plik

Do: Zakrę

Temat: O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE POCAŁOWAŁAM FINNA!

POCAŁOWAŁAM FINNA! O MÓJ BOŻE, POCAŁOWAŁAM FINNA. GDZIE JESTEŚ!!!???

ROZDZIAŁ 16

Megan siedziała wyprostowana na krześle w kuchni, falując między ekstazą a

przerażeniem. Regina i John w pokoju obok rozmawiali cicho, starając się zdecydować, co z

nią zrobić. Megan wiedziała, że powinna wymyślić jakiś powód, żeby jej nie wyrzucili z

domu, ale nie mogła zapomnieć o Finnie. A za każdym razem, kiedy o nim myślała, drżała ze

szczęścia.

Nadal czuła muśnięcie palców Finna na swoim policzku. Jego dłoń przeczesującą jej

włosy. Usta ciągle ją łaskotały od pocałunków. Patrzył na nią tak, że poczuła się... piękna.

Regina i John weszli do kuchni, a Megan wyprostowała się jeszcze bardziej.

Zastanawiała się, czy oni widzą, jak jej drżą wargi. Regina była wykończona, a twarz Johna

ściągnęła się w wyrazie troski.

- Szczerze mówiąc, Megan, nie wiemy, co zrobić - powiedział wreszcie John,

pocierając kark, - Znałaś reguły i mieliśmy nadzieję, że ten szlaban z zeszłego tygodnia jakoś

na ciebie wpłynie, ale najwyraźniej tak się nie stało. No i co dalej?

Megan przyglądała mu się niepewnie.

Za rodzicami do kuchni wszedł Finn. Megan natychmiast cała się rozjaśniła.

McGowanowie obejrzeli się za siebie.

- Hej. Wiem, że mi kazaliście zaczekać w pokoju, ale muszę coś powiedzieć - odezwał

się Finn, wycierając dłonie w nogawki dżinsów.

- Okay. - Regina miała nadzieję, że syn poda jakieś wyjaśnienie, które wymaże to, co

przedtem zobaczyła.

Chłopak odchrząknął.

- To nie wina Megan. Nie powinniście jej karać, bo to przeze mnie. Ja ją pocałowałem,

więc cokolwiek zamierzacie zrobić... zróbcie to ze mną.

- Wszystko fajnie, mały, ale do tanga trzeba dwojga - skomentował John.

- Taa, ja wiem, technicznie rzecz biorąc - mruknął Finn. - Ale naprawdę, Megan

przecież nawet mi nie oddała pocałunku... prawda?

Finn mówił, oblewając się rumieńcem od strony szyi. Spojrzał na Megan. Z

uniesionymi brwiami czekał, że ona poprze jego historyjkę. Megan nie mogła uwierzyć

własnym uszom. Czy ona rzeczywiście tak fatalnie całowała, że Finn nawet się nie

zorientował? Czy tylko był najprzyzwoitszym facetem pod słońcem i starał się ocalić jej

skórę?

- Prawda - wybąknęła w końcu. - To się stało jakoś tak nagle. .. - Nie wiedziała, co

jeszcze powiedzieć, więc urwała w pół zdania.

Regina i John popatrzyli po sobie, porozumiewając się bez słów. Wreszcie John

westchnął. Megan zauważyła, że McGowanom wyraźnie ulżyło.

- A zatem dobrze. Finn, złamałeś zasady, więc masz szlaban. Znowu - podkreślił

ojciec. - Chodzisz do szkoły i odrabiasz lekcje, i nic więcej. Przez dwa tygodnie.

- A pracownia? - jęknął Finn.

- Zero malowania - powiedział ojciec. - Jasne?

Przez chwilę Finn stał z taką miną, jakby chciał się spierać, ale potem spojrzała na

Megan i zwiesił głowę.

- Taa, rozumiem.

- Dobra. Wracaj do swojego pokoju - polecił John.

Finn poszedł na górę. Megan chciała za nim pobiec i mu podziękować, ale uznała, że

nie wyglądałoby to dobrze.

- John, chciałabym pomówić z Megan sam na sam, jeśli nie masz nic przeciwko temu -

odezwała się w końcu Regina.

Megan zesztywniała. Nie widziała Reginy od momentu ucieczki z gabinetu odnowy.

Przy całym tym zamieszaniu z całowaniem na śmierć zapomniała o porannym incydencie.

- Jasne - mruknął John. Zawahał się na moment, chcąc spojrzeć Megan w oczy, co

okazało się niełatwe. - Powiem tylko, że przykro mi z powodu zachowania moich chłopców.

Jeśli przez któregokolwiek poczujesz się niezręcznie...

- O mój Boże, naprawdę nie ma sprawy - jęknęła Megan. Jeszcze tego brakowało,

żeby John i Regina uznali, że Finn ją wykorzystał.

- Jesteś pewna? - spytał John. - Bo jeśli trzeba, to ja nie będę miał problemów z

rozwaleniem kilku łbów.

- John... - Regina ze śmiechem położyła mężowi dłoń na plecach. - Idź obejrzeć mecz.

- Tak. Dobrze. - John uśmiechnął się nieśmiało i zniknął.

- Nie zwracaj na niego uwagi. To przez testosteron - wyjaśniła] Regina. - Ale chyba

przechodzisz właśnie szybkie szkolenie.

- Taa, chyba tak - przyznała Megan. - W każdym razie naprawdę mi przykro, że dziś

rano uciekłam. - Wreszcie się zgarbiła i pochyliła na krześle. - Nie powinnam cię zostawiać.

Zachowałam się niegrzecznie. Bardzo cię przepraszam.

- Daj spokój, Megan - Regina opadła na krzesło po drugiej stronie stołu. - Nawet cię

nie spytałam, czy lubisz spa, zanim zrobiłam rezerwację. Więc to ja przepraszam.

- Chciałaś być po prostu miła. - Megan dławiło poczucie winy. Wiedziała, że jej

rodzice byliby mocno rozczarowani, gdyby się dowiedzieli, jak dziś rano potraktowała

Reginę. - Ale ja nic przepadam za strojeniem się i relaksowaniem w gabinetach odnowy -

próbowała się wytłumaczyć.

- Cóż, przykro mi, że nie zwróciłam na to uwagi - powiedziała Regina. Oczy jej

złagodniały. - Chyba zbytnio się cieszyłam, że będę tu miała przy sobie jakąś dziewczynę...

- A zamiast tego trafił ci się kolejny chłopak - szepnęła Megan, wpatrując się w stół.

- Nie! To nieprawda - zaprzeczyła Regina. Wzięła Megan za rękę, zmuszając

dziewczynę, żeby spojrzała jej w oczy. Zacisnęła palce na dłoni Megan. - Mam tu

dziewczynę, która wie, kim jest, i naprawdę dobrze sobie z tym radzi.

Megan uśmiechnęła się powoli. Nie mogła wydobyć ani słowa.

- No cóż... - Regina wreszcie puściła dłoń Megan i wstała. - W tym domu, kiedy ktoś

zostanie kapitanem drużyny piłki nożnej, może wybrać sobie deser.

- Skąd wiedziałaś? - spytała Megan.

- Wpadłam na Pearl Porcaro i jej mamę w supermarkecie zaraz po waszym treningu -

wyjaśniła Regina z uśmiechem. - No, to na co masz ochotę?

Megan pomyślała o własnej matce. Nie była świetną kucharką, ale kilka rzeczy umiała

robić niezwykle smacznie, a jedną z nich Megan lubiła bardziej niż wszystko inne.

- Zabiłabym dla szarlotki - powiedziała Megan.

- Załatwione - odparła Regina.

- Chyba zadzwonię do rodziców, jeśli można. - Megan wreszcie ruszyła się zza stołu.

- Zmykaj - powiedziała Regina. - Jestem pewna, że chętnie usłyszą dobre nowiny.

Megan z nowym zapasem energii pobiegła na górę. Po tym wyborze na kapitana,

pocałunku Finna, braku szlabanu i wyznaniu Reginy, naprawdę chciała podzielić się z kimś

swoją radością. Oczywiście, rodzice usłyszą tylko o jednej z tych czterech rzeczy, ale teraz

Megan będzie o tym mówić z dziesięć razy większym entuzjazmem.

Kiedy tylko Megan odłożyła telefon po rozmowie z rodzicami, rozległo się pukanie do

jej drzwi.

- To ja, Finn. Mogę wejść? - spytał.

Megan z walącym sercem usiadła na skraju łóżka.

- Tak. Wejdź.

