Shepard Sara 

 

Pretty Little Liars 05 

 

Zepsute 

 
 
 
 
 

JESZCZE NIE DOSTAŁYŚCIE TEGO, NA CO 
ZASŁUGUJECIE. 

 
Podejrzany o zabójstwo Alison przebywa w 

areszcie, ale Emily, Aria, Spencer i Hanna jeszcze 

długo nie będą mogły spać spokojnie. Im więcej 
sekretów wychodzi na jaw, tym więcej rodzi się 

pytań. Nagle stare szkolne wspomnienia 
nabierają nowych znaczeń. 

Kto tak naprawdę jest ofiarą, a kto zabójcą w tej 
grze? 
 
 
 
 
 

 
 
WNIKLIWY UMYSŁ DOMAGA SIĘ WIEDZY... 
Jak wspaniale byłoby wiedzieć dokładnie, co ludzie sobie myślą. 
Gdyby ludzkie głowy przypominały przezroczyste torby od 
Marca Jacobsa i gdyby skrywane opinie i sądy widać było tak 
wyraźnie jak kluczyki samochodowe czy tubkę błyszczyku do 
ust. Wtedy dowiedziałabyś się, co dokładnie miała na myśli 
kobieta kierująca castingiem do serialu, kiedy po twoim 
przesłuchaniu powiedziała: „Dobra robota". Albo co ten śliczny 
chłopak, twój partner w grze w miksta, myśli o twojej opiętej 
spódniczką Lacoste pupie, kiedy biegasz po korcie tenisowym. A 
co najważniejsze, nie musiałabyś się domyślać, czy twoja naj-
lepsza przyjaciółka jest na ciebie zła, bo zamiast pójść z nią na 
imprezę sylwestrową wybrałaś trochę starszego przystojniaka z 
niebezpiecznym błyskiem w oku. Wystarczyłoby zajrzeć jej do 
głowy. 
Niestety, ludzkie głowy są pozamykane tak szczelnie jak drzwi 
do Pentagonu. Czasem ludzie pokazują, co 
 

naprawdę sobie myślą. Kobieta prowadząca casting może się 
skrzywić, kiedy zafałszujesz na wysokich tonach, a twoja 
przyjaciółka może ignorować twoje SMS-y w Nowy Rok. 
Najczęściej jednak przegapiamy nawet najbardziej oczywiste 
sygnały. Na przykład cztery lata temu pewien złoty chłopiec z 
Rosewood wyraźnie pokazywał, co się dzieje w jego chorej 
główce. Ale prawie nikt się tym nie zainteresował. 
A może gdyby wtedy ktoś zwrócił na to uwagę, pewna śliczna 
dziewczyna nadal by żyła. 
Przed budynkiem liceum w Rosewood stało mnóstwo 
kolorowych rowerów z dwudziestoma jeden przerzutkami, a 
wśród nich Trek z limitowanej serii, którego tata Noela Kahna 
dostał od agenta Lance'a Armstronga, oraz różowy skuter Razor, 
wypolerowany na wysoki połysk. Kilka sekund po ostatnim 
dzwonku przed szkołę wyległ tłum szóstoklasistów. Jakaś 
dziewczynka z burzą włosów podeszła niezdarnie do skutera, 
poklepała go czule i otworzyła żółte zapięcie wokół kierownicy. 
Jej uwagę zwrócił wiszący na ścianie targany wiatrem plakat. 
— Dziewczyny! — zawołała do swoich koleżanek stojących przy 
fontannie. — Chodźcie na chwilę. 
— Co jest, Mona? — Phi Templeton próbowała rozsupłać 
zaplątany sznurek swojego nowego jo-jo w kształcie motyla. 
Mona Vanderwaal pokazała palcem na plakat. 
— Patrzcie! 
 
 
 
 
 
 

Chassey Bledsoe zsunęła na czubek nosa okulary w kształcie 
kocich oczu z czerwonymi szkłami. 
— Nieźle. 
Jenna Cavanaugh włożyła do ust pomalowany na różowo 
paznokieć. 
— Ale super — zawołała wysokim, słodkim głosikiem. Silny 
wiatr rozdmuchał pieczołowicie zagrabione liście. 
Była połowa września i kilka tygodni wcześniej zaczął się rok 
szkolny. Nadeszła jesień. Co roku do Rosewood przyjeżdżali 
turyści z całego Wschodniego Wybrzeża, żeby podziwiać 
tutejsze drzewa, jesienią przepięknie zabarwione na czerwono, 
pomarańczowo, żółto i bordowo. Jakby w powietrzu było coś, co 
nadawało liściom szczególnie intensywną barwę. Ten magiczny 
składnik sprawiał, że wszystko w Rosewood wydawało się 
niezwykłe i wyjątkowe. W świetnie utrzymanych parkach 
biegały złote retrievery 
0 błyszczącej sierści. W wózkach od Burberry Maclaren leżały 
sobie dzidziusie o różowych policzkach. A piękni 
i wysportowani chłopcy biegali w tę i z powrotem po boisku 
piłkarskim Rosewood Day, najlepszej prywatnej szkoły w 
mieście. 
Aria Montgomery obserwowała Monę i jej przyjaciółki, siedząc 
w swoim ulubionym punkcie obserwacyjnym, na niskim 
kamiennym murku, z otwartym szkicownikiem na kolanach. Na 
ostatniej lekcji Aria miała zajęcia z plastyki, a jej nauczycielka, 
pani Cross, pozwalała jej błąkać się wokół szkoły i rysować, co 
tylko dusza zapragnie. Pani Cross twierdziła, że pozwala jej na to, 
bo Aria ma niezwykły talent. Aria podejrzewała jednak, że to 
dlatego, iż nauczycielka nie czuła się swobodnie w jej obecno ści. 
W końcu Aria była jedyną dziewczyną w klasie, która 
 

nie plotkowała z koleżankami w czasie lekcji i nie flirtowała z 
chłopakami, kiedy rysowali pastelami martwe natury. Aria też 
chciała mieć przyjaciółki, ale pani Cross wcale jej tego nie 
ułatwiała, wykluczając ją z uczestnictwa w lekcjach. 
Scott Chin, inny szóstoklasista, również zwrócił uwagę na plakat. 
- Słodkie — odwrócił się do swojej przyjaciółki Hanny Marin, 
która obracała w palcach nową bransoletkę ze srebra wysokiej 
próby. Dostała ją od taty w ramach przeprosin za jego kolejną 
kłótnię z mamą. 
- Han, spójrz! - Scott szturchnął Hannę w bok. 
- Nie rób tak! - warknęła Hanna i skuliła się z bólu. Była prawie 
pewna, że Scott jest gejem - podobnie jak 
ona zaczytywał się w „Teen Vogue'u" - ale i tak nie cierpiała, 
kiedy dotykał jej miękkiego, pulchnego brzucha. Spojrzała na 
plakat i zdziwiona uniosła brwi. 
— O kurczę. 
Spencer Hastings szła obok Kirsten Cullen, rozprawiając z nią o 
młodzieżowej lidze hokeja na trawie. Prawie wpadły na 
powszechnie nielubianą Monę, której skuter stał na samym 
środku ścieżki. Spencer też zauważyła plakat. 
— Jutro? — otworzyła szeroko usta. 
Emily Fields nie zauważyłaby tego plakatu, gdyby nie zwróciła 
na niego uwagi jej przyjaciółka z drużyny pływackiej, Gemma 
Curran. 
— Em! — zawołała, pokazując palcem na mur. 
Emily przeczytała napis na plakacie. Nie potrafiła ukryć 
podekscytowania. 
 
 

Prawie wszyscy szóstoklasiści z Rosewood zebrali się koło 
stojaków na rowery i gapili się na plakat. Aria zeszła z murka i 
podeszła bliżej, żeby przeczytać, co tam jest napisane. 
„JUTRO OTWARCIE KAPSUŁY CZASU Przygotuj się! To 
twoja szansa na nieśmiertelność!" 
Węgiel do rysowania wyślizgnął się Arii z ręki. Gra w kapsułę 
czasu stanowiła jedną ze szkolnych tradycji od 1899 roku, kiedy 
założono Rosewood Day. Zabawa przeznaczona była dla 
uczniów szóstej klasy i starszych, dlatego udział w niej stanowił 
ważny rytuał przejścia. Tak samo istotny dla każdej dziewczyny 
był zakup pierwszego stanika Victoria's Secret, a dla chłopaka... 
no cóż, pierwszy katalog Victoria's Secret, oglądany z wypiekami 
na twarzy. 
Wszyscy znali reguły tej gry. Zazwyczaj przekazywano je 
młodszym braciom i siostrom, spisywano na blogach w portalu 
MySpace lub gryzmolono na pierwszych stronach książek w 
bibliotece. Co roku administracja Rosewood Day cięła na 
kawałki sztandar szkoły, a specjalnie wybrani uczniowie 
ukrywali je w różnych miejscach na szkolnym terenie. Na tablicy 
w głównym holu wieszano kartki z podpowiedziami. 
Szczęśliwcy, którzy znaleźli kawałek sztandaru, mieli prawo 
udekorować go wedle swojego uznania. Otrzymywali gratulacje 
w czasie uroczystego apelu, a potem fragmenty sztandaru 
zszywano i wkładano do kapsuły czasu zakopanej za boiskiem do 
piłki nożnej. Nic dziwnego, że każdy chciał znaleźć kawałek, 
który potem trafiał do kapsuły. 
— Chcesz w tym brać udział? — zapytała Gemma, zapi nająć pod 
szyją swoją długą ciepłą kurtkę z logo YMCA. 
 

— Chyba tak — zachichotała nerwowo Emily. — Myślisz, że 
mamy jakieś szanse? Podobno zawsze ukrywają wskazówki w 
budynku liceum. Byłam tam tylko dwa razy. 
To samo pomyślała Hanna. Ona nie była w budynku liceum a n i  
r a z u .  Trochę się bała tam wchodzić. Szczególnie onieśmielały 
ją te śliczne dziewczyny, które przechadzały się korytarzami. 
Kiedy Hanna szła z mamą na zakupy do centrum handlowego, 
zawsze spotykała tłum cheerleaderek w sklepie z kosmetykami. 
Często podglądała je zza wieszaków z ubraniami, podziwiając 
ich smukłe nogi i kształtne biodra w opiętych dżinsach z niskim 
stanem, ich proste, lśniące włosy opadające na plecy i ich gładką, 
brzoskwiniową cerę, bez choćby jednego wyprysku. Każdego 
wieczoru przed zaśnięciem Hanna się modliła, by rano obudzić 
się jako piękna cheerleaderka z Rosewood. Ale na drugi dzień 
znowu z lusterka w kształcie serca spoglądała na nią dobrze 
znana twarz dziewczyny 
o nijakich brązowych włosach, cerze z trądzikiem i pulchnych 
ramionach przypominających tłuste kiełbaski. 
— Przynajmniej znasz Melissę — Kirsten szepnęła Spencer na 
ucho, podsłuchując jednocześnie rozmowę Emily 
i Gemmy. — Może to ją wybrano, by ukryła kawałek flagi. 
— Już bym o tym wiedziała. — Spencer pokręciła głową. 
Uczniowie, którym powierzano misję ukrycia fragmentów 
sztandaru, czuli się równie wyróżnieni, jak zdobywcy trofeów. A 
siostra Spencer Melissa nie przegapiła żadnej okazji, żeby 
pochwalić się tym, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na jej 
barkach. Szczególnie że jej rodzina bawiła się w gwiazdę dnia — 
wszyscy siadali wieczorem wokół stołu i opowiadali o swoich 
największych sukcesach, jakie udało się im osiągnąć od rana. 
Ciężka szkolna brama otworzyła się i pozostali szóstoklasiści 
wyszli przed budynek. W tłumie wyróżniała się grupka 

dzieciaków, które wyglądały tak, jakby zeszły ze stron żurnala. 
Aria wróciła na murek i udawała, że nie może się oderwać od 
szkicownika. Nie miała najmniejszej ochoty na towarzystwo 
swoich rówieśników. Kilka dni wcześniej Naomi Zeigler 
zauważyła, że Aria gapi się na nią. 
- Co, zakochałaś się w nas? - zaskrzeczała. 
Przyjaciół Naomi uznawano powszechnie za elitę wśród 
szóstoklasistów. Aria mówiła na nich „arystokracja z Rose-
wood". 
Każde z nich mieszkało w wielkiej willi, w posiadłości z 
wielohektarowym ogrodem lub w luksusowym domu ze stajnią i 
garażem na dziesięć samochodów. Obowiązywały wśród nich 
ścisłe zasady dotyczące wyglądu i zachowania. Chłopcy grali w 
piłkę nożną i mieli bardzo krótko ścięte włosy. Dziewczyny 
śmiały się w dokładnie taki sam sposób, używały niemal tego 
samego odcienia uwydatniającego wargi błyszczyku od Laury 
Mercier, a każda miała przewieszoną przez ramię torbę z logo 
Dooney & Bourke. Gdy Aria zmrużyła oczy, nie potrafiła 
odróżnić jednej dziewczyny od drugiej. 
Poza Alison DiLaurentis. Jej nie można było z nikim pomylić. 
To Alison szła na czele grupki „arystokratów", prowadząc ją po 
kamiennej ścieżce. Kroczyła dumnie z rozwianymi włosami, a jej 
szafirowe oczy błyskały radośnie. Ani razu się me zachwiała, 
choć miała buty na siedmiocenty-metrowych koturnach. Naomi 
Zeigler i Riley Wolfe, jej dwie najbliższe powierniczki, dreptały 
posłusznie za nią 
 

i śledziły uważnie każdy jej ruch. Wszyscy nadskakiwali Ali, od 
kiedy w trzeciej klasie pojawiła się w Rosewood. 
Ali podeszła do Emily i jej koleżanek z drużyny. Emily już 
myślała, że Ali z n o w u  zacznie nabijać się z jej wysuszonych i 
zielonkawych od chloru włosów. Ale okazało się, że nie zwróciła 
na nią najmniejszej uwagi. Przeczytała informację na plakacie z 
tajemniczym uśmieszkiem na twarzy. Jednym ruchem zerwała 
plakat ze ściany i odwróciła się do przyjaciółek. 
- Dziś wieczorem mój brat będzie chował jeden z kawałków flagi 
- oznajmiła tak głośno, że słyszeli na pewno wszyscy zebrani 
przed szkołą. - Już obiecał, że powie mi gdzie. 
Przez tłumek przebiegł szmer. Hanna z uznaniem pokiwała 
głową. Podziwiała Ali nawet bardziej niż cheerleaderki z liceum. 
Natomiast Spencer wyglądała na zdegustowaną. Przecież brat Ali 
powinien dochować tajemnicy. Wyjawienie jej oznaczało 
złamanie reguł gry! Aria wypuściła z dłoni na papier kawałek 
węgla i wlepiła wzrok w twarz Ali. Emily poczuła waniliowy 
zapach perfum Ali. Drażniły lekko jej nos i pachniały niebiańską 
słodyczą, jak wnętrze cukierni. 
Na monumentalnych schodach wiodących do szkoły pojawili się 
starsi uczniowie. Schodzili na parking, przerywając krótkie 
przemówienie Ali. Wysokie, wyniosłe dziewczyny i przystojni 
chłopcy mijali szóstoklasistów, traktując ich jak powietrze, a 
potem wsiadali do swoich samochodów. Ali obserwowała ich 
spokojnie, wachlując się złożonym na pół plakatem. Jacyś 
ofermowaci licealiści z drugiej klasy, ze zwisającymi na szyi 
białymi słuchawkami od iPodów, spojrzeli z niepokojem na Ali, 
kiedy odpinali rowery od stojaka. Naomi i Riley patrzyły na nich 
z pogardą. Nagle przed Ali zatrzymał się wysoki trzecioklasista z 
blond włosami. 
- Co jest, Al? 

- Nic. - Ali wydęła usta i wyprostowała plecy. - A co u ciebie, I i 
i? 
Scott Chin dźgnął Hannę łokciem, a ona natychmiast się 
zaczerwieniła, łan Thomas - zwany również jako Iii -chłopak o 
pięknej opalonej twarzy, kręconych blond włosach i 
zachwycających, głębokich, orzechowych oczach, zajmował 
drugie miejsce na jej prywatnej liście największych ciach wszech 
czasów. Na miejscu pierwszym królował niepodzielnie Sean 
Ackard, w którym kochała się, od kiedy w trzeciej klasie 
podstawówki chodzili razem na W E  Nikt nie wiedział, skąd Ali 
znała lana, ale plotka głosiła, że koledzy ze starszych klas często 
zapraszali Ali na imprezy, choć była od nich o wiele młodsza. 
łan oparł się o stojak na rowery. 
- Czy dobrze słyszałem, że wiesz, gdzie ukryto kawałek 
sztandaru? 
Policzki Ali zaróżowiły się. 
- A co? Ktoś jest zazdrosny? - Rzuciła łanowi szeroki, 
uwodzicielski uśmiech. 
łan pokręcił głową. 
- Na twoim miejscu nie rozgłaszałbym tego. Ktoś może cię 
okraść. To część gry, przecież wiesz. 
Ali zaśmiała się, jakby nie rozumiała, co łan do niej mówi, ale po 
chwili zmarszczyła nos. Miał rację. Wedle oficjalnego 
regulaminu gry w kapsułę czasu, który przechowywał w 
szufladzie biurka dyrektor Appleton, trofeum wolno było ukraść. 
W zeszłym roku jakiś fan gotyku 

z dziewiątej klasy ukradł fragment sztandaru, który wystawał z 
torby na sprzęt sportowy należącej do jakiegoś maturzysty. Dwa 
lata temu ósmoklasistka zakradła się do sali baletowej i zabrała 
dwa kawałki dwóm ślicznym i szczupłym tancerkom. Klauzula o 
kradzieży - jak oficjalnie nazwano ten przepis - pozwalała zresztą 
na znacznie więcej. Jeśli komuś nie starczało sprytu, by kierując 
się wskazówkami, dotrzeć do trofeum, mógł wykraść je z czyjejś 
szafki. 
Spencer przyglądała się zatroskanej Ali. Nagle przyszła jej do 
głowy pewna myśl: „Powinnam ukraść Ali kawałek sztandaru". 
Nie miała większych wątpliwości, że na coś takiego nie 
poważyłby się żaden szóstoklasista, choćby wszyscy wiedzieli, 
że Ali zdobyła go z u p e ł n i e  n i e   fa i r. Spencer miała już dość 
tego, że Ali wszystko przychodzi z taką łatwością. 
Na taki sam pomysł wpadła Emily. „A gdybym tak zabrała Ali 
kawałek sztandaru?", pomyślała i przeszedł ją dziwny dreszcz. 
Co powiedziałaby Ali, gdyby przyłapała ją na gorącym uczynku? 
„A może wykradnę Ali kawałek sztandaru?", Hanna włożyła do 
ust obgryziony do żywego ciała paznokieć. Ale przecież... nigdy 
w życiu niczego nie ukradła. Gdyby było inaczej, może Ali 
zaliczyłaby ją do swojej świty? 
„Ale by było, gdybym ukradła Ali jej zdobycz", pomyślała Aria, 
próbując dokończyć szkic. A gdyby ktoś taki jak Aria 
zdetronizował główną „arystokratkę" z Rosewood? Biedna Ali 
musiałaby sama wyruszyć na poszukiwanie, przeczytać 
wskazówki i po raz pierwszy w życiu użyć swoich szarych 
komórek. 
- Niczego się nie obawiam - Ali nagle przerwała milczenie. - Nikt 
nie ośmieliłby się ukraść mi tego. Kiedy 
 

tylko dostanę fragment sztandaru w swoje ręce, mam zamiar nie 
rozstawać się z nim ani przez chwilę. — Mrugnęła zalotnie do 
lana i wygładziła fałdę na spódniczce. — Zeby mi go wydrzeć, 
trzeba będzie mnie zabić, łan nachylił się do niej. 
— Skoro to jedyny sposób... 
Ali drgnął mięsień na policzku. Nagle zbladła. Uśmiech zniknął z 
twarzy Naomi Zeigler. Przez sekundę łan miał kamienny, zimny 
wyraz twarzy, ale w jednej chwili uśmiechnął się, jakby chciał 
powiedzieć: „Tylko żartowałem!". 
Ktoś zakaszlał, łan i Ali odwrócili się. Brat Ali, Jason, zszedł ze 
schodów i kierował się prosto na lana. Chyba usłyszał ich 
rozmowę, bo miał mocno zaciśnięte usta i zgarbione plecy. 
— Co powiedziałeś? — Jason stanął twarzą w twarz z łanem. 
Chłodny podmuch wiatru rozwiał mu złote włosy. 
łan kołysał się w przód i w tył. 
— Nic. Wygłupiamy się. 
— Na pewno? — Jason gniewnie popatrzył na lana. 
— Jason! — syknęła Ali, jakby chciała przepędzić brata. Weszła 
między obu chłopaków. — Co cię ugryzło? 
Jason spojrzał z gniewem na Ali, a potem na plakat, który 
trzymała w ręce, i znowu na lana. Wszyscy zebrani patrzyli po 
sobie zdezorientowani, jakby nie wiedzieli, czy to kłótnia na niby 
czy na serio, łan i Jason byli w tym samym wieku i obaj grali w 
szkolnej reprezentacji piłki nożnej. Może tylko się 
przekomarzali, bo łan dzień wcześniej uniemożliwił Jasonowi 
zdobycie gola w czasie meczu przeciwko szkole w Pritchard. 
łan milczał, a Jason położył dłonie na biodrach. 
 

— Świetnie. Rób, co chcesz. 
Odwrócił się i wsiadł do czarnego sedana z końca lat 
sześćdziesiątych, czekającego na niego na przystanku au-
tobusowym. Zajął miejsce pasażera, kazał kierowcy ruszać i 
zatrzasnął drzwi. Samochód zarzęził, z rury wydechowej 
wydobyły się kłęby duszącego dymu. Kiedy odjechał, łan 
wzruszył ramionami i oddalił się z triumfalnym uśmiechem na 
ustach. 
Ali przeczesała włosy dłonią. Przez ułamek sekundy miała 
zagubiony wyraz twarzy, jakby coś wymknęło się jej spod 
kontroli. Ale szybko odzyskała pewność siebie. 
— Idziemy do mnie, poleżeć w jacuzzi? — zaszczebiotała do 
swojej świty i wzięła pod rękę Naomi. 
Przyjaciółki poszły z nią w kierunku lasu za szkołą, drogą na 
skróty prowadzącą do jej domu. Znajomy kawałek papieru 
wystawał z bocznej kieszeni jej torby. Napis na nim głosił: 
„JUTRO OTWARCIE KAPSUŁY CZASU. Przygotuj się!". 
O tak, przygotuj się. 
Kilka tygodni później, kiedy już odnaleziono i zakopano w 
kapsule czasu prawie wszystkie kawałki sztandaru, Ali zmieniła 
towarzystwo. Nagle dawne przyjaciółki poszły w odstawkę, a ich 
miejsce zajęły nowe. Ali znalazła cztery nowe najbliższe 
przyjaciółki: Spencer, Hannę, Emily i Arię. 
Żadna z nich nie zapytała Ali, dlaczego to właśnie ją wybrała 
spośród wszystkich szóstoklasistek. Nie chciały zapeszyć. Od 
czasu do czasu przypominały sobie swoje życie, 
 
 
 
 

zanim zagościła w nim Ali. Były godne pożałowania, zagubione i 
pewne, że w Rosewood nie zwraca na nich uwagi pies z kulawą 
nogą. Przywoływały też w pamięci konkretne chwile, między 
innymi ten dzień, kiedy ogłoszono kolejną edycję gry w kapsułę 
czasu. Raz czy dwa przypomniały sobie słowa lana i lęk w oczach 
Ali. Przecież nie tak łatwo było ją zapędzić w kozi róg. 
Nie marnowały jednak zbyt wiele czasu na wspomnienia. Wolały 
raczej snuć plany na przyszłość. Były teraz najpopularniejszymi 
dziewczynami w Rosewood, a z tym wiązała się ogromna 
odpowiedzialność. Najlepsze miały przed sobą. 
Może jednak nie powinny były tak łatwo zapominać tego dnia. I 
może Jason powinien był lepiej chronić Ali. Przecież wszyscy 
wiemy, jak to się skończyło. Półtora roku później łan spełnił 
swoją groźbę. 
Naprawdę zabił Ali. 

1 
PO MOIM TRUPIE 
 
Emily Fields rozparła się na skórzanej kanapie koloru 
kasztanowego, owijając wokół palca kosmyk zniszczonych 
chlorem włosów. Jej dawne najlepsze przyjaciółki — Aria 
Montgomery, Spencer Hastings i Hanna Marin — siedziały obok, 
sącząc gorącą czekoladę z ceramicznych filiżanek w paski. 
Spencer przyjęła je w salonie wypełnionym 
najnowocześniejszym sprzętem. Pod ścianą stał olbrzymi 
telewizor i głośniki z zestawu kina domowego. Na stoliku leżały 
chipsy, ale żadna z nich nawet ich nie tknęła. 
Kobieta o nazwisku Marion Graves siedziała naprzeciwko nich, 
na małej kanapie obitej płótnem w kratkę. Na kolanach trzymała 
złożony worek na śmieci. Dziewczyny miały na sobie podarte 
dżinsy i kaszmirowe swetry, a Aria znoszoną dżinsową 
spódniczkę i jaskrawoczerwone legginsy. Marion natomiast była 
ubrana w elegancki i drogi żakiet z błękitnej wełny i dobraną 
kolorystycznie spódnicę. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Jej ciemnobrązowe włosy lśniły, a skóra pachniała lawendowym 
kremem nawilżającym. 
— No dobrze — Marion uśmiechnęła się do dziewczyn. — Kiedy 
widziałyśmy się ostatnim razem, poprosiłam was, abyście 
przyniosły pewne przedmioty. Połóżcie je teraz na stoliku. 
Emily wyjęła portmonetkę z różowej skóry z krętą literą E 
wyhaftowaną na kieszonce. Aria sięgnęła do swojej torby ze 
skóry jaka i wyciągnęła z niej pomięty i pożółkły rysunek. Hanna 
rzuciła na blat złożony karteluszek, który wyglądał jak sekretny 
liścik. Spencer ostrożnie położyła na stoliku czarno-białe zdjęcie 
i sfatygowaną bransoletkę z niebieskiego sznurka. Oczy Emily 
napełniły się łzami. Od razu rozpoznała tę bransoletkę. Ali 
zrobiła taką dla każdej z nich tego lata, kiedy zdarzył się wypadek 
Jenny. Bransoletki miały nie tylko scementować ich przyjaźń. 
Przypominały im też, że wiąże je wspólna tajemnica. Kiedyś 
przez przypadek oślepiły Jennę Cavanaugh. Nie miały zielonego 
pojęcia, że to Ali ukrywała przed nimi prawdę o „sprawie Jenny", 
a ich wspólny sekret był wierutną bzdurą. Okazało się bowiem, że 
Jenna poprosiła Ali, żeby odpaliła petardę i zrzuciła winę na 
przyrodniego brata Jenny, Toby'ego. Był to tylko jeden z 
porażających faktów, które odkryły całkiem niedawno. 
Emily poczuła, że ołowiana kula, którą nosiła w piersi od 
początku września, zaczęła pulsować. 
Był drugi stycznia. Nazajutrz rozpoczynały się zajęcia w szkole, 
a Emily się modliła, by ten semestr nie był tak pełen wrażeń, jak 
poprzedni. Dokładnie w chwili kiedy razem przekroczyły próg 
liceum w nowym roku szkolnym, każda z nich dostała tajemniczą 
wiadomość od kogoś, 
 

kto podpisywał się literą A. Najpierw wszystkie myślały — a 
Emily nawet miała n a d z i e j ę  — że to Alison, ich zaginiona 
przyjaciółka. Ale robotnicy wkrótce znaleźli jej ciało w zalanym 
cementem dole na tyłach jej dawnego domu. Wiadomości nadal 
przychodziły i okazywało się, że A. zna wszystkie mroczne 
sekrety czterech dziewczyn. Po dwóch miesiącach wyszło na jaw, 
że SMS-y i e-maile przysyłała Mona Vanderwaal. W 
podstawówce uważano ją za potencjalną pacjentkę szpitala 
psychiatrycznego. Była wtedy szurniętą wieśniarą, która 
szpiegowała Emily, Ali i pozostałe dziewczyny w czasie ich 
piątkowych spotkań. Kiedy jednak Ali zniknęła, Mona 
przeistoczyła się z poczwarki w motyla i została najlepszą 
przyjaciółką Hanny. Tej jesieni Mona ukradła pamiętnik Alison i 
z niego dowiedziała się o wszystkich sekretach jej przyjaciółek. 
Postanowiła zniszczyć ich życie z zemsty za to, że Emily, Ali i 
ich koleżanki bezlitośnie jej kiedyś dokuczały, zamieniając jej 
życie w piekło. Co więcej, petarda, która oślepiła Jennę, zo-
stawiła również blizny na ciele Mony. Tej samej nocy, kiedy 
Mona spadła na dno kamieniołomu i skręciła sobie kark — 
niemalże zabierając z sobą do grobu także Spencer — policja 
aresztowała lana Thomasa, z którym Ali spotykała się w 
najgłębszej tajemnicy. Oskarżono go o zamordowanie Ali. 
Proces miał się zacząć pod koniec nadchodzącego tygodnia. 
Dziewczyny miały zeznawać przeciwko niemu. Emily wydawało 
się, że zeznawanie w sądzie to o wiele gorsza tortura niż jej 
solowy występ w czasie wakacyjnego koncertu, ale wierzyła 
głęboko, że po tej rozprawie jej problemy naprawdę i 
definitywnie się skończą. 
Rodzice dziewczyn uznali, że przeszły więcej, niż są w stanie 
znieść. Dlatego postanowili zwrócić się o pomoc 
 

do specjalisty. I tu na scenę wkroczyła Marion, najbardziej znana 
w okolicach Filadelfii terapeutka, pomagająca tym, którzy stracili 
kogoś bliskiego. Już trzecią niedzielę z rzędu spotykała się z 
dziewczynami. Dzięki tym sesjom miały się uporać z 
przerażającymi wspomnieniami z ostatnich miesięcy. 
Marion wygładziła spódnicę na kolanach i przyjrzała się 
przedmiotom leżącym na stoliku. 
- To wszystko przypomina wam o Alison, tak? Dziewczyny 
pokiwały głowami. 
Marion otworzyła worek na śmieci. 
- Włóżmy to tutaj. Kiedy już pójdę, zakopcie ten worek w 
ogrodzie u Spencer. Ten rytuał stanie się symbolem 
odprowadzenia Alison na miejsce spoczynku. Razem z nią 
pogrzebiecie całą negatywną energię, która cementowała waszą 
przyjaźń. 
Marion zawsze okraszała swoje wypowiedzi terminami z książek 
o New Age. Wciąż mówiła o „negatywnej energii" albo 
„duchowej potrzebie zamknięcia", albo „konfrontacji z procesem 
żałoby". W czasie ostatniej sesji musiały w nieskończoność 
powtarzać chórem zdanie: „Śmierć Ali to nie moja wina", i pić 
śmierdzącą zieloną herbatę, która miała oczyścić ich czakry 
winy. Marion zalecała im też, żeby mówiły do lustra takie rzeczy, 
jak: „A. nie żyje i nigdy nie wróci" albo „Nikt nie chce mnie 
skrzywdzić". Emily miała nadzieję, że te mantry zadziałają. 
Niczego na świecie nie pragnęła bardziej niż powrotu do swojego 
dawnego życia. 
- Świetnie — oznajmiła Marion i podniosła worek do góry. — Do 
roboty. 
Wszystkie wstały. Emily trzęsła się dolna warga, kiedy 
spoglądała na różową portmonetkę. Dostała ją od Ali, 

 

kiedy zaprzyjaźniły się w szóstej klasie. Może powinna była 
przynieść coś innego na tę sesję oczyszczającą emocje, na 
przykład jakieś stare zdjęcie Ali ze szkoły. Miała ich chyba setkę. 
Marion spojrzała Emily głęboko w oczy i brodą wskazała jej, by 
wrzuciła portfelik do worka. Emily, łkając cicho, posłusznie 
wykonała polecenie. 
Aria podniosła szkic przedstawiający Ali przed szkołą. 
— Narysowałam to, zanim jeszcze się zaprzyjaźniłyśmy. Spencer 
trzymała bransoletkę ostrożnie, kciukiem 
i palcem wskazującym, jak kawałek starej śmierdzącej 
ryby— Do widzenia — wyszeptała, choć w jej głosie nie było 
słychać wahania. 
Hanna, przewracając oczami, wrzuciła do worka złożoną 
karteczkę. Nie zadała sobie trudu, by wyjaśnić, co to jest. 
Spencer podniosła czarno-białą fotografię. Przedstawiała Ali i 
dużo młodszego Noela Kahna. Oboje się śmiali. To zdjęcie 
wywołało w Emily jakieś odległe wspomnienia. Chwyciła 
Spencer za rękę, zanim fotografia trafiła do worka. 
— Skąd to masz? 
— Z pokoju redakcji albumu rocznego — przyznała się Spencer 
zawstydzona. — Wzięłam, zanim mnie wyrzucili. Pamiętacie ten 
kolaż fotografii z Ali? Jedna z nich leżała na podłodze. 
— Nie wyrzucaj tego — poprosiła Emily, ignorując karcące 
spojrzenie, jakie posłała jej Marion. — Naprawdę ładnie na nim 
wygląda. 
Spencer uniosła brew, ale bez słowa położyła zdjęcie na 
mahoniowej szafce, obok pomniejszonej repliki wieży 
 
 
 

Eiffla odlanej z żelaza. Spośród wszystkich dawnych przy-
jaciółek Ali to Emily najboleśniej przeżyła jej śmierć. Nigdy 
przedtem ani nigdy potem nie miała tak bliskiej przyjaciółki jak 
Ali. Poza tym Ali była jej pierwszą wielką miłością i z nią po raz 
pierwszy w życiu się całowała. Gdyby to zależało od Emily, nie 
urządzałaby Ali fikcyjnego pogrzebu. Nie miała nic przeciwko 
temu, żeby zachować wszystkie pamiątki po niej i trzymać je na 
nocnym stoliku do końca życia. 
- To wszystko? - Marion wydęła usta koloru czerwonego wina. 
Zawiązała mocno worek i przekazała go Spencer. - Obiecajcie, że 
go zakopiecie. To wam pomoże. Naprawdę. Myślę, że 
powinnyście się spotkać we wtorek po południu. To pierwszy 
tydzień nowego roku w szkole, dlatego chciałabym, byście były 
w kontakcie i się spotykały. Możecie to dla mnie zrobić? 
Dziewczyny ponuro pokiwały głowami. Razem z Marion wyszły 
z salonu do wyłożonego marmurem holu w domu Hastingsów, a 
potem odprowadziły terapeutkę do drzwi. Marion pożegnała się i 
wsiadła do swojego granatowego range rovera. Włączyła 
wycieraczki, żeby odgarnąć śnieg z przedniej szyby. 
W holu stary zegar, należący kiedyś do dziadka Spencer, wybił 
godzinę. Spencer zamknęła drzwi i odwróciła się do przyjaciółek. 
W jej dłoni kołysał się worek na śmieci z zawiązanymi na supeł 
czerwonymi tasiemkami. 
- Co robimy? - zapytała Spencer. - Zakopiemy to? 
- Ale gdzie? — szepnęła Emily. 
- Może koło domku? - zaproponowała Aria, dotykając palcem 
dziury w legginsach. - W końcu tam ją widziałyśmy po raz 
ostatni. 

Emily pokiwała głową. Czuła ucisk w gardle. 
— Jak myślisz, Hanno? 
— Wszystko jedno — mruknęła Hanna monotonnym głosem, 
jakby miała ochotę uciec i nigdy nie wrócić. 
Włożyły kurtki i buty i tonąc w zaspach, poszły na tyły domu 
Spencer. Przez całą drogę milczały. Choć w czasie całej historii z 
A. znowu się z sobą zżyły, to rzadko się widywały od chwili 
aresztowania lana. Emily próbowała czasem organizować 
wspólne wypady na zakupy do centrum handlowego i spotkania 
między lekcjami w szkolnej kawiarni, ale pozostałe dziewczyny 
nie przejawiały większego entuzjazmu dla jej inicjatyw. 
Przypuszczała, że unikały się z tego samego powodu, z jakiego 
oddaliły się od siebie po zniknięciu Ali — po prostu czuły się 
nieswojo w swoim towarzystwie. 
Po prawej stronie miały dawny dom DiLaurentisów. Drzewa i 
krzewy dzielące posesję od ogrodu Hastingsów były nagie. 
Gruba warstwa lodu pokrywała ganek. Na chodniku przed 
domem nadal stała kapliczka dla Ali, pełna świec, pluszowych 
zwierzątek, kwiatów i wyblakłych zdjęć. Na szczęście zniknęły 
wszystkie furgonetki stacji telewizyjnych i kamery, które przez 
kilka miesięcy, od kiedy znaleziono ciało Ali, stały tu dzień i noc. 
Teraz centrum zainteresowania mediów przeniosło się przed 
budynek sądu i stanowe więzienie, gdzie dziennikarze polowali 
na każdą informację na temat rozpoczynającego się wkrótce 
procesu lana Thomasa. 
Dom DiLaurentisów zajęła rodzina Mai St. Germain, byłej 
dziewczyny Emily. SUV acura należące do jej rodziców stało na 
podjeździe, bo cała rodzina, która w czasie oblężenia przez media 
opuściła dom, teraz wróciła. Emily 
 

poczuła ukłucie, kiedy zobaczyła wiszący na drzwiach kolorowy 
stroik i opakowania po gwiazdkowych prezentach wystające z 
kosza na śmieci. Kiedy jeszcze chodziła z Mayą, razem 
zastanawiały się, co sobie kupią na święta. Maya chciała 
najnowocześniejsze didżejskie słuchawki, a Emily nowego 
iPoda. Emily bez trudu pozbierała się po rozstaniu z Mayą, ale 
nadal nie mogła przywyknąć do tego, że nie stanowi już części jej 
życia. 
Szła na końcu - dziewczyny docierały do krańca ogrodu. Emily 
podbiegła do nich, mocząc nogawkę w błotnistej kałuży. Po lewej 
stronie stał mały domek Spencer, gdzie odbyła się ich ostatnia 
całonocna impreza. Graniczył z gęstym lasem, który ciągnął się 
dwa kilometry. Po prawej stronie domku nadal w ziemi była 
dziura, w której znaleziono ciało Ali. Wpadły do niej kawałki 
żółtej taśmy policyjnej. Teraz przykrywał je śnieg. Wokół widać 
było wiele świeżych śladów, należących zapewne do cie-
kawskich gapiów. 
Emily z bijącym sercem zajrzała do dołu. Było w nim tak ciemno. 
Do oczu napłynęły jej łzy, kiedy wyobraziła sobie, jak łan 
brutalnie wpycha do niego Ali i zostawia ją tam na pewną śmierć. 
— To straszne, prawda? — Aria mówiła cicho, ze wzrokiem 
wbitym w dół. — Ali przez cały czas tu leżała. 
— Dobrze, że sobie wszystko przypomniałaś, Spence — 
powiedziała Hanna, dygocąc z zimna. Było już późne mroźne 
popołudnie. — W przeciwnym razie łan nadal byłby na wolności. 
Aria zbladła i posmutniała. Emily zaczęła obgryzać paznokieć. 
Tej nocy, kiedy aresztowano lana, powiedziały gliniarzom, że 
wszystko, co powinni wiedzieć o wydarzeniach 
 

tamtej nocy, znajdą w pamiętniku Ali. Ostatni wpis poświęcony 
był planowanemu spotkaniu z łanem, jej sekretnym chłopakiem, 
które miało się odbyć w czasie ich całonocnej imprezy. Ali 
postawiła łanowi ultimatum - albo zerwie z Melissą, siostrą 
Spencer, albo Ali ogłosi wszem wobec, że z sobą chodzą. 
Ale policję przekonało ostatecznie wspomnienie, które wróciło 
do Spencer. Pod domkiem pokłóciła się z Ali, a ta pobiegła na 
spotkanie z kimś - z łanem. Wtedy po raz ostatni ją widziano i 
wszyscy domyślali się, co się stało później. Emily wiedziała, że 
nigdy nie zapomni, jak łan wszedł na salę sądową i ośmielił się 
twierdzić, że nie zabił Ali. Kiedy sędzia nie wyraził zgody na 
kaucję, a strażnicy odprowadzali lana do wyjścia, posłał 
dziewczynom lodowate spojrzenie, jakby chciał powiedzieć: 
„Nie powinny-ście ze mną zadzierać". Nie miały wątpliwości, że 
to właśnie je wini za swoje aresztowanie. 
Emily jęknęła cicho, a Spencer spojrzała na nią karcąco. 
—  P r z e s t a ń ,  mamy nie rozmyślać już nad łanem... ani nad całą 
tą sprawą. - Zatrzymała się na samym końcu posiadłości i 
nasunęła głęboko na oczy swoją grubą wełnianą czapkę w 
biało-niebieskie pasy. — Myślicie, że to dobre miejsce? 
Emily zagwizdała na palcach, a pozostałe dziewczyny pokiwały 
głowami. Spencer zaczęła wykopywać grudy zmrożonej ziemi 
łopatą przyniesioną z garażu. Kiedy zrobiła dostatecznie głęboką 
dziurę, wrzuciła do niej worek. Głucho uderzył o ziemię. 
Wszystkie zasypały dziurę ziemią i śniegiem. 
— To co? - Spencer oparła się o łopatę. - Ktoś chce coś 
powiedzieć? 
 
 
 
 

Spojrzały po sobie. 
— Pa, Ali — powiedziała wreszcie Emily i po raz kolejny łzy 
napłynęły jej do oczu. 
Aria spojrzała na nią i się uśmiechnęła. 
— Pa, Ali — powtórzyła jak echo. 
Spojrzała na Hannę, która wzruszyła ramionami, ale również 
pożegnała się słowami: 
— Pa, Ali. 
Emily poczuła się lepiej, kiedy Aria chwyciła ją za rękę. 
Rozluźniła się. Nagle w powietrzu rozszedł się jakiś świeży 
zapach, jakby gdzieś obok rozkwitły kwiaty. Wydawało jej się, że 
Ali — śliczna, wspaniała dziewczyna z jej wspomnień — stoi 
obok nich i mówi im, że wszystko będzie w porządku. 
Spojrzała na przyjaciółki. Wszystkie uśmiechały się łagodnie, 
jakby i one czuły się podobnie. Może Marion miała rację. Może 
taki rytuał miał swoją moc. Nadeszła pora, by zostawić za sobą 
okropne wydarzenia zeszłej jesieni. Zabójcę Ali ujęto i skończył 
się koszmar zgotowany im przez A. Teraz mogły tylko czekać na 
lepszą, spokojniejszą przyszłość. 
Słońce szybko zachodziło za drzewami, zabarwiając na 
lawendowo niebo i spadające z niego płatki śniegu. Lekki wiatr 
powoli poruszał ramionami młyna Hastingsów, a u stóp 
olbrzymiej sosny walczyło z sobą kilka wiewiórek. „Jeśli jedna z 
nich wejdzie na drzewo, w moim życiu wkrótce wszystko wróci 
do normy", pomyślała Emily. Od zawsze grała z sobą w tę grę. I 
nagle jedna z wiewiórek pędem wspięła się na sam czubek 
drzewa. 

2 
JESTEŚMY RODZINĄ 
 
Pół godziny później Hanna Marin wpadła do domu przez 
frontowe drzwi, ucałowała w pyszczek swojego pinczera 
miniaturkę Dota i rzuciła torbę z wężowej skóry na kanapę w 
salonie. 
— Przepraszam za spóźnienie! — zawołała. 
W kuchni pachniało sosem pomidorowym i pieczywem 
czosnkowym. Przy stole siedział tata Hanny, jego narzeczona 
Isabel i jej córka Kate. Pośrodku stołu stała ceramiczna miska z 
makaronem i sałatka. W miejscu zaś zajmowanym zazwyczaj 
przez Hannę — talerz o falbaniastej krawędzi, serwetka i wysoka 
szklanka z wodą mineralną Perrier. Kiedy Isabel zjawiła się w 
domu Marinów — właściwie w kilka sekund po tym, jak mama 
Hanny wsiadła do samolotu do Singapuru, gdzie miała rozpocząć 
nową pracę — zdecydowała, że w każdą niedzielę wszyscy do-
mownicy będą wspólnie zasiadać przy stole, żeby mogli poczuć 
szczególną rodzinną atmosferę. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Hanna usiadła przy stole i próbowała ignorować wbite w nią 
spojrzenia. Tata posłał jej pełen nadziei uśmiech, a Isabel miała 
taki wyraz twarzy, jakby usiłowała powstrzymać pierdnięcie. 
Może w ten sposób okazywała swoje wielkie rozczarowanie z 
powodu spóźnienia Hanny na rodzinną uroczystość? Kate 
przekrzywiła głowę, jakby miała dla Hanny tylko wielką litość. 
Hanna d o s k o n a l e  w i e d z i a ł a ,  które z nich pierwsze zabierze 
głos. 
Kate wygładziła swoje irytująco idealnie ułożone kasztanowe 
włosy i spojrzała na Hannę okrągłymi, błękitnymi oczami. 
— Wracasz z terapii? T r a f i o n y ,  z a t o p i o n y !  
— Mhm. — Hanna wzięła ogromny łyk wody. 
— I jak było? — zapytała Kate głosem Oprah Winfrey. — 
Pomaga? 
Hanna parsknęła z pogardą. Tak naprawdę uważała, że spotkania 
z Marion to jedna wielka ścierna. Może jej przyjaciółki jakoś 
sobie radziły w życiu bez Ali i A., ale Hanna musiała pogodzić 
się ze śmiercią aż dwóch najlepszych przyjaciółek. Mona 
przypominała się jej na każdym kroku, codziennie. Kiedy 
wypuszczała Dota, by pobiegał sobie po oblodzonym podwórku 
w kraciastym ubranku Burberry, które kupiła mu Mona na 
urodziny w zeszłym roku. Kiedy otworzyła szafę i jej oczom 
ukazała się srebrna sukienka od Jill Stuart, którą pożyczyła od 
Mony i nigdy nie oddała. Kiedy patrzyła w lustro, próbując 
powtarzać te idiotyczne zaklęcia Marion, okazało się, że ma w 
uszach kolczyki ze sztucznymi perłami, które ukradły razem z 
Moną z Banana Republic zeszłej wiosny. Zauważyła też na pod-
bródku blaknącą bliznę w kształcie litery Z, pamiątkę po 
 

wypadku spowodowanym przez Monę, kiedy Hanna dowiedziała 
się, że A. to ona. 
Nie mogła pogodzić się z tym, że jej przyszła przyrodnia siostra 
wie o wszystkim, co jej się przydarzyło tej jesieni, szczególnie o 
tym, że Hannę chciała zabić jej najlepsza przyjaciółka. Ale 
przecież wiedziało o tym całe Rosewood. Lokalne media nadal 
trąbiły o tym każdego dnia. Co jeszcze dziwniejsze, cały kraj 
ogarnęła mania A. Nastolatki w całym kraju dostawały SMS-y od 
osób podpisujących się jako A., które okazywały się 
porzuconymi chłopakami albo zazdrosnymi koleżankami z klasy. 
Hanna dostała nawet kilka fałszywych wiadomości od A. — 
wszystkie były tanimi reklamami. „Znam wszystkie twoje brudne 
sekrety! Hej, chcesz kupić trzy nowe dzwonki na komórkę za 
dolara?" Ż e n a d a .  
Kate nie odrywała wzroku od Hanny, jakby czekając, aż ta 
zacznie się wywnętrzać. Hanna szybko chwyciła wielką kromkę 
chleba czosnkowego i ugryzła spory kęs, żeby nie musieć dalej 
rozmawiać. Od kiedy Kate i Isabel postawiły nogę w jej domu, 
Hanna spędzała cały czas zamknięta w sypialni. Czasem 
poprawiała sobie humor, robiąc zakupy w centrum handlowym, 
albo ukrywała się w domu swojego chłopaka Lucasa. Choć przed 
śmiercią Mony ich relacje bardzo się skomplikowały, teraz Lucas 
wspierał ją i nie odstępował na krok. 
Hanna wolała nie pokazywać się w domu, bo kiedy tylko 
natknęła się na tatę, wymyślał jakieś drobne prace domowe, które 
miała wykonać wspólnie z Kate. Musiały razem uprzątnąć 
ubrania Hanny z szafy przeznaczonej dla Kate, wynieść śmieci 
albo odgarnąć śnieg sprzed domu. Zaraz, zaraz. Od tego chyba 
były służące i ekipy 
 

odśnieżające. Hanna nie miałby nic przeciwko temu, gdyby 
razem ze śniegiem zabrali także Kate. 
— Cieszycie się, że jutro znowu idziecie do szkoły? — Isabel 
owinęła spaghetti wokół widelca. 
Hanna wzruszyła ramionami i poczuła dobrze znany ból w 
prawej ręce. Złamała ją, kiedy Mona wjechała w nią swoim SUV. 
Kolejna urocza pamiątka przypomniała jej o tym, że jej przyjaźń 
z Moną okazała się zwykłym matactwem. 
—  J a  się cieszę — przerwała milczenie Kate. — Przejrzałam 
katalog liceum. Szkoła oferuje wspaniałe zajęcia pozalekcyjne. 
W ciągu roku wystawiają cztery sztuki teatralne! 
Pan Marin i Isabel spojrzeli na nią z czułością. Hanna tak mocno 
zacisnęła zęby, że zdrętwiała jej szczęka. Od kiedy Kate zjawiła 
się w Rosewood, gadała tylko o tym, jak się cieszy, że pójdzie tu 
do liceum. A zresztą — szkoła była ogromna i Hanna nie miała 
zamiaru widywać się z Kate. 
— Boję się tylko, że się nie odnajdę — Kate grzecznie wytarła 
usta serwetką. — Lekcje odbywają się w kilku budynkach. Mają 
tam osobny pawilon do zajęć z dziennikarstwa, bibliotekę nauk 
ścisłych i szklarnię. A co, jeśli się zgubię? — Owinęła wokół 
palca kosmyk kasztanowych włosów. — A może mnie 
oprowadzisz, Hanno? Byłoby super. 
Hanna z trudem powstrzymała wybuch śmiechu. Kate mówiła 
głosem fałszywym jak dziewięćdziesiąt dziewięć procent 
okularów od Chanel sprzedawanych na eBayu. Kiedyś w 
restauracji Le Bec-Fin w Filadelfii Kate odegrała przed nią 
przedstawienie pod tytułem: „Bądźmy najlepszymi 
przyjaciółkami". Hanna nie zapomniała, jaki miało finał. Gdy 
podano przystawki, Hanna uciekła do łazienki, a Kate ruszyła za 
nią. Udawała zainteresowanie 
 

i troskę. Hanna straciła panowanie nad sobą i wyznała jej, że 
dostała właśnie SMS-a od A., to znaczy od Mony, że Sean 
Ackard, z którym — jak się jej wtedy wydawało — chodziła, 
przyszedł na Bal Lisa z inną dziewczyną. Kate okazała jej 
natychmiast współczucie i nakłoniła Hannę, by olała wspólną 
kolację, od razu pojechała do Rosewood i skopała Seanowi tyłek. 
Obiecała nawet, że będzie ją kryła. Od tego przecież są przyszłe 
przyrodnie siostry, no nie? 
Otóż nie. Kiedy Hanna wróciła do Filadelfii, czekała ją niemiła 
niespodzianka. Kate zdradziła ją i wygadała panu Marinowi, że 
Hanna nosi w torebce pokaźną dawkę Per-cocetu. Tata Hanny tak 
się rozgniewał, że wrócił do Annapolis... i przez kilka tygodni nie 
odzywał się ani słowem. 
— Oczywiście że Hanna cię oprowadzi — zapiał pan Marin. 
Hanna zacisnęła pod stołem pięści i celowo przemówiła 
urażonym tonem. 
— Och, super. Bardzo chętnie, ale mam tak napięty plan dnia! 
Tata spojrzał na nią spod uniesionych brwi. 
— A może przed zajęciami albo w czasie lunchu? Hanna 
milczała, choć miała ochotę krzyczeć: „Nieźle 
mną handlujesz, tato!". Czy ojciec zapomniał już, jak Kate wbiła 
jej nóż w plecy w czasie tej nieszczęsnej kolacji w Le Bec-Fin — 
to miało być spotkanie Hanny i taty, tylko ich. Ale tata widział to 
inaczej. Nie uważał Kate za zdrajczynię. Według niego była 
idealna. Hanna spoglądała na tatę, Isabel i Kate. Ogarnęła ją 
narastająca bezradność. Nagle poczuła znajome łaskotanie w 
gardle. Odgarnęła włosy, wstała, prychnęła wyniośle i ruszyła do 
łazienki. 
 
 

Nachyliła się nad umywalką i ciężko dyszała. „Nie rób tego", 
powtarzała w myślach. Przez kilka miesięcy udawało się jej 
powstrzymać od wymiotowania, ale Kate działała na nią jak 
płachta na byka. Po raz pierwszy Hanna sprowokowała wymioty 
w czasie pierwszej i ostatniej wizyty u taty, Isabel i Kate w 
Annapolis. Wzięła z sobą Ali, która natychmiast zakolegowała 
się z Kate — pewnie dlatego że obie były śliczne — a Hanna 
napchała się popcornem i czuła się gruba i paskudna. Kiedy tata 
nazwał ją „swoją małą świnką", nie wytrzymała. Pobiegła do 
łazienki, wzięła szczoteczkę do zębów z kubka stojącego na umy-
walce i wywołała wymioty. 
Ali nakryła wtedy Hannę, ale obiecała, że dochowa tajemnicy. 
Jednak od tamtej pory Hanna dowiedziała się 
0 niej tego i owego. Ali znała wiele sekretów swoich przyjaciółek 
i dzięki temu mogła nimi manipulować. Na przykład wmówiła 
Hannie i pozostałym dziewczynom, że to one spowodowały 
wypadek Jenny, podczas gdy całą sprawę ukartowała z Jenną. 
Hanna nie zdziwiłaby się, gdyby się okazało, że tamtego 
popołudnia Ali wyszła z łazienki 
1 opowiedziała wszystko Kate. 
Po kilku minutach mdłości minęły. Hanna wzięła głęboki wdech, 
wyprostowała się i sięgnęła do kieszeni po telefon. Napisała 
nową wiadomość: „Nie uwierzysz. Tata chce, żebym 
zorganizowała komitet powitalny dla Kate Swiruski. Umówimy 
się jutro na terapeutyczny manicure, żeby to omówić?". 
Kiedy przeglądała zapisane w telefonie numery, zdała sobie 
sprawę, że nie ma do kogo wysłać tego SMS-a. Tylko z Moną 
umawiała się na manicure. 
— Hanno? 
 

