Św

SPIS TREŚCI

MODLITWA

(SŁOWA MIŁOŚCI)

Jeśli mnie kochasz tak, o mój Boże,
Jak ja Cię, Panie, miłuję,

Powiedz, jak dusza wytrzymać może
I co Twą miłość wstrzymuje?
Powiedz mi duszo twoje tęsknoty,
Powiedz twe udręczenia.

Lękam się, Panie, Twojej utraty,
Pragnę Cię widzieć bez cienia.
Bo Tobie, Panie, oddanam cala
I w Tobie wszystka zgubiona,
Ma dusza jednym pragnieniem pała:
Być Twą miłością strawiona.

O, by ta miłość mnie ogarnęła,
Spraw to, Najsłodszy mój Panie!

By ona z Tobą mnie zjednoczyła
Na wieczne miłowanie.

(Teresa de Cepeda y Ahumada)

ROZDZIAŁ 1

O nędzy życia ziemskiego. - Ciężkie staje się jej życie, bo odłącza ją od widzenia Boga. - Chce służyć Bogu jak

najlepiej, ale wszystko jej przeszkadza w tej służbie i miłości. - Żali się więc Bogu ukrytemu w jej duszy.

O życie, życie! Jak możesz trwać, zostając z dala od Życia twego? Czym, w takim

osamotnieniu, pustkę twoją zapełnisz? Co poczniesz, kiedy wszystkie sprawy twoje pełne są
niedoskonałości i niedostatków? Kto cię pocieszy, duszo moja, miotana nawałnościami tego
burzliwego morza? Płaczę nad sobą a bardziej jeszcze płaczę nad tym czasem, kiedy żyłam,
nie płacząc nad sobą. O Panie! Jakże słodkie są drogi Twoje! Lecz kto może chodzić nimi
bez bojaźni? Boję się żyć bez służenia Tobie - a kiedy chcę Ci służyć, niczego w tej służbie
mojej nie znajduję, co by mię zadowoliło, niczego, czym bym się choć w cząstce wypłaciła z
tego, com Tobie winna. Pragnęłabym, zdaje mi się, całą istnością moją oddać się Twej
służbie, a gdy dobrze się przypatrzę nędzy mojej - widzę, że nic nie zdołam uczynić dobrego,

jeno to, co Ty mi dasz.

2. O Boże mój. Miłosierdzie moje! Co uczynię, abym się nie pozbyła tych wielkich rzeczy,

które Ty czynisz ze mną? Twoje sprawy święte są i sprawiedliwe, cena ich jest nad wszelką
cenę i mądrość ich nad wszelką mądrość - boś Ty sam, Panie, nieskończona Mądrość! Gdy
umysł mój rozważa dziwy Twoje, wola się żali, bo chciałaby być wolną od wszelkiej
przeszkody, aby mogła swobodnie miłować Ciebie. Ale umysł, wśród niedostępnych jemu

Twoich wielmożności, nie zdoła dosięgnąć Ciebie, aby Cię poznał takim, jakim jesteś. Serce
zaś, choć wielkim pożądaniem pożąda, cieszyć się Tobą nie może, bo zatrzymane jest w tym
dusznym więzieniu ciała śmiertelnego. Wszystko więc biedną duszę krępuje, wszystko staje
się na przeszkodzie jej miłości. Znalazłam jednak pewną pomoc w rozpamiętywaniu Twojej

boskiej wielkości, w której jaśniej widzę moje nieprzeliczone nędze.

3.  Na co to mówię, Boże mój? Komu się żalę? Kto mię usłyszy, jeśli nie Ty, Ojcze i Stwórco
mój?  Na  cóż  więc  potrzebne  moje  słowa,  kiedy  Ty  bez  słów  znasz  mój  ból.  Ty  o  Boże,
którego  tak  jasno  widzę  mieszkającego  w  moim  wnętrzu?  Taki  to  zawsze  mój  nierozum!

Lecz, ach, mój Boże! Skąd mogę mieć tę pewność, że nie jestem odłączona od Ciebie? O
biedne moje życie, że musisz żyć w takiej niepewności, nie mogąc mieć bezpieczeństwa w
rzeczy tak nieskończenie ważnej! Któż by ciebie mógł pragnąć, kiedy jedyny pożytek, jakiego
po tobie spodziewać się można, to jest pełnienie we wszystkim woli Bożej, tak jest niepewny
i tak zagrożony?

ROZDZIAŁ 2

pociąganiu bliźnich do Boga. - Pociąga ją samotność, bo w niej znajdzie ukojenie swej tęsknoty za Bogiem. -

Bóg jednak pragnie, by opuszczała tę samotność dla oddawania posług bliźnim, przez które może ich pociągnąć
do Niego. - Kto bliźniego nie miłuje, nie miłuje Boga.

Często, Panie mój, zastanawiam się nad tym, że na to nieznośne cierpienie, jakim

jest życie bez Ciebie, nie ma chyba innej ulgi, jeno samotność. Tu przynajmniej dusza

znajduje odpocznienie przy Tym, który sam jest jej odpocznieniem. Prawda, że i tu nie może
się cieszyć Tobą z zupełną swobodą, skutkiem czego męka jej nieraz w dwójnasób się
wzmaga. W porównaniu jednak z tą drugą męką, jaką sprawia konieczność przestawania ze
stworzeniami i opuszczania dla nich samotnej z Stwórcą rozmowy - tamta wydaje się

rozkoszą. Lecz jak się to dzieje, Boże mój, że dla duszy, pragnącej jedynie Tobie być
przyjemną, odpocznienie takie staje się umęczeniem? O potęgo miłości Bożej! Jakże różne
są twoje skutki od tych, jakie sprawia miłość światowa! Miłość światowa uchyla się od

towarzystwa drugich, lękając się, by jej nie pozbawiono tego, co posiada. Miłość Boża,

przeciwnie, tym jest większa, im więcej Bogu przybywa miłośników i rozkosz jej to tylko

zasępia, gdy widzi, że nie wszyscy cieszą się tym dobrem najwyższym. Stąd to, o Dobro

moje, pochodzi, że duszę wśród najwyższych pociech, jakich przy Tobie używa, żal ogarnia
na wspomnienie tych, którzy tymi pociechami gardzą którzy je mają utracić na wieki. Tym

żalem ściśniona, dusza szuka towarzyszów i ochotnie opuszcza swoje pociechy, skoro się jej
zdaje, że zdoła w czym przyczynić się do tego, by inni zapragnęli ich i o nie się starać
zechcieli.

2. Lecz, Ojcze mój niebieski, czy nie lepiej by było te pragnienia odłożyć do czasu, gdy
dusza mniej hojną będzie czuła w sobie obfitość słodkości Twoich, a tymczasem, póki je ma,
cieszyć się nimi? O Jezu mój, jakże wielka jest ta miłość Twoja, którą miłujesz synów

ludzkich! Bo to jest największa przysługa, jaką Ci oddać może dusza, gdy dla miłości bliźnich
i  dla  ich  zbawienia,  Ciebie  opuści!  W  istocie  jednak  nie  opuszcza  Cię,  oddając  się  tym
posługom,  przeciwnie,  pełniej  Cię  wówczas  posiada!  Mniej  bowiem  sobie  dogadza  i  mniej
słodyczy  Twoich  używa,  ale  za  to  cieszy  się  wielką  radością,  że  Tobie  przynosi  pociechę.

Widzi także, że rozkosze tej ziemi i te nawet, które zdają się pochodzić z Twego daru,

niepewne są póki żyjemy w tym śmiertelnym ciele, jeśli z nimi nie idzie w parze miłość
bliźniego. Kto bliźniego nie miłuje, nie miłuje Ciebie, Panie mój, który tak wielką ofiarą krwi
swojej okazałeś tę zbytnią miłość, jaką umiłowałeś synów Adamowych.

ROZDZIAŁ 3

nieszczęściu obrażania Boga. - Zachwyca ją wielka chwała, jaką Bóg przygotował swoim wybranym. - Jest

jednak wiele dusz, które nie pamiętają o tym, zapominają o Bogu i posuwają się do tego zuchwalstwa, że Go

obrażają. - Blaga gorąco Boga, by oświecił tę straszną ślepotę grzeszników.

Rozmyślając o tej chwale, którą Ty, Boże mój, zgotowałeś tym, którzy aż do końca

wytrwają w pełnieniu Twej woli i te trudy i boleści, jakimi Syn Twój nabył tę chwałę; jako mało

my  na  nią  zasługujemy,  a  jak  ogrom  Twej  miłości,  która  nas  tak  wielkim  kosztem  swoim
nauczyła  miłować,  zasługuje  na  to,  byśmy  jej  nie  odpłacali  niewdzięcznością  -  dusza  moja
głębokim  przejęła  się  smutkiem.  Jak  to  być  może.  Panie,  by  to  wszystko  wyszło  nam  z
pamięci,  by  człowiek  śmiertelny  do  takiej  doszedł  ślepoty,  by  śmiał  Ciebie  obrażać?  O  mój

Zbawicielu, jakże strasznie, w tej zapamiętałości swojej nieszczęsny sam siebie poniża! A

jakże wielka jest dobroć Twoja, że w samejże chwili, gdy grzeszymy, Ty raczysz wspomnieć

na nas, i gdy my grzechem naszym cios śmiertelny w Ciebie wymierzamy, Ty znowu nam
rękę podajesz i z tej zapamiętałości do opamiętania się nas przywołujesz, abyśmy się starali
i prosili Ciebie o uzdrowienie! Błogosławiony niech będzie tak łaskawy Pan i błogosławione

to wielkie Jego miłosierdzie! Niech Mu będą dzięki i uwielbienie wieczne za takie miłościwe
Jego zmiłowanie!