Przygładziła włosy i pożałowała, że wcześniej nie poszła pod prysznic. Finn otworzył

drzwi na oścież i stanął w wejściu.

- Cześć.

Był tak bardzo, bardzo piękny. Te czyste niebieskie oczy, puszyste blond włosy.

Wyczuwała jego zapach - mieszankę aromatu świeżo wypranej bawełny i cierpkiej woni

farby. Skórę nadal miała ciepłą w tych miejscach, których dotknęły jego dłonie. Chciała

rzucić się na Finna i znów go całować. Czy on też to czuł?

- Chciałem tylko zapytać, czy wszystko w porządku? - odezwał się.

- Taa, oczywiście - odparła Megan. - Dziękuję za... za to, co zrobiłeś na dole. Nie

musiałeś.

- No cóż, i tak mam do nadrobienia kilka lektur. - Finn uśmiechnął się lekko.

Megan spojrzała na jego nogi. Stał na linii, która dzieliła ciemniejszą podłogę

korytarza od jasnej klepki w jej pokoju.

- Może wejdziesz do środka? - spytała. Finn zerknął na korytarz.

- Hm... Nie sądzę, żeby to był najlepszy pomysł.

- Och - westchnęła Megan, zaskoczona siłą własnego rozczarowania. Rozumiała, że

Finn nie chce narobić jej jeszcze większych kłopotów. Zresztą, to, ostatnia rzecz, na którą

sama miała ochotę. A może przedostatnia. Bo teraz zaryzykowałaby szlaban na resztę roku,

żeby tylko znów być przy nim blisko.

Finnowi najwyraźniej nie doskwierało podobne pragnienia W przeciwnym razie nie

oparłby się tak łatwo.

- No cóż, chyba lepiej już wrócę do swojej celi.

Megan wstała. Może jeśli do niego podejdzie. Może wtedy on sobie przypomni, jak to

było, i wyciągnie rękę...

- Okay - powiedziała.

Finn spojrzał jej w oczy. Pocałuj mnie. Megan usiłowała telepatycznie przesłać mu

wiadomość. Pocałuj mnie, pocałuj mnie, pocałuj mnie!

- Hej, Finn! Mam nadzieję, że jesteś u siebie w pokoju, a nie gdzie indziej! - zawołał

John z parteru.

- Okay - mruknął pod nosem Finn. - No to na razie. Drzwi do pokoju Megan

zatrzasnęły się i Finn zniknął.

Rano w szkole Megan weszła do łazienki i - o zgrozo - natknęła się na Hailey. Z

zapuchniętej twarzy widać było, że dziewczyna przed chwilą płakała. Teraz pochylała się nad

umywalką i przeglądała w lustrze, usiłując poprawić eyeliner. Megan stała tam o chwilę za

długo, wahając się, czy uciec i uniknąć rozmowy, czy zrealizować nowo odnalezioną potrzebę

bycia twardą. Ale zanim zdołała na cokolwiek się zdecydować, Hailey podniosła wzrok,

odchrząknęła i powiedziała:

- Cześć.

Megan weszła dalej do środka.

- Nic ci nie jest? - spytała odruchowo.

- Nie musisz udawać, że cię to obchodzi. - Hailey wrzuciła eyeliner z powrotem do

małej kosmetyczki. Nie mówiła z ironią ani wojowniczo, była po prostu zmęczona i smutna.

- Nie udaję... chyba. - Megan oparła się o umywalkę.

- No cóż, teraz już wszyscy mnie nienawidzą - powiedziała Hailey i wzruszyła

ramionami. Potrząsnęła głową, szybko pakując do plecaka szczotkę do włosów i lakier. -

Nawet Jessica nie chciała ze mną rozmawiać dziś rano. Hipokrytka. Przecież wiedziała, co się

działo.

Hailey spojrzała Megan w oczy w lustrze i założyła plecak na ramiona. Wzięła głęboki

oddech i się odwróciła.

- Słuchaj, ja nawet nie będę próbowała wyjaśniać ci tego wszystkiego - powiedziała.

Wyglądała bardziej krucho, niż Megan to w ogóle uważała za możliwe. - Tylko że ja go

naprawdę kocham i nie mogłam sobie wyobrazić, co się stanie, jeśli on... jeśli on...

- Okay. Rozumiem - mruknęła Megan, ale bez przekonania, bo przecież nigdy sama

nie była zakochana. Nie przeżyła prawdziwej, odwzajemnionej miłości. Nie miała jednak

ochoty stać i patrzeć, jak Hailey się rozkleja.

- Nie, nie rozumiesz - załkała Hailey. - Ja wcale nie jestem taką wariatką, jak ostatnio.

Tylko że... To wszystko wydawało się wtedy logiczne, wiesz? Pasowało do siebie. A teraz...

to po prostu bez sensu.

- No cóż, chyba każdy popełnia błędy - powiedziała Megan. Odwróciła się,

wyszarpnęła kawałek papierowego ręcznika i podała go Hailey.

Dziewczyna wytarła sobie kącik oka.

- Dlaczego jesteś taka miła? - spytała. Megan zamrugała.

- Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia. I wtedy nagle zdarzyło się coś dziwnego - obie

się roześmiały.

Dla Megan była to wyzwalająca chwila, kiedy tak stała obok swojej zawziętej

przeciwniczki, która usiłowała się nie rozpłakać. Megan chciała tylko, żeby wszystko znów

było proste i żeby nikt nie cierpiał bez powodu. Poza tym teraz Hailey już mogła sobie

zatrzymać Evana i przeżywać z nim wiele dramatycznych chwil. Megan miała dość.

- No cóż, przepraszam. Za wszystko. - Hailey zwinęła ręcznik w kulkę. - Nie masz

pojęcia, jak mi przykro - dodała gorzko, a Megan zrozumiała, że Hailey myśli teraz o Evanie.

Patrząc, jak dziewczyna stara się wziąć w garść, Megan zaczęła jej współczuć. Miała

przeczucie, że następnych kilka tygodni będzie dla Hailey gorszych niż ostatnie dwa dla niej

samej.

- Okay. - Megan skinęła głową. - Dzięki.

Hailey wypuściła powietrze z płuc i wrzuciła ręcznik do kosza na śmieci. Trafił prosto

do środka.

- Nie mów, że w kosza też grasz - powiedziała lekkim tonem Megan.

Hailey spojrzała na Megan i westchnęła.

- To będzie bardzo długi rok.

Megan postawiła tacę z jedzeniem na stoliku i spojrzała na dziedziniec. Miller jak

dawniej siedział tam ze słuchawkami na uszach, mrużąc oczy w skupieniu. Megan była

zdziwiona. Zupełnie jakby wszystkie zrobione przez nich postępy zniknęły.

- Co jest z Millerem? - spytała Ria, zdejmując torbę przez głowę i siadając przy stole.

- Sama się nad tym zastanawiam - odparła Megan.

- Mówił coś, że nie wolno mu z tobą siadać - odezwała się Aimee, wstrząsając swój

sok jabłkowy, i spojrzała na Megan. - O co tu chodzi?

- Nie wolno mu ze mną siadać? - spytała Megan zmieszana. - Dziwne. Pogadam z

nim.

- Powiedz mu, że za nim tęsknimy! - poprosiła Pearl, otwierając pudełko z koralikami.

Megan miała właśnie wyjść na dziedziniec, kiedy przy drugim końcu stołu pojawiła

się Hailey z tacą.

- Cześć - powiedziała z przesadnie pogodnym uśmiechem.

- Hm... Cześć - odparła Megan.

- Co jest? - Aimee zmarszczyła brwi.

- Jessica i inne zachowują się, jakby miały za chwilę dostać okresu, więc czy nie

mogłabym z wami posiedzieć przez kilka dni - powiedziała Hailey.

Wszystkie dziewczyny przy stole spojrzały na Megan, a ona się zawahała. Z

przeprosinami na gorąco w łazience mogła sobie poradzić. Jednak siedzenie z tą dziewczyną

przez cały tydzień przy lunchu to chyba zbyt wiele. Ale jedno spojrzenie na niemal

desperacką nadzieję w oczach Hailey wystarczyło, żeby opór Megan skruszał. Wyobrażała

sobie, jak upokarzające byłoby dla Hailey samotne siedzenie w stołówce.

- Jasne, nie ma sprawy - mruknęła w końcu Megan.

