ROZDZIA Ł 1

Kot Chant podziwiał swoją starszą siostrę Gwendolinę. Była czarownicą. Podziwiał ją i

trzymał się blisko niej. Wielkie zmiany zaszły w ich życiu i nie został mu nikt, tylko ona.

Pierwsza wielka zmiana nadeszła, kiedy rodzice zabrali ich na całodzienną wycieczkę po

rzece statkiem parowym. Wyruszyli w wielkim stylu, Gwendolina i jej matka w białych sukienkach
ze wstążkami, Kot^ jego ojciec w niedzielnych garniturach z drapiącej niebieskiej serży. Dzień był
upalny. Na parostatku tłoczyli się ludzie w odświętnych ubraniach, gadali, śmiali się, zajadali małże
na cienkich kromkach białego chleba z masłem, podczas gdy organy parowe statku wysapywały
popularne melodie tak głośno, że nikt nie słyszał własnych słów.

Prawdę mówiąc, parostatek był za stary i zbyt zatłoczony. Coś poszło źle ze sterowaniem.

Cały  roześmiany,  odświętnie  wystrojony,  zajadający  małże  tłum  został  porwany  przez  prąd  rzeki.
Uderzyli  o  jeden  ze  słupów,  które  miały  zatrzymywać  ludzi  znoszonych  prądem,  i  wiekowy
parostatek  po  prostu  rozleciał  się  na  kawałki.  Kot  pamiętał  grające  organy  i  łopatki  koła  mielące
błękit nieba. Kłęby pary z sykiem wyrwały się z popękanych rur i zagłuszyły krzyki ludzi, których
wciągał nurt rzeki.

To był okropny wypadek. Gazety nazwały go katastrofą „Szykownej Nancy". Panie w

spódnicach  krępujących  ruchy  po  prostu  nie  mogły  pływać.  Panowie  w  ciasnych  serżowych
garniturach radzili sobie niewiele lepiej. Ale Gwendolina była czarownicą, więc nie mogła utonąć.
A  Kot,  który  mocno  objął  siostrę,  kiedy  statek  uderzył  w  słup,  również  się  uratował.  Niewiele
więcej pasażerów przeżyło.     ,„

Katastrofa wstrząsnęła całym krajem. Kompania parostatków i miasto Wolvercote wspólnie

zapłaciły za pogrzeby. Gwendolina i Kot dostali ciężkie czarne ubrania na koszt publiczny i jechali
za  procesją  karawanów  w  powozie  ciągniętym  przez  czarne  konie  z  czarnymi  pióropuszami  na
łbach.  Inni,  którzy  przeżyli,  jechali  razem  z  nimi.  Kot  patrzył  na  nich  i  zastanawiał  się,  czy  byli
czarownicami  i  czarownikami,  ale  nigdy  się  tego  nie  dowiedział.  Burmistrz  Wolvercote  założył
fundację  dla  ofiar,  które  przeżyły  katastrofę.  Pieniądze  napływały  z  całego  kraju.  Wszyscy
rozbitkowie  zabrali  swoje  udziały  i  wyjechali,  żeby  gdzie  indziej  zacząć  nowe  życie.  Tylko  Kot  i
Gwendołina, ponieważ nie mieli żadnych krewnych - przynajmniej takich nie znaleziono - pozostali
w Wolvercote.

Przez jakiś czas byli sławni. Wszyscy traktowali ich bardzo miło. Wszyscy powtarzali, jakie

liczne z nich sierotki. Mówili prawdę. I brat, i siostra mieli jasną cerę, niebieskie oczy i dobrze

wyglądali w czerni. Gwendolina była bardzo ładna i wysoka na swój wiek. Kot był niski jak na
swój wiek. Gwendołina mu matkowała, co wzruszało ludzi.

Kot nie miał nic przeciwko temu. Trochę to pomagało na dręczące go poczucie pustki i

zagubienia. Panie dawały mu ciastka i zabawki. Radni miejscy przychodzili pytać, jak się trzyma.
Burmistrz też raz wpadł i poklepał go po głowie. Wyjaśnił, że pieniądze z fundacji dostaną, kiedy
dorosną. Do tej pory miasto będzie płacić za ich edukację i utrzymanie.

- A gdzie dzieciaki chcą mieszkać? - zapytał jowialnie. Gwendolina natychmiast

oświadczyła, że stara pani Sharp

z dołu chce ich wziąć do siebie.
- Zawsze była dla nas bardzo dobra - wyjaśniła. - Chcielibyśmy właśnie u niej zamieszkać.
Pani Sharp też była czarownicą - drukowany szyld w jej salonie głosił: DYPLOMOWANA

CZAROWNICA - i interesowała się Gwendolina. Burmistrz miał nieco wątpliwości. Podobnie jak
wszyscy ludzie pozbawieni czarodziejskich talentów, nie pochwalał ich u innych. Zapytał Kota, co
sądzi o planie Gwendoliny. Kot nie miał nic przeciwko. Wolał nadal mieszkać w domu, do którego
przywyknął, nawet jeśli musiał przeprowadzić się na dół. Ponieważ burmistrz uważał, że dwojgu
sierot należy dogadzać pod każdym możliwym względem, wyraził zgodę. Gwendolina i Kot
wprowadzili się do pani Sharp.