2. O duszo moja, błogosław na każdy dzień tego Boga wielkiego! Jak to być może, by kto

przeciwko Niemu powstawał? O jakże srogim potępieniem będzie sama wielkość łaski dla

tych, którzy ją odrzucili! Ty sam, Boże mój, racz temu nieszczęściu zaradzić! O synowie
człowieczy, dopókiż twardego serca będziecie? Dopókiż nieczułością waszą odpychać

będziecie  tego  najsłodszego  Jezusa?  Jakże  to,  czy  może  sądzicie,  że  złość  wasza
powstanie przeciw Niemu! O nie! Życie człowieka przemija jak kwiat polny, a potem przyjdzie
Syn Panny i wyda straszliwy swój wyrok. O wszechmocny Boże mój! Kiedy wiemy, że Ty nas
sądzić będziesz, czemuż nie staramy się o to, czego nam koniecznie potrzeba, abyś w oną
godzinę  był  nam  Sędzią  łaskawym?  Lecz  któż  by  dla  swej  sprawy  nie  życzył  sobie  tak
świętego  i  sprawiedliwego  Sędziego?  Błogosławiony,  kto  w  oną  straszną  chwilę  z  radością
będzie mógł Cię powitać, Boże i Panie mój! Lecz kogo Ty, Panie, podniosłeś z upadku, kto
przejrzał  i  poznał,  jak  nędznie  gubił  siebie  dla  marnej  rozkoszy,  i  teraz  już  niezłomne  ma
postanowienie  we  wszystkim,  aż  do  końca  czynić  wolę  Twoją,  ufny  w  pomoc  Twojej  łaski,
która  go  nie  zawiedzie  (bo  Ty,  Boże  serca  mego  i  Dobroci  nieskończona,  nigdy  nie
opuszczasz  tych,  którzy  Cię  miłują,  i  wzywającemu  Ciebie  zawsze  odpowiesz),  jakim
sposobem, Panie, może on jeszcze żyć, nie umierając każdej chwili na wspomnienie, że taki
skarb najdroższy, jakim jest otrzymana na Chrzcie niewinność, bezpowrotnie postradał?

Ciągle umierać ze wstydu i z żalu, to dla niego życie najlepsze. Ale dusza, tkliwie miłująca
Ciebie, jak zdoła to wytrzymać?

3. Ach, przebacz, Panie, nierozum tego pytania! Snadź wyszły mi z pamięci Twoje

wielmożności i zmiłowania! Bo przecież dla grzeszników na ten świat przyszedłeś i okupem
wielkim nas odkupiłeś i za fałszywe uciechy nasze zapłaciłeś taką okrutną męką i krwawym

biczowaniem! Oczy Twoje dopuściłeś zakrywać szydercom na uleczenie ślepoty mojej i za
próżności moje dałeś głowę Twoją zranić koroną cierniową!

O Panie, Panie! Wszystko to duszy miłującej Ciebie, nowego tylko żalu dodaje! Ta jedna
tylko pozostaje mi pociecha, że tym głośniej będzie sławione na wieki Twoje miłosierdzie, im

jawniej przed całym światem będą odkryte moje złości! Nie wiem jednak, czy jaka pociecha

zdoła kiedy uśmierzyć ten żal i moją boleść, dopóki nie przyjdzie ten dzień, kiedy w radości
oglądania Ciebie na zawsze, utoną wszystkie nędze tej śmiertelności.

ROZDZIAŁ 4

Uznanie swej nicości. - Myśląc o wiecznym szczęściu oglądania Boga, pragnie coś czynić, by sobie to szczęście
wysłużyć. - Czuje jednak dobrze, że wszystkie jej uczynki są niczym przed obliczem Boga. - Ufa jednak, ze Bóg

jej dopomoże i nigdy jeszcze nie zwątpiła w Jego dobroć.

Czuję, Panie mój, że dusza moja ulgę znajduje i uspokojenie na wspomnienie tej

rozkoszy, którą cieszyć się będzie, jeśli z miłosierdzia Twego dostąpi szczęścia cieszenia się

Tobą na wieki. Ale pierwej chciałaby służyć Tobie, jak Ty, służąc jej, nabyłeś dla niej to
szczęście. Cóż pocznę, Panie mój? Co zdołam uczynić dla Ciebie, Boże mój? O, jakże

późno  zapaliły  się  pragnienia  moje,  a  Ty  Panie,  jak  wcześnie  począłeś  starać  się  o  mnie,
pobudzać i wzywać mię, abym się wszystka oddała Tobie! Czy może kiedy opuściłeś, Panie,
nędzarza, albo odwróciłeś się od mizernego żebraka, pragnącego zbliżyć się do Ciebie? Czy
może mają jakie granice wielmożności  Twego miłosierdzia  i wspaniałość Twoich darów? O
Boże  mój,  Miłosierdzie  moje!  Jakże  jasno  dzisiaj  możesz  tę  boską  Twoją  szczodrobliwość
objawić  na  mnie,  Twojej  służebnicy!  Wszechmogący  jesteś,  Boże  wielki!  -  Teraz,  jeśli

zechcesz, okaże się, czy dusza moja nie łudzi siebie, gdy z żalem patrząc na czas stracony,
z otuchą jednak ufa, że Ty mocen jesteś, Panie, w jednej chwili to sprawić, że wszystką
stratę odzyska, choć po ludzku zdaje się inaczej, bo czasu straconego nikt nie przywoła na

powrót. Bądź błogosławiony, Boże mój!

2. O Panie, wyznaję nieskończoną moc Twoją! Wszak jesteś wszechmogący i cóż może być

niemożliwe Temu, który wszystko może? Chciej, Panie mój, chciej tylko, bo jakkolwiek

jestem nędzna, przecież mocno wierzę, że Ty możesz, cokolwiek chcesz, i im większe są te

dziwne sprawy Twoje, o których słyszę, i im pewniej wiem, żeś Ty mocen uczynić jeszcze

większe, tym mocniej utwierdza się moja wiara, tym ufniej wierzę, że uczynisz to, o co Cię

błagam! Cóż w tym dziwnego, że Wszechmogący cuda może czynić i czyni?

Przy wszystkich nędzach moich, Ty wiesz, że nigdy w życiu moim nie było tej chwili, bym nie
uznawała  wszechmogącej  Twojej  potęgi  i  nieskończonego  Twego  miłosierdzia.  W  tym
przynajmniej  racz  mi  to,  Panie,  policzyć  w  zasługę,  nie  obraziłam  Ciebie!  Przywróćże  mi,
Boże  mój, czas  stracony, dając  mi  Twoją  łaskę na  teraz  i  na przyszłość,  abym  się ukazała
przed Tobą obleczona w szaty godowe, wszak możesz to uczynić, jeśli zechcesz!

ROZDZIAŁ 5

O ufności w Bogu. - Chce prosić Boga o łaski potrzebne dla utoczenia duszy, ale widzi całą nędzę swoją. - Ufa

jednak, że otrzyma o co prosi, nie dla swych zasług, ale z samej dobroci Boga i dla tej miłości, jaką Go kocha,

miłość bowiem nadaje wartość jej prośbom.

O Panie mój, jak ośmieli się jeszcze prosić Ciebie o łaski, kto tak jak ja, źle Tobie

służył,  i  tak  nie  umiał  zachować  tego,  coś  mu  Ty  użyczył?  Na  jaką  wiarę  może  jeszcze
zasługiwać,  kto  tyle  razy  Ciebie  zdradził?  Cóż  więc  pocznę,  o  Boski  Pocieszycielu
strapionych  i  Lekarzu  każdego,  kto  u  Ciebie  szuka  lekarstwa?  Czy  może  lepiej  będzie,  że
zamilczę  o  moich  potrzebach,  czekając,  aż  Ty  im  sam  zaradzisz?  Z  pewnością  nie,  bo

wiedząc, jaką będzie mnogość tych naszych potrzeb, i jaką to będzie ulgą dla nas, gdy się z

nimi wynurzymy przed Tobą Ty, Panie mój i rozkoszy moja, kazałeś nam, byśmy Ciebie
prosili, obiecując, że nas wysłuchasz.

2. Przychodzi mi nieraz na myśl skarga owej świętej niewiasty, Marty. Sądzę, że nie skarżyła
się tylko na siostrę swoją, ale zapewne najwięcej to ją bolało, że sądziła, iż Ty Panie, jej nie
żałowałeś pracą obarczonej i mało dbałeś o to, by zostawała przy Tobie. Zdawało się jej, że

nie tyle ją miłujesz, co jej siostrę, i to gorzej musiało jej dolegać niż trud samej pracy. Trud

ten bowiem podejmowała z wielkiej dla Ciebie miłości, a miłość wszelki trud zamienia w

pociechę. Jasno to widać z tego, że nie do siostry się zwraca ze swoją skargą, ale wszystek

żal swój przed Tobą Panie, wylewa i swoją miłością ośmiela się robić Ci wymówkę, że nie
dbasz o nią. I odpowiedź Twoja także zdaje się to stwierdzać, że słowa jej wypływały z tego
źródła miłości. Miłość bowiem tylko nadaje wartość wszystkiemu, i to jest owo jedno, czego

potrzeba, by była tak wielka, iżby żadna rzecz na świecie nie zdołała powstrzymać jej od
miłowania. Lecz jakże miłość nasza, Boże mój, może być tak wielka, jakiej Umiłowany jest
godzien, jeśli Ty z nią w jedno nie połączysz tej miłości, jaką mnie miłujesz? Cóż więc? Mam
się żalić i ja z tą świętą niewiastą? Nie daj Boże, żadnego nie mam do żalenia się powodu.

Zawsze mi Bóg i wiele większe okazywał dowody miłości, niż sama o nie prosić albo pragnąć

umiałam. Nie mam więc na co się żalić, chyba tylko na tę zbytnią Twoją dobroć, z jaką tak
długo  mię,  Panie  mój,  znosiłeś.  O  cóż  tedy  ma  prosić  jeszcze  takie  nędzne,  jak  ja,
stworzenie?  Daj  mi  -  powiem  Ci  ze  świętym  Augustynem  -  daj  mi,  Boże  mój,  co  bym  Ci
mogła dać na wypłacenie się Tobie, choć w cząstce jakiej, z tego mnóstwa, com Ci winna.
Pomnij,  że  jestem  dziełem  rąk  Twoich,  a  ja  niech  pamiętam  i  coraz  lepiej  poznaję,  że  Ty

jesteś moim Stworzycielem, abym Cię coraz więcej miłowała.