Hanna się odwróciła. Tata uchylił drzwi do łazienki na kilka 
centymetrów. Miał zatroskany wyraz twarzy. 
— Wszystko w porządku? — zapytał łagodnym tonem, którego 
nie używał od kilku miesięcy. 
Pan Marin podszedł do córki i położył jej dłonie na ramionach. 
Hanna schyliła głowę. Dawniej, kiedy była w siódmej klasie, 
przed rozwodem rodziców, miała bardzo dobre relacje z tatą. 
Kiedy wyjechał z Rosewood i zamieszkał z Isabel i Kate, serce 
pękło jej na pół. Wydawało się jej, że wymienił brzydką, grubą 
Hannę o szarobrązo-wych włosach na śliczną, szczupłą i idealną 
Kate. Kilka miesięcy temu, kiedy Hanna leżała w szpitalu po 
wypadku spowodowanym przez Monę, tata obiecał jej, że znowu 
stanie się częścią jej życia. Ale w ciągu tygodnia od swojego 
powrotu do Rosewood zajmował się głównie 
przemeb-lowywaniem domu ściśle wedle wskazówek Isabel — 
która gustowała w pluszach i frędzlach — i nie miał dla Hanny 
zbyt wiele czasu. Ale może zamierzał ją za to przeprosić. Może 
przeprosi również za to, że jesienią odwrócił się od niej i nawet 
nie chciał poznać jej wersji historii. I za to, że porzucił Hannę dla 
Isabel i Kate na trzy długie lata. 
Pan Marin niezręcznie poklepał Hannę po ramieniu. 
— Słuchaj. Przez całą jesień miałaś na głowie mnóstwo 
problemów. I pewnie piątkowa rozprawa już cię stresuje. Wiem 
też, że Kate i Isabel wprowadziły się tutaj bardzo... nagle. Ale, 
Hanno, dla Kate to ogromna zmiana. Zostawiła w Annapolis 
przyjaciół, żeby przeprowadzić się tutaj, a ty prawie się do niej 
nie odzywasz. Musisz zacząć traktować ją jak rodzinę. 
Uśmiech zniknął z twarzy Hanny. Poczuła się tak, jakby tata 
przywalił jej w głowę jasnozieloną mydelniczką 
 

stojącą na porcelanowej umywalce. Kate na pewno nie po-
trzebowała pomocy Hanny. Przypominała Ali. Była zgrabna, 
śliczna i ściągała na siebie uwagę wszystkich wokół... I potrafiła 
manipulować ludźmi. 
Kiedy tata spojrzał na nią spod uniesionych brwi, czekając na 
odpowiedź, Hanna zdała sobie sprawę, że w jego wypowiedzi 
zabrakło trzech małych słów. Trzech słów, które wskazywałyby 
na to, jaki porządek zapanuje teraz w jej domu. 
Hanna miała zacząć traktować Kate jak rodzinę... w  
p r z e c i w n y m  r a z i e . . .  

3 
ARIA W KRAINIE KONESERÓW SZTUKI   
 
-Och. 
Aria Montgomery zmarszczyła nos, kiedy jej brat Mike zanurzył 
kawałek chleba w ceramicznej misce z roztopionym 
szwajcarskim serem. Zakręcił widelcem w naczyniu, wyciągnął 
go i zlizał długie, ciągnące się pasmo sera. 
— Czy musisz najprostszą czynność zamieniać w akt seksualny? 
Mike posłał jej lubieżny uśmiech i sugestywnie żuł chleb. Aria 
poczuła dreszcze. 
Nie mogła uwierzyć, że właśnie kończyła się jakże dziwna 
przerwa świąteczna. Mama Arii i Mike'a, Ella, postanowiła 
uraczyć ich domowym fondue, bo w piwnicy znalazła 
przeznaczony do tego zestaw naczyń. Leżał pod pudełkami z 
ozdobami choinkowymi i zabawkowym torem wyścigowym 
należącym do Mike'a. Aria była prawie pewna, że Ella i Byron 
dostali zestaw do fondue w prezencie ślubnym, ale nie ośmieliła 
się o to zapytać. Próbowała unikać 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

jakichkolwiek rozmów o ojcu. Na przykład nie opowiedziała 
mamie o kilku godzinach, jakie razem z Mikiem spędzili w 
towarzystwie Byrona i jego dziewczyny Meredith na stoku 
narciarskim Niedźwiedzi Pazur w Wigilię. Meredith cały ten czas 
siedziała w domku, ćwicząc jogę, rozprawiając o swoim 
nienarodzonym dziecku i błagając Arię, żeby jej pokazała, jak 
zrobić na drutach buciki dla niemowlęcia. Rodzice Arii od kilku 
miesięcy pozostawali oficjalnie w separacji, między innymi 
dlatego że Mona jako A. przysłała Elli list, informując ją o 
romansie Byrona z Meredith. Aria nie miała wątpliwości, że Ella 
do dziś się z tym nie pogodziła. Mike spojrzał na butelkę piwa w 
dłoni Elli. 
— Na pewno nie mogę łyka? 
— Nie — odparła Ella. — Trzeci raz ci powtarzam. 
— Przecież wiesz, że już piłem piwo — Mike uniósł brwi. 
— Nie w tym domu — Ella wbiła w niego wzrok. 
— Czemu tak strasznie chce ci się piwa? — zapytała Aria. — Czy 
mały Mike denerwuje się przed swoją pierwszą randką? 
— To nie randka. — Mike naciągnął głęboko na czoło swoją 
grubą wełnianą czapkę. — To tylko spotkanie z koleżanką. 
Aria uśmiechnęła się chytrze. Nie mogła się nadziwić, że Mike 
spodobał się jakiejś dziewczynie. Miała na imię Savannah i 
chodziła do drugiej klasy w państwowym liceum. Poznali się za 
pośrednictwem grupy na Facebooku poświęconej — co za 
niespodzianka! — grze w lacrosse. Najwyraźniej Savannah miała 
na punkcie tego sportu takiego samego bzika jak Mike. 
— Mały Mike idzie na randkę do centrum handlowe go — 
powiedziała śpiewnie Aria. — I co? Pójdziesz na drugą 
 

kolację do jakiejś restauracji? Może do Wielkiego Muru z 
Chińskich Kurczaków pana Wonga? 
— Zamknij się — warknął Mike. — Idziemy na coś słodkiego do 
Rive Gauche. I przypominam raz jeszcze, że to nie randka. 
Przecież ona chodzi do państwowego liceum. — Słowa 
„państwowe liceum" wypowiedział tak, jak inni mówią „rynsztok 
pełen szczurów". — Na randki chodzę tylko z bogatymi 
dziewczynami. 
Aria zmrużyła oczy. 
— Jesteś okropny. 
— A pewnie, miłośniczko Szekspira. 
Aria zbladła. Mike nazywał Szekspirem Ezrę Fitza, byłego 
chłopaka Arii i jej byłego nauczyciela literatury. Mona jako A. 
szantażowała ją także dlatego, że poznała ten sekret. Na szczęście 
w mediach taktownie nie upub-liczniono wszystkich tajemnic A., 
Aria jednak podejrzewała, że Mike dowiedział się o niej i Ezrze 
od Noela Kahna, swojego kolegi z drużyny lacrosse i 
największego plotkarza w Rosewood Day. Aria kazała Mike'owi 
przysiąc, że nigdy nie zdradzi tego sekretu Elli, ale on nie mógł 
się powstrzymać przed nieustannymi aluzjami. 
Ella nabiła na widelec kawałek chleba. 
— Może ja też wkrótce pójdę na randkę — wypaliła nagle. Aria 
odłożyła długi widelec do fondue. Zdziwiła się tak, 
jakby Ella oznajmiła jej, że zamierza przeprowadzić się z 
powrotem do Rejkiawiku, gdzie cała rodzina Montgo-merych 
spędziła prawie trzy lata. 
— Co? Kiedy? 
Ella obracała w palcach koraliki niebieskiego naszyjnika. 
— We wtorek. 
 
 

— Z kim? 
Ella zniżyła głowę. Aria dostrzegła cieniutkie pasmo siwych 
włosów. 
— Z kimś, kogo poznałam na portalu randkowym. Wydawał się 
miły... ale kto wie? Nie znam go zbyt dobrze. Rozmawialiśmy 
głównie o muzyce. Oboje lubimy Rolling Stonesów. 
Aria wzruszyła ramionami. Jeśli chodzi o rocka lat sie-
demdziesiątych, to zdecydowanie wolała Velvet Underground. 
Mick Jagger był chudszy od niej, a Keith Richards po prostu ją 
przerażał. 
— Czym się zajmuje? 
Ella uśmiechnęła się nieśmiało. 
— Właściwie nie wiem. Wiem tylko, że ma na imię Wolfgang. 
—  W o l f g a n g ?  — Aria o mało nie wypluła na obrus kawałka 
chleba, który właśnie włożyła do ust. — Jak Wolfgang Amadeusz 
Mozart? 
Twarz Elli robiła się coraz bardziej czerwona. 
— No, może nie pójdę. 
— Nie, nie, powinnaś pójść! — zawołała Aria. — To świetny 
pomysł! — Naprawdę się cieszyła. Niby czemu tylko tata ma się 
dobrze bawić. 
— Uważam, że to paskudne — odezwał się Mike. — Ludzie po 
czterdziestce powinni mieć zakaz chodzenia na randki. 
Aria zignorowała go. 
— W co się ubierzesz? 
Ella popatrzyła po sobie. Była w swojej ulubionej bluzce w 
kolorze bakłażanowym, z kwiatowym motywem wyszytym obok 
kołnierzyka i plamą po jajecznicy przy szwie. 
 

— A to nie może być? 
Aria otworzyła szeroko oczy i pokręciła głową. 
— Kupiłam tę bluzkę w zeszłym roku w tej ślicznej wiosce 
rybackiej w Danii - próbowała się bronić Ella. - Byliście tam ze 
mną! Sprzedała nam to ta stamszka bez zębów. 
— Musimy kupić ci coś innego. - Aria nie dawała za wygraną. - I 
zafarbować ci włosy. I to ja zrobię ci makijaż. 
Przymknęła oczy, wyobrażając sobie półeczkę z kosmetykami 
mamy w łazience. Zazwyczaj stały na niej słoiczki z akwarelami, 
puszki z terpentyną i biżuteria, którą sama robiła, choć rzadko 
kiedy udawało jej się coś skończyć. 
— Masz w ogóle jakieś kosmetyki do makijażu? Ella napiła się 
piwa. 
— Powinnam mu się spodobać bez tych wszystkich... ozdóbek. 
~ Nadal będziesz sobą. Ale w lepszej wersji — przekonywała 
Aria. 
Mike spoglądał to na jedną, to na drugą i nagle go oświeciło. 
— Wiecie, co naprawdę sprawia, że kobiety wyglądają lepiej? 
Implanty. 
Ella zebrała talerze i włożyła do zlewu. 
— Dobrze — powiedziała do Arii. — Pozwolę ci zrobić mnie na 
bóstwo na moją randkę. Ale teraz muszę zawieźć Mike'a na jego 
randkę. 
— To nie r a n d k a !  — zajęczał Mike i poszedł do swojego 
pokoju. 
Aria i Ella parsknęły śmiechem. Kiedy Mike zniknął, spojrzały 
na siebie nieśmiało, jakby między nimi nawiązała się nagle nić 
porozumienia. Przez ostatnie miesiące ich relacje nie wyglądały 
różowo. Mona jako A. po- 
 

informowała też Ellę, że Aria przez trzy długie lata trzymała w 
tajemnicy informacje o Byronie, i wtedy Ella wyrzuciła córkę na 
kilka tygodni z domu. Ostatecznie wybaczyła Arii i obie starały 
się zakopać topór wojenny. Wciąż jednak czuły obcość. O wielu 
rzeczach Aria nadal nie mogła porozmawiać. Właściwie nie 
spędzały czasu sam na sam. A Ella ani razu nie zwierzyła się Arii, 
choć wcześnie zawsze to robiła. Ich stosunki poprawiały się 
jednak z każdym dniem. 
Ella uniosła brew i sięgnęła do kieszeni bluzki. 
— Właśnie sobie przypomniałam. — Wyciągnęła prostokątny 
bilet z trzema przecinającymi się niebieskimi liniami. — Miałam 
dziś iść na wernisaż, ale nie mam czasu. Może ty skorzystasz? 
— Nie wiem — Aria wzruszyła ramionami. — Jestem zmęczona. 
— Idź — namawiała ją Ella. — Ostatnio za dużo się zamartwiasz. 
Koniec z marudzeniem. 
Aria otworzyła usta, żeby zaprotestować, lecz nagle zrozumiała, 
że Ella ma rację. Całą przerwę świąteczną Aria spędziła w swoim 
pokoju, robiąc na drutach szaliki i bezmyślnie gapiąc się na 
figurkę Szekspira, którą dał jej Ezra w listopadzie, w dzień 
swojego wyjazdu z Rosewood. Każdego dnia czekała na jakąś 
wiadomość od niego — e mail, SMS-a, cokolwiek — szczególnie 
że w dziennikach telewizyjnych co chwila pojawiały się 
informacje o Rosewood, Ali, a nawet Arii. Miesiące mijały... ale 
żadna wiadomość od Ezry nie nadchodziła. 
Ścisnęła zaproszenie w dłoni. Jeśli Ella zdobyła się na odwagę, 
by wrócić do normalnego życia, to ją też musi być na to stać. I 
najlepiej zrobi, jak zacznie natychmiast. 
 

W drodze na wernisaż Aria przejechała przez ulicę, na której 
kiedyś mieszkała Ali. Znowu zobaczyła jej dom. Obok była 
posiadłość Hastingsów, a naprzeciwko mieszkali 
Cavanaughowie. Aria zastanawiała się, czy w środku Jenna już 
przygotowuje się do pierwszego dnia swojego ponownego 
pobytu w liceum Rosewood Day. Słyszała, że Jenna będzie 
chodzić na indywidualne lekcje. 
Prawie codziennie Aria przypominała sobie ostatnią -i jedyną - 
rozmowę z Jenną na zajęciach plastycznych na uniwersytecie 
Hollis. Aria dostała wtedy ataku paniki w czasie burzy. 
Próbowała przeprosić Jennę za to, co zrobily jej tego strasznego 
wieczoru, kiedy Jenna straciła wzrok, ale ta wyjaśniła, że razem z 
Ali ukartowały całą sprawę, żeby na dobre pozbyć się jej 
przyrodniego brata Toby'ego. Ali zgodziła się wziąć udział w tej 
intrydze, bo podobno sama miała problemy z rodzeństwem. 
Przez jakiś czas Aria obsesyjnie próbowała dociec, jakie 
„problemy z rodzeństwem" mogła mieć Ali. Toby dotykał Jennę 
tak, jak nie powinien - może Jason, brat Ali, robił to samo? Aria 
nawet nie chciała o tym myśleć. Nigdy nie wyczuwała żadnego 
podejrzanego napięcia między Ali i jej bratem. On zawsze 
próbował ją bronić. 
I nagle Arię oświeciło. O c z y w i ś c i e .  Ali nie miała problemów 
z Jasonem. Zmyśliła to, żeby zdobyć zaufanie Jenny i wyciągnąć 
z niej najskrytsze tajemnice. Tak samo postąpiła z Arią. Kiedy 
przyłapały Byrona i Meredith całujących się na parkingu przed 
budynkiem uniwersytetu, Ali udawała współczucie i wzburzenie. 
Ale 
 
 
 

kiedy tylko poznała sekret Arii, przez kilka miesięcy igrała z nią. 
Zresztą w podobny sposób postąpiła z pozostałymi 
dziewczynami ze swojej paczki. Tylko dlaczego Ali miałoby 
zależeć na sekretach Jenny, którą uważała za frajerkę i idiotkę? 
Piętnaście minut później Aria była na miejscu. Wernisaż odbywał 
się w przerobionym na galerię starym farmerskim domu z 
poddaszem, położonym w środku lasu. Kiedy zaparkowała 
subaru Elli na wysypanym żwirem parkingu i wysiadła, usłyszała 
szmer liści. Niebo przybrało granatowoczarną barwę. 
Usłyszała jakieś dziwne piski dochodzące z lasu. I znowu... 
szmer. Cofnęła się o krok. 
— Jest tu ktoś? — zawołała cicho. 
Zza rozpadającego się płotu patrzyło na nią dwoje ciekawskich 
oczu. Na chwilę Arii serce zamarło w piersi. Ale zaraz 
zauważyła, że oczy otoczone są białą sierścią i należą do alpaki. 
Kiedy do płotu podeszło kilka innych zwierząt, Aria uśmiechnęła 
się i odetchnęła z ulgą. Pewnie na farmie hodują całe stado. Przez 
kilka ostatnich miesięcy dostawała SMS-y od A. i teraz wciąż jej 
się wydawało, że ktoś ją bez przerwy obserwuje. 
Wewnątrz budynku pachniało świeżo upieczonym chlebem, a z 
głośników dobiegała nastrojowa piosenka Billie Holliday. Obok 
niej bezszelestnie przemknęła kelnerka z tacą drinków. Aria 
wzięła jeden kieliszek. Kiedy wypiła do dna, rozejrzała się po 
pomieszczeniu. Na ścianach wisiało jakieś pięćdziesiąt obrazów, 
a pod nimi małe plakietki z tytułem, nazwiskiem artysty i ceną. 
Szczupłe kobiety z awangardowymi fryzurami stały w małych 
grupkach wokół stołu z przękaskami. Mężczyzna w okularach 

z grubymi oprawkami gorąco dyskutował o czymś z kobietą z 
dużym biustem i buraczkowym kokiem. Jakiś człowiek 
o dzikim spojrzeniu i siwej grzywie sączył alkohol, praw-
dopodobnie burbon, i szeptał coś na ucho swojej żonie, 
przypominającej Siennę Miller. 
Serce Arii zaczęło mocno walić. To byli zwyczajni kolekcjonerzy 
z okolic Rosewood, którzy regularnie uczęszczali na wernisaże, 
ludzie tacy jak rodzice Spencer, w białych garniturach i z 
torebkami od Chanel za tysiąc dolarów. Ale Aria czuła się tak, 
jakby nagle znalazła się w jakiejś prestiżowej nowojorskiej 
galerii. Na wystawie pokazywano prace trzech artystów, lecz 
większość oglądających skupiła się wokół abstrakcyjnych 
płócien malarza o nazwisku Xavier Reeves. Aria podeszła do 
jednego z obrazów, przed którym stało tylko kilku oglądających, 
i przybrała wyćwiczoną pozę krytyka sztuki. Położyła dłoń na 
podbródku 
i uniosła w górę brwi, jakby głęboko nad czymś rozmyślała. 
Malowidło przedstawiało wielkie fioletowe koło z małą, nieco 
ciemniejszą kropką pośrodku. 
„Interesujące", pomyślała. Choć tak naprawdę... wyglądało to jak 
wielki sutek. 
— Co sądzisz o sposobie położenia farby? — wyszeptał ktoś za 
jej plecami. 
Aria odwróciła się i spojrzała prosto w łagodne, brązowe oczy 
wysokiego mężczyzny w wystrzępionym czarnym swetrze i 
granatowych dżinsach. Przez jej ciało przeszedł nagły impuls. 
Poczuła wibrowanie nawet w koniuszkach palców u nóg skrytych 
w starych satynowych pantoflach na płaskim obcasie. Miał 
wysokie kości policzkowe i bardzo krótkie, postawione na jeża 
włosy. Przypominał Arii bardzo przystojnego muzyka o imieniu 
Sondre, którego 

poznała w zeszłym roku w Norwegii. Spędzili razem wiele 
godzin w pubie dla rybaków w Bergen, pijąc whisky domowej 
roboty i zmyślając niestworzone historie o zasuszonych rybach 
wiszących na pokrytych boazerią ścianach pubu. 
Aria znowu przyjrzała się płótnu surowym wzrokiem. 
- Jest w tej kresce... jakaś siła. 
- To prawda - przytaknął jej mężczyzna. - I emocje. 
- Z pewnością. - Aria cieszyła się, że może naprawdę 
porozmawiać o sztuce jak krytyk, szczególnie z kimś tak 
ślicznym. Tak dobrze było uciec na chwilę od mieszkańców 
Rosewood, którzy bezustannie rozprawiali o zbliżającym się 
procesie lana. Chciała powiedzieć coś jeszcze. -Przywodzi mi na 
myśl... 
Mężczyzna nachylił się do niej i uśmiechnął łobuzersko. 
- Ssanie? 
Aria ze zdziwienia otworzyła szeroko oczy. Więc nie tylko ona 
dostrzegła podobieństwo. 
- Tak może się kojarzyć, prawda? - zachichotała. - Ale pewnie 
powinniśmy potraktować ten obraz poważnie. Nosi tytuł 
Niemożliwość międzyprzestrzeni. Xavier Reeves pewnie 
namalował go, żeby oddać istotę samotności. Albo walki 
proletariackiej. 
- Cholera. 
Facet stał tak blisko Arii, że czuła, jak w jego ustach zapach 
cynamonowej gumy miesza się z zapachem szampana. 
- Pewnie to oznacza, że ten zatytułowany Czas upływa zręcznie 
nie przedstawia penisa, co? 
Starsza pani w okularach typu „kocie oczy" w kolorowych 
oprawkach spojrzała na nich z niesmakiem. Aria zasłoniła usta, 
powstrzymując śmiech. Zauważyła, że jej 
 

nowo poznany przyjaciel miał koło lewego ucha pieprzyk w 
kształcie półksiężyca. Ze też musiała włożyć ten sfilcowany 
zielony sweter z wielkim kołnierzem, w którym przechodziła całą 
przerwę świąteczną. Mogła chociaż zetrzeć z niego plamę po 
fondue. Mężczyzna dopił drinka. 
— Jak masz na imię? 
— Aria. 
Włożyła do ust mieszadełko z drinka. 
— Miło cię poznać, Ario. 
Obok przeszła grupa ludzi, zmuszając Arię i jej nowego 
przyjaciela, by stanęli blisko siebie. Kiedy jego dłoń dotknęła jej 
talii, Aria się zaczerwieniła. Dotknął jej przypadkiem czy 
celowo? 
Wziął z tacy dwa drinki i podał jednego Arii. 
— Pracujesz w okolicy czy jeszcze się uczysz? 
Aria otworzyła usta i się zawahała. „Ciekawe, ile ten facet ma 
lat", pomyślała. Wyglądał dostatecznie młodo, by chodzić 
jeszcze na studia i mieszkać w jednym z tych bardzo modnych, 
rozpadających się wiktoriańskich domów w pobliżu 
uniwersytetu. Ale przecież to samo pomyślała o Ezrze, kiedy 
pierwszy raz go zobaczyła. 
Zanim zdążyła się odezwać, jakaś kobieta w dopasowanym 
żakiecie w pepitkę wepchała się między nią i jej rozmówcę. Z 
postawionymi na jeża włosami przypominała do złudzenia 
Cruellę de Mon ze 101 dalmatyńczyków. 
— Mogę go na chwilę porwać? — Cruella wzięła mężczyznę pod 
rękę, a on lekko ścisnął jej ramię. 
— Tak, jasne. 
Aria cofnęła się, choć w jej głosie słychać było rozczarowanie. 
 

- Przepraszam - Cruella posłała Arii przepraszający uśmiech. 
Miała usta pomalowane ciemną, niemal czarną szminką. - Ale 
Xavier jest dziś rozrywany. 
„Xavier?" Pod Arią ugięły się nogi. Chwyciła go za ramię. 
- To ty jesteś... tym malarzem? 
Jej nowy przyjaciel zatrzymał się. W jego oczach pojawił się 
złośliwy ognik. 
- Bingo - powiedział, nachylając się do niej. - A przy okazji, ten 
obraz naprawdę przedstawia cycka. 
Cruella pociągnęła Xaviera za sobą. On dołączył do niej i zaczął 
namiętnie szeptać jej coś do ucha. Chichocząc, weszli w środek 
tłumu wielbicieli sztuki, którzy piali peany na cześć twórczości 
Xaviera, twierdząc, że jego obrazy są inspirujące i genialne. 
Kiedy Xavier z szerokim uśmiechem odbierał gratulacje od 
swoich wielbicieli, Aria modliła się w duchu, żeby w podłodze 
otworzyły się jakieś ukryte drzwi i żeby mogła zapaść się pod 
ziemię. Złamała podstawową zasadę wernisaży: nigdy nie 
rozmawiaj o wystawionych dziełach z nieznajomym, bo nigdy 
nie wiadomo, kim jest. I za żadne skarby nie wyśmiewaj obrazu, 
który wkrótce wszyscy uznają za arcydzieło. 
Sądząc jednak po zadziornym uśmieszku, który Xavier posłał jej 
przed chwilą, chyba się nie obraził, słysząc jej interpretację. A to 
bardzo, ale to bardzo ucieszyło Arię. 

4 
OSTATNIA W KLASIE 
 
W poniedziałek rano Spencer Hastings siedziała zgarbiona w 
ławce na zajęciach z literatury i pisała klasówkę. Czas miał się 
zaraz skończyć, a ona chciała dopisać jeszcze kilka zdań do 
wypracowania na temat powieści Słońce też wschodzi. Chciała 
dodać kilka cytatów z esejów Hemingwaya zamieszczonych na 
końcu książki, w nadziei że dostanie za to dodatkowe punkty od 
pani Stafford, nauczycielki literatury. Teraz musiała naprawdę 
walczyć o każdą ocenę. 
Głośnik zawieszony nad tablicą zatrzeszczał. 
- Pani Stafford? — rozległ się głos pani Wagner, szkolnej 
sekretarki. — Czy może pani przysłać Spencer Hastings do 
sekretariatu? 
Wszyscy uczniowie podnieśli głowy znad swoich prac i spojrzeli 
na Spencer tak, jakby przyszła do szkoły w niebieskim 
koronkowym staniku i majtkach, kupionych na wyprzedaży 
poświątecznej w centrum handlowym. Pani Stafford, która 
wyglądała kropka w kropkę jak Martha 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Stewart, choć z pewnością nigdy w życiu sama nie usmażyła 
jajecznicy ani nie wyszyła fartucha, odłożyła sfatygowany 
egzemplarz Ulissesa. 
- Dobrze, możesz iść - powiedziała i rzuciła Spencer spojrzenie 
pytające: „Co zmalowałaś tym razem?". 
Zresztą Spencer sama zadawała sobie to pytanie. Wstała, 
ukradkiem zrobiła parę uspokajających oddechów 1 położyła 
odwróconą pracę klasową na biurku pani Stafford. Nie mogła 
winić nauczycieli za to, że tak ją traktują. Spencer była pierwszą 
uczennicą z Rosewood Day, którą nominowano do Złotej 
Orchidei. Sprawa nabrała rozgłosu, kiedy napisano o niej na 
pierwszej stronie „Gońca Filadelfijskiego". Ale w ostatniej 
rundzie konkursu, kiedy sędzia zadzwonił do Spencer, żeby 
oznajmić jej, że wygrała, ona się przyznała, że nominowaną pracę 
z ekonomii ukradła swojej siostrze Melissie. A teraz wszyscy 
nauczyciele zastanawiali się, czy także na ich zajęciach 
oszukiwała. Nie miała już najmniejszych szans na świadectwo z 
wyróżnieniem i poproszono ją, by zrezygnowała z funkcji wice-
przewodniczącej szkoły, z roli w przedstawieniu 1 z prowadzenia 
redakcji albumu rocznego. Zagrożono nawet, że zostanie 
wyrzucona ze szkoły, ale państwo Hastings załatwili po cichu tę 
sprawę, najprawdopodobniej wpłacając na konto szkoły jakąś 
okrągłą sumkę. 
Spencer wiedziała doskonale, że władze liceum nie mogą jej tego 
puścić płazem. Ale przecież zdała na szóstkę tyle testów, 
kierowała tyloma komitetami organizacyjnymi, założyła tyle 
klubów, że powinna chyba liczyć na jakąś taryfę ulgową. Mieli w 
nosie to, że ciało Ali znaleziono ledwie kilka metrów od jej 
ogródka i że dostawała chore wiadomości od Mony Yanderwaał, 
która p o d s z y w a ł a  
 

s i ę  pod jej dawną n i e ż y j ą c ą  przyjaciółkę? I że Monie 
niemalże udało się zepchnąć Spencer ze skały w ka-
mieniołomach, bo Spencer nie chciała razem z nią zostać A.? I że 
to dzięki Spencer m o r d e r c a  A l i  t r a f i ł   w r e s z c i e  z a  
k r a t k i ?  Nie. Liczyło się tylko to, że Spencer ośmieszyła 
liceum. 
Zamknęła za sobą drzwi sali i ruszyła w kierunku sekretariatu. 
Jak zawsze w korytarzu rozchodził się leśny zapach pasty do 
podłogi oraz wielu różnych wód kolońskich i perfum. Nad jej 
głową wisiały tysiące pokrytych brokatem papierowych płatków 
śniegu. Co roku w grudniu w szkole podstawowej organizowano 
konkurs na najpiękniejszy projekt płatka śniegowego i 
nagrodzone prace zawieszano na całą zimę w korytarzach. 
Spencer czuła się zupełnie przegrana, kiedy jej praca przepadła w 
konkursie. Sędziowie ogłaszali werdykt tuż przed świętami, więc 
zepsuli jej całe ferie. Spencer nie mogła się pogodzić nawet z 
najmniejszą porażką. Nadal nie potrafiła przejść do porządku 
dziennego nad tym, że to Andrew Campbell został wybrany na 
przewodniczącego szkoły zamiast niej, a w siódmej klasie to Ali 
zajęła jej miejsce w reprezentacji szkoły w hokeju na trawie i że 
w szóstej klasie nie znalazła kawałka sztandaru do kapsuły czasu. 
Szkoła organizowała tę zabawę co roku, ale żadna nie liczyła się 
dla niej tak bardzo jak pierwsza, w której mogła wziąć udział. 
Gorycz porażki osładzało jej tylko to, że Ali również nie złożyła 
swojego trofeum w kapsule. 
— Spencer? — usłyszała zza rogu. 
„O wilku mowa", pomyślała ponuro. Stał przed nią Andrew 
Campbell, Pan Przewodniczący Szkoły we własnej osobie. 
Andrew podszedł do niej, zakładając za uszy długie, faliste 
włosy. 
- Czemu się błąkasz po szkole? 

„Cały Andrew, wścibski jak zawsze", pomyślała. Na pewno 
bardzo się cieszył, że Spencer nie ma już szans na świadectwo z 
wyróżnieniem. Była przekonana, że Andrew trzyma pod łóżkiem 
przedstawiającą ją laleczkę wudu, która tym razem zadziałała. 
Pewnie uważał też, że Spencer spotkała zasłużona kara za to, że 
jesienią zaprosiła go na Bal Lisa i kiedy tylko na niego 
przyjechali, zostawiła go samego. 
- Muszę iść do sekretariatu - wyjaśniła lodowatym to nem, 
modląc się w duchu, by nie okazało się, że znowu wzywają ją na 
dywanik. 
Przyspieszyła kroku. W korytarzu rozległo się głośne stukanie jej 
obcasów uderzających o wypolerowany parkiet. 
- Też tam idę - zaszczebiotał Andrew i dołączył do Spencer. - Pan 
Rosen chce ze mną porozmawiać o wycieczce do Grecji. Tam 
spędziłem przerwę świąteczną. -Pan Rosen prowadził szkolne 
kółko przyjaciół ONZ. - Pojechałem tam z Klubem Młodych 
Liderów z Filadelfii. Myślałem, że ty też się wybierasz. 
Spencer miała ochotę przywalić Andrew pięścią w tę jego 
rumianą twarz. Po aferze ze Złotą Orchideą KMLF -ten skrót 
zawsze brzmiał dla Spencer jak dźwięk, który wydaje się, 
odchrząkując flegmę - natychmiast wykluczył ją z grona 
członków. 1 Andrew na pewno o tym wiedział. 
- Nie mogłam tego pogodzić z innymi planami - odparła chłodno. 
Zresztą nie skłamała. Musiała pilnować domu, bo rodzice 
pojechali na narty do Reaver Creek w Kolorado. Jej nie zaprosili. 
- Och - Andrew spojrzał na nią z zaciekawieniem. -Coś się stało? 
 

Spencer zamarła, zupełnie zdezorientowana. Podniosła w górę 
ręce. 
- Oczywiście, że się stało. W s z y s t k o  mi się zawaliło. 
Zadowolony? 
Andrew zrobił krok do tyłu i zamrugał. Nagle na jego twarzy 
pojawił się błysk zrozumienia. 
- O c h .  Chodzi ci o tę aferę ze Złotą Orchideą. Zupełnie o tym 
zapomniałem. - Zacisnął powieki. - Ale ze mnie dupek. 
Spencer zacisnęła mocno zęby. Naprawdę Andrew zapomniał o 
tym, co jej się przytrafiło? To nawet gorzej, niż gdyby cieszył się 
z tego przez całą przerwę świąteczną. Patrzyła na równo wycięty 
płatek śniegu zawieszony nad kranem z wodą do picia dla 
niepełnosprawnych. Andrew kiedyś umiał wycinać piękne 
śnieżynki z papieru. Nawet w podstawówce rywalizowali o 
palmę pierwszeństwa w każdej konkurencji. 
- Wyleciało mi to z głowy - wypalił Andrew, mówiąc coraz 
donośniejszym głosem. - Dlatego tak się zdziwiłem, że nie było 
cię w Grecji. Szkoda, bo na tej wycieczce nie spotkałem nikogo... 
no nie wiem. Inteligentnego. Fajnego. 
Spencer przez chwilę obracała w palcach skórzane frędzle u 
swojej torby. Dawno nikt nie powiedział o niej czegoś tak miłego, 
ale nie potrafiła tego znieść, szczególnie z ust Andrew. 
- Muszę lecieć - rzuciła i szybkim krokiem ruszyła w stronę 
gabinetu dyrektora. 
- Pan dyrektor na ciebie czeka - powiedziała kierowniczka 
sekretariatu, kiedy Spencer wpadła do biura przez podwójne 
oszklone drzwi. 
Spencer weszła do biura Appletona, mijając olbrzymiego rekina z 
papier machć, pozostałość po zeszłorocznej paradzie 
karnawałowej. Czego dyrektor mógł od niej chcieć? Może zdał 
sobie sprawę, że zbyt ostro ją potraktował i chciał przeprosić? 

Może chciał przywrócić jej niektóre przywileje i pozwolić zagrać 
w przedstawieniu? Kółko teatralne planowało wystawienie 
Burzy, ale tuż przed rozpoczęciem ferii świątecznych 
administracja szkoły zabroniła Christophe'owi Briggsowi, 
czwartoklasiście reżyserującemu spektakl, używania na scenie 
wody i stosowania efektów pirotechnicznych, żeby 
zainscenizować sztorm. Wtedy Christophe, bez wody i 
pirotechniki, wywołał sztorm, odwołując premierę Burzy i 
ogłaszając casting do Hamleta. Wszyscy i tak dopiero uczyli się 
nowych ról, więc Spencer nie przegapiła żadnej ważnej próby. 
Kiedy ostrożnie zamknęła za sobą drzwi i odwróciła się, ugięły 
się pod nią nogi. W fotelach ze sztywnej skóry ramię w ramię 
siedzieli jej rodzice. Veronica Hastings miała na sobie czarną 
wełnianą sukienkę, a włosy związała aksamitną opaską. Jej 
zaczerwienione oczy świadczyły o tym, że płakała. Peter 
Hastings włożył trzyczęściowy garnitur i lśniące wsuwane buty. 
Zaciskał szczęki tak mocno, że wydawało się, że zaraz je złamie. 
- Ach. - Appleton zerwał się natychmiast. - Zostawię państwa 
samych z córką. 
Wyszedł z biura i zamknął za sobą drzwi. 
Na chwilę zapadło ciężkie jak ołów milczenie. 
- C-co się stało? - zapytała Spencer, siadając powoli w fotelu. 
Tata drgnął niespokojnie. 
 

- Spencer, babcia umarła dziś rano. 
- Nana? - Spencer nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. 
- Tak - szepnęła mama. - Miała zawał. - Złożyła dłonie na 
kolanach i zaczęła mówić oficjalnym tonem. - Jutro rano zostanie 
odczytany testament, bo tata musi lecieć na Florydę, żeby zająć 
się jej majątkiem przed pogrzebem w poniedziałek. 
- O Boże - Spencer ledwie zdołała wydobyć z siebie słowa. 
Siedziała nieruchomo i czekała na łzy. Kiedy ostatni raz widziała 
babcię Nanę? Kilka miesięcy wcześniej była w jej domu w Cape 
May w stanie New Jersey, ale wtedy babcia była na Florydzie. Od 
wielu lat nie przyjeżdżała na północ. Spencer przeżyła ostatnio 
śmierć kilku osób, o wiele młodszych od babci, która przez 
dziewięćdziesiąt jeden lat żyła w szczęściu i bogactwie. Poza tym 
Nana nigdy nie była n a j c i e p l e j s z ą  babcią pod słońcem. 
Owszem, hojną ręką urządziła dla Spencer i Melissy gigantyczny 
pokój zabaw w swej posiadłości, z domkami dla lalek, 
pluszowymi zwierzętami i wiadrami klocków lego. Ale kiedy 
tylko Spencer próbowała uścisnąć babcię, ta sztywniała. Nigdy 
nie chciała oglądać nagryzmolonych dziecinną rączką kartek 
urodzinowych od Spencer i robiła awantury, kiedy ta wynosiła z 
pokoju zabaw zrobiony z klocków lego samolot i kładła go na 
fortepianie Steinway. Czasem Spencer zastanawiała się, czy 
babcia w ogóle lubi dzieci i czy ten olbrzymi pokój zabaw nie 
służył przede wszystkim temu, żeby mieć z głowy ją i jej siostrę. 
Pani Hastings napiła się latte ze Starbucksa. 
 
 
 
 
 

— Dostaliśmy tę wiadomość w trakcie spotkania z Appletonem 
— powiedziała po chwili. 
Spencer skamieniała. Rodzice nie przyjechali tu, by przekazać jej 
wiadomość? 
— Spotykaliście się w mojej sprawie? 
— Nie — odparła wyniośle pani Hastings. 
Spencer głośno pociągnęła nosem. Mama zamknęła torebkę i 
wstała. Tata również podniósł się z fotela i spojrzał na zegarek. 
— Muszę wracać do pracy. 
Spencer poczuła bolesne ukłucie. Oczekiwała od rodziców choć 
odrobiny wsparcia, ale od miesięcy zachowywali wobec niej 
chłodny dystans. Wszystko przez ten skandal ze Złotą Orchideą. 
Rodzice wiedzieli, że Spencer ukradła pracę Melissy, ale chcieli, 
żeby utrzymała to w tajemnicy i przyjęła nagrodę. Teraz 
zachowywali się, jakby to nigdy nie miało miejsca. Kiedy 
Spencer przyznała się do wszystkiego, rodzice udawali, że są 
zszokowani tą wiadomością. 
— Mamo? — Spencer łamał się głos. — Tato? Zostańcie ze 
mną... jeszcze przez chwilę. 
Mama zatrzymała się i Spencer poczuła w sercu promyk nadziei. 
Ale pani Hastings owinęła kaszmirowy szalik wokół szyi, wzięła 
pana Hastingsa za rękę i ruszyła do wyjścia, zostawiając Spencer 
samą jak palec. 

5 
ZMIANA WARTY 
 
W poniedziałek w porze lunchu Hanna szła korytarzem do sali, 
gdzie miały się odbywać zajęcia z tkactwa. Nowy semestr 
najlepiej zacząć w jakimś szałowym stroju. W czasie przerwy 
świątecznej udało jej się schudnąć trzy kilo, a jej kasztanowe 
włosy lśniły dzięki zabiegowi głębokiego odżywienia 
ylang-ylang. Zapłaciła za niego kartą kredytową taty, której miała 
używać w sytuacji awaryjnej. Grupka chłopców w strojach do 
hokeja z logo szkoły opierała się o szafki. Gapili się na 
przechodzącą Hannę, a jeden z nich zagwizdał. 
„O właśnie", pomyślała Hanna i z uśmiechem pomachała im 
leniwie. Nadal to ona tu rządziła. 
Oczywiście, były takie chwile, kiedy nie czuła, że wróciła do 
dawnej fantastycznej formy. Na przykład teraz. W porze lunchu 
odbywało się tradycyjnie targowisko próżności, kiedy można 
było się pokazać i pooglądać innych. Ale ona wcale nie miała 
ochoty iść do stołówki. Chciała 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

zjeść lunch z Lucasem, lecz on musiał zostać dłużej na spotkaniu 
grupy dyskusyjnej. Dawniej przerwę na lunch spędzała zwykle z 
Moną w kafeterii. Sączyły latte i krytykowały buty oraz torby 
przechodzących. Kiedy już zjadły jogurt i popiły go wodą 
mineralną, stawały przed lustrem w łazience obok sal do 
literatury, żeby poprawić makijaż. Ale dziś Hanna unikała obu 
tych miejsc. Siedząc samotnie przy stoliku w kafeterii, czułaby 
się żałośnie. I wcale nie musiała poprawiać makijażu. 
Westchnęła, zazdrośnie spoglądając w stronę grupki ro-
ześmianych dziewczyn wchodzących do kafeterii. Tak chętnie 
posiedziałaby w ich towarzystwie choćby kilka minut. Ale na tym 
polegał problem jej przyjaźni z Moną - wykluczała ona udział 
osób trzecich. Teraz Hanna nie potrafiła opędzić się od myśli, że 
cała szkoła uważa ją za Dziewczynę, Którą Próbowała Zabić Jej 
Najlepsza Przyjaciółka. - Hanna! - usłyszała za sobą głos. - Hej! 
Hanna zatrzymała się i spojrzała na stojącą po drugiej stronie 
korytarza postać, która machała do niej ręką. Poczuła w ustach 
kwaśny smak. K a t e. 
Na sam widok Kate ubranej w granatowy szkolny żakiet i 
plisowaną spódniczkę Hannie zrobiło się niedobrze. Chciała 
pobiec w przeciwnym kierunku, ale Kate już ją dopadła, 
przeciskając się zgrabnie przez tłum w swoich wysokich butach 
na dziewięciocentymetrowych obcasach. Kate miała szczery i 
radosny wyraz twarzy zwierzątka z kreskówki Disneya, a jej 
oddech pachniał tak, jakby co najmniej dwie godziny płukała go 
płynem dezynfekującym. 
- Wszędzie cię szukam! 
- Aha - westchnęła Hanna, szukając wzrokiem kogoś, kto mógłby 
przerwać ich rozmowę. 

Mogłaby porozmawiać z tym małym cwaniaczkiem Mikiem 
Montgomerym, a nawet z tym hipokrytą udającym prawiczka, jej 
byłym chłopakiem Seanem. Ale w korytarzu stali tylko 
członkowie szkolnego chóru pieśni daw nej, którzy właśnie dla 
zabicia czasu śpiewali sobie jakiś gregoriański chorał. Ś w i r y .  
Wtedy kątem oka dostrzegła wysoką, piękną dziewczynę o 
kruczoczarnych włosach, w gigantycznych okularach od 
Gucciego, która wyszła zza rogu, prowadzona przez wielkiego 
retrievera. 
Jenna Cavanaugh. 
Hannę przeszył dreszcz. Tak niewiele wiedziała o Jennie. Jenna 
przyjaźniła się z Moną, która tamtej nocy, gdy Jennę oślepiła 
petarda, szła do niej w odwiedziny. Dlatego przez cały czas 
trwania ich przyjaźni Mona wiedziała o tym, że Hanna i jej 
przyjaciółki przyłożyły rękę do tego strasznego wypadku. 
Spędziły razem wiele godzin w domu Hanny, wyjechały kiedyś 
na wycieczkę na Karaiby, regularnie chodziły razem na zakupy i 
do spa... ale Hanna nie dowiedziała się, że petarda, która oślepiła 
Jennę, poparzyła również Monę. 
— Co robisz w czasie lunchu? — zaświergotała Kate tak słodkim 
głosem, że Hanna aż podskoczyła. — Może znajdziesz chwilę, 
żeby mnie oprowadzić? 
Hanna ruszyła dalej. 
— Jestem zajęta — rzuciła wyniośle. Miała w nosie ojca i jego 
wykłady, by traktowała Kate jak rodzinę. — Idź do sekretariatu i 
powiedz, że się zgubiłaś. Na pewno narysują ci mapę. 
Szla szybko, ale Kate dotrzymywała jej kroku. Hannę mdliło od 
zapachu brzoskwiniowego żelu pod prysznic, którym pachniała 
Kate. Właśnie zdała sobie sprawę, 
 
 

że sztuczna brzoskwinia to najobrzydliwszy zapach na świecie. 
- A może pójdziemy na kawę? - Kate nie dawała za wygraną. — 
Ja stawiam. 
Hanna zmrużyła oczy. Jeśli Kate myślała, że Hanna da się nabrać 
na tak ordynarne wazeliniarstwo, to grubo się myliła. Na 
początku ósmej klasy zaprzyjaźniła się z Moną właśnie dlatego, 
że ta bezwstydnie jej się podlizywała. I jak to się skończyło? 
Choć Kate miała irytująco przyjazny wyraz twarzy, nie było 
wątpliwości, że nie przyjmie odmowy. Hanna zdała sobie w tym 
momencie sprawę z tego, że gdyby Kate była trochę większą 
suką, to mogłaby powtórzyć ten numer, który wycięła jej w Le 
Bec-Fin. 
Hanna westchnęła ciężko i odrzuciła włosy za ramię. 
— No dobrze. 
Poszły do kafeterii, która znajdowała się w pobliżu. Z głośników 
płynęła piosenka Panic at the Disco, obie maszyny do kawy były 
zajęte, a przy stolikach roiło się od uczniów. W rogu odbywało 
się spotkanie kółka teatralnego. Wszyscy jego uczestnicy 
trzymali w dłoniach egzemplarz Hamleta. Kiedy Spencer 
Hastings wyrzucono z obsady, rolę Ofelii miała podobno dostać 
drugoklasistka o imieniu Nora. Kilka dziewczyn z młodszych 
klas gapiło się na ulotkę ostrzegającą przed podglądaczem z 
Rosewood, którego nie widziano, od kiedy zakończyła się afera z 
A. Policja przypuszczała, że to również była sprawka Mony. 
Grupka chłopców siedziała wokół konsoli do gier. Hanna czuła 
ich oczy wlepione w plecy, ale kiedy się odwróciła, okazało się, 
że wcale na nią nie patrzą. Wpatrywali się w śliczną, szczupłą 
Kate z okrągłym tyłkiem i miseczką C. 
 

Gdy stanęły w kolejce i Kate studiowała menu, Hanna usłyszała 
głośne szepty po drugiej stronie sali. Odwróciła się. Naomi 
Zeigler i Riley Wolfe - jej najdawniejsze i najbardziej zapiekłe 
konkurentki - gapiły się na nią, siedząc przy dużym stoliku, przy 
którym niegdyś uwielbiała siadać z Moną. 
- Cześć, Hanna - rzuciła zadziornie Naomi i pomachała do niej. 
W czasie przerwy świątecznej Naomi ścięła włosy na krótko. 
Chyba chciała przypominać słynną modelkę Agyness Deyn, ale 
akurat w tej fryzurze wyglądała jak przygłup. 
Riley Wolfe, która związała swoje ciemnorude włosy w kucyk 
jak baletnica, też jej pomachała. Jej wzrok skupił się na bliźnie w 
kształcie litery Z, widniejącej na policzku Hanny. 
Hanna poczuła wstyd, ale nie zakryła twarzy dłonią. Żaden 
podkład, puder ani niebotycznie droga terapia laserowa nie 
sprawiły, że blizna zniknęła. 
Kate podążyła za wzrokiem Hanny. 
- O, ta blondynka chodzi ze mną na francuski. Jest chyba 
supermiła. To twoje przyjaciółki? 
Zanim Hanna zdążyła odpowiedzieć: „W żadnym razie", Naomi 
już machała do Kate i bezgłośnie mówiła: „Cześć". Kate 
pospieszyła do ich stolika. Hanna została parę kroków za nią i 
udawała, że zawzięcie studiuje menu kafeterii, choć znała je na 
pamięć. Przecież n i e  o b c h o d z i ł o  j e j ,  co Naomi i Riley mają 
do powiedzenia Kate. To nie miało n a j m n i e j s z e g o  
znaczenia. 
- Jesteś nowa? - zapytała Naomi, kiedy Kate się zbliżyła. 
 
 
 
 

— Tak. — Kate uśmiechnęła się od ucha do ucha. — Nazywam 
się Kate Randall. Jestem przyrodnią siostrą Hanny. To znaczy, 
przyszłą przyrodnią siostrą. Właśnie się tu przeprowadziłam z 
Annapolis. 
— Nie wiedziałyśmy, że Hanna ma jakąś przyszłą przyrodnią 
siostrę! — Uśmiechnięta twarz Naomi skojarzyła się Hannie z 
lampionem z dyni na Halloween. 
— Ma. — Kate rozpostarła ramiona, jakby stała przed 
oklaskującym ją tłumem. — Moi. 
— Superbuty. — Riley pokazała na nie palcem. — To Marc 
Jacobs? 
— Vintage — dodała Kate. — Przywiozłam sobie z Paryża. 
„Och, jestem taka wyjątkowa, byłam w Paryżu", przedrzeźniała 
ją Hanna w myślach. 
— Mason Byers o ciebie pytał. — Riley spojrzała wymownie na 
Kate, której oczy aż się zaświeciły. 
— Który to? 
— Naprawdę przystojny — powiedziała Naomi. — Usiądź z 
nami. 
Odwróciła się i wzięła krzesło od sąsiedniego stolika, 
zajmowanego przez grupę dziewczyn. Nawet nie zauważyła, że 
strąciła na podłogę czyjąś torbę. Kate spojrzała na Hannę przez 
ramię i uniosła brew, jakby mówiła: „Czemu nie?". Hanna zrobiła 
krok w tył i pokręciła energicznie głową. 
Riley wydęła pomalowane błyszczykiem usta. 
— Jesteś za dobra, żeby z nami siadać, Hanno? — Jej głos 
ociekał sarkazmem. — A może jesteś na specjalnej diecie bez 
przyjaciół, od kiedy odeszła Mona? 
— Może r z y g a  przyjaciółmi — zrobiła aluzję Naomi, znacząco 
szturchając Riley w bok. 
 

Kate spojrzała na Hannę, a potem na Naomi i Riley. Wyglądała 
tak, jakby się zastanawiała, czy się śmiać, czy me. Hanna poczuła 
zaciskanie klatki piersiowej, jakby włożyła o numer za mały 
stanik. Postanowiła je zignorować, odwróciła się, odrzuciła za 
ramię włosy i wyszła na zatłoczony korytarz. 
Kiedy już była bezpieczna w tłumie ludzi wychodzących z 
kafeterii, zgarbiła się. „Dieta bez przyjaciół. Rzyga 
przyjaciółmi". Na pewno Kate zaraz zaprzyjaźni się z tymi 
sukami, których Hanna nienawidziła. Pewnie w tej chwili Naomi 
i Riley opowiadają Kate o tym, jak Mona jako A. zmusiła ją do 
tego, żeby przyznała się przed nimi do swojego problemu z 
jedzeniem, i że Sean Ackard olał ją, kiedy zaproponowała mu 
seks w czasie imprezy u Noela Kahna. Hanna już widziała, jak 
Kate odchyla głowę, śmiejąc się, i natychmiast zaprzyjaźnia się z 
Naomi i Riley. 
Gniewnie ruszyła korytarzem do sali lekcyjnej, przepychając się 
wśród wchodzących jej w drogę pierwszoklasistów. Choć 
powinna gardzić Moną, teraz czuła, że potrzebuje jej bardziej niż 
kiedykolwiek. Jeszcze kilka miesięcy temu, kiedy Naomi i Riley 
kpiły z jej bulimii, Mona wkroczyła natychmiast do akcji, 
uciszyła plotkary i przypomniała im, kto naprawdę rządzi w 
Rosewood Day. To było piękne. 
Niestety, dziś nad Hanną nie czuwała żadna przyjaciółka. Być 
może na zawsze miała zostać samotna. 
 
 
 
 
 
 
 

6 
CUD W KOŚCIELE 
 
W poniedziałek wieczorem po treningu Emily powlokła się po 
schodach do swojego pokoju, który dzieliła z siostrą Carolyn. 
Zamknęła drzwi i rzuciła się na łóżko. Trening nie był wyjątkowo 
ciężki, ale ona czuła się taka z m ę c z o n a ,  jakby jej kończyny 
odlano z czystego ołowiu. Włączyła radio i zaczęła szukać 
właściwej stacji. Wśród szumu usłyszała nagle znajome 
nazwisko. 
— W piątek rano w Rosewood rozpoczyna się proces lana 
Thomasa — reporterka mówiła rzeczowym tonem. — Jednak pan 
Thomas zdecydowanie zaprzecza, że miał coś wspólnego ze 
śmiercią Alison DiLaurentis. Wedle niektórych źródeł prokurator 
okręgowy ma wątpliwości, czy proces w ogóle się rozpocznie z 
powodu braku dowodów. 
Emily usiadła na łóżku i zakręciło się jej w głowie. „Z braku 
dowodów?" Oczywiście łan zaprzeczał, że brutalnie zabił Ali, ale 
czy można mu wierzyć? Szczególnie biorąc pod uwagę zeznania 
Spencer. Emily kilka tygodni 
 

wcześniej oglądała w internecie wywiad z łanem, którego udzielił 
w więzieniu w Chester County Wciąż powtarzał: „Nie zabiłem 
Alison. Czemu wszyscy uważają mnie za mordercę? Czemu tak o 
mnie mówią?". Był blady, wychudzony, a na jego czole zbierały 
się wielkie krople potu. Pod koniec wywiadu, kiedy klip już się 
kończył, łan wykrzyknął: „Komuś zależy na tym, żebym siedział 
w więzieniu. Ktoś ukrywa prawdę. I zapłaci za to". Następnego 
dnia Emily chciała jeszcze raz obejrzeć wywiad, ale z nie-
wiadomych powodów link zniknął. 
Pogłośniła radio, w nadziei że dowie się czegoś jeszcze, ale 
reporterka odczytywała już teraz komunikat o sytuacji na 
drogach. Ktoś zapukał lekko w drzwi. Pani Fields zajrzała do 
pokoju. 
— Kolacja gotowa. Zrobiłam domowy makaron z serem. Emily 
przycisnęła do piersi swoją ulubioną maskotkę, 
pluszowego suma. Zwykle potrafiła zjeść cały garnek makaronu 
z serem roboty mamy, ale dziś jej żołądek się zacisnął. 
— Nie jestem głodna — mruknęła. 
Pani Fields weszła do pokoju, wycierając dłonie w fartuch z 
nadrukowanymi kurczaczkami. 
— Wszystko w porządku? 
— Mhm — skłamała Emily, zdobywając się na uśmiech. 
Przez cały dzień ledwie powstrzymała się od łez. Próbowała 
jakoś się trzymać w czasie wczorajszego pożegnania Ali, ale tak 
naprawdę nie rozumiała, czemu Ali tak nagle ma zniknąć z ich 
życia. Na zawsze. Finito. W szkole z trudem oparła się pokusie, 
żeby wybiec z lekcji, pojechać do domu Spencer, wykopać z 
ziemi portmonetkę od Ali i już nigdy się z nią nie rozstawać. 
 