Spoglądając w przeszłość, Kot doszedł do wniosku, że właśnie wtedy ostatecznie uwierzył, iż

Gwendolina jest czarownicą. Przedtem nie miał pewności. Kiedy pytał rodziców, kręcili głowami,

wzdychali i robili nieszczęśliwe miny. Nie mógł się w tym połapać, bo pamiętał okropne kłopoty,
kiedy Gwendolina zesłała na niego skurcze. Nie rozumiał, jak rodzice mogli ją o to obwiniać, jeśli
naprawdę nie była czarownicą. Ale teraz wszystko się zmieniło. Pani Sharp nie robiła z tego
tajemnicy.

- Masz prawdziwy talent do magii, skarbie - powiedziała rozpromieniona do Gwendoliny - i

zaniedbałabym  swoje  obowiązki  wobec  ciebie,  gdybym  pozwoliła  go  zmarnować.  Musimy
natychmiast  poszukać  dla  ciebie  nauczyciela.  Na  początek  wystarczy  nawet  pan  Nostrum  z
sąsiedztwa.  Wprawdzie  to  najgorszy  nekromanta  w  mieście,  ale  potrafi  uczyć.  Da  ci  dobre
podstawy, moja kochana.
Opłaty za naukę magii u pana Nostruma wynosiły:  funt za godzinę kursu podstawowego i gwinea
za  godzinę  zaawansowanego.  Raczej  drogo,  jak  zauważyła  pani  Sharp.  Włożyła  swój  najlepszy
kapelusz z czarnymi paciorkami i pobiegła do miejskiego ratusza zapytać, czy fundacja zapłaci za
lekcje Gwendoliny.

Ku jej irytacji burmistrz odmówił. Poinformował panią Sharp, że czary nie należą do

zwykłego programu nauczania. Pani Sharp dostała płaskie kartonowe pudło pełne różnych rupieci,
które miłe panie uprzątnęły z sypialni rodziców Gwendoliny, i wróciła, gniewnie grzechocząc
paciorkami na kapeluszu.

- Ślepe uprzedzenia! - oświadczyła, rzucając pudło na kuchenny stół. - Jeśli ktoś' posiada dar,

ma  prawo  go  rozwijać...  i  tak  mu  powiedziałam!  Ale  nie  martw  się,  skarbie  -  dodała,  widząc,  że
Gwendolina  wyraźnie  spochmurniała.  -  Zawsze  znajdzie  się  jakaś  okrężna  droga.  Pan  Nostrum
będzie cię uczył za darmo, jeśli go czymś skusimy.  Zajrzyjmy do tego pudełka. Może twoi biedni
rodzice zostawili coś odpowiedniego.

Nie tracąc czasu, pani Sharp wysypała na stół zawartość pudła. Była to dziwaczna kolekcja

przedmiotów - listy, koronki i pamiątki. Kot nie pamiętał, żeby widział przedtem chociaż połowę z
nich. Był tam akt małżeństwa zaświadczający, że Francis John Chant poślubił Karolinę Mary Chant
dwanaście lat temu w kościele Świętej Małgorzaty w Wolvercote oraz zwiędły bukiet weselny. Pod
spodem Kot znalazł parę błyszczących kolczyków. Nigdy nie widział, żeby matka je nosiła.

Kapelusz pani Sharp zagrzechotał, kiedy szybko pochyliła się nad nimi.
- To brylantowe kolczyki! - zawołała. - Widocznie twoja mama miała pieniądze. Jeśli je

zaniosę do pana Nostruma... Ale dostaniemy więcej, jeśli je zaniosę do pana Larkinsa.

Pan Larkins prowadził sklep ze starzyzną na rogu ulicy - no, nie całkiem ze starzyzną. Wśród

mosiężnych  pogrzebaczy  i  wyszczerbionej  porcelany  trafiały  się  całkiem  wartościowe  rzeczy.
Dyskretny szyld z napisem TOWARY EGZOTYCZNE oznaczał, że kupić tu można także skrzydła
nietoperzy, suszone traszki i inne magiczne ingrediencje. Nie ulegało  wątpliwości, że pan  Larkins
będzie  bardzo  zainteresowany  parą  brylantowych  kolczyków.  Chciwe,  paciorkowate  oczka  pani
Sharp zabłysły, kiedy wyciągnęła rękę po klejnoty.

Gwendolina sięgnęła po nie w tej samej chwili. Nie powiedziała nic. Pani Sharp też nie. Obie

ręce zawisły nieruchomo w powietrzu, zupełnie jakby trwała pomiędzy nimi zaciekła, niewidoczna
walka. Potem pani Sharp cofnęła rękę.