ROZDZIAŁ 6

Nie ma miłości bez cierpienia. - Choć życie się jej dłuży, choć wydaje się gorzkie i długie, choć śmierć uważa za
upragnione uwolnienie z więzów ciała, jednak chce żyć, pracować i cierpieć tak długo, jak długo Bóg zechce. -

Wygnanie to bowiem ziemskie uważa jako pokutę za popełnione winy.

O rozkoszy moja. Panie wszystkiego stworzenia i Boże mój! Dopókiż jeszcze będę

czekała  szczęśliwości  oglądania  Twego  oblicza?  Jaki  dasz  ratunek  duszy,  która  nie  może
znaleźć  na  tej  ziemi  odpoczynku  poza  Tobą?  O  życie  długie!  O  życie  gorzkie!  O  życie  bez
życia! O samotności najsamotniejsza! O cierpienie bez lekarstwa! Kiedyż, Panie, kiedyż? Co
pocznę,  Dobro  moje,  co  pocznę?  Może  mam  pragnąć  nie  pragnąć  Ciebie?  O  Boże  mój  i
Stworzycielu mój, który serce przeszywasz, a grot w nim nie wyciągnięty zostawiasz, ranisz,
a znaki rany niewidomymi czynisz, zabijasz, a zabijając, życia dodajesz i czynisz co chcesz,

Panie mój, bo wszechmogący jesteś! I chcesz, mój Boże, by taki nędzny robak zniósł i

wytrzymał rzeczy tak sobie przeciwne? Niech tak będzie. Boże mój, skoro Ty tak chcesz; ja

niczego nie chcę, jeno Ciebie!

2. Lecz, o Stwórco mój, od bólu wielkiego jęk się z piersi dobywa i skarga na to, na co nie ma

rady, póki Ty nie zaradzisz! I dusza w tym dusznym więzieniu zamknięta, pragnie swego

wyzwolenia, a przy tym jednak pragnie ani na włos nie odstąpić od tego, czego Ty chcesz. -

O Chwało moja, czyń co chcesz: albo potęguj ból duszy, mnożąc w niej miłość, albo od razu
połóż mu koniec i zabierz mię do siebie! O śmierci, śmierci, nie wiem, jak można bać się
ciebie, kiedy w tobie jest życie! Lecz kto zmarnował część życia swego nie miłując Boga,

jakże się ma nie bać ciebie? A ja właśnie tak postępowałam, czegóż tedy tak się dopraszam,

czego tak pragnę? Kto wie, może zasłużonego, ach, jak zasłużonego karania za moje winy?

Nie dopuszczaj tego, o Ty, jedyne Dobro moje! Pomnij, jak drogo Cię kosztowało moje

odkupienie!

3.  O duszo moja! Daj już, daj spełnić się woli twego Boga! Tego tylko tobie potrzeba! Służ
Jemu  i  ufaj  w  Jego  miłosierdziu,  że  uleczy  twój  ból,  gdy  pokuta  za  winy  twoje  choć  nieco
uczyni cię godną odpuszczenia. Nie pragnij wesela bez cierpienia. Ale i tego, o Panie i Królu
mój  prawdziwy,  nie  zdołam,  jeśli  mię  Twoja  boska  ręka  i  wielmożność  łaską  swoją  nie

wspomoże. Za jej pomocą zdołam wszystko.

ROZDZIAŁ 7

Współżycie z Bogiem. - Podziwia dobroć Boga, którego rozkoszą jest mieszkać z synami człowieczymi. - Bóg w

swym wiecznym życiu w łonie Trójcy Świętej był szczęśliwy nic Mu nie brakowało. - Chciał jednak przypuścić
człowieka do współuczestnictwa w swym szczęściu, by się okazała nieskończoną Jego dobroć. - Prosi Go więc,
by nic jej nie zdołało odłączyć od Jego miłości.

O nadziejo moja, Ojcze mój, Stwórco, Panie i Bracie mój prawdziwy! Gdy wspomnę

na  te  słowa  Twoje,  którymi  nas  upewniasz,  iż  "rozkoszą  Twoją,  mieszkać  z  synami
człowieczymi", dusza moja wielce się raduje. O Panie nieba i ziemi! Jakież to słowa, i któryż
grzesznik,  słysząc  je,  może  jeszcze  tracić  otuchę?  Czy  brak  Ci  może,  Panie,  z  kim  byś
używał  rozkoszy,  że  szukasz  sobie  takiego,  jak  ja,  nędznego  robaka?  Wszak  w  chwili,  gdy
Syn Twój przyjmował chrzest w Jordanie,  słyszany był  nad Nim ten głos z nieba, że "masz
upodobanie  w  swoim  Synu.  A  więc  wszyscy  my,  Panie,  mamy  być  na  równi  z  Synem

Twoim? O, jakiż to nadmiar miłosierdzia, jaki ogrom łaski, na którą nigdy nie mogliśmy
zasłużyć! I może jeszcze człowiek śmiertelny o tym wszystkim nie pamiętać i zapominać tej
Twojej łaskawości i swojej godności? O Panie Ty, który wszystko wiesz i znasz serce
człowieka, wspomnij na tę wielką nędzę naszą i wejrzyj litościwie na naszą ułomność!

2. O duszo moja, rozważaj tę wielką rozkosz miłości, jaką ma Ojciec, poznając Syna swego, i
Syn,  Ojca  swego,  i  zapał  święty,  z  jakim  Duch  Święty  z  Ojcem  i  z  Synem  się  jednoczy!
Żadna z trzech Osób nie może się odłączyć od tej miłości i od tego poznania, bo wszystkie
trzy  jedną  są  istnością.  Przedwiecznie  te  trzy  Boskie  Osoby  wzajemnie  siebie  poznają,
wzajemnie  siebie  miłują,  wzajemną  i  wspólną  cieszą  się  rozkoszą.  Na  cóż  im  potrzebna

miłość moja? Na co jej żądasz ode mnie, Boże mój? Co na niej zyskasz? Bądź
błogosławiony, Boże mój, na wieki! Niechaj wszystko stworzenie chwali Ciebie, Panie, bez
końca, jak Ty jesteś bez końca!

3.  Raduj się, duszo moja, bo choć słaba i nędzna miłość twoja, jest przecie ktoś, kto miłuje
twego Boga, jak  tego jest godzien. Raduj się, że jest taki, który zna nieskończoną dobroć i
nieogarnione  doskonałości  Jego.  Dzięki  mu  czyń,  iż  zesłał  na  tę  ziemię  Jednorodzonego
Syna  swego,  który  Go  tak  zna,  jak  Syn  zna  Ojca.  Pod  taką  obroną,  śmiało  już  możesz
przystąpić  do  Niego  i  błagać  Go,  aby,  gdy  w  boskiej  łatwości  swojej  raczy  rozkoszą  swoją
zwać mieszkanie z Tobą, dał ci tę łaskę, by żadna rzecz na świecie nie zdołała odłączyć cię
od  Jego  miłości!  By  twoją  rozkoszą  było  radować  się  z  wielmożności  twego  Boga  i  coraz
lepiej poznawać, jak On jest nieskończenie godny tego, by wszystko stworzenie chwaliło Go i
miłowało!  I  z  łaski  Jego,  byś  i  ty  choć  w  cząstce  zdołała  się  do  tego  przyczynić,  aby  było
błogosławione  imię  Jego;  byś  prawdziwie  z  Przeczystą  Matką  Boga  i  Zbawiciela  twego
mogła mówić: "Uwielbia dusza moja Pana".

ROZDZIAŁ 8

Zaślepienie  ludzkie.  -  Bóg  Wszechmogący,  który  stworzył  wszystko  i  wszystkim  włada,  pragnie,  byśmy  Go
miłowali  i  daje  nam  swoje  skarby.  -  Ludzie  jednak  zapominają  o  tej  dobroci  Boga  i  szukają  ochłody  w  rzeczach
niskich  i  grzesznych.  -  Blagom  Pana,  by  uzdrowił  tych  zaślepionych,  by  ich  wyrwał  z  toni  zgubnej  i  nie  dopuszczał
tej zniewagi, by Nim gardzono.

O Panie Boże mój, jakże prawdziwie Ty masz słowa życia w których wszyscy, my

ludzie śmiertelni, znaleźlibyśmy to szczęście, którego pragniemy, gdybyśmy u Ciebie szukać
go  chcieli!  Lecz  to  dziwne.  Boże  mój,  że  nie  pomnimy  na  Twoje  słowa,  zarażeni  tym
nierozumem  i  tą  chorobą,  które  są  skutkiem  złych  uczynków  naszych!  O  Boże  mój!  Boże,
Boże  Sprawco  wszystkiego  stworzenia!  Czymże  jest  cały  ten  świat,  w  porównaniu  z  tym
mnóstwem  niezliczonych  światów,  które  mógłbyś  stworzyć,  gdybyś  chciał?  Wszechmogący

jesteś i niepojęte są sprawy Twoje. Sprawże to, Panie, by nigdy mi z pamięci i z myśli nie

wyszły słowa Twoje.

2. Ty mówisz: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was

pokrzepię". Czegóż jeszcze chcemy, Panie? O co prosimy? Czego szukamy? Czegóż ludzie
na świecie chcą, gdy grzeszą i giną? - jeno ochłody. O Boże, Boże wielki! Co znaczy ta

tajemnica, gorzkich łez godna? O jakież to straszne zaślepienie, szukać szczęścia i ochłody
w tym, w czym niepodobna ich znaleźć! Zlituj się, Stworzycielu, nad stworzeniami Twymi!
Wszak widzisz, że sami siebie nie rozumiemy i nie wiemy, czego chcemy! I z tym, czego

pragniemy,  sami  się  rozmijamy!  Oświeć  nas,  Panie!  Widzisz,  że  więcej  nam  potrzebne
oświecenie,  niż  ślepemu  od  urodzenia,  którego  Ty  uzdrowiłeś.  Tamten  pragnął  ujrzeć
światło,  a  nie  mógł,  my  dziś  go  ujrzeć  nie  chcemy.  O  ślepoto  nie  uleczona!  Tu,  Boże  mój,
potrzeba, by się okazała wszechmogąca potęga Twoja, tu właśnie miejsce nieskończonego
miłosierdzia Twego!