Aimee wypuściła zatrzymane w płucach powietrze. Przez kilka chwil panowało

milczenie. Megan grzebała widelcem w spaghetti. Przy stole było tak cicho, jakby nikt nie

oddychał. Ktoś musiał coś wreszcie powiedzieć, inaczej wszystkie by się podusiły.

- No i jak, gotowe do pierwszego meczu? - odezwała się Aimee.

- Sama wiesz - wtrąciła Ria.

- One mają w tym roku nową bramkarkę - powiedziała Hailey. - Zielona, ale niezła.

- Trenerka mówiła, że dziewczyna jest leworęczna, więc pewnie ma słabą prawą

stronę - wtrąciła Megan. - Trzeba grać na prawo, ile się da.

- Fajnie, kiedy znacie słabe strony przeciwnika - oświadczyła Jenna z oczyma

błyszczącymi za szkłami okularów.

- Hej, Hailey, chcesz bransoletkę? - wypaliła Pearl. Wszystkie się obróciły, żeby na

nią spojrzeć. Wymuszona rozmowa to jedno. Prezenty to zupełnie inna sprawa.

- Hm... jasne - powiedziała Hailey.

Schyliła się i rozpięła małą kieszonkę przy plecaku. Kiedy w niej grzebała, Ria

szturchnęła Pearl w ramię.

- Chcesz robić dla niej biżuterię? - szepnęła Ria.

- Au! No i co z tego? - syknęła Pearl.

- Ta dziewczyna nie zasługuje na prezenty - odparła Ria.

- No cóż, teraz się już nie wycofam - powiedziała Pearl ze smutną miną.

Megan obserwowała Hailey, która nadal bardzo pilnie czegoś szukała i z pewnością

słyszała każde wyszeptane słowo.

- Wiecie co, dziewczyny? Nie ma sprawy. Nie potrzebuję więcej biżuterii -

oświadczyła Hailey, wyciągając tubkę błyszczyku, a wraz z nią, niechcący, małą plakietkę z

czerwonymi literami, złotym obrąbkiem i napisem KAPITAN..

Wszystkie dziewczyny skamieniały. Megan nie mogłaby oderwać oczu, gdyby nawet

próbowała.

- Co to jest? - wykrztusiła wreszcie.

- Och, to tylko... Mama dla mnie zrobiła, zanim, no wiesz... - wymamrotała Hailey,

podnosząc plakietkę. - To na moją kurtkę reprezentacji.

Aimee pokręciła się niepewnie na krześle. Megan miała ochotę zapaść się pod ziemię.

- Nieważne. Chyba możesz ją sobie teraz wziąć. - Hailey położyła plakietkę przed

Megan.

Megan nawet nie chciała jej dotykać. Pomyślała o swojej dawnej drużynie w Teksasie

i o tym, jak była zrozpaczona, kiedy zdała sobie sprawę, że nigdy nie zostanie tam kapitanem.

Mogła sobie tylko wyobrazić, jakby się czuła, gdyby musiała przekazać swoją plakietkę

komuś innemu. To by jej rozdarło serce.

- A słyszałyście, że pan McKenna spotyka się z Marcy Sherman? - spytała Ria ni stąd,

ni zowąd.

- Uh! Obrzydliwość! - zawołała Pearl.

- Kto to Marcy Sherman? - spytała Megan, zerkając na Hailey, która podniosła oczy

znad plakietki.

- Chodziła do naszej szkoły - wyjaśniła Hailey, sięgając po butelkę z wodą. - Jest tylko

o dwa lata starsza ode mnie.

- Uh! Okropieństwo - prychnęła Jenna. - Pan McKenna to starzec.

Rozmowa skupiła się na tych dwojgu, a plakietka po prostu leżała na stole i wydawało

się, że z każdą sekundą rośnie. Megan czekała, żeby Hailey zabrała tę naszywkę, ale

wiedziała, że jeśli role by się odwróciły, to ona nie chciałaby, żeby cokolwiek przypominało

jej o straconej funkcji kapitana. Nie przebaczyła Hailey wszystkiego, ale i tak współczuła

dziewczynie. Dziwne.

Czemu życie nie może być mniej skomplikowane?

Od: Zakrę

Do:

Temat: O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE

Pocałowałaś Finna? Nie Evana, tylko FINNA??? KIEDY? DLACZEGO? JAK DŁUGO? JAK

MOŻESZ PISAĆ Ml TAKIEGO MAILA I NIE WYJAŚNIĆ WSZYSTKIEGO? I zapomnieć o mnie. Gdzie

jesteś, DO DIABŁA!???

- Original Message -

Do: Zakrę

Temat: O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE, O MÓJ BOŻE

POCAŁOWAŁAM FINNA! POCAŁOWAŁAM FINNA! O MÓJ BOŻE, POCAŁOWAŁAM FINNA.

GDZIE JESTEŚ!!!???

ROZDZIAŁ 17

Jesteś tego pewna, Meade? - spytała trenerka Leonard. - Tak. Wiem, że to brzmi

głupio, ale moim zdaniem robię dobrze.

Ktoś krótko zapukał do gabinetu, potem drzwi się otworzyły. Megan obróciła się,

kiedy Hailey wsunęła głowę do środka.

- Dzień dobry. Vithya powiedziała, że chce mnie pani widzieć - odezwała się Hailey.

A potem zauważyła Megan i przerwała.

- Tak, Farmer. Siadaj - powiedziała trenerka.

Hailey opadła na krzesło obok Megan i ostrożnie położyła kurtkę i dwie torby na

podłodze. Nagle wydawała się mała i przestraszona, jak dzieciak, który czeka na zastrzyk.

- Okay, Farmer, do rzeczy. Meade właśnie mnie poinformowała, że głosowanie w

sprawie wyboru kapitana nie odbyło się do końca fair. - Trenerka pochyliła się i oparła swoje

mocne ręce na biurku.

- Co to znaczy? - spytała Hailey.

- Jak rozumiem, w pierwszym głosowaniu był remis, a na wynik drugiego wpłynęły

jakieś plotki. - Trenerka spojrzała prosto w oczy Hailey, - Tak było?

Megan i Hailey popatrzyły na siebie.

- Taa - przyznała Hailey, nadal zdezorientowana. Leonard postukała ołówkiem w blat

biurka.

- No cóż, z przykrością przyznaję, że to się zdarzało już przedtem. To znaczy czynniki

niezwiązane z drużyną wpływały na wynik głosowania - dodała trenerka, prostując się. - Ale

po raz pierwszy słyszę, żeby kapitan chciał przekazać swój tytuł innemu zawodnikowi.

- Co? - wykrztusiła Hailey i obróciła się do Megan. - Żartujesz sobie?

- Nie ma sensu, żebym była kapitanem - wyjaśniła Megan. - Ty zawsze przewodziłaś

tej drużynie... Gdyby mnie tutaj nie przeniesiono, na pewno wygrałabyś głosowanie.

- Oszalałaś? Zdajesz sobie sprawę, co robisz? - spytała Hailey.

- Jasne - odparła Megan.

- Nie rozumiem - powiedziała Hailey. - Byłam taka... Przerwała i obie spojrzały na

trenerkę, która najwyraźniej uważnie słuchała każdego ich słowa. - Jaka? - spytała Leonard.

- Nieważne - rzuciła szybko Megan. - Posłuchaj, Hailey, ja nie mówię, że chcę zostać

twoją najlepszą przyjaciółką, ale po prostu uważam, że powinnaś być kapitanem. Poza tym

jesteś w klasie maturalnej. To twoja ostatnia szansa.

Hailey zdziwiona osunęła się na oparcie krzesła. Megan zerknęła na trenerkę. Pora,

żeby do sprawy wtrąciła się osoba reprezentująca władzę.

- No cóż, zaraz mamy mecz. Trzeba podjęć wiążącą decyzję - powiedziała trenerka,

składając jakieś papiery. - Meade, chociaż zachowałaś się szlachetnie, nie możemy

zignorować woli drużyny, więc zaproponuję kompromis. Od tej pory obie jesteście

kapitanami. Myślicie, że dacie sobie z tym radę?

Megan spojrzała na Hailey. Wspólne prowadzenie drużyny z tą dziewczyną przez cały

sezon? Nie była do końca przekonana, że to się im uda bez walki.

- Brzmi nieźle - powiedziała Hailey ostrożnie.

- Za pierwszym razem był remis - zgodziła się Megan.

- Dobrze, no to załatwione - oznajmiła trenerka. - A teraz przebierajcie się. Dziś

musimy skopać tyłek Czarnym Niedźwiedziom.