- Dziękuję - powiedziała chłodno Gwendolina i schowała kolczyki do kieszeni swojej czarnej

sukienki.

- No widzisz?! - zawołała pani Sharp, próbując zachować twarz. - Masz prawdziwy talent,

skarbie!

Powróciła do sortowania zawartości pudła. Odsunęła starą fajkę, wstążki, gałązkę białego

wrzosu, jadłospisy, bilety na koncert i podniosła paczuszkę starych listów. Przesunęła kciukiem po
krawędziach.

- Listy miłosne - oznajmiła. - Jego do niej.
Odłożyła paczkę, nie zaglądając do środka i podniosła następną.
- Jej do niego. Na nic.
Kot, obserwując szeroki ciemnoróżowy kciuk pani Sharp wertujący błyskawicznie trzeci plik,

pomyślał, że bycie czarownicą oszczędza mnóstwo czasu.

- Listy urzędowe - stwierdziła pani Sharp.
Jej kciuk zatrzymał się i powoli przesunął jeszcze raz wzdłuż paczki.
- Co my tu mamy? - Rozwiązała różową tasiemkę przytrzymującą paczkę i ostrożnie wyjęła

trzy listy. - Chrestomanci! - wykrzyknęła.

I natychmiast zakryła sobie ręką usta. Twarz jej poczerwieniała. Kot widział jej zdumienie,

przestrach i chciwość, wszystko naraz.

–

Po co on pisa ł do twojego taty? - powiedziała, jak tylko ochłonęła.

–

- Zobaczmy - zaproponowała Gwendolina.

Pani Sharp rozłożyła trzy listy na kuchennym stole. Gwendolina i Kot pochylili się nad nimi.

Pierwsze, co przyciągnęło uwagę Kota, to energiczny podpis na wszystkich trzech:

Chrestomanci

Dwa listy skreślone były tym samym energicznym charakterem pisma. Pierwszy nosił datę

sprzed dwunastu lat, wkrótce po ślubie rodziców Kota.

Drogi Franku!
Nie wsiadaj na wysokiego konia. Zaproponowałem tylko dlatego,

e my

lałem,

e to pomo

Nadal chc

pomóc wszelkimi sposobami, je

li tylko mi powiesz, co mog

zrobi

. Czuj

e mam u

Ciebie dług.

Zawsze Twój Chrestomanci

Następny list był krótszy:

Drogi Chant!
I nawzajem. Id

do diabła.

Chrestomanci

Trzeci list nosił datę sprzed sześciu lat i napisał go ktoś inny. Chrestomanci tylko się podpisał.

Szanowny Panie!
Ostrze

ono Pana sze

ść

lat temu,

e co

takiego mo

e si

zdarzy

, a Pan zaznaczył

wyra

nie,

e nie

yczy sobie

adnej pomocy z tej strony. Nie interesuj

nas Pana kłopoty. To nie

jest instytucja charytatywna.

Chrestomanci

- Co twój tata mu odpowiedział? - zastanawiała się pani Sharp, zaciekawiona i przejęta. - Jak

myślisz, skarbie?

Gwendolina trzymała ręce rozpostarte nad Ustami, całkiem jakby grzała się nad ogniem. Małe

palce obu jej dłoni drgały.

- Nie wiem. Wydają się ważne... zwłaszcza pierwszy i ostatni... okropnie ważne.
- Kto to jest Chrestomanci? - zapytał Kot. Z trudem wymówił to nazwisko; każdą część po

kolei, próbując sobie przypomnieć, jak to powiedziała pani Sharp: Kres-to-man-czi. - Czy dobrze
mówię?

- Tak, dobrze... I nie musisz wiedzieć, kto to jest, kochanie -odparła pani Sharp. - A „ważny"

to za słabe słowo, skarbie. Szkoda, że nie wiesz, co odpowiedział twój tata, Gwendolino. Coś, na co
niewielu ludzi by się odważyło, sądząc po tonie listu. I patrz, co dostał w odpowiedzi! Trzy
oryginalne podpisy! Pan Nostrum oddałby za nie prawą rękę, skarbie. Och, ale masz szczęście! Za
te trzy będzie cię uczył! Każdy nekromanta w kraju zgodziłby się na to.

Zadowolona pani Sharp zaczęła wkładać rzeczy z powrotem do pudła.

- Co my tu mamy?

Z pliku urzędowych listów wypadła mała czerwona książeczka zapałek. Pani Sharp podniosła

ją ostrożnie i otworzyła z równą ostrożnością. W środku była mniej niż połowa wiotkich
kartonowych zapałek. Trzy były wypalone, chociaż nie wyrwano ich z książeczki; jedna tak mocno,

e Kot przypuszczał, iż dwie pozostałe zajęły się od niej.

- Hm - mruknęła pani Sharp. - Lepiej to zatrzymaj, skarbie. Podała czerwoną książeczkę
Gwendolinie, która włożyła zapałki do kieszeni sukienki razem z kolczykami.