 

Poza tym powrót do szkoły wcale nie był dla niej radosny. Emily 
spędziła cały dzień, próbując uniknąć spotkania i konfrontacji z 
Mayą. Trening odbębniła bez większego zaangażowania. Przez 
cały czas miała ochotę przerwać i wyjść z basenu. Na dodatek jej 
były chłopak Ben i jego najlepszy przyjaciel Seth Cardiff patrzyli 
na nią ze złośliwym uśmieszkiem, jakby nie mogli jej darować, że 
woli dziewczyny od chłopaków. 
Pani Fields wydęła usta i spojrzała na córkę z niedowierzaniem. 
Ścisnęła jej dłoń. 
— Może pójdziesz dziś ze mną na tę imprezę charytatywną do 
kościoła Świętej Trójcy? 
Emily uniosła brwi. 
— Chcesz, żebym poszła z tobą do kościoła? 
O ile Emily było wiadomo, lesbijki i Kościół katolicki pasowali 
do siebie jak wół do karety. 
— Ojciec Tyson o ciebie pytał — powiedziała pani Fields. — I 
wcale nie o to, czy jesteś lesbijką — dodała szybko. — Martwił 
się, czy sobie radzisz po całej tej aferze z Moną z zeszłego 
semestru. Poza tym ta impreza zapowiada się bardzo fajnie. 
Będzie muzyka na żywo i aukcja. Może jak tam wrócisz, 
odnajdziesz spokój. 
Emily z wdzięcznością położyła głowę na ramieniu mamy. 
Jeszcze kilka miesięcy temu mama w ogóle z nią nie rozmawiała, 
nie mówiąc o wspólnym wyjściu do kościoła. Emily tak bardzo 
się cieszyła, że może znowu spać w swoim wygodnym łóżku, a 
nie na łóżku polowym w domu swojej purytańskiej ciotki i wujka, 
w ich zimnym domu w Iowa, gdzie Emily wysłano, żeby 
wyegzorcyzmować z niej demona lesbijstwa. Tak się cieszyła, że 
Carolyn znowu śpi w tym samym pokoju i nie ucieka 
 

przed Emily, jakby się bała, że złapie od niej homoseksualnego 
wirusa. Nie martwiła się aż tak bardzo rozstaniem z Mayą. Ani 
tym, że cała szkoła dowiedziała się, że jest lesbijką, a chłopcy 
chodzili za nią stadami, licząc na to, że przyłapią ją, jak się całuje 
z inną dziewczyną. Bo myśleli, że lesbijki robią to cały czas. 
Najważniejsze, że rodzina bardzo się starała zaakceptować ją 
taką, jaka jest. W prezencie gwiazdkowym Carolyn dała jej 
plakat z mistrzynią olimpijską Amandą Beard w dwuczęściowym 
kostiumie, żeby zastąpił jej stary plakat z Michaelem Phelpsem w 
kąpielówkach. Tata Emily dał jej wielką puszkę herbaty 
jaśminowej, bo przeczytał w internecie, że „mhm, dziewczyny, 
które lubią dziewczyny" wolą herbatę od kawy. Jej starszy brat 
Jake i starsza siostra Beth złożyli się dla niej na cały serial Słowo 
na L na DVD. Chcieli nawet obejrzeć kilka odcinków po świą-
tecznej kolacji. Ich wysiłki trochę ją krępowały — zdrętwiała na 
samą myśl o tym, że jej tata czyta o lesbijkach w internecie — ale 
i bardzo cieszyły. 
Nagła zmiana nastawienia całej jej rodziny sprawiła, że Emily 
tym bardziej chciała na nowo nawiązać z nimi poprawne 
stosunki. Może mama coś knuła. Emily pragnęła tylko, żeby jej 
życie zaczęło wyglądać tak samo jak przed pojawieniem się A. 
Od kiedy pamiętała, jej rodzina chodziła do kościoła Świętej 
Trójcy, największej katolickiej świątyni w Rosewood. Może 
dzięki temu poczuje się lepiej. 
— Dobrze. — Emily wygramoliła się z łóżka. — Pójdę z tobą. 
— Świetnie — ucieszyła się pani Fields. — Wyjeżdżamy za 
czterdzieści pięć minut. 
 
 
 

Kiedy mama wyszła z pokoju, Emily wstała i podeszła do okna. 
Oparła łokcie na parapecie. Nad drzewami pojawił się księżyc, a 
ciemne pola kukurydzy za domem pokrywała gruba pierzyna 
śniegu. Gruby lód skuł dach domu ich sąsiadów, przypominający 
mały zamek. 
Nagle zauważyła, jak coś białego przemyka po polu kukurydzy. 
Zerwała się na równe nogi. Wydawało się jej, że to jelonek, ale 
nie miała pewności. Kiedy przyjrzała się dokładniej, widziała 
tylko ciemność. 
Kościół Świętej Trójcy należał do najstarszych w Rosewood. 
Zbudowano go z kamienia. Obok rozciągał się mały cmentarz z 
wieloma nierówno rozmieszczonymi płytami nagrobnymi, które 
przypominały Emily rząd krzywych zębów. W siódmej klasie w 
Halloween Ali opowiedziała im historię o dziewczynie, która 
jako duch nawiedzała w snach swoją młodszą siostrę. Potem 
rzuciła dziewczynom wyzwanie, każąc im zakraść się na ten 
cmentarz o północy i zaśpiewać dwadzieścia razy piosenkę 
Martwe kości mojej siostry. Zrobiła to tylko Hanna, która 
mogłaby spacerować nago po szkolnym boisku, byle dowieść, że 
jest nieustraszona i warta przyjaźni Ali. 
W kościele pachniało dokładnie tak, jak pamiętała Emily, dziwną 
mieszanką pleśni, pieczeni wołowej i kocich sików. Ściany i sufit 
ozdabiały wciąż te same, piękne i przerażające, witraże 
przedstawiające sceny biblijne. Emily zastanawiała się, czy Bóg 
— kimkolwiek jest — patrzy teraz na nią, oburzony, że wtargnęła 
do świętego miejsca. Miała nadzieję, że nie ześle za to na 
Rosewood plagi 
 

szarańczy. Pani Fields pomachała do ojca Tysona, sympa-
tycznego siwowłosego księdza, który ochrzcił Emily, nauczył ją 
dziesięciu przykazań i zainteresował ją trylogią Władca 
pierścieni. Potem wzięła dwie kawy z baru ustawionego obok 
wielkiego posągu Maryi i poprowadziła Emily pod scenę. 
Kiedy usiadły za wysokim mężczyzną z dwójką dzieci, pani 
Fields spojrzała na program muzyczny. 
— Zaraz zagra zespół o nazwie Carpe Diem. Ale fajnie! 
Członkowie zespołu chodzą do trzeciej klasy w Akademii Trójcy 
Świętej. 
Emily jęknęła. W wakacje między czwartą a piątą klasą rodzice 
wysłali ją na pielgrzymkę. Jeffrey Kane, jeden z jej opiekunów, 
prowadził zespół, który ostatniego dnia dał koncert. Grali 
piosenki zespołu Creed i Jeffrey robił idiotyczne grymasy, jakby 
właśnie doznawał epifanii. Już sobie wyobrażała, jak musi 
wyglądać i grać zespół o nazwie Carpe Diem. 
Nagle rozległy się piskliwe brzmienia. Widok na scenę zasłaniał 
im duży wzmacniacz, więc Emily widziała tylko perkusistę o 
zmierzwionych włosach. Muzyka, którą grał zespół Carpe Diem, 
przypominała bardziej emo rocka niż marną kopię Creed. A kiedy 
usłyszała pierwsze słowa piosenki, pomyślała, że wokalista 
naprawdę umie śpiewać. 
Wepchnęła się przed mężczyznę z dwójką dzieci, żeby lepiej 
widzieć zespół. Przed mikrofonem stał chudy chłopak z 
jasnobrązową gitarą przewieszoną przez ramię. Miał kremowy, 
znoszony T-shirt, czarne dżinsy i takie same bordowe vansy jak 
Emily. Co za miła niespodzianka. Emily spodziewała się raczej 
kogoś podobnego do Jeffreya Kane'a. 
 
 

Dziewczyna stojąca obok Emily zaczęła podśpiewywać. Emily 
po chwili rozpoznała, że zespół śpiewa swoją wersję jej ulubionej 
piosenki Avril Lavigne Nobody's Home. Słuchała jej w kółko w 
samolocie lecącym do Iowa i czuła się dokładnie tak, jak 
zagubiona i zupełnie wypalona dziewczyna, o której śpiewała 
Avril. 
Kiedy piosenka się skończyła, wokalista odszedł od mikrofonu i 
popatrzył na tłum. Jego jasne, błękitne oczy zatrzymały się na 
Emily. Posłał jej uśmiech. Nagle przeszył ją dreszcz, od czubka 
głowy po końce palców. Poczuła się tak, jakby w kawie było 
dziesięć razy więcej kofeiny niż zazwyczaj. 
Emily rozejrzała się ukradkiem. Mama znowu podeszła do 
bufetu, żeby poplotkować z przyjaciółkami z chóru, panią 
Jamison i panią Hart. Grupka starszych pań siedziała 
wyprostowana w ławkach jak w czasie mszy i zdumiona patrzyła 
na scenę. Ojciec Tyson stał przy konfesjonale, zgięty wpół ze 
śmiechu z powodu czegoś, co powiedział do niego właśnie jakiś 
staruszek. To niesamowite, że nikt nie zauważył, co się właśnie 
stało. Takie uderzenie czuła wcześniej tylko dwa razy. Pierwszy 
raz, kiedy pocałowała Ali w domku na drzewie w siódmej klasie. 
Drugi raz, kiedy pocałowała Mayę w budce fotograficznej na 
imprezie u Noela Kahna zeszłej jesieni. Ale to pewnie z powodu 
ostrego treningu. A może to alergiczna reakcja na zjedzony przed 
treningiem baton PowerBar o nowym smaku. 
Wokalista postawił gitarę na stojaku i pomachał do tłumu. 
— Jestem Isaac, a to Keith i Chris — wskazał dłonią na kolegów 
z zespołu. — Zrobimy teraz krótką przerwę, ale zaraz wrócimy. 
 

Kiedy Isaac wstał, znowu spojrzał na Emily i podszedł w jej 
kierunku. Jej serce waliło jak młotem. Już chciała pomachać do 
Isaaka, ale ten się odwrócił, bo nagle perkusista zrzucił na 
podłogę jeden talerz z perkusji. 
- Łajza — powiedział ze śmiechem, klepiąc perkusistę w ramię. 
A potem wraz z pozostałymi zniknął za różową kotarą, która 
udawała kulisy. 
Emily zacisnęła zęby. Czemu chciała mu p o m a c h a ć ?  
- Znasz go? - usłyszała za sobą pełen zazdrości głos. Emily 
odwróciła się. Dwie dziewczyny w mundurkach 
Akademii Trójcy Świętej - białych bluzkach i czarnych 
plisowanych spódnicach - gapiły się na nią. 
- Hm, nie — odparła Emily. 
Dziewczyny spojrzały po sobie bardzo z siebie dumne. 
- Isaac chodzi ze mną na matematykę — oznajmiła blondynka 
swojej koleżance. - Jest taki tajemniczy. Nawet nie wiedziałam, 
że śpiewa w zespole. 
- Ma dziewczynę? - zapytała szeptem jej ciemnowłosa 
towarzyszka. 
Emily przestępowała z nogi na nogę. Pewnie Hanna Marin 
wyglądałaby jak te dziewczyny, gdyby chodziła do katolickiej 
szkoły. Były bardzo szczupłe, miały długie, lśniące włosy, 
idealny makijaż i podobne torby. Emily dotknęła swoich 
cienkich, zniszczonych chlorem włosów i wygładziła lniane 
spodnie, co najmniej o jeden rozmiar za duże. Nagle pożałowała, 
że nie zrobiła makijażu. Choć prawdę powiedziawszy, nigdy się 
nie malowała. 
Zresztą nie miała powodu, żeby rywalizować z tymi 
dziewczynami. Przecież ten cały Isaac nawet jej się nie podobał. 
To dziwne rozedrganie, które jeszcze czuła 
 

w koniuszkach palców, było tylko... przypadkowe. Bingo. 
Właśnie. Wtedy Emily poczuła, że ktoś poklepał ją po ramieniu. 
Podskoczyła i odwróciła się. Zobaczyła uśmiechniętą twarz 
Isaaca. 
— Cześć. 
— O, cześć — powiedziała Emily, ignorując coraz szybsze bicie 
serca. — Jestem Emily. 
— Isaac. 
Z bliska pachniał pomarańczowym szamponem z Body Shopu, 
takim samym, jakiego Emily używała od lat. 
— Bardzo fajna wersja Nobody's Home — wypaliła, zanim 
zdążyła się zastanowić. — Dzięki tej piosence przetrwałam 
straszną podróż do Iowa. 
— Do Iowa? To musiała być droga przez mękę — zażartował. — 
Pojechałem tam kiedyś na obóz. Co tam robiłaś? 
Emily milczała przez chwilę, drapiąc się w kark. Czuła na sobie 
wzrok dziewczyn z katolickiej szkoły. Może nie powinna była 
wspominać o Iowa ani o tym, że identyfikuje się z tą 
zdesperowaną dziewczyną z piosenki. 
— Odwiedzałam rodzinę — odparła wreszcie, obracając w 
palcach plastikową pokrywkę kubka z kawą. — Mój wujek i 
ciocia mieszkają niedaleko Des Moines. 
— Mam cię — powiedział Isaac i zrobił krok w tył, żeby 
przepuścić grupkę goniących się przedszkolaków. — Naprawdę 
identyfikujesz się z tą piosenką? Niektórzy mnie wyśmiewali, 
kiedy zacząłem śpiewać piosenkę o dziewczynie, ale ta piosenka 
dotyczy wszystkich. Właściwie każdy pyta: „Gdzie jest moje 
miejsce?" albo „Czemu nie mam z kim pogadać?". Każdy czasem 
tak się czuje. 
— Ja też — przytaknęła Emily, wdzięczna za to, że ktoś jeszcze 
odbiera świat podobnie jak ona. 

Spojrzała przez ramię na mamę. Nadal stała przy bufecie i 
rozmawiała. To dobrze. Emily nie zniosłaby teraz badawczego 
wzroku mamy. 
Isaac zabębnił palcami w oparcie kościelnej ławki. 
— Nie chodzisz do Świętej Trójcy. Emily pokręciła głową. 
— Do Rosewood Day. 
— Ach — Isaac nieśmiało spuścił oczy. — Słuchaj, za chwilę 
muszę wracać na scenę. Ale może chcesz pogadać kiedyś o 
muzyce i innych sprawach. Może umówimy się na kolację? Albo 
pójdziemy na spacer? No wiesz, na randkę. 
Emily o mało nie zakrztusiła się kawą. Jak to... n a  r a n d k ę ?  Już 
chciała go poinformować, że nie umawia się z facetami, ale jej 
usta odmówiły posłuszeństwa, jakby nie potrafiły wymówić tego 
zdania. 
— Spacer, w taką pogodę? — palnęła nagle, pokazując gestem na 
oszronione witraże. 
— Czemu nie? — Isaac wzruszył ramionami. — Możemy 
pojeździć na sankach. Mam też specjalne, dmuchane koło do 
jazdy na śniegu. A za Hollis jest piękne wzgórze. 
Emily otworzyła szeroko oczy. 
— Masz na myśli tę wielką górę za budynkiem wydziału chemii? 
Isaac odgarnął włosy z czoła i pokiwał głową. -Tak. 
— Zawsze próbowałam tam zaciągnąć moje przyjaciółki. 
Najpiękniejsze wspomnienia Emily związane były 
z tymi zimami, kiedy z Ali i pozostałymi dziewczynami zjeżdżały 
na sankach ze wzgórza w Hollis. Jednak w szóstej klasie Ali 
uznała saneczkowanie za wieśniactwo 
 
 
 

i Emily nigdy nie znalazła nikogo, kto by z nią chciał tam 
pojechać. Wzięła głęboki oddech i powiedziała: 
- Bardzo chętnie pójdę z tobą na sanki. 
- Świetnie! - W oczach Isaaca pojawił się błysk. Wymienili 
numery telefonów. Dziewczyny z Trójcy 
Świętej nie spuszczały z nich oczu. Kiedy Isaac pomachał Emily 
na do widzenia, a ona podeszła do mamy i jej koleżanek z chóru, 
zastanawiała się, na co, do licha, właśnie się zgodziła. Przecież 
nie mogła tak po prostu iść z nim n a  r a n d k ę .  Pozjeżdżają na 
sankach jak przyjaciele. Jeśli tylko spotka się z nim następnym 
razem, wszystko mu wyjaśni. 
Kiedy jednak patrzyła, jak Isaac przemyka przez tłum, 
zatrzymując się co chwila, żeby pogadać z kolegami ze szkoły 
albo znajomymi z parafii, nie była już taka pewna, czy chce się z 
nim t y l k o  p r z y j a ź n i ć .  Nagle zdała sobie sprawę, że nie wie, 
czego chce. 

7 
WIELKA SZCZĘŚLIWA RODZINA HASTINGSÓW 
 
Wcześnie rano we wtorek Spencer weszła za swoją siostrą do 
budynku sądu w Rosewood. Czuła na plecach zimne podmuchy 
wiatru. Jej rodzina i krewni mieli się spotkać z Ernestem 
Callowayem, prawnikiem rodziny Hastingsów, żeby wysłuchać 
ostatniej woli babci Nany. 
Melissa otworzyła jej drzwi. W chłodnym holu panował półmrok, 
paliło się tylko kilka lamp. O tej godzinie nikt tu jeszcze nie 
pracował. Spencer przeszył dreszcz przerażenia. Ostatnim razem 
była tu na pierwszej rozprawie lana. A następnym zjawi się tu 
pod koniec tygodnia jako świadek, by zeznawać w czasie jego 
procesu. 
Kiedy wchodziły po schodach, ich kroki słychać było w całej 
przestrzeni. Sala konferencyjna, gdzie umówili się z panem 
Callowayem, nie została jeszcze otworzona. Spencer i Melissa 
przyjechały jako pierwsze. Spencer usiadła na pokrywającym 
podłogę orientalnym dywanie i oparła 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

się plecami o ścianę. Oglądała olejny portret Williama W. 
Rosewooda, który założył miasto w siedemnastym wieku razem z 
kilkoma kwakrami. Na obrazie miał taką minę, jakby cierpiał na 
zatwardzenie. Przez ponad sto lat miasto należało do trzecłi 
rodzin farmerów i żyło w nim więcej krów niż ludzi. Centrum 
handlowe zbudowano na terenie pastwiska należącego do 
mleczarni. 
Melissa usiadła obok niej, znowu wycierając oczy różową 
chusteczką. Od kiedy umarła babcia, nie mogła przestać płakać. 
Słuchały razem wiatru uderzającego w okna, który sprawiał, że 
cały budynek skrzypiał i trzeszczał. Melissa napiła się 
cappuccino, które kupiła po drodze w Starbucksie. Spojrzała na 
Spencer. 
- Chcesz łyka? 
Spencer pokiwała głową. Ostatnio Melissa była dla niej 
niezwykle miła. Nie wdawały się jak zazwyczaj w dzikie kłótnie i 
zajadłą rywalizację, z której przeważnie Melissa wychodziła 
zwycięsko. Pewnie dlatego, że rodzice mieli też na pieńku z 
Melissą. Przez wiele lat ukrywała przed policją prawdę, 
twierdząc, że tę noc, kiedy zaginęła Ali, spędziła z łanem, swoim 
ówczesnym chłopakiem. Tak naprawdę obudziła się wtedy w 
środku nocy i zobaczyła, że łan gdzieś zniknął. Bała się 
powiedzieć prawdę, bo razem z łanem wypili co nieco, a nasza 
Panna Porządnicka nigdy nie zrobiłaby przecież czegoś tak 
paskudnego, jak picie alkoholu i spanie w jednym łóżku z 
własnym chłopakiem. Ale tego ranka Melissa wydawała się nad-
zwyczaj miła i usłużna, co od razu obudziło w Spencer 
podejrzenia. 
Melissa znów łyknęła kawy i badawczo przyjrzała się Spencer. 
 

- Słyszałaś, co mówili w telewizji? Podobno me ma dostatecznie 
dużo dowodów, żeby skazać lana. 
Spencer skamieniała. 
- Tak, oglądałam rano wiadomości. 
Słyszała też jednak, jak Jackson Hughes, prokurator okręgowy, 
dementował te pogłoski, twierdząc, że policja ma aż nadto 
dowodów obciążających lana i że mieszkańcy Rosewood 
wkrótce zobaczą, że sprawiedliwości stanie się zadość. Spencer i 
jej przyjaciółki niezliczoną ilość razy spotkały się z panem 
Hughesem, żeby omówić szczegóły procesu. Spencer odwiedzała 
go częściej, bo pan Hughes uważał, że jej zeznania stanowią 
koronny dowód oskarżenia. Przypomniała sobie przecież, że tuż 
przed zniknięciem Ali widziała ją razem z łanem. Pan Hughes 
przedstawił listę pytań, które zostaną jej zadane, pouczył ją, jak 
należy formułować odpowiedź i jak powinna się zachowywać. 
Spencer czuła się tak, jakby przygotowywała się do roli w 
przedstawieniu. Różnica polegała tylko na tym, że zamiast 
końcowych oklasków sędzia miał odczytać wyrok skazujący. 
Melissa załkała cichutko, a Spencer na nią spojrzała. Jej siostra 
spuściła oczy i mocno zacisnęła usta. 
- Co jest? — zapytała podejrzliwie Spencer, bo alarm w jej 
głowie dźwięczał coraz głośniej. 
- Wiesz, dlaczego twierdzą, że nie ma dostatecznie mocnych 
dowodów przeciw łanowi? - zapytała cicho Melissa. 
Spencer pokręciła głową. 
- Z powodu tego skandalu ze Złotą Orchideą - Melissa spojrzała 
na siostrę spod oka. - Skłamałaś wtedy, więc twoja wiarygodność 
stanęła pod znakiem zapytania. 
 
 
 

- Ale to co innego! - Spencer czuła, jak zaciska się jej gardło. 
Melissa odwróciła wzrok i spojrzała przez okno. 
- Ale ty mi wierzysz, prawda? - zapytała Spencer. Przez bardzo 
długi czas nie pamiętała nic z tamtego 
wieczoru. Potem zaczęły powracać do niej drobne szczegóły, 
jeden po drugim. Wreszcie wyparte wspomnienie wyłoniło się z 
mroków niepamięci. Przypomniała sobie dwie postacie w lesie - 
jedną była Ali, a drugą niewątpliwie łan. 
- Wiem, co widziałam - mówiła dalej Spencer. - łan t a m  b y ł .  
- To tylko głupie gadanie - mruknęła Melissa i spojrzała na 
Spencer, zagryzając wargi. - Muszę ci coś jeszcze powiedzieć. - 
Zawahała się. - łan... zadzwonił do mnie wczoraj wieczorem. 
- Z więzienia? - Spencer poczuła się jak wtedy, gdy Melissa 
zepchnęła ją z wielkiego dębu w ogrodzie: najpierw szok, a 
potem przeszywający ból. - Co powiedział? 
W holu panowała głucha cisza. Spencer słyszała, jak Melissa 
przełyka kawę. 
- Przede wszystkim, że jego mama poważnie zachorowała. 
- Jak poważnie? 
- Na raka, ale nie znam szczegółów. Jest zrozpaczony. Był z nią 
bardzo zżyty i wydaje mu się, że jego aresztowanie przyspieszyło 
rozwój choroby. 
Spencer strzepnęła pyłek z klapy kaszmirowego płaszcza. 
Zamyśliła się. łan sam był sobie winien. 
Melissa chrząknęła i spojrzała na siostrę okrągłymi, za-
czerwienionymi oczami. 
 

- Nie rozumie, czemu mu to zrobiłyśmy. Błagał, żebyśmy nie 
zeznawały przeciwko niemu w sądzie. Twierdzi, że to jedno 
wielkie nieporozumienie. I że jej nie zabił. Wydaje mi się, że 
jest... załamany. 
Spencer otworzyła szeroko usta. 
- Chcesz mi powiedzieć, że nie zamierzasz przeciwko niemu 
zeznawać? 
Na łabędziej szyi Melissy pulsowała żyłka. Przesunęła palcami 
po swoim łańcuszku od Tiffany'ego. 
- Po prostu nie mogę się z tym wszystkim pogodzić. Jeśli łan 
okaże się winny, to znaczy, że popełnił morderstwo, kiedy 
jeszcze z sobą chodziliśmy. Jak mogłam niczego nie 
podejrzewać? 
Spencer pokiwała głową i nagle poczuła się wyczerpana. Mimo 
wszystko rozumiała Melissę. Razem z łanem tworzyli w liceum 
parę idealną, a Spencer nie zapomniała, że Melissa długo nie 
mogła się otrząsnąć po tym, jak łan zerwał z nią w połowie 
pierwszego roku studiów. Kiedy wrócił zeszłej jesieni do 
Rosewood jako trener licealnej drużyny hokeja - t o  s t r a s z n e !  - 
od razu zeszli się z Melissą. łan wydawał się idealnym 
chłopakiem: troskliwy, słodki, szczery i uczciwy. Zawsze 
pomagał staruszkom przejść przez jezdnię. Jego aresztowanie 
było absurdalne -to tak jakby Spencer chodziła z Andrew 
Campbellem, a jego aresztowano za handel narkotykami. 
Na zewnątrz warknął pług śnieżny i Spencer gwałtownie uniosła 
głowę. Nigdy w życiu nie mogłaby chodzić z Andrew. To tylko 
taki przykład. Bo go n i e  l u b i ł a .  Bo był kolejnym złotym 
chłopaki em z Rosewood. I kropka. 
 
 

Melissa chciała jeszcze coś dodać, ale drzwi na dole otworzyły 
się i do westybulu weszli państwo Hastingsowie. Za nimi zjawił 
się wujek Daniel, ciocia Genevieve i kuzyni Jonathan i Smith. 
Wszyscy wyglądali na bardzo znużonych, jakby przejechali cały 
kraj, żeby tu dotrzeć, choć tak naprawdę mieszkali w Haverford 
oddalonym o jakieś piętnaście minut od Rosewood. 
Pan Calloway pojawił się w drzwiach jako ostatni. Wszedł po 
schodach, otworzył salę i wpuścił wszystkich do środka. Pani 
Hastings minęła Spencer, zębami ściągając swoje rękawiczki od 
Hermesa. W powietrzu ciągnął się za nią zapach Chanel No. 5. 
Spencer usiadła przy wielkim stole z wiśniowego drewna, w 
obrotowym, obitym skórą fotelu. Melissa usiadła obok. Ich tata 
zajął miejsce po drugiej stronie stołu, obok pana Callowaya. 
Genevieve zdjęła futro z norek, a Smith i Jonathan wyłączyli 
telefony komórkowe i poprawili krawaty. Spencer pamiętała, że 
obaj zawsze chodzili jak w zegarku. Kiedy jeszcze ich rodziny 
spotykały się na Boże Narodzenie, Smith i Jonathan zwykle 
pieczołowicie rozcinali opakowanie prezentów na spojeniu, żeby 
nie podrzeć papieru. 
— Zacznijmy, jeśli państwo pozwolą. 
Pan Calloway poprawił na nosie okulary w rogowej oprawie i 
wyciągnął z neseseru grubą teczkę z dokumentami. Światło 
lampy odbijało się w jego łysinie na czubku głowy, kiedy czytał 
początkowe akapity testamentu babci, podkreślając, że była 
zdrowa na ciele i umyśle, kiedy spisywała swoją ostatnią wolę. 
Zdecydowała, że podzieli swój dom na Florydzie, dom na plaży 
w Cape May 
 

i luksusowy apartament w Filadelfii oraz cały olbrzymi majątek 
między swoje dzieci: ojca Spencer, wujka Daniela i ciotkę 
Penelope. Kiedy pan Calloway wyczytał imię Penelope, wszyscy 
spojrzeli po sobie w popłochu. Rozglądali się tak, jakby Penelope 
weszła niezauważona do sali. Ale oczywiście nie było jej. 
Spencer nie pamiętała nawet, kiedy ostatni raz ją widziała. Cała 
rodzina zawsze na nią narzekała. Była najmłodsza z rodzeństwa i 
nigdy nie wyszła za mąż. Imała się różnych zajęć. Próbowała sił 
w projektowaniu mody, potem zajmowała się dziennikarstwem, a 
nawet założyła stronę internetową, na której wróżyła z kart tarota 
z domu na plaży na Bali. Potem zniknęła. Podróżowała po świe-
cie i żyła z pieniędzy z funduszu powierniczego. Przez lata nie 
dawała znaku życia. Oczywiście wszyscy uważali, że to skandal, 
że Penelope dostała coś w spadku. Spencer nagle poczuła nić 
porozumienia z ciotką. Może Hastingsowie w każdym pokoleniu 
potrzebowali czarnej owcy. 
— Poza tym — pan Calloway kontynuował, przewracając 
kolejną stronę — pani Hastings każdemu ze swoich prawowitych 
wnucząt zapisuje po dwa miliony dolarów. 
Smith i Jonathan nachylili się do przodu. Spencer otworzyła oczy 
ze zdumienia. D w a  m i l i o n y  d o l a r ó w ?  
Pan Calloway też chyba nie wierzył w to, co czyta. 
— Dwa miliony dolarów dla jej wnuka Smithsona, dwa miliony 
dolarów dla jej wnuka Jonathana i dwa miliony dolarów dla jej 
wnuczki Melissy. — Zamilkł na chwilę i spojrzał z 
zakłopotaniem na Spencer. — I... to wszystko. Teraz jeszcze 
muszę prosić państwa o podpisy. 
 
 
 

— Mhm — Spencer chciała się odezwać, ale z jej gardła 
wydobyło się tylko pochrząkiwanie. — P-przepraszam — 
wyjąkała wreszcie, wygładzając włosy, jakby nie wiedziała, co 
zrobić z rękami. — Chyba zapomniał pan o jednej wnuczce. 
Pan Calloway otworzył i zamknął usta, jak złota rybka pływająca 
w stawie w ogrodzie Hastingsów. Pani Hastings też zerwała się z 
miejsca i w podobny sposób otwierała i zamykała usta. 
Genevieve chrząknęła i wbiła wzrok w swój pierścionek z 
trzykaratowym szmaragdem. Wujkowi Danielowi drgały 
nozdrza. Kuzyni Spencer i Melissa zaglądali do testamentu. 
— Proszę spojrzeć — powiedział cicho pan Calloway, pokazując 
odpowiednią stronę. 
— Mhm, panie Calloway — Spencer nie dawała za wygraną. 
Spoglądała to na prawnika, to na rodziców. Wreszcie zaśmiała się 
nerwowo. — Chyba jest o mnie jakaś wzmianka w testamencie? 
Melissa wzięła dokument od Smitha i wręczyła Spencer, która 
spojrzała na niego z bijącym sercem. I proszę. Babcia Nana 
zostawiła po dwa miliony dolarów Smithsonowi Pierpontowi 
Hastingsowi, Jonathanowi Barnardowi Hastingsowi i Melissie 
Josephine Hastings. Imienia Spencer nie było w testamencie. 
— Co się stało? — wyszeptała Spencer. 
— Spencer, proszę, poczekaj w samochodzie. — Tata wstał nagle 
z miejsca. 
— Co? — pisnęła przerażona Spencer. 
Tata wziął ją pod rękę i zaprowadził w stronę drzwi. 
— Proszę — szepnął. — Poczekaj tam na nas. 
 

Spencer nie wiedziała, co robić, więc posłuchała ojca. On 
zatrzasnął za nią drzwi tak mocno, że echo niosło się po 
marmurowych korytarzach sądu. Spencer słuchała przez kilka 
minut własnego oddechu, a potem powstrzymując płacz, 
odwróciła się i pognała do samochodu, przekręciła kluczyk w 
stacyjce i odjechała z piskiem opon. Nie miała zamiaru czekać. 
Chciała jak najszybciej oddalić się od sądu i od całego tego 
bałaganu. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
8 
NIE MA TO JAK RANDKI W INTERNECIE 
 
We wtorek wczesnym wieczorem Aria usiadła na taborecie w 
łazience mamy z kosmetyczką z kwiecistym nadrukiem w 
rękach. Spojrzała na odbitą w lustrze twarz Elli. 
— O Boże, tylko nie to! — Aria zauważyła pomarańczowe 
pasma na policzkach Elli. — O wiele za dużo bronzera. Miałaś 
wyglądać jak muśnięta przez słońce, a nie upieczona. 
Mama uniosła wysoko brwi i wytarła policzki chusteczką. 
— Mamy środek zimy! Nikogo nie muska słońce. 
— Chciałaś wyglądać jak w czasie wycieczki na Kretę. 
Pamiętasz, jak się opaliliśmy w czasie rejsu, kiedy oglądaliśmy 
maskonury? I... — Aria urwała nagle. Może nie powinna 
wspominać o Krecie. W czasie tamtej wyprawy towarzyszył im 
Ryron. 
Ella nie wydawała się jednak przygnębiona. 
— Opalenizna to pierwszy krok do raka skóry. — Dotknęła 
różowych wałków na głowie. — Kiedy to ściągniemy? 
 

Aria spojrzała na zegarek. Za piętnaście minut miał się zjawić 
partner Elli poznany na portalu randkowym, wielbiciel Rolling 
Stonesów, tajemniczy mężczyzna o budzącym dreszcze imieniu 
Wolfgang. 
— Chyba już. — Aria wyjęła pierwszy wałek. Czarne włosy Elli 
spadły kaskadami na jej plecy. Aria wyjęła pozostałe wałki i 
spryskała fryzurę mamy lakierem. — Fbila. 
Ella spojrzała na siebie z uznaniem. - Wyglądam bosko. 
Zazwyczaj Aria nie poświęcała zbyt wiele czasu na robienie 
fryzury i makijaż, ale stylizowanie Elli przed wielką randką 
sprawiło jej wielką frajdę. Poza tym nie spędziły razem tyle 
czasu, od kiedy Aria wprowadziła się z powrotem do domu. 
Zresztą to zajęcie skutecznie odciągnęło myśli Arii od Xaviera. 
Przez dwa dni wciąż wracała pamięcią do ich rozmowy w galerii, 
próbując ustalić, czy flirtowali z sobą, czy tylko przyjaźnie 
rozmawiali. Artyści to tacy pokrętni ludzie i nigdy nie wiadomo, 
co tak naprawdę myślą. Ale i tak miała nadzieję, że zadzwoni. 
Aria wpisała swoje imię i numer telefonu do księgi pamiątkowej i 
oznaczyła dodatkowo gwiazdką. Artyści chyba przeglądali takie 
wpisy. Już sobie wyobrażała ich pierwszą randkę. Najpierw 
malowaliby razem palcami, a potem całowali się w studio 
Xaviera na pierwszym piętrze. 
Ella wyjęła tusz do rzęs i nachyliła się do lusterka. 
— Naprawdę sądzisz, że powinnam iść na tę randkę? 
— Oczywiście. 
Aria nie miała pewności, czy randka wypali. Ten facet miał 
przecież na imię Wolfgang. A jeśli mówił rymami? A może 
odgrywał rolę Wolfganga Amadeusza Mozarta w czasie jarmarku 
historycznego w konserwatorium w Hollis? 
 

A jeśli przyjdzie w siedemnastowiecznym stroju, w plu-drach i 
obsypanej pudrem peruce? 
Ella wstała i wyszła do swojego pokoju. Nagle zatrzymała się na 
środku. 
- Och. 
Zobaczyła sukienkę w morskim kolorze, którą Aria rozłożyła na 
łóżku. Po południu Aria przetrząsnęła szafę mamy w 
poszukiwaniu odpowiedniego stroju na randkę. Bała się, że nie 
znajdzie niczego odpowiedniego pośród luźnych sukman, tunik i 
tybetańskich szat, jakie zazwyczaj nosiła Ella. Tę sukienkę 
znalazła na samym dnie, jeszcze nie odpakowaną z folii z pralni. 
Miała wyszczuplający, prosty krój, z zaszewkami wokół dekoltu. 
Arii wydawało się, że to idealny wybór... ale sądząc po wyrazie 
twarzy mamy, ona nie podzielała tej opinii. 
Ella usiadła obok sukienki i dotknęła jej. 
— Zupełnie o niej zapomniałam — szepnęła. — Miałam ją na 
sobie w czasie inauguracji roku akademickiego, kiedy twój tata 
dostał posadę w Hollis. Tej samej nocy po raz pierwszy spałaś u 
Alison DiLaurentis. Musieliśmy przed wyjściem kupić ci śpiwór. 
Aria usiadła w fotelu z tapicerką w paski. Doskonale pamiętała 
pierwszą noc spędzoną w domu Ali. Kilka dni wcześniej, w 
czasie szkolnej imprezy charytatywnej, Ali poprosiła ją, żeby 
pomogła jej sortować przedmioty na aukcję. Aria w pierwszej 
chwili myślała, że Ali chce się z niej ponabijać. Tydzień 
wcześniej Ali zaproponowała Chassey Bledsoe, żeby 
wypróbowała jej nowe perfumy. Okazało się, że do buteleczki 
wlała brudną, śmierdzącą wodę ze stawu w parku. 
Ella przycisnęła do siebie sukienkę. 
 

— Pewnie wiesz, że Byron... że Meredith jest... Gestem pokazała 
wydatny brzuch. 
Aria zagryzła wargi i w milczeniu pokiwała głową. Poczuła 
ukłucie w piersi. Po raz pierwszy Ella wspomniała o odmiennym 
stanie Meredith. Przez ostatni miesiąc z całych sił starała się 
uchronić Ellę przed tą informacją, ale przecież nie mogła tego 
ukrywać w nieskończoność. Ella westchnęła i mocno zacisnęła 
szczęki. 
— Cóż, najwyższa pora, żeby związać z tą sukienką nowe 
wspomnienia. Czas się otrząsnąć. — Spojrzała na Arię. — A ty? 
Otrząsnęłaś się już? 
— Masz na myśli Byrona? — Aria uniosła brew. Ella odgarnęła 
faliste włosy za ramię. 
— Nie, mam na myśli twojego nauczyciela. Pana... Fitza. 
— Wiedziałaś o tym? 
Ella przesunęła palcem wzdłuż zamka sukienki. 
— Tata mi powiedział. — Uśmiechnęła się nieco zażenowana. — 
Pan Fitz studiował chyba w Hollis. Byron usłyszał, że Fitz został 
zwolniony z liceum... z twojego powodu. — Spojrzała znowu na 
Arię. — Szkoda, że mi o tym nie powiedziałaś. 
Aria wbiła wzrok w wiszący na ścianie abstrakcyjny obraz, na 
którym Ella namalowała ją i Mike'a, jak fruną w przestrzeni 
kosmicznej. Wtedy nie powiedziała o tym Elli, bo ta nie odbierała 
jej telefonów. 
Ella spuściła wzrok, jakby też zdała sobie z tego sprawę. 
— Nie... wykorzystał cię? 
Aria pokręciła głową i próbowała nie patrzeć na mamę. 
— Nie. To było bardzo niewinne. 
Przypomniały się jej te nieliczne spotkania z Ezrą: mroczne 
pieszczoty w łazience w barze Snooker, pocałunek 
 

w biurze, kilka godzin spędzonych w jego mieszkaniu w Hollis. 
Ezra był pierwszym facetem, w którym Aria się zakochała i 
wydawało się jej, że on też się w niej zakochał. Kiedy powiedział 
jej, żeby wróciła do niego za kilka lat, myślała, że on na nią 
poczeka. Ale ktoś, kto czeka, powinien od czasu do czasu 
zadzwonić, prawda? Pomyślała, że jest bardzo naiwna. Wzięła 
głęboki oddech. 
— Chyba nie pasowaliśmy do siebie. Ale już poznałam kogoś 
nowego. 
— Naprawdę? — Ella usiadła na łóżku i zaczęła ściągać pantofle 
i skarpetki. — Kogo? 
— No... kogoś — rzuciła od niechcenia Aria. Nie chciała 
zapeszyć. — Jeszcze nie wiem, czy chcę się z nim spotykać. 
— To świetnie. 
Ella dotknęła czubka głowy Arii tak czule, że w oczach Arii 
pojawiły się łzy. Nareszcie z sobą rozmawiały. Tak po prostu. 
Może wszystko wracało do normy. 
Ella podniosła sukienkę na wieszaku i zaniosła ją do łazienki. 
Kiedy zamknęła drzwi i puściła wodę, rozległ się dzwonek do 
drzwi. 
— Cholera. — Ella wystawiła głowę zza drzwi i spojrzała na Arię 
przerażonymi, umalowanymi na ciemno oczami. — Przyszedł za 
wcześnie. Otworzysz mu? 
— Ja? — pisnęła Aria. 
— Powiedz, że za minutę zejdę na dół. 
Ella zatrzasnęła drzwi, a Aria zamrugała oczami. Znowu rozległ 
się dzwonek. Podeszła do drzwi łazienki. 
— A jeśli jest brzydki? — szepnęła głośno przez drzwi. -A jak w 
uszach rosną mu włosy? 
— To tylko jedna randka - zaśmiała się Ella. 
 

Aria wyprostowała plecy i zeszła na dół. Za drzwiami z mleczną 
szybą majaczył kształt, który przemieszczał się w prawo i w 
lewo. Wzięła głęboki wdech i otworzyła szeroko drzwi. Na 
moment zaniemówiła. 
— ... Xavier!? — wrzasnęła nagle. 
— Aria? — Xavier zmrużył podejrzliwie oczy. — Czy... ty...? 
— Cześć — Ella schodziła z gracją po schodach, zapinając 
kolczyk w uchu. Morska suknia idealnie na niej leżała, a ciemne, 
lśniące włosy spływały jej na plecy. — Witaj — zaszczebiotała 
do Xaviera i uśmiechnęła się od ucha do ucha. — Wolfgang? 
— Broń Boże — Xavier zasłonił dłonią usta. — To tylko mój 
nick. 
Spoglądał to na Arię, to na Ellę. Wargi mu drgały, tak jakby 
próbował się nie zaśmiać. W świetle lampy w holu wydawał się 
trochę starszy. Miał co najmniej trzydzieści lat. 
— Nazywam się Xavier. A ty jesteś Ella? 
— Tak. — Ella położyła dłoń na ramieniu Arii. — A to moja 
córka Aria. 
— Wiem — wycedził Xavier. 
Ella wyglądała na zupełnie zdezorientowaną. 
— Spotkaliśmy się w niedzielę — szybko wtrąciła Aria, choć 
wciąż nie mogła wyjść ze zdumienia. — Na wernisażu. Xavier 
pokazywał tam swoje prace. 
— Jesteś Xavier Reeves? — zawołała radośnie Ella. — Wy-
bierałam się na wystawę, ale dałam zaproszenie Arii. — 
Spojrzała na Arię. — Dziś miałam tyle na głowie, że nawet o to 
nie zapytałam! Jak było? 
Aria patrzyła na nią zupełnie oniemiała. 
— Ja... 
 
 

Xavier dotknął ramienia Elli. 
— Przecież nie powie niczego złego, kiedy stoję obok. Zapytaj ją, 
jak już zostaniecie same. 
Ella parsknęła śmiechem, jakby nigdy w życiu nie słyszała 
lepszego dowcipu. Objęła Arię ramieniem. Aria czuła, jak mamie 
trzęsie się ręka. „Denerwuje się", pomyślała. Xavier wpadł Elli w 
oko. 
— Co za zbieg okoliczności — powiedział Xavier. 
-To c u d o w n y  zbieg okoliczności - poprawiła go Ella. 
Spojrzała wyczekująco na Arię, która czuła, że powinna posłać 
Xavierowi równie idiotyczny uśmiech. 
— To cudowne - powtórzyła jak echo. Cudownie d z i w a c z n e .  

9 
NIE MASZ PARANOI - ON NA CIEBIE NAPRAWDĘ LECI 
 
Nieco później tego samego dnia, wieczorem, Emily zatrzasnęła 
za sobą drzwi volvo mamy i weszła do olbrzymiego ogrodu 
Spencer. Opuściła drugą część treningu, żeby zgodnie z radą 
Marion spotkać się z dawnymi przyjaciółkami i pogadać z nimi 
chwilę. 
Już miała nacisnąć dzwonek do drzwi, kiedy jej Nokia 
zasygnalizowała, że przyszedł nowy SMS. Emily wyjęła telefon z 
kieszeni grubej, zimowej kurtki i spojrzała na ekran. Isaac 
przysłał jej dzwonek. Gdy go otworzyła, usłyszała swoją 
ulubioną piosenkę zespołu Jimmy Eat World, w której było 
zdanie: „Czy nadal czujesz dreszcze?". Słuchała jej często we 
wrześniu, kiedy zaczynała chodzić z Mayą. Wraz z dzwonkiem 
Isaac przysłał jej wiadomość: „Hej, Emily. Ta piosenka 
przypomina mi o tobie. Do zobaczenia jutro na wzgórzu!". 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Emily zaczerwieniła się. Przez cały dzień wymieniali z Isaakiem 
SMS-y. On opowiedział jej w szczegółach 
o swoich zajęciach z religii, której uczył go nie kto inny jak ojciec 
Tyson. Również Isaaca namówił do przeczytania Władcy 
pierścieni. Emily zrelacjonowała mu, jak musiała przygotować 
na zajęcia z historii ustną prezentację na temat bitwy pod Bunker 
Hill. Opowiadali o swoich ulubionych książkach i programach 
telewizyjnych. Okazało się, że oboje lubią filmy M. Nighta 
Shyamalana, choć uważają, że nie potrafi pisać dialogów. Emily 
nigdy nie należała do tych dziewczyn, które na wszystkich 
lekcjach siedzą przykute do telefonu — zresztą w Rosewood Day 
używanie telefonu w czasie lekcji było surowo zabronione — ale 
kiedy tylko słyszała, jak jej telefon wydaje z siebie ciche „ping", 
czuła potrzebę natychmiastowego odpisania Isaacowi. 
Kilka razy zadała sobie pytanie, co właściwie wyrabia, 
i próbowała jakoś nazwać swoje uczucia. Czy Isaac jej się 
p o d o b a ł ?  Czy była w ogóle zdolna do takich uczuć? 
Gdzieś w pobliżu trzasnęła gałąź i Emily spojrzała za siebie, na 
dróżkę przy domu Spencer prowadzącą na ciemną ulicę. Gruba 
śniegowa czapa zakryła skrzynkę na listy przy willi 
Cavanaughów. Nieco dalej stał dom Vanderwaalów, teraz 
niezamieszkany. Rodzina Mony zniknęła z miasta po jej śmierci. 
Emily poczuła dreszcze na plecach. Osoba udająca A. mieszkała 
tuż obok domu Spencer, a one nie miały o tym pojęcia. 
Z drżeniem rąk Emily włożyła telefon do kieszeni i nacisnęła 
guzik dzwonka do drzwi. Usłyszała kroki, a potem Spencer 
otworzyła. Blond włosy o popielatym odcieniu spływały jej na 
ramiona. 
 

— Jesteśmy w salonie — mruknęła. 
W powietrzu rozchodził się zapach masła, a Aria i Hanna 
siedziały na krawędzi kanapy, podjadając popcorn z wielkiej 
plastikowej miski. W telewizji szedł jakiś serial, ale Spencer 
wyłączyła dźwięk. 
— To co? — zapytała Emily, siadając w fotelu. — Dzwonimy do 
Marion? 
Spencer wzruszyła ramionami. 
— Nie umawiałyśmy się z nią. Powiedziała tylko, że mamy z 
sobą... p o g a d a ć .  
Spojrzały po sobie w milczeniu. 
— To jak, dziewczyny, może wypowiemy razem nasze 
m a g i c z n e  f o r m u ł y ?  — zaproponowała Hanna, udając 
wielkie zaaferowanie. 
— O m m m m — zamruczała Aria i wybuchła śmiechem. 
Emily zaczęła skubać nitkę wystającą z żakietu. Miała ochotę 
bronić Marion. Terapeutka próbowała im pomóc. Emily 
rozejrzała się po pokoju i zauważyła opartą o postument wieży 
Eiffla fotografię przedstawiającą Ali przy stojakach na rowery 
przed szkołą, z żakietem przewieszonym przez ramię. Emily 
prosiła Spencer o to, żeby nie zakopywała tego zdjęcia. 
Emily przyjrzała się uważnie fotografii. Zdjęcie miało w sobie 
coś niezwykle sugestywnego i od razu wywoływało żywe 
wspomnienia. Emily poczuła chłodne, jesienne powietrze i 
zapach jabłoni rosnących przed budynkiem szkoły. Ali patrzyła 
prosto w obiektyw aparatu i śmiała się z szeroko otwartymi 
ustami. W dłoni trzymała jakąś kartkę. Emily przeczytała napis: 
„JUTRO OTWARCIE KAPSUŁY CZASU. Przygotuj się!". 
 
 

— Zaraz! — Emily zerwała się na równe nogi i podniosła zdjęcie 
do góry, pokazując pozostałym. 
Aria przeczytała napis na plakacie i szeroko otworzyła oczy. 
— Pamiętacie ten dzień? — zapytała Emily. — Kiedy Ali 
ogłosiła, że znajdzie kawałek sztandaru? 
— Który dzień? — Hanna rozprostowała swoje długie nogi i 
podeszła do dziewczyn. — A, ten. 
Spencer stała za nimi, nareszcie zaciekawiona. 
— Przed szkołą zebrał się tłum. Wszyscy chcieli przeczytać ten 
plakat. 
Emily od dawna nie wspominała tamtego dnia. Była tak 
podekscytowana, kiedy zobaczyła plakat anonsujący grę. A 
potem Ali wyszła ze szkoły razem z Naomi i Ri-ley, przecisnęła 
się przez tłum, zerwała plakat i ogłosiła, że jeden z kawałków 
sztandaru ma właściwie w kieszeni. 
Emily podniosła wzrok, bo przypomniał się jej pewien szczegół 
związany z tamtym wydarzeniem. 
— Dziewczyny, pamiętacie, że łan wtedy z nią rozmawiał? 
Spencer powoli pokiwała głową. 
— Droczył się z nią i mówił, że nie powinna rozpowiadać, że 
znajdzie kawałek sztandaru, bo ktoś może jej go ukraść. 
Hanna zasłoniła dłonią usta. 
— A Ali odparła, że coś takiego nie wchodzi w grę. I że jeśli ktoś 
chciałby ukraść jej kawałek... 
— ... musiałby ją zabić. — Spencer zbladła. — A potem Ian dodał 
coś w stylu: „No cóż, jeśli to jedyny sposób...". 
— O R o ż e — szepnęła Aria. 
Emily poczuła ucisk w żołądku. Jak się okazało, łan nie żartował, 
ale skąd mogły wtedy o tym wiedzieć? Wtedy 
 

Emily wiedziała o lanie Thomasie tylko tyle, że należało się do 
niego zwrócić, jeśli ktoś potrzebował reprezentanta ze starszej 
klasy do pomocy w czasie pikniku dla dzieci z podstawówki albo 
opiekuna, który zajmie się przedszkolakami w świetlicy, kiedy z 
powodu burzy śnieżnej spóźniły się autobusy. Tamtego dnia, 
kiedy Ali odeszła ze swoją świtą, łan odwrócił się i jak gdyby 
nigdy nic wsiadł do samochodu. Tak nie zachowuje się ktoś, kto 
planuje morderstwo... co tylko spowodowało, że cała sprawa 
wydała się Emily jeszcze bardziej wstrząsająca. Hanna gapiła się 
na zdjęcie. 
— Tak bardzo chciałam wykraść Ali jej kawałek sztandaru. 
— Ja też — przyznała się Emily i spojrzała na Arię, która kręciła 
się w fotelu i wyraźnie unikała wzroku innych. 
— Wszystkie chciałyśmy wygrać. — Spencer usiadła na kanapie 
i przycisnęła do piersi błękitną satynową poduszkę. — W 
przeciwnym razie nie zakradłybyśmy się na jej podwórko dwa 
dni później, żeby zdobyć jej trofeum. 
— Czy to nie dziwne, że ktoś nas ubiegł? — zapytała Hanna, 
obracając raz po raz wokół nadgarstka bransoletkę z turkusami. 
— Ciekawe, co się stało z tym kawałkiem sztandaru. 
Nagle do salonu wpadła Melissa. Miała na sobie obszerny 
beżowy sweter i dżinsy z szerokimi nogawkami. Jej twarz 
przybrała teraz ziemisty kolor. 
— Dziewczyny — powiedziała drżącym głosem. — Włączcie 
wiadomości. S z y b k o .  
Wszystkie patrzyły przez chwilę na Melissę, nie mówiąc ani 
słowa. Zniecierpliwiona Melissa chwyciła pilota 
 
 
 

i sama zmieniła kanał. Na ekranie pojawił się tłum ludzi, którzy 
podstawiali mikrofon pod czyjeś usta. Kamera trzęsła się, jakby 
ktoś ją cały czas potrącał. Kilka głów się rozstąpiło. Najpierw 
Emily zobaczyła faceta z hipnotyzującymi zielonymi oczami i 
mocno zarysowaną szczęką. To był inspektor Darren Wilden, 
najmłodszy policjant w Rosewood, który pomógł im znaleźć 
Spencer, gdy porwała ją Mona. Kiedy Wilden zrobił krok w tył, 
kamera skupiła się na postaci w pomiętym garniturze i z blond 
grzywą. Trudno go było z kimś pomylić. Pod Emily ugięły się 
nogi. 
— łan? — wyszeptała. Aria chwyciła ją za rękę. 
Spencer z pobladłą twarzą gapiła się na Melissę. 
— Co się dzieje? Dlaczego nie siedzi w więzieniu? 
— Nie wiem — Melissa gwałtownie potrząsnęła głową. Blond 
loki lana lśniły w słońcu, jakby odlane z brązu, 
ale na jego twarzy malowało się niesłychane zmęczenie. Na 
ekranie pojawiła się reporterka wiadomości. 
— U matki pana Thomasa zdiagnozowano bardzo agresywny 
nowotwór trzustki — wyjaśniła. — W czasie nadzwyczajnej 
rozprawy udzielono panu Thomasowi pozwolenia na 
opuszczenie więzienia i wizytę u niej. 
— Co!? — wrzasnęła Hanna. 
Na dole ekranu pojawił się napis: „SĘDZIA RAXTER 
WYPUSZCZA THOMASA ZA KAUCJĄ". Emily słyszała w 
uszach dudnienie. Obrońca lana, siwowłosy mężczyzna w 
pasiastym garniturze, wyszedł przed tłum i stanął przed 
kamerami. 
— Matka mojego klienta życzy sobie, by pozwolono jej spędzić 
ostatnie chwile przy synu - ogłosił. - Bardzo się 
 

cieszę, że udało się nam zdobyć pozwolenie na tymczasowe 
zwolnienie z aresztu, łan pozostanie w areszcie domowym aż do 
rozpoczęcia rozprawy w piątek. Emily zrobiło się słabo. 
— Areszt domowy? — powtórzyła, puszczając dłoń Arii. 
Rodzina lana mieszkała w jednopiętrowym domku 
jakieś dwa kilometry od farmy Hastingsów. Dawno temu, kiedy 
jeszcze żyła Ali, a łan i Melissa chodzili z sobą, Emily 
podsłuchała, jak łan mówił, że z okna swojego pokoju widzi młyn 
Hastingsów. 
— To się nie dzieje naprawdę — szepnęła Aria, tak jakby ją 
zahipnotyzowano. 
Reporterzy podsuwali łanowi mikrofony. 
— Co pan sądzi o tej decyzji? — pytali. — Jak pan się czuł w 
więzieniu? Czy uważa pan, że niesłusznie pana oskarżono? 
— Tak, zostałem niesłusznie oskarżony — odparł gniewnie łan. 
— A w więzieniu jest dokładnie tak, jak się państwu wydaje. To 
piekło. — Wydął usta, patrząc prosto w obiektywy kamer. — 
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby tam nie wrócić. 
Emily przeszył dreszcz. Przypomniała sobie tamten wywiad z 
nim, który oglądała przed świętami. „Komuś zależy na tym, 
żebym siedział w więzieniu. Ktoś ukrywa prawdę. I zapłaci za 
to". 
Reporterzy ruszyli za łanem, który podszedł do czekającej na 
niego czarnej limuzyny. 
— Co pan ma na myśli, mówiąc, że pan tam już nie wróci? — 
wołali. — To nie pan popełnił tę zbrodnię? Wie pan coś, czego 
my nie wiemy? 
 