Megan zebrała swoje rzeczy i pierwsza opuściła gabinet. Kiedy szły do szatni, Hailey

dogoniła Megan i ruszyła dalej obok niej.

- Lepiej przygotuj się do tego meczu, nowicjuszko - ostrzegła Hailey, otwierając przed

Megan drzwi do szatni. Na zewnątrz wydostały się podekscytowane głosy. Hailey

uśmiechnęła się lekko.

- Patrz na mnie i się ucz - odpaliła Megan z zarozumiałym uśmiechem. - Patrz i się

ucz.

Megan wbiegła pędem do domu. Nowiny aż ją rozpierały. Nie tylko zdobyła

ostatniego gola, ale jeszcze cały mecz został rozegrany bez zarzutu. Totalnie górowały nad

Niedźwiedziami i wszystkie mówiły o tym, że to naprawdę może być ich rok. Hailey i Megan

poprowadzą drużynę do rozgrywek stanowych. No, może przesada, ale to też dodawało

Megan skrzydeł.

Z sutereny rozległ się głośny, gremialny jęk. Megan zbiegła po schodach bez tchu.

Caleb i Ian trzymali konsole, Caleb siedział na kolanach Evana. Doug rozpierał się na kanapie

pod przeciwległą ścianą, a na drugim krańcu skulił się Miller, pogrążony w lekturze „Sporting

News”. Megan żałowała, że nie ma tu Finna, ale to ją zbiło z tropu tylko na moment.

- Słuchajcie, chłopaki, nie uwierzycie! Właśnie pobiłyśmy Hacketstown cztery do

zera! - zawołała. - Szkoda, że tego nie widzieliście! Poszłyśmy jak burza! Musicie kiedyś

przyjść na mój mecz. Przysięgam, zobaczycie, jak tworzy się historia.

Nikt nie powiedział ani słowa. Nikt nawet na nią nie spojrzał.

- Halo? Ktoś mnie słyszy? - Megan pomachała ręką.

Miller pochylił głowę niżej nad gazetą. Evan zacisnął szczękę i nie odrywał wzroku od

telewizora. Caleb zaczął się wiercić, spoglądając to na jednego, to na drugiego brata.

Megan zrobiło się niedobrze. Oni ją ostentacyjnie ignorowali. I na dodatek jakoś

wplątali w to Millera. Dlatego nie było mu wolno siedzieć z nią dzisiaj przy lunchu.

Najwyraźniej odbyła się kolejna narada i wznowiono akcję wymrażania.

Megan pokręciła głową i opuściła wzrok.

- Jesteście niesamowici, chłopaki. - Westchnęła głośno. - Co tym razem zrobiłam?

- Przez ciebie Finn dostał szlaban - odezwał się wreszcie Ian.

- Taa, a miał mnie nauczyć, jak przejść przez drugi poziom w Halo 2 - poskarżył się

Caleb.

Megan parsknęła śmiechem.

- Chyba sobie żartujecie.

Ale nikt się nie roześmiał. Megan poczuła żar i gorycz. Jej ożywienie zniknęło

zmiecione falą furii.

- Zamierzacie obwiniać mnie o wszystko, co się wydarzy w tym domu? - spytała.

- Finn nie zwróciłby uwagi na twoje cycki, gdybyś mu nie podetknęła ich pod nos, ot

co - warknął Doug.

- O mój Boże! Więc waszym zdaniem tak było? - spytała Megan. - Uwiodłam Finna?

No cóż, to mam dla ciebie małą nowinę, dupku, to on pocałował mnie, jasne? Boże! Czy

żaden z was nie jest w stanie przyjąć odpowiedzialności za własne postępowanie? Od samego

początku, kiedy przekroczyłam próg tego domu, staram się z wami zaprzyjaźnić, ale wy

jesteście tak cholernie nieprzystępni, że robicie wszystko, żebym poczuła się źle. Mam tego

powyżej uszu!

- Oho, uwaga. Mała dziewczynka pokaże nam zaraz atak histerii. - Doug wyrzucił ręce

w górę.

Caleb i Ian roześmieli się, a Megan popatrzyła na Douga przez zmrużone powieki, aż

w końcu musiał odwrócić wzrok.

- A wy dwaj się ze mnie nie śmiejcie. - Megan podeszła do Iana i Caleba. - Wiecie, ile

razy mogłabym na was naskarżyć? Wchodziliście do mojego pokoju, niszczyliście mi

ubrania, kradliście kosmetyki, poprzecinaliście opony roweru. Ale ja nie powiedziałam ani

słowa. Chroniłam wasze głupie tyłki.

Chłopcy wbili oczy w dywan, a Megan ruszyła dalej.

- Miller. Nawet byś nie mógł pogadać z Aimee, gdyby nie ja.

- Gadasz teraz z dziewczynami, ogórasie? - spytał Doug.

- A ty, durna pało! - Megan obróciła się gwałtownie do Douga. - Sam wiesz, że masz u

mnie wielki dług.

- A co to niby ma znaczyć? - odezwał się po raz pierwszy Evan.

- Z tobą nawet nie będę zaczynała rozmawiać. - Megan zabłysły oczy. - To nie ja

przespałam się z twoją dziewczyną, jasne? Więc przestań się na mnie za to wyżywać!

Evan patrzył na nią przez długą chwilę, aż wreszcie poddał się i znów wbił wzrok w

ekran.

- Boże, ale jesteście durni. - Megan pokręciła głową. - Nie interesuje was nic poza

wami samymi. Wcale nie wściekacie się za to, że Finn ma szlaban. Po prostu szukacie

kolejnej wymówki, bo chcecie się poczuć cholernie męscy, bojkotując mnie. No cóż,

pozwólcie, że wam coś powiem, chłopcy. W moich oczach nie wyglądacie jak mężczyźni, ale

jak banda rozkapryszonych dzieciaków.

Dougowi zabłysły oczy, a kiedy zobaczył, że Megan widzi, że ubodły go jej słowa,

zmusił się do śmiechu.

- Och, znakomity argument, Doug. Bardzo dotkliwy. - Megan położyła dłoń na piersi.

- Trafiłeś mnie prosto w serce.

Zostawiając za sobą milczącą grupę, Megan szybko weszła na pierwsze piętro i

ruszyła do swojego pokoju, a potem zatrzasnęła za sobą drzwi.

W głowie mi się nie mieści, że to zrobiłam.

Na drżących nogach podeszła do łóżka i rzuciła się na materac. W myślach widziała

gniewny profil Evana, złośliwy grymas Douga, Millera próbującego za wszelką cenę na nią

nie patrzeć, Iana gapiącego się ostentacyjnie w telewizor, Caleba ze skrzywioną miną. Ulgę

przyćmił teraz wszechogarniający smutek. Pokazali, co naprawdę czują. I nieważne, jak

bardzo się starała, wszyscy jej nienawidzili. Naprawdę, z całego serca.

- Trudno - powiedziała na głos. - To banda debili. I co ją obchodzą tacy idioci? Nic.

Megan wtuliła twarz w poduszkę i przez następne pół godziny ze wszystkich sił

próbowała się nie rozpłakać.

Megan zatrzasnęła książkę do chemii i spojrzała na zegarek. W ciągu ostatniej godziny

nie nauczyła się niczego. Pomiędzy rozmyślaniem o tym, że Finn jest tuż obok, w sąsiednim

pokoju, a ciągłym odtwarzaniem w myślach od nowa awantury z dzisiejszego popołudnia, w

głowie niewiele miejsca zostawało na okresowy układ pierwiastków.

Obiad minął w pełnym napięcia milczeniu. Megan tylko skubała kurczaka i warzywa

na swoim talerzu i małymi łykami popijała wodę. Jedzenie w towarzystwie pół tuzina wro-

gów okazało się niemożliwe. Teraz, oczywiście, Megan umierała z głodu.

Złapała plecak i przeszukała go, aż wreszcie znalazła snickersa, którego kupiła po

lunchu. Pochłonęła batona czterema kęsami, ale żołądek nadal bolał - czas wreszcie

porozmawiać z Finnem.

Na pewno słyszał, co się stało dzisiaj po południu. Jego bracia plotkują bardziej

zawzięcie niż cała żeńska część Liceum Baker. W sumie Megan trochę się dziwiła, że jeszcze

do niej nie przyszedł, ale skoro tak, sama do niego pójdzie.

Wyszła na korytarz i zapukała cicho do drzwi Finna.

- Proszę!

Wzięła głęboki oddech i weszła do środka.

- Cześć.