3.  O  Boże  mój  prawdziwy,  wiem,  jak  dziwna  to  rzecz,  o  co  Cię  proszę,  byś  miłował  tych,
którzy  Ciebie  nie  miłują,  byś  otworzył  tym,  którzy  nie  kołaczą,  byś  zdrowie  przywrócił  tym,
którzy  kochają  się  w  słabości  swojej  i  robią,  co  mogą,  aby  ją  jeszcze  pogorszyć!  Ale
powiedziałeś,  Panie,  żeś  przyszedł  szukać  grzeszników,  oto  ich  masz,  oto  prawdziwi
grzesznicy! Nie patrz na naszą ślepotę, Boże mój, jeno na te zdroje krwi, które Syn Twój za
nas  przelał.  Im  złość  uporniejsza,  tym  wspanialej  niech  nad  nią  zajaśnieje  Twoje
miłosierdzie!  Pomnij,  Panie,  żeśmy  Twoje  stworzenia.  W  Twojej  dobroci  i  w  Twoim
miłosierdziu racz nas wspomóc!

ROZDZIAŁ 9

upaleniu duchowym. - Wiele dusz pali się w ogniu namiętności i grzechu. - Prosi dla nich o wodę zbawienia i

pragnie gorąco, by się nie zgubiły w tych płomieniach. - Porywa ją inny ogień, ogień Bożej miłości i w tym ogniu

chce spłonąć. - Rany Boskiego Zbawcy są źródłami orzeźwiającego napoju miłości i pokrzepienia w znoju
życiowym.

O litościwy, o miłościwy Panie duszy mojej! Ty jeszcze mówisz: "Jeśli kto jest

spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije". Jakże by nie miał cierpieć wielkiego pragnienia,
kto żywcem się pali w płomieniach pożądliwości tych nędznych rzeczy ziemskich? Bardzo i
bardzo potrzebna takiemu woda, aby nie spłonął do szczętu! Wiem, o Panie mój, że w

wielkiej dobroci Twojej żadnemu tej wody nie odmówisz! Sam to obiecałeś, a słowo Twoje

nie zwodzi. Ale  jeśli oni zapaleńcy, wzrósłszy  wśród tego ognia i do niego przywykłszy, już
upalenia jego nie czują i w zaślepieniu swoim ani się zdołają upamiętać - jaki na to sposób,
Boże mój, jaki  jeszcze może być dla nich ratunek? Wszak Ty, Panie, po to przyszedłeś na
świat, abyś takim upadkom zaradził!  Wspomóż więc, Panie, bo im trudniej tu zaradzić, tym

jawniej okażesz wielkość zmiłowania Twego. Wejrzyj, Boże mój i zobacz, jak co dzień rośnie

potęga Twoich nieprzyjaciół. Miej litość nad tymi, którzy sami nad sobą nie mają litości! Kiedy
nieszczęsne zaćmienie umysłu i serca już do tego ich przywiodło, że nie chcą przyjść do
Ciebie, Ty, Boże mój, przyjdź do nich! W ich imieniu o to Cię proszę i wiem, że skoro się
upamiętają, wejdą w siebie i zakosztują Ciebie; jeszcze wstaną z martwych ci umarli.

2. O Życie, które wszystkich ożywiasz! Nie odmawiaj i mnie tej wody najsłodszej, którą
obiecujesz każdemu, kto jej pragnie. Ja pragnę jej, Panie, i proszę o nią i idę do Ciebie! Nie

ukrywaj się przede mną, bo wiesz, jak bardzo mi Ciebie potrzeba i jako Ty sam jesteś

prawdziwym lekarstwem dla duszy, przez Ciebie zranionej! O Panie, jakże różne są rodzaje
ognia w tym życiu! O jakże słusznie powinniśmy ciągle żyć w bojaźni! Jest ogień, który
pożera duszę i jest ogień, który ją oczyszcza, aby żyła i wiecznie cieszyła się posiadaniem
Ciebie, O, żywe źródła ran mojego Boga! Jakże hojne i przeobfite czerpałby z was na każdy
dzień pokrzepienie dla duszy swojej, jak bezpiecznie postępowałby wśród niebezpieczeństw

tego nędznego życia - kto by co dzień spragnionym sercem usta swe do was przykładał i
starał się napawać wnętrze swoje tryskającymi z was boskimi zdrojami!

ROZDZIAŁ 10

O śmierci grzechowej. - Jakże skorzy są ludzie do obrażania Boga! - Często ta ich zuchwałość powstaje z tego,

że pamiętają tylko o miłosierdziu Boga, a nie pamiętają o Jego sprawiedliwości. - Lituje się nad Chrystusem,
którego ludzie na nowo biczują grzechami, ale nie mniej czuje litość nad smutnym stanem tych nieszczęśliwych,
którzy idą na zatracenie. - Jakże straszną będzie ich śmierć i męki. - Błaga Boga o litość nad nimi.

O Boże duszy mojej, jakże skorzy jesteśmy do obrażania Ciebie! Ty zaś, jakże

skory jesteś do przebaczania nam! Skąd w nas, Panie, taka bezrozumna zuchwałość? Czy
nie  stąd,  że  wiemy,  jak  wielkie  jest  miłosierdzie  Twoje,  a  nie  chcemy  pamiętać  na  to,  jak
nieubłaganą  jest  sprawiedliwość  Twoja?  "Ogarnęły  mię  boleści  śmiertelne".  O,  jakaż  to
zabójcza  złość  grzechu,  że  starczyło  jej  na  zadanie  Bogu  śmierci,  wśród  takich  boleści!  I

jakże prawdziwie ogarniony jesteś, Boże mój, tymi boleściami śmierci! Gdziekolwiek się

obrócisz, wszędzie one Cię dręczą; ze wszystkich stron zadają Tobie rany śmiertelne.

2. O chrześcijanie! Czas już, byście powstali w obronie waszego Króla i stanęli przy Nim w
tym wielkim Jego osamotnieniu! Mała tylko garstka wiernych przy Nim pozostała, a

niezliczona jest gromada tych, którzy przeszli na stronę Lucyfera. I co gorsza jeszcze, wielu
ich zewnętrznie podaje się za Jego przyjaciół, a po kryjomu sprzedają Go, żadnego prawie
nie ma, komu by mógł zaufać. O, Przyjacielu prawdziwy, jakże źle Ci się odpłaca, kto Cię

zdradza! O chrześcijanie, ilu was jest godnych tego miana, stańcie przy waszym Bogu i

płaczcie z Nim! Nie nad samym bowiem Łazarzem wylewał On litosne łzy swoje, ale i nad

wszystkimi, po wszystkie wieki, grzesznikami, którzy, głusi na wołający ich wielki głos boskiej

miłości, gardzą ofiarowaną im łaską zmartwychwstania i nie chcą wyjść ze swoich grobów. I
moje grzechy także i tyle win, które przeciwko Tobie, o Dobro moje, popełniam, jasno

wonczas stały obecne przed oczyma Twymi. Niech im już będzie koniec. Panie! Niech już

będzie koniec wszystkim grzechom i moim i wszystkich grzeszników! Wskrześ już tych
umarłych! Niech głos Twój, Panie, z taką potęgą zabrzmi w ich uszach, bo wróciło w nich

życie, choć nie proszą o nie, by głosem tym ożywieni, wyszli z ciemności grzesznych uciech.

3. I Łazarz nie prosił Ciebie, byś go wskrzesił. Wskrzesiłeś go na prośbę niewiasty
grzesznicy. Oto i dziś klęczy przed Tobą takaż, i nierównie większa, grzesznica! Niech
zaświeci nad nami Twoje miłosierdzie! Proszę Cię o to, choć taka nędzna, za tymi, którzy Cię
prosić nie chcą. Ty wiesz, Królu mój, jaką mękę cierpię, gdy widzę ich tak niepomnych na te
straszliwe męki, jakie cierpieć będą bez końca, jeśli się do Ciebie nie nawrócą!

O, wy wszyscy, zatopieni w rozkoszach i w uciechach, nawykli czynić we wszystkim tylko

wolę swoją, miejcież litość nad sobą! Pomnijcie, co was czeka, gdy niezadługo skończy się

panowanie wasze, i staniecie się na zawsze, na wszystkie wieki, bez końca, niewolnikami,

wydanymi na pastwę wszystkich złości piekielnych. Pomnijcie, że dziś jeszcze prosi was
Ten, który, jeśli Go nie usłuchacie, może jutro już wyda na was wyrok potępienia! Nie ma

bowiem ani jednej chwili, której byście mogli być pewni, że jeszcze żyć będziecie! O

zatwardziałości serc ludzkich! Ty, Boże mój, racz ją zmiękczyć, według nieskończonego

miłosierdzia Twego!

ROZDZIAŁ 11

katuszach piekła. - Jakże straszne będzie położenie duszy, która tu żyła w wygodach i przyjemnościach, gdy

zostanie wtrącona w otchłań mąk wiekuistych! - Ciemności jej nie rozświetli żaden promyk nadziei, bo cierpienia

jej będą bez końca. - Jakże zaślepieni są ludzie, że o tym nie chcą pamiętać i dla przemijających rozkoszy

zaprzepaszczają całą swą wieczność. - Nawołuje ich do opamiętania i blaga dla nich zmiłowania dla zasług
Jezusa Chrystusa, który za nich umarł na krzyżu.

