
miłości pełne, choć przebywa teraz w niebie, to nie 
opuszcza nas na ziemi. Jest z nami wszędzie, w domu, w 
polu, w pracy, jest przede wszystkim utajony w 
Najświętszym Sakramencie i czeka, byśmy w imię 
przyjaźni przychodzili do Niego.
Modlitwa
Serce Jezusa spraw, abyśmy zawsze zwracali się do 
Ciebie szczerze, bez frazesów i formułek, jak do 
wiernego Przyjaciela. Amen.

Rozmyślanie drugie
Jezus powiedział: "Nikt nie ma większej miłości od tego, 
kto oddaje życie za przyjaciół"(J 15,13).  Jego Serce 
osiąga pełnię miłości wówczas, gdy, okazując 
posłuszeństwo Ojcu, ofiarowuje swoje życie za nas. W 
czasie Ostatniej Wieczerzy objawiło się Jego 
nieskończone pragnienie, aby na zawsze pozostać ze 
swoimi uczniami; w chlebie i winie, które - 
przemienione w Jego Ciało i Krew - uprzedzają to, co 
objawił w pełni na Kalwarii:  Umiłował ich aż do końca 
(J 13,1). Na krzyżu zostanie przebite Jego Serce, 
jednakże tragedia Kalwarii nie objawia jedynie 
nienawiści człowieka, pragnącego unicestwić Boga, ale 
objawia przede wszystkim miłość, jaką nas Bóg 
ukochał.  Od tej chwili przy Sercu Jezusa nikt nie będzie 
czuł się zapomniany.
Modlitwa
Prośmy Maryję, aby stale nas przybliżała do Serca 
swojego Syna. Aby pomagała nam uczyć się od Niego 
dobroci i miłości.  Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
Serce Jezusa jest "gorejącym ogniskiem miłości"; 
miłość ma coś z natury ognia, który płonie i spala, aby 
oświecać i ogrzewać. Równocześnie - w ofierze Kalwarii 
Serce Odkupiciela nie zostało strawione ogniem 
cierpienia. Chociaż po ludzku umarło, co stwierdził 
rzymski setnik, przebijając włócznią bok Chrystusa, to 
przecież w Boskiej ekonomii zbawienia, Serce to 
pozostało żywe, objawiło się w zmartwychwstaniu.
I to właśnie żywe Serce zmartwychwstałego i 

uwielbionego Odkupiciela, jest "pełne miłości i dobroci" 
; nieskończenie i ponadobficie pełne! Pełnia ludzkiego 
Serca ma w Chrystusie Boską miarę. Takie było to Serce 
już za dni życia ziemskiego, świadczy o tym wszystko, co 
składa się na Ewangelię. Pełnia miłości wyraża się 
poprzez dobroć : poprzez dobroć promieniowała i 
rozlewała się na wszystkich, przede wszystkim na 
cierpiących i ubogich. Na Wszystkich wedle ich 
najprawdziwszych potrzeb i oczekiwań. I takie jest to 
ludzkie Serce Syna Bożego, także po doświadczeniu 
krzyża i ofiary. Jeszcze bardziej takie, pełne miłości i 
dobroci.
Anioł Pański - Castel Gandolfo 21.07.1985 r.

Serce Jezusa, cnót wszelkich bezdenna głębino...

Prz 8,12.14.32: Dam Mądrość - Roztropność mi bliska, 
posiadam wiedzę głęboką. Moja jest radość i stałość, 
moja rozwaga, potęga. Więc teraz, synowie, słuchajcie 
mnie, szczęśliwi, co dróg moich strzegą.

Rozmyślanie pierwsze
Według św.  Jana Ewangelisty, kto się nie poczuwa do 
grzechu, jest ofiarą złudzenia. De Maistre mówił: "Nie 
wiem, jakim jest serce zbrodniarza ; znam tylko serce 
człowieka uczciwego i wiem, że jest ono okropne". Jeden 
tylko był Człowiek, który mógł o sobie powiedzieć nawet 
wobec swych wrogów ; "Któż z was udowodni Mi, że 
grzeszę?" (J 8,46), a był Nim Jezus Chrystus. Słowo 
Wcielone było "pełne łaski", tak pełne,  że "z Jego pełni 
wszyscyśmy wzięli łaskę po łasce" (3 1,16).  I dlatego 
Jezus mógł postawić całemu światu pytanie :  "Któż z 
was udowodni Mi,  że grzeszę?". Z powodu   osobowego 

zjednoczenia ludzkiej natury Chrystusa z boską Osobą 
Słowa, musiało Jego człowieczeństwo posiadać te 
wszy¬stkie przymioty i uzdolnienia, czyli cnoty, jakich 
domagała się godność Syna Bożego. On to w ludzkiej 
naturze musiał działać i rozwijać się jako człowiek, a 
Jego działalność ludzka, każdy Jego czyn musiał być tak 
doskonały, aby nie uwłaczał w niczym godności 
Wcielonego Boga. W oparciu o Ewangelię przypatrzmy 
się niektórym cnotom Pana Jezusa, by naśladować je w 
naszym życiu, jak tego chce od nas Zba¬wiciel : "Ja 
jestem drogą prawdziwą do życia. Każdy dochodzi do 
Ojca tylko przeze Mnie" (J 14,6). "Dałem wam 
przykład, abyście tak czynili, jak Ja wam uczyniłem" (J 
13,15). Przede wszystkim musimy zauważyć jaką gorącą 
miłością otaczał Jezus Ojca Niebieskiego i jak pragnął 
pełnić Jego wolę. Wraz z Ojcem miłował Chrystus i 
Ducha Świętego. Tego Ducha posłał Kościołowi, aby go 
przez wieki prowadził i dopełniał w duszach dzieło 
odkupienia i uświęcenia. Sam Jezus wskazał na siebie, 
jako wzór cichości i pokory : "Uczcie się ode mnie, bo 
jestem cichy i pokornego serca". Jego delikatna i 
subtelna natura głęboko odczuwała wszystko, a jednak 
wśród ogromu cierpień zachowuje cichość i pokorę. I 
tak można by przejść wszystkie inne cnoty : 
posłuszeństwo, żarliwość o zbawienie dusz, cierpliwość, 
wytrwałość, męstwo, roz¬tropność. W każdej jest dla 
nas Jezus wzorem, ale i siłą do na¬śladowania.
Każdy z nas zdolny jest uczynić swoją społeczność 
lepszą lub gorszą. Każdy z nas może wpływać na innych 
dobrze lub źle. To od nas zależy, od naszego 
naśladowania Serca Bożego w Jego cnotach. Jedno jest 

pewne, że Serce Jezusa nigdy nie poskąpi nam łask.
Modlitwa
Najświętsza Matko prosimy przybliżaj nas stale do 
Serca swojego Syna. Pomagaj nam uczyć się Jego cnót i 
uczyć się od Niego. Amen.
Rozmyślanie drugie
Wejść w zrozumienie tajemnicy Chrystusa to znaczy 
odkryć i kontemplować wielkość 3ego Serca. Dał nam 
wszystko, abyśmy przezwyciężyli pustkę naszej 
samotności, życia bez sensu. Grzech zniszczył   naszą 
godność, a piękno i prawdę serca zeszpecił kłamstwem, 
miłość nienawiścią, pragnienie Boga pychą serca. Co 
pozostało po grzechu w sercu człowieka, stworzonym na 
obraz i podobieństwo Boga? Lęk, obojętność, nieufność 
zapuściły głębokie korzenie. W sercu decyduje się głębia 
człowieka, a zatem od serca trzeba zacząć : trzeba 
odnaleźć to, co zgubiliśmy, musimy zostać wykupieni 
przez Serce większe i bardziej hojne od naszego. Serce 
Jezusa jest jedynym, które może nam przywrócić to, co 
straciliśmy.  Z naszych serc wypływają te cnoty, które z 
Jego Serca pochodzą.  To Jego miłość przywraca nam 
zdolność bycia stworzeniem i arcydziełem Boga.
Modlitwa
Najświętsze Serce Jezusa rozpal nasze serca miłością, 
abyśmy mogli patrzeć na Boga oczami dziecka i czuć 
radość miłości, jaką jesteśmy kochani.
Jan Paweł II - rozważanie

Serce wyznacza miarę głębi człowieka, zarówno w 

doświadczeniu wewnętrznym każdego z nas, jak też w 
międzyludzkiej komunikacji. Głębia Jezusa Chrystusa, 
wyznacza miarę Jego Serca i jest niepo¬równywalna, 
jest bowiem nie tylko ludzka, ale zarazem Boska.
Ta Bosko-ludzka głębia Jezusa jest głębią cnót : cnót 
wszelakich. Analizując Jego postępowanie możemy 
odkryć oraz zidentyfikować wszystkie te cnoty, które są 
znane z dziejów ludzkiej moralności jako cnoty 
kardynalne : roztropność, sprawiedliwość, męstwo, 
umiarkowanie oraz inne, od nich pochodne. Pięknie 
mówi wezwanie z Litanii o "bezdennej głębinie" cnót 
Jezusa. Ta głębia oznacza szczególny stopień" 
doskonałości każdej z cnót oraz szczególną jej moc. 
Doskonałość ta oraz moc płynie ~. z miłości. Im bardziej 
wszelkie cnoty są zakorzenione w miłości, tym większa 
jest ich głębia. Trzeba dodać, że oprócz miłości, o głębi 
cnót stanowi również pokora.
Anioł Pański - Castel Gandolfo 28.07.1985 r.

Serce Jezusa, wszelkiej chwały najgodniejsze...

1,14: A Słowo stało się Człowiekiem i zamieszkało 
między nami, i widzieliśmy Jego chwałę, chwałę jaką 
otrzymał od Ojca Jednorodzony, pełen łaski i prawdy.

Rozmyślanie pierwsze
Życie Jezusa Chrystusa było przejawem chwały. Kiedy 
dokonał cudu przemiany wody w wino w Kanie 
Galilejskiej,  Jan pisze,  że w ten sposób objawił swoją 
chwałę (J 2,11).
Chwała, którą przejawiał, jest chwałą Boga. Nie szukał 
chwały swojej, ale Tego, który Go posłał (J 7,18). Marta 
przy wskrzeszeniu Łazarza ma ujrzeć chwałę Bożą (J 

11,4), a samo wskrzeszenie ma być na chwałę Bożą, aby i 
Syn został otoczony przez to chwałą (J 11,4). Chwała 
więc, która spoczywała na Jezusie i którą w Nim 
działała, była chwałą Boga. A jednak było to i Jego 
chwała. W swojej arcykapłańskiej modlitwie Jezus prosi 
: "A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie swą wielką 
chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał" (J 
17,5). Nie promieniował zapożyczonym światłem. 
Chwała, którą przejawiał, była Jego i to w pełni 
zasłużoną. "Tę zaś chwałę, którą Mi dałeś, im 
przekazałem, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy" (J 
17,22). Dlatego można powiedzieć, że przyjście Jezusa 
jest przyjściem chwały Bożej między ludzi. Dla 
Izraelitów cennym było pojęcie "Szekinah". Słowo to 
oznacza "to, co zamieszkuje" i było używane na 
określenie widzialnej obecności Boga między ludźmi. 
Stary Testament często wspomina o wypadkach, kiedy 
chwała Boga ukazywała się ludowi widzialnie (Wj 
16,10 ; 24,16). Chwała Pana oznacza więc obecność 
Bożą. Kiedy przyszedł Jezus na ziemię, niektórzy ludzie 
dostrzegli w Nim wspaniałość Boga, a u podłoża tej 
wspaniałości leżała miłość. Kiedy Jezus przyszedł na 
ziemię, ludzie ujrzeli cudowność Boga, a tym cudem 
była miłość. Kiedy Jezus przyszedł, Boża chwała i Boża 
miłość stały się tym samym. Chwała Boga nie jest 
chwałą despotycznego władcy, lecz majestatem miłości, 
przed którym padamy na twarz nie w panicznym 
strachu, lecz nie posiadając się z podziwu i uwielbienia.
Modlitwa

Najświętsze Serce.Jezusa spraw, aby wszelkie 

stworzenie oddawało Ci cześć, chwałę i uwielbienie. 
Amen.
Rozmyślanie drugie
Aby na imię Jezusa zginało się każde kolano w niebie, 
na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język 'wyznawał, że 
Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.  (Flp 
2,10-11).
Maryja była pierwszym stworzeniem, które "przyjęło" 
do siebie swego Stwórcę i dlatego może nas nauczyć, 
czym jest prawdziwa chwała Syna.  To Ona może nas 
nauczyć umiejętności trwania przy Bogu,  życia z 
Bogiem,  życia w Bogu,  życia dla Boga, oddawania Mu 
chwały w tym Synu, który się z Niej narodził i nam 
został dany  ; błogosławiony owoc Jej łona. Serce Jezusa 
jest naprawdę wszelkiej chwały najgodniejsze, ponieważ 
w tym Sercu wola Jezusa, posłusznego Ojcu, na drzewie 
krzyża osiągnęła najwyższy wymiar miłości.
Modlitwa
Dziewico Matko, Ty jesteś Tą, która może nam 
najbardziej pomóc zbliżyć się do Boga. Spraw aby nasza 
modlitwa była pełna uwielbienia i miłości do Boga.
Jan Paweł II – rozważanie
Łączymy się z Bogarodzicą, aby uczcić to Serce 
Człowieka, które przez tajemnicę zjednoczenia 
osobowego jest równocześnie Sercem Boga. Oddajemy 
cześć należną Sercu Jezusa Chrystusa od pierwszej 
chwili Jego ludzkiego poczęcia w łonie Dziewicy. 
Oddajemy Mu wraz z Maryją taką samą cześć w chwili 
narodzenia, gdy przychodzi na świat w skrajnym 
ubóstwie w Betlejem. Oddajemy Mu wraz z Maryją 

taką samą cześć poprzez wszystkie dni i lata Jego życia 
ukrytego w Nazarecie -poprzez wszystkie dni i lata, 
kiedy spełnia swą mesjańską posługę wśród Izraela. A 
kiedy przychodzi czas męki, wyniszczenia, upokorzenia 
i hańby krzyża, jeszcze żarliwiej łączymy się z Sercem 
Matki, aby wołać : "Serce Jezusa, wszelkiej chwały 
najgodniejsze!" Tak. Najgodniejsze wszelkiej chwały, 
właśnie z powodu tej hańby i poniżenia! Wtedy bowiem 
Serce Odkupiciela dosięgło szczytu Bożej miłości. A 
właśnie Miłość jest godna najwyższej chwały!
Anioł Pański - Castel Gandolfo, 4.08.1985 r.

Serce Jezusa, Królu i zjednoczenie serc wszystkich...

J 12,32: Ja zaś, kiedy będę podniesiony nad ziemię, 
wszystkich przyciągnę do siebie.