- A ty chcesz to, kochanie? - zwróciła się pani Sharp do Kota, przypomniawszy sobie o nim.
Podała mu gałązkę białego wrzosu. Kot nosił ją w butonierce, dopóki nie rozpadła się w pył.
Mieszkając z panią Sharp, Gwendolina jakby się rozrastała. Włosy jej mocniej błyszczały

złotem, oczy lśniły głębszym błękitem, z całego zachowania przebijało zadowolenie i pewność
siebie. Może Kot trochę się skurczył, żeby zrobić dla niej miejsce... sam nie wiedział. Chociaż nie
czuł się nieszczęśliwy. Pani Sharp odnosiła się do niego równie miło, jak do Gwendoliny. Radni
miejscy z żonami wpadali kilka razy w tygodniu i w salonie poklepywali go po głowie. Posłali jego
i Gwendolinę do najlepszej szkoły w Wolvercote.

Kot był tam szczęśliwy. Jedno mu tylko przeszkadzało: był leworęczny i nauczyciele zawsze

go karali, gdy przyłapali go na pisaniu lewą ręką. Ale robili tak we wszystkich szkołach, do których
uczęszczał, więc już się przyzwyczaił. Miał wielu przyjaciół, mimo tego w głębi serca czuł się
samotny i zagubiony. Więc trzymał się siostry, ponieważ nie miał żadnych innych krewnych.

Gwendolina często okazywała mu zniecierpliwienie, chociaż zwykle była zbyt zajęta i

szczęśliwa, żeby naprawdę się złościć.

- Zostaw mnie w spokoju, Kot - mawiała. - Bo zobaczysz! Potem pakowała podręczniki do

teczki na nuty i wychodziła

w pośpiechu na lekcję do pana Nostruma.
Pan Nostrum z radością uczył Gwendolinę w zamian za listy. Pani Sharp dawała mu jeden za

każdy semestr, zaczynając od ostatniego.

- Nie wszystkie naraz, żeby nie zrobił się chciwy - oświadczyła. - A najlepszy damy mu na

koniec.

Gwendolina robiła ogromne postępy. Była tak obiecującą czarownicą, że nawet nie musiała

zdawać  egzaminu  do  pierwszej  klasy  magii  i  przeskoczyła  od  razu  do  drugiej.  Przerobiła  trzecią  i
czwartą  klasę  jednocześnie  zaraz  po  Gwiazdce,  a  następnego  lata  rozpoczęła  kurs  magii
zaawansowanej.  Pan  Nostrum  uważał  ją  za  ulubioną  uczennicę  -  tak  powiedział  pani  Sharp  nad
murem dzielącym ich domy - a Gwendolina zawsze wracała z lekcji zadowolona i rozpromieniona.
Chodziła  do  pana  Nostruma  dwa  razy  w  tygodniu,  z  magiczną  teczką  pod  pachą,  jak  wiele  osób
chodzi  na  lekcje  muzyki.  Zresztą  właśnie  lekcje  muzyki  wpisała  pani  Sharp  do  rozkładu  zajęć
Gwendoliny  w  rachunkach,  które  prowadziła  dla  Rady  Miejskiej.  Ponieważ  pan  Nostrum  nie
dostawał żadnej zapłaty oprócz listów, Kot uważał to za trochę nieuczciwe ze strony pani Sharp.

- Muszę sobie odłożyć coś na starość - oznajmiła mu gniewnie pani Sharp. - Sama nie dostaję

dużo na wasze utrzymanie, prawda? I nie mogę liczyć, że twoja siostra nie zapomni o mnie, kiedy
dorośnie i zdobędzie sławę. O nie, mój kochany, nie mam żadnych złudzeń co do tego!

Kot wiedział, że pani Sharp prawdopodobnie ma rację. Trochę jej żałował, bo rzeczywiście

dobrze ich traktowała, a do tej pory zdążył się zorientować, że sama nie jest zbyt dobrą czarownicą.
Szyld  z  napisem  DYPLOMOWANA  CZAROWNICA,  wiszący  w  oknie  jej  salonu,  oznaczał
najniższe  kwalifikacje.  Ludzie  przychodzili  do  pani  Sharp  po  czary  tylko  wtedy,  kiedy  nie  mogli
sobie pozwolić na trzy akredytowane czarownice mieszkające dalej przy tej samej ulicy. Pani Sharp
dorabiała sobie, pracując jako pośredniczka dla pana  Larkinsa ze sklepu ze starzyzną. Dostarczała
mu  towary  egzotyczne  -  czyli  co  dziwniejsze  ingrediencje  potrzebne  do  czarów  -  aż  z  Londynu.
Bardzo pyszniła się swoimi londyńskimi kontaktami.

- O tak - mówiła często do Gwendoliny - mam swoje kontakty. Znam osoby, które w każdej

chwili mogą mi dostarczyć funt smoczej krwi, chociaż jest nielegalna. Ze mną niczego ci nie
zabraknie.