Finn podniósł głowę znad biurka, chyba zaskoczony.

- Cześć. - Oparł dłonie na udach i spojrzał nad ramieniem Megan w stronę korytarza;

byli sami.

- O co chodzi? - spytała.

- Naprawdę nie powinnaś tu być - powiedział Finn. Megan poczuła, że na sercu

zaciążył jej wielki kamień. - Wiem, twoi rodzice są wściekli, ale chyba nie oczekują, że

przestaniemy ze sobą rozmawiać?

- Taa... Nie... - Finn wzruszył ramionami i obrócił się na krześle. - Ja tylko... Nie

uważasz, że powinniśmy poczekać, aż wszystko się trochę uspokoi?

- Jakby to się miało kiedykolwiek zdarzyć w tym domu - zażartowała bez przekonania

Megan. Przełknęła dławiącą ją grudkę i rozejrzała się wkoło niepewnie. Przyszła tu, żeby

Finn ją uspokoił i pocieszył, tak jak zawsze to robił. Ale teraz on zaczynał kluczyć, więc

poczuła się tylko gorzej.

- Posłuchaj... Nie jest mi łatwo... być w pobliżu ciebie - powiedział Finn, wyraźnie

unikając wzroku Megan.

- Och, no cóż. Przepraszam. - Megan zaczęła się wycofywać.

- Zaczekaj - zawołał Finn.

Ale ona była niebezpiecznie bliska łez i absolutnie nie zamierzała załamać się na jego

oczach.

- Nie, już sobie idę - wymamrotała.

Finn przełknął ślinę i miał taką minę, jakby chciał coś powiedzieć. To się naprawdę

działo. Finn nie chciał mieć z nią nic wspólnego. - Wreszcie wróciła do swojego pokoju, ale

czuła się jak największa idiotka na świecie, Megan z trudem. Na szczęście udało jej się nie

uronić ani jednej łzy. Zamknęła drzwi i złapała klamkę tylko po to, żeby się czegoś

przytrzymać. Właśnie straciła wszystko, co znała i ceniła. Przecież Finn był podobno jej

przyjacielem. A nawet więcej. Całował ją. Przytulał. Dawał poczucie bezpieczeństwa. Tylko

na nim nigdy się nie zawiodła. A teraz czuła się po prostu porzucona - i totalnie sama.

Złapała z biurka telefon i drżącymi palcami wybrała numer. Nacisnęła klawisz

rozmowy i podniosła słuchawkę do ucha, mocno zamykając oczy. Musiała to zrobić, zanim

zmieni zdanie.

- Major Meade, słucham.

W tej samej sekundzie, w której usłyszała głos ojca, nabrała pewności, że robi dobrze.

Wiedziała, gdzie powinna być.

- Tato? - powiedziała szybko. - Chcę jechać do Korei.

Do: Zakrę

Temat: Przewodnik po chłopcach

Megan przewodnik po chłopcach

Zapis dwunasty

Uwaga nr 1: W ogóle nie wiadomo, o co chodzi tym facetom. Myślałam, że mu się podobam,

Trace. Naprawdę.

ROZDZIAŁ 18

Wyjeżdżasz? Był wtorek wieczorem i matka Megan właśnie zadzwoniła, żeby dać

znać, że zarezerwowała nocny lot na czwartek. A teraz Megan siedziała w kuchni z Reginą i

Johnem, którzy patrzyli na nią, jakby właśnie oświadczyła, że zmieniła płeć.

- Rozmawiałam z rodzicami i razem uznaliśmy że to najlepsza decyzja. - Serce waliło

jej jak młotem. Chciała im powiedzieć jak najmniej. Nie miała zamiaru mówić ludziom,

którzy okazali jej tyle serca, że to ich synowie ją stąd wygonili.

- Wiemy, że nie było łatwo, Megan, ale nawet jeszcze nie dałaś sobie czasu, żeby się

naprawdę zadomowić - odezwała się Regina.

- Ani nie dałaś go nam - dodał John. - Co możemy zrobić, żebyś się poczuła

swobodniej?

- Nie w tym rzecz - wymamrotała Megan. - Byliście dla mnie przemili, naprawdę. Ale

ja... tęsknię za rodzicami.

Podała całkiem uczciwy powód. Tyle że pozostałych nie zamierzała wymieniać.

- Oczywiście, że tęsknisz, kotku - powiedziała Regina. - Ale naprawdę chcesz się

przenosić do Korei? Kiedy twój ojciec po raz pierwszy do nas dzwonił, mówił, że tak

stanowczo upierasz się, żeby zostać w Stanach.

Megan z trudem przełknęła ślinę, usiłując nie myśleć nad rzeczami, których jej będzie

brakowało. Meczami z nową drużyną, lunchami z Aimee i innymi dziewczynami, imprezami,

szkolnymi balami. Ojciec opowiadał jej o liceum, do którego musiałaby uczęszczać w Korei.

To była żeńska szkoła, gdzie obowiązywało noszenie mundurków, a regulamin zabraniał

noszenia makijażu. Megan zgadywała, że imprez do późnego wieczora też tam nie

tolerowano.

Oczywiście, po wszystkim co się stało w ciągu ostatnich dwóch tygodni, może tak

będzie bezpieczniej. Może właśnie potrzebowała strefy wolnej od chłopców.

- Chyba po prostu się pomyliłam - powiedziała Megan. - To za trudne, rozumiecie?

Przynajmniej kiedy będę z rodzicami, to... sama nie wiem...

Nie miała pojęcia, jak to wyrazić, żeby nie urazić McGowanów. Pragnęła większego

wsparcia, swojskości, poczucia bezpieczeństwa. Tylko rodzice mogli jej to dać.

Regina i John wymienili długie spojrzenie.

- Możemy coś zrobić, żeby zmienić twoją decyzję? - spytał wreszcie John.

- Nie - powiedziała Megan. - Ale miło wiedzieć, że chcielibyście.

Regina westchnęła i uśmiechnęła się blado.

- No cóż, będziemy za tobą tęsknić - wyznała. - I pamiętaj, że w każdej chwili możesz

wrócić.

Megan uśmiechnęła się z wdzięcznością. I John, i Regina mieli zmartwione miny, ale

Megan wiedziała, że w głębi ducha musieli odczuwać ulgę. Jak zaznaczył Doug w rozmowie

z braćmi, chłopcy mieli idealnie rozpracowany dom. A Megan samym pojawieniem się tutaj

wszystko poplątała i skomplikowała. Była pewna, że McGowanowie trochę tęsknią za

powrotem do tego chociażby powierzchownego ładu, jaki kiedyś panował w ich życiu.

- Posłuchajcie, czy moglibyśmy nie mówić o tym... wszystkim? - spytała Megan. - To

tylko utrudni sprawę.

Zwłaszcza że synowie natychmiast urządziliby wielką imprezę zwycięstwa.

- Naprawdę uważasz, że to w porządku? - zdziwił się John.

- Chłopcom będzie wszystko jedno, wierzcie mi - powiedziała Megan. - Napiszę im

maila, obiecuję.

- No cóż, dobrze - zgodził się John.

- Dzięki. - Megan wstała. - To ja zacznę się już pakować. Poszła na górę. Całe ciało jej

ciążyło. Myślała, że poczuje ulgę po rozmowie z Johnem i Reginą, ale tylko ogarnął ją

smutek.

Robisz to, co należy.

Zamknęła cicho drzwi i spojrzała na swoje rzeczy. Czas ruszać w dalszą drogę.

W czwartek wieczorem Megan siedziała na brzegu łóżka, a jej bagaże stały spakowane

i porządnie ustawione z tyłu na materacu. Stopami nerwowo postukiwała o podłogę. Była

gotowa już od godziny, a samochód miał przyjechać dopiero za trzy kwadranse. John

zaproponował, że ją zawiezie na lotnisko, ale odmówiła. Chciała tylko wydostać się stąd.

Całkowicie zamknąć ten rozdział. Zostawić wszystko za sobą.

Oczywiście teraz, kiedy czas się zbliżał, Megan jasno widziała, że nie uda jej się wyjść

zupełnie niepostrzeżenie. Wszyscy siedzieli w domu i zajmowali się swoimi zwykłymi,

codziennymi sprawami. Kiedy Megan zacznie targać bagaże z góry, na pewno kilka osób

zwróci na to uwagę.