Rozmyślanie pierwsze
Jezus Chrystus Syn Boży, odblask jasności Ojca, jest 
obrazem Boga niewidzialnego. Pierworodnym 
wszelkiego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko 
stworzone, i to, co w niebie, i to, co na ziemi, co 
widzialne i niewidzialne. Trony, władztwa, 
zwierzchności i potęgi. Wszystko zostało stworzone 
przez Niego i dla Niego. On jest przed wszystkim i 
wszystko w Nim istnieje (Kol 1,15-17). Oto dlaczego 
Jezus jest Królem. Powiedział Mu Piłat :  Jesteś więc 
Królem? Tak, jestem Królem-odrzekł Jezus - Jam się po 
to narodził i po to przyszedłem na świat, aby dać 
świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha 
mojego głosu (3 18,37). Królestwo Chrystusa jest na 
ziemi, ale nie jest z tej ziemi. Jest to królestwo duchowe, 
nadprzyrodzone, królestwo prawdy. Nie walczy ono 

mieczem, ale mocą przekonania zdobywa serca, które 
należą do Jezusa. Królestwo Jezusowe jest 
przeciwieństwem królestwa szatana, tak więc jest ono 
królestwem dobra, szczerości, miłości, pokory, 
wyrzeczenia, czystości, sprawiedliwości i pokoju.
Królestwo Boże jest dla ludzi, jest w nas ; zależy od 
naszej woli, od naszej odpowiedzi.
Pewna rycina z XVIII w. przedstawia Serce Jezusa w 
środku trójkąta. Z Serca tego rozchodzę się promienie 
na wszystkie strony. Dokoła trójkąta skupiają się serca 
ludzkie i otaczają jakby wieńcem Najświętsze Serce 
Zbawiciela. Napis na rycinie brzmi : "Centrum 
universi" -"Środek świata". Jest to piękna ilustracją do 
wezwania z Litanii: "Serce Jezusa, zjednoczenie serc 
wszystkich". Po łacinie to wezwanie brzmi: Serce 
Jezusa, centrum - środku wszystkich serc, celu, ku 
któremu zmierzają wszystkie serca.
Modlitwa

Módlmy się z Maryją, aby na ziemi wzrastało królestwo 
Jej Syna. Amen.
Rozmyślanie drugie
Jezus czyni nas uczestnikami swego dziedzictwa, a 
nawet więcej : chce, abyśmy przyzywali przyjścia 
królestwa Bożego: "Przyjdź królestwo Twoje" i 
żebyśmy odkrywali, że to królestwo jest w nas. Jedynie 
ten, kto jest kochany, odczuwa, że jest w centrum serca 
tego, kto go kocha. Czyni też z siebie centrum dla 
drugiej osoby. Spotkanie człowieka z Bogiem może 
dokonać się jedynie w Sercu Jezusa. Kiedy jesteśmy 

obecni i czujemy się w centrum tego Serca, wówczas to, 
co czynimy,  jest tylko miłością.
Kto zatem może nas oddzielić od miłości Jego Serca?
Modlitwa
Króluj nam Chryste, zawsze i wszędzie.  Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
W dniu dzisiejszym w Bazylice Św.  Piotra grupa 
młodych przyjmowała Sakrament Bierzmowania. 
Udzielając tego Sakramentu wyciągnąłem nad nimi 
ręce, wypowiadając modlitwę :  "Boże Wszechmogący, 
Ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa, który te sługi 
Twoje odrodziłeś przez wodę i Ducha Świętego i 
uwolniłeś ich od grzechu w Sakramencie Chrztu, ześlij 
na nich Ducha Św. Pocieszyciela, daj im ducha mądrości 
i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha umiejętności i 
pobożności, napełnij ich duchem bojaźni Twojej. Tę 
samą modlitwę - nawiązując do słów Izajasza - 
wypowiadają biskupi na całym świecie, wówczas gdy 
udzielają ochrzczonym Sakramentu Bierzmowania.
Przez tę modlitwę trwamy - z pokolenia na pokolenie- w 
nieprzerwanej łączności z Wieczernikiem. Gdzie 
Chrystus Zmartwychwstały "tchnął" na Apostołów, 
mówiąc : "Weźmijcie Ducha Świętego?" Przez tę 
modlitwę, poczynając od dnia Pięćdziesiątnicy, Kościół 
"bierze" Ducha świętego od Chrystusa Ukrzyżowanego 
i "Zmartwychwstałego. "Czerpie" Go niejako z tego 
Serca, w którym "mieszka cała pełnia" Ducha Świętego 
dla wszystkich pokoleń ludzkości, dla każdego 
człowieka. Z tą pełnią Ducha świętego Chrystus 
przyszedł na świat, objawił się wśród swoich 

współczesnych. Z tą pełnią trwa, uwielbiony po prawicy 
Ojca : On Król i zjednoczenie serc wszystkich.
Anioł Pański - Watykan, 15.06.1986 r.

Serce Jezusa, w którym są wszystkie skarby mądrości i 

umiejętności...

1 Kor 1,24: Natomiast tym, którzy są powołani zarówno 
spośród Żydów jak i Greków, głosimy Chrystusa jako 
moc i mądrość Bożą.

Rozmyślanie pierwsze
Św. Paweł Apostoł, pragnąc ustrzec Kolosan od złudzeń 
fałszywej nauki i filozofii, zwraca ich umysły do Jezusa 
Chrystusa i życzy im pełnego poznania "tajemnicy 
Boga-Chrystusa. W Nim są wszystkie skarby mądrości i 
poznania" (Kol 2,3). Pismo Św. nazywa drugą Osobę 
Boską także Mądrością Bożą. Pan Jezus jako Słowo 
Odwieczne jest Mądrością istotną Ojca, jako Syn 
Człowieczy jest Mądrością Wcieloną.  Umiejętność, to 
raczej teoretyczne poznanie prawdy, mądrość to dar 
praktycznego stosowania jej w życiu. Jezus posiadał 
wszelką umiejętność w najwyższym stopniu i dlatego 
rzekł Tomaszowi pytającemu Go o drogę do Ojca : "Ja 
jestem   'droga i prawda i życie" (3 14,6). Drogą jest 
przez naukę i przykład, prawdą jako Słowo Wcielone, 
odzwierciedlające w sobie pełnię Bóstwa, życiem przez 
łaskę, ten pierwiastek nadprzyrodzonego życia 
wysłużonego nam przez mękę i śmierć na krzyżu. 
Wydobycie prawdy o Bogu należy do najsilniejszych 
pragnień ludzkich. Tę prawdę przyniósł Jezus Chrystus. 
Objawił, że Bóg to naj¬większa Doskonałość, najwyższa 
Moc,  idealna Świętość, a przede wszystkim 

nieskończona Miłość, która postanowiła wszystkich 
ludzi przybrać za swoje dzieci.
Od czasu swojej śmierci na krzyżu dla okupu dusz, 
stworzył Jezus najczystszą formę miłości bliźniego. 
Odtąd najbardziej poniżona istota ludzka staje się 
godna , by dla niej poświęcić nawet życie. Do programu 
świętości i udoskonalenia życia wniósł Jezus miłość 
Boga, aż do poświęcenia dla Niego wszystkich dóbr 
materialnych, wszystkich przyjemności i samego siebie 
przez potrójną radę : po¬słuszeństwa, ubóstwa i 
czystości. Miłość bliźniego posunął aż do miłości 
nieprzyjaciół. W kodeksie życia chrześcijańskiego 
obwieszczonym na Górze rzucił słowa : "Błogosławieni 
ubodzy duchem, cisi, czystego serca, którzy cierpią 
prześladowanie". Prawo zaparcia siebie, ofiary czyni 
fundamentem nowej moralności.  Nawet w pojęcie 
władzy wcieli zasadę przeciwną pysze i despotyzmowi, 
mianowicie służenie innym, poświęcenie się dla dobra 
wspólnego lub osobistego jednostek. Jezus olśniewał 
wszystkich swą niezwykłą wiedzą.  "Wielu słuchaczy 
zdumiewało się : skąd się to u Niego bierze? mówili i 
skąd wzięła się ta Jego mądrość, a także moce 
nadziemskie, działające przez Jego ręce?" (Mk 6,2).
Modlitwa
Serce Jezusa, wlej w nas to poznanie i tę mądrość, której 
skarby znajdują się w Tobie, abyśmy przez to lepiej 
poznali, kim jesteś dla nas Ty sam. Amen.

Rozmyślanie drugie

Uderzające jest podejście Jezusa, który odrzuca 
kategorie ludz¬kiego widzenia spraw : wielcy, potężni, 
mądrzy nie są w stanie od¬czytać tajemnicy Jego Serca  
; do Niego sięga się nie tylko rozumem i sercem, lecz 
także przez wiarę.  Dlatego jedynie "mali" (M/t 11,25), 
pokorni, prości są w stanie wejść w tajemnicę Boga.
Nie ma mądrości czy wiedzy ludzkiej, którą byłaby w 
stanie tak "ogarnąć" Boga jak czystość serca : 
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga 
oglądać będą (Mt 5,8).
Jezus ukazuje nam swoje przebite Serce, aby 
przemieniać nasze zatwardziałe serca i aby nauczyć nas 
prawdziwej mądrości, a może się jej człowiek nauczyć w 
szkole Jezusowego Serca, które jest ciche i pokorne.
Modlitwa

Matko Najświętsza "Stolico Mądrości" módl się za 
nami.
Jan Paweł II - rozważanie

To wezwanie z Litanii do Najśw. Serca, zaczerpnięte ż 
Listu do Kolosan, pozwala nam zrozumieć, że musimy 
się uciekać do Chrystusowego Serca, ażeby wejść w 
Bożą pełnię.
Mowa tu nie o wiedzy, którą wbija w pychę i opiera się 
na ludzkiej mocy, ale o wiedzy Bożej, tajemniczym 
planie ukrytym przed wiekami w Bogu, Stwórcy 
Wszechrzeczy. Jest to wiedza nowa i polega na poznaniu 
tajemnicy Boga niewidzialnego, który wzywa ludzi do 
uczestnictwa w swojej boskiej naturze i pozwala im z 
sobą obcować. Wiedza ludzka jest jak woda ze źródła : 

kto się jej napije znowu odczuwa pragnienie. Mądrość i 
umiejętność Jezusa otwierają oczy umysłu, poruszają do 
samej głębi serca i uzdalniają człowieka do 
transcendentnej miłości": wyzwalają z ciemnego błędu, 
chronią od plam grzechu, od niebezpieczeństwa śmierci 
i prowadzą do pełnego uczestnictwa w darach Bożych, 
które przewyższają całkowicie poznanie rozumu 
ludzkiego. Poprzez mądrość i umiejętność Jezusa 
jesteśmy wkorzenieni i ugruntowani w miłości. Powstaje 
nowy człowiek wewnętrzny, który stawia Boga w 
centrum swojego życia i służy braciom.
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  1.09.1985 r.

Serce Jezusa, w którym mieszka cała Pełnia Bóstwa...

Kol 2,9-10 : W Nim bowiem, w Jego ciele mieszka cała 
Pełnia Bóstwa. A wy, dzięki łączności z Nim, 
uczestniczycie w tej Pełni.

Rozmyślanie pierwsze
A Słowo stało się Człowiekiem i zamieszkało między 
nami, i widzieliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką otrzymał 
od Ojca Jednorodzony, pełen łaski i prawdy (J 1,14).
Wskazuje więc św.  Jan na Jezusa Chrystusa jako na 
Syna Bożego, drugą Osobę Trójcy Przenajświętszej, 
którą przyjęła ludzką postać i naturę.  Tak więc patrząc 
na Chrystusa nie można Co oddzielać od nierozdzielnej 
Trójcy. Boże Osoby nie dadzą się oddzielić od siebie, 
One nawzajem się przenikają.  Gdzie jest Ojciec, jest i 
Syn i Duch Święty ; gdzie jest Syn, tam jest i Ojciec i 
Duch Święty ; gdzie jest Duch Święty, tam jest i Syn i 
Ojciec. Skoro więc Serce Zbawiciela jest z Osobą Syna 
zjednoczone, to mieszka w Nim i Ojciec i Duch święty, 

czyli cała Pełnia Bóstwa. Stąd to w życiu Pana Jezusa 
przejawia się tak widocznie Wszechmoc Boża, Mądrość 
Boża, Miłość Boża. W obecnej Bożej ekonomii 
zbawienia nikt nie ma przystępu do Ojca, jak tylko 
przez Chrystusa, który z woli Bożej jest jedyną Drogą, 
prowadzącą do życia wiecznego. Dzięki zatem Sercu 
Zbawiciela mieszka i w nas w szczególniejszy sposób 
Trójca Przenajświętsza. Zapewnia nas o tym Pan 
Jezus :  "Jeśli kto Mnie miłuje, będzie przestrzegał 
mojej nauki. A Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do 
niego,  i będziemy mieszkać u niego"(J 14,23). A wiemy 
już,  że gdzie jest Ojciec i Syn, tam i Duch Święty.  
Dlatego św. Paweł mówi: "Czy nie wiecie, że jesteście 
świątynią Boga, a Duch Boży mieszka w was" (1 Kor 
3,16).
Modlitwa

Serce Jezusa prosimy gorąco, pobudź nasze serca do 
głębokiej miłości i pokornej wdzięczności dla Trójcy 
Przenajświętszej.
Rozmyślanie drugie
Ja zaś, kiedy będę podniesiony nad ziemię, wszystkich 
przyciągnę do siebie (J 12,32).
Najpełniejsze objawienie Bożej miłości dokonało się 
wówczas, gdy Jezus został ukrzyżowany. Jezus jest 
Człowiekiem "zupełnie obnażonym" jak ziarno zboża, 
które wpadając w ziemię, pozbywa się swojej łuski, aby 
dzięki temu mógł wyrosnąć kłos. Jezus ukazuje, jak 
wielka jest Jego miłość, zgadzając się umrzeć za nas. 
Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie zwyciężył 

wszystkie nasze biedy i lęki.
Jedynie w Sercu Jezusa miłosierdzie i przebaczenie 
zapalają nadzieję w ciemnościach ludzkiego serca. 
Jedynie w tym Sercu Boga-Człowieka dokonują się 
wielkie dzieła miłości.
Modlitwa

Serce Jezusa, w którym mieszka cała Pełnia Bóstwa,  
zmiłuj się nad nami'
Jan Paweł II – rozważanie
Tajemnica Chrystusa,  Boga-Człowieka, posiada 
szczególną wymowę, gdy patrzymy na krzyż : Oto 
Człowiek!  Oto Ukrzyżowany!  Oto wyniszczony do 
końca Człowiek! Oto Człowiek starty "za złości nasze", 
Oto "zelżywościami nasycony" Człowiek. A 
równocześnie oto Człowiek-Bóg! Mieszka w Nim cała 
Pełnia Bóstwa. Współistotny Ojcu!  Bóg z Boga, 
Światłość ze Światłości! Zrodzony a nie stworzony. 
Przedwieczne Słowo,  Jeden w Bóstwie z Ojcem i 
Duchem Świętym. Kiedy setnik rzymski na Golgocie 
otwiera włócznią bok Ukrzyżowanego, z tego boku 
wypływa krew i woda. 3est to znak śmierci. Znak 
ludzkiej śmierci Nieśmiertelnego Boga. U stóp Krzyża 
stoi Matka, Matka Bolesna. Kiedy bok Chrystusa 
zostaje przebity włócznią setnika, spełnia się na Niej 
proroctwo Symeona  :  "Twoją duszę przeniknie 
miecz!" Słowa proroka są zapowiedzią ostatecznego 
przymierza Serc : Syna i Matki, Matki i Syna. "Serce 
Jezusa, w którym mieszka cała Pełnia Bóstwa", Serce 
Matki, Matki Bolesnej, Matki Boga.

Anioł Pański - Castel Gandolfo,  15.09.1985 r.

Serce Jezusa, w którym sobie Ojciec bardzo upodobał...

Mk 1,11:  I dał się słyszeć głos z nieba: Tyś mój Syn 
ukochany, Ciebie sobie upodobałem.

Rozmyślanie pierwsze
Nie trudno zrozumieć dlaczego Serce Jezusowe cieszy się 
wszelkim upodobaniem Ojca. Wszak dzięki swemu 
istotnemu zjednoczeniu z Osobą Słowa, uczestniczy 
Serce Jezusa w upodobaniu nieskończonym, które ma 
Bóg w samym sobie. Upodobał sobie i Bóg Ojciec w 
swym Synu Wcielonym także z innego powodu, 
właściwego Jego człowieczeństwu. Chlubią się rodzice 
ziemscy, że syn czy córka mają dla nich dobre serce.  A 
cóż powiedzieć o Zbawicielu, który miał dla Ojca swego 
Serce jak nikt inny? Mówił o swoim Ojcu zawsze z 
niezrównanym szacunkiem i miłością ; zachęcał do 
ufności w Jego opatrzność, w Jego dobroć, w Jego 
miłosierdzie. Pełnił zawsze wolę Ojca, troszczył się przez 
całe życie tylko o Jego chwałę i pragnął, by Go wszyscy 
ludzie kochali. Za przykładem Chrystusa i my 
powinniśmy szukać we wszystkim Bożego upodobania, a 
nie ludzkiego uznania.  Ludzie bowiem często chwalą to, 
co nie podoba się Bogu. W swoim odosobnieniu z braku 
zrozumienia, powinniśmy odczytać sobie ósmy rozdział 
Ewangelii św. Jana, gdzie opisana jest walka, jaką 
musiał stoczyć Jezus, by wywalczyć sobie zrozumienie u 
Żydów. I to Mu się nie udało. Podnieśli kamienie, aby się 
Nań rzucić (J 8,59). Musiał się ukrywać. Ten rys z życia 
Zbawiciela    jest dla nas pełen treści.  Jeżeli Jezus, 
uosobiona dobroć, bezinteresowność, zbierał jako owoc 

swojej działalności kamienie niezrozumienia, a więc 
musi to samo spotkać Jego uczniów. Dla katolika, być 
często nie zrozumianym przez swoje otoczenie, to 
cząstka naślado¬wania   Serca Chrystusowego.
Modlitwa
Panie Jezu spraw, abyśmy przylgnęli całą duszą do 
Twojego Najśw. Serca, szli za Twoją wolą, a na pewno 
spocznie na nas upodobanie Boże.
Rozmyślanie drugie
Poprzez Serce Jezusa Ojciec spotyka się z człowiekiem ; 
przepaść spowodowana przez grzech, zostaje zasypana ; 
w Sercu Jezusa dochodzi do radosnego spotkania 
człowieka i Boga. Radość staje się wyrazem 
przebaczenia, które wszystko czyni nowym i 
wszystkiemu nadaje znaczenie. Radosnym jest sam fakt, 
że teraz w Jezusie nie ma już barier, dzielących 
człowieka od Boga : Bóg jest w Nim, a On jest z ludźmi. 
W swoim ludzkim Sercu Jezus wybrał tych, którzy są 
szczególnie umiłowani przez Ojca  : małych i słabych, 
aby nikt z nich nie zginął w świecie. Dlatego właśnie 
Jezus staje się soli¬darnym z tymi, którzy nic nie znaczą 
; z więźniami, którzy sami stwo¬rzyli kraty swojego 
więzienia. Jest solidarny z tymi, którzy chociaż widzą, są 
jednak ślepcami, ponieważ nie potrafią odkryć sensu 
życia, zamykając oczy, udają, że widzą. Poprzez Serce 
Jezusa Ojciec z delikatnością zbliża się do kruchości 
człowieka, który wyruszając od swoich słabości, może 
wszystko rozpocząć od nowa. Nic nie jest w stanie 
zniszczyć miłości między Bogiem a człowiekiem, którą w 
Jezusie stała się prawdą. Tak jak Ojciec cieszy się 