O wielki Boże, wielki Boże! Jakaż to niewypowiedziana męka dla mnie, gdy

wspomnę, co się będzie działo w duszy, która tu na ziemi całe życie swoje otoczona była i

pieszczona względami, przywiązaniem, usługami, szacunkiem, wygodami i przyjemnościami,
gdy nagle, w chwili śmierci ujrzy siebie zatraconą na zawsze z jasnym poznaniem, że

zatraceniu jej nigdy nie będzie końca! Wtedy już nie będzie w jej mocy zamykać oczy (jak to

rozmyślnie czyniła za życia, na te prawdy wiary), które ją tam całą grozą oczywistej pewności
swojej przytłoczą! I stanie na progu wieczności odarta z wszystkiego, w czym się lubowała,
oderwana siłą od swoich rozkoszy, których ledwo, jak jej się będzie zdawało, zdążyła

zakosztować (i słusznie tak jej się będzie zdawało, bo wszystko, co się kończy z tym życiem,

jest jako oddech, który wychodzi z ust człowieka i znika). I wtedy ujrzy się otoczona ohydną,

bez serca ni litości zgrają potępionych, z którymi będzie cierpiała wiecznie! I będzie

wrzucona do onego jeziora cuchnącego, pełnego gadów, ubiegających się między sobą,

który jej ukąszeniem swoim więcej bólu zada! I będzie pogrążona w przerażających
ciemnościach, w których nic rozróżnić nie zdoła, jeno to, co jej przyczyni udręczenia i męki. I
nigdy innego światła nie ujrzy, jeno ponure, bez jasności, płomienie! O, jakże mdły i
nieudolny ten opis, w porównaniu z rzeczywistością!

2. O Panie! Któż to takim gęstym błotem zaślepił oczy tej duszy, że nie widziała tej otwartej

przed nią przepaści, aż teraz dopiero, gdy już bezpowrotnie w nią wpadła? O Panie, kto jej

tak zamknął uszy, że nie słyszała tego, co jej tyle razy mówiono o okropności i wieczności tej

męki? O życie, bezprzestannie umierające! O męko wieczna! O męko bez końca! Jakim
cudem nie lękają się ciebie te dusze, tak pieszczące swoje ciało, że lękają się twardej dla
niego pościeli?

3. O Panie Boże mój! Płaczę nad tym, że był czas w życiu moim, kiedym tych prawd nie
rozumiała. Ale dzisiaj, gdy widzisz, Boże mój, jaką boleść czuję na widok tego mnóstwa dusz
zaślepionych, błagam Cię Panie, niech choć jedna z nich przejrzy! Choć jedną z nich oświeć,
aby przez nią przejrzeli inni! Nie dla mnie to uczyń, Panie, bom tego niegodna, ale dla zasług
Twego Syna! Wejrzyj na Jego rany i jak On odpuścił tym, którzy Mu je zadali, tak i Ty zmiłuj
się i racz nam przebaczyć!

ROZDZIAŁ 12

O niewdzięczności. - Zuchwałość tych, którzy się ośmielają obrażać Boga, przechodzi wszelką miarę. Zapoznają
oni dobrodziejstw Bożych i jak obłąkani szukają śmierci, i zguby własnej. - Lękają się szatana i ulegają mu, a nie

lękają się Boga, który ich kiedyś sądzić będzie z nieubłaganą surowością. - Nawołuje do opamiętania się, do

wejścia w siebie, do przypomnienia sobie Męki Chrystusowej, by w ten sposób obrzydzić grzech, a rozbudzić w
sobie miłość ku Bogu.

O Boże mój, prawdziwa Mocy moja! Jak to się dzieje, że do niczego nie mamy

odwagi, a mamy ją przeciw Tobie? Do walki z Tobą wytężają wszystkie siły swoje synowie

Adamowi. Gdyby nie to, że rozum mają zaślepiony, bez wątpienia nie ważyliby się, choćby

mieli w swoim ręku zebraną wszystką potęgę tego świata, porwać się przeciw swemu
Stwórcy i nieustającą wojnę wydawać Temu, który mocen jest w jednej chwili strącić ich do
przepaści. Ale w swoim zaślepieniu, jak szaleni szukają śmierci wyobrażając sobie, że

znajdą życie; zupełnie jak ludzie pozbawieni rozumu! Cóż zdołamy uczynić, Boże mój, dla
tych nieszczęśliwych, dotkniętych chorobą szaleństwa? Jakie dla nich znaleźć lekarstwo?

Powiadają, że człowiek w malignie, choć wycieńczony chorobą nadzwyczajnej siły nabiera,

tak jest i z tymi, którzy odstępują od Boga. Chorzy na duchu, zaślepieni w rozumie, martwi w
wierze, tym silniej miotają się w malignie złych pożądliwości swoich i wszystką zapamiętałość
swego szału obracają przeciw Tobie, najwyższemu Dobroczyńcy swemu.

2. O Mądrości nieogarniona! Potrzeba tu było zaiste całej tej nieskończonej miłości, jaką

miłujesz Twoje stworzenia, byś mógł, o Boże, tak długo znosić tę szaloną głupotę i tak
cierpliwie czekać na nasze z tego szaleństwa wyzdrowienie! I sam jeszcze o to się starasz,

tyle  różnych  dróg  i  sposobów  ku  temu  używając.  Jest  to  sprzeczność  prawdziwie
zdumiewająca,  jak  w  jednymże  człowieku  mogą  iść  w  parze:  taka  nędzna  niedołężność,  z
taką  zapamiętałą  zuchwałością!  Gdy  chodzi  o  porzucenie  jakiej  okazji  do  grzechu,  o

uchylenie się od jakiego niebezpieczeństwa, grożącego zgubą duszy - wtedy człowiekowi

temu brak odwagi do zwyciężenia siebie choćby w rzeczy najlżejszej i naprawdę wmawia w
siebie, że chciałby, ale nie może. A w tejże samej chwili grzesząc, może i ma odwagę i siłę
czoło stawiać ogromnemu Majestatowi Twemu, o Boże, i wyzywać taką straszliwą, jaką Ty

jesteś Potęgę! Co to znaczy, Dobro serca mego, co to znaczy? Kto jest ten, co ludzi w taką

siłę uzbraja? Czyż ten wódz piekielny, za którym oni do tej walki z Tobą występują, nie jest
Twoim niewolnikiem, czy nie jest okuty w kajdany ognia wiecznego? Jakoż on jeszcze może
powstawać przeciw Tobie? Jak, pobity na głowę, może jeszcze komu odwagi dodawać? Jak
może jeszcze iść kto z tym nędzarzem, wyrzuconym z królestwa chwały wiecznej, odartym z

wszystkiego bogactwa skarbów niebieskich? Co może dać ten, który nic nie ma własnego,

oprócz nędzy bez granic? Co to znaczy, Boże mój, Stwórco mój? Skąd w ludziach taka
odwaga przeciw Tobie, a takie tchórzostwo wobec diabła? Gdybyś jeszcze Ty, Panie, nie
obsypywał łaskami tych, którzy Ci służą! Gdybyśmy jeszcze cokolwiek winni byli temu księciu
ciemności! Gdybyś Ty, Boże, nie ostrzegał nas, i nie ukazywał nam, jako wszelkie uciechy i
rozkosze, które on obiecuje, nie są (s. 171) czym innym, jeno fałszem i zdradą! Bo i czegóż
innego spodziewać się po tym, który naprzód był zdrajcą przeciw Tobie?

3.  O  jakaż  to  niepojęta  ślepota,  Boże  mój!  Jakaż  to  brzydka  niewdzięczność.  Królu  mój!
Jakież  to  nie  uleczone  głupstwo  i  szaleństwo,  byśmy  czartu  oddawali  na  usługi  to,  co  od
Ciebie bierzemy! Byśmy za tę wielką miłość, którą Ty nas miłujesz, odpłacali Tobie, miłując
tego, który tak Ciebie nienawidzi i wiecznie nienawidzić będzie! Byśmy po tej krwi, którą za
nas przelałeś, po tych biczach i srogich bólach, które poniosłeś, po tych mękach okrutnych,
które wycierpiałeś, nie tylko nie poczuwali się do obowiązku pomszczenia (nie Ciebie, bo Ty
pomsty  nie  szukasz.  Tyś  wszystko  odpuścił),  pomszczenia  chwały  Ojca  Twego  takim
sponiewieraniem  Syna  Jego  znieważonej,  ale  jeszcze,  o  zgrozo,  przystając  do  piekielnego
ich wodza za towarzyszów i przyjaciół sobie obierali tych, którzy tak się z Nim obeszli! Jeśli
nas  więc  miłosierdzie  Twoje  nie  wybawi,  przywodząc  nas  do  upamiętania  i  odpuszczając
nam  przeszłe  nieprawości  nasze,  rzecz  jasna,  że  na  wieki  pozostaniemy  w  tym  ohydnym,

jakie sami sobie obraliśmy, towarzystwie i na wieki będziemy podzielali z tymi potępieńcami

ich los okropny!

4.  O  synowie  ludzcy,  wnijdźcie  w  siebie!  Wznieście  oczy  do  waszego  Króla:  dziś  jeszcze
znajdziecie  Go  łaskawym!  Połóżcie  już  koniec  tak  bezbożnej  złości!  Zapalczywość  i  siłę
waszą  obróćcie  już  przeciw  temu  wrogowi,  który  czyha  na  was,  aby  was  zgubić  i  wydrzeć
wam  dziedzictwo  wasze.  Wnijdźcie,  wnijdźcie  w  siebie!  Otwórzcie  już  oczy!  Wołaniem
wielkim  i  ze  łzami  błagajcie,  aby  was  oświecił  Ten,  który  jest  światłością  świata!  Poznajcie

już, na miłość Boga, co robicie, bo z wytężeniem wszystkich sił waszych godzicie w Tego, na

nowo krzyżujecie Tego, który, aby wam życie przywrócić, własne życie oddał w ofierze!

Zważcie to dobrze, że On sam tylko mocen jest i chce obronić was od waszych nieprzyjaciół!
A jeśli tego wszystkiego nie dosyć, niechże starczy na powstrzymanie was choć ta prawda

niezawodna, że przeciwko wszechmogącej potędze Jego nic nie dokażecie i że prędzej czy
później za tę straszliwą zuchwałość, z jaką Mu taką wzgardę wyrządzacie, poniesiecie

zasłużoną zapłatę w ogniu wiecznym. Czy może to was tak przeciw Niemu ośmiela, że
widzicie Go spętanego i związanego więzami tej miłości, którą was miłuje? Cóż tedy

gorszego od was uczynili bezecni oni Jego oprawcy? I oni naprzód Go związali, a potem
zadawali Mu bicze i rany!