 
 

Ian nie odpowiedział. Jego prawnik poprowadził go do limuzyny. 
Emily spojrzała na twarze przyjaciółek. Hanna zzieleniała. Aria 
włożyła do ust róg kołnierzyka. Melissa wybiegła z salonu i 
zatrzasnęła za sobą drzwi. Spencer wstała i popatrzyła na 
wszystkie. 
- Nic nam nie grozi - powiedziała zdeterminowana. - 
Nie panikujmy. 
- A jak po nas przyjdzie? - wyszeptała Emily z bijącym sercem. - 
Jest wściekły. I uważa, że to wszystko nasza wina. 
Spencer mocno zacisnęła wargi. 
Kamera pokazała zbliżenie twarzy lana, który zajmował miejsce 
na tylnym siedzeniu limuzyny. Przez chwilę wydawało się, że 
dzikim wzrokiem próbuje spojrzeć na drugą stronę obiektywu, 
jakby chciał przyjrzeć się Emily i jej przyjaciółkom. Hanna 
jęknęła cicho. 
Patrzyły, jak łan siada na skórzanym siedzeniu i sięga do kieszeni 
marynarki. Potem jego prawnik zatrzasnął za nim drzwi i auto 
odjechało. Na ekranie znowu pojawiła się reporterka 
wiadomości. Teraz u dołu ekranu pojawił się napis: „SĘDZIA 
BAXTER TYMCZASOWO ZWALNIA THOMASA Z 
ARESZTU". 
Nagle odezwał się telefon Emily, która aż podskoczyła. 
Jednocześnie rozległ się dzwonek telefonu Hanny. I kolejne 
piknięcie, tym razem z telefonu Arii, która trzymała go na 
kolanach. Na końcu komórka Spencer wydała dwa piknięcia, jak 
stary brytyjski telefon. Na ekranie telewizora przesuwały się 
obrazy. Widać było tył samochodu wiozącego lana, który powoli 
odjeżdżał. Emily popatrzyła na przyjaciółki i krew odpłynęła jej z 
twarzy. Gapiła się 
 

na ekran telefonu. Dostała nową wiadomość. Drżącą ręką 
nacisnęła OTWÓRZ. 
Drogie suki... naprawdę myślałyście, że tak tatwo dam za 
wygraną? Jeszcze nie dostatyście tego, na co zasługujecie. I nie 
mogę się doczekać, kiedy wam to dam. Catuski! 
A. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

10 
KREW NIE WODA... WIĘC MOŻE NIE NALEŻYSZ DO 
RODZINY 
 
Kilka minut później Spencer rozmawiała przez telefon z 
inspektorem Wildenem. Włączyła głośnik w telefonie, żeby 
wszystkie mogły usłyszeć rozmowę. 
— Zgadza się — warknęła. — łan przysłał nam właśnie SMS-a z 
pogróżkami. 
— To na pewno on? — Głos Wildena trzeszczał w głośniku. 
— Nie mamy wątpliwości — powiedziała Spencer. Spojrzała na 
przyjaciółki, które pokiwały głowami. Kto 
inny mógł im przysłać taką wiadomość? łan pewnie pałał żądzą 
zemsty. Ich — szczególnie j e j  — zeznania spowodowały, że 
poszedł do więzienia, a po zakończeniu procesu resztę życia miał 
spędzić za kratkami. Poza tym kiedy limuzyna odjeżdżała, 
sięgnął do kieszeni, jakby szukał w niej telefonu... 
— Jestem kilka kilometrów od twojego domu — odparł Wilden. 
— Zaraz przyjadę. 
 

Kilka minut później usłyszały, jak inspektor parkuje przed 
domem. Wilden w ciężkiej puchowej kurtce z emblematem 
policji Rosewood, pachnącej trochę naftaliną, miał przy boku 
kaburę z pistoletem. Nie rozstawał się z krótkofalówką. Pod 
czarną wełnianą czapką jego włosy skleiły się i przyklepały. 
— Nie mogłem uwierzyć, że sędzia go wypuścił — mówił 
Wilden ostrym jak brzytwa tonem. — Naprawdę, n i e   w i e r z ę  
w  t o .  
Wszedł do holu, jakby dusił w sobie zgromadzoną energię, jak 
lew dumnie kroczący po wybiegu w filadelfijskim zoo. 
Spencer uniosła brwi. Nie widziała Wildena tak poirytowanego 
od czasu, kiedy był jeszcze w liceum i dyrektor Appleton 
zagroził, że wyrzuci go ze szkoły za próbę kradzieży jego starego 
motocykla Ducati. Zachował stoicki spokój nawet tej nocy, kiedy 
zginęła Mona, a on musiał zatrzymać lana w ogrodzie 
Hastingsów. Ale teraz jego gniew dodawał dziewczynom otuchy. 
— Oto wiadomość — powiedziała Spencer, podtykając 
Wildenowi pod nos swój telefon. 
Inspektor uniósł brwi i przeczytał SMS-a. Jego krótkofalówka 
wydawała jakieś trzaski i piski, ale on nie reagował. Wreszcie 
oddał telefon Spencer. 
— Myślicie, że to od lana? 
— To chyba o c z y w i s t e  — odezwała się Emily. Wilden wbił 
dłonie w kieszenie. Usiadł ciężko na sofie 
obitej tkaniną w kwiaty. 
— Wiem, że tak to może wyglądać — powiedział ostrożnie. — I 
obiecuję, że się tym zajmę. Ale musicie też wziąć 
 
 
 

pod uwagę ewentualność, że tę wiadomość przysłał jakiś 
naśladowca Mony. 
— Naśladowca? — pisnęła Hanna. 
— Zastanówcie się. — Wilden pochylił się do przodu i oparł 
łokcie na kolanach. — Od kiedy mówi się o was w mediach, 
mnóstwo ludzi zaczęło wysyłać wiadomości z pogróżkami, 
podpisując się jako A. I choć zastrzegliśmy wasze numery 
telefonu, to i tak ludzie znaleźli sposób, żeby je zdobyć. — 
Wskazał na telefon Spencer. — Ktokolwiek to napisał, na pewno 
zsynchronizował to z wypuszczeniem lana, żeby rzucić na niego 
podejrzenie. 
— A co, jeśli to naprawdę łan!? — wrzasnęła Spencer. Pokazała 
na wciąż włączony telewizor. — A jeśli chce nas zastraszyć, 
żebyśmy siedziały cicho w czasie jego procesu? 
Wilden uśmiechnął się nieco protekcjonalnie. 
— Macie prawo w pierwszej chwili dojść do takich wniosków. 
Ale spójrzcie na to z jego punktu widzenia. Nawet jeśli jest 
szalony, to właśnie wyszedł z więzienia. I nie chce do niego 
wracać. Nie zrobiłby czegoś tak idiotycznego. 
Spencer położyła dłoń na karku. Podobnie czuła się wtedy, gdy w 
czasie rodzinnej wycieczki do Centrum Lotów Kosmicznych im. 
Johna Kennedy'ego na Florydzie wsiadła do jednej z maszyn 
treningowych dla astronau-tów. Zrobiło się jej mdło i nie 
wiedziała, gdzie jest podłoga, a gdzie sufit. 
— Ale on zabił Ali — wypaliła. 
— Nie możecie go znowu aresztować i trzymać w więzieniu, 
dopóki nie rozpocznie się proces? — spytała Aria. 
— Dziewczyny, prawo nie działa w ten sposób — wyjaśnił 
Wilden. — Nie mogę aresztować, kogo mi się żywnie 
 

podoba. Nie ja o tym decyduję. - Zauważył niezadowolenie na ich 
twarzach. - Osobiście przypilnuję lana. I spróbuję ustalić, skąd 
przysłano tę wiadomość. Obiecuję, że powstrzymam tego, kto 
wam to przysłał. A na razie spróbujcie się nie martwić. Ktoś 
miesza wam w głowach. Najprawdopodobniej jakiś durny 
dzieciak, który nie ma nic lepszego do roboty. Teraz weźcie 
głębszy oddech i spróbujcie o tym nie myśleć. 
Żadna nie odezwała się ani słowem. Wilden przekrzywił głowę. 
-  P r o s z ę .  
Coś przy jego pasku wydało ostry dźwięk. Wszystkie 
podskoczyły. Wilden spojrzał w dół i odpiął telefon od paska. 
- Muszę to odebrać. Do zobaczenia wkrótce. 
Przepraszająco pomachał im na pożegnanie i wyszedł. 
Drzwi zamknęły się cicho, lecz do holu wdarł się zimny podmuch 
powietrza. W pokoju słychać było tylko stłumione pomruki 
telewizora. Spencer obracała w dłoniach telefon. 
- Może Wilden ma rację - powiedziała cicho, choć nie wierzyła 
we własne słowa. - Może to tylko naśladowca. 
- Tak - dodała Hanna. - Sama dostałam kilka fałszywych 
wiadomości od A. 
Spencer zacisnęła zęby. Ona również otrzymała kilka takich 
SMS-ów, ale żaden nie przypominał tego ostatniego. 
- Nasza umowa jest aktualna, prawda? - spytała Aria. -Jak któraś 
dostanie podobną wiadomość, to zawiadomi pozostałe. 
Na znak zgody wszystkie wzruszyły ramionami. Spencer 
pamiętała jednak, jak wcześniej funkcjonowała ich umowa. Sama 
dostała od A. wiele dołujących wiadomości, 
 
 
 

których nie ośmieliła się pokazać pozostałym. Jej przyjaciółki 
również zachowały swoje wiadomości dla siebie. Tylko że tamte 
wiadomości przychodziły od Mony, która z pamiętnika Ali 
dowiedziała się o ich najgłębiej skrywanych sekretach i mogła 
zapędzić je w kozi róg, szantażując mrocznymi tajemnicami, łan 
siedział w więzieniu od ponad dwóch miesięcy. Co mógł o nich 
wiedzieć, oprócz tego, że panicznie się go boją? Nic. A Wilden 
obiecał zająć się tą sprawą. 
To nie poprawiło jednak jej samopoczucia. 
Mogła tylko odprowadzić do drzwi swoje przyjaciółki. Patrzyła, 
jak wolnym krokiem idą do swoich samochodów, 
zaparkowanych na starannie odśnieżonym podwórzu. Świat 
zamarł, zamrożony przez zimę. Nad garażem wisiał rząd długich, 
ostrych jak igły sopli, które opalizowały w świetle reflektorów 
samochodowych. 
Coś zamigotało wśród drzew, które oddzielały posesję 
Spencerów od ogrodu DiLaurentisów. Potem Spencer usłyszała, 
jak ktoś kaszle, odwróciła się i wrzasnęła. Za nią w holu stała 
Melissa, z rękami skrzyżowanymi na piersi i takim wyrazem 
twarzy, jakby właśnie zobaczyła ducha. 
— Boże — powiedziała Spencer, przyciskając dłoń do serca. 
— Przepraszam — rzuciła Melissa, cicho przeszła do salonu i 
przesunęła palcami po strunach antycznej harfy. — Słyszałam 
waszą rozmowę z Wildenem. Dostałyście kolejną wiadomość? 
Spencer podejrzliwie uniosła brew. Czy to znaczyło, że Melissa 
podsłuchiwała jej rozmowy? 
— Skoro już słuchałaś, to może trzeba było powiedzieć 
Wildenowi, że łan dzwonił do ciebie z więzienia i błagał, 
 

żebyśmy nie zeznawały? - Spencer mówiła zdecydowanym 
tonem. - Może wtedy Wilden uwierzyłby, że to łan napisał tego 
SMS-a. I aresztowałby go. 
Melissa trąciła kolejną strunę harfy. Na jej twarzy malowała się 
bezradność. 
- Widziałaś lana w telewizji? Wyglądał tak... jakby strasznie 
schudł. Jakby me dawali mu nawet jeść w tym więzieniu. 
Spencer ogarnął gniew. Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie 
usłyszała. Czy Melissa mu współczuła? 
- Przyznaj - warknęła - uważasz, że kłamię, mówiąc, że 
widziałam lana z Ali tamtej nocy, tak jak skłamałam' w czasie 
konkursu o Złotą Orchideę. I wolisz, żeby łan zrobił nam k r z y w 
d ę, niż uwierzyć w to, że ją zabił i że zasługuje, żeby iść za 
kratki. 
Melissa wzruszyła ramionami i trąciła kolejną strunę, która 
wydała smutny dźwięk. 
- Oczywiście, że nie chcę, by cię ktoś skrzywdził. Ale... już o tym 
rozmawiałyśmy. Co, jeśli to jedna 

W1

elka pomyłka? Jeśli łan tego 

nie zrobił? 
- Z r o b i ł !  - krzyknęła Spencer i poczuła ogień w klatce 
piersiowej. 
Zastanowiło ją, że Melissa nie odpowiedziała na pytanie, czy 
wierzy Spencer. 
Melissa machnęła ręką tak, jakby nie chciała ponownie 
podejmować tematu. 
- W każdym razie uważam, że Wilden ma rację. To nie łan 
przysłał wam tę wiadomość. Nie jest aż tak głupi, żeby wam 
grozić. Może jest rozgoryczony, ale nie jest idiotą. 
Zirytowana Spencer odwróciła się od siostry i patrzyła na puste, 
mroźne podwórko, na które właśnie wjechała 
 

samochodem mama. Chwilę później usłyszała trzask drzwi 
łączących garaż z kuchnią i stukot obcasów pani Hastings. 
Melissa westchnęła i powlokła się w głąb korytarza. Spencer 
usłyszała ich ciche głosy i szelest toreb z zakupami. 
Jej serce zaczęło mocniej bić. Miała ochotę pobiec na górę, ukryć 
się w swoim pokoju i nie myśleć o lanie ani o niczym innym. Ale 
teraz nadarzyła się pierwsza okazja, żeby porozmawiać z mamą o 
testamencie babci. 
Uniosła głowę, wzięła głęboki oddech i poszła przez hol do 
kuchni. Mama opierała się o stół i wyciągała świeży chleb z 
rozmarynem z torebki. Melissa wyszła z garażu ze skrzynką 
szampana Moet. 
— Po co nam tyle szampana? — zapytała Spencer, marszcząc 
nos. 
— Jak to po co? Na imprezę charytatywną. — Melissa popatrzyła 
na nią tak, jakby mówiła o rzeczach oczywistych. 
Spencer uniosła brwi. 
— Jaką imprezę? 
Melissa schyliła głowę, tak jakby nie mogła w coś uwierzyć, a 
potem spojrzała na mamę. Ale pani Hastings jakby nigdy nic z 
mocno zaciśniętymi ustami rozpakowywała organiczne warzywa 
i pełnoziarnisty makaron. 
— W weekend odbędzie się u nas impreza charytatywna dla 
całego Rosewood. 
Spencer pisnęła cicho. Impreza charytatywna? Przecież zawsze 
organizowała wszystkie przyjęcia razem z mamą. 
Przygotowywała zaproszenia, pomagała zaplanować menu, 
odbierała potwierdzenia przybycia, a nawet układała listę 
utworów muzyki klasycznej. Była to jedna z niewielu rzeczy, w 
których była lepsza od Melissy. Tylko świetnie zorganizowana 
osoba potrafiła przygotować dossier każdego 

gościa, łącznie z informacją, kto nie jada wołowiny, a kto nie ma 
nic przeciwko temu, żeby siedzieć przy kolacji obok wiecznie 
naburmuszonych państwa Pembroke. Spencer spojrzała na mamę 
z bijącym sercem. 
— Mamo? 
Pani Hastings odwróciła się. Dotknęła machinalnie swojej 
diamentowej bransoletki, jakby się bała, że Spencer ją zaraz 
ukradnie. 
— Nie potrzebujesz... pomocy w przygotowaniach? — zapytała 
Spencer łamiącym się głosem. 
Pani Hastings wzięła w dłonie słoik z konfiturami po-
rzeczkowymi. 
— Już wszystko załatwione, dziękuję. 
Spencer poczuła w żołądku zaciskający się węzeł. Wzięła głęboki 
oddech. 
— Chcę też zapytać o testament babci. Dlaczego nic nie 
dostałam? Czy to zgodne z prawem dać coś tylko niektórym 
wnukom, a innym nie? 
Mama położyła konfitury na półce w spiżarce i wzruszyła 
ramionami. 
— Oczywiście, że to zgodne z prawem. Babcia mogła zrobić ze 
swoimi pieniędzmi, co jej się żywnie podobało. 
Otuliła się mocniej czarnym kaszmirowym szalikiem i wyszła do 
garażu. 
— Ale... 
Mama nawet się nie odwróciła. Zatrzasnęła za sobą drzwi. 
Dzwoneczki od sań przywieszone na drzwiach zadźwięczały, 
budząc dwa psy. 
Spencer poczuła, jak wiotczeje jej ciało. Więc to koniec. 
Naprawdę i nieodwołalnie ją wydziedziczono. Może rodzice 
powiedzieli babci o skandalu ze Złotą Orchideą kilka 

miesięcy wcześniej. Może nawet zachęcili babcię, żeby zmieniła 
swoją ostatnią wolę 1 pominęła Spencer za to, że 
skompromitowała rodzinę. Spencer mocno zacisnęła oczy, 
zastanawiając się, jak wyglądałoby teraz jej życie, gdyby 
trzymała język za zębam! 1 przyjęła Złotą Orchideę. Mozę 
występowałaby w telewizji śniadaniowej, jak mm laureaci, 1 
przyjmowała od wszystkich gratulacje? Czy naprawdę przyjęto 
by ją wcześniej na studia na podstawie pracy, której nie napisała 
1 której tak naprawdę w ogóle me rozumiała? Czy me podważano 
by wiarogodności jej zeznań przeciwko łanowi, gdyby me 
przyznała się do plagiatu? 
Oparła się o granitowy blat kuchenny i załkała cicho. Melissą 
upuściła złożoną torbę po zakupach 1 podeszła do niej. 
- Tak mi przykro, Spence - szepnęła. 
Wahała się przez chwilę, a potem wzięła w ramiona Spencer, 
która me miała siły, by się opierać. 
- Są dla ciebie naprawdę okropni. 
Spencer usiadła na krześle przy kuchennym stole, sięgnęła po 
serwetkę i otarła łzy. Melissa usiadła obok mej. 
- Nie rozumiem tego. Myślałam nad tym i nadal me rozumiem, 
czemu babcia me uwzględniła cię w testamencie. 
- Nienawidziła mnie - powiedziała od razu Spencer i poczuła 
drapanie w nosie, jak zawsze, kiedy miała się rozpłakać. - 
Ukradłam ci pracę. Potem się do tego przyznałam. 
Skompromitowałam się. 
- To me ma nic do rzeczy - Melissa nachyliła się 
głębiej. 
Spencer poczuła krem z filtrem Neutrogena. Melissa była taka 
pedantyczna, że nakładała krem z filtrem, nawet jeśli cały dzień 
miała siedzieć w domu. 
 

Coś w testamencie wzbudziło moje podejrzenia. Spencer 
odsunęła serwetkę od twarzy. - Podejrzenia... jakie? - spytała. 
Melissa przysunęła bliżej krzesło. 
-Babcia zostawiła pieniądze swoim „prawowitym wnukom". 
Dwa razy stuknęła palcem w blat, żeby podkreślić ostatnie słowa. 
Potem patrzyła pytająco na Spencer, jakby ta miała się 
wszystkiego sama domyślić. Spojrzała za okno, na mamę, która 
wynosiła z samochodu zakupy. 
- Myślę, że ta rodzina ukrywa wiele tajemnic - wyszeptała. - 
Takich, których nie powinnyśmy poznać. Na zewnątrz wszystko 
wygląda idealnie, ale... 
Urwała nagle. Spencer spojrzała na nią spod oka. Choć me miała 
pojęcia, o czym mówi Melissa, poczuła się dziwnie. 
- Może powiesz wreszcie, co masz na myśli? Melissa oparła się 
na krześle. 
- „Prawowite wnuki" - powtórzyła. - Spencer... może zostałaś 
a d o p t o w a n a .  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

11 
JEŚLI NIE POTRAFISZ POKONAĆ WROGA, 
ZAPRZYJAŹNIJ SIĘ Z NIM 
 
W środę rano Hanna nakryła głowę grubą kołdrą, żeby zagłuszyć 
dochodzący z łazienki śpiew Kate, która pod prysznicem 
ćwiczyła gamy. 
— Jest taka pewna, że dostanie główną rolę w tym 
przedstawieniu — poskarżyła się Hanna do telefonu. — 
Chciałabym zobaczyć jej rninę, kiedy dowie się od reżysera, że 
zamierzają wystawić sztukę Szekspira, a nie musical. 
Lucas zachichotał. 
— Naprawdę zagroziła, że na ciebie naskarży, jak nie 
oprowadzisz jej po szkole? 
— W zasadzie tak — jęknęła Hanna. — Mogę u ciebie za-
mieszkać do matury? 
— Chciałbym — szepnął Lucas. — Ale musielibyśmy dzielić 
pokój. 
— Nie mam nic przeciwko — mruknęła Hanna. 
— Ja też nie. — Hanna czuła, że Lucas się uśmiecha. 
 

Rozległo się pukanie i do pokoju zajrzała Isabel. Zanim zaręczyła 
się z ojcem Hanny, pracowała jako pielęgniarka na pogotowiu i 
nadal sypiała w pielęgniarskim stroju. O h y d a .  
- Hanno? - Isabel miała bardziej niż zazwyczaj opadające 
powieki. - Miałaś nie rozmawiać przez telefon, zanim pościelisz 
łóżko. 
Hanna wbiła w nią wzrok. 
- Ś w i e t n i e  — burknęła pod nosem. 
Ledwie Isabel wpakowała się do jej domu ze swoją tanią 
walizeczką i zastąpiła robione na wymiar rolety z bambusa 
ciężkimi zasłonami z fioletowego pluszu, już wprowadziła cały 
zestaw nowych zasad: żadnego internetu po dziewiątej 
wieczorem, żadnych rozmów przez telefon przed wypełnieniem 
wszystkich obowiązków, żadnych wizyt chłopaków, jeśli Isabel i 
pana Marina nie było w domu. Hanna żyła w państwie 
policyjnym. 
— Zostałam zmuszona do zakończenia rozmowy — powiedziała 
Hanna na tyle głośno, żeby usłyszała to Isabel. 
- W porządku - odparł Lucas. - I tak muszę lecieć. Mam rano 
spotkanie kółka fotograficznego. 
Posłał do słuchawki całusa i rozłączył się. Hanna poruszała 
palcami u nogi i wszystkie jej zmartwienia oraz troski nagle 
zniknęły. Lucas był o niebo lepszym chłopakiem niż Sean Ackard 
i właściwie rekompensował Hannie brak koleżanek. Rozumiał, 
jak bardzo Hanna przeżyła to, co zrobiła jej Mona, i zawsze śmiał 
się z nią, gdy wyzłośliwiała się na Kate. Poza tym teraz miał 
nową fryzurę, a stary plecak Janśport zastąpił szykowną torbą na 
ramię. Nie przypominał już tamtego wieśniaka, który 
zaprzyjaźnił się z Hanną. 
 

Kiedy Hanna upewniła się, że Isabel zeszła już na dół, do 
sypialni, którą dzieliła z jej tatą - co za s k a n d a l !  —  
wygramoliła się z łóżka, byle jak układając kołdrę na łóżku, żeby 
tylko nikt się jej nie czepiał. Usiadła przy toaletce i włączyła 
telewizor. Z głośnika rozległa się melodia anonsująca początek 
wiadomości. Na dole ekranu widniał wielki czerwony napis: 
„ZWOLNIENIE IANA THOMASA BULWERSUJE 
MIESZKAŃCÓW ROSEWOOD". Hanna wlepiła wzrok w 
ekran. Choć nie miała ochoty tego oglądać, nie potrafiła oderwać 
się od telewizora. 
Niewysoka ruda reporterka stała na stacji kolejowej i pytała 
pasażerów, co sądzą o decyzji sądu. 
— To jakiś absurd — mówiła chuda, dystyngowana starsza pani 
w kaszmirowym płaszczu z postawionym kołnierzem. — Po tym, 
co zrobił tej biednej dziewczynie, nie powinni go wypuszczać 
nawet na minutę. 
Kamera pokazała dwudziestoletnią brunetkę. Nazywała się 
Alexandra Pratt. Hanna ją rozpoznała, bo kiedyś Alexandra była 
gwiazdą szkolnej drużyny hokejowej, ale ukończyła liceum, 
kiedy Hanna była w szóstej klasie. Była o rok starsza od lana, 
Melissy Hastings i brata Ali, Jasona. 
— Na pewno jest winny — oznajmiła Alexandra, która nawet nie 
zdjęła z nosa olbrzymich okularów od Valentina. — Alison 
grywała niekiedy z nami w weekendy w hokeja. Czasem 
rozmawiali po meczu z łanem. Nie znałam jej dobrze, ale 
widziałam, jak denerwuje się w jego obecności. Była taka młoda. 
Hanna otworzyła tubkę z kremem na blizny. Ona pamiętała to 
nieco inaczej. Kiedy tylko pojawiał się łan, Ali natychmiast 
różowiły się policzki, a w jej oczach pojawiały się błyski. W 
czasie jednej z ich całonocnych imprez, kiedy 

 

ćwiczyły razem całowanie na jednej z poduszek w kształcie 
małpki, które Ali uszyła w szóstej klasie na zajęciach z plastyki, 
Spencer zapytała wszystkie, z którym chłopakiem chciałyby się 
całować naprawdę. 
— Z łanem Thomasem — odparła natychmiast Ali, a potem 
szybko zasłoniła dłonią usta. 
Teraz na ekranie pojawiło się zdjęcie lana z czwartej klasy, z 
szerokim, białym... fałszywym uśmiechem. Hanna odwróciła 
wzrok. Wczoraj, po kolejnej, pełnej podskórnego napięcia kolacji 
z całą rodziną, wygrzebała z dna torby wizytówkę inspektora 
Wildena. Chciała go zapytać, na ile rygorystyczny będzie areszt 
domowy lana. Zostanie przykuty łańcuchem do łóżka? Założą mu 
taką samą opaskę na nogę jak Marcie Stewart? Chciała wierzyć w 
zapewnienia Wildena, że wczorajszą wiadomość podpisaną przez 
A. przysłał jakiś naśladowca. Potrzebowała dodatkowego 
upewnienia. Liczyła też na to, że Wilden poda jej jakieś 
dodatkowe informacje. Kiedy jeszcze umawiał się z jej mamą, 
próbował się zakumplować z Hanną. Tym razem okazał się 
bezużyteczny. 
— Przykro mi, Hanno, ale nie mogę z tobą o tym rozmawiać. 
Kiedy Hanna już miała się rozłączyć, Wilden chrząknął. 
— Słuchaj, tak samo jak ty chcę, żeby dostał za swoje, łan 
zasługuje na to, żeby na wiele lat trafić za kratki. 
Hanna wyłączyła telewizor, kiedy w wiadomościach 
przedstawiono reportaż o masowym zatruciu bakterią E. coli po 
zjedzeniu sałaty z jednego z lokalnych sklepów. Po nałożeniu 
kilku warstw specjalnego kremu, podkładu i pudru stwierdziła, że 
nie da rady bardziej ukryć blizny. Spryskała się perfumami od 
Narcisa Rodrigueza, 
 

wygładziła spódniczkę od mundurka, wrzuciła wszystkie 
szpargały do torby z logo Fendi i zeszła na dół. 
Kate już siedziała przy śniadaniu. Kiedy zobaczyła Hannę, na jej 
twarzy pojawił się uśmiech od ucha do ucha. 
— O Boże, Hanno! — zawołała. — Tom kupił wczoraj nie-
samowitego organicznego melona. M u s i s z  spróbować. 
Hanna nie znosiła, gdy Kate mówiła na jej ojca „Tom", jakby był 
w ich wieku. Przecież Hanna nie zwracała się do Isabel po 
imieniu. Próbowała w ogóle do niej nie mówić. Hanna podeszła 
do stołu i nalała sobie kawy. 
— Nie cierpię melona — odparła wyniośle. — Smakuje jak 
sperma. 
—  H a n n o  — ofuknął ją tata. 
Hanna nie zauważyła, że ojciec stoi przy kuchence i je 
posmarowanego masłem tosta. Obok stała Isabel w swoim 
pielęgniarskim stroju w kolorze wymiocin, opalona na po-
marańczowy kolor, jakby zatrzasnęła się w solarium. Pan Marin 
podszedł do obu dziewcząt. Jedną dłoń położył na ramieniu Kate, 
drugą na ramieniu Hanny. 
— Wychodzę. Do zobaczenia wieczorem. 
— Pa, Tom — rzuciła słodko Kate. 
Tata wyszedł, a Isabel powlokła się na górę. Hanna spojrzała na 
pierwszą stronę „Głosu Filadelfii", który ojciec zostawił na stole, 
ale niestety wszystkie nagłówki informowały o wyniku rozprawy 
lana. Kate jadła melona. Hanna już miała wstać i wyjść, ale niby 
czemu to ona miała dawać za wygraną? Była u siebie w domu. 
— Hanna — powiedziała Kate cichym, smutnym głosem. Hanna 
spojrzała na nią krzywo. 
— Przepraszam. — Kate zaczęła się tłumaczyć. — Już nie mogę 
tak dalej. Nie dam rady dłużej... siedzieć w milczeniu. 
 

Wiem, że jesteś na mnie wściekła za to, co się stało w Le Bec-Fin. 
Wtedy miałam mnóstwo kłopotów. I przykro mi, że tak wyszło. 
Hanna przewróciła stronę gazety. Klepsydry. Doskonale. 
Udawała, że zainteresował ją nekrolog Ethel Norris, 
współczesnej choreografki, która prowadziła grupę baletową w 
Filadelfii. Zmarła we śnie w wieku osiemdziesięciu pięciu lat. 
— Dla mnie to też trudne. — Kate mówiła drżącym głosem. — 
Tęsknię za tatą. Chciałabym, żeby żył. Tom jest w porządku, ale 
to dziwne widzieć mamę z innym mężczyzną. I wcale niełatwo 
cieszyć się ich szczęściem. Nie myślą o nas wcale, prawda? 
Hanna była tak oburzona, że miała ochotę wyrwać Kate melona i 
rzucić nim o ścianę. Wszystko, co mówiła, brzmiało jak cytat z 
kiepskiego scenariusza albo jak przemówienie pod tytułem 
„Zaopiekuj się mną" ściągnięte z internetu. 
Kate westchnęła. 
— Przepraszam za to, co zrobiłam w Filadelfii, ale tego dnia 
miałam na głowie wiele problemów. I nie powinnam była ich na 
tobie odreagować. — Odłożyła na stół widelec, który zabrzęczał, 
uderzając o blat. — Tuż przed tamtą kolacją przytrafiło mi się coś 
naprawdę strasznego. Jeszcze wtedy o tym nie mówiłam mamie, 
bo pewnie dostałaby świra. 
Hanna uniosła brwi, patrząc przez ułamek sekundy na Kate. 
Kłopoty? 
Kate odepchnęła od siebie talerz. 
— Zeszłego lata chodziłam z chłopakiem, Connorem. Którejś 
nocy, w ostatni weekend przed rozpoczęciem roku szkolnego, 
poszliśmy na całość. — Zmarszczyła czoło 
 
 
 

i zaczęła się jej trząść dolna warga. - Następnego dnia ze mną 
zerwał. A miesiąc później poszłam do ginekologa i okazało się, 
że zaszły pewne... komplikacje. Hanna otworzyła szeroko oczy. 
— Zaszłaś w c i ą ż ę ?  
Kate pokręciła energicznie głową. 
— Nie, coś innego. 
Hannie wydawało się, że jeśli otworzy usta jeszcze szerzej, to jej 
szczęka uderzy w blat stołu. Myśli kłębiły się jej w głowie z 
zawrotną szybkością, kiedy próbowała zgadnąć, co mogło 
znaczyć słowo „komplikacje". Choroba weneryczna? Trzeci 
jajnik? Zdeformowany sutek? 
— I... wszystko w porządku? Kate wzruszyła ramionami. 
- Teraz już tak. Ale przez chwilę nie było. Naprawdę się 
przeraziłam. 
Hanna zmr użyła oczy. 
- Czemu mi to opowiadasz? 
- Bo chcę ci wyjaśnić, co się wtedy ze mną działo -przyznała 
Kate. W jej oczach zalśniły łzy. - Słuchaj, błagam, nie mów o tym 
nikomu. Mama już wie, ale Tom nie. 
Hanna napiła się kawy. To, co właśnie usłyszała, nieco ją 
oszołomiło. Idealna Kate też potrafiła nieźle namie-szać. Nie 
spodziewała się, że kiedykolwiek zobaczy, jak Kate p ł a c z e .  
- Nic nie powiem - obiecała. - Każdy ma jakieś kłopoty. Kate 
westchnęła z niedowierzaniem. 
— Naprawdę? A jaki ty masz problem? 
Hanna odstawiła na stół kubek w kropki i przez chwilę się 
zastanawiała. Mogła przynajmniej dowiedzieć się, czy Ali 
zdradziła Kate jej sekret. 
 

— Okej. Pewnie już o tym wiesz. Po raz pierwszy zdarzyło mi się 
to, kiedy razem z Alison przyjechałyśmy do was do Annapolis. 
Spojrzała na Kate, próbując się zorientować, czy zrozumiała. 
Kate nabiła na widelec kawałek melona i rozejrzała się niepewnie 
po kuchni. 
— Nadal to robisz? — zapytała szeptem. 
Hanna poczuła mieszankę podekscytowania i rozczarowania. A 
więc jednak Ali wróciła na werandę i wszystko opowiedziała 
Kate. 
— Właściwie nie — mruknęła Hanna. 
Przez chwilę panowała cisza. Hanna patrzyła na ośnieżone 
podwórko sąsiadów. Choć był jeszcze blady świt, sześcioletnie 
bliźnięta już rzucały śnieżkami w wiewiórki. Nagle Kate 
przekrzywiła głowę. 
— Muszę cię o coś zapytać. Czemu nie lubisz Naomi i Riley? 
Hanna zacisnęła zęby. 
— Czemu pytasz o to mnie? Przecież teraz one są twoimi 
najlepszymi przyjaciółkami. 
Kate założyła kosmyk kasztanowych włosów za ucho. 
— Wydaje mi się, że chcą się z tobą zaprzyjaźnić. Powinnaś dać 
im szansę. 
Hanna parsknęła. 
— Wybacz, ale nie gadam z dziewczynami, które mnie obrażają. 
Kate oparła się na łokciach. 
— Mówią tak pewnie, bo ci zazdroszczą. Gdybyś była dla nich 
miła, one byłyby miłe dla ciebie. Pomyśl, jeśli się z nimi 
sprzymierzymy, nikt nas nie pokona. 
Hanna uniosła brwi. 
 
 
 

- M y ?  
— Nie oszukuj się, Hanno — Kate miała rozbiegany wzrok. — 
Mogłybyśmy z ł a t w o ś c i ą  je zdominować. 
Hanna zamrugała. Patrzyła na podwieszony nad wyspą kuchenną 
stelaż, na którym wisiały drogie garnki, które mama kupiła kilka 
lat wcześniej. Pani Marin zostawiła większość swoich rzeczy, a 
Isabel bez oporów je sobie przywłaszczyła. 
Kate miała rację. Naomi i Riley czuły się niepewne do szpiku 
kości, od kiedy Alison bez wyraźnego powodu przestała się z 
nimi kolegować i zaprzyjaźniła się z Hanną, Spencer, Arią i 
Emily. Fajnie byłoby znowu mieć paczkę i stać na jej czele. 
— Dobra, wchodzę w to — zdecydowała Hanna. Kate 
uśmiechnęła się od ucha do ucha. 
— Super. 
Wzniosła toast szklanką z sokiem pomarańczowym. Hanna 
stuknęła w nią kubkiem z kawą. Uśmiechnęły się i napiły po łyku. 
Hanna spojrzała na gazetę, która wciąż leżała przed nią otwarta. 
Zauważyła reklamę wakacyjnych podróży na Bermudy. „Spełnią 
się twoje marzenia", zapewniał slogan reklamowy. 
Oby tak się stało. 

12 
PUNKT WIDZENIA ZALEŻY OD PUNKTU SIEDZENIA 
 
W środę wczesnym wieczorem Aria i Mike siedzieli w Króliczej 
Norze, wegetariańskiej restauracji, do której często chodzili całą 
rodziną. Po sali roznosił się zapach bazylii, oregano i sera tofu. Z 
głośników sączyła się piosenka Reginy Spektor, a wokół 
siedziało wiele rodzin, par i nastolatków w ich wieku. Po 
mrożącej krew w żyłach decyzji sądu o zwolnieniu lana i nowym 
SMS-ie od A. dobrze było znaleźć się między ludźmi. 
Mike rozejrzał się, a potem naciągnął na głowę wielki kaptur. 
— Nie rozumiem, czemu mamy się spotykać z tym facetem. 
Mama była z nim ledwie dwa razy na kolacji. 
Aria też tego nie rozumiała. Kiedy zeszłej nocy Ella wróciła do 
domu z randki z Xavierem, opowiadała z zachwytem, jak 
wspaniale im poszło i jak szybko się z sobą dogadali. A dziś po 
południu Xavier pokazywał jej swoje 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

atelier. Po powrocie ze szkoły Aria znalazła na kuchennym stole 
list od Elli, w którym prosiła ją i Mike'a, żeby ładnie się ubrali i 
przyszli do Króliczej Nory punktualnie o siódmej. Aha, i Xavier 
też miał przyjść. Kto by pomyślał, że oboje jej rodzice tak szybko 
znajdą nowych partnerów? A nawet nie dostali jeszcze rozwodu. 
Oczywiście, Aria cieszyła się szczęściem Elli, ale czuła też 
zażenowanie. Była pewna, że Xavier się nią interesuje. Z 
przerażeniem odkryła, że źle odczytała jego intencje w czasie ich 
pierwszego spotkania w galerii. 
Mike pociągnął głośno nosem, wyrywając Arię z zamyślenia. 
— Tu śmierdzi króliczymi sikami. Zaczął udawać, że wymiotuje. 
Aria przewróciła oczami. 
— Jesteś wkurzony, bo mama wybrała miejsce, gdzie nie podają 
skrzydełek na ostro. 
Mike zmiął serwetkę. 
— Chyba mnie za to nie winisz. Taki macho jak ja nie może się 
żywić wyłącznie warzywami. 
Aria skrzywiła się, zniesmaczona tym, że Mike mówi o sobie 
„macho". 
— A jak poszła twoja randka z Savannah? 
Mike strzelił kostkami palców i przeglądał menu. 
— Zachowam to dla siebie, żebyś miała się nad czym 
zastanawiać. 
Aria uniosła brew. 
— Aha! Teraz już mnie nie poprawiłeś, a powiedziałam 
„randka"! 
Mike wzruszył ramionami i wbił widelec w kaktus stojący na 
stoliku. Aria wzięła błękitną kredkę z małej 
 

szklanki stojącej pośrodku stolika. W Króliczej Norze na każdym 
stoliku stawiano kredki, a gości zachęcano, żeby rysowali na 
odwrocie podstawek pod talerze. Ukończone rysunki wieszano 
na ścianie restauracji. Teraz wszystkie ściany były już nimi 
pokryte, więc obsługa musiała przywieszać prace na suficie. 
- Jesteście! - zawołała Ella, kiedy razem z Xavierem stanęła w 
wejściu. 
Świeżo zafarbowane włosy Elli lśniły. A Xavier miał policzki 
zaróżowione od zimna. Aria próbowała się uśmiechnąć, ale 
czuła, że zamiast tego na jej twarzy pojawia się grymas. 
Ella zamaszystym gestem wskazała na Xaviera. 
- Arię już znasz. A to mój syn Michelangelo. Mike wyglądał tak, 
jakby miał zaraz zwymiotować. 
- Nikt mnie tak nie nazywa. 
- Nikomu nie powiem. - Xavier wyciągnął rękę na powitanie. - 
Miło cię poznać. - Rzucił okiem na Arię. -Miło cię znów widzieć. 
Aria posłała mu drętwy uśmiech, zbyt zażenowana, żeby spojrzeć 
mu prosto w oczy. Rozglądała się po sali, szukając podstawki, 
którą Ali zamalowała tuż przed swoim zniknięciem. Kiedyś 
przyszła tu z rodziną Arii i namalowała dziewczynę oraz chłopca 
trzymających się za ręce i w podskokach biegnących w stronę 
tęczy. 
- W t a j e m n i c y  chodzą z sobą - oznajmiła na głos, patrząc Arii 
prosto w oczy. 
Trochę wcześniej Ali i Aria przyłapały Byrona z Meredith... 
Może jednak miała wtedy na myśli swoją relację z łanem. 
Xavier i Ella zdjęli płaszcze i usiedli przy stoliku. Xavier 
rozejrzał się, z wyraźnym rozbawieniem oglądając 
 

rysunki na ścianach. Ella cmokała nerwowo i co chwila 
poprawiała włosy, biżuterię i sztućce. Po chwili ciszy Mike 
zmrużył oczy i zapytał Xaviera: 
— Ile masz lat? 
Ella wbiła w syna wzrok, ale Xavier odpowiedział. 
— Trzydzieści cztery. 
— Wiesz, że nasza mama ma czterdzieści? 
—  M i k e  — oburzyła się Ella. 
Aria pomyślała, że to słodkie. Nigdy wcześniej nie widziała, żeby 
Mike chciał chronić Ellę. 
— Wiem — zaśmiał się Xavier. — Powiedziała mi. 
Ich kelnerka, dziewczyna z dużym biustem, dredami i 
kolczykiem w nosie, zapytała, co chcą do picia. Aria zamówiła 
zieloną herbatę, a Xavier i Ella po kieliszku caberneta. Mike też 
chciał zamówić cabernet, ale kelnerka tylko wydęła wargi i się 
odwróciła. Xavier spojrzał na Mike'a i Arię. 
— Słyszałem, że przez chwilę mieszkaliście na Islandii. Też tam 
byłem kilka razy. 
— Naprawdę?! — zawołała zdumiona Aria. 
— Niech zgadnę: podobało ci się tam — wtrącił się Mike, 
przedrzeźniając Xaviera i bawiąc się gumową bransoletką z 
emblematem szkolnej drużyny lacrosse. — Bo to taki 
k u l t u r a l n y  kraj. I tak d z i e w i c z y .  I wszyscy są tam tacy 
w y k s z t a ł c e n i .  
Xavier potarł dłonią brodę. 
— Właściwie Islandia wydała mi się dziwna. Kto by chciał się 
kąpać w wodzie śmierdzącej zgniłymi jajami? I skąd ta ich 
obsesja na punkcie kucyków? Nigdy tego nie zrozumiałem. 
Mike wybałuszył oczy na Xaviera. A potem popatrzył na Ellę. 
 

— Kazałaś mu to powiedzieć? 
Ella potrząsnęła głową, trochę oburzona. Mike spojrzał 
uradowany na Xaviera. 
— Dziękuję. Właśnie to próbowałem wytłumaczyć mojej 
rodzinie od lat! Ale nieee, wszyscy tak kochali małe koniki! 
Uważali, że są takie słodkie. Ale gdyby taki pierdzący na różowo 
kucyk stanął na drodze szkockiego ogiera z reklamy Budweisera. 
Nie zostałaby po nim nawet mokra plama. Nic by nie zostało po 
naszym małym koniku! 
— Święte słowa — Xavier pokiwał energicznie głową. Mike 
potarł dłonie, wyraźnie podekscytowany. Aria 
próbowała ukryć uśmiech. Miała swoje przypuszczenia co do 
prawdziwego powodu, dla którego Mike tak nienawidził 
islandzkich kuców. Kilka dni po przyjeździe do Rejkiawiku 
pojechali konno na wycieczkę szlakiem wulkanów. Choć 
stajenny dał Mike'owi najstarszego, najgrubszego i najbardziej 
powolnego konia pod słońcem, Mike zbladł, gdy tylko usiadł w 
siodle. Twierdził, że złapał go skurcz w nodze i nie może dalej 
jechać. Nigdy wcześniej ani nigdy później Mike nie uskarżał się 
na skurcze, ale nie przyznał się, że po prostu spanikował. 
Kelnerka przyniosła ich napoje, a Mike i Xavier gadali przez 
chwilę o tym, czego nienawidzą na Islandii. Że w tym kraju 
przysmakiem jest zgniłe mięso z rekina. Że Islandczycy wierzyli, 
iż w nadmorskich skałach żyją huldufolk, czyli elfy. Ze nie 
wiadomo czemu wszyscy mówili do siebie po imieniu, bo 
pochodzili od tego samego, kazirodczego plemienia wikingów. 
Co jakiś czas Ella spoglądała na Arię, zastanawiając się pewnie, 
czemu jej córka nie broni Islandii. Ale Aria po prostu nie miała 
ochoty na rozmowę. 
 

Pod koniec kolacji, kiedy zjadali ostatnie ciasteczka owsiane, z 
których słynęła restauracja, zadzwonił iPhone Mike'a. Brat Arii 
spojrzał na ekran i wstał. 
— Zaczekajcie — wymamrotał zażenowany i wyszedł na 
zewnątrz. 
Aria i Ella spojrzały po sobie porozumiewawczo. Mike nigdy 
wcześniej nie miał oporów przed rozmową przy stole, nawet jeśli 
dotyczyła ona na przykład rozmiaru piersi jakiejś koleżanki. 
— Podejrzewamy, że Mike ma dziewczynę — powiedziała Ella 
do Xaviera scenicznym szeptem i wstała od stolika. — Zaraz 
wracam — zapowiedziała i poszła do łazienki. 
Aria mięła w dłoni serwetkę leżącą na jej kolanach i bezradnie 
podążała wzrokiem za odchodzącą Ellą. Najchętniej poszłaby 
razem z nią, ale nie chciała, żeby Xavier zorientował się, że boi 
się zostawać z nim sam na sam. Czuła na sobie jego wzrok. 
Xavier napił się wina. 
— Prawie nic dziś nie mówiłaś — szepnął. Aria wzruszyła 
ramionami. 
— Może zawsze taka jestem. 
— Wątpię. 
Aria wbiła w niego wzrok. Xavier uśmiechnął się, ale nie 
potrafiła niczego wyczytać z jego twarzy. Wyjął z kubka 
ciemnozieloną kredkę i zaczął coś rysować na swojej podkładce. 
— Nie masz nic przeciwko temu, że spotykam się z twoją mamą? 
— Mhm — odparła szybko Aria, obracając w palcach łyżeczkę 
do kawy. 
 

Pytał, bo wyczuł, że jej się podoba? Czy dlatego że tak wypadało, 
bo Aria była córką Elli? 
Xavier odłożył zieloną kredkę do kubka i wyjął z niego czarną. 
— Twoja mama powiedziała mi, że też malujesz. 
— Tak — przyznała Aria nieobecnym tonem. 
— Kim się inspirujesz? 
Aria zagryzła wargi. Czuła się jak w czasie przesłuchania. 
— Lubię surrealistów. Wiesz, Paula Klee, Maksa Ernsta, 
Magritte'a, M.C. Eschera. 
— Eschera? — skrzywił się Xavier. 
— A co z nim nie tak? Pokręcił głową. 
— Każdy uczeń w moim liceum miał nad łóżkiem plakat z 
rysunkiem Eschera i wydawało mu się, że przez to jest taki 
głęboki. O o o c h, ryby przekształcające się w ptaki. S u p e r ,  
jedna dłoń rysuje drugą. Niezborne perspektywy, a l e  j a z d a .  
Aria rozparła się na krześle rozbawiona. 
— Co, znałeś Eschera osobiście? Kopnął cię w piaskownicy? 
Ukradł ci autko? 
— Chyba tak, gdzieś na początku lat siedemdziesiątych — 
powiedział Xavier przekornie. — Nie jestem a ż   t a k i  stary. 
— Mógłbyś oszukiwać. — Aria uniosła brew. Xavier posłał jej 
sztuczny uśmiech. 
— Po prostu... Escher jest zdrajcą. Aria pokręciła głową. 
— Był genialny! Poza tym jak można być zdrajcą, kiedy się nie 
żyje. 
 
 
 
 
 

Xavier gapił się na nią przez chwilę, a potem na jego twarzy 
wykwitł szeroki uśmiech. 
- Dobra, moja droga fanko Eschera. Zróbmy konkurs. - Zakręcił 
kredkę w palcach. - Każde z nas namaluje coś w tej sali. Ten, kto 
wygra, ma rację na temat Eschera. I dostanie ostatnie ciasteczko. 
— Pokazał palcem na talerz. - Widziałem, jak mu się łakomie 
przyglądasz. A może nie zjadłaś go, bo w tajemnicy się 
odchudzasz. 
- Nigdy się nie odchudzałam — Aria prychnęła z pogardą. 
- Każda tak mówi. - W oczach Xaviera pojawił się błysk. — I 
każda kłamie. 
- A co ty wiesz o dziewczynach!? - wykrzyknęła Aria, 
rozbawiona ich przekomarzaniem. 
Czuła się tak, jakby właśnie przeniosła się do swojego 
ulubionego starego filmu pod tytułem Filadelfijska opowieść, w 
którym Katharine Hepburn i Cary Grant bez końca się kłócili. 
- Wezmę udział w twoim konkursiku. - Aria sięgnęła po 
czerwoną kredkę. Nie potrafiła oprzeć się pokusie za-
prezentowania swoich umiejętności plastycznych. — Ale 
wyznaczmy jakiś limit czasowy. Jedna minuta. 
- Dobra. - Xavier spojrzał na wiszący nad barem zegar w kształcie 
pomidora. Sekundowa wskazówka dotarła właśnie do dwunastej. 
— Start. 
Aria rozglądała się w poszukiwaniu czegoś, co mogłaby 
narysować. Wreszcie wyłowiła z tłumu starszego zgarbionego 
mężczyznę, siedzącego przy barze i trzymającego w obu dłoniach 
ceramiczny kubek. Jej kredka dosłownie fruwała nad kartką, 
kiedy próbowała oddać zmęczony, ale pełen spokoju wyraz 
twarzy mężczyzny. Gdy 
 

uzupełniła kilka szczegółów, wskazówka znowu dotarła do 
dwunastej. 
- Koniec czasu — zawołała. 
Xavier zasłonił dłońmi swój rysunek. 
- Ty pierwsza — powiedział. 
Aria popchnęła swoją kartkę w jego stronę. Pokiwał z uznaniem 
głową, spoglądając to na rysunek, to na starszego mężczyznę. 
- Jak ci się udało to narysować w minutę? 
- Lata praktyki - odparła Aria. - Kiedyś w szkole przez cały czas 
kogoś rysowałam. Czy to znaczy, że ciasteczko jest moje? - 
Dźgnęła palcem dłoń Xaviera, którą nadal zakrywał swój 
rysunek. - Nasz biedny abstrakcjonista. Twój jest taki zły, że 
wstydzisz się pokazać? 
-Nie... 
Xavier powoli odsłonił swoją kartkę. Miękkimi liniami i 
zaznaczając światłocień, narysował śliczną ciemnowłosą 
dziewczynę. Miała w uszach wielkie kółka, tak jak Aria. I nie 
tylko pod tym względem ją przypominała. 
- Och — Aria nie wiedziała, co powiedzieć. 
Xavier zauważył nawet pieprzyk na jej policzku i piegi na nosie. 
Jakby przez całą kolację bacznie się jej przyglądał, czekając na 
ten właśnie moment. Z kuchni dobiegł ostry zapach tahini, od 
którego Arii zakręciło się w głowie. Z jednej strony rysunek 
Xaviera był taki słodki. Chłopak jej mamy próbował się z nią 
zaprzyjaźnić. Ale z drugiej strony... chyba coś tu nie grało. 
- Nie podoba ci się? - zapytał zdumiony Xavier. 
Aria już miała odpowiedzieć, ale nagle usłyszała dzwonek 
telefonu. 
- Chwileczkę - mruknęła i sięgnęła do torby. 
 

Na ekranie telefonu widniał napis: MASZ 2 NOWE 
WIADOMOŚCI. Aria otoczyła dłońmi ekran, żeby lepiej widzieć 
kontury. 
Xavier nadal się jej bacznie przyglądał, więc Aria musiała się 
powstrzymać przed głośnym westchnięciem. Ktoś przysłał 
zdjęcie jej i Xaviera w czasie wernisażu. Stali tuż obok siebie, a 
usta Xaviera prawie całowały ucho Arii. Na następnym zdjęciu 
siedzieli razem w Króliczej Norze. Xavier zasłaniał rysunek 
dłońmi, a Aria nachylała się nad stołem i dotykała jego dłoni, 
próbując skłonić go, by odsłonił kartkę. Kamera uchwyciła 
dokładnie ten ułamek sekundy, w którym wyglądali tak, jakby 
trzymali się za ręce. Oba zdjęcia układały się w bardzo 
przekonujący obrazek. 
Ten drugi zrobiono ledwie kilka sekund wcześniej. Z sercem w 
gardle Aria rozejrzała się po restauracji. Na zewnątrz Mike wciąż 
rozmawiał z ożywieniem przez telefon. Mama właśnie 
wychodziła z łazienki. Mężczyzna, którego narysowała, dostał 
napadu kaszlu. 
Jej telefon zadźwięczał ponownie. Drżącymi dłońmi Aria 
otworzyła kolejnego SMS-a. Był to wiersz. 
Artyści lubią trójkąty, Czy mamie się to spodoba? Jak o mnie nie 
piśniesz stówa, To tajemnicy dochowam. 
A. 
Telefon wyślizgnął się jej z rąk. Wstała tak gwałtownie, że 
prawie przewróciła swoją szklankę z wodą. 
— Muszę już lecieć — oznajmiła, wzięła ze stołu rysunek 
Xaviera i wetknęła do torby. 
 

- Co? Czemu? - Xavier nie wiedział, co się stało. 
- No bo... tak. - Owinęła się ciasno płaszczem i wskazała na 
ciasteczko leżące na talerzu w kształcie kolby kukurydzy. - Jest 
twoje. Dobra robota. 
Potem odwróciła się na pięcie i prawie wpadła na kelnerkę, która 
niosła tacę pełną smażonego tofu. Niezależnie od tego, kim był 
naśladowca A., zdjęcia przekonały ją, że powinna trzymać się z 
daleka od nowego chłopaka mamy. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

13 
DZIWNA CHEMIA NA WZGÓRZU CHEMII 
 
W tym samym czasie, w środę, kiedy księżyc pojawił się nad 
drzewami i włączyły się lampy nad wielkim parkingiem w Hollis, 
Emily stała na Wzgórzu Chemii — nazywanym tak, bo nieopodal 
mieścił się wydział chemii tutejszego uniwersytetu. Trzymała w 
dłoniach dmuchane koło do zjeżdżania po śniegu. 
— Na pewno chcesz się ścigać? — przekomarzała się z Isaakiem, 
który także trzymał dmuchane koło. — Nikt w Rosewood nie 
zjeżdża szybciej ode mnie. 
— Kto tak powiedział? — odparł Isaac z błyskiem w oku. — Ze 
mną się jeszcze nie ścigałaś. 
Emily chwyciła fioletowe uchwyty koła. 
— Kto pierwszy przy tym wielkim drzewie na dole, ten wygrywa. 
Do startu... Gotowi... 
— Start! — Isaac uprzedził ją, wskoczył na swoje koło i pognał w 
dół. 
— Hej! — krzyknęła Emily, rzucając się na swoje koło. 