Synem, tak też w Sercu Jezusa cieszy się On z każdego z 
nas. Widząc w nas swego Syna, stale powtarza  : Tyś 
mój Syn ukochany,  Ciebie sobie upodobałem (Lk 3,22).
Modlitwa
Prośmy Matkę Najświętszą, aby w Sercu Syna 
przybliżyła do człowieka i świata : upodobanie Ojca, 
Miłość Ojca, Miłosierdzie Boga.
Jan Paweł II – rozważanie
Upodobanie odwieczne, jakie ma Ojciec w Synu oznacza 
miłość ; tę miłość, której zawdzięcza swe istnienie 
wszystko, co istnieje : bez miłości, bez Niego - bez 
Słowa- Syna "nic się nie stało co się stało". To 
upodobanie Ojca znalazło swój wyraz w dziele 
stworzenia, zwłaszcza w stworzeniu człowieka, gdy Bóg 
"widział, że wszystko, co uczynił, jest dobre, jest bardzo 
dobre". Czyż więc Serca Jezusa nie jest tym 
"punktem", w którym również człowiek może odzyskać 
pełne zaufanie do wszystkiego, co stworzone. Widzi 
wartości, widzi ład i piękno świata. Widzi sens życia. 
Serce Jezusa, w którym sobie Ojciec bardzo upodobał. 
Idziemy nad brzegi Jordanu. Idziemy na Gorę Tabor. Tu 
i tam w zapisie Ewangelistów odzywa się głos 
niewidzialny, a jest to głos Ojca : "To jest mój Syn 
umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego 
słuchajcie!"
Odwieczne upodobanie Ojca idzie za Synem, który stał 
się człowiekiem, kiedy podjął mesjańskie posłannictwo 
wśród świata, kiedy mówił, że pokarmem Jego jest 
pełnić wolę Ojca ; kiedy wolę tę wypełnił, stając się 
posłuszny aż do śmierci krzyżowej.

Wówczas owo odwieczne upodobanie Ojca w Synu, 
które należy do wewnętrznej tajemnicy Boga-Trójcy, 
stało się cząstką dziejów człowieka. Sam bowiem Syn 
stał się Człowiekiem, a jako Człowiek miał Serce, 
którym miłował i którym odpowiadał na miłość ; przede 
wszystkim na miłość Ojca. I dlatego też na tym Sercu, 
na Sercu Jezusa, skupiło się upodobanie Ojca. Jest to 
upodobanie zbawcze. Ogarnia nim bowiem Ojciec-w 
Sercu swego Syna - wszystkich, dla których ten Syn stał 
się Człowiekiem. Wszystkich, dla których ma Serce ; 
wszystkich, za których umarł i zmartwychwstał.
W Sercu Jezusa człowiek i świat odzyskuje upodobanie 
Ojca. Jest to Serce naszego Odkupiciela. Jest to Serce 
Zbawiciela świata.
Anioł Pański - Watykan, 22.06.1986.

Serce Jezusa, z którego pełni wszyscyśmy otrzymali...

J 1,16-17: Z Jego pełni wszyscyśmy wzięli łaskę po 
łasce.  Prawo zostało przekazane przez Mojżesza,  łaskę 
zaś i prawdę otrzymaliśmy przez Jezusa Chrystusa.

Rozmyślanie pierwsze
Serce Jezusa jest pełnią Bożej światłości oraz pełnią łask 
i z Jego pełności wszyscyśmy otrzymali. Mieszkańcy 
Nazaretu, którzy przez całe lata patrzyli ha Jezusa z 
bliska i dobrze znali Jego życie, z chwilą wystąpienia 
Zbawiciela na arenę publiczną, pytali zdziwieni "Skąd u 
Niego ta mądrość?"(Mt 13,54). Bo Jezus wystąpił jako 
mistrz i to samodzielny.  Aten i Rzymu nie widział, nie 
siadywał u stóp żadnego mistrza.  Raz tylko, kiedy miał 
lat 12, znalazł się wśród grona uczonych, ale i wtedy nie 
On brał wiedzę od nich, ale oni, mistrzowie od Niego i 

dziwili się Jego mądrości. Wyrósł i wychował się w 
prostym warsztacie ciesielskim,  żadna więc szkoła nie 
może pochlubić się, że wywarła na Jego umysłowość 
swój wpływ. Kiedy wybiła godzina Jego misji, wystąpił 
jako Król prawdy: "Powiedział Mu Piłat:  Jesteś więc 
Królem? Tak jestem Królem - odrzekł Jezus. Jam się po 
to narodził i po to przyszedłem na świat, aby dać 
świadectwo prawdzie" (J 18,37). To jest jednym z Jego 
zadań jako Zbawcy, wyprowadzenie ludzkości na prosty 
gościniec prawdy. Nie opierał się na żadnej powadze, ale 
mówił sam od siebie : "Zaprawdę powiadam wam". 
Wznosił się na szczyty myśli, podawał naj¬wznioślejsze 
prawdy, a przy tym mówił tak przystępnie, że rozumieli 
Go nawet prości rybacy i tłum cisnął się do Niego, "bo 
jeszcze nigdy żaden człowiek tak nie przemawiał", 
mówiono między sobą. Nauczał bez żadnych 
kompromisów : tak, tak nie, nie. Naukę swoją kazał 
nieść jako światło, wyzwalające ludzkość z mroków 
błędu : "Idźcie i nauczajcie..."
"Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie 
będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło 
życia" (J 8,12). Uzdrawiając niewidomego od urodzenia 
nazwał siebie światłem: Jak długo jestem na świecie, 
jestem światłem świata" (J 9,5).Do uczonych w Piśmie i 
faryzeuszy mówił : Jeszcze krótki czas macie światłość. 
Chodźcie, dopóki macie światłość, aby was ciemność nie 
ogarnęła(J 12,35). "Ja, światłość przyszedłem na świat, 
aby nikt z was wierzących we Mnie nie pozostawał w 
ciemności" (J 12,46).
Zaiste, Serce Jezusa jest pełnią prawdy i światłości i z 
Jego pełności wszyscyśmy wzięli.

Modlitwa
Najświętsze Serce Jezusa spraw, aby się poszerzała 
miara naszego serca na gotowość czerpania z tak obfitej 
miłości. Amen.
Rozmyślanie drugie
Nic nie jest w stanie lepiej wyrazić czym jest miłość,  jak 
"pełnia serca". Z serca, jak ze źródła, stale wytryska 
miłość, musi więc ono być pełne miłości.  A Serce Jezusa 
jest pełnię miłości wobec Ojca. Nikt nie powinien czuć 
się wyłączony z miłości Chrystusa.  Poprzez swoje Serce 
Jezus objawia nam Ojca jako Miłość : Miłość, która nas 
kocha, Miłość, która się daje, jako Miłość nieskończona, 
bez granic, jako pełnię miłości. Miłość ludzka i Boża 
spotykają się w jedyności tego Serca.  Jego największym 
darem, jest to,  że zostaliśmy tak stworzeni, by móc 
kochać tak, jak kocha Bóg.
Modlitwa
Matko Najświętsza, która najlepiej znasz ludzkie Serce 
swojego Syna, spraw, abyśmy uczestniczyli w pełni tego 
Serca, która nigdy się nie wyczerpie, ponieważ miłość 
nie może kochać mniej.
Jan Paweł II – rozważanie
Serce Jezusa pełne miłości Ojca; pełne na sposób Boży i 
na sposób ludzki zarazem. Serce Jezusa jest bowiem 
prawdziwie ludzkim Sercem Boga-Syna.  Jest więc pełne 
miłości synowskiej ; wszystko co uczynił i mówił na 
ziemi, świadczyło o takiej właśnie miłości.
Równocześnie zaś miłość synowska Serca Jezusa 
objawiła i stale objawia światu ,T miłość Ojca. Ojciec 

bowiem tak "umiłował świat, że Syna Swego 
Jednorodzonego dał" dla zbawienia świata.  Dał dla 
zba¬wienia człowieka, aby każdy człowiek "nie zginął,  
ale miał życie wieczne". Jest przeto Serce Jezusa pełne 
miłości człowieka; pełne miłości stworzenia, pełne 
miłości świata. Jest bardzo pełne; ta pełnia się nie 
wyczerpuje i nigdy nie wyczerpie.
Anioł Pański - Castel Gandolfo, 13.07.1986 r.

Serce Jezusa, odwieczne upragnienie świata...

Mt 11,3 :  Czy to Ty jesteś tym, który ma przyjść, czy też 
mamy czekać na innego?

Rozmyślanie pierwsze
W duszy ludzkiej jest nienasycony głód szczęścia, głód, 
który ją trawi, który jest motorem całego życia, który z 
bezwzględną natarczywością domaga się zaspokojenia, 
głód, który każdy z nas ludzi w swoim sercu czuje.  Tego 
żywiołowego głodu żadne szczęście ziemskie nie 
zaspokoi.  I choć nieraz wydaje się,  że do pełnego 
szczęścia potrzeba nam tej osoby czy tego odznaczenia, 
tej godności czy tego stanowiska, takiej sumy 
przyjemności czy bogactwa,  to jest to złudzenie. 
Szamoce się serce ludzkie i szuka szczęścia raz w tym, co 
nęci zmysły, to znów w tym, co schlebia próżności i 
pysze.  I nieraz doznaje - trzeba przyznać - błogich 
chwil upojenia.  Jest to jednak zachwyt jednej chwili, 
triumf jednej godziny, ale nie jest to szczęście,  jakiego 
instynktownie szuka.  Bo serce człowieka pragnie 
szczęścia, nie skąpo udzielanego dawkami, nie szczęścia 
zmiennego, za którym w ślad idzie tęsknota, nieraz 
niesmak, rozpacz, rozterka, ale szczęścia pełnego, z 

którego by można czerpać bez końca, i które niesie w 
sobie niezniszczalny pierwiastek wiekuistego trwania. 
Do pełnego szczęścia trzeba nam Boga!  Słowa św.  
Augustyna : Stworzyłeś nas dla siebie Panie i 
niespokojne jest serce nasze dopóki nie spocznie w 
Tobie, o Boże" - są wyrazem najgłębszej życiowej 
prawdy.
Modlitwa

Serce Jezusa "źródło wody żywej", które zrasza 
spragnioną ziemię i zmienia ją w ogród kwitnący i 
niosący owoc, zmiłuj się nas nami.
Rozmyślanie drugie
Pośród rożnych poruszeń serca, takich jak : radość, ból, 
lęk czy nadzieja, "upragnienie" jest najmocniejsze. 
"Upragnienie" jest siłą, która podtrzymuje i 
ukierunkowuje zawsze na dobro, jeśli nie chcemy zostać 
pociągnięci przez to, co Biblia nazywa pożądliwością 
ciała, oczu i pychą żywota (1 J 2,16). Dlatego też 
pragnienia serca muszą być "Wyzwolone" i oczyszczone 
tak, aby nie stały się naszym niepokojem.  Jest to 
możliwe jedynie wówczas, gdy je złożymy w Sercu 
Boga : w Jezusie. W Nim każde nasze pragnienie 
znajduje rację bytu, wzór i cel. Nasze serce znajduje 
najdoskonalszy obraz w Sercu Jezusa. W Jego Sercu 
odnajdujemy wolność i radość ofiarowywania siebie.  
Pomaga nam tor przezwyciężyć zniewolenia, które nas_ 
atakują od wewnątrz,  a także koncentrowanie się na 
sobie, które zaciemnia wszelkie perspektywy -te 
ukierunkowane na Boga, na bliźniego i na świat. Jezus, 

który pragnie nas obdarzyć miłością, przyciąga nas do 
siebie. Poprzez otwartą ranę swego Serca przyjmuje nas 
i wprowadza w to światło, jakie mogą ujrzeć jedynie 
oczy zakochanych. Zanurzamy się w pragnienie Jego 
Serca, które zmusiło Go do tego, by zostać na zawsze z 
nami, aż do końca, aż do tego stopnia, by    stać się 
naszym pokarmem jako chleb życia i naszym napojem 
zbawienia, który zaspokaja nasze najgłębsze pragnienia. 
"Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami"(Łk 
22,15). Pragnieniem Serca Jezusa jest to, by stać się dla 
nas darem miłości, pokarmem i napojem zbawienia. W 
Jego Sercu odnajdujemy radość stawania się darem 
miłości i miłowania tak jak On, tak jak kocha Bóg.
Modlitwa

Serce Jezusa, odwieczne upragnienie świata, przynieś 
ludzkim sercom, przybliż naszym czasom to wyzwolenie, 
które jest w Twej Ewangelii.
Jan Paweł II – rozważanie
Czy Serce Jezusa jest "upragnieniem świata"? Jeśli 
patrzymy na świat tak, jak on nas widocznie otacza, 
musimy stwierdzić wraz ze św.  Janem,  że jest on 
poddany "pożądliwości oczu, pożądliwości ciała i pysze 
tego życia", i że zdaje się być daleki od pragnienia Serca 
Jezusa. Nie dzieli Jego pragnień. Pozostaje wobec nich 
obcy a czasem wręcz wrogi. Jest to ów "świat", o 
którym mówił Sobór, że popadł "w niewolę grzechu". 
Mówi to zaś zgodnie z całym Objawieniem, Pismem 
Świętym i Tradycją, a poniekąd z naszym 
doświadczeniem. Równocześnie jednak ten sam świat 

został powołany do bytu z miłości Stwórcy i z tej samej 
miłości jest w bycie zachowany. Jest to świat jak ogół 
stworzeń "widzialny i niewidzialny", a w szezególności 
"cała rodzina ludzka wraz z tym wszystkim, wśród 
czego ona bytuje". Jest to ów świat, który właśnie z 
powodu "niewoli grzechu" został "poddany marności" - 
jak uczy św. Paweł - i dlatego "jęczy i wzdycha w bólach 
rodzenia, oczekując z upragnieniem objawienia się 
synów Bożych", bo tylko na tej drodze może być 
prawdziwie "wyzwolony z niewoli zepsucia, by 
uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych". Ten 
"świat" - pomimo grzechu i troistej pożądliwości - jest 
skierowany ku Miłości, która wypełnia Serce Syna 
Maryi.
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  20.07.1986 r.

Serce Jezusa, cierpliwe i wielkiego miłosierdzia...

Mt 9,36: Kiedy ujrzał tłumy, ulitował się nad nimi, bo 
były utrudzone i porzucone jak owce bez pasterza.