Być może, chociaż nie miała żadnych złudzeń co do Gwendoliny, w gruncie rzeczy liczyła, że

kiedyś zostanie jej agentką. Kot w każdym razie tak podejrzewał. I współczuł pani Sharp. Był
pewien, że Gwendolina odrzuci ją jak stary płaszcz, kiedy zdobędzie sławę - nie wątpił, podobnie

jak pani Sharp, że Gwendolina zostanie sławną czarownicą. Więc powiedział:

- Ja będę się panią opiekował.
Nie palił się do tego, ale czuł, że powinien tak powiedzieć. Pani Sharp okazała gorącą

wdzięczność. W nagrodę załatwiła dla Kota prawdziwe lekcje muzyki.

- W ten sposób burmistrz nie będzie miał powodów do narzekania - stwierdziła. Lubiła upiec

dwie pieczenie przy jednym ogniu.

Kot zaczął się uczyć gry na skrzypcach. Uważał, że robi postępy. Pilnie ćwiczył. Nie

rozumiał, dlaczego nowi lokatorzy z góry zawsze walili w podłogę, kiedy zaczynał grać. Pani
Sharp, sama pozbawiona słuchu, uśmiechała się i kiwała głową, kiedy grał, i zachęcała go z całego
serca.

Kot ćwiczył pewnego wieczoru, gdy Gwendolina wpadła do pokoju i wywrzeszczała mu

zaklęcie prosto w twarz. Kot odkrył z przerażeniem, że zamiast skrzypiec trzyma za ogon wielkiego
pręgowanego kota. Wetknął sobie jego łepek pod brodę i piłował smyczkiem koci grzbiet. Puścił go
czym prędzej, ale kot i tak zdążył go ugryźć w szyję i boleśnie podrapać.

- Dlaczego to zrobiłaś? - zapytał. Kot stał w progu i wściekle prychał.
- Bo to właśnie tak brzmiało! - zawołała Gwendolina. - Nie mogłam wytrzymać ani chwili

dłużej. Kici, kici!

Kot nie lubił również Gwendoliny. Podrapał ją w rękę. Gwendolina dała mu klapsa. Kocur

uciekł, a Kot popędził za nim, krzycząc:

- Stój! To moje skrzypce! Łapać go!
Ale kot umknął i taki był koniec lekcji muzyki.
Ten pokaz talentu Gwendoliny zrobił wielkie wrażenie na pani Sharp. Wdrapała się na

krzesło na podwórzu i opowiedziała o tym panu Nostrumowi ponad murem. Stamtąd historia
dotarła do każdej czarownicy i każdego nekromanty w sąsiedztwie.

W okolicy mieszkało mnóstwo czarownic. Ludzie tej samej profesji lubią trzymać się razem.

Gdyby Kot wyszedł z domu pani Sharp i ruszył w prawo ulicą Sabatu, oprócz trzech
AKREDYTOWANYCH CZAROWNIC minąłby dwóch SPECJALISTÓW NEKROMANCJI,
WRÓŻ-BIARKĘ, RÓŻDŻKARZA oraz POMOCNEGO CZAROWNIKA. Gdyby

skręcił w lewo, minąłby KURSY NEKROMANCJI,

PRZEPOWIADANIE

PRZYSZŁOŚCI,

CZARYNAKAZDĄOKAZJĘ, JASNOWIDZA ijako ostatni sklep pana Larkinsa. Powietrze na
całej ulicy i na kilku sąsiednich przecznicach dookoła było ciężkie od zapachu magii.

Wszyscy ci ludzie interesowali się po przyjacielsku Gwendoli-ną. Historia z kotem ogromnie

im zaimponowała. Zwierzak został ich ulubieńcem - naturalnie nazwali go Skrzypek. Chociaż
pozostał dziki, złośliwy i podstępny, nigdy nie zabrakło mu jedzenia. Jeszcze bardziej rozpieszczali
Gwendolinę. Pan Larkins dawał jej prezenty. Pomocny Czarownik, muskularny młody mężczyzna,
zawsze nieogolony, wyskakiwał z domu, ilekroć zobaczył przechodzącą Gwendolinę, i częstował ją
cukierkami. Różne czarownice wciąż wyszukiwały dla niej proste zaklęcia.

Gwendolina miała te zaklęcia w wielkiej pogardzie.
- Mysią, że jestem dzieckiem czy co? Już dawno wyrosłam z takich rzeczy! - mawiała,

rzucając najnowsze zaklęcie w kąt.

Pani Sharp, która cieszyła się z każdej pomocy w czarach, zwykle starannie podnosiła je i

chowała. Lecz raz czy dwa Kot znalazł wybrakowane zaklęcie walające się po podłodze. Wtedy nie
mógł  się  powstrzymać^  żeby  go  nie  wypróbować.  Żałował,  że  nie  ma  chociaż  odrobiny  talentu
siostry.  Zawsze  miał  nadzieję,  że  po  prostu  powoli  się  rozwija  i  że  pewnego  dnia  jego  zaklęcie
podziała.  Ale  nigdy  nie  działało  -  nawet  to  do  zamieniania  mosiężnych  guzików  w  złoto,  jego
ulubione.