5. O Boże mój, jakże Ty srogo cierpisz za tych, którzy tak mało boleją nad Twymi boleściami!

Przyjdzie czas, Panie, kiedy objawi się Twoja sprawiedliwość i wtedy się okaże, czy

surowość jej nie równa się wielkości Twego miłosierdzia! Przypatrzmy się, chrześcijanie,
zobaczmy i rozważmy to dobrze! Nigdy, nigdy nie zdołamy myślą ogarnąć, ile jesteśmy winni

Panu Bogu naszemu i jaka jest hojność i wspaniałość Jego miłosierdzia! Jeśliż tedy równie

wielka, jak miłosierdzie, jest Jego sprawiedliwość - o biada! o biada! - jakiż będzie los tych,

którzy zasłużą na to, aby się na nich spełniła i okazała z całą straszliwą potęgą nieubłaganej
surowości swojej?

ROZDZIAŁ 13

duszach błogosławionych w niebie. - Podziwia ich szczęście, że za cenę krótkich cierpień, zdobyły sobie

szczęście wiekuiste. - Prosi ich o wstawiennictwo, by dobrze umiała wykorzystać skarby ukryte w Boskiej
Eucharystii.

O dusze święte, które już cieszycie się szczęśliwością waszą bez obawy

postradania jej, i upojone rozkoszą domu Bożego bezprzestannie śpiewacie Panu hymny
uwielbienia, jakiż błogi los przypadł wam w udziale! Jakże słusznie wznosicie bez przerwy

wasze pienia chwały! Jakże wam szczęścia waszego zazdrości dusza moja, iż już jesteście
wyzwolone od tej boleści, jaką tu cierpieć musi, kto miłuje Pana, na widok tych ciężkich
zniewag i zelżywości, zadawanych Bogu mojemu w tych nieszczęśliwych czasach! Na widok
tej brzydkiej niewdzięczności, jaką Mu ludzie za dobrodziejstwa Jego odpłacają i tej martwej

ich  obojętności  na  zgubę  tylu  dusz,  które  szatan  w  przepaść  wieczną  porywa.  O
błogosławione  dusze  niebieskie!  Wspomóżcie  nędzę  naszą,  wstawcie  się  za  nami  do
miłosierdzia  Boga naszego,  aby nam  dał  do  serca  kropelkę  jaką waszych  rozkoszy  i  zesłał
do naszych dusz promień jaki tego jasnego poznania, jakim wy się cieszycie!

2.  Ty  sam,  Boże  mój,  daj  nam  choć  w  cząstce  zrozumieć  tę  ogromną  wiekuistą  chwałę,
zgotowaną  tym,  którzy  mężnie  potykają  się  w  walkach  tego  nędznego,  krótkiego  jak  sen
żywota!  Uproście  nam  światło,  o  dusze  miłością  wieczną  płonące,  abyśmy  choć  z  daleka

pojąć zdołali rozkosz i to szczęście, które was wciąż nową radością upaja na myśl, że radość

ta  nigdy  się  nie  skończy!  O  jakże  nędzni  jesteśmy,  Panie  mój!  Znamy  dobrze  te  prawdy  i
wierzymy w nie, ale skutkiem tego, że nigdy się nie zastanawiamy nad nimi, stają się one tak
obce  naszej  duszy,  jak  gdybyśmy  ich  nie  znali  i  znać  nie  chcieli.  O  rodzaju  samolubny,
chciwy  swoich  tylko  upodobań  i  rozkoszy,  aż  tak  nie  rozumiesz  własnego  dobra,  że  nie
chcesz  poczekać  czas  krótki  na  rozkosz  przeobfitą  i  niewyczerpaną?  I  nie  chcąc  na  nią

poczekać rok jeden, może dzień jeden, może jedną godzinę, może jedną chwilę tylko, wolisz
utracić ją na zawsze, rzucając się do tej nędznej uciechy, która ci się nasuwa na oczy i

zmysły nęci!

3. O, jakże mało masz wiary u nas, Panie! Jakże wspaniałomyślniej Ty nam zawierzyłeś!
Jakże większe bogactwa i skarby nam powierzyłeś, gdy po onych trzydziestu i trzech latach
ubogiego, w trudach i cierpieniach, życia Twego Syna i po onej tak okrutnej i żałosnej śmierci
Jego, jeszcze i Jego samego nam oddałeś i to na tyle lat i wieków naprzód, kiedy nas

jeszcze nie było na świecie! A uczyniłeś to w jasnym boskiej wszechwiedzy Twojej

przewidywaniu, jak Ci się za tę łaskę Twoją odpłacimy! I wszystka ta niewdzięczność nasza
nie zdołała powstrzymać Twojej miłości i uczyniłeś wszystko, co mogłeś, abyśmy,
korzystając z tego skarbu, osiągnęli to, co przez tego Twego Syna, u Ciebie, Ojcze
miłosierdzia, możemy osiągnąć.

4. O wy, dusze błogosławione, któreście tak dobrze umiały z niego korzystać i za tę cenę

najdroższą  takie  sobie  rozkoszne  i  niepożyte  kupiłyście  dziedzictwo  -  nauczcie  nas
przykładem  waszym,  jak  mamy  cenić  nad  wszystko  to  dobro  nieskończone,  jak  z  niego
korzystać!  Wspomóżcie  nas  waszą  przyczyną  i,  kiedy  tak  blisko  jesteście  źródła  żywota,

zaczerpnijcież z niego i dla nas wody żywej, bo giniemy tu z pragnienia.

ROZDZIAŁ 14

O sądzie Bożym. - Przeraża ją myśl jak straszne będzie wejrzenie Chrystusa Sędziego na tych, co tu się Go nie

lękali i nadużywali Jego dobroci. - Wszystkie cierpienia ziemskie niczym są w porównaniu z utratą szczęścia

wiecznego. - Zachęca nas, byśmy się wszyscy starali kochać Boga i strzegli skarbu naszej duszy, którym jest
Chrystus.

1. O Panie, prawdziwy mój Boże! Kto Ciebie nie zna, nie miłuje Ciebie! O, jakże to

wielka prawda! Lecz biada, ach biada, Panie, tym, którzy znać nie chcą Ciebie! Straszna jest

godzina śmierci, lecz ach, Stworzycielu mój, jaki będzie strach w on dzień, gdy sądzić będzie
sprawiedliwość  Twoja!  Często  rozmyślam  o  tym,  Chryste  mój,  jak  słodkim,  jak
zachwycającym wejrzeniem oczy twoje spoczywają na tych, którzy Ciebie miłują na których
Ty,  Dobro  moje,  raczysz  spoglądać  z  miłością.  Jedno takie  wejrzenie,  taką  słodką  radością
napełniające  duszę,  którą  przyjąłeś  za  swoją,  sądzę,  że  starczy  za  sowitą  nagrodę  po
najdłuższych latach Twojej służby! O wielki Boże, jak trudno o tym dać pojęcie ludziom! Ten
tylko to zrozumie, kto już sam w sobie doznał, "iż słodki jest Pan".

2. O chrześcijanie, chrześcijanie, pomnijcie, że ten wielki Bóg raczył was przybrać za braci!

Poznajcież Go, nie lekceważcie Go, bo jako wejrzenie Jego pocieszające jest dla miłujących

Go,  tak  płonie  straszliwą  zapalczywością  dla  tych,  którzy  Go  prześladują.  O,  czemuż  tego
zrozumieć  nie  chcemy,  że  grzech  jest  otwartą  walką  przeciw  Bogu,  walką  wszystkich
zmysłów  i  wszystkich  władz  duszy?  Im  większą  w  kim  te  władze  mają  bystrość  i  siłę,  tym

większą  przez  grzech  wyrządzają  zdradę  swemu  Królowi.  Ty  wiesz,  Panie,  że  samo
wspomnienie  o  tym,  czy  w  on  straszliwy  dzień  sądu  ostatecznego  nie  ujrzę  i  ja
zagniewanego na mnie boskiego oblicza Twego, większą mię nieraz trwogą przerażało, niż
wszelkie  męki  i  okropności  piekła.  I  jak  zawsze  błagałam  Twego  miłosierdzia,  tak  i  dziś

błagam, byś mię uchował od tego najstraszniejszego nieszczęścia! Co mię może spotkać na

tej ziemi, co by się z tym nieszczęściem równało? Wszystkie inne cierpienia i bóle ochotnie

przyjmę; niech przyjdą na mnie wszystkie razem, tylko od tej najsroższej niedoli wybaw mię,
mój  Boże!  Nie  daj,  bym  kiedy  odstąpiła  od  Ciebie,  szczęśliwości  moja!  Nie  daj,  bym
pozbawiona była rozkoszy oglądania  w pokoju boskiej piękności Twojej! Skoro Ojciec Twój
oddał  nam  Ciebie,  niechaj  nie  tracę,  Panie  mój,  tej  perły,  wszelką  cenę  przewyższającej!

Wyznaję to przed Tobą, Ojcze Przedwieczny, że źle jej strzegłam; ale jeszcze, póki żyjemy

na tym wygnaniu, da się ta szkoda naprawić. Panie, jeszcze da się naprawić!

3. O bracia, o bracia, synowie tego Boga i Ojca naszego! Usiłujmy przebłagać Boski Majestat
Jego! Wszak On sam obiecał nam, że z żalem nawrócimy się do Niego, puści w niepamięć
nasze winy i nieprawości. O dobroci bez miary! Czegóż możemy pragnąć więcej? Czy nie

jest to łaska tak wielka, że niemałej potrzeba odwagi, aby o nią prosić, że prawie

niepodobna, prosząc o nią, nie wstydzić się takiej śmiałości? Czas nam już, czas brać to, co
sam  nam  daje  do  ręki  miłościwy  Ten  Pan  i  Bóg  nasz!  I  kiedy  On  raczy  żądać  naszej
przyjaźni,  któż  jeszcze  będzie  miał  serce  odmówić  jej  Temu,  który  nie  wahał  się  wszystką
krew swoją przelać  dla nas i własne życie oddać za nas w ofierze? Zważmy, że nie jest to
rzecz  małej  wagi,  czego  od  nas  żąda,  że  dla  własnego  dobra  naszego  musimy  spełnić  to

Jego żądanie.