Rozmyślanie pierwsze
Jeden z Ojców Kościoła powiada,  że Bóg stał się 
Człowiekiem, aby człowiek nauczył się od Niego stawać 
Bogiem. Bóg wie jaka jest siła dobrego czy złego 
przykładu. Przestrzegał Zbawiciel swych uczniów :  
"Strzeżcie się kwasu faryzeuszów",  tzn. ich fałszywej, 
zewnętrznej pobożności, a podkreślał z naciskiem swój 
przykład : "Dałem wam przykład, abyście tak czynili, 
jak Ja wam uczyniłem" (3 13,15). Rozważmy 
cierpliwość Zbawiciela.  Jezus nie używał słów 
twardych, szorstkich lub niecierpliwych, chociaż 
biedacy z Jego otoczenia byli nieraz bardzo natrętni i 

nie mieli żadnych względów dla Niego. Pamiętamy tych, 
którzy do późna w nocy przynosili Mu chorych, mimo, 
iż był strudzony po pracowicie spędzonym dniu (Łk 
4,40). Cierpliwość jest objawem siły. Łatwiej jest nam 
działać niż znosić. Św. Paweł Apostoł uważa tę cnotę za 
tak konieczną i za tak trudną, że pisze : "Nie 
przestajemy modlić się za was i prosić Boga, abyście w 
pełni poznali Jego wolę... Jego chwalebna moc obdarzy 
was ogromną siłą tak, że będziecie mieć wielką 
cierpliwość i stałość1'(Kol 1,9.11). Św. Jakub zaś mówił:  
"Wytrwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia 
Pana"(Jk .5,7). Rozważmy teraz miłosierdzie i 
współczucie, które w życiu Jezusa jaśnieje jasnym 
blaskiem :  "Ślepi widzą, ludzie o bezwładnych nogach 
chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, a głusi słyszą. 
Umarli zmartwychwstają, "a ubogim głosi się dobrą 
nowinę" (Mt 11,5). Miłosierdzie co do ciała ustanowił 
Chrystus jako wielką księgę prawa, wedle której dokona 
się sąd nad światem.
Ślady stóp Bożych znajdziemy w pyle gwiazd, 
znajdziemy Boga w głębi naszej duszy. W Nim ruszamy 
się, żyjemy i jesteśmy, ale wy¬starczy wyciągnąć rękę do 
ubogiego, aby niejako dotknąć ręki Boga. "Zaprawdę 
powiadam wam : coście uczynili (dla jednego z tych 
najmniejszych moich braci, uczyniliście dla Mnie(Mt 
25,41). Inną pobudką do spełniania uczynków 
miłosierdzia względem bliźnich jest to, iż są one źródłem 
pokoju i zadowolenia z życia. Uczynki miłosierdzia dają 
spokój zwłaszcza w chwili śmierci. Wyraził to św. 
Augustyn: "Nie widziałem nigdy, aby człowiek 
miłosierny umierał śmiercią nieszczęśliwą", zaś Św. 

Franciszek Salezy mówił:  "Jak słodkie jest łoże śmierci 
zaścielone miłosierdziem". Na koniec naszego 
rozważania przytoczmy słowa księdza Piotra Skargi: 
"Bez miłosierdzia inne cnoty są jak dom bez jednej 
ściany, ptak bez jednego skrzydła, potrawa bez soli, 
mowa bez prawdy, wiara bez uczynków".
Modlitwa
Serce Jezusa,  spraw aby nasze serca stały się podobne 
do Twojego, aby były cierpliwe i miłosierne.  Amen.
Rozmyślanie drugie
Serce Jezusa jest Sercem cierpliwym, które pokonuje 
szybkość upływu czasu zdolnością czekania. Cierpliwość 
Serca Jezusa nie jest formą rezygnacji czy dostosowania 
się do trudności ludzkiego serca, jest natomiast 
wyzwaniem dla tego, kto chce kochać aż do końca, kto 
nie chce ulec słabościom. Jezus kocha nas z 
cierpliwością, a pokazując nam swe Serce, mówi:  "Tak 
bardzo was kocham, chcę żyć w was, czekam u drzwi 
waszego serca i kołaczę, bo wiem,  że zwycięża tylko ten, 
kto kocha". Kochać, to znaczy żyć w drugim człowieku i 
nosić go w sobie z cierpliwością, z dyskrecją i słodyczą.  
Cierpliwość Jezusa jest naprawdę wielka  : bierze nasze 
serca z kamienia i czyni je zdolnymi do takiej miłości 
jaką On kocha. Jezus się nie narzuca, jak wszyscy, 
którzy kochają, jest cierpliwy i zawsze w nas wierzy. W 
ten sposób Jezusowa cierpliwość wobec naszych słabości 
przemienia się w miłosierdzie, które jest prawdziwą 
miarą miłości, które schodzi' do źródła zła, aby je 
zwyciężyć dobrem.
Modlitwa

Panie Jezu w szkole Twojego Serca naucz nas cierpliwej 
miłości, miłości, która leczy, miłości, która odkopuje to 
wszystko, co przywaliliśmy kamieniami naszych 
niecierpliwości. Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
Patrzmy razem z Maryją w To Serce! Odczytujmy Je w 
całej Ewangelii! Jednakże nade wszystko odczytujmy to 
Serce w momencie ukrzyżowania. Wtedy, gdy został 
przebity włócznią. Wtedy, gdy odsłoniła się do końca 
tajemnica w Nim zapisana. Serce cierpliwe, bo otwarte 
na wszystkie cierpienia człowieka, Serce cierpliwe, bo 
gotowe samo przyjąć cierpienia żadną ludzką miarą nie 
zmienione! Serce cierpliwe, bo wielkiego miłosierdzia! 
Czymże bowiem jest miłosierdzie, jak nie tą 
najszczególniejszą miarą miłości, która wyraża się 
własnym cierpieniem? Czymże jest? Jest miłością 
zwyciężającą grzech świata poprzez cierpienie i śmierć?
Anioł Pański - Castel Gandolfo, 27.08.1986 r.

Serce Jezusa, hojne dla wszystkich, którzy Cię 

wzywają...

2 Kor 8,9: Wiecie przecież, na czym polega łaska Pana 
naszego Jezusa Chrystusa. Oto będąc bogatym stał się 
dla was ubogim, abyście zostali wzbogaceni Jego 
ubóstwem.

Rozmyślanie pierwsze
Wszystkie cztery Ewangelie pełne są opisów, 
świadczących o boskiej hojności Jezusa Chrystus-a.  
Ujął ją Św.  Piotr w tej najtreściwszej syntezie:  
"Przeszedł dobrze czyniąc" (Dz 10,38). Były to cuda 
przeróżne  : cuda na martwej naturze, np. przemiana 

wody w wino, rozmnożenie chleba, uciszenie burzy na 
morzu, uzdrawianie kalek, chorych, wskrzeszanie 
zmarłych.  "Jezus dokonał jeszcze wielu innych rzeczy.  
Gdyby je chciano opisać, każdą z nich, to sądzę, że cały 
świat nie pomieściłby ksiąg, które by zostały napisane" 
(J 21,25). Choć cuda opowiedziane w Ewangelii, są 
przede wszystkim dowodami Bóstwa Chrystusa,  to 
jednak są dowodami i boskiej dobroci dla ludzi. Hojność 
Serca Jezusowego nie skończyła się z życiem doczesnym 
Zbawiciela. Ten sam Chrystus w dalszym ciągu 
przechodzi przez świat, czyniąc dobrze ludziom, a 
raczej wszyscy przechodzący przez tę smutną ziemię 
doświadczają nadal hojności Bożego Serca, bo życie 
nadprzyrodzone, w którym możemy uczestniczyć, 
wytryska i płynie z rany Najświętszego - Serca Dar 
Ducha świętego, udzielony uczniom jest pierwszym 
oczywistym znakiem wielkodusznej miłości Jezusa po 
Jego chwalebnym wstąpieniu do Ojca. Ten Duch 
Pocieszyciel wylał na dusze uczniów ogromne bogactwa 
Bożej miłości.
Na cześć tej Bożej miłości, która wypływa z Serca Słowa 
Wcielonego i przez Ducha Świętego wlewa się do dusz 
wszystkich wierzących, św. Paweł Apostoł wyśpiewał 
hymn, głoszący triumf Jezusa Chrystusa nad tymi 
wszystkimi, którzy przeszkadzali w jakikolwiek sposób 
zaprowadzeniu królestwa miłości: "Któż nas oddzieli od 
miłości Chrystusa? Ucisk, udręka czy prześladowanie, 
głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?.. 
Znamienne, że we wszystkich tych okolicznościach 
odnosimy wspaniałe zwycięstwo dzięki Temu, który nas 
umiłował. I jestem pewny, że ani śmierć, ani życie, ani 

aniołowie, ani potęgi, ani sprawy obecne, ani przyszłe, 
ani moce, ani to, co wysoko, ani to, co nisko, ani 
jakie¬kolwiek inne stworzenie nie będzie mogło nas 
oddzielić od miłości Boga, która okazuje się w 
Chrystusie Jezusie, naszym Panu" (Rż 8,35.37-39)
Rozmyślanie drugie
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają (Ps 
145,18), mówi Pismo św. Taka jest odpowiedź" Boga na 
wołanie człowieka. Kiedy człowiek uświadomi sobie 
swoją niewystarczalność, kruchość, słabość, może tylko 
zawołać : Z głębokości wołam do Ciebie, Panie (Ps 129) 
Jest jak dziecko obudzone w środku nocy, przestraszone 
ciemnością, które nie potrafi nic innego jak przywołać 
mamę, bo wie, że może na nią zawsze liczyć, nawet w 
ciemności. Jedynie Ten, kto nas kocha naprawdę 
miłością daną darmo i pełną, posiada moc, aby 
przywrócić pokój sercu.  Jedynie Ktoś, kto nas kocha 
całym   Sercem, daje nam moc, rozpromienia nasze 
oblicze radością. Serce Jezusa objawia darmową miłość 
wobec naszej małości, jest odpowiedzią na nasze 
wołanie, jest nadzieją w naszym zagubieniu.  Hojność 
Serca Jezusowego płynie stąd, że w Nim mieszka cała 
pełnia Bóstwa, a Bóg jest miłością. Jedynie Bóg może 
uczynić się darem dla nas.  On nas zaprasza do 
uczestnictwa w Jego radości, objawiając nam swoją 
prawdę,  zaś siłą prawdy jest miłość, a miłość jest hojna 
dla tych, którzy jej pragną.
Modlitwa

Z całego serca mego będę sławił Cię Panie, bo usłyszałeś 

słowa ust moich ; będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów 
(Ps 137).
Jan Paweł II – rozważanie
Serce Jezusa jest to Serce hojne, ponieważ miłuje - a 
miłować to znaczy obdarowywać. Miłować - to znaczy 
być darem ; to znaczy być dla drugich, być dla 
wszystkich, być dla każdego.  Dla każdego kto wzywa. 
Wzywa czasem bez słów. Wzywa przez to, że odsłania 
się w całej prawdzie i tą prawdą przyzywa miłość. Przez 
prawdę mają moc przyzywania miłości wszyscy, którzy 
są "ubodzy duchem"; którzy "łakną i pragną 
sprawiedliwości", którzy są "miłosierni". Serce Jezusa, 
hojne dla wszystkich. Przez tę hojność miłość się nie 
wyczerpuje, ale rośnie. Hojność Serca świadczy o tym, 
że miłość nie podlega prawom śmierci, lecz prawu 
Zmartwychwstania i Życia. Świadczy, że miłość rośnie 
stale przez miłość ; taka jest jej natura.
Anioł Pański - Castel Gandolfo, 3.08.1986 r.

Serce Jezusa, źródło życia i świętości...

Ap 21,6: I rzekł mi: "Stało się. Jam Alfa i Omega, 
Początek i Koniec. Ja spragnionemu dam pić ze źródła 
wody życia".

Rozmyślanie pierwsze
"Nie samym chlebem będzie żył człowiek,  ale każdym 
słowem, które wychodzi z ust Boga" (Mt 4,4). Orygenes 
pisze  :  "oczyszczaj twoją duszę, aby nadszedł dzień, w 
którym również ty będziesz pił z twoich własnych źródeł 
i czerpał wodę żywą z twoich obfitych osobistych 
studni". Istnieje zatem pewna studnia, a jest nią studnia 
świętych Pism. 3eżeli uczymy się kopać w nich, 

otrzymujemy wewnętrzną zdolność, aby móc otworzyć 
nasze kontemplacyjne oko na nas samych, na świat i na 
historię.
Mówi Orygenes dalej  :  "W twoim wnętrzu został 
osadzony na tronie obraz Króla niebios. Kiedy bowiem 
na początku Bóg stworzył człowieka, uczynił go na 
obraz i podobieństwo    swoje, a następnie umieścił 
rzeczony obraz nie na zewnątrz, lecz we wnętrzu 
człowieka. Malarzem tego obrazu jest sam Syn Boga,  a 
ponieważ to On właśnie jest Autorem, pamiętaj,  że Jego 
obraz odmalowany w tobie może zostać zaćmiony z 
powodu niedbalstwa, lecz nigdy nie może być zniszczony 
przez ludzki grzech'.
Pamiętaj, że jeśli będziesz wytrwały w czerpaniu wody, 
dniem i nocą medytując nad świętymi księgami w 
poszukiwaniu wyższego i duchowego znaczenia, 
wówczas będziesz pewny, że ty również zawrzesz 
małżeństwo godne Boga, ponieważ znajdując się obok 
wody, Słowo Boże pochwyci cię i połączy się z tobą,  i 
staniesz się jednym duchem z Nim w Chrystusie Jezusie, 
naszym Panu.  Amen.

Rozmyślanie drugie

Biblia powiada, że człowiek został stworzony na obraz i 
podobieństwo Boże. Bóg tchnął w jego ciało trochę 
własnego, Boskiego, duchowego życia.  Bóg jest dawcą 
życia, jego Źródłem i Stwórcą. Ludzie dzielą się na tych, 
którzy wierzą w biblijny wariant ludzkiego życia, 
zakotwiczonego w Bogu i znajdującego w Nim 
wypełnienie, biorąc ostatecznie udział w Jego życiu, i na 

tych, którzy nie wierzą w nic, próbują więc szybko i 
dużo konsumować, żeby się pocieszyć. Św. Paweł 
napisał, że chrześcijanie "(...) zostali uświęceni w Jezusie 
Chrystusie i powołani do świętości wespół ze 
wszystkimi, którzy na każdym miejscu wzywają imienia 
Pana naszego Jezusa Chrystusa, ich i naszego Pana" (1 
Kor 1,2). Wiara jest darem Boga. Wiara jest rodzajem 
konsekracji, źródłem świętości, która jest ostatecznym : 
przeznaczeniem chrześcijanina. Sensem życia jest więc 
czerpanie inspiracji i siły do rozwoju świętości. Źródłem 
życia i świętości jest Bóg. Serce Jezusa to wymowny 
symbol tego źródła, z którego ciągle można i trzeba 
czerpać życiodajne siły, nadzieję na życie wieczne i 
zdrowy upór na żmudnej drodze do świętości. Świętość 
jest warunkiem osiągnięcia życia wiecznego. Świętość 
jest * dziełem Boga i człowieka, tajemniczym owocem 
łaski i wolności.  Życie i uświęcenie są wspaniałą szansą 
dla człowieka, darem kochającego Bożego Serca.
Modlitwa
Prosimy Cię, Matko Chrystusa, byś nam była 
przewodniczką do Serca Twojego Syna, byś nas do 
Niego przybliżała i uczyła obcować z tym Sercem.
Jan Paweł II – rozważanie
W ostatnim dniu święta Namiotów w Jerozolimie,  Jezus 
- jak za¬pisuje Ewangelista Jan - zawołał donośnym 
głosem: "Jeśli jest ktoś spragniony, a wierzy we Mnie - 
niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo :  
"Strumienie wody żywej popłyną z Jego wnętrza". 
Ewangelista dodaje: "powiedział to o Duchu, którego 
mieli otrzymać wierzący w Niego". Wszyscy pragniemy 

przybliżyć się do źródła wody żywej. Wszyscy 
pragniemy pić z Boskiego Serca, które jest źródłem 
życia i świętości. W Nim został nam dany Duch Święty i 
stale jest dawany wszystkim, którzy z czcią i miłością 
przybywają do Chrystusa, do Jego Serca. Przybliżyć się 
do źródła to znaczy sięgnąć do początku. Nie ma innego 
miejsca w stworzonym wszechświecie, z którego bierze 
początek świętość w życiu człowieka poza tym Sercem, 
które tak bardzo umiłowało. "Strumienie wody żywej" 
popłynęły już przez tyle serc...  i jeszcze popłyną!  
Świadectwem tego są święci wszystkich czasów.
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  10.08.1986 r.

Serce Jezusa, przebłaganie za grzechy nasze...

Rz 3,23-25 : Wszyscy zgrzeszyli i utracili chwałę Boga, 
darmo natomiast dostąpili usprawiedliwienia dzięki 
Jego darowi, dzięki odkupieniu dokonanemu przez 
Chrystusa Jezusa.  Jego to Bóg ustanowił ofiarą 
przebłagalną przez wiarę i przelanie Jego krwi, chcąc 
okazać w ten sposób swoją sprawiedliwość, dzięki której 
odpuszcza dawniej popełnione grzechy.