Ugięła kolana, żeby nie ciągnąć nogami po ziemi, i pokierowała 
kołem tak, by zjechać na najbardziej stromą część wzgórza. 
Niestety, Isaac także zmierzał w tym kierunku. Emily z zawrotną 
prędkością dogoniła go, a potem zderzyli się z sobą pośrodku 
wzgórza, spadając z kół na miękki śnieg. Koło Isaaca pojechało 
dalej bez niego, prosto w las. 
— Hej! — zawołał, wskazując na koło, które właśnie przejechało 
obok drzewa wyznaczonego na metę wyścigu. — Technicznie 
rzecz biorąc, wygrałem! 
- O s z u k i w a ł e ś  — Emily udała, że się skarży. — Mój brat też 
zawsze zaczynał wyścig przede mną. Doprowadzał mnie tym do 
pasji. 
— Czy to znaczy, że ja też cię doprowadzam do pasji? — Isaac 
uśmiechnął się zalotnie. 
Emily spojrzała na swoje rękawiczki z polaru. 
— Nie wiem — powiedziała cicho. — Może. 
Jej różowe policzki nabrały jeszcze więcej koloru. Kiedy tylko 
podjechała pod budynek wydziału chemii i zobaczyła Isaaca, 
który stał koło swojej furgonetki, trzymając w rękach dwa koła 
do jazdy po śniegu, serce zaczęło jej dziko bić. W grubym 
ubraniu do zabaw na śniegu wyglądał jeszcze śliczniej niż w 
T-shircie i dżinsach. Granatową wełnianą czapkę naciągnął 
głęboko na czoło, przez co włosy zakryły mu uszy, a oczy 
wyglądały na jeszcze bardziej niebieskie. Na obu rękawiczkach 
miał wyszyte renifery. Z zawstydzeniem przyznał, że co roku 
mama robi dla niego na drutach nową parę. W szaliku owiniętym 
dwa razy wokół szyi, zakrywającym każdy centymetr skóry, 
wyglądał tak, że miało się ochotę go przytulić. 
Emily chciała wierzyć w to, że jej ożywienie wynikało tylko i 
wyłącznie z radości poznania nowego przyjaciela. 

A może to tylko wynik wychłodzenia organizmu. W końcu mały 
termometr w volvo mamy pokazywał, że na zewnątrz jest prawie 
minus dziesięć stopni. Tak naprawdę nie miała pojęcia, co się 
dzieje z jej emocjami. 
- Całe wieki tu nie byłam - Emily przerwała ciszę i popatrzyła na 
zbudowany z cegły budynek wydziału chemii u stóp wzgórza. - 
Mój brat i siostra odkryli to miejsce. Teraz studiują w Kalifornii. 
Nie rozumiem, jak mogli przenieść się do miejsca, w którym 
nigdy nie pada śnieg. 
- Pewnie się cieszysz, że masz rodzeństwo — powiedział Isaac. - 
Ja jestem jedynakiem. 
- Kiedyś żałowałam, że nie jestem sama - jęknęła Emily. - W 
domu zawsze kręcił się tłum ludzi. I nigdy nie miałam nowych 
ubrań. Zawsze dostawałam wszystko w spadku po starszym 
rodzeństwie. 
- Za to jedynak zawsze czuje się samotny - powiedział Isaac. - 
Gdy byłem mały, moja rodzina mieszkała w okolicy, gdzie 
właściwie nie było żadnych dzieci, więc musiałem sam się sobą 
zajmować. Samotnie chodziłem na długie spacery, udając 
odkrywcę. I sam sobie opowiadałem historie o swoich 
wyprawach. „A teraz Isaac Wielki stwarza potężny strumień. A 
teraz Isaac Wielki odkrywa górę". Jeśli ktoś mnie wtedy słyszał, 
na pewno uznał mnie za wariata. 
- Isaac Wielki, co? - zachichotała Emily, bo wydało się jej to 
bardzo, bardzo słodkie. - No cóż, posiadanie rodzeństwa często 
jest przeceniane. Nie żyję blisko z braćmi i siostrami. Właściwie, 
ostatnio nasze drogi co nieco się rozeszły. 
Isaac oparł się na łokciu i spojrzał na nią. 
- Czemu? 
Emily poczuła, jak od śniegu przemakają jej dżinsy i bielizna. 
Miała na myśli reakcję swojej rodziny na 

wiadomość o jej związku z Mayą. Nie tylko Carolyn się od niej 
odwróciła. Jake i Beth usunęli jej adres e-mailowy ze swojej listy, 
na którą rozsyłali e-maile z żartami. 
- Takie tam problemy rodzinne - powiedziała wreszcie. — Nic 
ciekawego. 
Isaac pokiwał głową, wstał i oświadczył, że idzie poszukać w 
lesie swego koła, zanim zrobi się zbyt ciemno. Kiedy Emily 
patrzyła, jak Isaac schodzi w dół, niezdarnie brodząc w śniegu, 
ogarnął ją dziwny, dławiący niepokój. Czemu po prostu nie 
powie Isaacowi, kim jest naprawdę. Czemu to takie... trudne? 
Nagle jej wzrok powędrował w stronę budynku wydziału chemii. 
Jakiś samochód okrążył płytę parkingu i zatrzymał się u stóp 
wzgórza, niedaleko miejsca, w którym zderzyli się z Isaakiem. 
Na boku auta widniał emblemat policji. Emily zmrużyła oczy i 
rozpoznała policjanta po jego brązowych włosach. Inspektor 
Wilden. 
Miał zmarszczone ze zmartwienia czoło i gniewnie mówił coś do 
telefonu. Emily obserwowała go przez chwilę. Kiedy była mała, 
razem z Carolyn zabierały przenośny telewizor z kuchni do 
swojego pokoju i oglądały do późna w nocy horrory przy bardzo 
ściszonym dźwięku. Już dawno nie czytała z ruchu warg, ale była 
prawie pewna, że widziała, jak Wilden mówi do swojego 
rozmówcy: „Po prostu się nie mieszaj". 
Emily serce zabiło mocniej. „Po prostu się nie mieszaj"? W tym 
momencie Wilden zauważył Emily na wzgórzu. Otworzył 
szeroko oczy. Po chwili ukłonił się jej szybko i natychmiast wbił 
wzrok w ziemię. 
Emily zastanawiała się, czy Wilden przyjechał tu, bo potrzebował 
chwili dla siebie, żeby zająć się jakąś osobistą 
 

sprawą. Trudno przypuszczać, że całe jego życie kręciło się tylko 
wokół sprawy Ali. 
Gdy zadzwonił telefon Emily, schowany w zapinanej na zamek 
kieszonce kurtki, dziewczyna aż krzyknęła ze strachu. 
Wyciągnęła go i natychmiast się spięła. Na ekranie pojawiło się 
imię Arii. 
— Hej — westchnęła Emily. — Co jest? 
— Dostałaś jeszcze jakieś dziwne wiadomości? — pytała Aria. 
Kiedy Emily przestępowała z nogi na nogę, śnieg skrzypiał pod 
jej stopami. Isaac zniknął jej z oczu i zagłębił się w lesie w 
poszukiwaniu swojego kółka. 
— Nie... 
— A ja tak. Przed chwilą. Ktoś zrobił mi zdjęcie. Dziś 
wieczorem. Ten, kto pisze te SMS-y, wie, gdzie jesteśmy i co 
robimy. 
Zimny podmuch wiatru uderzył Emily w twarz. W jej oczach 
pojawiły się łzy. 
— Na pewno? 
— Dzwoniłam do Wildena na posterunek dwadzieścia minut 
temu — mówiła dalej Aria. — Powiedział tylko, że ma ważne 
spotkanie i nie może rozmawiać. 
— Czekaj — zdezorientowana Emily potarła dłonią podbródek. 
— Wildena nie ma na posterunku. Właśnie go widziałam. 
Spojrzała na parking. Miejsce, gdzie zaparkował Wilden, było 
teraz puste. Żołądek zacisnął się jej w jeszcze mocniejszy supeł. 
Pewnie Wilden powiedział Arii, że pójdzie na spotkanie, tylko 
najpierw pojeździ chwilę samochodem. Musiała się przesłyszeć. 
— Gdzie ty w ogóle jesteś? — zapytała Aria. 

 

Z lasu wyłonił się Isaac ze swoim kółkiem. Popatrzył na Emily i 
pomachał jej. Emiły westchnęła z ciężkim sercem. 
— Muszę lecieć — powiedziała nagle. — Oddzwonię później. 
— Zaczekaj! — Aria krzyknęła zmartwionym głosem. — Jeszcze 
nie... 
Emily się rozłączyła. Isaac triumfalnie uniósł w górę swoje 
kółko. 
— Isaac Wielki musiał wyrwać swoje kółko z łap niedźwiedzia! 
— zawołał. 
Emily zachichotała nerwowo, próbując się uspokoić. Na pewno 
jest jakieś logiczne wytłumaczenie, czemu Aria dostała tego 
SMS-a. To na pewno nic poważnego. Isaac usiadł na swoim 
kółku i uważnie się jej przyglądał. 
— Nie zdecydowaliśmy, co dostanę w nagrodę za wygrany 
wyścig. 
Emily prychnęła i w jednej chwili się rozluźniła. 
— Może tytuł Największego Oszusta na Świecie? Albo uderzenie 
śnieżką prosto w twarz? 
— A może to? — zapytał Isaac. 
Zanim Emily zdążyła pomyśleć, Isaac nachylił się do niej i lekko 
ją pocałował. Kiedy się odsunął, Emily zasłoniła dłońmi usta. 
Poczuła smak miętowego tic taca, którego Isaac miał w ustach. 
Usta ją piekły, jakby ukąsił ją jakiś owad. Isaac spojrzał na nią 
szeroko otwartymi oczami. 
— Zrobiłem coś... nie tak? Emily uśmiechnęła się głupio. 
— Nie — powiedziała powoli. 
I kiedy tylko to słowo przeszło jej przez usta, zrozumiała, że 
poczuła się dobrze. 
 

Isaac uśmiechnął się szeroko, kiedy chwycił jej dłoń w 
rękawiczce. Emily kręciło się w głowie, jakby właśnie zeszła z 
karuzeli. Nagle jej telefon znowu się odezwał. 
- Przepraszam, dzwoniła moja przyjaciółka - wyjaśniła i sięgnęła 
po telefon. - Pewnie znowu dzwoni. 
Odsunęła się trochę od Isaaca i spojrzała na ekran. MASZ 1 
NOWĄ WIADOMOŚĆ. Serce podeszło jej do gardła. Spojrzała 
na olbrzymie, ciemne wzgórze. Ale oprócz niej i Isaaca nie było 
w okolicy żywej duszy. Otworzyła wiadomość. 
Cześć, Em! Czy Biblia nie zakazuje porządnym chrześcijanom 
całować się z takimi dziewczynami jak ty? Co zrobi A.? Nie 
rozpowiadaj o moich grzechach, a ja nie rozpowiem o twoich. 
XX 
A. 

14 
VIVA LA HANNA! 
 
Tego samego środowego wieczoru Hanna chodziła w tę i z 
powrotem przed wejściem do Rive Gauche, francuskiego bistro 
w centrum handlowym, co chwila zaciskając pięści. Z ukrytych w 
rogach sali głośników sączyła się piosenka Serge'a Gainsbourga, 
a w powietrzu rozchodził się zapach frytek, steków, roztopionego 
koziego sera i perfum Tadore Diora. Gdyby Hanna zamknęła 
oczy, mogłaby sobie wyobrazić, że to poprzednia zima, a obok 
niej stoi Mona. Jeszcze wszystko było wtedy w porządku. Jeszcze 
nie znaleziono ciała Ali w tej okropnej dziurze, nie miała na 
podbródku tej paskudnej szramy, straszny łan nie został 
tymczasowo zwolniony z więzienia i żaden naśladowca A. nie 
przysyłał jej wiadomości. Hanna i Mona przyjaźniły się na śmierć 
i życie i co chwila dyskretnie spoglądały w wiszące na ścianach 
antyczne lustra, przeglądając nowe numery „Elle" i „Us Weekly". 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oczywiście od śmierci Mony bywała w tej restauracji dość 
często. W weekendy pracował tu Lucas, który zawsze dolewał jej 
do dietetycznej coli trochę rumu. Ale to nie on stał obok niej tego 
wieczoru, tylko... Kate. 
Kate wyglądała bardzo szykownie. Na kasztanowych włosach 
miała jedwabną opaskę. Do czerwonej, wiązanej pod biustem 
sukienki włożyła ciemnobrązowe wysokie buty od Loefflera 
Randalla. Hanna miała na sobie swoje ukochane czarne szpilki od 
Marca Jacobsa, kaszmirowy golf w kolorze fuksji i obcisłe 
dżinsy. Usta pomalowała na intensywnie czerwony kolor swoją 
ulubioną szminką od Nars. Razem wyglądały o niebo lepiej niż 
Naomi 1 Riley, które siedziały wtulone w siebie jak dwa krasnale 
ogrodowe przy stoliku zajmowanym zawsze przez Hannę. 
Hanna promieniała. Naomi ze swoją szeroką szyją i krótkimi 
włosami przypominała żółwia. Szczurzy nos Riley poruszał się, 
kiedy wycierała serwetką usta cienkie jak sznurowadła. Kate 
spojrzała na Hannę, próbując zrozumieć, co się dzieje. 
- Pamiętaj, że przestały być twoimi przeciwniczkami - 
szepnęła jej do ucha. 
Hanna westchnęła. Teoretycznie zgadzała się z Kate, że jeśli nie 
potrafi ich pokonać, musi się z mmi sprzymierzyć. Ale w 
praktyce... 
Kate spojrzała Hannie prosto w oczy. Była od niej dziesięć 
centymetrów wyższa, więc kiedy do mej mówiła, patrzyła na nią 
z góry. 
- Musimy się z nimi zakolegować - powiedziała spokojnie. - W 
ilości siła. 
- Chodzi o to, że... 
- A wiesz chociaż, za co je nienawidzisz? - rzuciła Kate. 
 

Hanna wzruszyła ramionami. Nienawidziła ich, bo były sukami... 
i Ali ich nienawidziła. Choć Ali nigdy nie powiedziała jej, z 
powodu jakiego świństwa się z nimi rozstała. Nie mogła przecież 
o to zapytać Naomi i Riley. Ali kazała jej i pozostałym 
przyjaciółkom przysiąc, że nigdy, pr ze ni gdy  nie odezwą się do 
Naomi i Riley. 
— Daj spokój — Kate położyła dłonie na biodrach. — Zróbmy 
to. 
Hanna jęknęła i zmierzyła wzrokiem swoją przyszłą przyrodnią 
siostrę. Zauważyła w kąciku jej ust jakieś znamię. To tylko ślad 
po pryszczu... czy może coś innego. Od kiedy Kate przy 
śniadaniu zrobiła aluzję do swojego wielkiego sekretu, Hanna nie 
mogła przestać o tym myśleć. Wiedziała, że Kate przespała się z 
jakimś chłopakiem i że pojawiły się komplikacje. Opryszczka na 
pewno należała do tego typu komplikacji. I powodowała 
wysypkę wokół ust. 
— Dobra, chodźmy — warknęła Hanna. 
Kate uśmiechnęła się, chwyciła ją za rękę i razem podeszły do 
stolika Naomi i Riley, które już je zauważyły. Pomachały do 
Kate, ale na Hannę spojrzały podejrzliwie. Kate podeszła do nich 
i usiadła na krześle wyściełanym pluszem. 
— Jak się macie, dziewczyny? — pisnęła i pocałowała je. 
Naomi i Riley gapiły się przez chwilę na Kate, podziwiając jej 
sukienkę, bransoletkę i buty i podsuwając jej swoje talerze z 
niedojedzonymi frytkami. Potem Naomi spojrzała na Hannę, 
która stała przy wózku z deserami. 
— Co on a  tu robi? — zapytała cicho. 
Kate włożyła frytkę do ust. Hanna zauważyła, że należała do tych 
dziewczyn, które mogą zjeść, co chcą i ile chcą, a i tak nie 
przybiorą na wadze. Su ka.  
 

- Hanna przyszła, bo chce wam coś powiedzieć - ogłosiła Kate. 
- Naprawdę? - Riley uniosła brew. Kate pokiwała głową i złożyła 
dłonie. 
- Chce przeprosić za wszystko, co wam zrobiła przez ostatnie 
lata. 
Co takiego? Hanna nie mogła wydobyć z siebie słowa ze 
zdumienia. Kate kazała jej być mi ła,  ale me poniżać się. Czemu 
niby miała przepraszać Naomi i Riley? Przez ostatnie lata 
narobiły jej dokładnie tyle samo złośliwości, co ona im. Kate 
mówiła jednak dalej. 
- Chce zacząć od nowa. Powiedziała nawet, że nie wie, czemu w 
ogóle się nie lubicie. 
Hanna posłała Kate spojrzenie, które zmroziłoby płynną lawę. 
Ale Kate nawet nie drgnęła. Wyraz jej twarzy mówił: „Zaufaj mi. 
To dobre posunięcie". Hanna spojrzała przed siebie i przeczesała 
włosy dłonią. 
- Dobra - mruknęła, spuszczając wzrok. - Przepraszam. 
- Świetnie! - zawołała Kate i spojrzała na wszystkie dziewczyny. 
- Więc rozejm? 
Naomi i Riley spojrzały na siebie i się uśmiechnęły. 
- Rozejm! - powiedziała Naomi tak głośno, że goście przy 
sąsiednim stoliku spojrzeli na mą zirytowani. - Nas też Mona 
zrobiła na szaro. Udawała najlepszą przyjaciółkę, a po twoim 
wypadku odwróciła się od nas. Rez powodu! 
-Teraz już wiemy, z jakiego powodu - poprawiła ją Riley, 
unosząc w górę palec. - Zostawiła nas, żeby wkraść się w twoje 
łaski, żeby nikt me podejrzewał, że to ona cię przejechała. 
- Boże - Riley przycisnęła dłoń do piersi. - Co za podłość. 
 

Hanna skrzywiła się. Czy naprawdę musiały to omawiać właśnie 
teraz. 
- Jest nam strasznie przykro z powodu tego wszystkiego, przez eo 
musiałaś przejść - mówiła ze współezueiem Naomi. - I też 
żałujemy, że tak się kłóciłyśmy. Więc zawrzyjmy rozejm! - Cała 
się trzęsła z podekscytowania. 
- Świetnie! - zawołała Kate. 
Dźgnęła łokciem    Hannę,    która    natychmiast się uśmiechnęła. 
- Usiądź, Hanno! - poprosiła Naomi. 
Hanna usiadła ostrożnie. Czuła się jak piesek chihuahua, który 
nieopatrznie wlazł na teren agresywnego rottweilera. Wszystko 
poszło zbyt łatwo. 
-Właśnie przeglądałyśmy nowy numer Teen Vogue'a" - ogłosiła 
Riley, podsuwając im czasopismo z pozaginanymi rogami. - W 
ten weekend odbędzie się ta impreza charytatywna. Musimy 
ubrać się lepiej niż wszystkie te pokraczne maszkary. 
Hanna podejrzliwie uniosła brew, kiedy zauważyła datę na 
okładce czasopisma. 
- Ten numer miał wyjść dopiero za kilka tygodni Riley napiła si

ę

 

wody mineralnej z sokiem żurawinowym. 
- Moja kuzynka pracuje dla nich. To tylko makieta choć ten 
numer poszedł już do druku. Zawsze przysyła' nu wcześniej 
nowy numer. Czasem nawet dostaję od niej zaproszenia na 
imprezy, na które nie ma wstępu zwykłe bydło. 
- Ale fajnie - Kate miała oczy jak spodki. Riley przejrzała kilka 
stron i pokazała palcem zdjęcie 
seksownej, czarnej sukienki koktajlowej. 
 
 
 
 

— O Boże, wyglądałabyś w tym bosko, Hanno. 
— Kto to uszył? — Hanna nachyliła się z zaciekawieniem. 
— A to pasowałoby idealnie do twoich oczu, Kate. — Naomi 
pokazała na suknię w morskim kolorze. — Prada wypuściła 
cudne, satynowe buty w tym kolorze. Byłyście już w butiku 
Prądy? To zaraz obok — wskazała kierunek ręką. 
Kate pokręciła głową. Naomi zasłoniła dłonią usta, udając 
wielkie przerażenie. 
Kate zachichotała i znowu spojrzała na czasopismo. 
— Pewnie na tę imprezę trzeba przyjść z jakąś osobą to-
warzyszącą — powiedziała, dotykając lśniącej strony. — Nie 
znam tu żadnych chłopaków. 
— Tym akurat się nie martw. — Naomi przewróciła oczami. — 
Wszyscy faceci w szkole o tobie gadają. 
Riley odwróciła kolejną stronę. 
— A ty, Hanna, już masz z kim iść. 
Hanna spięła się w jednej chwili. Czy w głosie Riley wyczuła 
sarkazm? I czemu Naomi tak paskudnie się uśmiechała. Nagle ją 
oświeciło. Zaraz miały zacząć wyśmiewać się z Lucasa, z jego 
obsesji na punkcie szkolnych kółek zainteresowań, a może z tej 
dziwacznej kamizelki, którą musiał nosić, kiedy pracował jako 
kelner w Rive Gauche, a może z tego, że nie grał w lacrosse. 
Wciąż jeszcze w szkole krążyła zupełnie bezpodstawna, 
rozpuszczona przez Ali plotka, że Lucas jest hermafrodytą. 
Hanna zacisnęła mocno pięści. Wiedziała, że nawet jeśli jej 
wybaczono, to na pewno nie zapomniano. Ale Naomi posłała jej 
tylko dobrotliwy uśmiech. Riley cmoknęła. 
— Masz szczęście, zdziro. 
Kelnerka o figurze modelki położyła na rogu stolika etui z 
rachunkiem. Po drugiej stronie sali jakaś para 
 

dwudziestolatków siedziała przy stoliku pod ulubionym plakatem 
Hanny, przedstawiającym zielonego diabła tańczącego z butelką 
absyntu w dłoni. Hanna spojrzała na Naomi i Riley, dziewczyny, 
z którymi darła koty, od kiedy tylko pamiętała. Nagle wszystkie 
złośliwości pod ich adresem, jakie wymyślały razem z Moną, 
okazały się nieistotne. Właściwie Riley, wkładając legginsy, 
wyprzedziła modę. Włożyła je, zanim jeszcze Rachel Zoe 
zaproponowała je Lindsay Lohan. A Naomi należały się brawa za 
odwagę, bo wyglądała bardzo elegancko w nowej fryzurze. 
Hanna spojrzała na czasopismo i nagle poczuła się wszechmocna. 
— Riley, wyglądałabyś powalaj ąco w tej sukni — pokazała na 
szmaragdową kreację. 
— Też tak myślę! — zgodziła się Riley i przybiła z Hanną piątkę. 
Nagle zrobiła przebiegłą minę. — Centrum handlowe jest otwarte 
jeszcze przez godzinę. Chcecie iść do Saksa? 
Naomi zaświeciły się oczy, kiedy popatrzyła na Hannę i Kate. 
— Co wy na to? 
Hanna poczuła się nagle tak, jakby ktoś owinął ją w miękki szal z 
kaszmiru. Siedziała w Rive Gauche z trzema dziewczynami i 
zaraz miała ruszyć na polowanie w swoich ulubionych sklepach. 
Wszystko, czym się tak zamartwiała jeszcze kilka minut temu, 
odpłynęło. Szkoda czasu i energii na jakieś dawne animozje, 
skoro można iść na zakupy z nowymi najlepszymi 
przyjaciółkami. Hannie przypomniał się jej sen ze szpitala, w 
którym Ali nachyliła się nad jej łóżkiem i powiedziała, że 
wszystko będzie okej. Może Ali ze snu miała na myśli właśnie tę 
chwilę. 
 
 
 

Kiedy Hanna sięgnęła po torbę i ruszyła do wyjścia, zauważyła, 
że dostała nową wiadomość. Uniosła wzrok. Kate wkładała swój 
dopasowany płaszcz, Naomi regulowała rachunek, a Riley 
malowała usta błyszczykiem. Kelnerzy płynęli lekko między 
stolikami, roznosząc talerze. Hanna odrzuciła włosy za ramiona i 
otworzyła wiadomość. 
Droga Świnko Piggy 
Kto nie pamięta przeszłości, na pewno powtórzy stare btędy. 
Pamiętasz swój niefortunny „wypadek"? Powiedz komuś o mnie, 
a tym razem dopilnuję, żebyś się nie obudziła. Żebyś uwierzyła, 
ze chcę to załatwić polubownie, dam ci pewną radę: ktoś w 
twoim otoczeniu to wilk w owczej skórze. Ściskam cię mocno! 
A. 
— Hanna? 
Hanna zakryła szybko dłonią ekran telefonu. Kate stała kilka 
kroków dalej, przy barze z marmurowym blatem. 
- Wszystko w porządku? 
Hanna wzięła głęboki wdech i powoli się opanowała. Wsunęła 
telefon z powrotem do torby. Niech to szlag. Do diabła z A. 
Każdy mógł się dowiedzieć, że tata nazywał ją kiedyś świnką 1 
że miała wypadek. Teraz wróciła na swoje miejsce, czyli na 
szczyt, i nie miała zamiaru pozwolić jakiemuś rozpuszczonemu 
jak dziadowski bicz dzieciakowi, żeby zepsuł jej zabawę. 
- W najlepszym porządku! - rzuciła radośnie, zapinając torbę. 
A potem wyszła z restauracji. 

15 
NIGDY NIE TRAĆ CZUJNOŚCI, NAWET W BIBLIOTECE 
 
Spencer obserwowała, jak z jej termosu na kawę z nierdzewnej 
stali uchodzi powoli para. Naprzeciw niej siedział Andrew 
Campbell i przerzucał kolejną stronę w olbrzymim podręczniku 
do ekonomii. Zastukał długopisem w podkreślony flamastrem 
tytuł rozdziału. 
— Dobra, to na temat tego, jak system Rezerwy Federalnej 
kontroluje przepływ pieniędzy — wyjaśnił. — Jeśli na przykład 
Fed obawia się, że wkrótce nadejdzie recesja, obniża wymogi 
rezerw i oprocentowanie pożyczek. Pamiętasz, jak mówiliśmy o 
tym na lekcji? 
— Aha — Spencer była zupełnie nieobecna. 
Na temat Rezerwy Federalnej wiedziała tylko jedno: kiedy 
obniżano oprocentowanie, rodzice się cieszyli, bo ich akcje szły 
w górę, a mama mogła wymienić meble w salonie. Z no wu.  Ale 
Spencer nie pamiętała, żeby rozmawiali o tym w czasie zajęć. Na 
dodatkowych zajęciach 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

z ekonomii czuła się jak w powracającym śnie, w którym 
siedziała zamknięta w podziemnym bunkrze powoli 
wypełniającym się wodą. Gdy próbowała wystukać numer 
policji, cyfry na klawiaturze telefonu wirowały dziko. Klawisze 
zamieniały się w żelki, a woda zakrywała jej usta i nos. 
Minęła ósma. Była środa wieczorem, a Spencer i Andrew 
siedzieli w jednej z małych, wypełnionych książkami czytelni w 
bibliotece publicznej w Rosewood. Odrabiali zadanie z 
ekonomii. Po popełnieniu przez Spencer plagiatu administracja 
szkoły zagroziła, że jeśli w tym roku nie dostanie piątki na 
świadectwie, zostanie wypisana z kursu. A rodzice na pewno nie 
mieli zamiaru dać jej pieniędzy na prywatne lekcje — zresztą nie 
odblokowali jej jeszcze kart kredytowych - więc Spencer z 
podkulonym ogonem zadzwoniła do Andrew, który miał 
najlepsze oceny w klasie. Co dziwne, Andrew z ochotą zgodził 
się jej pomóc, choć na następny dzień mieli do odrobienia 
mnóstwo zadań domowych z literatury, matematyki i chemii. 
- Piszą tu też o równaniu wymiany Fishera — Andrew znowu 
postukał w książkę. - Pamiętasz? Może rozwiążemy kilka zadań z 
końca rozdziału? 
Kiedy Andrew sięgnął po kalkulator, z czoła zsunął mu się gruby 
kosmyk włosów. Spencer wydawało się, że poczuła kasztanowy 
zapach żelu do mycia twarzy, który bardzo lubiła. Zawsze go 
używał czy dopiero od niedawna? Na pewno nie pachniał tak, 
kiedy poszli razem na Bal Lisa, a wtedy po raz ostatni siedziała 
tak blisko niego. 
- Ziemia do Spencer - Andrew pomachał jej dłonią przed oczami. 
— Halo. 
Spencer zamrugała. 
 

— Przepraszam — wyjąkała. 
Andrew położył dłonie na podręczniku. 
— Słyszałaś, co do ciebie mówiłem? 
— Jasne — zapewniła go Spencer, choć jej mózg uparcie nie 
chciał zapamiętać nowych informacji i kazał jej myśleć o innych 
sprawach. Na przykład o tym SMS-ie od A., który dostały po 
zwolnieniu lana z aresztu. I o tym, że mama organizowała 
imprezę charytatywną bez jej pomocy. I o tym, że może w jej 
żyłach nie płynęła krew Hastingsów. 
Melissa nie miała, co prawda, wielu dowodów na poparcie swojej 
teoryjki, którą przedstawiła we wtorek. Przypomniało się jej 
tylko, że jak były małe, ich kuzyn Smith nabijał się ze Spencer, 
mówiąc, że wzięto ją z sierocińca. Genevieve zbiła go po pupie i 
zamknęła w jego pokoju. Poza tym Melissa nie przypominała 
sobie, żeby mama przez dziewięć miesięcy była w ciąży. 
Dowodów nie było wiele, ale im dłużej Spencer o tym myślała, 
tym bardziej miała wrażenie, że układanka wypełnia się 
kolejnymi elementami. Właściwie nie była podobna do Melissy. 
Miała tylko takie same blond włosy o popielatym odcieniu. Poza 
tym zawsze zastanawiała się, czemu jej mama zareagowała z taką 
paniką, kiedy przyłapała Spencer, Ali i ich przyjaciółki, jak 
bawiły się w siostry. Zmyśliły historyjkę, że ich prawdziwą 
matką była wysoko postawiona, bogata kobieta, która zgubiła 
pięć pięknych córek na lotnisku w Kuala Lumpur (głównie 
dlatego że podobało im się brzmienie słów „Kuala Lumpur"), bo 
była psycholką (głównie dlatego że podobało im się brzmienie 
słowa „psycholką"). Zazwyczaj pani Hastings zachowywała się 
tak, jakby Spencer i jej przyjaciółki 
 
 

w ogóle nie istniały. Ale kiedy zorientowała się, w co się bawią, 
szybko interweniowała, twierdząc, że nie wolno żartować z 
chorób umysłowych i matek porzucających dzieci. O co 
chodziło? To była tylko za ba wa.  
Gdyby okazało się, że jest adoptowana, wyjaśniłoby się wiele 
innych spraw. Na przykład to, dlaczego rodzice zawsze 
faworyzowali Melissę. Czemu zawsze byli tak rozczarowani 
Spencer. Może nie chodziło o rozczarowanie. Po prostu mieli ją 
za gorszą, bo nie należała do rodziny. Ale czemu nie przyznali się 
do tego wiele lat wcześniej? Adopcja nie była skandalem. Kirsten 
Cullen adoptowano. Jej biologiczna matka pochodziła z Afryki 
Południowej. Na pierwszej lekcji w podstawówce wszystkie 
dzieci pokazywały zdjęcia z wakacji, a Kirsten przyniosła 
fotografie z wycieczki do Kapsztadu, gdzie się urodziła. 
Wszystkie dziewczyny w klasie umierały z zazdrości. Spencer 
uznała wtedy, że bycie adoptowaną to supersprawa. Wydawało 
się jej to takie egzotyczne. 
Spencer spojrzała przez okrągłe okno w drzwiach czytelni na 
wielką, ruchomą współczesną rzeźbę zawieszoną u sufitu w 
głównej sali biblioteki. 
— Przepraszam - przyznała się. — Mam teraz trochę kłopotów. 
— Z powodu ekonomii? — Andrew zmarszczył brwi. 
Spencer już nabrała powietrza, by go ofuknąć i powiedzieć, żeby 
nie wtrącał się w nie swoje sprawy. Ale on patrzył na nią z takim 
zatroskaniem. Poza tym faktycznie jej p o m a g a ł .  Jeszcze raz 
przypomniała sobie tamtą okropną noc na Balu Lisa. Andrew tak 
się ucieszył, kiedy myślał, że naprawdę idą na randkę, i poczuł się 
oszukany, gdy się okazało, że Spencer tylko go wykorzystuje. 
Cała sprawa 
 

A. i Toby'ego Cavanaugha wydarzyła się tuż po tym, kiedy 
Andrew się dowiedział, że Spencer chodzi z kimś innym. Czy w 
ogóle przeprosiła go za to? 
Zaczęła zatykać kolorowe markery i wkładać je do etui, 
upewniając się, że wszystkie są ułożone w ten sam sposób. Kiedy 
położyła na swoim miejscu jaskrawoniebieski flamaster, zaczęło 
się w niej kotłować, jakby zamieniła się w wulkan, który zaraz 
wybuchnie. 
— Wczoraj dostałam z uniwersytetu Yale zaproszenie do udziału 
w wakacyjnych kursach przygotowawczych, ale mama wyrzuciła 
list do śmieci, zanim zdążyłam go dokładnie przeczytać — 
wypaliła nagle. Nie mogła powiedzieć Andrew o lanie i A., ale 
czuła się tak dobrze, że może mu powiedzieć choć tyle. — 
Uznała, że nie mam najmniejszych szans, żeby przyjęli mnie na 
ten kurs. Poza tym... rodzice urządzają imprezę charytatywną dla 
liceum, a mama nawet mi o tym nie powiedziała. Zazwyczaj 
pomagam jej w przygotowaniach. W poniedziałek umarła moja 
babcia i... 
— Umarła ci babcia? — Andrew spojrzał na nią szeroko 
otwartymi oczami. — Czemu nic nie powiedziałaś? 
Spencer zamrugała oczami, zbita z tropu. Czemu niby miała 
mówić Andrew o czymś takim? Przecież nawet się nie 
przyjaźnili. 
— Nie wiem. W każdym razie nie uwzględniła mnie w 
testamencie. Najpierw myślałam, że to z powodu zamieszania 
wokół Złotej Orchidei. Ale potem siostra zwróciła mi uwagę, że 
w testamencie napisano o „prawowitych wnukach". W pierwszej 
chwili nie uwierzyłam jej, ale potem zaczęłam się nad tym 
zastanawiać. I wszystko się zgadza. Powinnam się wcześniej 
domyślić. 
 

- Powoli. - Andrew pokręcił głową. - Nie rozumiem. Czego 
powinnaś się domyślić? 
Spencer wzięła głęboki oddech. 
- Przepraszam — szepnęła. — Jeśli niektóre wnuki są prawowite, 
to ktoś musi być nieprawowity. Czyli... zostałam adoptowana. 
Spencer zastukała paznokciami w drewniany blat stołu. Ktoś 
wyrył na nim napis: „Angela to dziwka". Poczuła się tak dziwnie, 
kiedy wypowiadała słowa „zostałam adoptowana". 
- Może to dobrze - zastanawiała się na głos, wyciągając pod 
stołem swoje długie nogi. - Może moja prawdziwa matka 
zadbałaby o mnie. I wydostałabym się z Rosewood. 
Andrew milczał. Spencer spojrzała na niego, zastanawiając się, 
czy nie powiedziała czegoś obraźliwego. Wreszcie on popatrzył 
jej prosto w oczy. 
- Kocham cię - oznajmił. Spencer wybałuszyła oczy. 
-  S ł u c h  a m ?  
- To taka strona internetowa — mówił dalej Andrew, zupełnie 
nieporuszony. Jego krzesło zaskrzypiało, kiedy rozparł się w nim. 
— 

www.kochamcie.com

. Przez małe k. Pomaga adoptowanym 

dzieciom odnaleźć ich biologiczne matki. Powiedziała mi o tym 
dziewczyna, którą spotkałem na wycieczce do Grecji. Napisała 
do mnie niedawno, bo okazuje się, że to działa. Za tydzień widzi 
się ze swoją prawdziwą mamą. 
-Och. 
Spencer udawała, że wygładza spódniczkę, którą przecież 
wyprasowała idealnie. Oczywiście wcale nie pomyślała, że 
Andrew naprawdę wyznał jej miłość. 
 

- Chcesz się tam zapisać? - Andrew zaczął pakować książki do 
plecaka. - Jeśli nie jesteś adoptowana, po prostu nie znajdą ci 
matki. Ale jeśli jesteś... to może im się uda. 
— Hm... — Spencer poczuła, jak wiruje jej w głowie. — Jasne. 
Andrew wyszedł z czytelni i ruszył w stronę pracowni 
komputerowej. W głównej czytelni siedziało tylko kilku nocnych 
marków. Obok kserokopiarki kręciło się dwóch chłopców, bez 
wątpienia zastanawiając się, czy skopiować odbicie twarzy czy 
może pośladków. Obok zebrało się też kilka osób, które 
wyglądały jak członkowie sekty: kobiety, w średnim wieku, 
miały na głowie niebieskie kapelusze. Spencer wydawało się, że 
ktoś podgląda ją zza półki w dziale z autobiografiami, ale kiedy 
spojrzała tam jeszcze raz, nikogo nie było. 
Sala komputerowa z wielkimi oknami we wszystkich ścianach 
znajdowała się w przedniej części biblioteki. Andrew usiadł przy 
jednym ze stanowisk, a Spencer przystawiła sobie krzesło. 
Poruszył myszką i ekran ożył. 
- Dobra. - Andrew zaczął pisać i przesunął ekran w stronę 
Spencer. - Widzisz wszystko? 
„Łączymy z powrotem rodziny" - głosił różowy napis u góry 
strony. Po lewej widać było mnóstwo zdjęć i odnośników do 
relacji osób, którym ten portal pomógł. Spencer zastanawiała się, 
czy ta przyjaciółeczka Andrew z Grecji też opublikowała tu 
swoje zdjęcie. I czy była ładna. Nie, nie, wcale nie była o nią 
zazdrosna. 
Spencer kliknęła na link zatytułowany ZAREJESTRUJ SIĘ. 
Otworzyła się nowa strona, na której proszono o dane, żeby portal 
znalazł kobiety, które mogły być matką Spencer. 
 
 

Spencer rzuciła okiem na wyznania. „Już myślałam, że nigdy nie 
znajdę syna!", napisała Sadie, lat czterdzieści dziewięć. 
„Spotkaliśmy się znowu i zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi", 
wyznawała Angela, lat dwadzieścia cztery. „Zawsze 
zastanawiałam się, kim jest moja prawdziwa matka. Teraz ją 
znalazłam i razem otwieramy firmę produkującą biżuterię". 
Spencer wiedziała, że świat nie jest tak niewinny i naiwny. I nic 
nie udawało się zbyt łatwo. Ale i tak chciała mieć nadzieję. 
— A jeśli to naprawdę działa? 
Andrew schował dłonie w kieszeniach marynarki. 
— To chyba dobrze? 
Spencer potarła policzek, wzięła głęboki wdech i zaczęła 
wpisywać swoje imię i nazwisko, numer telefonu komórkowego i 
adres e-mailowy. Podała datę i miejsce urodzenia, grupę krwi i 
wymieniła przebyte choroby. Kiedy dotarła do pytania: 
„Dlaczego poszukujesz prawdziwej matki?", jej palce zawisły 
nad klawiaturą. Szukała właściwej odpowiedzi. Chciała napisać: 
„Bo rodzina mnie nienawidzi". Albo: „Bo nic dla nich nie 
znaczę". 
Andrew spojrzał jej przez ramię. Wpisała: „Z ciekawości". 
Westchnęła i kliknęła ikonę: WYŚLIJ. Z głośników popłynęła 
radosna melodia, a na ekranie pojawił się animowany filmik z 
bocianem, który lata dookoła świata, jakby poszukiwał 
odpowiedniej kandydatki na mamę. Spencer strzeliła kostkami 
palców. To, co właśnie zrobiła, nie obudziło w niej nawet cienia 
emocji. Jednak kiedy się rozejrzała, wszystko wydało się jej 
nieznajome. Przez całe życie przychodziła do tej biblioteki, ale 
nigdy wcześniej nie zauważyła, że wszystkie obrazy olejne w sali 
komputerowej przedstawiały pełne lasów krajobrazy. I że na 
 

drzwiach wisiało ostrzeżenie: „Drodzy czytelnicy. W pracowni 
komputerowej nie wolno korzystać z Facebooka i MySpace!". 
Nigdy nie przyjrzała się dokładnie podłodze 
o piaskowym kolorze ani olbrzymim pięciokątnym żyrandolom, 
zwisającym majestatycznie z sufitu. Kiedy spojrzała na Andrew, 
on również wydał się jej jakiś inny. Ale w pozytywnym sensie. 
Spencer poczuła się tak, jakby była naga, i się zaczerwieniła. 
— Dziękuję. 
-Nie ma sprawy — Andrew wstał i oparł się o framugę drzwi. — 
Już się tak nie stresujesz? 
— Nie — potrząsnęła głową. 
— To dobrze — Andrew uśmiechnął się i spojrzał na zegarek. — 
Muszę lecieć. Do zobaczenia jutro w szkole. 
Spencer odprowadziła go wzrokiem, kiedy przechodził przez 
bibliotekę, pomachał pani Jamison, bibliotekarce, 
i wyszedł przez obrotowe drzwi. Odwróciła się do komputera i 
zalogowała na swoje konto e-mailowe. Dostała wiadomość 
powitalną z serwisu zajmującego się poszukiwaniem 
prawdziwych matek z informacją, że rezultaty wyszukiwania 
mogą do niej dotrzeć w terminie od kilku dni do sześciu miesięcy. 
Już miała się wylogować, kiedy w jej skrzynce odbiorczej 
pojawiła się nowa wiadomość. Zamiast nazwiska nadawcy 
wyskoczyła tylko seria liter i cyfr, a nagłówek głosił: „Obserwuję 
cię". 
Spencer przeszył dreszcz. Otworzyła e-mail. 
Wydawato m i  się, że się przyjaźnimy. Ja ci posytam stodki 
liścik, a ty dzwonisz po gliny... Co mam zrobić, żebyście 
siedziały cicho? Nie prowokuj mnie! 
A. 
 

Usłyszała za plecami jakiś hałas. Odwróciła się. Czuła napięty 
każdy mięsień. W pracowni komputerowej nie było nikogo. Na 
podwórzu za biblioteką świeciła latarnia, ale na śniegu nie widać 
było ani jednego śladu. Nagle Spencer zauważyła coś na szybie. 
Po zewnętrznej stronie była zaparowana od czyjegoś oddechu. 
Spencer ogarnęła fala chłodu. „Obserwuję cię". Ktoś tu był 
jeszcze kilka sekund temu... a ona tego nie zauważyła. 

16 
DZIWADLA SIĘ PRZYCIĄGAJĄ 
 
Następnego ranka Aria zeszła na dół, przecierając oczy. Do 
kuchni zwabił ją zapach organicznej kawy kupionej przez Ellę na 
targu. Za ten towar potrafiła bez wahania zapłacić bardzo wysoką 
cenę. Ella już wyjechała do pracy, ale Mike siedział jeszcze przy 
stole, jedząc płatki z mlekiem i pisząc status na Twitterze za 
pomocą swojego iPhone'a. Kiedy Aria zobaczyła, kto siedzi koło 
Mike'a, wydała cichy okrzyk. 
— Och. - Xavier zaniepokojony podniósł wzrok. — Hej. 
Miał na sobie biały T-shirt i znajomo wyglądające spodnie od 
piżamy w kratkę. Najpierw Aria pomyślała, że może to Byron je 
zostawił, ale potem zdała sobie sprawę, że przecież należą do 
Elli. Przed Xavierem stał ulubiony kubek Ryrona z emblematem 
uniwersytetu, a obok niego leżał „Głos Filadelfii" otwarty na 
stronie z krzyżówką. Aria założyła ręce na piersiach. Nie sądziła, 
że do śniadania musi wkładać stanik. 
156 
Na zewnątrz rozległ się klakson. Krzesło zaszurało, kiedy Mike 
wstał, z mlekiem płynącym mu po podbródku. 
— To Noel. — Chwycił wielką torbę ze sprzętem do lacrosse i 
spojrzał na Xaviera. — Gramy wieczorem na PlayStation? 
— Jasne — odparł Xavier. Aria spojrzała na zegarek. 
— Jest dwadzieścia po siódmej. 
Zajęcia miały się zacząć dopiero za godzinę, a Mike zazwyczaj 
zwlekał z wyjściem do ostatniej chwili. 
— Musimy zająć dobre miejsca w kafeterii, żeby dokładnie się 
przyjrzeć Hannie Marin i jej przyrodniej siostrze. — Mike 
wybałuszył oczy. — Widziałaś już tę Kate? Nie mogę uwierzyć, 

że mieszkają w jednym domu! Czasem rozmawiasz z Hanną. Nie 
wiesz, czy śpią w jednym łóżku? 
Aria spojrzała na niego zniecierpliwiona. 
— Naprawdę oczekujesz, że odpowiem na to pytanie? 
Mike zarzucił torbę na ramię i wyszedł do holu, przewracając 
przy tym wielki totem z żabim pyskiem, który Ella znalazła w 
jakimś sklepie ze starociami w Turcji. Drzwi frontowe trzasnęły. 
Aria usłyszała, jak zapala się silnik... potem zapadła cisza. 
W domu zrobiło się przerażająco spokojnie. Aria słyszała tylko 
dźwięki indyjskiego sitara, którego Ella słuchała zawsze przed 
pracą. Czasem zostawiała muzykę włączoną przez cały dzień, 
twierdząc, że to uspokaja ich kota o imieniu Polo i rośliny 
doniczkowe. 
— Chcesz jakąś część gazety? — Xavier przerwał ciszę. Podniósł 
pierwszą stronę. Największy nagłówek głosił: 
„łan Thomas przyrzeka znaleźć prawdziwego mordercę 
 

Alison DiLaurentis, zanim zacznie się jutrzejszy proces". Aria 
wzruszyła ramionami. 
— Nie trzeba — nalała sobie szybko kubek kawy i ruszyła w 
kierunku schodów. 
— Zaczekaj — powiedział głośno Xavier. 
Aria zatrzymała się tak gwałtownie, że trochę kawy rozlało się na 
podłogę. 
— Przepraszam, jeśli wczoraj w restauracji wprawiłem cię w 
zakłopotanie — powiedział Xavier z bardzo poważną miną. — 
Naprawdę nie chciałem. I dziś rano miałem zamiar wyjść, zanim 
się obudzisz, żeby nie robić już więcej zamieszania. Wiem, że to 
dla ciebie dziwna sytuacja. 
Aria miała na końcu języka pytanie, czy wydaje mu się to takie 
dziwne dlatego, że wie, iż ona się nim interesowała, czy dlatego, 
że jej mama jeszcze się nie rozwiodła. 
— Nic się nie stało. 
Aria postawiła kawę na stoliku z telefonem obok drzwi. Leżały 
na nim w nieładzie ulotki i pocztówki z ostatnich wystaw 
Xaviera. Pewnie Ella zbierała informacje o jego pracy. Potem 
poprawiła swoje o wiele za krótkie, szare, welurowe szorty od 
piżamy. Czemu włożyła akurat te, z wielkim jedwabnym 
Pegazem naszytym na pośladkach? 
Przypomniała się jej wiadomość od A., którą dostała zeszłej nocy 
w restauracji. Wilden obiecał zadzwonić, jak tylko się dowie, 
skąd przyszedł ten SMS. Miała nadzieję, że odezwie się dzisiaj, 
żeby mogła wreszcie dać sobie spokój z tą sprawą. 
Aria chciała wyjaśnić Elli, co tak naprawdę przedstawiały 
zdjęcia. Już sobie to wyobrażała. „Chodzi o to, że Xavier 
spodobał mi się, zanim się z nim umówiłaś. Ale teraz już mi się 
nie podoba! Więc jak dostaniesz jakieś 
 

dziwne zdjęcia albo SMS-y, po prostu je zignoruj, dobrze?" Ale 
relacja między Arią i Ellą nie wróciła jeszcze do normy i lepiej 
było nie zaczynać takich rozmów. Szczególnie bez potrzeby. 
W głębi duszy Aria zgadzała się z Wildenem. Wiadomości 
przysłał pewnie jakiś głupi dzieciak. Nie było też powodu złościć 
się na Xaviera. Przecież tylko naszkicował jej portret. I to bardzo 
ładnie. I tyle. Nawet jeśli Ella dostanie zdjęcia od A., Xavier od 
razu wszystko wyjaśni. Pewnie nawet nie zdawał sobie sprawy, 
jaką informację przekazywał, rysując tak szczegółowy portret 
Arii. Xavier był przecież artystą, a artyści nie należeli do najlepiej 
obytych w towarzystwie ludzi na świecie. Na przykład Byron: 
kiedy wydawał w domu przyjęcia dla studentów, często chował 
się w sypialni, każąc Elli zabawiać towarzystwo. 
Xavier wstał, wycierając usta serwetką. 
— Może ci to wynagrodzę? Ubiorę się i odwiozę cię do szkoły. 
Aria wbiła wzrok w podłogę. Ella pojechała do pracy 
samochodem, więc propozycja podwiezienia wydała się jej o 
wiele bardziej atrakcyjna od przejażdżki szkolnym autobusem w 
towarzystwie chłopców z podstawówki, którzy urządzali 
konkursy puszczania bąków. 
— Dobra — zgodziła się. — Dzięki. 
Dwadzieścia minut później Aria, ubrana w czarny płaszcz boucle, 
kupiony w sklepie z używaną odzieżą w Paryżu, wyszła na ganek. 
Na podjeździe już czekał na nią Xavier w gruntownie 
wyremontowanym BMW 2002 z lat sześćdziesiątych. Aria 
wsiadła i podziwiała piękną chromowaną deskę rozdzielczą. 
 

— Właśnie tak powinien wyglądać stary samochód — 
zagwizdała z uznaniem. — Widziałeś tę zabytkową hondę mojej 
mamy? Na siedzeniach rośnie pleśń. 
Xavier zaśmiał się pod nosem. 
— Mój tata miał taką, jak byłem mały. — Ruszył. — Kiedy 
rodzice się rozwiedli i on przeniósł się do Oregonu, brakowało mi 
tego samochodu bardziej niż ojca. 
Spojrzał na Arię ze współczuciem. 
— Wiem doskonale, jak fatalnie się czujesz. Moja mama zaraz po 
rozwodzie zaczęła umawiać się z facetami. Nienawidziłem ich. 
A więc to miał na myśli. A na odwróciła wzrok i spojrzała na 
kilku uczniów z innej szkoły, którzy tłoczyli się na przystanku. 
Nie miała najmniejszej ochoty na wysłuchiwanie kolejnej 
historyjki pod tytułem: „Wiem, bo też przez to przeszedłem". 
Sean Ackard, z którym chodziła przez chwilę jesienią, 
opowiedział jej z rozbrajającą szczerością o swoich zmaganiach 
ze śmiercią mamy i drugą żoną taty. A Ezra wyznał jej, że kiedy 
jego rodzice się rozwiedli, zaczął palić marihuanę. Brawo, a więc 
wszyscy mieli życie do dupy. Ale to wcale niczego jej nie 
ułatwiało. 
— Każdy facet mojej mamy próbował się ze mną za-kumplować 
— mówił dalej Xavier. — Dawali mi w prezencie sprzęt 
sportowy, rękawice do bejsbolu, piłki do kosza, a raz nawet 
dostałem cały strój do hokeja, razem z ochraniaczami. Gdyby im 
się chciało czegoś o mnie dowiedzieć, to kupiliby mi mikser. 
Albo blachę do pieczenia ciasta. Albo foremki do muffinów. 
Aria spojrzała na niego zaintrygowana. 
— Foremki do muffinów? 
 