4. O Boże wielki, użal się twardości serc ludzkich! Użal się ich niepojętej ślepoty i nierozumu.
Straci kto szpilkę czy fraszkę jaką, zginie mu czy ucieknie kanarek, z którego żadnego nie

miał pożytku, prócz przyjemności patrzenia na jego trzepotanie się w klatce, a pocieszyć się

nie może. A tutaj straci obiecane mu szczęście oglądania wspaniałego, jak orzeł królujący w
obłokach, Majestatu Bożego i posiadania królestwa i rozkoszy bez końca, a nic o to nie dba!
Co to znaczy? Jak to być może? Pojąć tego nie mogę! O Boże wielki! Otwórz nam oczy,
ulecz nierozumne serca nasze.

ROZDZIAŁ 15

Cierpienia duszy miłującej. - Życie ziemskie staje się jej męką, gdyż pragnie ujrzeć Oblubieńca w życiu wiecznym.

- Zgadza się jednak na wszystko, by spełnić wolę Umiłowanego, by Mu dowieść swojej miłości.

1. Ach Panie, Panie! Jakże mi się dłuży to wygnanie! Jakie ciężkości znoszę, tęskniąc

do mego Boga! Cóż pocznie, Panie, dusza zatrzymana w tym więzieniu? O Jezu! Jakże
długie jest życie człowieka, choć mówią, że jest krótkie! Krótkie jest, prawda, w porównaniu z
tym życiem bez końca, na które tu sobie zapracować mamy, ale długie jest, ach jak długie! -
dla duszy pragnącej oglądać oblicze swego Boga! Jakie dasz jej, Panie, lekarstwo na to
cierpienie? Nie ma innego jeno to, by je znosiła dla Ciebie.

2. O słodkie odpocznienie miłośników mojego Boga! Nie uchylaj się od serca, które Cię

miłuje, bo przez Ciebie tylko może wzmagać się i uśmierzać zarazem ta męka, którą sprawia
Umiłowany  w  duszy  do  Niego  tęskniącej!  Pragnę  być  Tobie  pociechą,  Panie,  a  pociecha
moja,  czuję  to  dobrze,  nie  polega  na  żadnym  ze  śmiertelnych,  więc  Ty  zapewne  nie
odrzucisz mego pragnienia! Oto mię masz, Panie! Jeśli potrzeba tego, bym jeszcze żyła dla
oddania Tobie jakiejkolwiek usługi, nie wzbraniam się od pracy ani od żadnych cierpień, jakie
by  w  tym  życiu  na  mnie  przyjść  mogły.  Tak  ongi  świadczył  się  Tobie  Twój  miłośnik,  św.
Marcin, tak za nim i ja Ci powtarzam.

3. Lecz jakiż ból czuję, Panie! On miał uczynki, ja mam tylko słowa i na więcej zdobyć się nie
potrafię. Niech mi będą zaliczone przed boskim obliczem Twoim choć te moje pragnienia!
Czyńmy siebie wszyscy godnymi tego, byśmy mogli miłować Ciebie, Panie! Kiedy już trzeba
żyć, niechże będzie życie dla Ciebie, niech zginą już i przepadną wszelkie pożądania i

względy własne! Co może być godniejszego pożądania, jaki może być większy zysk, nad

szczęście zadowolenia Ciebie? O zadowolenie duszy mojej, o Boże mój! - cóż ja uczynię, by
Ciebie zadowolić, by Tobie być przyjemną? Nędzne są usługi moje, choćbym ich najwięcej
oddała mojemu Bogu. Po cóż mi więc jeszcze zostawać w tej smutnej nędzy? Pytasz duszo:
po co? Po to, aby się spełniła wola Pańska! Bo jakiż może być większy zysk dla ciebie,
duszo moja? Czekaj więc, czekaj, "bo nie znasz dnia ani godziny". Czuwaj pilnie, wszystko
prędko przemija, choć tęsknota twoja wątpliwym ci czyni to, co jest pewne, i czas krótki -
długim. Pomnij, że im więcej walk tu przetrwasz, tym lepiej dowiedziesz, jak miłujesz twego

Boga! Tym hojniej też potem z Umiłowanym będziesz się cieszyła rozkoszą i szczęśliwością,
którym nie będzie końca.

ROZDZIAŁ 16

Zapały i uniesienia miłości. - Duszy zranionej Bożą miłością nikt nie przyniesie ukojenia tylko sam Umiłowany. -

Od Niego bowiem pochodzi ta miłość, która ubezwładnia wszystkie władze duszy, by w niej panował wyłącznie
Boski Oblubieniec.

1. O Boże mój i Panie prawdziwy! Wielka to pociecha dla duszy, udręczonej w

osamotnieniu, gdy wspomni, że Ty jesteś wszędzie! Ale gdy zapał miłości i gwałtowne tego
bólu porywy więcej się wzmogą, cóż pomoże ta pociecha? Myśli wtedy się plączą, rozum się
ukrywa, a prawda ta pocieszająca jakby mgłą zachodzi. Niczego już dusza nie rozumie,
niczego nie widzi, tylko to jedno, że jest oddalona od Ciebie! I nie ma takiego leku, który by
uśmierzył ból tego oddalenia. Bo serce, gorąco miłujące, nie chce żadnej rady ani pociechy,

jeno od Tego, który ją zranił, od Niego tylko czeka lekarstwa. Gdy zechcesz, Panie, prędko

zagoisz tę ranę, którą sam zadałeś, lecz dopóki tego nie uczynisz, daremnie spodziewać się
zdrowia i wesela, prócz tego jednego, jakie daje duszy samo cierpienie, dla tej miłości
zniesione.

2. O Miłośniku prawdziwy! Jaką litością, słodyczą, jaką hojnością pociech i rozkoszy, jakimi

niewypowiedzianymi dowodami najczulszej miłości leczysz te rany, które strzałami Twojej
miłości zadałeś! O Boże mój, wszelkiego bólu i cierpienia osłodo! Jakżeż nierozum mój, że

jeszcze chcę dowodzić rzeczy tak oczywistej! Jakże być może, by znalazły się jakie ludzkie

środki  na  uzdrowienie  duszy  chorej  od  upalenia  ognia  Bożego?  Któż  by  zdołał  zbadać,  jak
głęboko sięga ta rana  i skąd pochodzi? I czym by się dała uśmierzyć ta męka, tak bolesna
zarazem  i  tak  rozkoszna?  Byłoby  niedorzecznością  przypuścić  tylko,  by  tak  wzniosłe
cierpienie  mogło  być  uśmierzone  za  pomocą  rzeczy  tak  niskich,  jakimi  są  wszelkie  środki
przez ludzi wymyślone. Jakże prawdziwie mówi Oblubienica w Pieśni: "Miły mój dla mnie, a

ja dla mego Miłego, i Miły mój dla mnie", bo niepodobna, by taka miłość boska poczęła się z

tak niskiego źródła, jakim jest miłość moja.

3.  Lecz  jeśli  tak  jest  niska,  Oblubieńcze  mój,  jakimże  sposobem  sięga  tak  wysoko,  że  nie
zatrzyma się na żadnej rzeczy stworzonej, póki nie dosięgnie Stworzyciela swego? Jak się to
stało,  że  jestem  miła  i  "ja  dla  mego  Miłego"?  O  mój  Boże,  własna  to  sprawa  Twoja!  Ty,
prawdziwy  Miłośniku  mój,  pierwszy  wszczynasz  tę  nawałność  miłości!  Początkiem  walki
bowiem jest ten niepokój, który wzniecasz w duszy, to opuszczenie władz i zmysłów, które,
szukając  Ciebie,  biegną  po  ulicach  i  rynkach,  zaklinając  córki  Jerozolimskie,  aby  im

wskazały, gdzie jest ich Bóg. A skoro. Panie, wszczęła się już bitwa, z kimże one walczyć

mają, przeciw komu wystąpią - jeśli nie przeciw Temu, który opanował tę twierdzę, w której
mieszkały? Pan zajął najwyższy szczyt duszy i wygnał je stamtąd, aby znów wróciły
pokonywać Zdobywcę swego, ale same znękane już pozbawieniem Jego obecności, rychło
dają się zwyciężyć i samą utratą wszystkich sił swoich tym skuteczniej walczą i składając
broń przed Nim, zwyciężają swego Zwycięzcę.

4. O duszo moja, jakąż to przedziwną walkę stoczyłeś w tym strapieniu twoim, która się tak
odbyła, jak ją tu opisałam! Już więc Miły mój dla mnie, a ja dla mego Miłego. Któż teraz

pokusi się rozdzielić i zgasić te dwa ognie, takim płomieniem płonące? Próżny by był wysiłek,
bo oba złączyły się z sobą i zamieniły się w jeden!

ROZDZIAŁ 17

O pełnieniu woli Bożej. - Bóg wie najlepiej, co jest najlepsze dla nas, więc o to jedynie winniśmy się starać, by w

nas spełniała się Jego wola święta. - Wśród smutku i opuszczenia dusza tęskni do Boga, dłuży się jej to ziemskie

wygnanie, przeraża ją myśl, że może nie wytrwać. - Woła więc do Boga i cieszy się tą nadzieją, ze kiedyś

przyjdzie dzień, w którym spocznie na wieki. - W milczeniu i nadziei czeka tego dnia.