Rozmyślanie pierwsze
W ziemskim życiu Jezusa nie znajdziemy ani jednego 
momentu, w którym zatroszczyłby się On jedynie o 
siebie.  Jego oczy śledzą drogę człowieka, a Jego Serce 
bije dla każdego. Nawet w dniu zmartwychwstania, 
kiedy objawia się swoim apostołom, zamkniętym w 
wieczerniku ze strachu przed Żydami, nie wypomina im 
ich bojaźni i tchórzostwa. Wszyscy poza Janem uciekli 
po tych chwilach, gdy prosił, aby spożywali wspólnie 
Wieczerzę Paschalną. Podczas tej Wieczerzy, Jezus 

utożsamił się z tym, co mówił i co czynił  :  Bierzcie, 
jedzcie, to jest moje ciało. (...) Pijcie z niego wszyscy.  To 
jest bowiem moja krew przymierza, która będzie 
wylana za wielu na odpuszczenie grzechów (Mt 
26,26.28). Taki jest znak nowego przymierza między 
Bogiem a człowiekiem. Taka jest cena naszego 
zbawienia. Tego wieczoru, podczas Wieczerzy, powinny 
zostać rozstrzygnięte wszelkie wątpliwości, powinna 
zatryumfować moc przyjaźni i miłości, tej miłości, która 
zwycięża wszelki strach.  Jednakże oni nie rozumieli. 
Miejsca spotkania z Bogiem, które On nam wyznacza, 
abyśmy mogli doświadczać Jego miłości, giną w 
sytuacjach rozczarowania, w momencie doświadczania 
lęku. Kto wie, co myśleli apostołowie, kiedy Jezus 
przyszedł do nich mimo zamkniętych drzwi, jakich 
wyrzutów się spodziewali? Tymczasem Jezus powiedział 
: Weźcie Ducha Świętego. Komu grzechy odpuścicie, 
temu są odpuszczone (J 20,23). Mówiąc te słowa, ukazał 
im ręce i bok, aby wskazać w swoim przebitym Sercu 
jedyną drogę do nawrócenia. Rany, jakie grzech 
spowodował w ludzkim sercu, zostały uzdrowione dzięki 
Jego przebitemu Sercu, które stało się miejscem, gdzie 
grzech zostaję odpuszczony. Miłość Bożego Serca 
zwyciężyła wszelki ludzki opór, a Bóg w dalszym ciągu 
zbawia świat i odnawia człowieka w Sercu Jego 
umiłowanego Syna.
Modlitwa

Maryjo, która jesteś Ucieczką grzeszników, przybliżaj 
nas do Serca Twojego Syna!
Rozmyślanie drugie

Jakość życia zależy od ludzkich wyborów i decyzji. 
Życie nie musi być absurdem, choć o absurd się ociera, 
gdy człowiek odrywa się od Kodeksu Bożego,  
zastępując go własnym lub modną ideologią. Św.  Jan 
Vianney powiedział :  "Nie Bóg nas skazuje,  to my sami 
skazujemy się naszymi grzechami. Skazani nie mogą 
oskarżać Boga, tylko samych siebie".
Arcybiskup J. Życiński w książce "Na zachód od domu 
niewoli" pisze:  "Wiele osób cierpi z tego samego 
powodu, kiedy stężenie absurdu osiąga poziom, przeciw 
któremu buntuje się nasza natura.  Ojcem absurdu jest 
grzech, czyli samowola człowieka.  Ucieczka przed 
absurdem w ramiona Boga oznacza zwycięstwo nad 
nim". Żeby chód trochę zrozumieć czym jest grzech, 
czym jest życie bez Boga, wystarczy uważnie prześledzić 
historię XX wieku.  Ludzie próbują być dumni z 
osiągnięć cywilizacyjnych i robią, co mogą,  żeby 
zapomnieć,  jakie piekło sobie w tym czasie zgotowali.  
Bardziej tragi¬cznego wieku nie było w historii. Pan 
Jezus wybrał drogę cierpienia i haniebnej śmierci,  żeby 
prze¬błagać Boga za ludzkie zbrodnie, niegodziwości i 
podłości.  Jest w cierpieniu jakaś potężna siła, skoro 
Jezus wybrał tę, a nie inną drogę zbawienia.  Boli Go 
ludzka niewdzięczność, oziębłość, cieszy każdy 
naj¬drobniejszy akt zadośćuczynienia, solidarności i 
miłości, każda modlitwa i ofiara zanoszona o 
nawrócenie grzeszników.
Modlitwa
Ojcze odnów nasze serca w Sercu Twojego umiłowanego 
Syna,Jezusa!

Jan Paweł II – rozważanie
Moc odpuszczania grzechów, moc zwycięstwa nad złem 
w sercu ludzkim, zawiera się w Męce i śmierci 
Chrystusa Odkupiciela. Szczególnym znakiem tej 
odkupieńczej mocy jest właśnie Serce. Męka Chrystusa i 
śmierć wypełniły się w całym Jego ciele.  Dokonywały 
się poprzez wszystkie rany, jakie odniósł w czasie męki.  
Jednakże nade wszystko dokonały się w Sercu. Serce 
bowiem konało poprzez obumieranie całego ciała. Serce 
wyniszczało się w rytmie cierpienia wszystkich ran. W 
tym wyniszczaniu się Serce płonęło miłością. Żywy 
płomień miłości strawił Serce Jezusa na Krzyżu. Ta 
miłość Serca była mocą przebłagania za grzechy. 
Przewyższała ona - i na zawsze przewyższa - całe zło w 
nich zawarte, całe odejście od Boga, cały bunt wolnej 
ludzkiej woli, każde złe użycie stworzonej wolności, 
które sprzeciwia się Bogu i Jego świętości. Miłość, która 
strawiła Serce Jezusa - miłość, która zadała śmierć Jego 
Sercu - była i jest potęgą niezwyciężoną. Przez miłość 
Boskiego Serca śmierć przyniosła zwycięstwo nad 
grzechem, stała się źródłem życia i świętości.
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  17.07.1986.

Serce Jezusa,  zelżywością napełnione.

Rz 15,3:  I Chrystus bowiem nie troszczył się o własne 
dobro, lecz jak napisano: "Spadły na Mnie złorzeczenia 
Tobie złorzeczących".

Rozmyślanie pierwsze
Miłość Wcielona Boga tak była wzgardzona, jak żadna 
miłość na świecie. Naród wybrany, który tak umiłował 

Chrystus i wyświadczył mu tyle dobra, wzgardził Jego 
Bóstwem i boską potęgą. Kiedy wśród męki wisiał Jezus 
na krzyżu, szyderczo naigrawali się z Niego, mówiąc: 
"Ty,  co rozwalasz świątynię i w trzy dni ją 
odbudowujesz, wybaw siebie samego!  Jeśli jesteś 
Synem Bożym zejdź z krzyża!"  (Mt 27,40). Wzgardzili 
Jego mądrością. Ubrano Go jak szaleńca w białą szatę, a 
bijąc i szydząc mówili : "Prorokuj nam, Mesjaszu, kto 
Cię uderzył?" (Mt 26,68). Wzgardzili królewską 
godnością Jezusa.  "Zdjąwszy z Niego szaty okryli Go 
czerwonym płaszczem, włożyli Mu na głowę koronę z 
cierni, do prawej ręki dali trzcinę i bijąc przed Nim 
pokłony szydzili z Niego  :  Bądź pozdrowiony, królu 
żydowski!  Pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po 
głowie? (Mt 27,28-30). Pojęcie "zelżywość" oznacza 
wstyd, obrazę, hańbę, obelgę. Wstyd bardziej pasuje do 
Serca Pana Jezusa zelżywością napełnionego.  Hańbą 
bowiem nie może być nasycone Serce Jezusa.  Hańbą 
okrywają się ci, którzy lżą Boże Serce. Serce Jezusa 
natomiast okrywa lub nasyca się wstydem z powodu 
ludzi zacietrzewionych w ślepej nienawiści do miłości, 
prawdy,  dobra, piękna.  Serce Jezusa się wstydzi,  ale 
się nie oburza i modli się za nich :  "Ojcze, przebacz im, 
bo nie wiedzą, co czynią" (Lk 23,34).  Tą modlitwą 
potwierdza swą naukę :  "A Ja wam powiadam: 
kochajcie waszych wrogów i módlcie za prześladowców, 
abyście stali się synami waszego Ojca, który jest w 
niebie"(Mt 5,44-45).
Modlitwa

Serce Jezusa, użycz nam pomocy w znoszeniu 

doznawanych upokorzeń dla Twojej chwały i czci. 
Amen.
Rozmyślanie drugie

W ludzkim i zarazem Boskim Sercu Jezusa wyraża się 
cała, Ewangelia męki,  aż do tego momentu, w którym 
Jezus, Baranek na rzeź' prowadzony mówi: "Wykonało 
się".
Nasze grzechy, zanim zostały odpuszczone,  Jezus wziął 
na siebie: napełnił się naszymi zelżywościami, chciał w 
dalszym ciągu wierzyć w człowieka, nawet wówczas, gdy 
ten Go zdradził V "Judaszu, pocałunkiem wydajesz 
Syna Człowieczego?" (Lk 22,48).
Chrystus zapłacił za mnie swoją krwią, to znaczy oddał 
za mnie życie.  "Świadomi, że nie srebro ani złoto, 
których wartość przemija, było okupem uwalniającym 
was z marnego sposobu życia odziedziczonego po 
przodkach, ale drogocenna Krew Chrystusa - Baranka 
niepokalanego i bez skazy"(1 P 1,18-19).
Modlitwa
Chwalimy Cię i błogosławimy Cię,  (Chryste, za to,  żeś 
przez swoją mękę świat odkupić raczył.
Jan Paweł II – rozważanie
Serce Jezusa,  ludzkie Serce Syna Bożego,  jakże bardzo 
świadome godności każdego człowieka,  jakże bardzo 
świadome godności Boga-Człowieka. Serce Syna, który 
jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, jakże bardzo 
świadome godności właściwej duszy i ciału człowieka, 
jakże bardzo wrażliwe na wszystko, co tej godności 
uwłacza: "zelzywościami nasycone!" Oto słowa proroka 

Izajasza:  "...mój sługa, którego podtrzymuję. Wybrany 
mój, w którym mam upodobanie.  On przyniesie 
narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu.  Nie 
złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi knotka o nikłym 
płomieniu".  "Tak wielu osłupiało na Jego widok, tak 
nieludzko został oszpecony.  Jego wygląd i postać 3ego 
była niepodobna do ludzi.  "Mąż boleści, oswojony z 
cierpieniem, jak ktoś przed kim się twarz zakrywa, 
wzgardzony tak,  iż mieliśmy Go za nic!". Serce Jezusa, 
zelżywościami nasycone! "Znak, któremu się 
sprzeciwiają, a Twoją duszę, Matko, przeniknie miecz".
Anioł Pański - Castel Gandolfo,  24.08.  1986.

Serce Jezusa dla nieprawości naszych starte...

1 P 2,24: On na swoich ramionach wyniósł nasze 
grzechy na drzewo krzyża, abyśmy umarłszy dla 
grzechów żyli dla świętości. Jego to ranami 
zostaliście uzdrowieni.

Rozmyślanie pierwsze

Od samego początku pojawienia się pośród ludzi,  Jezus 
doświadcza obojętności i wrogości, których kulminacją 
będzie krzyż na Kalwarii. Proroctwo starca Symeona 
(Łk 2,34-35) wyraźnie mówi o cierpieniu, jakiemu 
poddaje się Serce Jezusa,  a z Nim ci wszyscy, którzy Je 
naprawdę ko¬chają.  "Twoją duszę Maryjo, miecz 
przeniknie'.'.
Serce Jezusa, starte przez wrogość i złość ludzi, nie 
zawahało się. odmienić naszego odrzucenia w ofiarę 
swego życia:  "On bowiem tej nocy, której był wydany, 
wziął chleb, błogosławił,  łamał i rozdawał swoim 

uczniom mówiąc:  To jest Ciało Moje, które za was 
będzie wydane.  To jest kielich Krwi Mojej, która za was 
i za wielu będzie wylana".
W Getsemani "Jego dusza jest smutna aż do śmierci.  
Na próżno oczekuje współczucia ze strony    swoich 
uczniów.  Po Jego czole spływają krople krwawego potu, 
jakby uprzedzając to, co się dokona na krzyku. To 
właśnie na krzyżu Jego Serce zostaje całkowicie starte,  
gdy doświadcza tego, co odczuwa człowiek, który 
wybiera grzech :  samotność serca.  I wtedy woła  :  Boże 
mój,  Boże mój, czemuś Mnie opuścił"(Mt 27,46). 
Cierpienie, jakie człowiek wywołuje przez grzech, Jezus 
wybiera jedynie z miłości, przyjmując na siebie ciężar 
posłuszeństwa woli Ojca. W ten sposób na krzyżu Jego 
ciało zostaje przebite nie tylko gwoździami, lecz również 
naszymi słabościami, jest zmiażdżone naszymi 
grzechami. Teraz już nie ramiona Maryi, ani ramiona 
krzyża Go podtrzymują, lecz Ona sam powierza się 
Ojcu, idąc w Jego ramiona. Kiedy śmierć dociera do 
Jego   Serca i ściera Je w sposób ostateczny, nie może 
zawołać inaczej, jak tylko: "Ojcze, w ręce Twoje 
„oddaję ducha mojego" (Łk 23,46). Tak więc w Jezusie 
w słudze miłości wypełnia się wola Ojca, a człowiek, 
dzięki temu ukrzyżowanemu posłuszeństwu, zostaje 
zbawiony.
Modlitwa
Matko Chrystusa, któraś współcierpiała prowadź nas do 
Serca Twojego Syna, konającego na krzyżu.
Rozmyślanie drugie
Gdy mówimy o nieprawości w związku z Sercem Jezusa, 

mówimy o grzechu. Ostrze grzechu skierowane jest 
zawsze przeciwko Bogu i człowiekowi, bo narusza 
zasady ogólnego prawa miłości Boga i bliźniego. Grzech 
określamy jako nieposłuszeństwo wobec woli Bożej. 
Ilustruje to doskonale historia pierwszych rodziców 
skonfrontowanych z drzewem poznania dobra i zła, ich 
pierwszy kontakt z mistrzem kłamstwa, a także nadzieja 
na zajrzenie za kulisy Bożego nakazu. Wynieśli grzech 
jak zarazę z raju i przekazali go swoim potomkom, 
którzy brnęli od grzechu do grzechu.  Ludzie 
doświadczywszy dobra i zła, umieli je doskonale 
odróżniać. W jednym wąż miał rację : poznali dobro i 
zło.  Dopuszczali się nieprawości, ale szczęśliwi nie byli.  
I tak toczyły się dzieje świata do momentu,  gdy na 
Golgocie umarł Jezus na krzyżu,  żeby przebłagać Ojca 
za grzechy ludzi i dać im nową szansę.  Człowiek 
pozostał jednak wolny. Może przyjąć ofiarowane mu 
zbawienie,  lub wybrać zawiłe ścieżki walki o lepszy 
świat za pomocą szczytnych haseł, popełniając w imię 
owych haseł najokrutniejsze masowe zbrodnie. Czytamy 
w Psalmie 14:  "Mówi głupi w swoim sercu: Nie ma 
Boga: Oni zepsuci są, ohydne rzeczy popełniają, nikt nie 
czyni dobra".
Serce Jezusa dla nieprawości naszych starte,  zmiłuj się 
nad nami!
Jan Paweł II – rozważanie
Serce Jezusa z Ogrójca, które się smuci aż do śmierci",  
które odczuwa ciężar straszliwy.  Gdy mówi: "Jeśli to 
możliwe,  zabierz ten kielich ode Mnie; wie 
równocześnie, jaka jest wola Ojca i niczego nie pragnie 

bardziej, jak tego, by ją wypełnić, wypić kielich do dna.
Serce Jezusa - starte odwiecznym wyrokiem:  tak Bóg1 
umiłował świat,  że Swego Jednorodzonego Syna dał". 
Serce Jezusa - starte za grzechy.  Całe ciało 
Ukrzyżowanego ogarniają stopniowo bóle konania. 
Powoli dociera do Serca, Jezus mówi:  "Wykonało się!" 
Jakże inaczej miały się wypełnić Pisma? Jakże inaczej 
miało wypełnić się słowo proroka, który mówi: "zacny 
mój Sługa usprawiedliwi wielu, a wola Pańska spełni się 
przez Niego!" Wola Ojca. Nie moja, lecz Twoja wola!
Anioł Pański - Castel Gandolfo, 31.08.1986 r.

Serce Jezusa, aż do śmierci posłuszne...

J 4,34: Mówi im Jezus: "Moim pokarmem jest 
spełnienie woli Tego, który Mnie posłał, i dokonanie 
Jego dzieła".

Rozmyślanie pierwsze
Kochać znaczy tyle, co być zależnym od kogoś, być 
posłusznym. To posłuszeństwo wyraża też wierność i 
ofiarność względem osoby kochanej. Prawda ta odnosi 
się przede wszystkim do Boga, w którym znajdujemy 
pełnię miłości. W Bożym Sercu posłuszeństwo objawia 
największą miłość, którą nie tylko sam Bóg, ale i 
człowiek,  jest kochany.  Bóg zbawia człowieka przez 
posłuszeństwo swego Syna aż do śmierci. Pysznemu i 
nieposłusznemu sercu człowieka zostają zaofiarowane w 
Jezusie posłuszeństwo Jego Serca, cichość i 
przebaczenie.  Przeba¬czenie wypływające z Jego 
posłusznego Serca nie jest jednak gąbką, która 
automatycznie zmazuje nasze grzechy,  ale jest 
zaofiarowaną szansą do powstania ze śmierci do życia. 