Będę po prostu musiała sobie z tym poradzić. Niezależnie, co się stanie. Wstała z

łóżka i zaczęła spacerować po pokoju, uderzając zaciśniętą pięścią o dłoń drugiej ręki. Czuła

się, jakby zaraz miała stanąć do odpowiedzi przed całą klasą. Nie, sto razy gorzej. Co chwila

korciło ją, żeby wyjść z pokoju, znaleźć Finna, Evana, Douga albo nawet Millera i

powiedzieć, co o nich myśli. To była, mimo wszystko, ostatnia okazja. Tylko po co?

Megan wyjrzała przez okno. Na podwórzu Evan kołysał się apatycznie na hamaku.

Pod głowę podłożył sobie jedno ramię i wpatrywał się w niebo. Sądząc po jego smutnej

minie, myślał o Hailey. Megan nagle nabrała ochoty, żeby mu przyłożyć. Dwa tygodnie temu,

ile razy spotkała Evana, miała przed oczami świetnego, przyjaznego faceta o pięknej duszy.

Teraz widziała tylko duże dziecko.

Evan znał już prawdę. Rozeszła się po całej szkole. „Wiedział, że Hailey kłamała. Ale

czy chociaż przeprosił Megan? Nie. Czy pogodził się z Dougiem? Nie. Zupełnie jakby

odpowiadała mu rola ofiary.

Tak obserwując Evana, Megan zdała sobie sprawę, że jednak jest pewien powód, dla

którego warto z nim pogadać. Może znów zacznie przypominać faceta, którego kiedyś

poznała. Może ona zdoła nim wstrząsnąć i go obudzić.

Nagle zdecydowana, Megan zbiegła po schodach prosto na podwórze. Słońce

zaczynało właśnie chylić się ku zachodowi, wszystko wkoło nabierało łagodniejszego

wyglądu.

- Muszę z tobą porozmawiać - powiedziała, kiedy Evan usiadł. Obróciła się w stronę

domu. - Hej, Doug! Znalazłam twojego starego „Playboya”! Jeśli go chcesz odzyskać, to cze-

kam na zewnątrz!

Evan zerwał się z hamaka.

- Nie gadam z nim.

- Owszem, gadasz. - Megan splotła ramiona na piersi. - Nie sądzisz, że jesteś mi

winien jedną rozmowę?

Evan nie miał odwagi podnieść na nią oczu.

- Taa, może tobie - przyznał w końcu. - Ale nie jemu. Doug wypadł z domu na

podwórze. W tej samej chwili, w której zauważył Megan i Evana, a przy tym brak

„Playboya”, zawrócił do środka.

- Wyjeżdżam do Korei - oświadczyła Megan. - Mniej więcej za pół godziny.

Evanowi opadła szczęka, Doug stanął jak wryty. Obrócił się powoli, z uśmiechem

przylepionym do twarzy.

- Nareszcie - powiedział.

- Taa, no cóż, zanim wyjadę, chciałam wam coś powiedzieć, chłopaki - stwierdziła

Megan.

- Sławetne ostatnie słowa skazańca? - odezwał się Doug ironicznie.

Ale usiadł na skraju fotela na patio, szeroko rozstawiając nogi i spoglądając na nią z

wyczekiwaniem. Evan też ani drgnął. Megan wzięła głęboki oddech. Miała tylko jedną

szansę, żeby to zrobić jak trzeba.

- Od małego, zawsze chciałam mieć brata albo siostrę - zaczęła, spoglądając to na

jednego, to na drugiego z nich. - Myślałam, że to wspaniałe. Mieć kogoś, z kim się można

wszystkim podzielić, kim mogłabym się opiekować i na kogo uważać, a kto opiekowałby się

mną i uważał na mnie. Ale patrząc na to, jak wy się nawzajem traktowaliście przez ostatnie

dwa tygodnie, sama już nie wiem.

Evan wbił wzrok w ziemię, a Doug przewrócił oczami, ale Megan nie przerwała.

- Żeby pozwolić komuś takiemu jak Hailey Farmer... Żeby coś tak idiotycznego i bez

znaczenia jak seks po pijaku stanęło między wami... - Westchnęła. - Ta dziewczyna was obu

okłamała. I jednym, i drugim się zabawiła. A wy jesteście braćmi. Na zawsze. A najbardziej

dobija mnie... że nie macie nawet pojęcia, jacy z was szczęściarze.

Megan podniosła wzrok. Wyraz twarzy Douga się zmienił. I on, i Evan wpatrywali się

w nią teraz twardym wzrokiem, jakby ze wszystkich sił próbowali zatrzymać w środku to, co

naprawdę czuli i myśleli. Megan po raz pierwszy uderzyło podobieństwo tych dwóch, tak

pozornie różnych facetów. Ten sam upór, ta sama ignorancja i, ewidentnie, ten sam gust co do

kobiet.

- Tak naprawdę to mi was żal, chłopaki. Serio - odezwała się po chwili Megan. -

Jesteście tak zajęci sobą, że w ogóle nie zdajecie sobie sprawy, jak ranicie najbliższych. Tych,

którzy was naprawdę kochają. Albo mogliby kochać, gdybyście im dali szansę - skończyła

Megan, spoglądając na Evana. Podtrzymała jego spojrzenie, aż się zaczerwieniła z wysiłku, a

on wreszcie zamrugał. Obróciła się do Douga.

- Więc sobie nie wyobrażaj, że to twój błyskotliwy plan wymrożenia wypędził mnie

stąd, bo tak nie jest - dodała. - Ja po prostu nie mogę znieść towarzystwa ludzi, którzy

uważają, że wszystko im się należy.

Nie licząc wieczornych świergotów ptaków na podwórzu, panowała cisza. Megan

powiedziała, co miała do powiedzenia, a zdobycie się na taką szczerość podziałało na nią

ożywczo. Miała wrażenie, że teraz poradzi sobie ze wszystkim. Ogarnęła ją przemożna ochota

porozmawiania z Finnem. Zawróciła i z przyzwyczajenia poszła do szopy, nawet się nie

zastanawiając, że chłopak miał przecież szlaban na przebywanie w swoim ustroniu. Megan

pchnęła drzwi i cały jej świat nagle, ze zgrzytem, stanął w miejscu.

Na sztalugach dokładnie naprzeciwko drzwi stała jej własna podobizna. Portret

namalowany przez Finna. Skończony do ostatniej rzęsy na powiece. Obraz zaparł Megan

dech w piersiach.

Powoli podeszła do portretu. W niczym nie przypominał wszystkich dotychczasowych

dzieł Finna. To był jedyny portret en face. I dobrze oddawał podobieństwo. Chociaż

wizerunek był łagodniejszy. Ładniejszy. Bardziej otwarty. Dziewczyna z obrazu uśmiechała

się porozumiewawczo, miała promienistą cerę, a grupka piegów rozsianych po całym nosie

wyglądała wręcz rozczulająco. Ale najbardziej niesamowite były oczy. Wirowało w nich co

najmniej siedem odcieni zieleni i kilka subtelnych złotych plamek. Czy rzeczywiście tak

widział ją Finn? Czy naprawdę uważał ją za tak... piękną?

Megan dotknęła skraju płótna. Farba była zupełnie sucha.

Kiedy on zdążył to skończyć? Nagle sobie przypomniała, że przez kilka ostatnich dni

miał szlaban. Musiał się więc jakoś zakradać przez cały tydzień, żeby pracować nad obrazem.

I skończył go. Wreszcie skończył jakiś obraz. Jej portret.

Na podjeździe rozległ się klakson samochodu. Taksówka już przyjechała. Wcześniej.

Po prostu jedź! Megan usiłowała się wewnętrznie zmobilizować. Wynoś się stąd

wreszcie, do diabła.

Odwróciła się plecami do spojrzenia własnych oczu i wybiegła po rzeczy. Nie mogła

już znieść tego miejsca. Za dużo zamieszania, za dużo presji, za dużo wszystkiego. Czas

wracać do świata wolnego od facetów.

- Uwaga, pasażerowie lotu 233 do Los Angeles - zapowiedziała pracownica serwisu

naziemnego. - Zapraszamy na pokład pasażerów rzędów od piętnastego do dwudziestego

piątego. Proszę przygotować karty pokładowe.

Megan wzięła głęboki oddech i spojrzała na dziesiątki osób zbierających bagaż

podręczny i popędzających dzieci. Już od godziny spoglądała na główny hol terminalu. Ku

własnemu wielkiemu rozgoryczeniu, wyobrażała sobie, że zaraz zobaczy tam znajomą twarz.