 
 

Xavier uśmiechnął się nieśmiało. 
— Uwielbiałem piec ciasta. — Zatrzymał się na przejściu dla 
pieszych, żeby przepuścić grupkę małych dzieci. — To mnie 
uspokajało. Świetnie mi wychodziły bezy. Dopiero później 
odkryłem sztukę. Byłem jedynym facetem w szkolnym kółku 
kulinarnym. Mój nick na portalu randkowym wziął się stąd, że w 
liceum fascynowałem się postacią Wolfganga Pucka. Miał w Los 
Angeles restaurację o nazwie Spago. Kiedyś pojechałem tam 
samochodem z Seattle, gdzie chodziłem do liceum, i myślałem, 
że dostanę stolik bez rezerwacji. — Przewrócił oczami. — Cóż, 
musiałem zjeść w McDonaldzie. 
Aria spojrzała na jego poważną twarz. Wybuchła śmiechem. 
— Ale z ciebie panienka. 
— Wiem — Xavier schował głowę w ramionach. — Nie byłem 
lubiany w szkole. Nikt mnie nie rozumiał. 
Aria poprawiła kucyk. 
— Mnie też kiedyś nie lubiano. 
— Ciebie? — Xavier machnął ręką. — Niemożliwe. 
— Naprawdę — powiedziała cicho Aria. — Nikt mnie nie 
rozumiał. 
Odchyliła głowę do tyłu i zamyśliła się. Niechętnie wracała 
myślami do okresu sprzed poznania Ali, kiedy nie miała żadnych 
przyjaciół. Ale gdy zobaczyła kilka dni temu jej czarno-białe 
zdjęcie z dnia ogłoszenia zabawy w kapsułę czasu, wspomnienia 
nagle wróciły. Kiedy chodziła do czwartej klasy, wszyscy w 
Rosewood Day przyjaźnili się z sobą. Lecz w piątej klasie... 
wszystko się zmieniło. W ciągu jednej nocy zawiązało się kilka 
paczek i każdy znał swoje miejsce. Przypominało to zabawę w 
muzyczne 
 

krzesła. Kiedy muzyka przestawała grać, trzeba było natychmiast 
zająć któreś z nich. Aria pałętała się, bo dla niej zabrakło krzesła. 
Próbowała się z kimś zaprzyjaźnić. Kiedyś przez tydzień, ubrana 
na czarno i w martensach, wałęsała się wokół supermarketu z 
grupką chuliganów, którzy kradli i palili papierosy za zjeżdżalnią 
w kształcie smoka. Ale nie miała z nimi nic wspólnego. Gardzili 
czytaniem, nawet fajnych książek, takich jak Opowieści z Narnii. 
Kiedy indziej wygrzebała z szafy falbaniaste sukienki i 
próbowała zakumplować się ze sztywnymi dziewczynami, które 
uwielbiały Hello Kitty i uważały, że chłopaki są okropne. Do nich 
trzeba było mieć jednak sporo cierpliwości. Jedna płakała przez 
t r z y  g o d z i n y ,  bo nadepnęła w trawie na biedronkę. Aria nie 
pasowała do żadnej grupy, więc przestała się starać. Spędzała 
czas sama, próbując ignorować wszystkich wokół. 
Wszystkich oprócz Ali. Oczywiście Ali była typową dziewczyną 
z Rosewood Day, ale miała w sobie coś fascynującego. Tego dnia 
kiedy wyszła ze szkoły i ogłosiła, że zamierza wygrać w zabawie, 
Aria nie mogła się oprzeć pokusie narysowania jej pięknej twarzy 
w kształcie serca i zniewalającego uśmiechu. Zazdrościła jej 
swobody w rozmowie z chłopakami, nawet starszymi od niej, 
takimi jak łan. Ale najbardziej zazdrościła Ali jej pięknego i 
rozważnego brata. 
Kiedy Jason podszedł do lana i kazał mu odczepić się od Ali, Aria 
zabujała się w nim na śmierć i życie. Przez wiele tygodni w czasie 
wolnych lekcji wymykała się do biblioteki i obserwowała go w 
czasie lekcji niemieckiego. Ukrywała się za drzewem niedaleko 
boiska piłkarskiego, żeby podglądać go, jak rozciąga się pod 
bramką. Czasem przeglądała stare albumy, żeby się dowiedzieć o 
nim jak najwięcej. Wtedy była zadowolona, że nie ma żadnych 
przyjaciół. Mogła w spokoju cieszyć się swoją 

nieodwzajemnioną miłością, bez konieczności mówienia komuś 
o tym. 
Kiedy ogłoszono zabawę w kapsułę czasu, Aria włożyła do 
plecaka należącą do jej ojca powieść Rzeźnia numer pięć z 
podpisem autora. Dowiedziała się bowiem ze starego albumu, że 
Jason uwielbia Kurta Vonneguta. Czekała z bijącym sercem, aż 
Jason wyjdzie z zajęć z kreatywnego pisania. Kiedy go 
zobaczyła, wyciągnęła książkę z torby, w nadziei że on dzięki 
temu zauważy Arię. A kiedy odkryje, że i Aria uwielbia 
Vonneguta, to zda sobie sprawę, że do siebie należą. 
Niestety, pani Wagner, kierowniczka sekretariatu, stanęła między 
nią a Jasonem i chwyciła go za rękę. Ktoś do niego dzwonił w 
bardzo ważnej sprawie. „Jakaś dziewczyna", wyjaśniła pani 
Wagner. Jason posmutniał. Minął Arię i nawet na nią nie spojrzał. 
Aria z zażenowaniem wrzuciła książkę z powrotem do torby. 
Pewnie ta dziewczyna, która dzwoniła, była oszałamiająco 
piękna i miała tyle lat co Jason. A Aria była tylko szurniętą 
szóstoklasistką. 
Następnego dnia Aria, Emily, Spencer i Hanna przyszły 
jednocześnie do ogrodu Ali. Wszystkie miały ten sam plan. 
Chciały wykraść Ali jej kawałek sztandaru szkoły. Ale Aria nie 
dbała aż tak bardzo o sztandar. Chodziło jej raczej o to, żeby 
zobaczyć Jasona. Wtedy jeszcze nie wiedziała, że jej marzenie się 
spełni. 
Xavier zahamował gwałtownie, wyrywając Arię z zamyślenia. 
Parkowali pod szkołą. 
- Myślę, że nadal nikt mnie nie rozumie - oznajmiła Aria, patrząc 
na budynek z cegły. — Nawet teraz. 
 

— Może to dlatego, że jesteś artystką — szepnął Xavier. — 
Artyści zawsze czują się niezrozumiani. Ale właśnie dlatego są 
tak szczególni. 
Aria przesunęła dłonią po swojej torbie z futra jaka. 
— Dzięki — odparła, bo te słowa dodały jej otuchy. — Wolfgang 
— dodała z uśmieszkiem. 
Xavier skrzywił się. 
— Do zobaczenia później. 
Pomachał jej na pożegnanie i odjechał. Aria odprowadziła 
wzrokiem jego bmw, kiedy wyjechał na główną drogę. Potem 
usłyszała tuż obok siebie jakiś chichot. Odwróciła się, próbując 
zobaczyć, skąd dochodzi, ale nikt na nią nie patrzył. Na parkingu 
roiło się od ludzi. Devon Arliss i Mason Byers próbowali 
wepchnąć się do brudnej kałuży. Scott Chin, fotograf albumu 
rocznego, robił zdjęcia nagich gałęzi drzew. Za nim na 
oblodzonym chodniku stała Jenna Cavanaugh ze swoim psem 
przewodnikiem. Trzymała wysoko głowę. Jej blada cera jaśniała, 
a ciemne włosy opadały na trencz z czerwonej wełny. Gdyby 
Jenna nie trzymała w ręce laski, a obok niej nie stał pies, można 
by ją uznać za typową dziewczynę z Rosewood Day. 
Jenna zatrzymała się kilka metrów od Arii. Wydawało się, że na 
nią patrzy. Aria przez chwilę nic nie mówiła. 
— Cześć, Jenna — odezwała się wreszcie. 
Jenna wyprostowała plecy. Niczego nie usłyszała i na pewno 
niczego nie zobaczyła. Chwyciła uprząż psa i poszła w stronę 
szkoły. 
Aria poczuła gęsią skórkę na rękach i nogach. Od stóp do głów 
przeszył ją lodowaty dreszcz. Jej reakcji bynajmniej nie 
spowodowało panujące na zewnątrz zimno. 
 
 

17 
CENA SŁAWY 
 
- Czy aby Kirsten Cullen nie przybrała na wadze? -wyszeptała 
Naomi do ucha Hanny. - Zobacz, jakie ma nabrzmiałe ramiona. 
- Strasznie — szepnęła w odpowiedzi Hanna. — Ale tak się 
właśnie kończy picie na umór piwa w czasie świąt. — Przyjrzała 
się Siennie Morgan, ślicznej drugoklasistce, która przeszła 
właśnie, kołysząc bardzo kosztowną torbą z monogramem Louisa 
Vuittona. - Znacie już całą prawdę o torbie Sienny? - Hanna 
spojrzała na przyjaciółki, robiąc dramatyczną pauzę. - Kupiła 
j ą wo ut leci e.  
Naomi zakryła dłonią usta. Riley wystawiła język, zdegustowana. 
Kate odrzuciła swoje kasztanowe włosy za ramię i sięgnęła do 
własnej, bez wątpienia autentycznej, torby od Vuittona. 
- Podobno w outletach sprzedają podróbki - mruknęła. Był 
czwartek rano i Hanna oraz Kate, Naomi i Riley siedziały przed 
lekcjami przy najlepszym stoliku w kafeterii. 
 

Z głośników rozległa się muzyka klasyczna, na znak, że trzeba 
już iść do klasy. Hanna i Kate wstały i chwyciły się za ręce, a 
Naomi i Riley poszły za nimi. Razem stanowiły mały orszak, za 
którym kroczyła grupka chłopaków. Hanna poprawiła 
rudobrązowe włosy. Naomi miała wysokie buty w kolorze 
soczystej zieleni, ostatni krzyk mody. Dzięki kupionemu dzień 
wcześniej w centrum handlowym stanikowi typu push-up piersi 
Riley wyglądały bardzo kształtnie. Hanna dawno nie była na tak 
udanych zakupach jak wczoraj. Nic dziwnego, że grupka 
drugoklasistek stojąca przy wejściu patrzyła na nie z taką 
zazdrością. Nic dziwnego, że Noel Kahn, Mike Montgomery, 
James Freed i reszta drużyny lacrosse gapiła się na nie od 
swojego stolika na tyłach kafeterii. Minęło tylko kilka godzin, od 
kiedy przeprosiła Naomi i Riley, a już cała szkoła wiedziała, że to 
im należy teraz zazdrościć i je podziwiać. I czuła się 
fantastycznie. Nagle ktoś położył jej dłoń na ramieniu. 
— Masz chwilę? 
Spencer stała przy szafkach. Miała włosy ściągnięte w kucyk i 
rozglądała się niepewnie na prawo i lewo. Wyglądała jak 
mechaniczna zabawka, którą ktoś za mocno nakręcił. 
— Jestem zajęta — rzuciła Hanna, próbując ją wyminąć. Spencer 
i tak chwyciła ją za ramię i odciągnęła na bok. 
Kate spojrzała przez ramię i uniosła brew, ale Hanna tylko 
machnęła do niej ręką i odwróciła się do swojej dawnej 
przyjaciółki. 
— Boże, czego chcesz? — warknęła. 
— Wczoraj wieczorem znowu dostałam SMS-a. — Spencer 
podsunęła Hannie pod nos swój telefon. — Przeczytaj. 
 
 

Hanna przeczytała w milczeniu wiadomość. „Wydawało mi się, 
że się przyjaźnimy, bla, bla, bla". 
— No i? — zapytała. 
— Siedziałam wtedy w bibliotece. A jak się odwróciłam, 
zobaczyłam zaparowaną szybę. O d  c zy je go ś  o d de c h u.  
Przysięgam, że to łan. Obserwuje nas. 
Hanna prychnęła pogardliwie. Pewnie w tym momencie powinna 
powiedzieć o SMS-ie, którego dostała, ale to by oznaczało, że 
wierzy, iż tych wiadomości powinny się obawiać. 
— Wilden powiedział, że to jakiś naśladowca — szepnęła. — A 
nie ł an. 
— To na pewno łan! — Spencer krzyknęła tak głośno, że grupka 
dziewczyn w zimowych kostiumach cheerleaderek spojrzała na 
nie zaniepokojona. - Wypuścili go z więzienia. Nie chce, 
żebyśmy przeciwko niemu zeznawały, więc próbuje nas 
przestraszyć. Wszystko się zgadza. 
— łan ma związane ręce — przypomniała jej Hanna. — To 
pewnie jakiś frajer z Rosewood, który widział cię w 
wiadomościach, uznał, że fajna z ciebie laska i że może uda mu 
się zwrócić twoją uwagę. I wiesz co? Udało mu się. Wygrał. 
Najlepiej zrobisz, jak go zignorujesz. 
— Aria też dostała wiadomość - Spencer rozejrzała się po 
korytarzu, jakby Aria miała się za chwilę cudownie 
zmaterializować. — Mówiła ci o tym? Może Emily też coś 
dostała? 
— A może pogadasz o tym z Wildenem? — rzuciła pospiesznie 
Hanna, robiąc krok do tyłu. 
— A powinnam? — Spencer położyła palec na podbródku. — 
Przecież tu jest napisane, żebym siedziała cicho. 
 

Hanna jęknęła. 
- Ale z ciebie ofiara. To jakiś oszust. 
Wzruszyła ramionami i odwróciła się na pięcie. Spencer pisnęła z 
niedowierzaniem, ale Hanna ją zupełnie zignorowała. Nie miała 
zamiaru pozwolić jakiemuś wariatowi, by nią manipulował. Nie 
zamierzała już nigdy dać się zastraszyć, tak jak kilka miesięcy 
wcześniej. Teraz jej życie wyglądało zupełnie inaczej. 
Kate, Naomi i Riley stały przy wielkim oknie na końcu korytarza, 
wychodzącym na zaśnieżone boisko do piłki nożnej. Hanna 
podeszła do nich, mając nadzieję, że nie przegapiła niczego 
ważnego. Dziewczyny rozmawiały 
o tym, jak się ubiorą na imprezę charytatywną, która miała się 
odbyć w sobotę w domu Spencer. Rano miały iść do solarium 
Słoneczna Kraina, po południu zrobić manicure 
i pedicure w salonie piękności, a potem przebrać się i zrobić 
makijaż u Naomi. Na imprezę miały jechać wynajętą limuzyną. 
Najpierw chciały wybrać długiego hummera, ale Kate 
poinformowała je, że takie auta wyszły z mody dwa lata temu. 
- Pewnie zjawi się tam paru fotografów z plotkarskich czasopism, 
więc włożę moją sukienkę z gorsetem od Dereka Lama. - Naomi 
odgarnęła blond loki z twarzy. -Mama powiedziała, żebym 
zostawiła ją na studniówkę, ale przecież za tydzień o tym 
zapomni i kupi mi nową. 
- A może ubierzemy się w to samo? - zaproponowała Riley i 
otworzyła swoją puderniczkę od Diora. -Może w te koktajlowe 
sukienki, które widziałyśmy wczoraj w Saksie? 
- Koktajlowe? Ohyda. - Naomi wysunęła język. - Celebryci nie 
powinni projektować ubrań. 
 
 

— Ale one są dostatecznie krótkie i śliczne. — Riley nie dawała 
za wygraną. 
— Przestańcie się kłócić — Kate uciszyła je znudzonym tonem. 
— Dziś po południu skoczymy jeszcze raz do centrum 
handlowego. Przecież w kilku sklepach nie byłyśmy. Dla każdej 
znajdzie się coś wystrzałowego. Jak sądzisz, Hanno? 
— Jasne — zgodziła się Hanna, a Riley i Naomi pospiesznie jej 
przytaknęły. 
— I musimy znaleźć ci chłopaka, Kate — Naomi objęła Kate w 
talii. - W tym mieście kręci się wielu przystojniaków. 
— Może brat Noela Erie? — zaproponowała Riley, opierając 
szczupłą pupę o kaloryfer. — Jest taki śliczny. 
— Ale chodził z Moną — Naomi rzuciła okiem na Hannę. — Czy 
to nie dziwne? 
— Nie — rzuciła natychmiast Hanna. 
Po raz pierwszy nie poczuła dziwnego ukłucia na dźwięk imienia 
Mony. 
— Erie byłby dla niej idealny. — Naomi otworzyła szeroko oczy. 
— Słyszałam, że jak chodził z Briony Kogan, uciekli do Nowego 
Jorku i mieszkali w luksusowym apartamencie. Erie wziął ją na 
przejażdżkę dorożką po Central Parku i kupił bransoletkę u 
Cartiera. 
— Też o tym słyszałam — oznajmiła Riley omdlewającym 
głosem. 
— Taki romans na pewno by mi nie zaszkodził — przyznała 
Kate. 
Ukradkiem posłała Hannie ponure spojrzenie. Hanna kiwnęła 
tylko głową na znak, że zrozumiała aluzję do sekretnego, 
katastrofalnego związku Kate, po którym została 
 

jej niemiła pamiątka w postaci opryszczki. Wprawdzie Kate nie 
potwierdziła jeszcze jej przypuszczeń, że chodziło o opryszczkę, 
ale już prosiła, żeby Hanna nie wtajemniczała w tę sprawę ich 
nowych przyjaciółek. 
Hanna znowu poczuła na ramieniu czyjąś dłoń. Była pewna, że to 
znowu Spencer, ale kiedy się odwróciła, zobaczyła Lucasa. 
— O, cześć — Hanna niedbale poprawiła włosy. 
Od kilku dni wymieniła z Lucasem tylko kilka e maili i SMS-ów, 
ale nie odbierała telefonu, kiedy do niej dzwonił. Musiała teraz 
zadbać o swoją nową paczkę, co było zajęciem wymagającym 
takiej precyzji, jak ręczne wyszywanie designerskiej sukni. Była 
pewna, że Lucas ją zrozumie. 
Hanna zauważyła na nosie Lucasa drobinę różowego lukru z 
pączka. Zazwyczaj uważała, że to takie słodkie, że Lucas nie 
trafia sobie do ust z jedzeniem, ale teraz, w obecności Kate, 
Naomi i Riley, poczuła się zażenowana. Szybko wytarła mu nos. 
Najchętniej też włożyłaby mu koszulę do spodni, zawiązała 
sznurowadła w trampku i poprawiła trochę fryzurę. Chyba 
zapomniał użyć rano tego żelu do włosów o zapachu herbaty, 
który kupiła mu ostatnio w Sephorze. A może się czepiała? Kate 
podeszła do nich z szerokim uśmiechem. 
— Cześć, Lucas. Miło cię znów widzieć. 
Lucas spoglądał to na ramię Kate, owinięte wokół łokcia Hanny, 
to na twarz Hanny, a potem znowu na ramię Kate. Hanna 
uśmiechała się głupio, modląc się w duchu, żeby Lucas nie palnął 
teraz czegoś. Ostatnim razem widział Hannę i Kate razem w 
czasie przerwy świątecznej, kiedy zabierał Hannę na narty. 
Hanna zachowywała się 
 

tak, jakby Kate nie istniała albo była co najwyżej jednym z mebli 
w salonie. Nie zdążyła jeszcze powiedzieć mu o ostatnich 
zmianach w ich relacji. Kate chrząknęła. Miała rozbawioną minę. 
- Dziewczyny, zostawmy zakochanych sam na sam. 
- Dogonię was - rzuciła sztywno Hanna. 
- Pa, Lucas - zaszczebiotała Kate, kiedy razem z Naomi i Riley 
odchodziły, stukając obcasami. 
Lucas chwycił mocniej książki, które trzymał w rękach. 
- Więc... 
- Wiem, co chcesz powiedzieć. - Hanna nie dała mu dojść do 
słowa. W jej głosie słychać było napięcie. - Postanowiłam dać 
Kate szansę. 
- Jeszcze niedawno twierdziłaś, że to wcielone zło. Hanna 
położyła dłonie na biodrach. 
- A  co niby mam robić? Mieszka w moim domu. Ojciec zagroził, 
że mnie wydziedziczy, jak nie będę dla niej miła. Przeprosiła 
mnie, a ja przyjęłam przeprosiny. Po prostu ciesz się razem ze 
mną. 
- Okej, okej - Lucas zrobił krok w tył, jakby się poddawał. - 
Cieszę się. Nie chciałem, żebyś myślała, że jest inaczej. 
Przepraszam. 
Hanna westchnęła głośno. 
- W porządku. 
Ale Lucas już pokrzyżował jej plany. Próbowała usłyszeć, co 
teraz mówią Kate, Naomi 1 Riley, ale stały za daleko. Czy nadal 
rozprawiały na temat sukienek, czy może przeszły do butów? 
Lucas przesunął dłoń przed oczami Hanny i spojrzał 
na nią z troską. 
- Wszystko w porządku? Jesteś jakaś... dziwna. 

Hanna spojrzała na niego, posyłając mu najpiękniejszy uśmiech, 
na jaki potrafiła się zdobyć. 
— Wszystko w porządku. W najlepszym porządku. Ale musimy 
już iść. Spóźnimy się na lekcję. 
Lucas pokiwał głową, nadal patrząc podejrzliwie na Hannę. 
Wreszcie westchnął, nachylił się do niej i pocałował ją w szyję. 
— Jeszcze do tego wrócimy. 
Hanna patrzyła, jak Lucas biegnie na zajęcia z fizyki. W czasie 
przerwy świątecznej Hanna i Lucas zbudowali wielkiego 
bałwana. Hanna nie robiła tego, od kiedy była dzieckiem. Lucas 
dolepił mu wielkie piersi, a Hanna zawiązała bałwanowi wokół 
szyi swój szalik Burberry. Kiedy skończyli, rzucali do siebie 
śnieżkami, a potem poszli do domu i upiekli ciasteczka z 
czekoladą. Hanna z ro z są dk u  zjadła tylko dwa. 
To było najpiękniejsze wspomnienie Hanny z przerwy 
świątecznej, ale teraz zastanawiała się, czy nie powinni byli robić 
czegoś bardziej dojrzałego. Na przykład wymknąć się do 
luksusowego apartamentu w Nowym Jorku i kupować biżuterię 
na Piątej Alei. 
Korytarz opustoszał. Nauczyciele zamykali już drzwi do sal. 
Hanna szła korytarzem, poprawiała włosy i próbowała nad sobą 
zapanować. Podskoczyła ze strachu, kiedy z torby dobiegło ciche 
piknięcie. Telefon. 
Poczuła, jak powoli ogarnia ją fala niepokoju. Kiedy spojrzała na 
ekran, z ulgą przeczytała wiadomość od Lucasa: „Zapomniałem 
zapytać: jesteśmy nadal umówieni po południu? Daj znać". 
Muzyka klasyczna, puszczana z głośników między lekcjami, 
ucichła. Hanna była spóźniona. Na śmierć zapomniała, 
 
 

że obiecała Lucasowi, że pomoże mu wybrać nowe dżinsy w 
centrum handlowym. Ale nie mogła pozwolić na to, żeby Kate, 
Naomi i Riley poszły na zakupy bez niej. A przecież nie mogła 
zabrać z sobą Lucasa. 
„Nie wyrobię się - napisała, idąc na lekcję. - Przepraszam". 
Wysłała wiadomość i schowała telefon do torby. Za rogiem 
zobaczyła swoje nowe przyjaciółki, które wciąż na mą czekały. 
Uśmiechnęła się i szybko do nich podeszła, odsuwając od siebie 
wyrzuty sumienia. Przecież nazywała się Hanna Marin i była 
fantastyczna. 

18 
JEDNOOSOBOWE JURY 
 
W czwartek wieczorem Spencer jadła samotnie kolację. Melissa 
jakąś godzinę wcześniej wyszła z koleżankami, rodzice przez 
cały dzień jej unikali, a potem gdzieś wyszli, rzucając jej tylko 
zdawkowe „do widzenia". Wygrzebała z lodówki resztki 
chińskiego jedzenia. Patrzyła na stos listów leżący na kuchennym 
stole. Fenniworth College, jakaś uczelnia z zabitej dechami 
mieściny w środkowej' Pensylwanii, przysłała jej katalog i hst z 
zaproszeniem na zwiedzanie kampusu. Ale Spencer wiedziała też 
doskonale, że ta uczelnia pozwoliłaby jej złożyć papiery, bo jej 
rodzina miała mnóstwo pieniędzy. Pieniędzy, do których - jak do 
niedawna się jej wydawało - również miała prawo. 
Spencer wyciągnęła telefon komórkowy i po raz trzeci w ciągu 
piętnastu minut sprawdziła skrzynkę e-mailową. Żadnych wieści 
z serwisu szukającego matek. Żadnych SMS-ów od tego 
strasznego nowego A. I niestety ani 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

słowa od Wildena. Posłuchała Hanny i zadzwoniła do niego, żeby 
powiedzieć o wiadomości, jaką dostała w bibliotece. Dodała też, 
że ktoś obserwował ją przez okno w czytelni. 
Wiłden jednak wydawał się zupełnie rozkojarzony. A może po 
prostu jej nie wierzył. Może też uznał Spencer za mało 
wiarygodnego świadka. Znów ją przekonywał, że to pewnie jakiś 
znudzony dzieciak szuka guza i że razem z całym komisariatem 
próbują się dowiedzieć, kto przysyłał te wiadomości. Potem 
nawet nie dał Spencer dokończyć zdania, tylko rozłączył się w 
środku rozmowy. 
Candace, gospodyni w domu Hastingsów, zaczęła czyścić 
piekarnik. Po kuchni rozszedł się zapach eukaliptusowego płynu 
do czyszczenia. Na ekranie małego płaskiego telewizora 
ustawionego na szafce pokazała się czołówka Top model, 
ulubionego programu telewizyjnego Candace. Firma cateringowa 
przywiozła już niektóre składniki potrzebne do przygotowania 
potraw na sobotę, a dystrybutor alkoholu dostarczył parę 
skrzynek wina. Kilka olbrzymich butelek stało na stole, 
przypominając Spencer, że ni e  do p u sz czo n o  jej do 
przygotowań. Gdyby to ona miała decydować, nie zamówiłaby 
merlota, tylko coś bardziej z klasą, choćby barolo. 
Spojrzała na telewizor. Na ekranie śliczne dziewczyny 
paradowały po wybiegu zaimprowizowanym w kostnicy w 
strojach stanowiących połączenie bikini i kaftana bez-
pieczeństwa. Nagle obraz pociemniał. Spencer przekrzywiła 
głowę. Candace jęknęła zirytowana. Na ekranie pojawiło się logo 
wiadomości. 
— Przerywamy program, by podać najnowsze wiadomości z 
Rosewood — odezwał się prezenter. 
 

Spencer chwyciła pilota i pogłośniła telewizor. Reporter o 
wyłupiastych oczach stał z ekipą nagrywającą przed budynkiem 
sądu w Rosewood. 
— Mamy świeże doniesienia na temat oczekiwanego przez 
wszystkich procesu w sprawie morderstwa Alison DiLaurentis - 
oznajmił. - Mimo spekulacji, że nie ma dostatecznie silnych 
dowodów przeciwko oskarżonemu, prokurator okręgowy ogłosił 
kilka minut temu, że proces rozpocznie się zgodnie z planem. 
Spencer otuliła się szczelnie kaszmirowym kardiganem i głośno 
westchnęła z ulgą. Na ekranie pojawiło się ujęcie domu lana, 
wielkiej, rozległej willi z flagą amerykańską dumnie 
powiewającą na ganku. 
— Pan Thomas został tymczasowo zwolniony do domu do 
momentu rozpoczęcia procesu - mówił dalej reporter. -Wczoraj 
wieczorem rozmawialiśmy z nim, żeby sprawdzić, jak się czuje w 
przededniu rozprawy. 
Kamera pokazywała teraz twarz lana. 
- Jestem niewinny - gorąco zapewniał łan. - Ktoś inny to zrobił, 
nie ja. 
- Coś takiego - Candace splunęła, potrząsając głową. -Nie mogę 
uwierzyć, że ten chłopak przychodził do tego domu! 
Wzięła odświeżacz powietrza i spryskała nim powierzchnię 
ekranu, jakby sama obecność lana w telewizji pozostawiała po 
sobie ciężki odór. 
Krótki reportaż się skończył i na ekran powróciły modelki. 
Spencer wstała. Kręciło się jej w głowie. Potrzebowała świeżego 
powietrza... żeby wygonić z głowy myśli o lanie. Tylnymi 
drzwiami wyszła na patio. Chłodny podmuch uderzył ją w twarz. 
Termometr w kształcie 
 

żurawia zwisający ze słupa obok grilla pokazywał, że jest zero 
stopni, ale Spencer nie chciało się wracać do domu po kurtkę. 
Na ganku było cicho i ciemno. Las za domkiem -w którym 
Spencer ostatni raz widziała Ali - wydawał się ciemniejszy niż 
zwykle. Kiedy Spencer odwróciła się i spojrzała na ogród przed 
domem, zauważyła, że w domu Cavanaughów zapaliło się 
światło. Przy wielkim oknie w salonie stała wysoka ciemnowłosa 
postać. Jenna. Chodziła w tę i z powrotem i rozmawiała przez 
telefon. Jej usta poruszały się szybko. Spencer przeszył dreszcz. 
Rzadko widywała ludzi w ciemnych okularach w domu... i w 
nocy. 
- Spencer - usłyszała tuż obok szept. 
Odwróciła się w kierunku, z którego szept dochodził, i kolana się 
pod nią ugięły, łan stał po drugiej stronie patio. Miał kurtkę 
zapiętą po sam nos i czarną czapeczkę naciągniętą na brwi. 
Spencer widziała tylko jego oczy. Już chciała krzyczeć, ale łan 
podniósł w górę dłoń. 
- Ciii, posłuchaj mnie przez chwilę. 
Spencer tak się przeraziła, że wydawało się jej, iż serce zaraz 
wyskoczy jej z piersi. 
- Jak się dostałeś do mojego domu? 
- Mam swoje sposoby - oczy lana błysnęły. Spencer popatrzyła 
przez okno do środka, ale Candace 
już wyszła z kuchni. Telefon Spencer w jasnozielonym etui leżał 
kilka kroków od niej na mokrym stole na patio. Sięgnęła po 
niego. 
- Proszę, nie - błagalnie szepnął łan. 
Rozpiął trochę kurtkę i zdjął czapkę. Miał wychudłą twarz, a jego 
blond włosy sterczały na wszystkie strony. 
 

— Chciałem tylko z tobą porozmawiać. Przecież kiedyś się 
przyjaźniliśmy. Dlaczego mi to zrobiłaś? 
Spencer nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. 
— Bo zamordowałeś moją najlepszą przyjaciółkę! 
łan sięgnął do kieszeni, nie spuszczając oka ze Spencer. Wyjął 
paczkę papierosów i zapalił jednego zapalniczką zip-po. Czegoś 
takiego Spencer nie spodziewała się zobaczyć, łan wraz z grupą 
uczniów propagujących zdrowy tryb życia rozwieszał plakaty w 
czasie kampanii antynikotynowej. 
Z jego ust wydobył się niebieskawy dym. 
— Wiesz, że nie zabiłem Alison. Nie skrzywdziłbym jej. Spencer 
musiała się oprzeć na balustradzie patio. 
— Zabiłeś ją — powtórzyła drżącym głosem. — I jeśli myślisz, 
że te wiadomości, które nam przysłałeś, skłonią nas do 
odmówienia zeznań, to się mylisz. Nie boimy się ciebie. 
łan przekrzywił głowę zupełnie zdezorientowany. 
— Jakie wiadomości? 
— Nie udawaj głupka! — wrzasnęła Spencer. 
łan nadal patrzył na nią zdumiony. Spencer spojrzała na dół 
ziejący na podwórku DiLaurentisów. Byli tak blisko niego. 
Potem popatrzyła na domek, w którym spędziły ostatnią, 
całonocną imprezę. Tak się cieszyły, że skończyła się siódma 
klasa. Oczywiście czasem się kłóciły i oczywiście Ali potrafiła ją 
wkurzyć, ale Spencer była pewna, że gdyby tamtego lata miały 
okazję spędzić z sobą dość czasu z dala od innych, znowu by się 
do siebie zbliżyły. 
Musiały jednak wdać się w tę niepotrzebną kłótnię o to, czy Ali 
może spuścić rolety w domku i zahipnotyzować je. Spencer 
nawet nie wiedziała, kiedy kłótnia wymknęła się spod kontroli. 
Wyrzuciła Ali z domku... i Ali sobie poszła. 
 

Przez długi czas Spencer miała potworne wyrzuty sumienia z 
powodu tego, co się stało. Gdyby nie kazała Ali wyjść, może jej 
przyjaciółka nadal by żyła. Teraz już wiedziała, że nic na to nie 
mogła poradzić. Ali i tak planowała wyjść z imprezy. Pewnie 
umierała z niecierpliwości, żeby spotkać się z łanem i się 
dowiedzieć, co postanowił — zerwie z Melissą czy pozwoli, by 
Ali poinformowała świat o ich nielegalnym związku. Ali 
uwielbiała takie sytuacje, bo mogła wtedy sprawdzić, jak bardzo 
potrafi manipulować ludźmi. Ale to nie dawało łanowi prawa, by 
ją zabić. 
Do oczu Spencer napłynęły łzy. Przypomniało się jej to stare 
zdjęcie, które oglądały tuż przed ogłoszeniem tymczasowego 
zwolnienia lana z aresztu, zrobione w dniu, kiedy zawieszono 
plakat informujący o zabawie w kapsułę czasu, łan miał czelność 
podejść do Ali i zagrozić, że ją zabije. Kto wie, może już wtedy to 
planował. Może skrycie życzył Ali śmierci. I może wydawało mu 
się, że popełni zbrodnię doskonałą. Pewnie myślał sobie: „Nikt 
mnie nie będzie podejrzewał. W końcu jestem łanem 
Thomasem". 
Spencer wbiła wzrok w lana. Cała się trzęsła. 
— Naprawdę ci się wydawało, że ujdzie ci to na sucho? Co sobie 
myślałeś, kiedy zabawiałeś się kosztem Ali? Nie wiedziałeś, że to 
złe? Nie miałeś świadomości, że ją wykorzystujesz? 
W oddali głośno i dziko zakrakał kruk. 
— Nie wykorzystywałem jej — zaprotestował łan. Spencer 
prychnęła. 
— Była w siódmej klasie, a ty w liceum. Nie wydawało ci się to 
dziwne? 
łan zamrugał. 
 

— Przyparła cię do muru jakimś głupim ultimatum — mówiła 
dalej Spencer, a jej nozdrza drgały z wściekłości. — Nie musiałeś 
tego brać serio. Wystarczyło powiedzieć, że nie chcesz się z nią 
już spotykać! 
— To twoja wersja wydarzeń — łan wydawał się naprawdę 
zdumiony. — Myślisz, że Ali zależało na mnie bardziej niż mnie 
na niej. — Zaśmiał się. — Owszem, flirtowaliśmy często, ale nic 
więcej nas nie łączyło. Nigdy nie chciała niczego więcej. 
—  N o ja sne  — rzuciła Spencer przez zaciśnięte zęby. 
— Ale... nagle... zmieniła zdanie — mówił dalej łan. — Najpierw 
myślałem, że okazuje mi zainteresowanie, bo chce kogoś tym 
wkurzyć. 
Minęło kilka długich sekund. W karmniku wylądował ptak i 
dziobał wysypane ziarno. Spencer położyła dłonie na biodrach. 
— Niby mnie? Postanowiła się do ciebie zbliżyć, żeby zrobić mi 
na złość? 
— Co takiego? — Wiatr rozwiewał szalik lana. Spencer zaśmiała 
się pogardliwie. Naprawdę musiała 
mu to podać na tacy? 
— Podobałeś mi się. W siódmej klasie. I Ali ci o tym 
powiedziała. Przekonała cię, żebyś mnie pocałował. 
łan westchnął ciężko. Patrzył na nią spod uniesionych brwi. 
— Nie pamiętam. To było tak dawno temu. 
— Nie kłam — rzuciła Spencer z rozpalonymi policzkami. — 
Zabiłeś Ali — powtórzyła. — Przestań udawać niewiniątko. 
łan otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. 
 
 
 
 

- A  gdyby się okazało, że czegoś jeszcze nie wiesz? -wyrzucił z 
siebie wreszcie. 
Nad ich głowami przeleciał z hukiem samolot. Kilka domów 
dalej pan Hurst uruchomił pług śnieżny. 
- O czym ty mówisz? - szepnęła Spencer, łan znowu zaciągnął się 
papierosem. 
- To coś bardzo ważnego. Policja chyba o tym wie, ale na razie to 
ignoruje. Próbują mnie wrobić, jutro będę miał jednak w ręku 
niezbity dowód mojej niewinności. - Nachylił się do Spencer, 
dmuchając jej dymem papierosowym prosto w twarz. - Uwierz 
mi, to coś postawi na głowie całe twoje życie. 
Spencer zdrętwiała. 
- Powiedz mi. 
łan odwrócił wzrok. 
- Jeszcze nie mogę. Muszę się upewnić. Spencer zaśmiała się 
gorzko. 
-1 niby... mam uwierzyć ci na słowo? Nie jestem ci winna żadnej 
przysługi. Może pogadaj o tym z Melissą. Ona pewnie przyjmie 
twoją łzawą historyjkę z większą wyrozumiałością. 
Przez twarz lana przebiegł jakiś dziwny cień, którego Spencer nie 
potrafiła zinterpretować. Otoczył ich toksyczny zapach dymu. 
- Może i wypiłem trochę tamtego wieczoru, ale me miałem 
przywidzeń. Wyszedłem na spotkanie Ali... ale pod lasem 
zobaczyłem dwie osoby o blond włosach. Jedną z nich była 
Alison. Drugą... 
Uniósł brwi. Dwi e  o so by  o  bl o nd  wł o sac h.  Spencer 
pokręciła gwałtownie głową, jakby chciała odrzucić sugestię 
lana. 
 

— To nie byłam ja. Wyszłam razem z nią z domku. Ale ona mnie 
zostawiła i poszła spotkać się z tobą. 
— W takim razie to był ktoś inny. 
— Skoro kogoś widziałeś, czemu nie powiedziałeś o tym policji, 
kiedy Ali zaginęła? 
łan spojrzał nagle w lewo. Zaciągnął się papierosem. Spencer 
pstryknęła palcami i pokazała na niego. 
— Nie mówiłeś o tym, bo ni k og o  nie  wi dzia ł e ś.  Nie ma 
żadnej tajemnicy, którą ignoruje policja... i kropka. Ty ją zabiłeś, 
łan, i pójdziesz za to siedzieć. I kropka. 
łan patrzył jej głęboko w oczy przez kilka sekund. Potem 
wzruszył ramionami i rzucił niedopałek na ziemię. 
— Wszystko ci się pomieszało — powiedział głębokim głosem. 
I jakby nigdy nic odwrócił się, przeszedł przez patio i zniknął w 
lesie. Kiedy znalazł się już wśród drzew, Spencer padła na 
kolana, nie zważając na to, że mokry śnieg przesiąkał szybko 
przez jej spodnie. Po policzkach płynęły jej gorące łzy 
przerażenia. Dopiero po kilku minutach zauważyła, że leżący na 
stole telefon daje jej znak, że przyszedł SMS. Zerwała się na 
równe nogi. W skrzynce odbiorczej znalazła jedną nową 
wiadomość. 
Pytanie: Gdyby nasza mała Miss Nieporządnicka nagle zniknęła, 
to czy kogoś by to obeszło? Doniosłaś na mnie dwa razy. Do 
trzech razy sztuka. Potem dowiesz się, czy „rodzice" będą bardzo 
płakali, kiedy twoje żałosne życie dobiegnie końca. Stąpasz po 
kruchym lodzie, Spence. 
A. 
 
 
 
 

Spencer spojrzała na las. 
- N i e  wysyłasz SMS-ów co, Ian!? - wykrzyczała w ciemność 
ochrypłym głosem. - Wyjdź i popatrz mi prosto w twarz! 
Cicho zaszumiał wiatr, łan nie odpowiedział. Jedynym dowodem 
na to, że zjawił się w jej domu, był żarzący się na czerwono 
niedopałek powoli dogasający pośrodku patio. 

19 
HOROSKOPY RZADKO SĄ TAKIE DOBRE 
 
W czwartek wieczorem po treningu Emily stała przed wysokim 
lustrem na pływalni i przyglądała się swojemu strojowi. Miała na 
sobie ulubioną parę czekoladowych sztruksów, jasnoróżową 
bluzkę z małą falbanką i ciemno-różowe buty na płaskim obcasie. 
Czy to odpowiedni strój na kolację w Chińskiej Róży z Isaakiem? 
A może wyglądała zbyt dziewczęco, zupełnie nie jak Emily? Tak 
naprawdę sama nie wiedziała, kim obecnie jest Emily. 
— Czemu się tak wystroiłaś? — zza rogu wypadła nagle Carolyn. 
Emily aż podskoczyła. 
— Idziesz na randkę? 
— Nie! — odparła Emily z przerażeniem. 
Carolyn przekrzywiła głowę, jakby nie dała się nabrać. 
— Kim ona jest? Znam? Ona .  Emily zacisnęła zęby. 
— Idę na kolację z chłopakiem. Z kolegą. To wszystko. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Carolyn stanęła za nią i poprawiła jej kołnierzyk. — Ten kit 
wcisnęłaś też mamie? 
No tak, właśnie to powiedziała mamie. Była chyba jedyną 
dziewczyną w całym Rosewood, która mogła oznajmić 
rodzicom, że wychodzi z chłopakiem, bez obaw, że zaraz 
wysłucha paranoidalnego wykładu o tym, że seks to poważna 
sprawa i powinny go uprawiać osoby w odpowiednim wieku, 
najlepiej zakochane. 
Od kiedy pocałowała się wczoraj z Isaakiem, snuła się z błędnym 
wzrokiem i nie mogła pozbierać myśli. Nie miała pojęcia, o czym 
mówili na lekcjach. Gdyby na lunch zamiast kanapki z dżemem i 
masłem orzechowym ktoś podłożył jej bułkę z błotem i 
sardynkami, nawet by nie zauważyła. Ledwie zareagowała, kiedy 
Mike Montgomery i Noel Kahn pomachali jej na parkingu po 
treningu i zapytali, czy miło spędziła święta. 
- Czy do lesbijek przychodzi damska wersja mikołaja? - 
zakrzyknął podekscytowany Mike. - Siedziałaś u niej na 
kolanach? Czy są elfy lesbijki? 
Emily nawet się nie obraziła, i dopiero to ją zmartwiło. Jeśli nie 
gniewała się już o żarty na temat lesbijek, czy to znaczy, że 
przestała nią być? Ale czy to nie było właśnie to wielkie, 
przerażające odkrycie, którego dokonała kilka miesięcy 
wcześniej? Czy to nie dlatego rodzice wysłali ją do Iowa? Jeśli do 
Isaaca czuła to samo co do Ali i Mai, to kim była? Hetero? Bi? 
Niezdecydowana? 
Bardzo chciała powiedzieć rodzinie o Isaacu. Jak na ironię, każda 
matka chciałaby, żeby jej córka przyprowadziła do domu kogoś 
takiego. Ona się bała. A jeśli jej nie uwierzą? A jak ją wyśmieją? 
Albo się zezłoszczą? Tej jesieni dała im nieźle popalić. Teraz 
znowu spodobał się jej 
 

chłopak, tak po prostu? Poza tym zupełnie serio traktowała 
ostrzeżenia z ostatniego SMS-a od A. Nie miała pojęcia, jak 
konserwatywnie myśli Isaac i jak zareaguje, kiedy wyjawi mu 
sekrety o swojej przeszłości. A jeśli poczuje się zażenowany i 
nigdy już się do niej nie odezwie? 
Emily zatrzasnęła drzwiczki do szafki, przekręciła zamek, a 
potem założyła na ramię torbę. 
-Powodzenia - zawołała radośnie Carolyn, kiedy Emily 
wychodziła z szatni. - Na pewno się jej spodobasz. 
Emily skrzywiła się, ale nie miała siły po raz kolejny poprawiać 
siostry. 
Chińska Róża znajdowała się kilka kilometrów na południe od 
miasta, w uroczym domku stojącym samotnie obok skały, z 
której kiedyś biło źródło. Aby się tam dostać, Emily musiała 
przejechać przez parking pasmanterii i minąć mały sklep 
prowadzony przez amiszów, gdzie można było kupić domowej 
roboty dżem jabłkowy i namalowane lakierem na deskach 
obrazki przedstawiające zwierzęta gospodarskie. Kiedy wysiadła 
z samochodu, na parkingu było niepokojąco cicho. Za cicho. 
Poczuła, jak jeżą się jej włosy na głowie. Emily nie oddzwoniła 
do Ani, żeby pogadać o nowych wiadomościach od A. Szczerze 
mówiąc, bała się z kimkolwiek o tym rozmawiać i podjęła 
decyzję, że przestanie o tym myśleć. Może wtedy sprawa się 
rozwiąże. Zresztą Aria też nie oddzwoniła. Emiły pomyślała, że 
może i ona próbuje zlekceważyć A. 
W tym samym domku był też klub kręglowy, choć w tej chwili 
przebudowywano go na restaurację wegetariańską. 
Emily, Ali i pozostałe dziewczyny lubiły przychodzić na kręgle w 
piątek wieczorem na początku szóstej klasy, 
 

kiedy tylko się zaprzyjaźniły. Początkowo Emily wydawało się to 
dziwne. Spodziewała się, że raczej będą się włóczyć po centrum 
handlowym, gdzie Ali zazwyczaj chodziła ze swoją świtą w 
weekend. Ali powiedziała jednak, że potrzebuje przerwy od 
centrum handlowego i od wszystkich koleżanek z Rosewood 
Day. 
— Nowe przyjaciółki powinny spędzać czas w swoim gronie — 
oznajmiła Ali. — A tu nie znajdzie nas nikt ze szkoły. 
To właśnie w tym klubie kręglarskim Emily jeden jedyny raz 
zapytała Ali o kapsułę czasu i to strasznie brzmiące pytanie lana. 
Wygłupiały się, grając w kręgle, piły litrami oranżadę i 
sprawdzały, czy kiedy rzucają kulę między nogami, to strącają 
więcej kręgli. Emily tego wieczoru czuła niezwykłą odwagę i 
chęć powrotu do przeszłości, o której tak bardzo próbowały 
zapomnieć. Kiedy Spencer wstała, żeby rzucić kulą, a Hanna i 
Aria pobiegły po kolejną oranżadę, Emily zwróciła się do Ali, 
która malowała uśmiechnięte buźki na marginesach kartki z 
wynikiem gry. 
— Pamiętasz tę kłótnię między twoim bratem i łanem, wtedy 
kiedy ogłoszono kapsułę czasu? — zapytała Emily niby od 
niechcenia, tak jakby nie myślała nad tym pytaniem od kilku 
tygodni. 
Ali odłożyła obgryziony ołówek i patrzyła na Emily przez prawie 
minutę. Wreszcie schyliła się i poprawiła sznurowadło, choć 
wcale się jej nie rozwiązało. 
— Jason to wariat — mruknęła pod nosem. — Droczyłam się z 
nim, kiedy odwiózł mnie tamtego dnia do domu. 
Ale tamtego dnia Jason nie odwiózł jej do domu. Odjechał 
szybko swoim czarnym samochodem, a Ali ze swoimi 
przybocznymi zniknęła w lesie. 

— Więc ta kłótnia w ogóle cię nie obeszła? Ali uniosła wzrok i 
się uśmiechnęła. 
— Wyluzuj, Zabójco! Potrafię o siebie zadbać. Wtedy po raz 
pierwszy Ali nazwała ją Zabójcą, jakby 
Emily była pitbulem, który miał ją chronić. To przezwisko 
przylgnęło do niej na dobre. 
Teraz Emily zastanawiała się, czy Ali tamtego dnia skłamała, że 
brat odwiózł ją do domu, a tak naprawdę poszła na spotkanie z 
łanem. Odsunęła od siebie wszystkie wspomnienia o Ali, 
zatrzasnęła drzwi volvo, włożyła kluczyki do kieszeni i 
wybrukowaną ścieżką poszła w stronę Chińskiej Róży. Wnętrze 
restauracji urządzono tak, by przypominało chińską bambusową 
chatkę z trzcinową strzechą. Pośrodku stało wielkie akwarium z 
pękatymi, lśniącymi rybami. Emily stanęła przy ladzie, gdzie 
wydawano posiłki na wynos. Zapach imbiru i zielonej cebulki 
podrażnił jej nozdrza. W kuchni kilku kucharzy stało przy 
olbrzymich wokach. Na szczęście nie zauważyła żadnej znajomej 
twarzy z liceum. 
Isaac machał do niej od stolika w głębi sali. Emily pomachała mu, 
zastanawiając się, czy ma na twarzy wypisane zdenerwowanie. 
Podeszła do Isaaca na chwiejnych nogach, próbując nie wpaść na 
ustawione równo stoliki. 
— Cześć — przywitał się Isaac. 
Miał na sobie granatową marynarkę, która podkreślała kolor jego 
oczu. Włosy zaczesał do tyłu, co uwydatniło jego pięknie 
uformowane kości policzkowe. 
— Cześć — odpowiedziała Emily. 
Kiedy usiadła, na chwilę zapadła ołowiana cisza. 
— Dzięki, że przyszłaś — powiedział Isaac bardzo oficjalnym 
tonem. 
 

- Cała przyjemność po mojej stronie - Emily starała się mówić 
skromnie i powściągliwie. 
- Tęskniłem za tobą - dodał Isaac. 
- Och - pisnęła Emily, bo nie miała pojęcia, jak na to 
odpowiedzieć. Zamiast tego napiła się wody. 
Na szczęście podeszła kelnerka, podając im menu i ręczniki do 
wytarcia dłoni. Emily położyła ręcznik na nadgarstkach i 
próbowała się uspokoić. Kiedy poczuła na skórze wilgoć i ciepło, 
przypomniała sobie, jak jesienią pojechały razem z Mayą kąpać 
się w strumieniu pod wodospadem. Woda była nagrzana od 
słońca i koiła jak ciepła kąpiel. 
Z kuchni dobiegł huk garnka spadającego na podłogę, wyrywając 
Emily z zamyślenia. Czemu nagle teraz przyszła jej do głowy 
Maya? Isaac patrzył na nią wyczekująco, jakby czytał w jej 
myślach. Jeszcze bardziej się zaczerwieniła. 
Emily spojrzała na podkładki pod talerze z emblematami 
chińskich znaków zodiaku. Chciała odsunąć od siebie myśli o 
Mai. Na krawędzi maty widniały także zwykłe znaki zodiaku. 
- Spod jakiego jesteś znaku? - wypaliła. 
- Panna - odparł natychmiast Isaac. - Hojny, nieśmiały 
perfekcjonista. A ty? 
- Byk. 
- To znaczy, że pasujemy do siebie. - Isaac uśmiechnął się do niej 
nieśmiało. 
Emily uniosła brew, zaniepokojona. 
- Znasz się na astrologii? 
- Moja ciocia świetnie się na tym zna - wyjaśnił Isaac, wycierając 
dłonie gorącym ręcznikiem. - Przychodzi do nas co chwila i kilka 
razy w roku sporządza mój horoskop. 
 

Już kiedy miałem sześć lat, wiedziałem wszystko na temat 
wpływu Księżyca na mój znak. Jak chcesz, tobie też może 
powróżyć. 
Emily uśmiechnęła się zaciekawiona. 
- Pewnie. 
- A wiesz, że tak naprawdę mamy inne znaki zodiaku, niż nam się 
wydaje? - Isaac napił się zielonej herbaty- ~ Oglądałem program 
na ten temat na kanale z filmami edukacyjnymi. Znaki zodiaku 
stworzono tysiące lat temu, lecz w ciągu tych tysiącleci oś Ziemi 
znacznie się przemieściła. Konstelacje zodiaku i przypisane im 
miesiące rozjechały się dokładnie o jeden znak. Nie zrozumiałem 
do końca, jak przebiegał ten proces, ale tak naprawdę nie jesteś 
spod znaku Byka, tylko Bliźniąt. 
Emily nie mieściło się to w głowie. B liź ni ęta?  Niemożliwe. 
Całe jej życie przebiegało dokładnie tak, jak przewidywał 
horoskop dla Byka, począwszy od ulubionych kolorów ubrań, a 
skończywszy na jej ulubionym stylu pływackim. Ali wyśmiewała 
się czasem, że godne zaufania uparte Byki miały zawsze 
najnudniejsze horoskopy. Ale Emily lubiła swój znak. O ludziach 
spod znaku Bliźniąt wiedziała tylko tyle, że są niecierpliwi, 
zawsze próbują być w centrum uwagi i czasem zachowują się 
niemoralnie. Spencer była Bliźniakiem. A może Rybami? 
Isaac nachylił się do niej i odsunął na bok swoje menu. 
- Jestem Lwem, ale to nadal oznacza, że do siebie pasujemy. 
Skoro już załatwiliśmy kwestie astrologiczne, co jeszcze 
powinienem o tobie wiedzieć? 
Cichutki głos w głowie Emily podpowiadał, że Isaac powinien się 
dowiedzieć o wielu rzeczach. Ale ona tylko wzruszyła 
ramionami. 
 
 

— Może ty zaczniesz? 
— Dobra... — Isaac napił się wody i się zamyślił. — Oprócz 
gitary gram też na fortepianie. Biorę lekcje od trzeciego roku 
życia. 
— Nieźle! — wykrzyknęła Emily. — Jak byłam młodsza, też się 
uczyłam grać na fortepianie, ale mi się znudziło. Bodzice na mnie 
krzyczeli, bo nie chciało mi się ćwiczyć. 
Isaac uśmiechnął się. 
— Moi rodzice też mnie zmuszali do ćwiczeń. I co jeszcze? Mój 
tata ma firmę cateringową. A ponieważ jestem miły i jestem jego 
synem, stanowię tanią siłę roboczą i często pracuję w czasie 
obsługiwanych przez niego imprez. 
Emily uśmiechnęła się. 
— Więc umiesz gotować? Isaac pokręcił głową. 
— Nie, w tym jestem beznadziejny. Nie potrafię zrobić nawet 
tostów. Pracuję jako kelner. W przyszłym tygodniu obsługujemy 
imprezę charytatywną w klinice dla ofiar poparzeń. To również 
klinika chirurgii plastycznej, ale mam nadzieję, że pieniądze nie 
zostaną przeznaczone na nią. — Skrzywił się. 
Emily otworzyła szeroko oczy. W okolicy była tylko jedna taka 
klinika. 
— Masz na myśli klinikę William Atlantic? Isaac pokiwał głową 
i się uśmiechnął. 
Emily odwróciła wzrok, wpatrując się tępo w wielki gong z brązu 
stojący obok stanowiska kierownika sali. Jakiś mały chłopiec bez 
przednich zębów desperacko próbował kopnąć w niego, a ojciec 
starał się go od tego odwieść. W klinice William Atlantic — 
zwanej przez niektórych 
 

Plażą Billa - Jenna Cavanaugh była leczona po poparzeniu, 
któremu uległa, gdy Ali przez przypadek oślepiła ją petardą. A 
może Ali celowo ją okaleczyła... Emily sama już nie wiedziała, 
co jest prawdą. W tej samej klinice leczono Monę Vanderwaal, 
która tej samej nocy również została poparzona. 
Isaac zmrużył oczy. 
— Co się stało? Powiedziałem coś nie tak? Emily wzruszyła 
ramionami. 
— Znam chłopaka, którego tata założył tę klinikę. 
— Znasz syna Davida Ackarda? 
— Chodzi do mojej szkoły. Isaac pokiwał głową. 
— No tak. Rosewood Day. 
— Dostaję stypendium - powiedziała szybko Emily, bo nie 
chciała, żeby wziął ją za jedną z uprzywilejowanych, zepsutych 
dziewczyn z bogatych domów. 
— Musisz być bardzo mądra. Emily schyliła głowę. -Nie. 
Obok przeszła kelnerka, niosąc kilka talerzy z kurczakiem po 
seczuańsku. 
— Tata obsługuje też jakąś imprezę charytatywną w sobotę. Ma 
się odbyć na farmie w domu z dziesięcioma pokojami. 
— Naprawdę? - Emily poczuła ucisk w żołądku. Isaac mówił 
oczywiście o imprezie w domu Spencer. 
W szkole wszędzie wisiały ogłoszenia zapraszające na ten 
wieczór. Prawie wszyscy rodzice i większość uczniów chodzili 
na te imprezy. Nikt nie mógł oprzeć się pokusie, żeby 
 
 
 
 
 

ładnie się ubrać i ukradkiem brać szampana z tacy, gdy rodzice 
się odwrócą. 
— Zobaczymy się tam? — Isaac się rozpromienił. Emily 
uszczypnęła się w dłoń. Jeśli tam pójdzie, ludzie 
będą zadawać pytania, co ją łączy z Isaakiem. A jeśli nie pójdzie, 
to Isaac może kogoś o nią zapytać i w ten sposób dowie się 
prawdy o niej. Na przykład Noela Kahna albo Mike'a 
Montgomery'ego, a może nawet Bena, jej byłego chłopaka. Może 
zjawi się tam i naśladowca A. 
— Tak sądzę — zdecydowała. 
— Świetnie — ucieszył się Isaac. — Poznasz mnie po kelnerskim 
smokingu. 
Emily zaczerwieniła się. 
— Może obsłużysz mnie osobiście — powiedziała do niego 
zalotnie. 
— Nie ma sprawy. 
Isaac ścisnął dłoń Emily, a jej serce zaczęło mocniej bić. 
Nagle Isaac spojrzał ponad głową Emily i uśmiechnął się do 
kogoś stojącego za nią. Kiedy Emily się odwróciła, o mało nie 
zemdlała. Zamrugała oczami, w nadziei że stojąca przed nią 
osoba to tylko fatamorgana. 
— Cześć, Emily. 
Maya St. Germain odgarnęła kosmyk kręconych włosów znad 
żółtych, tygrysich oczu. Miała na sobie gruby, biały sweter, 
dżinsową spódniczkę i białe, grubo tkane raj -stopy. Patrzyła to 
na Emily, to na Isaaca, jakby próbowała się domyślić, co tu razem 
robią. 
Emily wysunęła dłoń z dłoni Isaaca. 
— Isaac — powiedziała, próbując ukryć zmieszanie. — To jest 
Maya. Chodzimy do tej samej szkoły. 