Siłą posłuszeństwa jest miłość.  Jedynie szczera miłość 
jest wierna, jedynie szczera miłość jest posłuszna, tak 
jak miłość Jezusowego Serca.
Modlitwa

Prośmy Najświętszą Dziewicę Maryję, byśmy umieli tak 
jak Ona wypełniać z pokorą wolę Boga.  Amen.
Rozmyślanie drugie
Dlaczego Pan Bóg postanowił zbawić świat przez 
wcielenie, mękę i śmierć Swego Syna? Mógł przecież 
wybrać inną drogę. On tymczasem prosi młodą Kobietę 
w Nazarecie, aby zgodziła się zostać matką Jego Syna. 
Tak więc wcielenie doszło do skutku, gdyż młoda 
Kobieta posłuszna Bogu, wyraziła na to zgodę. Jezus 
ujrzał migotanie gwiazd poprzez dziurawy dach stajni w 
Betlejem. Potem rósł w Egipcie, zanim wrócił do 
Nazaretu. Po trzydziestym roku życia wyruszył Jezus, 
aby czynić wolę Tego, który Go posłał. Był posłuszny 
swemu Ojcu, godząc się na drogę męki i haniebną 
śmierć. Św. Paweł w Liście do Filipian pisze: "I w 
zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego 
siebie, stał się posłuszny aż do śmierci i to śmierci 
krzyżowej" (Flp 2,7-8). Poprzez całkowitą miłość do 
Ojca i do swych braci ludzi, Syn Boży odkupił świat. 
Podstawą odkupienia była ostatecznie miłość Ojca i 
posłuszeństwo Syna. Pierwsi rodzice i ich potomstwo 
zgrzeszyli nieposłuszeństwem; Jezus odkupił ich winę, 
będąc posłusznym. Nieposłuszeństwo jest zazwyczaj 
znakiem braku miłości. Św. Jan pisał: "Na tym bowiem 
polega miłość do Boga, że wypełniamy Jego 

przykazania" (1 J 5,3),czyli na posłuszeństwie.
Modlitwa
Serce Jezusa, naucz nas coraz lepiej rozumieć i ponad 
wszystko cenić cnotę posłuszeństwa Bogu.  Amen.
Jan Paweł II – rozważanie 
Całe życie Jezusa przebiega pod znakiem doskonałego 
posłuszeństwa woli Ojca, który jest najwyższym i 
współwiecznym źródłem Jego bytu (J 1,1-2). Dlatego 
przychodząc na świat Chrystus mówi  :  "Oto 
przyszedłem,... żeby spełniać, o Boże, wolę Twoją" (Hbr 
10,7).  Jezus,  jak podają Ewangelie, przez całe życie 
wypełniał wolę Ojca.  Jozefowi i Maryi, którzy z bólem 
serca poszukiwali Go przez trzy dni,  dwunastoletni 
Jezus odpowiada  :  "Czemuście Mnie szukali? Czy nie 
widzieliście,  że powinie¬nem być w tym, co należy do 
Mego Ojca?" (Lk 2,49). Pewnego dnia Jezus powie do 
Apostołów  :  "Moim pokarmem jest wypełnić wolę 
Tego, który Mnie posłał,  i wykonać Jego dzieło (J 4,34) i 
nauczy ich modlitwy :  "Ojcze nasz..niech Twoja wola 
spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie" (Mt 6,9-10). U 
zarania życia, w jego pełni i gdy nadszedł jego kres, 
Serce Jezusa bije jednym pragnieniem : spełniać wolę 
Ojca. Kontemplując to życie, którego zasadą jednoczącą 
wszystko było synowskie ; posłuszeństwo Ojca, możemy 
zrozumieć słowa Apostoła :  "przez posłuszeństwo 
Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi"(Rz 5,19),  a 
także inne, tajemnicze i głębokie stwierdzenie  :  "A 
chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, 
co wycierpiał.  A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą 
zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go 

słuchają" (Hbr 5,8-9).
Rzym - 23.07.1989 r.

Serce Jezusa, włócznią przebite...

J 19,32-34: Przyszli więc żołnierze i połamali golenie 
tym, którzy byli z Nim ukrzyżowani - jednemu i 
drugiemu.  Lecz kiedy pode szli do Jezusa i zobaczyli, że 
już nie żyje, nie połamali Mu goleni, lecz jeden z 
żołnierzy przebił Mu bok włócznią.  I zaraz wypłynęła 
krew i woda.

Rozmyślanie pierwsze
Gdy wpatrujemy się w ukrzyżowanego Jezusa, nasz 
wzrok zatrzymuje się na Jego przebitym Sercu.  Ten 
znak jest nie tylko raną: on mówi o pełni synowskiej 
miłości wobec Ojca, a równocześnie objawia ojcowskie 
Serce otwarte na ludzi, których Jezus "umiłował aż do 
końca"  (J 13,1). Miejsce złączenia dwóch belek krzyża 
znajduje się na wysokości przebitego Serca. Człowiek i 
Bóg spotykają się wówczas, gdy, otwierając ramiona, 
mogą się objąć i zbliżyć do siebie swe Serca. Za każdym 
razem, gdy obejmujesz kogoś z miłością, dajesz 
świadectwo,  że jesteś gotów za niego umrzeć. Kochać, 
to znaczy być gotowym do tego, by umarła w nas część, 
która kochać nie potrafi, by znikł nasz egoizm.
Z rany Jezusowego Serca, która potwierdza śmierć 
Chrystusa i prawdę o Jego miłości, wypływają krew i 
woda jako znaki wiecznego zbawienia.  Bóg objawia się i 
zbawia człowieka poprzez przebite Serce Jezusa, przez 
Jego śmierć i zmartwychwstanie.
Od nas Bóg domaga się wiary, która Mu pozwoli 
udzielić nam zbawienia; wiary, która przyjmuje, że 

śmierć Jezusa nie była klęską, ale koniecznym 
przejściem do odbudowy przymierza między Bogiem a 
człowiekiem. Nie ma żniwa bez śmierci ziarna.
Modlitwa
Stojąc wobec rany Serca Jezusa, prośmy Maryję, aby 
pomogła nam uświadomić sobie potęgę miłości i 
przebaczenia. Amen.
Rozmyślanie drugie
Jezus umarł, na krzyżu w piątek po południu. Był to 
dzień przygotowania Paschy.  Obchodzono ją na 
pamiątkę wyprowadzenia z niewoli egipskiej. Trzeba 
więc było zdjąć ukrzyżowanych z krzyży i szybko 
pogrzebać. Żołnierze potrącali ukrzyżowanych, żeby 
stwierdzić, czy jeszcze żyją. Gdy żołnierze podeszli do 
Jezusa, stwierdzili, że umarł.  Żeby jednak mieć 
pewność, jeden z nich silnym pchnięciem zatopił 
włócznię w boku Chrystusa. Włócznia przebiła Serce. Z 
otwartej rany wypłynęła krew i woda. Jan Apostoł był 
naocznym świadkiem tych wydarzeń, napisał, że 
wszystko stało się zgodnie z Pismem i zacytował słowa z 
Księgi Wyjścia (12,46), i słowa proroka Zachariasza 
(12,10).
Włócznia rzymskiego żołnierza przypieczętowała 
zwycięstwo Chrystusa.  Jego ostatnie słowa brzmiały - 
"Wykonało się". Mimo tych słów życie Jezusa wydaje 
się jedną wielką klęską.  Jego słowa odrzucono,  Jego 
posłannictwa nie zrozumiano,  Jego przykazania nie 
dotarły do słuchaczy.  Jego dzieło zostało jednak 
wypełnione przez to, że pozostał posłuszny Ojcu 
posłuszeństwem, którego czystość przeważyła wszystkie 

grzechy.  Przez swoje posłuszeństwo sprowadził na świat 
królestwo Boże i jest ono gotowe wkroczyć, 
gdziekolwiek utworzy się choćby szczypta wiary. 
Chrystus stał się drogą, prawdą i życiem. Serce Jezusa 
włócznią przebite mówi o miłości i posłuszeństwie Syna 
Bożego. Włócznię można potraktować jako symbol 
całego zła, jakie czynili i czynią ludzie.  Przebite Serce 
Chrystusa i włócznia żołnierza są wymownymi 
symbolami odwiecznej walki dobra i zła, miłości i 
egoizmu, posłuszeństwa i nieposłuszeństwa.  Człowiek 
albo będzie lgnął do Serca Jezusa, albo zadawał Mu 
kolejne ciosy włócznią swoich grzechów.
Modlitwa

Panie Jezu, który jesteś Drogą, Prawdą i Życiem, zmiłuj 
się nad nami!
Jan Paweł II – rozważanie
W przebitym Sercu kontemplujemy synowskie 
posłuszeństwo Jezusa, który otrzymaną od Ojca misję 
odważnie spełnia aż do końca (J 19,30) oraz Jego 
braterską miłość do ludzi.
Przebite Serce jest także symbolem nowego życia 
danego ludziom w Duchu Świętym i w sakramentach.  
Gdy jeden z żołnierzy przebił włócznią bok Chrystusa,  
"natychmiast wypłynęła krew i woda" (J 19,34). 
Naprawdę umarł, tak jak naprawdę się urodził i jak 
naprawdę zmartwychwstał we własnym ciele (J 
20,24.27). Ewangelista widzi w przebiciu włócznią 
głęboki sens :jak z uderzonej przez Mojżesza skały 
wypłynęła na pustyni woda (Lb 20,8-11), tak z 

przebitego włócznią boku Jezusa   trysnął strumień 
wody, która miała ugasić pragnienie nowego Ludu 
Bożego.  Ten strumień jest darem   Ducha świętego (J 
7,37-39), który ożywia w nas życie Boże. Wreszcie, z 
przebitego Serca Chrystusa rodzi się Kościół, Jego 
Oblubienica. W rzeczywistości Kościół 1;wodzę woda i 
krew. Chrzest i Eucharystia - tryskające z przebitego 
boku. Słusznie więc Soborowa Konstytucja o liturgii 
stwierdza : "z boku umierającego na krzyżu Chrystusa, 
zrodził się przedziwny sakrament całego Kościoła". 
(Sacrosanctum Concilium, Rzym - 30.07.1989 r.

Serce Jezusa, źródło wszelkiej pociechy...

2 Tes 2, 16-17: A sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, 
Ojciec nasz, który nas ukochał i obdarzył nas wieczną 
radością i ufną nadzieją, niech krzepi wasze serca i 
umocni w każdym dobrym czynie i słowie.

Rozmyślanie pierwsze.

Nie ma bardziej wzruszającego obrazu nad ten, gdy Bóg 
słowami proroków objawia swą bezgraniczną milord:, 
jak kogo pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać 
będę. (Iz 66,13). Miłość macierzyńska jest jedyną, która 
w każdej chwili potrafi pocieszyć ludzkie serce. W 
Jezusie, który jest Bogiem z nami i Bogiem, który 
pociesza, znajdujemy wyraz macierzyńskiej miłości 
Boga, wyraz Jego Serca. Umiłowany przez Ojca Jezus, 
został także ukochany przez Matkę. Ona pierwsza 
wyraziła Mu ludzka milord i najpełniej zapisała się. w 
Jego Sercu. Dlatego On, idąc przez świat, wszystkim 
dobrze czyniąc, pocieszał ludzi z miłością, która zapala 

nową nadziej^, prawdziwą nadzieję, płynącą z miłości 
matki. Zycie Jezusa było szczerym zaproszeniem: 
„Pójdźcie do Mnie wszyscy utrudzeni i uginający się, 
pod ciężarem, a Ja Wam dam wytchnienie" (Mt 11,28). 
Serce Jezusa staje się Szczególnym źródłem pociechy, 
dlatego, ze płynie z Niego nie tylko ludzkie uczucie, ale 
w Jego działaniu są obecni również Ojciec i Duch Święty 
Pocieszyciel, zesłanie, którego przyobiecał Jezus po 
swoim zmartwychwstaniu: „Ja zaś będę, prosił Ojca, a 
innego Pocieszyciela da Warn, aby z wami był na zawsze 
- Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, 
ponieważ Go nie widzi ani nie zna" (3 14,16-17).
Modlitwa

Prośmy Pocieszycielkę, strapionych Maryję, aby w 
mrocznych chwilach smutku i cierpienia prowadziła nas 
do swego umiłowanego Syna Jezusa. Amen.

Rozmyślanie drugie

Czas jest jednym z najlepszych pocieszycieli, choć nie 
jedynym. Leczy rany. Po ranach zostają, blizny, które 
nie bolą, ale przypominają z perspektywy czasu wiele 
smutnych spraw wygląda zupełnie inaczej. Bywa, ze 
niegdysiejsze Izy wydają sie, nieporozumieniem, 
zamieniają, się w uczucie wdzięczności wobec Boga, 
kadry wiedział, co robi, pozwalając nam się posmucić i 
popłakać. Pocieszycielami są najczęściej dobrzy, 
serdeczni, kierowani miłością, ludzie, którzy potrafi 
współczuć. Prawdziwy pocieszyciel potrafi milczeć. 
Prawdziwy pocieszyciel przemienia milczenie w 

modlitwę. Bywa, ze modlitwa staje sie, jedynym 
skutecznym pocieszycielem. Bywa, ze jedyną formą 
pocieszenia jest obecność, prosty gest podyktowany 
miłością. Bezimienna kobieta, nazwana przez tradycję? 
Weroniką, otarła twarz cierpiącego Jezusa. Weroniki 
istnieją, bo kochają. Pociecha jest wyrazem miłości. 
Jedynym niezawodnym pocieszycielem jest Bóg, bo jest 
samą miłością., a milord jest silniejsza od strachu, jest 
źródłem zaskakującej siły. Symbolem tej miłości jest 
Serce Jego Syna.

Modlitwa

Serce Jezusa, któreś tak cierpiało z powodu naszych 
grzechów, które jesteś niezawodnym i skutecznym 
źródłem wszelkiej pociechy, zmiłuj się nad nami!

Jan Paweł II - rozważanie

Bóg Stworzyciel nieba i ziemi, jest także "Bogiem 
wszelkiej pociechy" (2 Kor 1, 3; Rz 15, 5). W Starym 
Testamencie często spotykamy obraz Boga, pełnego 
czułości i współczucia, który pociesza swój lud w 
godzin? udręki. Ażeby podnieść na duchu spustoszoną 
Jerozolim?, Posyła do niej proroków ze słowami 
pociechy: „Pocieszcie, pocieszcie mój lud!" (Iz 40, 1), a 
zwracając się do opanowanego lękiem wobec wrogów 
Izraela - mówi: „Ja i tylko Ja jestem twym 
Pocieszycielem" (Iz 51,12). W Jezusie, prawdziwym 
Bogu i prawdziwym człowieku, "Bóg, który pociesza" 
stanął pośród nas. W całym życiu Chrystusa, w całym 

przepowiadaniu Królestwa, zawiera sie posługa 
pocieszenia: dobra nowina dla ubogich, wolność dla 
uciśnionych, uzdrowienie dla chorych, łaska zbawienia 
dla wszystkich (Lk 4, 18-19; Iz 61,1-2). Z Serca Jezusa 
pochodzi to pokrzepiające zapewnienie "Błogosławieni, 
którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni" (Mt 
5,4). Pociechy płynącą. z Serca Chrystusa jest Jego 
udział w ludzkim cierpieniu. Jego pragnienie ukojenia 
smutku i żalu, okazywana przez Niego przyjaźń. W tych 
niosących pociech? słowach i czynach ujawnia sie 
bogactwo uczuć przedziwnie połączone ze skuteczności? 
działania. Gdy u bram miasta Nairn Jezus ujrzał 
wdowę?, która odprowadzała do grobu jedynego syna, 
użalił się nad nią" (Lk 7, 12), dotknął ran, rozkazał 
młodzieńcowi powstać i oddal matce (Lk 7,14-15). Zycie 
Jezusa było, więc nieustanna, posługa miłosierdzia i 
pociechy. "Serce Chrystusa, źródło wszelkiej pociechy, 
zmiłuj się nad nami". Słowa te są zachętą, byśmy 
otrzymawszy pociechę od Chrystusa, sami ze 
wzruszeniem i przekonaniem nieśli j? innym. Św. Paweł 
pisze: „Ten, który nas pociesza w każdym utrapieniu 
naszym, abyśmy wzmocnieni pociech? doznaną od 
Boga, mogli pocieszać tych, którzy znaleźli się w 
jakimkolwiek utrapieniu" (2 Kor 1,4).
Rzym, 13.08.1989 r.