Ze ktoś, ktokolwiek, może przyjdzie się z nią pożegnać. Ale najwyraźniej życie nie wzoruje

się na filmach. Za niecałe dwadzieścia minut samolot wzbije się w powietrze. Wkrótce już nie

będzie odwrotu.

Zaciągając paski plecaka na ramionach, wstała i ruszyła do długiej kolejki, która wiła

się przed bramką pokładową.

Wcale nie masz ochoty się odwracać. Ale mimo wszystko uważała, że to niedobrze, że

nie pożegnała się z Finnem. Był w domu McGowanów jej najlepszym przyjacielem. Powier-

nikiem. Pierwszym pocałunkiem. Aż nie wierzyła, że wsiada do samolotu do Korei, a nie

porozmawiała z Finnem po raz ostatni.

- Hej! Megan! Zaczekaj!

Serce Megan podskoczyło w piersi, kiedy błyskawicznie obejrzała się za siebie. Tam.

Biegł przez tłum, przepychał się przez ludzi, żeby się do niej dostać. Nigdy w życiu nie

ucieszyła się niczyim widokiem tak, jak teraz widokiem...

Douga.

- A ty się dokąd, do cholery, wybierasz, yo?

Stanął przed nią i zgiął się wpół. Pot spływał mu po skroniach, kiedy usiłował

odzyskać oddech. Megan spojrzała w głąb holu, ale nikt inny nie biegł za Dougiem.

Co, u...?

- Jesteś sam? - spytała.

- Muszę usiąść. - Dougowi aż świszczało w płucach. Cofnął się i klapnął na najbliższe

wolne siedzenie. Megan wyszła z kolejki. Rozejrzała się po terminalu, podejrzewając, że

zaraz znajdzie ukrytą kamerę. To musiał być dowcip. Doug za nią gonił?

- Co ty tu robisz? - zapytała, mrużąc oczy. - I jak przeszedłeś przez kontrolę?

- Musiałem kupić bilet. Nieźle, co? - Wyciągnął mały folderek American Airlines. -

Mogę sobie teraz lecieć do Chicago, jeśli będę miał ochotę.

Megan usiadła na krawędzi krzesła tuż obok chłopaka.

- Doug, poważnie. Ja muszę wsiąść do tego samolotu.

- Chcesz zwiewać, twój interes. - Doug wepchnął pognieciony bilet do tylnej kieszeni

dżinsów. - Ale najpierw mnie wysłuchaj.

Megan westchnęła i oparła się o krzesło.

- Okay. Masz pięć minut.

- Dobra, słuchaj - zaczął Doug. - Kiedy odjechałaś, pogadaliśmy z Evanem po raz

pierwszy, odkąd zaczęło się to całe gówno. I za niego mówić nie mogę, nie? Ale ja? Zdałem

sobie sprawę, że ostatnio zachowywałem się trochę jak dupek.

- Och, zdałeś sobie sprawę? - powtórzyła szyderczo Megan.

- Daj mi skończyć, kobieto! - zawołał Doug.

Megan nagle zrozumiała, ile wysiłku go kosztowała rozmowa z nią, więc zacisnęła

wargi.

- Byłem na ciebie wściekły od początku, bo mi odebrałaś mój pokój. Ale

zastanowiłem się nad tym i wiem już, czemu mnie tak wkurzasz - powiedział Doug.

Megan uniosła brwi.

- No więc czemu?

- Bo pojawiasz się u nas i robisz te rzeczy... no, wiesz... których nie umie zrobić nikt

inny - wysapał w końcu Doug. Po raz pierwszy patrzył na Megan i przestał się pilnować. Nie

krzywił się złośliwie, nie udawał twardziela. Po prostu siedział i rozmawiał. - Na przykład

sprawiasz, że Miller zaczyna mówić o czymś innym niż o baseballu. A Ian i Caleb się ciebie

boją. A Sean, no wiesz, czasami teraz wychodzi z garażu. A moja mama? Odkąd zładowałaś,

to zupełnie inna kobieta. Jest spokojniejsza. .

- Naprawdę?

- No, jakby wyluzowała ją obecność innej dziewczyny. Poważnie. Normalnie w ciągu

dwóch tygodni walnęła mnie w łeb raptem z raz - wyznał Doug.

Megan nie udało się powstrzymać uśmiechu.

- Poza tym to, co dla mnie zrobiłaś... - ciągnął Doug. - To też było całkiem fajne. Dalej

nie wiem, dlaczego się za mną wstawiłaś.

- Mam miękkie serce dla beznadziejnych przypadków? - podsunęła Megan i wzruszyła

ramionami.

- No, nieważne - powiedział Doug. - Dzięki.

- Nie ma za co - mruknęła Megan lekko wzruszona. Wyczuła szczerość w tym jednym

słowie.

- No więc, słuchaj, nie możesz wyjechać. - Doug wyprostował się i obrócił do Megan.

- Jeśli znikniesz z horyzontu, Miller się cofnie, a Caleb i Ian wejdą nam na głowę, Sean znów

się zamieni w pustelnika, a Finn...

Serce Megan drgnęło.

- Finn co?

- Finna to zniszczy. - Doug zajrzał jej w oczy. - Owinęłaś sobie tego faceta wokół

małego palca, wiesz o tym, prawda?

- Co ty gadasz? - spytała Megan.

- Jak się dowiedział, że wyjeżdżasz, zamknął się w szopie i zabarykadował drzwi. Nikt

go od tamtej pory nie widział - wyjaśnił Doug. - Kiedy wychodzisz, Sean i Evan usiłowali

podsadzić Caleba na dach, żeby zajrzał przez świetlik i sprawdził, czy Finn się tam nie zabił.

Megan z trudem przełknęła ślinę.

- O rany.

Przez kilka chwil siedzieli na plastikowych krzesłach, obserwując, jak kolejka przy

bramce staje się coraz mniejsza. Megan zastanawiała się nad wszystkim, co usłyszała. Czy to

naprawdę możliwe, że zmieniła życie McGowanów w takim stopniu, jak twierdził Doug?

Uważała, że tylko zakłóca im spokój, ale teraz wydało jej się, że rzeczywiście kilka rzeczy

zdołała zmienić na lepsze.

- Zawsze uważaliśmy, że to świetnie, że nasza mama miała tylko chłopców - wyznał

Doug, wyzbywając się hiphopowej pozy. - Kto by pomyślał, że w gruncie rzeczy potrzeba

nam siostry?

Megan opuściła wzrok na swoje dłonie.

- Och, człowieku! Skopiesz mi wreszcie tłusty tyłek? - spytał Doug.

Megan się roześmiała. - Nie.

- No to wracasz ze mną, czy jak? Megan podniosła głowę i westchnęła.

- Mam kilka warunków.

- Wiedziałem. - Doug przewrócił oczami.

- Po pierwsze, nie zgadzam się na łazienkę przypominającą parking dla tirów -

powiedziała Megan. - Musicie zacząć po sobie sprzątać. Żadnych więcej krwawych śladów,

włosów i dziwnych plam, których pochodzenia nie chcę się nawet domyślać.

- Dobra, dobra - mruknął Doug. - To wszystko?

- Raczej nie - powiedziała Megan. - Macie trzymać się z daleka od wszystkich moich

rzeczy. Włącznie z rowerem.

- Okay...

- I chcę, żebyście przestali mnie za plecami nazywać Megan Miseczka C. Dougowi

opadła szczęka. Zarumienił się.

- Skąd o tym wiedziałaś? Megan uniosła brwi.

- No dobra, jasne. Wszystko? - stęknął Doug.

- Myślisz, że możesz to dla mnie załatwić? - spytała Megan.

- No, może będę musiał sprać kilku osobników, ale taa. Nie ma problemu - rzucił

Doug beztrosko.

- Nikogo nie pobijesz - zastrzegła Megan.

- Nie mów mi, jak mam wykonywać swoją robotę. - Doug komicznie strzelił

kłykciami.

- Okay. - Megan wstała. Po raz pierwszy od rana poczuła się spokojna. Pewna. -

Wracam.

- Dzięki Bogu! - Doug odetchnął z ulgą. - No to wynośmy się stąd w diabły!

- Ach, zaczekaj! Jeszcze jedno. - Megan zatrzymała chłopaka. Doug zgarbił się i

obrócił do niej.

- Co? Mam ci oddać nerkę?

- Chcę wziąć udział w następnej grze w ultimate frisbee - zażądała Megan.

Doug uśmiechnął się szeroko.

- Grasz z tymi w koszulkach.

Megan odpowiedziała równie szerokim uśmiechem. - Jeszcze zobaczymy.