 

Isaac podniósł się z krzesła i wyciągnął rękę. 
— Cześć. Przyszliśmy tu na randkę. 
Maya otworzyła szeroko oczy i zrobiła krok w tył, jakby Isaac 
oznajmił, że ulepiono go z krowiego łajna. 
— Jasne — zażartowała. — Randka. Dobry kawał. Isaac 
zmarszczył brwi. 
— Słucham? 
Maya spojrzała na niego z niedowierzaniem. Nagle czas jakby 
stanął w miejscu. Emily zauważyła dokładnie, w którym 
momencie wyraz twarzy Mai się zmienił, gdy zdała sobie sprawę, 
że to nie żart. Na jej ustach powoli pojawił się złośliwy uśmiech. 
Jej lśniące oczy mówiły: „Naprawdę jesteś z nim na randce. I nie 
powiedziałaś mu, kim jesteś, tak jak nie powiedziałaś Toby'emu 
Cavanaughowi". Emily zrozumiała, jak bardzo Maya musi się na 
nią gniewać. Emily pomiatała nią całą jesień, zdradzała ją z 
Tristą, dziewczyną, którą poznała w Iowa, oskarżyła Mayę, że to 
ona jest A., a potem przez całe miesiące nie odezwała się do niej. 
A teraz Mai trafiła się doskonała okazja, żeby wziąć za to 
wszystko odwet. 
Kiedy tylko Maya otworzyła usta, Emily poderwała się, jednym 
ruchem zdjęła kurtkę z oparcia krzesła, chwyciła torebkę i 
pobiegła między stolikami do wyjścia. Nie miała zamiaru 
słuchać, jak Maya mówi prawdę o niej Isaacowi. Nie chciała 
widzieć rozczarowania, a przede wszystkim obrzydzenia na jego 
twarzy. 
Wyszła na zimne powietrze. Kiedy dotarła do samochodu, oparła 
się obiema rękami na masce, próbując pozbierać myśli. Nie miała 
odwagi zajrzeć do restauracji. Najlepiej zrobiłaby, gdyby wsiadła 
do samochodu, odjechała i nigdy nie wróciła do tego miejsca. 
 

Na opustoszałym parkingu hulał wiatr. Nad głową Emily 
migotała uliczna lampa. Nagle coś zaszurało za wielkim 
cadillakiem Escalade. Stojąca kilka metrów dalej Emily stanęła 
na palcach. To tylko cień? Czy ktoś tam był? Sięgnęła po 
kluczyki, ale nie mogła ich znaleźć w torebce. 
Nagle zadźwięczał telefon i Emily wydała zduszony jęk. 
Roztrzęsionymi rękami wyjęła go z kieszeni. Dostała nową 
wiadomość. Uderzyła mocno w klawiaturę, by przeczytać 
SMS-a. 
Cześć, Em. Czy to nie straszne, kiedy twoja była rujnuje ci 
romantyczną randkę? Ciekawe, skąd się dowiedziała, gdzie cię 
znajdzie... Potraktuj to jako ostrzeżenie. Piśnij tylko słówko, a 
okaże się, że twoja przeszłość to najmniejszy z twoich 
problemów. 
A. 
Emily przeczesała dłonią włosy. Wszystkie elementy układanki 
do siebie pasowały. Maya dostała od A. informację, że Emily jest 
w restauracji, i połknęła haczyk, bo chciała się zemścić. Może 
nawet to Maya była nowym A. 
— Emily? 
Odwróciła się z bijącym sercem. Za nią stał Isaac. Nie miał na 
sobie kurtki, a jego policzki były czerwone od mrozu. 
— Co ty wyprawiasz? — zapytał. 
Emily wbiła wzrok we fluorescencyjne linie wyznaczające 
miejsca do parkowania. Nie potrafiła spojrzeć Isaacowi prosto w 
oczy. 
— Pomyślałam, że lepiej już sobie pójdę. 
 

—  Dlacz eg o?  
Zawahała się. Isaac nie był na nią zły. Wydawał się raczej... 
z d e z o r i e n t o w a n y .  Zajrzała przez okno do wnętrza 
restauracji. Kelnerka chodziła wzdłuż stolików. Czy to możliwe, 
że Maya nie zdradziła mu jej tajemnicy? 
— Przepraszam za to, co powiedziałem — mówił dalej Isaac i 
cały drżał. — Że przyszliśmy na randkę. Nie chciałem, żeby to 
tak zabrzmiało. 
Na jego twarzy malował się szczery wstyd. Nagle Emily 
spojrzała na całe zajście z jego punktu widzenia. Wydawało mu 
się, że palnął coś głupiego, że popełnił błąd. 
— Nie przepraszaj — uspokoiła go i chwyciła jego zziębnięte 
dłonie. — Boże, b ła ga  m, nie przepraszaj! 
Isaac zamrugał. Uśmiechnął się lekko. 
— Chciałam, żeby to była randka — szepnęła Emily. Kiedy tylko 
wypowiedziała te słowa, zdała sobie sprawę, że mówi szczerą 
prawdę. — Musisz iść na tę imprezę charytatywną? A możesz 
zapytać tatę, czy nie da ci wolnego wieczoru? Tym razem ja 
chciałabym zaprosić cię na randkę. 
Isaac uśmiechnął się szeroko. 
— Myślę, że tym razem może dać mi wolne. — Potem ścisnął jej 
dłonie i przyciągnął ją blisko. Coś mu się przypomniało. — A 
kim była ta dziewczyna w restauracji? — wyszeptał. 
Emily zamarła. Poczuła mocne ukłucie wyrzutów sumienia. 
Powinna powiedzieć Isaacowi prawdę, zanim zrobi to A. Czy 
naprawdę zrobiła coś aż tak strasznego? Czy nie spędziła całej 
jesieni, próbując poradzić sobie z życiem jako lesbijka? 
 
 
 

Nie. Przecież umowa polegała na tym, że póki Emily nie powie 
nikomu o A., A. nie poinformuje o niczym Isaaca. Czuła się tak 
bezpiecznie w jego ramionach. Nie umiała zepsuć tego 
szczególnego momentu. 
— A, taka dziewczyna ode mnie ze szkoły — odpowiedziała 
wreszcie, kryjąc prawdę głęboko. — Nikt ważny. 

20 
MARNY Z NIEGO OJCZYM 
 
Godzinę później, w czwartek, Aria w napięciu siedziała w 
salonie, obok Mike'a, który ustawiał coś na swoim PlayStation. 
Tę drogą zabawkę dostał na gwiazdkę od Byrona, próbującego 
wynagrodzić mu w ten sposób to, że zniszczył rodzinę i zrobił 
dziecko Meredith. Mike tworzył swojego zawodnika, wybierając 
najlepsze oczy, uszy i nos. 
— Dlaczego nie mogę powiększyć mu bicepsów? — narzekał, 
spoglądając surowo na swojego gracza. — Jest chudy jak 
szczapa. 
— Powiększ sobie głowę — burknęła pod nosem Aria. 
— Chcesz zobaczyć, jaką postać stworzył Noel Kahn dla ciebie? 
Mike przełączył się do głównego menu i spojrzał na nią 
wymownie, jakby chciał powiedzieć: „Wciąż mu się podobasz". 
Noel chodził za Arią od jesieni. 
— Dla siebie też stworzył postać. Moglibyście się dogadać, 
gdybyście zagrali razem. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Aria rozparła się na kanapie, sięgnęła do plastikowej miski po 
serowego chipsa i nic nie powiedziała. 
— A to postać Xaviera. — Mike pokazał jej ludzika z wielką 
głową, krótkimi włosami i dużymi brązowymi oczami. — Gra 
świetnie w kręgle. Ale skopałem mu tyłek w tenisa. 
Aria podrapała się po karku. Dziwnie się poczuła. 
— Więc... lubisz Xaviera? 
— Tak, fajny koleś. — Mike wszedł znowu do głównego menu 
gry. — A ty nie? 
— Jest... w porządku. 
Aria polizała usta. Już chciała zapytać Mike'a, czemu tak nagle 
przeszedł do porządku dziennego nad rozwodem rodziców, choć 
zaraz po ich rozstaniu z wściekłości grał w lacrosse nawet w 
czasie oberwania chmury. Ale wiedziała, że jeśli powie coś 
takiego, Mike przewróci oczami i nie odezwie się do niej przez 
tydzień. 
Mike zmierzył ją wzrokiem, wyłączył PlayStation i włączył 
wiadomości. 
— Zachowujesz się jak naćpana. Denerwujesz się przed 
jutrzejszą rozprawą? Nie możesz się tak telepać w czasie 
składania zeznań. Strzel sobie rano setkę wódki i wszystko będzie 
w porządku. 
Aria prychnęła i wbiła wzrok w podłogę. 
— Jutro przedstawią tylko oświadczenia wstępne. Ja mam 
składać zeznania dopiero pod koniec przyszłego tygodnia. 
— No i co z tego. Mała bania z samego rana jeszcze nikomu nie 
zaszkodziła. 
Aria rzuciła mu pełne zniecierpliwienia spojrzenie. Gdyby tylko 
wszystkie jej problemy mogła rozwiązać setka wódki. 

O osiemnastej rozpoczęły się wieczorne wiadomości. Na ekranie 
pojawił się budynek sądu w Rosewood. Reporter wypytywał 
przechodniów, co sądzą o rozpoczynającym się jutro procesie. 
Aria ukryła twarz w poduszce, bo nie miała siły tego oglądać. 
~ Ej, chyba znasz tę laskę - powiedział Mike, wskazując na ekran. 
- Jaką? - zapytała Aria głosem stłumionym przez poduszkę. 
- Tą niewidomą. 
Aria podniosła głowę. Jasne, kamera pokazywała Jennę 
Cavanaugh. Reporter podstawił jej mikrofon. Miała swoje 
wystrzałowe okulary od Gucciego i jasnoczerwony wełniany 
płaszcz. U jej boku posłusznie siedział pies przewodnik. 
- Mam nadzieję, że ten proces szybko się skończy -mówiła do 
reportera. - Przynosi Rosewood złą sławę. 
- Wiesz co, jak na niewidomą jest dość sexy - zauważył Mike. — 
Umówię się z nią. 
Aria jęknęła i uderzyła brata poduszką. Nagle zadzwonił iPhone 
Mike'a, Mike się poderwał i szybkim krokiem wyszedł z pokoju. 
Kiedy zaczął wchodzić na górę, Aria wróciła do oglądania 
wiadomości. Na ekranie pojawiło się zdjęcie lana z dnia 
aresztowania. Miał zmierzwione włosy i ponurą minę. Potem 
pokazano dziurę na podwórku DiLaurentisów, w której 
znaleziono ciało Ali. Wiatr poruszał taśmą policyjną. Między 
dwiema olbrzymimi sosnami mignął jakiś cień. Aria wbiła wzrok 
w ekran. Czy to... człowiek? Na ekranie pojawił się teraz reporter 
przed sądem. 
- Proces ma przebiegać zgodnie z planem, ale wiele osób nadal 
sądzi, że oskarżenie nie dysponuje dostatecznie mocnymi 
dowodami. 
 
 
 

— Nie powinnaś się tym teraz torturować. 
Aria odwróciła się. Xavier opierał się o framugę drzwi. Miał na 
sobie koszulę w paski, której nie włożył do spodni, obszerne 
dżinsy i adidasy. Na jego lewym nadgarstku zauważyła masywny 
zegarek. Spoglądał to na Arię, to na ekran telewizora. 
— Ella jeszcze nie wróciła z galerii — powiedziała Aria. — 
Miała dziś jakąś prywatną wystawę. 
Xavier wszedł do pokoju. 
— Wiem. Byliśmy dziś na kawie. U mnie wyłączyli prąd. 
Zamarzła trakcja. Ella powiedziała, że mogę posiedzieć u was, 
dopóki go nie włączą. — Uśmiechnął się szeroko. — Nie masz 
nic przeciwko? Mogę ugotować kolację. 
Aria przeczesała palcami włosy. 
— Czuj się jak u siebie — próbowała mówić jakby nigdy nic. 
Przecież świetnie się dogadywali. Zrobiła mu miejsce na kanapie 
i odłożyła na stół miskę z chipsami. 
— Usiądź. 
Xavier usiadł, zachowując dystans. W wiadomościach 
pokazywano właśnie rekonstrukcję zdarzeń tego wieczoru, kiedy 
zamordowano Ali. 
— O wpół do jedenastej w nocy Alison i Spencer Hastings się 
pokłóciły. Alison wychodzi z domku — informował komentator. 
Dziewczyna grająca Spencer wyglądała na rozgoryczoną i 
rozgniewaną. Niewysoka blondynka wcielająca się w postać Ali 
nie była tak ładna jak ona. — O dziesiątej czterdzieści Melissa 
Hastings budzi się i zauważa, że lana Thomasa nie ma przy niej. 
— Aktorka odtwarzająca rolę Melissy miała chyba ze trzydzieści 
pięć lat. 
 

Xavier spojrzał wyczekująco na Arię. 
— Twoja mama mówiła, że tamtej nocy byłaś z Alison. Aria 
pokiwała głową ze smutną miną. 
— Za dziesięć jedenasta łan Thomas i Alison stoją obok dołu na 
podwórzu DiLaurentisów — mówił dalej komentator z offu. łan 
ukrywający się w cieniu szamotał się z Ali. — Podobno doszło do 
szamotaniny. Thomas wepchnął DiLaurentis do dołu, a pięć po 
jedenastej był już z powrotem w domu. 
— Współczuję ci — powiedział cicho Xavier. — Nawet sobie nie 
wyobrażam, jak musisz się czuć. 
Aria zagryzła wargi, przyciskając do piersi jedną z atłasowych 
poduszek leżących na kanapie. Xavier podrapał się w głowę. 
— Muszę przyznać, że bardzo się zdziwiłem, kiedy ogłoszono, że 
łan Thomas to główny podejrzany. Ten chłopak miał przecież 
świat u swych stóp. 
Aria oburzyła się. Co z tego, że łan był przystojnym, bogatym 
chłopcem z doskonałymi manierami? To jeszcze nikogo nie czyni 
świętym. 
— No cóż. Ale zrobił coś takiego — warknęła. - I tyle. Xavier 
pokiwał nieśmiało głową. 
— Nie chciałem, żeby to tak zabrzmiało. To tylko dowodzi, jak 
mało wiemy o innych. 
— A żebyś wiedział — jęknęła Aria. Xavier napił się wody z 
butelki. 
— Mogę ci jakoś pomóc? 
Aria gapiła się na ścianę pokoju. Mama nie zdjęła jeszcze ich 
rodzinnych fotografii, w tym ulubionego zdjęcia Arii, na którym 
w czwórkę stoją nad wodospadem Gullfoss 
 
 

na Islandii. Wszyscy podeszli na sam skraj śliskiego klifu 
zwisającego nad strumieniem wody. 
- Możesz zawieźć mnie z powrotem na Islandię. -W głosie Arii 
słychać było tęsknotę. - W przeciwieństwie do ciebie i mojego 
brata mnie się tam wszystko podobało. Nawet te okropne kucyki. 
Xavier uśmiechnął się z błyskiem w oku. 
- No dobrze, zdradzę ci sekret. Tak naprawdę Islandia bardzo mi 
się podobała. Ale powiedziałem coś innego, żeby wkraść się w 
łaski Mike'a. 
Aria otworzyła szeroko oczy. 
- Nie wierzę! - Uderzyła go poduszką. - Co za lizus! Xavier 
chwycił inną poduszkę i trzymał ją groźnie nad 
głową. 
- Lizus? Lepiej to odwołaj! 
- N o  dobra, dobra - zachichotała Aria, podnosząc w górę palec. 
— Rozejm. 
- Za późno — zarechotał Xavier. 
Osunął się na kolana i nagle znalazł się blisko Arii. Za blisko. 
Zanim zdążyła pomyśleć, przycisnął swoje usta do jej ust. 
Dopiero po kilku sekundach Aria zdała sobie sprawę, co się 
dzieje. Spojrzała na Xaviera z niedowierzaniem. Chwycił ją 
mocno za ramiona. Jego palce wbijały się w jej ciało. Aria pisnęła 
cicho i wyrwała się z jego objęć. 
- Co do cholery...!? - krzyknęła. 
Xavier oderwał się od niej. Przez chwilę Aria nie potrafiła się 
ruszyć. Gwałtownie się odsunęła. 
- Aria... - Xavier wyglądał na zupełnie zdezorientowanego. — 
Czekaj. Ja... 
 

Nie wiedziała, co powiedzieć. Kolana ugięły się pod nią. Kiedy 
wstała z kanapy, prawie skręciła kostkę. - Aria! — zawołał 
Xavier. 
Ale ona wyszła z pokoju. Kiedy weszła do swojej sypialni na 
piętrze, natychmiast odezwał się jej leżący na biurku telefon. 
Dostała SMS-a. Natychmiast go otworzyła. Wiadomość 
zawierała tylko dwa słowa: „Mam cię". I jak zwykle podpisano ją 
tylko jedną literą: A. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

21 
SPENCER WSTRZYMUJE ODDECH 
 
Plakat przypięto nad stojakiem na rowery, żeby każdy go 
zauważył. „JUTRO OTWARCIE KAPSUŁY CZASU -napisano 
u góry czarnymi literami. — Przygotuj się!" 
Rozległ się ostatni dzwonek. Spencer zauważyła, że na 
kamiennym murku siedzi Aria i coś rysuje. Pucołowata i rumiana 
Hanna stała obok Scotta China. Emily szeptała coś do koleżanek 
z drużyny pływackiej, Mona Vanderwaal odpinała swój skuter, a 
w oddali Toby Cavanaugh siedział skulony pod drzewem i 
wtykał patyk w grudę błota. 
Ali, przepychając się przez tłum, podeszła pod plakat i zerwała 
go. 
— Jason ukrywa jeden z kawałków flagi. 1 powie mi gdzie. 
Tłum zaszemrał. Ali dumnie przeszła przez tłum i przybiła ze 
Spencer piątkę. I to było bardzo dziwne, bo Ali nigdy wcześniej 
nie zwracała na Spencer uwagi, choć były sąsiadkami. 
 

Dziś zachowywały się jak najlepsze przyjaciółki. Ali uderzyła 
biodrem o biodro Spencer. 
— Cieszysz się? 
— No jasne — wyjąkała Spencer. Ali zmrużyła oczy. 
— Nawet nie próbuj mi go wykraść. Spencer pokręciła głową. 
— Ale skąd! W życiu! 
— Akurat — odezwał się za nimi jakiś głos. 
Druga, starsza Ali stała na chodniku. Była trochę wyższa i twarz 
jej nieco zeszczuplała. Wokół nadgarstka zawiązała niebieską 
bransoletkę ze sznurka. Właśnie takie zrobiła Ali po wypadku 
Jenny. Miała na sobie jasnoniebieski T-shirt i spódniczkę do gry 
w hokeja, podwiniętą w pasie. Dokładnie tak była ubrana w 
czasie imprezy w domku Spencer pod koniec siódmej klasy. 
— Oczywiście że będzie chciała ci to wykraść — mówiła dalej 
druga Ali, rzucając młodszej Ali długie spojrzenie. — Ale tego 
nie zrobi. Ktoś ją uprzedzi. 
Młodsza Ali zmrużyła oczy. 
— No jasne. Żeby dostać ten kawałek flagi, trzeba będzie mnie 
zabić. 
Tłum uczniów rozstąpił się i wyłonił się z niego łan. Otworzył 
usta z jadowitym wyrazem twarzy. Już miał powiedzieć: „Skoro 
to jedyny sposób". Ale kiedy nabrał powietrza, wydał tylko 
dźwięk naśladujący silnik samochodowy, wysoki i 
przeszywająco głośny. 
Obie Ali zakryły uszy. Młodsza cofnęła się o krok. 
Starsza Ali wzięła się pod boki, lekko kopiąc młodszą w krawędź 
stopy. 
 
 
 
 

- Co z tobą? No dalej, poflirtuj z nim. Jest boski. 
- Nie — odparła młodsza Ali. 
- Owszem, tak - nalegała starsza. 
Kłóciły się tak zajadle jak Spencer z Melissą. Starsza Ali 
przewróciła oczami i spojrzała Spencer prosto w twarz. 
- Nie powinnaś była tego wyrzucać, Spencer. Było tam wszystko, 
czego potrzebujesz. Wszystkie odpowiedzi. 
- C z e g o... wyrzucać? - zapytała zmieszana Spencer. Młodsza i 
starsza Ali spojrzały po sobie. Na twarzy 
młodszej pojawiło się przerażenie, jakby nagle zrozumiała, o 
czym mówi starsza. 
-  T o  - powiedziała młodsza Ali. - To była jedna wielka pomyłka, 
Spencer. I jest prawie za późno. 
- Co masz na myśli? - zawołała Spencer. - Jakie t o? I czemu jest 
za późno? 
- Musisz to wszystko naprawić - powiedziały jednocześnie 
młodsza i starsza Ali identycznymi głosami. Wzięły się za ręce i 
połączyły w jedną postać. - To twój problem, Spencer. Nie trzeba 
było tego wyrzucać. 
Wydawany przez lana odgłos stawał się coraz bardziej donośny. 
Gwałtowny podmuch wiatru wyrwał Ali z dłoni plakat. Plakat 
zawisł na chwilę w powietrzu, a potem uderzył Spencer prosto w 
twarz. Zabolało ją to tak, jakby papier zmienił się w kawałek 
skały. Miała przed oczami wielki napis: „Przygotuj się!". 
Spencer usiadła na łóżku. Po karku spływał jej pot. Wciąż czuła 
w nosie zapach waniliowego balsamu do ciała Ali, ale teraz nie 
znajdowała się przed budynkiem szkoły. Była w swojej idealnie 
wysprzątanej, cichej sypialni. Przez 
 

okno sączyło się światło słoneczne. Jej psy biegały po podwórku, 
brudne od roztapiającego się śniegu. Był piątek, pierwszy dzień 
rozprawy lana. 
— Spencer? 
Przed nią pojawiła się twarz Melissy. Stała nad łóżkiem siostry. 
Obcięte byle jak włosy Melissy zwisały wokół jej twarzy, a 
sznureczki od kaptura bluzy w niebiesko-białe paski prawie 
drapały Spencer w nos. 
- Wszystko w porządku? 
Spencer zamknęła oczy i przypomniała sobie zeszłą noc. 
Zobaczyła jeszcze raz lana, który nagle zjawił się na patio z 
papierosem i wygadywał te przerażające bzdury. A potem przed 
oczami stanęło jej zdanie: „Gdyby nasza mała Miss 
Nieporządnicka nagle zniknęła, to czy kogoś by to obeszło?". 
Choć bardzo chciała o tym komuś powiedzieć, nie miała odwagi. 
Mogłaby zadzwonić do Wildena i przekazać mu, że łan złamał 
zasady aresztu domowego, za co pewnie wróciłby do więzienia. 
Ale bała się, że wtedy przytrafi się jej coś strasznego. Jej albo 
komuś innemu. Po tym, co się stało z Moną, nie chciała mieć na 
sumieniu nikogo więcej. Otworzyła oczy i spojrzała na siostrę. 
- Będę zeznawać przeciwko łanowi. Wiem, że nie chcesz, żeby 
poszedł do więzienia, ale muszę powiedzieć prawdę o tym, co 
widziałam. 
Na twarzy Melissy nie drgnął nawet jeden mięsień. Światło 
odbijało się od jej diamentowych kolczyków. 
- Wiem - odparła nieobecnym tonem, jakby myślami błądziła 
gdzieś daleko. - Nie proszę cię, żebyś skłamała. 
Potem poklepała Spencer po ramieniu i wyszła z pokoju. Spencer 
wstała powoli i zrobiła kilka relaksacyjnych 
 

oddechów. Nadal słyszała oba głosy Ali. Rozejrzała się ostrożnie 
po swoim pokoju, jakby się spodziewała, że któraś Ali nadal tam 
jest. Ale oczywiście pokój był pusty. 
Jakąś godzinę później Spencer zaparkowała swojego mercedesa 
pod Rosewood Day i szybkim krokiem ruszyła w stronę budynku 
szkoły podstawowej. Śnieg prawie zupełnie się roztopił, mimo to 
na placu zabaw kilkoro nie-zrażonych tym dzieci lepiło 
żałosnego bałwana i rzucało do siebie śnieżkami. Jej przyjaciółki 
czekały przy huśtawkach, w ich tajnym miejscu spotkań. Proces 
lana miał się zacząć o pierwszej i chciały wcześniej jeszcze 
chwilę porozmawiać. 
Aria pomachała Spencer, kiedy ta biegła do przyjaciółek, trzęsąc 
się w kurtce z kapturem obszytym futrem. Hanna miała pod 
oczami fioletowe podkowy i nerwowo stukała w ziemię 
szpiczastym czubkiem buta od Jimmy'ego Choo. Emily 
wyglądała tak, jakby zaraz miała się rozpłakać. Kiedy Spencer 
zobaczyła je wszystkie w ich sekretnym miejscu, coś w niej 
pękło. „Powinnaś im powiedzieć, co się stało", pomyślała. Słowa 
lana nadal jednak dźwięczały jej w uszach: „Stąpasz po kruchym 
lodzie". 
- Gotowe? - zapytała Hanna, nerwowo zagryzając usta. 
- Chyba tak - odparła Emily. - Nie wiem, jak to będzie, gdy 
znowu zobaczę lana. 
— O tak — wyszeptała Aria. 
— Aha — wyjąkała nerwowo Spencer i wbiła wzrok w 
zygzakowate pęknięcie w chodniku. 
 

Zza chmury wyjrzało słońce, którego oślepiające promienie 
odbijały się od śniegu. Za drabinkami przesunął się jakiś cień, ale 
kiedy Spencer spojrzała w tamtym kierunku, okazało się, że to 
tylko ptak. Przypomniał się jej poranny sen. Młodsza Ali 
wydawała się w nim zupełnie obojętna, lecz starsza zachęcała ją 
do flirtu z łanem, który wyglądał wtedy jak młody bóg. Sen 
odzwierciedlał poniekąd to, co Spencer usłyszała zeszłego 
wieczoru od lana. Na początku Ali nie traktowała go poważnie. A 
kiedy wreszcie się nim zainteresowała, zakochała się w nim 
natychmiast, od pierwszego wejrzenia. 
- Czy przypominacie sobie, żeby Ali kiedykolwiek mówiła coś... 
złego... na temat lana? - zapytała ni z tego, ni z owego Spencer. - 
Na przykład że jest dla niej za stary albo paskudny? 
Aria zamrugała, zbita z tropu. 
- Nie... 
Emily pokręciła głową energicznie. 
- Kilka razy rozmawiałam z nią o lanie. Nigdy nie wspomniała 
jego imienia, ale mówiła, że jest starszy od niej i że ma fioła na 
jego punkcie. - Zadrżała i spojrzała na ziemię. 
- Też tak myślałam - powiedziała Spencer z satysfakcją. Hanna 
dotknęła palcami swojej blizny. 
- A ja słyszałam kilka dni temu w wiadomościach coś dziwnego. 
Na stacji pytano ludzi o opinię dotyczącą zwolnienia lana i jedna 
dziewczyna, Alexandra, powiedziała, że uważa, że łan to na 
pewno zboczeniec. 
Spencer spojrzała na nią. 
- Alexandra Pratt? 
 
 
 
 

Hanna pokiwała głową i wzruszyła ramionami. 
— Chyba tak. Ona jest od nas dużo starsza. 
Spencer westchnęła głośno. Alexandra Pratt była w czwartej 
klasie liceum, kiedy Spencer i Ali chodziły do szóstej klasy 
podstawówki. Jako kapitan szkolnej drużyny hokeja na trawie 
Alexandra często uczestniczyła w selekcji młodszych 
zawodniczek do reprezentacji liceum. W Rosewood Day 
dopuszczano do selekcji szóstoklasistki, ale tylko jedna z nich 
mogła wejść każdego roku do drużyny. Ali chwaliła się, że bez 
problemu dostanie się do drużyny, bo trenowała z Alexandrą i 
innymi starszymi zawodniczkami jesienią. Ale Spencer wyśmiała 
ją. Ali nie dorównywała jej na boisku. 
Jednak z jakiegoś powodu Alexandra nie znosiła Spencer. Stale ją 
krytykowała, twierdząc, że nie umie dryblować i źle trzyma kij. 
Jakby Spencer nie spędzała każdego lata na obozie hokejowym, 
ucząc się od najlepszych trenerów. Kiedy ogłoszono skład 
drużyny i na liście znalazło się nazwisko Ali, Spencer pędem 
wybiegła ze szkoły i pojechała do domu. Nawet nie zamieniła 
słowa z Ali. 
— Zawsze możesz spróbować za rok — pocieszała ją Ali przez 
telefon. — Daj spokój, Spencer, nie możesz być najlepsza we 
w s z y s t k i  m. 
A potem zachichotała radośnie. Tamtej nocy Ali zaczęła 
wywieszać w oknie swój nowiutki strój z emblematem 
reprezentacji szkoły, wiedząc doskonale, że Spencer będzie na 
niego zazdrośnie spoglądać. 
Nie chodziło tylko o hokeja na trawie. Spencer konkurowała z Ali 
na każdym kroku. W siódmej klasie założyły się o to, która 
umówi się ze starszym chłopakiem. 
 

Choć żadna się do tego nie przyznała, obie wiedziały, że ich 
celem numer jeden jest łan Thomas. Kiedy tylko były u Spencer i 
zjawiała się Melissa z łanem, Ali przechodziła przed nim z 
niedbale rozpiętą koszulką od stroju hokejowego albo stawała 
wyprostowana, żeby wypiąć piersi. 
Na pewno nie zachowywała się tak, jakby uważała lana za 
zboczeńca. Alexandra Pratt najwyraźniej była w błędzie. 
Na przystanku zaryczał nagle autobus, wyrywając Spencer z 
zamyślenia. Aria spoglądała na nią z zaciekawieniem. 
- Ale czemu o to w ogóle pytasz? 
Spencer już chciała im o wszystkim opowiedzieć. Jednak w 
ostatniej chwili zacisnęła usta. 
- Z ciekawości - odparła wreszcie. Westchnęła ciężko. 
-Gdybyśmy tylko znalazły jakiś dowód. Coś, co usunęłoby lana z 
naszego życia na dobre. 
Hanna kopnęła w twardą grudę śniegu. 
- Świetnie, ale co? 
- Dziś rano Ali powiedziała mi, że o czymś nie wiem -zaczęła 
Spencer w zamyśleniu. - O jakimś ważnym dowodzie. 
- Ali? - Promienie słońca odbijały się w małych, okrągłych, 
srebrnych kolczykach Emily. 
- Śniła mi się - wyjaśniła Spencer, wbijając dłonie w kieszenie. - 
W moim śnie były dwie Ali. Jedna z szóstej klasy, a druga z 
siódmej. Obie wkurzone na mnie, jakbym nie zauważyła czegoś 
oczywistego. Powiedziały, że to mój problem i że niedługo 
będzie już za późno. 
Uszczypnęła się w czubek nosa, żeby złagodzić pulsujący ból 
głowy. 
Aria włożyła kciuk do ust. 
 

— Kilka miesięcy temu miałam podobny sen o Ali. Wtedy, gdy 
sobie uświadomiłyśmy, że chodziła w tajemnicy z łanem. Wciąż 
powtarzała, że mam prawdę przed oczami. 
— A mnie się śniła, jak leżałam w szpitalu — przypomniała sobie 
Hanna. — Stała nade mną i mówiła, żebym się nie martwiła. I że 
wszystko u niej w porządku. 
Zimny dreszcz przebiegł Spencer po plecach. Spojrzała po 
twarzach przyjaciółek, a jej gardło zacisnęło się mimowolnie. 
Przy krawężniku zatrzymało się jeszcze kilka autobusów. Na 
chodnik wyskakiwały z nich dzieci z pudełkami z drugim 
śniadaniem. Mówiły wszystkie naraz. Spencer przypomniało się, 
jak łan uśmiechnął się do niej i zniknął wśród drzew. Jakby to 
wszystko wydawało mu się zabawą. 
„Jeszcze tylko kilka godzin", powiedziała sobie w duchu. 
Prokurator na pewno zapędzi lana w kozi róg i każe mu się 
przyznać do zabicia Ali. Może zmusi go nawet, żeby się przyznał, 
że szantażował Spencer i jej przyjaciółki, udając następcę A. łan 
miał mnóstwo pieniędzy. Mógł wynająć cały zespół szpiegów i 
kierować operacją, nie wychodząc z domu. Wysyłał im SMS-y z 
oczywistego powodu. Nie chciał, by dziewczyny zeznawały 
przeciwko niemu. Chciał zastraszyć Spencer, żeby wycofała 
swoje oświadczenie i oznajmiła, że nie widziała lana z Ali tamtej 
nocy. Ze wszystko sobie zmyśliła. 
— Dobrze, że dziś łan wraca za kratki — szepnęła Emily. — 
Odetchniemy jutro, w czasie imprezy u Spencer. 
— Nie usnę spokojnie, póki nie pozbędziemy się go na dobre — 
oznajmiła Spencer, która czuła łzy napływające do oczu. 

 

Jej głos poszybował między pokręconymi gałęziami w turkusowe 
niebo. Owinęła kosmyk włosów wokół palca tak mocno, że 
prawie je sobie wyrwała. „Jeszcze tylko kilka godzin", 
powtórzyła w myśli. Ale nagle te kilka godzin rozciągnęły się dla 
niej w nieskończoność. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

22 
KOLEJNE DÉJA VU 
 
Hanna zdjęła swoją czerwoną skórzaną kurtkę od Chloe i włożyła 
ją do szafki, kiedy z głośników w szkolnych korytarzach 
popłynęła Symfonia „Z Nowego Świata " Dvoraka. Naomi, Riley 
i Kate stały obok niej, paplając o chłopakach, którzy w jednej 
chwili zabujali się w Kate. 
- Może powinnaś zostawić sobie jeszcze czas na ostateczną 
decyzję - radziła Naomi, dopijając ostatni łyk cappuccino z 
syropem orzechowym. - Eric Kahn jest naprawdę seksowny, ale 
Mason Ryers to najfajniejszy chłopak w całym liceum. Kiedy 
tylko otwiera usta, mam ochotę zedrzeć z niego ubranie. 
Mason przez dziesięć lat mieszkał z rodzicami w Sydney, dlatego 
mówił z lekkim australijskim akcentem. Jego głos brzmiał tak, 
jakby całe życie spędził na skąpanej w słońcu plaży. 
— Mason gra w drużynie siatkarskiej - Riley zaświeciły się oczy. 
- Widziałam jego zdjęcie do albumu rocznego z ostatniego 
turnieju. Bez koszulki. C u d n y .  
 

- Czy treningi siatkówki nie odbywają się aby po szkole? - Naomi 
klasnęła radośnie. - Może powinnyśmy zasiąść na trybunach i 
wiwatować na cześć Masona? - Spojrzała na Kate, oczekując jej 
aprobaty. 
Kate przybiła jej piątkę. 
- Wchodzę w to - zwróciła się do Hanny. - A ty, Hanno? Idziesz z 
nami? 
Hanna popatrzyła smutno na przyjaciółki. 
- Muszę dziś wcześniej wyjść ze szkoły... Mam proces... 
- Ach — Kate się zasmuciła. — No tak. 
Hanna oczekiwała, że Kate jakoś to skomentuje, tymczasem ona 
razem z Naomi i Riley zaczęły w najlepsze plotkować o Masonie. 
Hanna wbiła paznokcie w dłoń, bo poczuła się nieco urażona. 
Liczyła, że dziewczyny pójdą razem z nią na rozprawę, żeby jej 
okazać wsparcie. Naomi właśnie opowiadała jakiś żart na temat 
didgeridoo Masona, kiedy Hanna poczuła, że ktoś klepie ją w 
ramię. 
- Hanna? 
Odwróciła się i zobaczyła Lucasa. Jak zwykle miał przy sobie 
mnóstwo szpargałów z rozmaitych kółek zainteresowań. Rozkład 
spotkań klubu chemika, listę nazwisk pod petycją przeciwko 
umieszczaniu zbyt słodzonych napojów w maszynach, którą 
zamierzał przedłożyć dyrekcji, i wpin-kę do klapy z napisem: 
„Przyszły amerykański polityk". 
- Co u ciebie? - spytał. 
Hanna znużonym gestem odsunęła włosy za ramię. Kate, Naomi i 
Riley spojrzały na nich i odsunęły się kilka kroków. 
- Niewiele - mruknęła pod nosem. 
Zapadło krępujące milczenie. Kątem oka Hanna zauważyła, jak 
Jenna Cavanaugh wchodzi do pustej klasy, 
 

prowadzona przez swojego psa przewodnika. Kiedy tylko 
widziała Jennę w szkole, przechodziły ją ciarki. 
— Brakowało mi ciebie wczoraj — powiedział Lucas. — 
Ostatecznie nie poszedłem na zakupy. Chciałem poczekać na 
ciebie. 
— Aha — mruknęła Hanna, słuchając jednym uchem. 
Jej wzrok powędrował w kierunku Kate i reszty Teraz stały na 
końcu korytarza pod wystawą rysunków. Szeptały i chichotały. 
Ciekawe, co je tak rozśmieszyło? Kiedy spojrzała na Lucasa, 
patrzył na nią spod uniesionych brwi. 
— Co się z tobą dzieje? — zapytał. — Jesteś na mnie zła? 
— Nie. — Hanna wsunęła dłoń w rękaw żakietu. — Byłam... 
zajęta. 
Lucas dotknął jej nadgarstka. 
— Denerwujesz się przed procesem lana? Podwieźć cię? Nagle 
dała o sobie znać cała jej irytacja. Czuła się tak, 
jakby ktoś przypalał jej uda rozgrzanym do czerwoności 
pogrzebaczem. 
— Nie pokazuj się na procesie — warknęła. Lucas odskoczył, 
jakby uderzyła go w twarz. 
— Ale... myślałem, że chcesz, żebym poszedł z tobą. Hanna 
odwróciła wzrok. 
— To nic ciekawego. — Próbowała się opanować. — To tylko 
wstępne oświadczenia. Wynudzisz się. 
Lucas gapił się na nią, nie zwracając najmniejszej uwagi na 
otaczający ich tłum. Kilka osób zmierzało na kurs prawa jazdy z 
książeczką z przepisami drogowymi w dłoni. 
— Chciałem tam przyjść dla ciebie. Hanna zacisnęła zęby i 
odwróciła wzrok. 
— Uwierz mi, dam sobie radę. 
 

Czy jest jakiś po wó d,  dla którego nie chcesz, żebym tam 
poszedł? 
- Daj spokój. - Hanna uniosła w górę dłonie, jakby chciała 
stworzyć barierę ochronną. - Muszę iść na lekcje. Zobaczymy się 
jutro na imprezie. 
Zatrzasnęła drzwiczki do szafki i poszła w swoją stronę. Sama nie 
wiedziała, czemu się nie odwróciła, wzięła go za rękę i 
przeprosiła za to, że zachowała się jak ostatnia suka. Dlaczego 
chciała, żeby Kate, Naomi i Riley poszły z nią na rozprawę, ale 
kiedy Lucas tak szczerze i lojalnie zaproponował, że przyjdzie, 
tylko ją to zirytowało? Lucas był jej chłopakiem i dzięki niemu 
przez ostatnie miesiące czuła się jak w siódmym niebie. Po 
śmierci Mony Hanna snuła się, jakby była w transie, z którego 
wydobył ją dopiero Lucas. Kiedy na nowo się zeszli, spędzali z 
sobą cały czas. Przesiadywali u niego w domu, grali w gry 
komputerowe albo jeździli na nartach. Hanna nie poszła do 
centrum handlowego ani do salonu kosmetycznego przez 
dziewięć dni w czasie przerwy świątecznej. Zazwyczaj kiedy 
spędzała z nim czas, nie nakładała makijażu, tylko zakrywała 
swoją bliznę. 
Przez te kilka miesięcy z Lucasem po raz pierwszy w życiu była 
po prostu szczęśliwa. Czemu jej to nie wystarczało? 
Po prostu n i e w y s t a r c z a ł o . I  doskonale o tym wiedziała. Kiedy 
Lucas pojawił się ponownie w jej życiu, wiedziała, że nie ma 
szans, by znowu stać się gwiazdą liceum. A teraz taka szansa się 
pojawiła. Każdą komórką swojego ciała pragnęła podziwu całej 
szkoły. Od czwartej klasy uczyła się na pamięć nazwisk nawet 
pomniejszych projektantów mody z najbardziej poczytnych 
czasopism. Wtedy ćwiczyła uszczypliwe uwagi na temat 
dziewczyn 
 

z klasy z pomocą Scotta China, jej jedynego przyjaciela, który 
chichotał radośnie, oglądając popisy trenującej suki. 
W szóstej klasie, kiedy skończyła się gra w kapsułę czasu, Hanna 
wzięła udział w charytatywnej wyprzedaży garażowej. 
Dostrzegła apaszkę od Hermesa, którą ktoś omyłkowo wycenił 
na pięćdziesiąt centów. W tej samej chwili u jej boku pojawiła się 
Ali, chwaląc ją za sokoli wzrok. I zaczęły rozmawiać. Hanna była 
pewna, że Ali wybrała ją na swoją nową przyjaciółkę nie dlatego, 
że Hanna była najładniejsza czy naj szczupłej sza, ani nawet nie 
dlatego, że odważyła się zakraść do ogródka Ali, żeby zdobyć jej 
kawałek sztandaru, ale dlatego, że miała najlepsze kwalifikacje 
do tej roboty. I dlatego, że najbardziej jej chciała. 
Hanna wygładziła włosy, próbując zapomnieć o tym, co właśnie 
zaszło między nią i Lucasem. Za rogiem ukazała się Kate, Naomi 
i Riley, które patrzyły prosto na nią i wybuchły śmiechem. 
Nagle Hannie pociemniało w oczach, a potem zamiast Kate 
zobaczyła roześmianą Monę. Tak samo jak kilka miesięcy temu, 
w czasie przyjęcia urodzinowego Mony. Hanna zapamiętała 
dobrze tamto uczucie niedowierzania, kiedy zobaczyła Monę z 
Naomi i Riley, zachowującą się tak, jakby to były jej najlepsze 
przyjaciółki, które szeptały sobie na ucho, jaką frajerką jest 
Hanna. 
„Kto nie pamięta przeszłości, na pewno powtórzy stare błędy". 
Kate, Naomi i Riley nie śmiały się z niej, prawda? 
I wtedy Hanna znowu zobaczyła Kate, która teraz machała i 
bezgłośnie mówiła do niej: „Kawa po następnej lekcji?", i 
pokazywała palcem na kafeterię. 
Hanna pokiwała głową. Kate posłała jej całusa i zniknęła za 
rogiem. 
 

Hanna odwróciła się i weszła do łazienki. Na szczęście nikogo w 
niej nie było. Nachyliła się nad jedną z umywalek. Czuła 
zaciskanie się żołądka. Ostry zapach amoniaku wydzielany przez 
środki do czyszczenia wypełnił jej nos. Stała tak blisko lustra, że 
widziała wszystkie pory w swojej skórze. 
— Nie śmieją się z ciebie. Jesteś Hanna Marin — wyszeptała do 
lustra. — Najpopularniejsza dziewczyna w szkole. Każdy chce 
być tobą. 
Nagle zawibrował jej telefon wetknięty do bocznej kieszeni 
torebki. Hanna drgnęła i wyciągnęła go. Nowa wiadomość. 
W łazience wyłożonej drobnymi kafelkami panowała absolutna 
cisza. Z kranu wyciekła kropla. Odbita na powierzchni 
chromowanych suszarek do rąk twarz Hanny odkształciła się i 
rozmyła. Hanna, zaglądając w szparę pod drzwiami, sprawdziła, 
czy w kabinach nikogo nie ma. Była sama. 
Wzięła głęboki oddech i otworzyła wiadomość. 
Hanna ma zawsze ochotę na chrupki serowe... i na karę. Zniszcz 
ją, nim ona zniszczy ciebie. 
A. 
Krew w jej żyłach zawrzała z gniewu. Miała już dość wiadomości 
od naśladowcy A. Zaczęła szybko wpisywać do telefonu 
odpowiedź: „Smaż się w piekle. Nie wiesz o mnie nic". 
Jej telefon zasygnalizował, że wiadomość została wysłana. Ale 
kiedy wkładała go z powrotem do swojej zamszowej torby, 
znowu się odezwał. 
 
 
 
 
 

Wiem, ze ktoś lubi sobie zwymiotować w damskiej ubikacji. I że 
komuś jest smutno, bo nie jest juz ukochaną córeczką tatusia. I 
wiem, ze ktoś bardzo tęskni za swoją najlepszą przyjaciółką, choć 
ona próbowała ją zabić. Skąd tyle wiem? Bo wiem, na czym 
polega dorastanie w Rosewood. Tak jak ty. 
A. 

23 
NAJCICHSZA SALA SĄDOWA POD SŁOŃCEM 
 
Aria wysiadła z mercedesa Spencer i od razu zwróciła uwagę na 
przedstawienie, jakie urządziły media pod budynkiem sądu. Na 
schodach tłoczyli się reporterzy, kamerzyści i faceci w 
puchowych kurtkach z mikrofonami na wysięgniku. Wokół nich 
zgromadziły się grupki protestujących z transparentami. Jacyś 
zwolennicy teorii spiskowej chcieli zakończenia procesu, 
twierdząc, że to lewicowe polowanie na czarownice. Chcieli 
dorwać lana, bo jego ojciec zajmował kierownicze stanowisko w 
wielkim koncernie farmaceutycznym w Filadelfii. Rozgniewany 
tłum po drugiej stronie schodów domagał się, by lana wysłać na 
krzesło elektryczne. Oczywiście zebrała się też grupka fanów Ali 
z jej zdjęciami i transparentami z napisem: „Tęsknimy za tobą", 
choć nigdy nie spotkali jej osobiście. 
— Nieźle — powiedziała Aria i natychmiast się spięła. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Po drugiej stronie ulicy zobaczyła dwie osoby idące powoli z 
dodatkowego parkingu. Ella wzięła Xaviera pod rękę. Oboje 
mieli na sobie grube wełniane płaszcze. 
Aria skryła głowę w wielkim, obszytym futrem kapturze. Zeszłej 
nocy, gdy Xavier ją pocałował, pobiegła do swojego pokoju i 
zamknęła się na klucz. Kiedy wyszła kilka godzin później, Mike 
siedział przy stole w kuchni i jadł płatki czekoladowe z mlekiem. 
Gdy tylko weszła, wbił w nią nienawistny wzrok. 
— Powiedziałaś coś wstrętnego do Xaviera? - wyrzucił z siebie. 
— Jak skończyłem rozmawiać, już go tu nie było. Chcesz 
namieszać mamie w papierach? 
Aria odwróciła się, zbyt zawstydzona, by z nim rozmawiać. 
Wiedziała, że pocałunek nic nie znaczył, że Xavier działał pod 
wpływem chwili. Nawet on wydawał się zaskoczony i żałował 
tego, co zrobił. Na pewno jednak nie chciała, żeby Mike się o tym 
dowiedział. Ale niestety ktoś już wiedział: A. Aria rozwścieczyła 
A., donosząc Wildeno-wi o ostatnim SMS-ie. Przez całą noc 
wyobrażała sobie, jak ktoś dzwoni do Elli i mówi jej, że to Aria 
podrywała Xaviera, a nie on ją. Jeśli Ella kiedykolwiek się o tym 
dowie, wyklnie ją z rodziny po wsze czasy. 
— Aria! - zawołała Ella, która poznała córkę pod kapturem. 
Pomachała jej i przywołała ją do siebie gestem. Xavier patrzył na 
nią jak zbity pies. Aria bała się, że gdy tylko zostanie z nim sam 
na sam, on zacznie ją przepraszać. Ale tego dnia miała na głowie 
ważniejsze rzeczy. Chwyciła Spencer za rękę i odwróciła wzrok 
od matki. 
— Chodźmy — powiedziała. — Teraz. 
 

Spencer wzruszyła ramionami. Weszły w tłum stojący na 
schodach. Aria naciągnęła kaptur jeszcze głębiej, a Spencer 
zakryła twarz dłonią. Ale reporterzy i tak pospieszyli w ich 
kierunku. 
— Spencer! Jak sądzisz, co się stanie dziś w czasie rozprawy!? — 
krzyczeli. — Aria! Jak bardzo ten proces wpłynął na twoje życie? 
Aria i Spencer chwyciły się jeszcze mocniej za ręce i szły tak 
szybko, jak się tylko dało. Przy drzwiach do sądu stał policjant, 
który wpuścił je do środka. Weszły, dysząc ciężko. 
W holu pachniało woskiem do podłóg i wodą kolońską. łan i jego 
prawnicy jeszcze nie przyjechali, więc wokół budynku kręciło się 
mnóstwo ludzi, policjantów z Rosewood, miejskich oficjeli, 
sąsiadów i przyjaciół. Aria i Spencer pomachały Jacksonowi 
Hughesowi, dystyngowanemu prokuratorowi okręgowemu. 
Kiedy Jackson się odsunął, Aria z wrażenia połknęła gumę do 
żucia: za nim stała rodzina Ali, państwo DiLaurentis i... Jason. 
Aria widziała go niedawno — przyjechał na mszę za Ali i na 
rozprawę po aresztowaniu lana — i za każdym razem nie mogła 
wyjść z podziwu, że nadal tak pięknie wygląda. 
— Cześć, dziewczyny — przywitała się pani DiLaurentis i 
podeszła do nich. 
Aria zauważyła, że wokół jej oczu pojawiło się więcej 
zmarszczek, ale nadal była szykowna i elegancka. Przyjrzała się 
Arii i Spencer. 
— Ale urosłyście — powiedziała, a smutek w jej głosie 
świadczył o tym, że myślała o swojej córce, która teraz też 
pewnie byłaby wysoka. 
 
 
 

- Jak sobie państwo radzą? - spytała Spencer, zdobywając się na 
poważny ton. 
- Najlepiej, jak potrafimy - pani DiLaurentis uśmiechnęła się 
odważnie. 
— Zatrzymali się państwo w mieście? - zapytała Aria. 
Kilka miesięcy wcześniej, w czasie poprzedniej rozprawy lana, 
zamieszkali w Filadelfii. Pani DiLaurentis pokręciła głową. 
— Na czas trwania procesu wynajęliśmy dom w pobliskim 
miasteczku. Trudno byłoby nam dojeżdżać każdego dnia z 
Filadelfii. Woleliśmy być blisko. 
Aria uniosła brwi. 
— Możemy coś dla państwa zrobić? — zapytała. — Pomóc w 
domu? Odgarnąć śnieg z podjazdu? Mogłabym przyjechać z 
bratem. 
Na twarzy pani DiLaurentis pojawił się jakiś dziwny cień. 
Machinalnie dotknęła swojego naszyjnika z pereł. 
- Dziękuję, kochanie, ale to nie będzie konieczne. Uśmiechnęła 
się do nich sztywno i odeszła. 
Aria patrzyła, jak pani DiLaurentis przemierza hol i podchodzi do 
swoich bliskich. Trzymała głowę uniesioną tak wysoko, jakby 
położyła na niej książkę. 
— Jest jakaś... dziwna — szepnęła Aria. 
- Nie wyobrażam sobie nawet, jak się musi czuć. — Spencer 
przeszył dreszcz. - Ten proces to pewnie dla niej piekło. 
Popchnęły ciężkie drewniane drzwi i weszły do sali sądowej. 
Hanna i Emily zajęły już miejsca w drugim rzędzie, tuż obok 
wielkiego stołu dla prawników. Hanna zdjęła szkolny żakiet i 
przewiesiła go przez oparcie krzesła. 

Emily strzepnęła jakiś pyłek ze spódnicy. Obie skinęły bez słowa 
Arii i Spencer, kiedy usiadły obok. 
Sala szybko się wypełniała. Jackson rozłożył na swoim stole 
mnóstwo teczek i segregatorów. Obrońca lana zajął miejsce po 
drugiej stronie sali. Z boku, na ławie przysięgłych, siedziało 
dwanaście osób, których Aria nigdy wcześniej nie widziała. 
Wybrali je prawnicy. Na salę nie mieli wstępu przedstawiciele 
mediów. Wpuszczono tylko najbliższą rodzinę i przyjaciół, 
świadków i policjantów. Kiedy Aria rozejrzała się, dostrzegła 
rodziców Emily, tatę Hanny i jej przyszłą macochę, a także sio-
strę Spencer, Melissę. Po drugiej stronie zobaczyła swojego ojca 
Byrona. Pomagał Meredith zająć miejsce, choć przecież nie była 
jeszcze w aż  t a k  z a a w a n s o w a li e j ciąży. 
Byron rozejrzał się wokół, jakby czuł na sobie wzrok Arii. 
Odnalazł ją i pomachał jej. „Cześć", powiedział bezgłośnie i się 
uśmiechnął. Meredith też ją zauważyła. Otworzyła szeroko oczy i 
równie bezgłośnie zapytała: „Wszystko w porządku?". Ciekawe, 
czy Byron wiedział, że Ella też przyszła, i to ze swoim nowym 
chłopakiem. 
Emily szturchnęła Arię. 
— Pamiętasz, jak do mnie zadzwoniłaś, gdy dostałaś wiadomość 
od naśladowcy A.? Ja wtedy też dostałam. 
Aria poczuła dreszcze. 
— I co w niej było? 
Emily schyliła głowę, bawiąc się guzikiem bluzki, który się 
obluzował. 
— Nic takiego... Wilden odzywał się do ciebie? Ustalił, kto nam 
to przysyła? 
-Nie. 
 

Aria rozejrzała się w poszukiwaniu Wildena. Powinien się 
zjawić, ale ona go nie dostrzegła. Za plecami Emily spojrzała na 
Hannę. 
— A ty coś dostałaś? 
Hanna spojrzała na nią groźnie. 
— W tej chwili nie mam ochoty o tym rozmawiać. Aria 
zmarszczyła czoło. Czy to miało znaczyć, że i Hanna dostała 
SMS-a od A.? 
— A ty, Spencer? 
Spencer spojrzała na przyjaciółki zdenerwowana. Nie 
odpowiedziała. Aria poczuła w ustach kwaśny smak. Czy to 
znaczy, że wszy st kie  dostały wiadomości od A.? 
Emily nerwowo zagryzła dolną wargę. 
— Wkrótce to już nie będzie miało najmniejszego znaczenia. Jak 
łan pójdzie za kratki, ten cyrk się skończy. 
— Miejmy nadzieję — szepnęła Aria. 
Państwo DiLaurentis weszli do sali i usiedli na ławce tuż przed 
dziewczynami. Jason zajął miejsce obok rodziców, ale cały czas 
się wiercił. Rozpinał i zapinał marynarkę, sięgał po telefon, 
spoglądał na ekran, wyłączał go, a potem znowu włączał. Nagle 
odwrócił się i spojrzał prosto na Arię. Jego błękitne oczy przez 
dłuższą chwilę wpatrywały się w nią. Miał dokładnie takie same 
oczy jak Ali. Wyglądał trochę jak duch. 
Uśmiechnął się, jakby ją rozpoznał. Ale tylko ją. I pomachał jej 
lekko, jakby pamiętał ją lepiej niż pozostałe dziewczyny. Aria 
rozejrzała się, by sprawdzić, czy jej przyjaciółki to zauważyły. 
Hanna malowała usta, a Spencer i Emily szeptem rozmawiały o 
tym, że państwo DiLaurentis wynajęli dom w pobliskim mieście. 
Kiedy Aria znów spojrzała na Jasona, był już do niej odwrócony 
plecami. 
 