Serce Jezusa, życie i zmartwychwstanie nasze...

3 11, 25-26: Ja jestem zmartwychwstaniem i Życiem! 
Kto wierzy we Mnie, chociażby nawet umarł, żyć będzie. 
A każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nigdy nie umrze. 
Czy wierzysz w to?

Rozmyślanie pierwsze

Jezus powiedział, Ze nie ma większej miłości nad tą, gdy 
ktoś Zycie oddaje za przyjaciół. Tak wiec kochać znaczy 
oddać Zycie. 3Jezus powiedział: ja jestem Życiem, 
źródłem Życia. W Nim Zycie ludzkie i zycie Boże 
stanowią jedność. Jezus jest Życiem, które zwyciężyło 
śmierć. To, co 3mierd zabiera w jednym momencie, czyli 
Zycie, On przy--wraca na zawsze. Taka była wola Ojca, 
aby nie z tego, co Mu zostało powierzone, nie zginęło.
Wraz ze zmartwychwstaniem wszystko w człowieku 
zostało zbawione, wszystko zostało przybite do krzyża 
po to, aby zmartwychwstać. Wszystko powraca do Życia 
w momencie, gdy Jezus ofiarowuje nam swe Serce, 
kotwicę zbawienia. Panie, do kogo pójdziemy, Ty masz 
słowa Życia wiecznego. Jaki sens miałoby nasze Zycie, 
gdyby nie było zmartwychwstania.

Modlitwa

Twoje Serce zwyciężyło Jezu, a my przy Tobie niczego 
się juz nie boimy: „Chociażbym przechodził przez 
ciemna, dolinę, zła sie, nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.” 
(Ps 23,4).

Rozmyślanie drugie

Metanoia oznacza zmian sposobu myślenia i 
opuszczenie dotychczasowej, błędnej drogi, aby 
wkroczyć na nowa, prowadzącą do Życia Jezus 
powiedział: „Ja jestem drogą prawdziwa, do życia" (3 

14,6). Prawdziwa, drogą jest właśnie On, stawiający 
znak równości między życiem a miłością. Prawdziwie i 
godnie Żyć to znaczy kochać. Zycie bez miłości traci 
zasadniczy sens. Zamienione jedynie w gonitwę. za 
wygodą, przypomina luksusowy grobowiec. Według 
3ezusa, żyje naprawdę, nie ten, który ma, lecz ten, kto 
kocha. Metanoia jest więc koniecznym zwrotem ku 
miłości. Jezus powiedział: „Nie troszczcie się zbytnio o 
swoje Zycie, co będziecie jedli, ani o ciało, czym je 
okryjecie, bo Zycie ważniejsze jest od jedzenia, a ciało 
od ubrania (Lk 12,22-23). Chrystus zilustrował własnym 
życiem, jaka milord powinna być droga, człowieka.
Milord jest ostatecznie jedyna, prawda,. Milord i 
prawda, to dwie strony tego samego medalu. 3Jezus 
uczył, że życie doczesne jest uwerturą do życia 
wiecznego. Milord Boga i bliźnich, to warunek naszego 
zmartwychwstania i Życia.
Modlitwa

"Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami 
grzesznymi, teraz i w godzinę, śmierci naszej"
Jan Paweł II - rozważanie

Jezus jest życiem, które odwiecznie wypływa z boskiego 
źródła Ojca: „Na początku było Słowo, a Słowo było u 
Boga, i Bogiem było Słowo... W Nim było zycie, a zycie 
było 3wiatlo3cia, ludzi" (3 1,1-4). Jezus sam w sobie jest 
życiem - "Bo jak Ojciec ma zycie w sobie, tak tez dal 
Synowi, aby miął zycie w sobie" (3 5,2-6). W Chrystusie, 
w 3ego Sercu Zycie boskie i Zycie ludzkie są, ze sobą. 
harmonijnie zespolone, stanowią, pełna, nierozłączną 

całość. Ale Jezus jest także życiem dla nas. "Dawać 
życie" to cel misji, która. On, Dobry Pasterz, otrzymał 
od Ojca: „Ja przyszedłem po to, aby (owce) miały życie, 
i to w całej pełni"(3 10,10). Jezus jest również 
zmartwychwstaniem. Ze światłością. Chrystusa, który 
jest Świętym Bożym (Lk 1, 35), nic nie stoi w takiej 
sprzeczności jak grzech; nic tak sprzeczne z Nim, źródlę 
życia, jak śmierci. Tajemnicza wiążąca ze sobą grzech i 
Śmierć (Mdr 2, 24; Rz 5, 12; 6, 23): stanowią, one dwie 
rzeczywistości zasadniczo sprzeczne z ,-planem Boga 
względem człowieka, którego przeznaczeniem jest nie 
Śmierć, lecz życie. Każdy przejaw Śmierci głęboko 
porusza Serce Jezusa: jednym swoim słowem wskrzesił 
Łazarza, syna wdowy z Nairn i córkę Jaira; mocą, swej 
miłosiernej miłości przywrócił do życia duchowego 
Zacheusza, Marie, z Magdalii, kobietę, cudzołożna, i 
tych, którzy umieli rozpoznać 3ego zbawcza, obecność. 
Nikt tak jak Maryja nie doświadczył tego, ze Serce 
Jezusa jest "życiem i zmartwychwstaniem”: - od Niego 
otrzymała życie łaski pierworodnej, potrafiła strzec jej i 
rozwijać, słuchając Jego słów i uważnie śledząc Jego 
czyny.
Rzym, 27.08.1989 r.

Serce Jezusa, pokoju i pojednanie nasze...

J 14, 27: Pokój Wam zostawiam, pokój Wam daję. Ja 
daję go Wam nie jak świat daje. Niech się nie trwoży 
serce wasze ani się nie lęka.

Rozmyślanie pierwsze

Pokój i pojednanie i nadzieja są z sobą ściśle związane. 

Jezus mówi o swoim pokoju, który nie jest pokojem tego 
świata. Świat owego pokoju dać nie może, bo nie dąży 
do pojednania z jego Stwórcą. Świat przez pojęcie 
"pokój" rozumie zawieszenie broni, unikniecie wojny i 
zamieszek zbrojnych. Jezus mówiąc o pokoju, miął na 
mydli pokój zakotwiczony we wnętrzu człowieka, w jego 
duszy i sercu, które musi być czyste i wolne od grzechu. 
Trzeba więc zdecydowanie przeciwstawić się złu, 
powalczyć z własnymi słabościami i bledami. Jezus 
umarł na krzyżu za grzechy ludzi. Jezus umarł na 
krzyżu za moje grzechy. Tylko On może obdarzyć mnie 
pokojem, a wtedy moje Zycie przestaje być szarą 
egzystencją i staje się równocześnie pokojem i czymś" 
zachwycającym. Osiągamy bezpieczeństwo nawet 
trwalsze od samego życia. Nawet w ostatnim dniu, kiedy 
nadchodzi koniec wszystkiego, wciąż czujemy się 
bezpieczni, bo Chrystus wprowadza nas do "portu", 
poza którym juz nie ma żadnych niebezpieczeństw, jest 
tylko milord i pokój.

Modlitwa

Królowo Pokoju, wyjednaj nam u Chrystusa łaskę 
pełnego i trwałego pojednania z Bogiem i z braćmi. 
Amen.

Rozmyślanie drugie

Tego dnia w Wieczerniku jedyną rzeczą, której 
brakowało i której nie mogli sobie udzielić smutni, 
zalęknieni apostołowie, był pokój. Ale oto, pomimo 

zamkniętych drzwi, wchodzi Jezus i mówi: „Pokój 
Warn" (Lk 24,36). Drżącym sercom i poczuciu winy z 
powodu zdrady Mistrza jedynie pokój, wypływający z 
Serca Jezusa zmartwychwstałego, mógł udzielić 
prawdziwej radości. Pokój, który Jezus ofiarowuje, 
przychodzi w chwili, kiedy człowiek jest najbardziej 
zagubiony. Jezus, Książę Pokoju (Iz 9, 5) podczas całego 
ziemskiego życia słowami i czynami wprowadzał w 
ludzkie serca pokój. Nie było Jego spojrzenia, które nie 
obdarowałoby ludzkiego serca miłością, radością i 
pokojem (Ga 5,22). Pokój Chrystusa jest pojednaniem 
pomiędzy człowiekiem a Bogiem, dlatego Serce Jezusa 
tak gorąco zaprasza: „Przyjd2cie do Mnie wszyscy, 
którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was 
pokrzepi?"(Mt 11,28). Biskup Prohaszka pisał: „Id? do 
Jezusa, do czarującego Boga - Człowieka, który 
przyszedł do nas, bo wiedział, czego potrzebuje ludzkie 
serce, dusza i Zycie... Do Niego powinienem przychodzić 
ze wszystkimi wątpliwościami, myślami, ze wszystkimi 
swoimi cierpieniami. Na każde pytanie otrzymam 
odpowied2, jak się ustosunkować do Boga, do 3wiata, do 
człowieka. W tym Sercu rozpoznajemy się, w tym Sercu 
umiemy unicestwić się, zaś" Serce to, w miarę jak coraz 
bardziej stajemy sie, 3ego własnością, stokrotnie oddaje 
nas z powrotem samym sobie".

Modlitwa

Najświętsze Serce Zbawiciela obdarz nas pokojem, 
opartym na sprawiedliwości i przywiązaniu do rzeczy 
Bożych. Amen.

Jan Paweł II - rozważanie

Jezus jest naszym pokojem. Wiemy, co w języku 
biblijnym oznacza słowo "pokój". Mówiąc najogólniej, 
jest suma, dóbr, które 3ezus-Mesjasz przyniósł ludziom. 
Dlatego dar pokoju oznacza początek 3ego misji na 
ziemi, jest w niej przez cały czas obecny i stanowi jej 
ukoronowanie. "Pokój" wyśpiewują, Aniołowie u 
żłóbka. Pokoju życzy Chrystus poruszony widokiem 
ludzkiego kalectwa ciała (Lk 8, 48) i na duchu (Lk 7,50). 
"Pokój Warn", radośnie pozdrawia Zmartwychwstały 
uczniów (Lk 24,36).
3ezus jest także pojednaniem. W następstwie grzechu 
powstał głęboki i tajemniczy przedział miedzy Bogiem 
Stwórca a człowiekiem, Jego stworzeniem. Cala historia 
zbawienia jest właściwie opowieścią o prze--dziwnych 
interwencjach Boga na rzecz człowieka, aby człowiek w 
sposób wolny i z miłością, powrócił do Niego, aby po 
czasie izolacji nastał czas pojednania i przyjaźni, 
komunii i pokoju. W Sercu Chrystusa, pełnym miłości 
do Ojca i do ludzi, nastąpiło pełne pojednanie Nieba z 
ziemią: „(...)Zostaliśmy pojednani z Bogiem przez 
śmierć Jego Syna..."(Rz 5, 10). W Sercu Zbawiciela 
człowiek znajdzie pokój i wytchnienie, tam jego 
zwątpienie zmieni sie, w pewność, udręka w spokój, 
smutek w radość, niepokój w pogodę, ducha. Tam 
znajdzie ulgę w cierpieniu, odwagę, do przezwyciężania 
lęku, wielkoduszność potrzebna, do tego, aby nie wpadł 
w przygnębienie i aby wejść na drogę, nadziei.
Rzym, 3.09.1989 r.

Serce Jezusa, krwawa ofiaro grzeszników...

Hbr 9, 26-28: Lecz On pojawił się tylko jeden raz, kiedy 
wypełniły się czasy, aby pozbawić grzech mocy przez 
swoją ofiarę. (...) Tak i Chrystus jeden raz ofiarował się, 
aby wziąć na siebie grzechy wielu.

Rozmyślanie pierwsze

W przedsionku Bazyliki Serca 3ezusowego w Krakowie 
jest ładna mozaika, przedstawiająca przebicie boku i 
Serca Zbawiciela na Golgocie. Wchodzącemu do 
świątyni przypomina ten obraz bezgraniczną miłość 
Chrystusa. Ukrzyżowany Jezus zdaje się mówić do 
patrzącego: „zobacz, jak cię umiłowałem". Krwawa 
ofiara Chrystusa juz się nie powtórzy, ale codziennie 
powtarza się ta sama ofiara krzyżowa na naszych 
ołtarzach, tylko w inny sposób, w sposób bezkrwawy, a 
jest nią Msza dw. Św. Franciszek Salezy pisał o Mszy 
św.: Przenajświętsza ofiara Mszy dw. jest słońcem i 
punktem centralnym, ogniskiem wiary, sercem 
prawdziwej pobożności". Msza dw. jest istotna, szkołą. 
życia chrześcijańskiego, czerpanego z Chrystusa. Uczy 
nas o cenie i warunku zbawienia. 0 cenie zbawienia 
najlepiej uczy nas Krzyż. Krzyża potrzeba było, aby 
otwarły się dla nas podwoje nieba. Lecz musimy 
pamiętać, ze Msza dw. jest powtórzeniem Ofiary 
Krzyżowej. Powiedział ktoś, ze dzwonki na Podniesienie 
są dzwonkami pogrzebowymi. W jakim znaczeniu? 
Naprzód w tym, ze istota daru ofiarnego, składającego 
się ze zboża i wina, przestaje istnieć. Przestaje istnieć 
chleb i wino, a przemienia się w Boskiego Zbawiciela. Te 

dzwonki dzwonią i nam, nawołując do wewnętrznej 
przemiany. Ma umrzeć w nas stary człowiek, a narodzić 
nowy, Chrystusowy. Bez tej przemiany nie ma 
zbawienia. Stąd te dzwonki są jakby misjonarzami, co 
przypominają wartość nieskończoną naszej duszy, którą 
Jezus odkupił swoją krwią, nawołują nas do tej 
przemiany na wzór przemiany darów spoczywających 
na ołtarzu.

Modlitwa

Dziękujmy za Maryję, którą konające Serce Jezusa, 
ofiara za grzechy świata, dało nam za Matkę: „Oto 
Matka twoja" (3 19,27).

Rozmyślanie drugie

Człowiek nie jest zdolny o własnych silach wyplątać się z 
sieci grzechu, o czym świadczy historia a także bieżący 
rozwój wypadków na 3wiecie. Papież Pius XII 
powiedział, ze największą tragedią świata nie jest to, ze 
ludzie grzeszą, ale fakt, ze z grzechu robią cnotę. Bóg 
przyszedł człowiekowi z pomocą.. Dal swojego Syna. 
Syn Boży stal się jednym z nas i oświadczył: „Nie 
przyszedłem, aby Świat potępić, lecz aby go zbawić” (3 
12, 47)
Syn Boży wybrał zaskakująca, i tragiczna, drogę 
wybawienia ludzi. Przyjął dobrowolnie drogę tortur 
psychicznych i fizycznych, okrutnej i poniżającej 
śmierci na krzyżu. Pozwolił się sponiewierać i wystawić 
na pośmiewisko. Został krwawo ubiczowany po 

stwierdzeniu przez wysokiego urzędnika rzymskiego 
Piłata, ze jest niewinny. Potem niósł 3ezus brzemię 
krzyża, popędzany przez oprawców, bity i znieważany. 
Na wzgórzu za Jerozolimą został przybity do krzyża. 
Zawieszony na nim, zmarł w otoczeniu złoczyńców. 
Rzeczywista, przyczyna, 3ego krwawej ofiary stały się 
grzechy wszystkich ludzi. Także moje grzechy. Krzyż nie 
jest prawdziwym krzyżem, gdy pozostaje czymś", co 
dokonało się na wzgórzu przed laty. Krzyż jest 
straszliwym i wyniszczającym spotkaniem ze świętością 
Boga, która lamie serca i znowu je prostuje; skazuje, ale 
także leczy, nienawidzi grzechu, ale kocha w nas to, co 
najlepsze, która wszystkim wstrząsa, ale wszystko ładzi; 
która jest celem, ale także początkiem; która prowadzi 
do śmierci własnego "ja" i do jego odrodzenia przez 
moc życia zmartwychwstałego Chrystusa.
Modlitwa

Serce Jezusa, ofiaro naszych grzechów, przyjm od nas 
uwielbienie, nieustającą wdzięczność i szczera, skruch?. 
Zmiłuj się nad nami teraz i zawsze.
Jan Paweł II - rozważanie

£w. Paweł pisze: "został wydany za nasze grzechy" (Rz 
4, 25). Ma Sercu 3ezusa spoczął ogromny ciężar 
grzechów świata. W Nim wypełniła się w sposób 
doskonały figura "paschalnego Baranka", ofiary 
złożonej Bogu. Słusznie więc 3an Chrzciciel rozpoznał w 
Nim prawdziwego "Baranka Bożego, który gładzi 
grzechy świata” (3 1, 29), Baranka cichego, 
prowadzonego na rzez" "jak owca niema wobec 

strzygących ja, „ (Iz 53, 7), aby swoim boskim 
milczeniem zawstydzić nabrzmiałe pycha, słowa 
nieprawych. 3ezus jest ofiara, wieczną. 
Zmartwychwstały i uwielbiony po prawicy Ojca 
zachował na swoim nieśmiertelnym ciele ślady ran na 
rekach, nogach oraz przebitym boku (3 20, 27) i 
przedstawia je Ojcu w swojej nieustającej modlitwie, w 
której wstawia się za nami (Hbr 7,25).
Prefacja Mszy dw. paschalnej głosi: „Chrystus jest 
prawdziwym Barankiem, który zgładził grzechy świata. 
On przez swoją śmierć zniweczył śmierć naszą i 
zmartwychwstając przywrócił nam Zycie".
Rzym, 10.09.1989 r.