Megan oparła się mocniej plecami o Seana, dodając gazu na jego harleyu. Pędzili Oak

Street. Wiatr wycisnął jej z oczu łzy, kiedy zapiszczała z wielkiej, wszechogarniającej

radości. Już prawie zdążyła zapomnieć, jak bardzo lubi jeździć na motorze. Teraz czuła się

zupełnie, jakby właśnie odzyskała kończynę, której jej brakowało przez ostatnich kilka

tygodni.

- Dobra! Wracamy do domu! - zawołał jej do ucha Sean. Megan zwolniła i wjechała

na podjazd McGowanów Evan,.

Finn, Caleb, Ian i Doug przerwali rozgrywkę ultimate frisbee, żeby popatrzeć. Megan

zeszła z motocykla i zdjęła kask, ocierając twarz i się śmiejąc.

- Masz wrodzony talent. - Sean obdarzył dziewczynę jednym ze swoich rzadkich

uśmiechów.

- Dzięki - odparła Megan.

- W przyszłym tygodniu pójdziemy załatwić ci prawo jazdy ważne w Massachusetts -

powiedział. - Pogadam też z moim kumplem Deke'em ze złomowiska. Zobaczymy, może

znajdzie dla ciebie jakiś motor.

- Naprawdę? - Megan nie wiedziała, co ją zaskoczyło bardziej: propozycja Seana czy

tak długa jak na niego wypowiedź;

- Uwaga na głowy!

Megan złapała w powietrzu frisbee, zanim zdołało wykłuć jej oko.

- Przepraszam!

Evan pomachał ręką, a potem pobiegł na werandę napić się wody z dzbanka. Odezwał

się do Megan po raz pierwszy od czasu swoich bardzo nieudanych przeprosin w czwartkowy

wieczór. Po prostu powiedział, że mu przykro. Od tamtego czasu unikał jej jak ognia.

Megan popatrzyła za Evanem i zobaczyła, że Aimee i Miller siedzą na frontowych

stopniach obok przekąsek, obserwując grę. Rzuciła frisbee z powrotem chłopakom i

pomachała do Aimee, która w odpowiedzi uśmiechnęła się szeroko.

- Miller i Aimee. Razem w weekend. - Megan aż zagwizdała z podziwu.

- Taa, to po prostu przedziwne - stwierdził Sean, stając obok.

- Yo! Chcecie zagrać, ofiary? - krzyknął Doug ze środka podwórka.

- Wchodzimy! - odparła Megan, podbiegając do nich truchtem.

- Dobra! Ty, ja i Finn przeciwko Evanowi, Seanowi i matołom! - rzucił Doug, kiedy

Megan stanęła obok.

- Nie jesteśmy matoły! - zaprotestował Ian.

- Taa, i tak sobie dalej wmawiaj - powiedział Doug. Megan pochyliła się do Finna i

Douga.

- A wiecie, że wy w ogóle nie gracie w ultimate? - spytała. - Sprawdziłam w sieci.

Robicie to zupełnie na opak.

- My gramy w stylu McGowanów - oświadczył Doug, kiwając głową zarozumiale.

- Co to znaczy? - spytała Megan.

- To futbol w połączeniu z frisbee - wyjaśnił Finn. - A na koniec rozgrywki lubimy

przybijać sobie piątki i dużo szczekać. Nikt nie wie czemu ani skąd to się wzięło, ale po

prostu tak robimy.

- Aha - powiedziała Megan z uśmiechem. Miło było znów się znaleźć blisko Finna. I

normalnie z nim rozmawiać. Oczywiście, nadal się zastanawiała, o czym on myśli.

- No to jaki jest plan gry? - spytała, usiłując się skupić.

Stanęli tak blisko siebie, aż musnęli się ramionami. Puls Megan przyspieszył. Oboje Ż

Finnem spojrzeli na miejsce, gdzie zetknęły się ich ciała i lekko się od siebie odsunęli. Megan

wstrzymała oddech.

- Dobra, ja udaję, że rzucam do Finna i podaję do Megan - powiedział niczego

nieświadomy Doug. - Zobaczmy, co potrafisz, Strzelec.

- Taa, taa - odparła drwiąco Megan.

Wszyscy klepnęli się nawzajem w dłonie i podeszli na linię. W tej samej sekundzie,

gdy Doug złapał frisbee, Megan skoczyła w prawo, omijając Seana, i pobiegła w stronę

podjazdu, Ian i Caleb deptali jej po piętach. Odwróciła się i zobaczyła, że Doug na niby rzuca

frisbee do Finna. Evan skoczył, żeby złapać frisbee w powietrzu, ale krążka tam nie było -

leciał prosto w ręce Megan.

W wyskoku złapała krążek, ale gdy tylko wylądowała na ziemi, Ian i Caleb złapali ją

za nogi.

- Weźcie ich ze mnie! - krzyknęła, wyrywając się chłopakom i śmiejąc do łez. -

Zabierzcie ich!

- Giń, Strzelec! Giń! - wrzeszczał Ian, trzymając się jej ze wszystkich sił.

Finn podbiegł, a wtedy Megan rzuciła do niego frisbee. Ale chłopak zostawił krążek, a

złapał Caleba i łaskotał go tak długo, aż ten puścił Megan.

- Faul! To nie fair! - krzyczał Ian.

Caleb turlał się po trawie, chichocząc. Megan potknęła się o niego i przewróciła,

pociągając za sobą na ziemię Finna. Skłębili się w splątanej masie rąk i nóg, ale Megan

wiedziała tylko, że leży dokładnie na Finnie mocno przyciśnięta klatką piersiową; jego noga

znalazła się między jej udami, a jej nadgarstek utkwił pod jego karkiem. Ktoś - chyba Ian -

siedział Megan na plecach. Dziewczyna nie mogła się wyplątać z kłębowiska.

Ale tak naprawdę niezbyt tego chciała.

- No cóż, nie jest za wygodnie. - Finn roześmiał się, próbując usiąść. - Ian! Złaź z

Megan!

- Dobra! - Ian posłusznie odturlał się na bok. Złapał z ziemi frisbee i razem z Calebem

pobiegli przez podwórze, triumfalnie niosąc krążek.

Wreszcie Finn zdołał usiąść. Megan przykucnęła tuż obok niego. Oboje z trudem

łapali oddech. Chociaż to nie gra tak wpłynęła na Megan.

- Nic ci nie jest? - spytał Finn.

- Nie, a tobie? - Każdym skraweczkiem ciała pragnęła go znów dotknąć.

- Nic - odpowiedział z bardzo szerokim uśmiechem. Podparł się na rękach i stanął na

czworakach, z twarzą zaledwie o kilka centymetrów od twarzy Megan.

- Cieszę się, że zostałaś - szepnął, owiewając ciepłym oddechem jej policzek.

Megan jakoś udało się odpowiedzieć:

- Ja też.

A potem Finn wstał i wrócił na środek podwórza. Przez moment Megan nie była w

stanie ruszyć się z miejsca, ale zaraz podszedł Doug i zaoferował pomoc, którą z

wdzięcznością przyjęła. Jednym szarpnięciem postawił Megan na drżących nogach.

- No i kto ma teraz zagwozdkę? - zapytał ze złośliwym uśmiechem.

Megan roześmiała się i szturchnęła go w plecy. Wrócili na linię.

- Koleś! Chcę zrobić wymianę! - krzyknął Doug. - Finn za Seana!

- Zrobione - odparł Evan.

- Przyłóż się do gry - powiedział Doug do Megan. Megan zbyła go wzruszeniem

ramion i stanęła na linii, tym razem dokładnie naprzeciwko Finna i Evana. Finn uśmiechał się

do niej otwarcie, a Megan odwzajemniła uśmiech. Serce jej szybko waliło. Ale kiedy

spojrzała na Evana, totalnie zamarło. Bo przyglądał się jej tym intensywnym spojrzeniem.

Przewiercał ją na wskroś. Zupełnie jak wtedy, kiedy przez ułamek sekundy myślała, że chce

ją pocałować.

No cóż, to... interesujące.

Doug złapał frisbee. Biorąc głęboki oddech, Megan wskoczyła między Finna a Evana i

pobiegła w głąb pola. Obaj rzucili się za nią. Frisbee poleciało w powietrze, rysując nad

głowami chłopców idealny łuk. Wszyscy trzej wyskoczyli i sięgnęli po nie, ale Megan była

szybsza, wyprzedziła ich i złapała krążek prosto z nieba.

Do: Zakrę