Minęło dwadzieścia minut. Miejsce lana nadal było puste. 
— Chyba powinien już tu być? — szepnęła Aria do Spencer. 
Spencer zmarszczyła czoło. 
— Czemu mnie o to pytasz? — syknęła. — Skąd niby mam 
wiedzieć? 
Aria uniosła dłonie w geście kapitulacji. 
— Przepraszam — rzuciła ostro. — To nie było pytanie ty lk o 
d o  c i e b i e .  
Spencer westchnęła zniecierpliwiona i spojrzała przed siebie. 
Zacisnęła zęby. 
Obrońca lana wstał z miejsca i poszedł na tyły sali ze zmartwioną 
miną. Aria spojrzała na drewniane drzwi prowadzące na korytarz, 
oczekując, że w każdej chwili może stanąć w nich łan w eskorcie 
policji. I wtedy proces się zacznie. Ale drzwi pozostały 
zamknięte. Zniecierpliwiona, położyła dłoń na karku. Zebrany 
tłum szeptał coraz głośniej. 
Aria spojrzała przez okno, żeby się uspokoić. Budynek sądu stał 
na ośnieżonym wzgórzu. Z okien rozciągał się widok na dolinę 
Rosewood. Latem widok zasłaniały rozłożyste drzewa, ale teraz 
między ich nagimi gałęziami widać było całe miasteczko. Wieża 
w Hollis wydawała się taka mała, że mieściła się między 
kciukiem i palcem wskazującym. Malutkie wiktoriańskie domy 
wyglądały jak domki dla lalek. Aria widziała nawet neonową 
gwiazdę przed barem Snooker's, gdzie po raz pierwszy spotkała 
Ezrę. Dalej rozciągały się poła golfowe należące do klubu. 
Właśnie tam razem z Ali i pozostałymi dziewczynami spędziły 
swoje pierwsze wspólne lato, wylegując się przy basenie 
 
 
 

i gapiąc na starszych od siebie ratowników. Oczywiście 
najczęściej gapiły się na lana. 
Miała ochotę wrócić do tamtego lata i jeszcze raz przeanalizować 
to, co przydarzyło się Ali. Chciała cofnąć się do czasu, kiedy 
robotnicy nie zaczęli jeszcze kopać fundamentów pod altanę na 
dwadzieścia osób obok domu Di Laurentisów. Gdy Aria po raz 
pierwszy znalazła się w ogrodzie Ali, stanęła na tyłach domu, tuż 
pod lasem, właśnie w tym miejscu, gdzie potem wykopano dziurę 
i znaleziono ciało Ali. Była to tamta pamiętna sobota na początku 
szóstej klasy, kiedy wszystkie cztery zjawiły się przed domem 
Ali, żeby wykraść jej kawałek szkolnego sztandaru. A.ria chciała 
cofnąć się w czasie i zmienić bieg wydarzeń. 
Sędzia Baxter wszedł na salę. Był majestatyczny, miał czerwoną 
twarz, haczykowaty nos i małe oczy. Aria pomyślała, że pewnie z 
bliska pachnie dymem z cygar. Kiedy wezwał do siebie 
oskarżyciela i obrońcę, Aria zesztywniała. Rozmawiali o czymś z 
ożywieniem, wskazując na puste miejsce na ławie oskarżonych. 
— To jakieś szaleństwo — zamruczała Hanna, oglądając się 
przez ramię. — Ian ma duże spóźnienie. 
Nagle wahadłowe drzwi otworzyły się z takim hukiem, że 
dziewczyny poderwały się z miejsc. Do sali wszedł szybkim 
krokiem policjant, który brał też udział w pierwszej rozprawie 
lana. Podszedł do stołu sędziowskiego. 
— Rozmawiałem z jego rodziną — oznajmił szorstkim głosem. 
Jego odznaka odbijała promienie słoneczne, które igrały na 
ścianach. — Szukają go. 
Arii zaschło w gardle. 
—  Szu kaj ą?  — Spojrzała na przyjaciółki. 
— Co to ma znaczyć? — pisnęła Emily. 
 

Spencer zaczęła obgryzać paznokieć. 
— O Boże. 
Przez niedomknięte drzwi Aria zobaczyła, jak przy chodniku 
parkuje czarny sedan i wysiada z niego ojciec lana. Miał na sobie 
żałobną czerń, a jego poważna twarz wyrażała głębokie 
przerażenie. Matka lana nie przyjechała, bo leżała w szpitalu. Za 
sedanem zatrzymało się auto policyjne, ale wysiadło z niego 
tylko dwóch policjantów. Po chwili ojciec lana podszedł do 
sędziego. 
— Wieczorem poszedł do swojego pokoju — pan Thomas mówił 
szeptem, lecz na tyle głośno, że jego głos docierał do pierwszych 
rzędów. — Nie wiem, jak to mogło się stać. 
Twarz sędziego Baxtera drgnęła. 
— O czym pan mówi? — zapytał. Ojciec lana zwiesił głowę. 
— On... zniknął. 
Aria otworzyła usta. Serce biło jej mocno. Emily jęknęła. Hanna 
złapała się za brzuch i z jej gardła wydobyło się dziwne 
gulgotanie. 
Spencer podniosła się z miejsca. 
— Chyba powinnam... Nagle urwała i usiadła. 
Sędzia Baxter zastukał młotkiem w pulpit. 
— Ogłaszam przerwę — oznajmił gromkim głosem. — Na czas 
nieokreślony. Zwołamy posiedzenie, kiedy tylko będzie to 
możliwe. 
Gestem przywołał do siebie dwudziestu policjantów, którzy 
natychmiast do niego podeszli. Mieli włączone krótkofalówki i 
pistolety w kaburach gotowe do strzału. Sędzia wydał im szybko 
instrukcje, a oni natychmiast wybiegli z sądu i wsiedli do swoich 
aut. 
 

„Zniknął". Aria znowu spojrzała przez okno na dolinę. Tam, w 
dole, łan mógł znaleźć mnóstwo kryjówek. Emily osunęła się na 
ławkę i chwyciła się za głowę. 
— Jak to mogło się stać? 
— Przecież miała go pilnować policja — zawtórowała jej Hanna. 
— Jak mógł im się wymknąć? To niemożliwe. 
— Owszem. 
Spojrzały na Spencer. Miała rozbiegany wzrok i rozedrgane ręce. 
Na jej twarzy malowało się poczucie winy. 
— Muszę wam coś powiedzieć — wyszeptała. — O... lanie. Coś, 
co wam się nie spodoba. 

24 
ET TU, KATE? 
 
— Z drogi! — krzyknęła Hanna. 
Kobieta z jamnikiem na smyczy podskoczyła i zeszła Hannie z 
drogi. Był piątkowy wieczór i Hanna biegła 
sześciokilometrowym szlakiem Stockbridge, przebiegającym 
krętą drogą za starym domem z kamienia, w którym teraz 
mieściło się schronisko prowadzone przez chrześcijańską 
organizację charytatywną. Pewnie bieganie po ustronnej ścieżce 
nie należało do najbezpieczniejszych zajęć, biorąc pod uwagę to, 
że w okolicy grasował łan Thomas. Choć gdyby Spencer nie 
stchórzyła i powi ed ział a  glinom, że łan złamał zasady aresztu 
domowego i odwiedził ją dzień wcześniej w domu, zapewne nie 
udałoby mu się uciec. 
Niech szlag trafi lana. Hanna potrzebowała tego wieczoru sporej 
dawki joggingu. Zazwyczaj przychodziła tu, żeby oczyścić 
żołądek za bardzo napchany chrupkami serowymi, ale tego 
wieczoru to pamięć Hanny domagała się oczyszczenia. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Wiadomości od A. zaczęły ją prześladować. Nie chciała 
uwierzyć, że ten naśladowca A. ma złe intencje... Jeśli jednak 
SMS-y zawierały prawdę? A jeśli ten naśladowca A. to łan, który 
uciekł z aresztu domowego? Wtedy mógł się dowiedzieć, co 
knuje Kate, tak? 
Hanna przebiegła obok zasypanych śniegiem ławek i wielkiego 
zielonego znaku nakazującego sprzątać po wyprowadzanych na 
spacer psach. Czy zbyt lekkomyślnie zaprzyjaźniła się z Kate? A 
może Kate znowu chce jej wykręcić jakiś numer? A jeśli jest taką 
krętaczką jak Mona i uknuła doskonały plan, żeby zrujnować 
Hannie życie? Powoli zaczęła się zastanawiać nad pewnymi 
szczegółami swojej przyjaźni z Moną. Może łączyła je niena-
wiść? Zaprzyjaźniły się w ósmej klasie, kilka miesięcy po 
zaginięciu Ali. To Mona zbliżyła się do Hanny, chwaląc jej 
trampki od D&G i bransoletkę od Davida Yurma-na, którą 
dostała na urodziny. Początkowo Hanna była zdumiona — 
przecież uważała Monę za wieśniarę — ale w końcu postanowiła 
dostrzec w niej coś więcej niż tylko zewnętrzną brzydotę. Poza 
tym potrzebowała najlepszej przyjaciółki. 
A może Mona nigdy nie była jej najlepszą przyjaciółką. Może 
tylko czekała na właściwy moment, żeby się zemścić za 
wszystkie okropieństwa, które Hanna i jej przyjaciółki 
wygadywały na jej temat. To Mona odcięła Hannę od jej 
dawnych przyjaciółek i to Mona zaogniła jej i tak już napięte 
relacje z Naomi i Riley. Hanna chciała je przeprosić za wszystko 
po śmierci Ali, ale Mona kategorycznie jej tego zabroniła. 
Twierdziła, że Naomi i Riley należały do osób pośledniej 
kategorii i nie powinny mieć nic wspólnego z Moną i Hanną. 

 

Mona podkusiła ją do kradzieży w sklepach, twierdząc, że to 
wspaniałe uczucie. Wreszcie wcieliła się w rolę A. Tak łatwo 
przyszło jej nabicie Hanny w butelkę. Przecież na jej oczach 
Hanna popełniła tyle pomyłek. Kto siedział koło niej, kiedy 
rozbiła bmw należące do ojca Seana Ackarda? Kto stał obok niej, 
kiedy aresztowano ją za kradzież bransoletki w sklepie 
Tiffany'ego? 
Stopy zapadały się jej w topniejącym śniegu, ale się nie 
poddawała. Przypomniały się jej wszystkie ciemne sprawki 
Mony. Nie potrafiła zapanować nad swoim umysłem, który 
burzył się i kipiał jak szampan w dopiero co otwartej butelce. 
Mona jako A. przysłała jej sukienkę w dziecięcym rozmiarze, 
wiedząc, że Hanna włoży ją na jej przyjęcie urodzinowe i kreacja 
pęknie w szwach. Mona jako A. radośnie przysłała Hannie 
SMS-a z informacją, że Sean poszedł na Bal Lisa z Arią, dobrze 
wiedząc, że Hanna pogna z powrotem do Rosewood i da Seanowi 
po głowie, a tym samym zrujnuje kolację z ojcem i sprawi, że 
Kate wyda się wszystkim idealną, posłuszną córeczką. 
C h wile cz kę.  Hanna zatrzymała się przy małym zagajniku. Coś 
jej nie pasowało. Hanna powiedziała Monie, że widuje się znowu 
z ojcem, ale nie poinformowała jej, że olewa Bal Lisa i jedzie na 
spotkanie z tatą do Filadelfii. Nawet jeśli Mona jakimś sposobem 
dowiedziała się o tym, nie mogła przecież wiedzieć, że na kolacji 
zjawi się też Isabel z Kate. Hanna przypomniała sobie, jak Isabel i 
Kate zapukały do drzwi apartamentu w hotelu i zawołały: „Nie-
spodzianka!". Mona nie mogła tego przewidzieć. 
Chyba że... 
Hanna wciągnęła głęboko powietrze. Niebo nieco pociemniało. 
Mona mogła wiedzieć, że Kate i Isabel 
 
 

pojawią się w Filadelfii, jeśli potajemnie korespondowała z Kate. 
To było logiczne. Mona wiedziała o istnieniu Kate. W jednej z 
pierwszych wiadomości od A. znalazł się wycinek z gazety z 
artykułem na temat Kate, która zdobyła kolejną szkolną nagrodę. 
Może Mona zadzwoniła do Kate i razem wymyśliły ten diabelski 
plan. Kate nienawidziła Hanny, więc z ochotą się na niego 
zgodziła. I pewnie dzięki temu potrafiła wydobyć z Hanny w 
łazience restauracji Le Bec Fin w Filadelfii prawdę o jej bulimii. 
Niby skąd wiedziała, że powinna zajrzeć Hannie do torebki. Ktoś 
musiał ją wcześniej poinformować, że Hanna nosi przy sobie 
Percocet. Mona mogła uprzedzić o tym Kate, mówiąc jej przez 
telefon na przykład coś takiego: „Chwaliła się, że ma ten towar. I 
zaufa ci, jeśli poprosisz, żeby ci trochę dała. Ale jak już zniknie, 
kiedy po godzinie jej ojciec zacznie świrować, wyciągnij to. 
Powiesz, że Hanna z mu siła  cię,  żebyś to wzięła". 
- O Boże! - wyszeptała do siebie Hanna i rozejrzała się z 
przestrachem. 
Po plecach płynęła jej strużka lodowatego potu. Kate 
zaprzyjaźniła się z Hanną, żeby razem mogły zostać królowymi 
liceum, a na swoją świtę wybrały Naomi i Riley. A jeśli stanowiło 
to część wielkiego planu Mony? A jeśli Kate była tylko 
marionetką w rękach Mony... i naprawdę chciała zniszczyć 
Hannę? 
Pod Hanną nogi się ugięły. Zrobiła skłon i oparła dłonie na 
kolanach. 
A jeśli to się nigdy nie skończy? 
Poczuła skurcz żołądka. Stanęła na skraju ścieżki i zwy-
miotowała na ziemię. Do oczu napłynęły jej łzy, a w gardle 

 

ją paliło. Czuła się taka zagubiona. I samotna. Nie wiedziała, co 
w jej życiu było prawdą, a co kłamstwem. 
Po kilku minutach wytarła usta i się odwróciła. Brukowana 
ścieżka była pusta. Zapadła tak głucha cisza, że Hanna słyszała 
burczenie w żołądku. Po drugiej stronie ścieżki coś się poruszyło 
w krzakach. Jakby ktoś siedział w środku i próbował się 
wydostać. Hanna chciała się ruszyć, ale czuła się tak jak po 
wypadku, zupełnie bezwładna. Krzaki trzęsły się coraz 
gwałtowniej. 
„To duch Mony - powiedział jakiś głos w głowie Hanny. - Albo 
duch Ali. Albo łan". Gałęzie się rozchyliły. Hanna wydała z 
siebie zduszony krzyk i zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła po 
kilku sekundach, na ścieżce nikogo me było. Hanna zamrugała i 
rozejrzała się. Nagle zobaczyła, co narobiło tyle hałasu - mały, 
szary zajączek, kicający po kępce wyschniętej koniczyny. 
- Ale mnie przestraszyłeś - skarciła zajączka. Wyprostowała się i 
poczuła, jak jej puls powoli wraca do normy. W nosie czuła 
palący zapach własnych wymiocin. Obok przebiegła kobieta w 
ortalionowej kurtce, zostawiając za sobą zapach perfum od 
Marca Jacobsa, których pewnie użyła rano, idąc do pracy. Potem 
minął ją jakiś facet z wielkim dalmatyńczykiem na smyczy. Świat 
znowu był pełen ludzi. 
Kiedy zajączek zniknął w krzakach, umysł Hanny zaczął się 
rozjaśniać. Wzięła kilka głębokich, oczyszczających oddechów i 
złapała właściwą postawę. To wszystko tylko chytry plan, który 
miał namieszać jej w głowie. Wymyślił go łan albo jakiś inny 
durny dzieciak udający A. Mona nie mogła przecież kontrolować 
biegu wszechświata zza 
 

grobu. Poza tym Kate wspomniała coś o tym dołującym romansie 
z Chłopcem z Opryszczką. Przecież nie przyznałaby się do 
czegoś takiego, gdyby chciała zniszczyć Hannę na zawsze. 
Hanna przebiegła kilometr do parkingu pod schroniskiem i nagle 
poczuła się o wiele lepiej. W jej samochodzie na siedzeniu dla 
pasażera leżał telefon. Nie dostała żadnych nowych wiadomości. 
Kiedy ruszyła w stronę domu, chciała napisać kolejnego SMS-a 
do A.: „Niezły kawał, oszuście. Prawie dałam się nabrać". Czuła 
się też winna, że zupełnie zignorowała wszystkie dzisiejsze 
SMS-y od Kate i unikała jej w szkole. Może powinna jej to jakoś 
wynagrodzić. Może jutro, zanim zaczną się przygotowywać do 
balu, skoczą razem do pijalni soków i Hanna kupi jej bezcukrowy 
koktajl z mango. 
Kiedy wróciła, w domu panowała ciemność i cisza. 
— Halo? — zawołała, stawiając mokre buty do biegania w 
komórce na pranie i ściągając z włosów opaskę. Zastanawiała się, 
gdzie podziali się wszyscy domownicy. — Kate? 
Gdy weszła na piętro, usłyszała cichy, zduszony głos. Drzwi do 
pokoju Kate były zamknięte i sączyła się zza nich jakaś nieznana 
jej muzyka. 
— Kate? — powtórzyła cicho. 
Żadnej odpowiedzi. Hanna uniosła już palec, żeby zapukać, ale 
nagle Kate zarechotała przeciągle. 
— Tak będzie najlepiej — usłyszała głos Kate. — Obiecuję. 
Hanna uniosła brwi. Kate rozmawiała chyba przez telefon. Z 
ciekawości przycisnęła ucho do drzwi. 
— Nie, obiecuję. — Namawiała kogoś Kate. — Z au faj   mi.  
Najwyższy czas. Nie mogę się doczekać! 

I wtedy Kate zaśmiała się głośno i złośliwie. Hanna odskoczyła 
od drzwi, jakby ją oparzyły, i zasłoniła usta dłonią. Kate śmiała 
się dalej, na całe gardło. 
Hanna z przerażeniem wycofała si

ę

 do holu. Doskonale 

wiedziała, że taki śmiech me wróży nic dobrego. Zawsze tak 
złowieszczo śmiały się z Moną, kiedy planowały jakiś gruby 
przekręt. Tak właśnie si

ę

 śmiały, gdy Hanna planowała udawać 

przez chwilę przyjaciółkę Naomi, bo ta poderwała chłopaka, 
który miał iść z Moną na bal' walentynkowy. I tak samo się 
śmiały, gdy Mona założyła na MySpace fałszywy profil Aidena 
Stewarta, ślicznego chłopca ze szkoły dla kwakrów, i 

za

 jego 

pośrednictwem torturowała Rebekę Lowry, bo ta pretendowała 
do tytułu Królowej Śniegu, choć ten zaszczyt należał się tylko 
Hannie. Taki śmiech znaczył tylko jedno: „To będzie bolało, ale 
na to właśnie zasłużyła ta suka. A my na pewno uśmiejemy się po 
pachy". 
Wszystkie zmartwienia Hanny powróciły do niej jak rwąca rzeka, 
która nagle uderza o skały. Kate najwyraźniej planowała jakiś 
straszny podstęp, a Hanna przeczuwała, o co może jej chodzić. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

25 
ZAMKNIJ DRZWI, OTWÓRZ SERCE 
 
Kiedy w sobotni wieczór Emily i Isaac podjechali pod dom 
Hastingsów, do ich samochodu podszedł mężczyzna w uniformie 
i poprosił o dowody osobiste. 
— Musimy zapisać nazwiska wszystkich gości — poinformował. 
Emily zauważyła pistolet przy jego pasku. Isaac też go dostrzegł i 
odruchowo dotknął dłoni Emily. 
— Nie martw się. Ian pewnie jest już na drugim końcu świata. 
Emily z trudem powstrzymała się od grymasu. lana nie widziano 
od dwudziestu czterech godzin. Emily powiedziała Isaacowi, że 
przyjaźniła się z Ali i uczestniczyła we wczorajszym procesie, ale 
oczywiście oszczędziła mu informacji o wiadomościach od 
następcy A. Nie miała wątpliwości, że to Ian. Niestety, nie miała 
też wątpliwości, że łan kręci się gdzieś niedaleko Rosewood, 
próbując odkryć jakąś tajemnicę, o której policja do tej pory nie 
ma pojęcia. 

 

Wkurzyła się na Spencer za to, że nie powiedziała policji o 
wizycie, jaką złożył jej łan. Zarazem jednak doskonale ją 
rozumiała. Spencer pokazała im wiadomość, którą dostała od 
lana zaraz po jego odwiedzinach, z groźbą, że Spencer będzie 
cierpieć, jeśli piśnie choć słówko. Poza tym Emily sama niewiele 
powiedziała o SMS-ie, w którym A. grozi jej, że jeśli Emily się 
wygada, Isaac dowie się całej prawdy o niej. Najwyraźniej łan był 
tak przebiegły jak Mona i wiedział doskonale, jak je wszystkie 
uciszyć. 
Ale nawet wtedy, gdy Spencer opowiedziała, co się stało, i 
dziewczyny próbowały opowiedzieć o tym jakiemuś 
policjantowi, żaden nie znalazł dla nich czasu. Cały posterunek 
wyruszył na poszukiwanie lana. Rodzice Spencer zastanawiali 
się, czy w tych okolicznościach nie powinni odwołać imprezy 
charytatywnej. Ostatecznie postanowili, że zastosują specjalne 
środki ostrożności. Spencer zadzwoniła do Emily i pozostałych 
dziewczyn i błagała je, żeby wszystkie przyszły i wsparły ją 
duchowo. 
Emily poprawiła sukienkę pożyczoną od Carolyn i wysiadła z 
volvo. Dom Spencer był oświetlony jak tort urodzinowy. Przed 
domem stał zaparkowany samochód Wildena, a kilku 
pomocników kierowało ruchem na parkingu. Kiedy Isaac 
chwycił ją za rękę, Emily zauważyła Setha Cardiffa, najlepszego 
przyjaciela jej byłego chłopaka Bena, jak wysiada z samochodu 
za nimi. Zesztywniała i chwyciła Isaaca za ramię. 
— Tędy — zakomenderowała i gwałtownie popchnęła go w 
stronę ścieżki prowadzącej do domu. 
Na ganku zobaczyła Erica Kahna. A to znaczyło, że gdzieś w 
pobliżu na pewno kręcił się Noel. 
 
 

- Poczekaj. 
Wciągnęła Isaaca w ciemne miejsce obok wielkiego ośnieżonego 
krzewu i udawała, że szuka czegoś w srebrnej torebce. Wiatr 
targał gałęziami wysokiego iglastego drzewa stojącego 
nieopodal. Emily przez chwilę zastanawiała się, czy nie 
zachowuje się jak wariatka. Stała w ciemności, gdy wokół 
grasował zbiegły morderca. Isaac zaśmiał się zakłopotany. 
- Coś się stało? Ukrywasz się przed kimś? 
- Oczywiście że nie - skłamała. 
Erie Kahn wszedł wreszcie do domu. Emily znów wyszła na 
ścieżkę. Wzięła głęboki oddech i otworzyła drzwi frontowe. 
Wewnątrz paliły się jasne światła. Wita my . 
Siedzący w rogu kwartet smyczkowy grał pięknego menueta. 
Kobiety w jedwabnych sukienkach wizytowych wyszywanych 
cekinami śmiały się, rozmawiając z mężczyznami w doskonale 
skrojonych ciemnych garniturach. Obok Emily i Isaaca 
przemknęła kelnerka, z gracją niosąc tacę pełną kieliszków 
szampana. Isaac wziął dwa i wręczył jeden Emily. Upiła łyk, 
próbując się nie zakrztusić. 
— Emily. 
Przed nią stała Spencer w krótkiej czarnej sukience obszytej u 
dołu piórami, w butach na niebotycznych obcasach. Jej oczy 
powędrowały w stronę dłoni Isaaca, który trzymał za rękę Emily. 
Zmarszczyła lekko czoło. 
- Mhm, Isaac, to jest Spencer. Jej rodzice to gospodarze - 
wyjaśniła szybko Emily, powoli wysuwając swoją dłoń z dłoni 
Isaaca. - Spencer, to jest Isaac. 
Już chciała dodać: „Mój chłopak", ale wokół stało zbyt wiele 
osób. 
 

— Rick Colbert, ten, który zajmuje się tu cateringiem, to mój tata 
- wyjaśnił Isaac, podając dłoń Spencer. - Spotkaliście się już? 
— Nie zajmowałam się przygotowaniami - odparła Spencer z 
kwaśną miną. 
Zwróciła się do Emily. 
— Wilden powiedział ci, jakie obowiązują zasady? Nie możemy 
wychodzić na zewnątrz. Jak potrzebujesz coś z auta, Wilden ci to 
przyniesie. A jak będziecie chcieli już iść, Wilden was 
odprowadzi. 
— Nieźle — Isaac przeczesał włosy. — Naprawdę poważnie to 
traktujecie. 
— Bo to poważna sprawa — warknęła Spencer. 
Już miała się odwrócić, lecz Emily chwyciła ją za rękę. Chciała 
zapytać, czy Spencer zgodnie z obietnicą powiedziała Wildenowi 
o wizycie lana. Ale Spencer wyrwała się jej. 
— Nie mogę teraz rozmawiać — rzuciła i zniknęła w tłumie. 
Isaac przechylił się do tyłu na piętach. 
— Ale miła. 
Rozejrzał się wokół i zobaczył kosztowny turecki dywan w 
gigantycznym holu, zdobione kamienne ściany i portrety 
przodków Hastingsów wiszące nad schodami. 
— Więc tak mieszkają dzieciaki z twojej szkoły? 
— Nie wszystkie - sprostowała Emily. 
Isaac podszedł do antycznego stolika i dotknął filiżanki z 
ozdobnego serwisu do herbaty z sewrskiej porcelany. Emily 
chciała go natychmiast od tego odciągnąć - Spencer zawsze 
powtarzała, że serwis należał do Napoleona — ale nie chciała też, 
żeby Isaac pomyślał sobie, że go strofuje. 
 

— Na pewno twój dom jest jeszcze większy — prowokował ją 
żartobliwie Isaac. — Pewnie mieszkasz w posiadłości z 
dziewiętnastoma pokojami i krytym basenem. 
— Pudło. — Emily dała mu lekkiego kuksańca. — Mamy dwa 
kryte baseny. Jeden dla mnie, drugi dla mojej siostry. Nie lubię 
się dzielić. 
— A kiedy pozwolisz mi obejrzeć ten wspaniały dom? — Isaac 
chwycił Emily za rękę i zakołysał nią. — Ty już widziałaś mój 
dom. I moją mamę .  Przy okazji, przepraszam za to. 
—  Da j sp ok ój.  
Kiedy Emily przyjechała po Isaaca tego wieczoru, jego mama 
zachwycała się, jak pięknie razem wyglądają, robiła im zdjęcia i 
częstowała Emily ciasteczkami domowej roboty. Pani Colbert 
przypominała jej mamę. Obie zbierały porcelanowe figurki i obie 
chodziły w takich samych jasnoniebieskich crocsach. Pewnie by 
się zaprzyjaźniły. 
— Uważam, że jest przemiła. Tak jak ty — powiedziała. 
Isaac zaczerwienił się i przyciągnął ją bliżej. Emily zachichotała. 
Poczuła dreszcze, kiedy przycisnął ją do siebie. Miał elegancki 
garnitur, pożyczony od taty Pachniał drzewem sandałowym i 
gumą cynamonową. Poczuła chęć pocałowania go przy 
wszystkich. Nagle usłyszała za plecami czyjś śmiech. Noel Kahn 
i James Freed stali w drzwiach salonu. Obaj mieli czarne, bardzo 
drogie garnitury i luźno zawiązane krawaty w 
czerwono-granatowe pasy z emblematem liceum. 
— Emily Fields! — zakrzyknął James. 
Zmierzył Isaaca zdumionym wzrokiem. Pewnie w pierwszej 
chwili pomyślał, że Isaac to lesbijka w męskim garniturze. 

 

— Cześć, Emily — rzucił Noeł swoim leniwym głosem 
bogatego, zepsutego dzieciaka. On też przyglądał się badawczo 
Isaacowi. -- Widzę, że przyprowadziłaś kolegę? A może to twój 
chłopak? 
Emily zrobiła krok w tył. Noeł i James polizali usta, jak wilki 
szykujące się do ataku. Na pewno obaj już przygotowywali sobie 
w głowie złośliwe teksty, którymi mieli zamiar ją za chwilę 
poczęstować. „Szlajasz się dla odmiany z chłopakiem?" „Uważaj 
na nią, kolego. To ostra zawodniczka". „Jeszcze cię zaciągnie do 
jakiegoś lesbijskie-go klubu ze striptizem!" Im dłużej milczeli, 
tym gorszym komplementem chcieli ją obdarzyć. 
— Muszę... — wyjąkała Emily. 
Odwróciła się i prawie wpadła na dyrektora Appletona i panią 
Hastings, którzy sączyli koktajle. Na chwiejnych nogach przeszła 
przez hol, byle oddalić się od Noela i Jamesa. 
— Emily? — zawołał za nią Isaac. 
Przed sobą miała ciężkie drzwi do biblioteki. Otworzyła je i 
weszła do środka, dysząc ciężko. Wewnątrz było ciepło i 
pachniało starymi książkami oraz drogimi skórzanymi butami. 
Emily przez chwilę miała zamglony wzrok, ale za moment znowu 
widziała wszystko ostro. Poczuła, jak z przerażenia zaciska się jej 
żołądek. W bibliotece siedziało mnóstwo osób z liceum. Naomi 
Zeigler przewiesiła swoje dłu gie nogi przez oparcie jednego ze 
skórzanych foteli, a przyszła przyrodnia siostra Hanny Kate jak 
królowa siedziała wyniośle na krześle. Pod regałami snuł się 
Mason Byers i kilku innych chłopaków z drużyny lacrosse. 
Pewnie oglądali stare francuskie albumy fotograficzne należące 
do taty Spencer, w których pełno było lekko pornograficznych 
 
 

zdjęć kobiet. Mike Montgomery pił wino z jakąś śliczną 
brunetką, a Jenny Kestler i Kir sten Cullen zajadały kanapki z 
serem. Nagle wszyscy spojrzeli na Emily. A kiedy do biblioteki 
wpadł Isaac i położył dłoń na jej ramieniu, wszystkie oczy 
skierowały się na niego. 
Emily poczuła się tak, jakby ktoś rzucił na nią urok. Nie mogła 
się ruszyć. Wydawało się jej, że jakoś sobie poradzi z kolegami 
ze szkoły. Ale nagle zobaczyła ich wszystkich naraz... 
wszystkich, którzy znali jej tajemnicę, którzy byli na pływalni 
tego dnia, gdy wszędzie leżało jej zdjęcie, zrobione wtedy, gdy 
całowała się z Mayą. Nie mogła znieść tych ciekawskich 
spojrzeń. 
Nie potrafiła nawet popatrzeć na Isaaca, kiedy odwróciła się i 
wyszła z biblioteki. Noel i James nadal stali w holu oparci o 
ścianę, podając sobie buteleczkę teąuili. 
— O, wróciłaś! — zakrzyknął radośnie Noel. — Co to za facet? 
Skoro znowu grasz w naszej drużynie, to czemu mnie nie 
poprosiłaś najpierw? 
Emily zagryzła wargi i spuściła głowę. Musiała się stąd 
wydostać. Musiała uciec. Ale nie wiedziała, gdzie szukać 
Wildena, który odprowadziłby ją do samochodu. A nie chciała 
wychodzić z domu sama. Zauważyła wejście do łazienki po 
prawej stronie od kuchni. Kiedy weszła do środka i próbowała 
zamknąć za sobą drzwi, ktoś zablokował je stopą. Isaac wszedł do 
środka. 
— Hej. — W jego głosie słychać było irytację. — Co jest grane? 
Emily pisnęła cicho i wycofała się do kąta, zasłaniając klatkę 
piersiową rękami. Łazienka była gigantyczna. Stała w niej 
toaletka z ozdobnym lustrem, a ubikacja ukryta była w osobnym 
pomieszczeniu. Paląca się świeca 
 

wydzielała słodki i ciężki zapach jaśminu, ale w powietrzu unosił 
się też zapach wymiocin. 
Isaac nie podszedł do niej, tylko stał przy drzwiach, wy-
prostowany i spięty. 
— Zachowujesz się... bardzo dziwnie — powiedział. 
Emily usiadła na krześle obitym brzoskwiniową tkaniną i usunęła 
jakiś pyłek z rajstop. Była zbyt zdenerwowana, by odpowiedzieć. 
Czuła, jak wszystkie sekrety, które dusiła w sobie, próbowały się 
z niej wydostać. 
— Wstydzisz się mnie? — pytał Isaac. — To dlatego, że 
powiedziałem Spencer, że mój tata zajmuje się caterin-giem? Nie 
powinienem był tego mówić? 
Emily zakryła oczy dłońmi. Nie mogła uwierzyć w to, że 
pomyślał, iż to on spowodował jej dziwne zachowanie. Znowu. 
Nagle poczuła, jak lęk chwyta ją za ramiona. Nawet jeśli tym 
razem się wywinie, to taka sytuacja się powtórzy. A na końcu 
wszystkiego stoi A., czyli łan. Skoro uciekł, to mógł zrobić 
wszystko. „Potraktuj to jako ostrzeżenie", napisał po tym, jak 
Maya zjawiła się w chińskiej restauracji, łan miał Emily na 
widelcu. 
Dlatego musiała doprowadzić wszystko do porządku. 
Emily spojrzała na Isaaca z zaciśniętym gardłem. To trzeba było 
zrobić szybko, tak jak zrywa się stary lepiec. 
— Pamiętasz tę dziewczynę w Chińskiej Róży? — wyrzuciła z 
siebie. 
Isaac spojrzał na nią, jakby nie rozumiał, do czego zmierza. 
Wzruszył ramionami. Emily wzięła głęboki oddech. 
— Chodziłyśmy z sobą. 
Całą resztę opowiedziała mu z prędkością światła. Mówiła o tym, 
jak w siódmej klasie pocałowała Ali w domku 
 

na drzewie. Jak natychmiast zakochała się w Mai, pod wpływem 
zapachu jej gumy bananowej. Opowiedziała mu o 
wiadomościach od A., o tym, jak umawiała się z To-bym 
Cavanaughem, żeby udowodnić sobie, że podobają się jej 
chłopcy, jak w czasie zawodów pływackich rozpowszechniono 
jej zdjęcie z Mayą i cała szkoła poznała prawdę o niej. 
Powiedziała Isaacowi o Wierzchołkach Drzew, programie 
leczącym z homoseksualizmu, w którym musiała wziąć udział 
pod presją rodziców, i że tak naprawdę pojechała do Iowa, bo 
rodzice nie akceptowali jej tożsamości seksualnej. Przyznała się 
też, że w Iowa poznała dziewczynę o imieniu Trista, z którą się 
całowała. 
Kiedy skończyła, spojrzała na Isaaca. Zzieleniał na twarzy i 
miarowo stukał piętą w posadzkę. Chyba był zły. Emily zwiesiła 
głowę. 
- Zrozumiem, jeśli już się do mnie nigdy nie odezwiesz. Nie 
chciałam cię skrzywdzić. Myślałam, że jak się dowiesz prawdy, 
to mnie znienawidzisz. Chociaż ukryłam to wszystko przed tobą, 
to nie kłamałam, kiedy mówiłam, co do ciebie czuję, że chcę z 
tobą chodzić, że naprawdę mi się podobasz i tak dalej. Myślałam, 
że nie potrafię zakochać się w chłopaku, ale okazało się, że się 
myliłam. 
W łazience zapadła głucha cisza. Nawet odgłosy dochodzące z 
zewnątrz przycichły. Isaac odruchowo poprawił krawat. 
- To znaczy, że jesteś... bi? Tak? 
Emily ścisnęła mocno jedwabną poduszkę leżącą na krześle. O 
wiele łatwiej byłoby jej powiedzieć, że była hetero, a te historie z 
Mayą, Ali i Tristą były tylko pomyłkami zabłąkanej dziewczynki. 
Ale wiedziała dobrze, że to nieprawda. 
 

— Nie wiem, kim jestem — odparła szeptem. — Chciałabym, ale 
nie wiem. Może lubię po prostu... ludzi. Może osobę, 
niekoniecznie jej płeć. 
Isaac spuścił wzrok. Westchnął cicho. Kiedy usłyszała, jak się 
odwraca, serce zabiło jej z rozpaczy. Za kilka sekund Isaac 
naciśnie klamkę, wyjdzie z łazienki i już nigdy nie wróci. Emily 
wyobrażała sobie jego mamę, która wita go w drzwiach i z 
ciekawością pyta o to, jak było na ich bajkowej randce. A kiedy 
dowie się prawdy, zrzednie jej mina. „Emily jest kim?", zapyta. 
-Hej. 
Poczuła na głowie jego ciepły oddech. Isaac stał nad nią z 
zagadkowym wyrazem twarzy. Bez słowa objął ją ramionami. 
— Wszystko w porządku. 
— C-co? — szepnęła Emily. 
— W porządku — powtórzył cicho. — Akceptuję to. Akceptuję 
ciebie. 
Emily zamrugała z niedowierzaniem. 
— Naprawdę? 
Isaac pokiwał głową. 
— Tak naprawdę ulżyło mi. Myślałem, że zachowujesz się jak 
wariatka z mojego powodu. Albo że masz już chłopaka. 
W oczach Emily pojawiły się łzy wdzięczności. 
— To raczej mało prawdopodobne — mruknęła. 
— Chyba masz rację — parsknął śmiechem Isaac. 
Wziął Emily w ramiona i ucałował jej skroń. Kiedy stali objęci, 
do łazienki zajrzała Lanie ller, koleżanka Emily z drużyny 
pływackiej. Pewnie myślała, że w łazience nikogo nie ma. 
 
 
 
 

— Ups — powiedziała tylko. 
Kiedy zobaczyła, że Emily stoi w objęciach c hł op a k a,  
otworzyła szeroko oczy. Ale Emily miała to gdzieś. „Niech 
wszyscy zobaczą", pomyślała. Niech Lanie powie wszystkim. Już 
nigdy nie miała zamiaru niczego ukrywać. 

26 
KTOŚ WART SPENCER 
 
Dzwonek w domu Hastingsów rozległ się po raz kolejny i 
Spencer ukryta w kącie obserwowała, jak rodzice witają państwa 
Pembroke, przedstawicieli jednej z najstarszych rodzin w 
okolicy. Pan i pani Pembroke słynęli z tego, że zawsze przywozili 
z sobą swoje ukochane zwierzątka. Dziś zabrali dwoje swych 
ulubieńców: Mimsy, bezustannie ujadającego miniaturowego 
szpica, i etolę z zapięciem w kształcie lisiej głowy, którą Hester 
Pembroke otuliła ramiona. Kiedy państwo Pembroke'owie 
pognali w stronę stołu z przekąskami, mama Spencer szepnęła 
coś na ucho Melissie i wmieszała się w tłum. Melissa zauważyła, 
że siostra się jej przygląda. Wygładziła dłonią bordową sukienkę 
z satyny, spuściła wzrok i się odwróciła. Spencer nie potrafiła 
zdobyć się na to, by zapytać Melissę, co myśli o zniknięciu lana. 
Zresztą Melissa na cały dzień gdzieś się zaszyła. 
Spencer nie wiedziała nawet, dlaczego wydają to przyjęcie, choć 
wszyscy chyba świetnie się bawili. Pewnie 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

picie na umór uchodziło w Rosewood za szczyt skandalu. Wilden 
już musiał odprowadzić rodziców Masona Byersa do ich 
bentleya, bo Binky Byers wypiła o jeden koktajl za dużo. Spencer 
nakryła też 01ivię Zeigler, mamę Naomi, jak wymiotowała w 
łazience, trzymając się obiema rękami krawędzi umywalki. 
Gdyby tylko wódka mogła ogłuszyć Spencer. Ale choć wypiła 
już po kryjomu niezliczoną ilość szotów wódki cytrynowej, jej 
umysł pozostawał jasny i w pełni świadomy. Jakby jakaś 
karmiczna siła próbowała ją ukarać, zmuszając, by poddała się tej 
towarzyskiej torturze na trzeźwo. 
Spencer popełniła kardynalny błąd, ukrywając odwiedziny lana. 
Ale skąd niby miała wiedzieć, że łan zamierza uciec? 
Przypomniał się jej sen, który miała poprzedniego ranka. „Jest 
prawie za późno". Nie da się ukryć. 
Obiecała przyjaciółkom, że powie policji o wizycie lana, ale 
kiedy tylko Wilden stanął w progu jej domu gotowy do 
ochraniania przyjęcia, Spencer... nie potrafiła się na to zdobyć. 
Nie zniosłaby kolejnego gorzkiego wykładu o tym, jak potwornie 
nawaliła. Znowu. Zresztą, w czym jej zeznanie mogłoby pomóc 
Wildenowi? Przecież łan nie zdradził jej swojego planu ucieczki. 
Powiedział tylko, że wkrótce odkryje tajemnicę, która postawi na 
głowie całe jej życie. 
- Spencer, kochanie - usłyszała czyjś głos po prawej stronie. 
Mówiła do niej pani Kahn, wyglądająca niebywale szykownie w 
szmaragdowej sukni wyszywanej cekinami. Spencer słyszała, jak 
mówiła fotografom z plotkarskich kolumn, że to sukienka vintage 
od Balenciagi. Pani Kahn błyszczała od stóp do głów, przez uszy, 
szyję, nadgarstki i palce. Powszechnie wiadomo było, że w 
zeszłym roku, 
 

kiedy ojciec Noela wyjeżdżał do Los Angeles jako sponsor 
kolejnego turnieju golfowego, kupił swojej żonie połowę butiku 
Tiffany'ego. Rachunek opublikowano nawet na jednym z 
lokalnych plotkarskich blogów. 
— Nie macie więcej tych przepysznych malutkich babeczek? — 
zapytała. — Bo czemu niby sobie odmawiać? 
Poklepała się po swoim płaskim brzuchu, jakby chciała 
powiedzieć: „W mieście grasuje morderca, więc zjedzmy sobie 
jeszcze po ciasteczku". 
— Chwileczkę. — Spencer odnalazła wzrokiem swoich 
rodziców, stojących obok kwartetu smyczkowego. — Zaraz do 
pani wrócę. 
Mijając gości, dotarła do rodziców. Ojciec miał na sobie ciemny 
garnitur od Armaniego, a mama krótką czarną sukienkę z 
szerokimi rękawami i podkreśloną talią. Może i takie sukienki 
nosiły modelki na pokazach w Mediolanie, ale według Spencer 
takie coś mogłaby ubrać narzeczona Draculi do sprzątania domu. 
Poklepała mamę po ramieniu. Pani Hastings odwróciła się i 
spojrzała na nią z szerokim, wyćwiczonym uśmiechem, lecz 
kiedy zobaczyła, że to jej córka, zmrużyła oczy. 
— Kończą się babeczki — poinformowała ją rzeczowo Spencer. 
— Mam sprawdzić, czy zostało coś jeszcze w kuchni? Poza tym 
w barze zaczyna brakować szampana. 
Pani Hastings dotknęła palcem brwi, wyraźnie zmieszana. 
— Ja pójdę. 
— Nie ma problemu — powiedziała Spencer. — Mogę... 
—  Da m so bie  r a dę  — syknęła mama lodowato, a z jej ust 
tryskały kropelki śliny. Popatrzyła na Spencer 
 

spod uniesionych brwi, a zmarszczki wokół jej ust stały się nagle 
bardzo wyraźne. - Proszę cię, idź do biblioteki i dotrzymaj 
towarzystwa swoim kolegom i koleżankom. 
Spencer zrobiła krok w tył i prawie poślizgnęła się na 
wypolerowanym parkiecie. Poczuła się tak, jakby mama dała jej 
właśnie w twarz. 
- Wiem, jak bardzo się cieszysz, że mnie wydziedziczono - 
wypaliła Spencer na cały głos, zanim zdała sobie sprawę, co tak 
naprawdę mówi. - Ale nie musisz mi tego na każdym kroku 
dawać do zrozumienia. 
Mama zamarła zszokowana i otworzyła usta. Ktoś stojący obok 
westchnął głośno. Pani Hastings spojrzała na swojego męża, 
który zbladł jak ściana. 
- Spencer... - próbował załagodzić sytuację. 
- Daruj sobie, tato - warknęła Spencer, odwróciła się na pięcie i 
szybkim krokiem poszła w kierunku pokoju w tylnej części 
domu. 
Łzy gniewu płynęły jej po twarzy. Powinna czuć się świetnie, 
przecież rodzice zasłużyli sobie, żeby wywalić im prawdę prosto 
w oczy. Ale czuła się dokładnie tak samo jak wtedy, gdy rodzice 
ją odtrącali. Jak choinka, którą po Nowym Roku wyrzuca się do 
kubła na śmieci. Spencer zawsze błagała rodziców, żeby nie 
wyrzucali drzewek, tylko sadzili je w ogrodzie, a oni mówili 
wówczas, że zachowuje się jak głuptas. 
- Spencer? 
Z cienia wyszedł Andrew Campbell z kieliszkiem wina w dłoni. 
Spencer poczuła na plecach dreszcze. Przez cały dzień chciała 
napisać do Andrew SMS-a z pytaniem, czy przyjdzie wieczorem. 
Bynajmniej nie wzdychała do 
 

niego potajemnie. Andrew zauważył jej rozgniewaną minę i 
ściągnięte brwi. 
— Co się stało? 
Spencer trząsł się podbródek, kiedy spojrzała na główną salę 
balową. Rodzice już gdzieś poszli. Nie widziała też na 
horyzoncie Melissy. 
— Cała moja rodzina mnie nienawidzi — wyrzuciła z siebie. 
- Daj spokój - uspokajał ją Andrew, chwytając za ramię. 
Zaprowadził ją do pokoju, włączył lampę i wskazał na 
kanapę. 
- Siadaj. Oddychaj głęboko. 
Spencer osunęła się na kanapę. Andrew usiadł obok. Ostatni raz 
była w tym pokoju we wtorek po południu, kiedy z 
przyjaciółkami oglądały w telewizji relację z rozprawy, w czasie 
której tymczasowo zwolniono lana z aresztu. Po prawej stronie 
telewizora stała kolekcja zdjęć jej i Melissy ze szkoły, od 
pierwszej klasy podstawówki do matury Melissy. Spencer 
spojrzała na jedno z nich. Zrobiono je, jeszcze zanim poszła do 
szkoły, nim poznała Ali i zaczął się ten cały bałagan z A. Miała 
włosy idealnie zaczesane do tyłu, a na jej granatowej marynarce 
nie widać było ani jednej fałdy. Na twarzy malował się wyraz 
samozadowolenia, który mówił: „Jestem Spencer Hastings i 
jestem najlepsza". 
„Ha", pomyślała z goryczą Spencer. Fortuna kołem się toczy. 
Obok zdjęć stała wielka statuetka przedstawiająca wieżę Eiffla. 
Nadal opierało się o nią stare zdjęcie Ali z dnia, kiedy ogłoszono 
zabawę w kapsułę czasu. Spencer zmrużyła oczy i spojrzała na 
Ali, która w dłoni trzymała plakat 
 
 

zerwany ze ściany, a usta otworzyła tak szeroko, że widać było 
nawet jej małe, kwadratowe zęby trzonowe. W której dokładnie 
chwili zrobiono to zdjęcie? Czy Ali oznajmiła właśnie, że Jason 
powie jej, gdzie ukrył kawałek sztandaru? Czy wtedy, gdy 
Spencer wpadła na pomysł wykradzenia jej trofeum? Czy Ian 
rozmawiał już z Ali i oznajmił jej, że zamierza ją zabić? Wielkie 
błękitne oczy Ali patrzyły prosto na Spencer, która prawie słysza-
ła jej wysoki, dźwięczny głos. Gdyby żyła, na pewno wy-
śmiewałaby się teraz ze Spencer. „Uhu, rodzice cię nienawidzą!" 
Spencer zadrżała i odwróciła wzrok. Nie mogła znieść drwiącego 
spojrzenia Ali. 
— Co się dzieje? - zapytał z troską Andrew, zagryzając dolną 
wargę. — Co zrobili twoi rodzice? 
Spencer strzepnęła z sukienki niewidzialny pyłek. 
— Nawet nie chcą na mnie patrzeć. — Spencer była zupełnie 
otępiała. — Jakbym umarła. 
— To na pewno nieprawda — pocieszał ją Andrew. Napił się 
wina i odstawił kieliszek na stolik. — Dlaczego mieliby cię 
nienawidzić? Tak naprawdę są z ciebie dumni. 
Spencer szybko wsunęła podstawkę pod jego kieliszek. Nie dbała 
o to, czy wyszła na pedantkę. 
— Nie są. Wstydzą się mnie, jak mebla, który wyszedł z mody. 
Jak olejnego obrazu mamy, schowanego w piwnicy. Tak to 
wygląda. 
Andrew uniósł głowę. 
— To z powodu Złotej Orchidei? Pewnie trochę im przykro, ale 
to dlatego, że nie wygrałaś. 
Spencer zdusiła płacz i poczuła na piersi ogromny ciężar. 

 

- Wiedzieli, że ukradłam tę pracę Melissy - wybuchła, zanim 
zdołała się powstrzymać. - Ale kazali mi to zachować w 
tajemnicy. Woleliby, żebym po prostu skłamała, przyjęła nagrodę 
i żyła z poczuciem winy do końca swoich dni. A ja zrobiłam z 
nich idiotów. 
Skórzana tapicerka zaskrzypiała, kiedy Andrew odchylił się do 
tyłu. Patrzył niemo na Spencer, a wentylator nad ich głowami 
kręcił się powoli. 
- Żartujesz. 
Spencer pokręciła głową. Kiedy tylko to powiedziała, poczuła się 
jak zdrajca. Rodzice nigdy nie zabronili jej mówić o tym 
skandalu, ale pewnie dlatego, że nawet im nie przyszło do głowy, 
że miałaby ochotę z kimś o tym porozmawiać. 
-1 sama przyznałaś się do plagiatu, choć oni cię od tego 
odwodzili? - dopytywał się Andrew. Spencer pokiwała głową. 
- Nieźle. - Andrew przeczesał dłonią włosy. - Zrobiłaś to, co 
trzeba, Spencer. Pamiętaj o tym. 
Spencer zaczęły płynąć łzy, jak woda z odkręconego kranu. 
- Miałam tyle na głowie - mamrotała. - Nie rozumiałam ekonomii 
ani w ząb. Myślałam, że nic się nie stanie, jak ukradnę tę jedną 
pracę Melissy. Myślałam, że nikt się nie dowie. Chciałam dostać 
piątkę. 
Gardło zacisnęło się jej na dobre. Ukryła twarz w poduszce. 
- Już w porządku. - Andrew delikatnie położył jej dłoń na 
plecach. — Świetnie cię rozumiem. 
Ale Spencer nie mogła przestać płakać. Zgięła się wpół i czuła, 
jak łzy płyną jej do nosa, oczy puchną, gardło się 
 
 
 

zaciska, a klatka piersiowa porusza miarowo. Wszystko nagle 
wydało się jej takie beznadziejne. Nie miała czego szukać na 
uniwersytecie. To z jej winy morderca Ali wymknął się policji. 
Rodzina ją wydziedziczyła, łan miał rację. Jej życie było żałosne. 
— Ciii — szepnął Andrew, głaszcząc ją po plecach. — Nie 
zrobiłaś nic złego. Już w porządku. 
Nagle z leżącej na stole srebrnej torebki Spencer dobiegł dźwięk 
telefonu. Spencer uniosła głowę. Przestała płakać, ła n?  
Spojrzała na okno. Podwórko na tyłach domu oświetlała tylko 
jedna latarnia. Snop żółtego światła otaczała ze wszystkich stron 
nieprzenikniona ciemność. Nasłuchiwała, czy w krzakach pod 
oknem coś się nie rusza, ale było zupełnie cicho. Telefon 
zadzwonił znowu. Andrew odsunął dłoń od jej pleców. 
— Nie chcesz zobaczyć, kto napisał? 
Spencer zamyśliła się i polizała wargi. Powoli sięgnęła po 
torebkę. Ręce tak się jej trzęsły, że ledwie ją otworzyła. Nie 
dostała SMS-a, tylko powiadomienie o nowym e-mailu. 
Spojrzała na nadawcę. KOCHAM CIĘ. Nagłówek wiadomości 
głosił: „Być może mamy odpowiedź na twoje pytanie!". 
— O Boże. — Spencer podsunęła Andrew swój telefon. Z 
powodu całego zamieszania w zeszłym tygodniu zupełnie 
zapomniała, że zarejestrowała się w serwisie szukającym 
biologicznych rodziców. — P o p a t r z !  
Andrew wziął głęboki oddech. Otworzyli wiadomość i 
przeczytali: „Z radością zawiadamiamy, że znaleźliśmy w naszej 
bazie danych osobę, która odpowiada twojemu profilowi. 
Skontaktowaliśmy się z nią i w ciągu kilku 

 

dni powinnaś otrzymać od niej wiadomość. Dziękujemy, Zespół 
Kocham Cię". 
Spencer przejrzała resztę wiadomości, ale nie dowiedziała się nic 
więcej. W e-mailu nie podano imienia ani nazwiska tej kobiety, 
jej zawodu ani adresu. Spencer położyła telefon na kolanach. 
Kręciło się jej w głowie. 
— Więc... to prawda? Andrew chwycił ją za ręce. 
— Może. 
Spencer uśmiechnęła się przez łzy. 
— O Boże! — zawołała. — O mój Boże! — Rzuciła się Andrew 
na szyję i przytuliła go mocno. — Dziękuję! 
— Za co? — Andrew był zdumiony. 
— Nie wiem! — odparła Spencer. — Za wszystko! Odsunęli się 
od siebie i uśmiechnęli. I nagle, powoli 
i ostrożnie, dłoń Andrew zaczęła obejmować ją w talii. Spencer 
zamarła. Odgłosy przyjęcia ucichły i pokój wydał się nagle ciepły 
i przytulny. Minęło kilka długich sekund, odmierzanych przez 
zegar w cyfrowym odtwarzaczu DVD. Andrew nachylił się i 
przycisnął usta do jej ust. Spencer poczuła smak cukierków 
cynamonowych. Usta Andrew były takie miękkie. Czuła się... 
świetnie. Pocałował ją i przycisnął do siebie. Gdzie An d re w  
C a m p b e l l  nauczył się tak całować? 
Wszystko to trwało najwyżej pięć sekund. Kiedy Andrew się 
odsunął, Spencer nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa. 
Zastanawiała się, czy jej usta smakują słono od łez. Pewnie 
wyglądała paskudnie, cała czerwona i opuchnięta od płaczu.