Serce Jezusa, zbawienie ufających Tobie...

Ps 62, 6-8: Jedynie w Bogu spocznij duszo moja, bo 
czego oczekuję od Niego przychodzi. On tylko mg opoką 
i zbawieniem moim, On jest twierdzą moją, więc się nie 
zachwieję. U Boga jest zbawienie moje i chwała.

Rozmyślanie pierwsze

Paul Claudel poeta i dramaturg francuski, umierając 
mówił: "pozwólcie mi umrzeć, nie boję się...". Nie boję 
się, bo wiedział, ze Boże Serce chce nas zbawić i może 
nas zbawić. "Nie ma bowiem poza Nim zbawienia, gdyż 
na świecie nie ma innego imienia danego ludziom, dzięki 
któremu moglibyśmy być zbawieni" (Dz 4, 12); na 
innym zad miejscu czytamy: „A zbawiony zostanie 
każdy, kto wzywać będzie imienia Pańskiego" 
Zbawienie jest darem Najświętszego Serca Jezusa. Pisze 
o tym £w. Paweł: „Przynagla nas bowiem milord 

Chrystusa... Za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, 
którzy żyją, juz więcej nie Żyli dla siebie, lecz dla Tego, 
który za nich umarł i zmartwychwstał"(2 Kor 5,14-15). 
Zbawienie wieczne, to nadprzyrodzone posiadanie Boga, 
to współuczestnictwo w Jego boskiej naturze, to 
prawdziwe synostwo Boże. Jest ono czystym darem 
niepojętej miłości. Zbawienie nasze dokonywa się więc 
przez łaskę Boża, i nasze z ni§ współdziałanie. 
Współdziałanie ludzkie ma istotne znaczenie w sprawie 
zbawienia duszy. Pan Bóg stworzył studnię, ale wiadra 
nie stworzył. Daje On obficie, ale człowiek musi rękę 
otworzyć. To współdziałanie ma polegać przede 
wszystkim na korzystaniu z tych 3rodkdw, które nam 
Chrystus zostawił. Pierwszy środek to Słowo Boże: 
„Tym bardziej szczęśliwi są ci, którzy słuchają Słowa 
Bożego i strzegą go"(Tk 11,28). Drugi Środek to 
Sakramenty 3w., Trzeci grodek to modlitwa: „0 
cokolwiek poprosicie Ojca w imię moje, da Warn... 
Proście a otrzymacie, aby radość wasza była pełna" (J 
16,23-24).
Uciekajmy się więc do Serca Chrystusa. On nam daje 
słowo, które nie przemija (Mt 24, 35), miłość, która nie 
ustaje, przyjaźń, która nie niszczeje i pozostaje z nami 
na zawsze. Amen.

Rozmyślanie drugie

Jezusa ukrzyżowano w towarzystwie dwóch złoczyńców. 
Na pewno w obliczu śmierci analizowali oni swój los. 
Obserwowali przy tym Tego trzeciego, który do nich nie 
pasował. Słyszeli, ze uzdrawiał chorych, pochylał się nad 

nędzą ludzką i nazywał siebie Synem Najwyższego.
Jeden z bandytów urągał Jezusowi. Mówił: "Czyż nie 
jesteś Mesjaszem? Wybaw samego siebie i nas"(Lk 
23,39). "Wybaw samego siebie i nas!" Od czego? Od 
męki krzyża czy od zła, które ciąży na sumieniu. W 
obliczu śmierci wiele spraw zmienia profil. Sprawy 
ważne staja się nieważne. Dobro i nabierają 
zdecydowanego wyrazu.
Łotr, którego tradycja obdarzyła mianem dobrego łotra 
skarcił towarzysza słowami: „Czy ty nie boisz się Boga, 
kiedy cierpisz tę samą kare? My cierpimy 
sprawiedliwie, dostajemy to, na cośmy sami zasłużyli,
lecz On nic złego nie uczynił" (Lk 23,40-41). I mówił 
dalej dobry łotr: „Jezusie, pamiętaj o mnie, kiedy 
przyjdziesz do swego królestwa" I rzekł mu Jezus: 
Jeszcze dziś" będziesz ze Mną. w raju (Lk 23,42-43). 
Dobry łotr zaufał Chrystusowi w obliczu śmierci.
Zaufać Jezusowi to znaczy Zycie doczesne naznaczyć 
tęsknotą na wybawienie od zła. Ufność to uznanie 
boskiej Wszechmocy, Mądrości, Dobroci i Wierności 
Jezusowego Serca.
Modlitwa
Najświętsza Panno, naucz nas składać w Sercu Twojego 
Syna bezgraniczną ufność, z przekonaniem, ze nigdy nie 
doznamy zawodu. Amen.
Jan Paweł II rozważanie

W wielu miejscach Pisma 5w. czytamy, ze Bóg jest 
"ocaleniem" i ze zbawienie jest bezinteresownym darem 
Jego miłości i miłosierdzia. Paweł Apostoł w tekście o 

dużym znaczeniu doktrynalnym stwierdza z 
przekonaniem, ze Bóg "pragnie, by wszyscy ludzie 
zostali zbawieni, i doszli do poznania prawdy" (1 Tm 
2,4). Ta zbawcza wola osiągnęła swój najwyższy wyraz 
w Jezusie z Nazaretu, Słowie Wcielonym. W Nim 
bowiem wypełniły się słowa: „Ustanowię, Cie, 
światłością, dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do 
krańców ziemi"(Lk 2,32). Jezus jest epifanią zbawczej 
miłości Ojca (Tt 2, 11). Starzec Symeon biorąc w 
ramiona Dziecię, Jezus zawołał: "...moje oczy ujrzały 
Twoje zbawienie" (Lk 2,30). W Jezusie wszystko służy 
Jego misji zbawczej: noszone przezeń imię. ("Jezus 
znaczy Bóg zbawia"), wypowiadane słowa, dokonywane 
czyny, ustanowione sakramenty.
Rzym, 17.09.1989 r.

Serce Jezusa, nadziejo w Tobie umierających...

Mdr 3,1.4.9: A dusze sprawiedliwych są w reku Boga 
(...). Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, 
nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Ci, którzy Mu 
zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy 
Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego 
wybranych.

Rozmyślanie pierwsze

Tak jak Słowo, które stało się ciąłem nadaje sens życiu 
ludzkiemu, tak śmierć i zmartwychwstanie Jezusa 
otwierają naszym sercom nowe horyzonty nadziei. 
Śmierć nie ma udziału w wielkości naszego powołania i 
naszej wolności, zwłaszcza, ze wydaje się, iż wobec tego 
wydarzenia wszystko się kończy i traci sens. Jedynie 

ktoś, kto potrafi nas w tym momencie "uchwycić", staje 
się nasza, nadzieją.
Jezus objawia nam cala, swoją milord, właśnie w akcie 
śmierci, w momencie, kiedy spotykają się ze sobą czas i 
wieczność, aby przerodzić się w Zycie wieczne. Serce 
Boże jest tym, które zwyciężyło śmierć, a ona w ten 
sposób, straciła panowanie nad tymi, którzy należą do 
Boga, ponieważ nasz Bóg jest Bogiem żywych a nie 
umarłych. Tak więc zmartwychwstanie Jezusa nie jest 
powrotem do życia, które poprzedzało śmierć, ale jest 
przejściem do życia Bożego. Chrystus zmartwychwstały 
nie przestaje być człowiekiem, jest Bogiem - 
Człowiekiem na wieki, a z Jego przebitego Serca 
wypływają miłość i miłosierdzie, stając się nadzieja, dla 
tych, którzy w Nim umiera33.

Modlitwa

Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami 
grzesznymi teraz i w godzin? śmierci naszej. Amen.

Rozmydlanie drugie

Rozmyślanie o śmierci jest zawsze myśleniem o 
najgłębszym sensie życia i odwiecznym pytaniem 0 
Boga. Jest pytaniem o rzeczywistość rozpościerającą się 
po tamtej stronie. Stanowi ona przedmiot wiary i 
niewiary.
Myślenie o rzeczywistości eschatologicznej jest związane 
z nadzieją lub beznadzieja.. Nadzieja jest zakotwiczona 
w wierze. Sposób mylenia 0 śmierci jest zakorzeniony w 

światopoglądzie; w teizmie lub ateizmie. Teista wierzy, 
ze Bóg jest. Ateista wierzy, ze Boga nie ma. Wiara w 
Boga otwiera przed człowiekiem nowe perspektywy; 
niewiara wpędza w nicość. Kto zaś ufa Najświętszemu 
Sercu, nie umiera samotnie.
Krótko przed śmiercią siostra Małgorzata Maria 
Alacoque rzekła do przełożonej, która chciała wezwać 
lekarza: „Matko, poza Bogiem niczego juz nie 
potrzebuj?. Chcę tylko zatopić się w Sercu Jezusa".
Modlitwa
Panie Jezu, spraw, abyśmy umierali tak jak Ty, z 
modlitwą na ustach, z przebaczeniem w sercu, z 
Najświętszą Panną u boku. Amen.
Jan Paweł II - rozważanie

W rozumieniu chrześcijańskim śmierć oznacza przejście 
od światłości stworzonej do niestworzonej, od Życia 
doczesnego do życia wiecznego. Skoro chrześcijanin 
czerpie z Serca Chrystusa światło i sile, do tego, by żyć 
jako dziecko Boże, to czyż mógłby z innego źródła 
czerpać siłę by umrzeć w sposób godny swojej wiary? 
"Żyjąc w Chrystusie" musi "umrzeć w Chrystusie". 
Należy jednak zastanowić się nad tym, co znaczy 
"umrzeć w Chrystusie" Przede wszystkim, znaczy 
odczytać to zjawisko w świetle nauki Syna Bożego, jako 
odejście do domu Ojca, w którym Jezus przez swoja 
śmierć przygotował nam miejsce ( J 14, 2). Znaczy to 
wierzyć, ze mimo rozkładu ciała, śmierć jest początkiem 
życia i obfitego plonu (3 12,24). "Umrzeć w Chrystusie", 
znaczy także zaufać Mu, poddać sie, całkowicie Jego 

woli, składając w Jego ręce - ręce brata, przyjaciela, 
dobrego Pasterza - własny los, tak jak On w chwili 
śmierci oddal Swojego ducha w ręce Ojca (Lk 23,46). 
Znaczy zamknąć oczy na światło tego świata w pokoju, 
w przyjaźni, w komunii z 3ezusem, albowiem, ani 
śmierć, ani Zycie... Nie zdoła nas odłączyć od miłości 
Boga, która jest w Chrystusie 3ezusie, Panu naszym (Rz 
8, 38-39).W tej najwyższej godzinie chrześcijanin wie, ze 
nawet jedli serce oskarża go, to Serce 3ezusa jest 
większe od jego serca i może zmazać wszelką winę jedli 
tylko okaże on skruchę, (1 3 3,20).
Rzym, 5.11.1989 r.

Serce Jezusa, rozkoszy wszystkich świętych...

Lk 22, 28-30: A Ja przekazuje Wam królestwo, jak 
Ojciec Mi przekazał, abyście w moim królestwie jedli i 
pili przy moim stole i zasiadali na krzesłach 
sędziowskich, sądząc dwanaście pokoleń Izraela.

Rozmyślanie pierwsze

Jedynie w sercu człowieka kochanego jest prawdziwa 
radość. Największym pragnieniem ludzkiego serca jest 
to, by być kochanym: spotkać kogoś, kto naprawdę 
rozumie, kto pocieszy, kto zechce dzielić z człowiekiem 
Zycie.
A kto bardziej niż Jezus jest kimś takim? Jego milord 
jest nie tylko darem: ona jest komunią. Jezus jest tym, 
który uzdrawia, jest Pasterzem, który prowadzi, 
Barankiem, który gładzi grzech świata, Zbawicielem, 
Mistrzem, Prorokiem, Synem Boga 2ywego, Synem 
Człowieczym. Na ziemi Serce Jezusa ukochało w sposób 

szczególny tych, których Ewangelia nazywa 
"maluczkimi", tych, którzy nie mogą ofiarować nic 
ponad swoją małość.
W niebie wszelka nadzieja zostanie spełniona, 
zobaczymy Boga takim, jaki jest. Nie może być inaczej:, 
kto kocha, poznaje milord, a miłość pomaga dostrzec, 
przez kogo jesteśmy kochani. Peloid miłości Jego serca, 
która pokonuje wszelki dystans i podnosi sługi do 
godności przyjaciół, wyrażają słowa: Chodźcie, 
błogosławieni mojego Ojca, weźcie w posiadanie 
królestwo przygotowane dla was od stworzenia 3wiata 
(Mt 25,34).
Rozmyślanie drugie

Powszechne pragnienie szczęścia jest prawdopodobnie 
reminiscencją raju, w którym pierwsi rodzice 
przebywali, a z którego lekkomyślnie zrezygnowali. 
Wszystko wskazuje na to, ze olbrzymia większość ludzi 
szuka szczęścia nie tam, gdzie je można znaleźć. Jeśli 
bowiem tęsknota za szczęściem jest tęsknotą za 
utraconym rajem, to tęsknota za szczęściem jest 
tęsknotą za Bogiem. Rajskie szczęście polegało na 
harmonijnych stosunkach człowieka z Bogiem. Tęsknota 
za utraconym rajem jest tęsknotą za Miłością. 
Odwieczna Miłość jest najgłębszym sensem i 
przeznaczeniem człowieka. Miłość Boga jest jedynym 
czystym Źródłem miłości człowieka. Nie ma miłości 
człowieka bez miłości Boga. Kierkegaard powiedział, ze 
miłość Boga i miłość bliźniego to jak dwoje drzwi, które 
mogą jedynie razem otwierać sie, i zamykać. Szczęcie 
jest realizowaną miłością. Realizowana milord Boga i 

bliźniego jest świętością. "Gdy Bóg jest na pierwszym 
miejscu, wszystko jest na swoim miejscu" mówił św. 
Augustyn. Miłość Boga i bliźniego jest najgibszym 
sensem życia. Serce Jezusa jest symbolem nieskończonej 
Bożej miłości. Serce Jezusa jest szczęściem wszystkich, 
dla których miłość jest naczelna wartością.
Najświętsze Serce Jezusa, rozkoszy wszystkich świętych, 
zmiłuj się nad nami! Amen.
Jan Paweł II – rozważanie
Uczeni Jezusa żyją na ziemi oczekując na spotkanie z 
Mistrzem, gorąco pragnąc kontemplacji Jego Oblicza i 
życia z Nim juz na zawsze. Życie w niebie jest 
doskonałym, nieprzemijającym, intensywnym udziałem 
w miłości Boga-Ojca, Syna i Ducha świętego; jest 
pełnym objawieniem wewnętrznej istoty Chrystusa oraz 
przejęciem do owej pełni życia i miłości, która wypływa 
z Jego Serca. Serce Jezusa jest dla nich życiową 
przestrzenią, miejscem, w którym trwają w miłości (3 
15, 9), czerpiąc z niej ciągłą, bezgraniczna, radość. W 
Sercu Jezusa ujawnia się także pełnia miłości 
Odkupiciela do ludzi potrzebujących zbawienia, milord 
Nauczyciela do uczniów spragnionych prawdy; 
Przyjaciela, który usuwa podziały i wynosi sługi do 
rangi swoich przyjaciół na zawsze i we wszystkim. 
Gorące pragnienie, które na ziemi wyraża sie, w 
słowach: „Przyjdź, Panie Jezu" (Ap 22, 20), w niebie 
przemienia się w oglądanie Pana twarzą w twarz, w 
połączenie życia: Chrystusa w błogosławionych, 
błogosławionych w Chrystusie!
Rzym, 12.11.1989.