1. O Boże mój! Mądrości nieskończona, bez miary ni granic i nad wszelki rozum

anielski i ludzki! O Miłości, która mię miłujesz więcej niż ja sama siebie miłować zdołam!
Czemu bym miała pragnąć czegoś więcej nad to, co Ty mi dać chcesz? Czemuż bym miała

wysilać się na błagania Ciebie o to, co bym chciała, kiedy wszystko, cokolwiek obmyślić,

czego pragnąć mogę, Ty naprzód znasz i wiesz. I to nie tylko rzecz samą, ale i jej cel, a ja
nie zawsze wiem, co mi jest pożyteczne. W czym dusza moja korzyść upatruje dla siebie, w
tym może by właśnie znalazła szkodę. Jeślibym Cię prosiła o oddalenie ode mnie jakiego
cierpienia, a cierpienie to miałoby na celu wyćwiczenie mnie w umartwieniu, cóż by znaczyła
taka prośba moja? Jeślibym, przeciwnie, prosiła Ciebie, byś zesłał na mnie ten krzyż, może
by mu podołała słaba jeszcze i nieudolna cierpliwość moja? A chociażbym to zniosła, lecz
nie była jeszcze dość mocno utwierdzona w pokorze, mogłabym sądzić, że to ja uczyniłam
coś wielkiego, kiedy Ty sam, Boże mój, wszystko czynisz i sprawujesz! Choć pragnę cierpieć

więcej, nie chciałabym może ucierpieć na sławie, nie przez wzgląd na własną cześć, ale ze
względu na pożytek Twojej służby, do której postradanie szacunku i poważania u ludzi

mogłoby mi stawać na przeszkodzie. A może właśnie to umniejszenie mojej sławy, z którego
lękam się, by nie wynikła ujma Twojej chwały, przeciwnie, korzyść mi przyniesie i okaże się
skuteczną pomocą do tego, czego pragnę, to jest do większego rozszerzenia Twojej chwały!

2. Wiele innych jeszcze mogłabym wymienić przykładów na dowód, że sama siebie nie

rozumiem. Ale kiedy wiem, że Ty, Panie, wszystko to widzisz, po co to mówię? Po to, mój
Boże, że gdy czuję dzisiaj, głębiej niż zwykle, gnębiącą mię moją nędzę i zaćmiony, jakby
mgłą zaszły, mój rozum, próbuję, czy za pomocą ręki i pisania jej nie zdołam go odszukać.
Bo nieraz, jak i dzisiaj, mój Boże, widzę siebie tak nędzną, słabą i małoduszną, że zachodzę

w głowę i pytam siebie, co się stało z tą służebnicą Twoją, która, zdawało się, po tylu łaskach

od  Ciebie  otrzymanych,  dostatecznie  już  była  uzbrojona  do  potykania  się  z  nawałnościami
tego świata? Nie,  Boże mój, nie! Nigdy już  nie będę polegała na żadnej rzeczy, której bym
sama  chciała  dla  siebie!  Ty  za  mnie  chciej  i  ze  mną  czyń,  cokolwiek  pragniesz!  Ja  chcę
również  tego,  bo  wszystko  dobro  moje  w  tym,  bym  czyniła  Twoją  wolę!  Gdybyś  Ty,  Panie,
chciał  czynić  moją  i  spełniać  wszystkie  moje  pragnienia  i  chęci  widzę,  że  byłoby  to  moją
zgubą.

3. O jakże mizerna jest mądrość śmiertelnego człowieka, jak niepewne wszelkie jego
przewidywania! Ty sam Twoją mądrością i opatrznością upatruj i podaj środki potrzebne, aby
dusza moja służyła Ci raczej wedle Twojego upodobania, a nie mojego! Nie karz mnie, dając
mi, czego chcę i pragnę, a czego by nie chciała Twoja miłość, która niech wiecznie żyje we
mnie. Niech już umrze to moje ja! Niech żyje we mnie większy niż ja i lepszy dla mnie niżeli

ja, abym Jemu służyć mogła. On niechaj żyje i mnie ożywia! On niech króluje, a ja niech

będę Jego niewolnicą; innej wolności nie chce dusza moja. Jakże może być wolny, kto by
obcym był Najważniejszemu? Jaka większa i nędzniejsza niewola, nad niewolę duszy, która
się wyłamała z rąk swego Stwórcy? Błogosławiony, kto dobrodziejstwy miłosierdzia Bożego

tak się czuje związany, jakoby mocnymi łańcuchami, iż nie ma już władzy ani siły z nich się
wyzwolić. "Mocna jest jak śmierć miłość, twarda jak otchłań". O, kto by już doczekał się ciosu
śmiertelnego z ręki tej mocnej, jak śmierć, miłości! Kto by już ujrzał siebie wrzuconym do tej
otchłani miłości, bez żadnej nadziei wyjścia z niej, czyli raczej bez obawy, by nie został kiedy

jeszcze z niej wyrzucony! Lecz, ach, Panie! Póki trwa to życie śmiertelne, zawsze jeszcze
jest zagrożone życie wieczne!

4. O życie, wrogu szczęścia mojego! Ach gdybyż było wolno koniec tobie położyć! Znoszę
cię, bo znosi cię Bóg, utrzymuję ciebie, bo do Niego należysz, nie bądźże mi przynajmniej
zdrajcą, nie odpłacaj mi niewdzięcznością!

Tymczasem jednak, ach, Panie, jakże się przedłuża moje wygnanie! Krótki staje się czas
choćby najdłuższy, o ile jest ceną, za którą mamy kupić sobie Twoją wieczność; ale długi

jest, i bardzo długi każdy dzień, każda godzina temu, kto nie wie i w ciągłej jest obawie, czy
jeszcze Ciebie nie obrazi! O wolna wolo, nędzna niewolnico twojej wolności, jeśli nie żyjesz

przebita  i  przytwierdzona  gwoździami  bojaźni  i  miłości  Tego,  który  cię  stworzył!  O  kiedyż
nastanie  ten  dzień  szczęśliwy,  w  którym  ujrzysz  siebie  zanurzoną  w  tym  nieskończonym
morzu  prawdy  najwyższej  i  już  nie  będziesz  miała  wolności  do  grzechu,  anibyś  jej  już  nie
chciała, bo będziesz bezpieczna od wszelkiej nędzy i staniesz się uczestniczką natury i życia

tego Boga!

5. On jest wiecznie i doskonale szczęśliwy, bo zna siebie i miłuje siebie, i cieszy się sobą, i
niepodobna, by było inaczej. Choć wszystko może, nie ma przecie i mieć nie może tej

wolności, bo ona byłaby zaprzeczeniem Jego boskiej doskonałości, by kiedy mógł
zapomnieć siebie, albo przestać miłować siebie. I ty, duszo moja, wówczas wejdziesz do
twego odpocznienia, gdy całą twoją istnością zjednoczysz się z tym Dobrem najważniejszym

i będziesz znała to, co On zna, i miłowała to, co On miłuje, i tym się cieszyła, czym On się
cieszy. Wonczas już ujrzysz utwierdzoną na zawsze niestałą wolę twoją! Żadnej już odtąd

zmiany w niej nie będzie, bo wszechmogąca łaska Boga takie cudowne w tobie sprawi

przemienienie, takie ci da doskonałe uczestnictwo boskiej natury swojej, że już nie będziesz
mogła zapomnieć o tym Dobru najwyższym, ani zaprzestać choćby na chwilę cieszenia się
nim, w niewypowiedzianym zjednoczeniu z Jego miłością.

6. Błogosławieni, którzy są "zapisani w księdze życia". Lecz ty, duszo moja, jeśli i ty masz

być w liczbie tych błogosławionych, czemuś jest smutna duszo moja, i czemu się trwożysz?
Miej nadzieję w Bogu, bo jeszcze na tym wygnaniu wyznawać Mu będę grzechy moje i

zmiłowania Jego. I z tego dwojga razem złożę pienie dziękczynienia z nieustającą tęsknotą

ku Zbawicielowi mojemu i Bogu mojemu. Może przyjdzie kiedy ten dzień, że będzie Mu
"śpiewała chwała moja", by się nie smuciło sumienie moje, bo żalu i bólu skruchy już tam nie
będzie, gdzie ustanie wszelkie wzdychanie i trwoga. A tymczasem, nim dzień ten przyjdzie,

w  milczeniu  i  nadziei  będzie  moc  moja.  Wolę  żyć  i  umierać  w  pożądaniu  i  oczekiwaniu
żywota  wiecznego,  niż  posiadać  na  tym  świecie  wszystkie  stworzenia,  wszystkie  dobra  i
wszystko,  co  wraz  ze  światem  się  kończy.  Nie  opuszczaj  mię,  bo  w  Tobie,  Panie,  nadzieję

miałam, niech nie będę zawstydzona na wieki". Niechaj Tobie służę na każdy dzień, a Ty
czyń ze mną, co chcesz! Amen.

MODLITWA O POKORĘ

JEZU CICHY I POKORNEGO SERCA UCZYŃ SERCA NASZE WEDŁUG SERCA TWEGO.

Od pragnienia, by być szanowanym, wybaw mnie Panie,

Od pragnienia, by być kochanym, wybaw mnie Panie,

Od pragnienia, by być chwalonym, wybaw mnie Panie,

Od pragnienia, by obdarzono mnie czcią, zaszczytami, wybaw mnie
Panie,

Od pragnienia, by być więcej łubianym od innych, wybaw mnie Panie,

Od pragnienia, by zwracano się do mnie po radę, wybaw mnie Panie,

Od pragnienia, by być podziwianym, wybaw mnie Panie,
Od obawy, by nie być upokorzonym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być zlekceważonym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być odrzuconym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być oszukanym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być zapomnianym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być wyśmianym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być obrażonym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być podejrzanym, wybaw mnie Panie,

Od obawy, by nie być ostatnim, wybaw mnie Panie.

Aby inni byli bardziej kochani ode mnie, daj mi łaskę pragnienia tego Panie.

Aby inni mogli wzrastać w opinii świata, a ja mógł się umniejszać.

Aby inni mogli być chwaleni, a o mnie, aby się nie troszczono.

Aby inni mogli być bardziej łubiani we wszystkim, aby inni byli świętsi ode

mnie, byle bym ja na ile mogę stał się świętym.

Abym nienawidził wszelkich grzechów, a pragnął świętości całym sercem.

Abym zawsze pragnął poznawać prawdę o sobie.

Abym zawsze pragnął uznać prawdę o sobie.

Abym zawsze pragnął być prawdą o sobie.

Amen

Document Outline