Rozmaici specjaliści od przepowiadania przyszłości również wręczali Gwendohnie podarki.

Dostała starą kryształową kulę od różdżkarza i talię kart od wróżki. Jasnowidz przepowiedział jej
przyszłość. Gwendolina wróciła od niego rozpromieniona.

- Będę sławna! Powiedział, że mogę rządzić światem, jeśli odpowiednio się do tego zabiorę!

ROZDZIA Ł 2

Kot bał się panny Larkins. Była córką pana Larkinsa ze sklepu ze starzyzną.

Młoda,  ładna  i  płomiennie  rudowłosa.  Czesała  się  w  kok,  z  którego  wymykały  się
rude  kosmyki  i  twarzowo  wiły  się  wokół  kolczyków,  wielkich  jak  kółka  dla  papug.
Panna  Larkins  była  bardzo  zdolną  wróżką  i  dopóki  wszyscy  nie  dowiedzieli  się  o
historii  z  kotem,  to  ona  była  ulubienicą  całego  sąsiedztwa.  Kot  pamiętał,  że  nawet
jego  mama  dawała  pannie  Larkins  prezenty.  Wiedział,  że  wróżka  chce  mu
przepowiedzieć przyszłość tylko z zazdrości o Gwendolinę.

- Nie, nie, dziękuję bardzo - odparł, odsuwając się od stolika zastawionego

przyborami do wróżenia. - Nie trzeba.

Ale panna Larkins doskoczyła do niego i chwyciła go za ramiona. Kot zaczął

się wyrywać. Panna Larkins używała pachnidła, które wrzeszczało do niego: FIOŁKI!
Jej kolczyki kołysały się jak kajdanki, a gorset trzeszczał przy każdym ruchu.

- Głuptasie! - powiedziała głębokim, melodyjnym głosem. -Nie zrobię ci

krzywdy. Po prostu chcę wiedzieć.

–

Ale... aleja nie chc ę - zaprotestował Kot, wykręcając się na wszystkie strony.

–

- Stój spokojnie! - rozkazała panna Larkins i próbowała mu zajrzeć głęboko w
oczy.

Kot czym prędzej zacisnął powieki. Wyrywał się coraz mocniej. Może by się

uwolnił, gdyby panna Larkins nie wpadła nagle w jakiś' trans. Kot został
unieruchomiony z siłą, która zdziwiłaby go nawet u Pomocnego Czarownika.
Otworzył oczy i zobaczył, że panna Larkins wpatruje się w niego pustym wzrokiem.
Drżała na całym ciele, jej gorset skrzypiał jak stare drzwi kołyszące się na wietrze.

- Puść mnie, proszę! - zawołał Kot.
Jakby nie słyszała. Kot chwycił palce ściskające jego ramię i próbował je

odgiąć. Ani drgnęły. Potem mógł tylko patrzeć bezradnie na pozbawioną wyrazu
twarz wróżki.

Wreszcie panna Larkins zaczęła mówić. Z jej ust wydobywał się zupełnie inny

głos - głos mężczyzny, uprzejmy i energiczny.

- Zdjąłeś mi ciężar z głowy, chłopcze - powiedział z wyraźnym zadowoleniem.

- Teraz nadejdzie dla ciebie wielka zmiana. Ale byłeś strasznie nieostrożny... cztery
już zużyte, zostało tylko pięć. Musisz bardziej uważać. Grozi ci niebezpieczeństwo co
najmniej z dwóch stron, wiedziałeś?

Głos umilkł. Kot był już taki wystraszony, że nie śmiał się poruszyć. Czekał w

milczeniu, aż panna Larkins doszła do siebie, ziewnęła i puściła go, żeby elegancko
zakryć usta jedną ręką.

- No - powiedziała swoim zwykłym głosem. - To tyle. Co mówiłam?
Kota aż ciarki przeszły, kiedy zrozumiał, że panna Larkins nie ma pojęcia, co

przed chwilą powiedziała. Chciał tylko uciec jak najdalej od niej. Rzucił się do drzwi.

Panna Larkins dogoniła go, ponownie chwyciła za ramię i potrząsnęła.
- Powiedz mi! Powiedz! Co mówiłam?
Potrząsała nim tak gwałtownie, że rude włosy rozsypały jej się i opadły w

strąkach na ramiona. Gorset trzeszczał jak pękające deski. Wyglądała przerażająco.

-  Jakiego g łosu używałam? - zapytała.
-  Mę... męskiego - zająknął się Kot. - Nawet miły głos i mówił do rzeczy.
Panna Larkins wydawała się zaskoczona.
-  Mężczyzna? Nie Bobby ani Doddo... nie głos dziecka?
-  Nie - zaprzeczył Kot.
-  Jakie to dziwne! - wykrzyknęła panna  Larkins. - Nigdy  nie używałam  głosu

mężczyzny. Co on powiedział?

Kot powtórzył wiadomość. Wiedział, że nigdy jej nie zapomni, choćby dożył

dziewięćdziesiątki.

Trochę go pocieszyło, że panna Larkins wydawała się równie zbita z tropu, jak

on.

- No, to chyba było ostrzeżenie r- stwierdziła niepewnie. Wydawała się

również rozczarowana. -1 nic więcej? Nic o twojej siostrze?

- Nie, nic - zapewnił Kot.
- Trudno - westchnęła panna Larkins z niezadowoleniem i puściła Kota, żeby

poprawić rozsypane włosy.

Gdy tylko obie ręce miała bezpiecznie zajęte upinaniem koka, Kot rzucił się do

ucieczki. Wybiegł na ulicę, wstrząśnięty do głębi.

I niemal natychmiast został ponownie schwytany, tym razem przez dwóch

ludzi.

- Ach, oto i npłody Eryk Chant - oświadczył nadchodzący chodnikiem pan

Nostrum. - Znasz mojego brata Williama, prawda, młody Kocie?

Ramię Kota znowu znalazło się w uścisku. Próbował się uśmiechnąć. Owszem,

lubił  pana  Nostruma.  Tylko  że  pan  Nostrum  zawsze  wyrażał  się  w  taki  żartobliwy
sposób i nazywał go młodym Chan-tem, co bardzo utrudniało rozmowę. Pan Nostrum
był mały i pulchny, miał dwie kępki siwiejących włosów i zeza w lewym oku, które
zawsze  patrzyło  w  bok.  Dla  Kota  stanowiło  to  dodatkową  trudność  w  rozmowie.
Nigdy  nie  wiedział,  czy  czarodziej  patrzy  i  słucha,  czy  wędruje  myślami  gdzie
indziej.

- Tak, pozna łem pańskiego brata - przypomniał Kot panu No-strumowi.
Pan William Nostrum regularnie odwiedzał krewniaka. Kot widywał go prawie

co miesiąc. William był całkiem zamożnym czarodziejem z praktyką w Eastbourae.
Pani Sharp twierdziła, że pan Henry Nostrum naciągał młodszego brata zarówno na
pieniądze, jak na działające zaklęcia.

Tak czy owak Kot przekonał się, że z panem Williamem No-strumem rozmawia

mu  się  jeszcze  trudniej  niż  z  jego  bratem.  William  był  półtora  raza  większy  od
Henry'ego,  zawsze  nosił  wizytowy  strój,  a  na  kamizelce  opinającej  wydatny  brzuch
wisiał mu gruby  srebrny łańcuszek od zegarka. Pod innymi względami wyglądał jak
brat,  tyle  że  zezował  na  oba  oczy.  Kot  zawsze  się  zastanawiał,  czy  pan  Wiłliam
cokolwiek widzi.

- Jak się pan miewa? - zapytał grzecznie.
- Bardzo dobrze - odrzekł pan William głębokim, ponurym głosem, jakby

chciał powiedzieć coś wręcz przeciwnego.

Pan Henry Nostrum zerknął na niego ze skruchą.
- Prawdę mówiąc, młody Chancie - wyjaśnił - spotkało nas drobne

niepowodzenie.  Mój  brat  jest  zirytowany.  -  Zniżył  głos  i  omiótł  swoim  wędrującym
okiem  całą  przestrzeń  na  prawo  od  Kota.  -  Chodzi  o  te  listy  od...  Sam  Wiesz  Kogo.
Niczego  nie  możemy  się  dowiedzieć.  Zdaje  się,  że  Gwendolina  nic  nie  wie.  Czy  ty,
młody  Chancie,  wiesz  może,  dlaczego  twój  szanowny  i  nieodżałowany  ojciec
utrzymywał znajomość z... nazwijmy go Dostojną Osobistością?

- Niestety, nie mam zielonego pojęcia - bąknął Kot.
- Czy mogli być spokrewnieni? - podsunął pan Henry Nostrum. - Chant to

dobre nazwisko.

- Myślę, że również złe nazwisko - odparł Kot. - Nie mamy żadnych krewnych.

- A co z twoją drogą matką? - nalegał pan Nostrum, błądząc w oddali

zezowatym okiem, podczas gdy jego brat jakimś cudem jednocześnie wpatrywał się

ponuro w chodnik i szczyty dachów.

- Widzisz, że biedny chłopiec nic nie wie, Henry - odezwał się pan William. -

Wątpię, czy potrafi wymienić nazwisko panieńskie swojej matki.

- Och, znam je - zapewnił Kot. - Jest na ich akcie małżeństwa. Ona też

nazywała się Chant.

-  Dziwne - stwierdził pan Nostrum, obracając oko na brata.
-  Dziwne i nieszczególnie pomocne - zgodził się pan William.
Kot  pragnął  się  od  nich  uwolnić.  Czuł,  że  tych  dziwacznych  pytań  wystarczy

mu do końca roku.

- Skoro tak bardzo chcecie wiedzieć - zaczął - czemu nie napiszecie do pana...

eee... Chres...

-  Ciii! - rzucił gwałtownie pan Henry Nostrum.
-  Sza! - dodał jego brat z niemal równą gwałtownością.
-    To  znaczy  do  Dostojnej  Osobistości  -  dokończył  Kot  z  niepokojem.  Oczy

pana Williama rozbiegły się na boki. Kot obawiał się, że pan William zaraz wpadnie
w trans jak panna Larkins.

- Nie zaszkodzi, Henry, nie zaszkodzi! - wykrzyknął pan William. Z triumfalną

miną sięgnął po srebrny łańcuszek na brzuchu i potrząsnął nim. - Potem po srebro! -
dodał.

- Bardzo się cieszę - powiedział uprzejmie Kot. - Teraz już muszę iść.
Pobiegł ulicą ile sił w nogach. Tego popołudnia, kiedy wyszedł z domu, skręcił

na  prawo  i  wybrał  przecznicę  obok  domu  Pomocnego  Czarownika.  Musiał  nadłożyć
sporo  drogi,  ponieważ  większość  jego  przyjaciół  mieszkała  w  innym  kierunku,  ale
wszystko  było  lepsze  niż  ponowne  spotkanie  z  panną  Larkins  albo  Nostru-mami.
Chyba już by wolał, żeby szkoła wreszcie się zaczęła.

Kiedy wieczorem przyszedł do domu, Gwendolina właśnie wróciła z lekcji u

pana Nostruma. Jak zwykle była ożywiona i rozpromieniona, ale jednocześnie
tajemnicza i zadowolona z siebie.

- Mia łeś dobry pomysł, żeby napisać do Chrestomanciego -powiedziała do

Kota. - Nie wiem, dlaczego sama na to nie wpadłam. W każdym razie właśnie
napisałam.

- Dlaczego ty? Pan Nostrum nie mógł? - zdziwił się Kot.
- Nie, lepiej ja, to wyjdzie bardziej naturalnie - wyjaśniła Gwendolina. - I

pewnie mój podpis ma mniejsze znaczenie. Pan Nostrum podyktował mi, co napisać.

-  A dlaczego on w ogóle chce coś o tym wiedzieć? - zapytał Kot.
-  A ty byś nie chciał? - zawołała Gwendolina z uniesieniem.
-    Nie  -  odparł  Kot.  -  Nie  chciałbym.  -  Ponieważ  to  mu  przypomniało

wydarzenia z dzisiejszego poranka, po którym prawie żałował, że semestr jesienny
jeszcze się nie rozpoczął, dodał: -Szkoda, że kasztany jeszcze nie dojrzały.

- Kasztany! - wykrzyknęła Gwendołina z niesmakiem. - Jaki ty jesteś

przyziemny! Dojrzeją dopiero za jakieś sześć tygodni.

- Wiem - mruknął Kot i przez następne dni przezornie skręcał w prawo za

każdym razem, kiedy wychodził z domu.

Były to piękne złociste dni, jakie zdarzają się pod koniec sierpnia. Kot z

przyjaciółmi  chodził  nad  rzekę.  Drugiego  dnia  znaleźli  mur  i  wleźli  na  niego.  Po
drugiej  stronie  zobaczyli  sad  i  szczęście  im  dopisało,  bo  odkryli  drzewo  obsypane
słodkimi białymi jabłkami - z gatunku, który wcześnie dojrzewa. Napełnili kieszenie i
czapki.  Potem  rozwścieczony  ogrodnik  gonił  ich  z  grabiami.  Uciekli.  Kot  radośnie
dźwigał  do  domu  ciężką,  wyładowaną  czapkę.  Pani  Sharp  uwielbiała  jabłka.  Miał
tylko  nadzieję,  że  w  nagrodę  nie  upiecze  mu  piernikowych  ludzików.  Zwykle

piernikowe ludziki były zabawne. Zeskakiwały z talerza i uciekały, kiedy chciałeś je
zjeść, więc gdy wreszcie je złapałeś, czułeś, że zasługują na zjedzenie. Walka była
uczciwa i niektórych nie dało się złapać. Ale piernikowe ludziki pani Sharp nigdy tak
nie robiły. Leżały tylko i słabo machały ramionami, więc Kot nie miał serca ich
zjadać.

Rozmyślania te tak pochłonęły Kota, że chociaż zobaczył powóz stojący na

drodze, kiedy skręcił na rogu obok domu Pomocne-

go Czarownika, nie zwr ócił na niego uwagi. Wszedł bocznym wejściem i

wpadł do kuchni, wołając:

- Pani Sharp! Gwendolino! Patrzcie, co mam!
Pani Sharp nie było. Zamiast niej na środku kuchni stał wysoki i bardzo

niezwykle ubrany mężczyzna.

Kot wytrzeszczył na niego oczy z podziwem. Widocznie był to nowy bogaty

radny miejski. Nikt inny oprócz tych ludzi nie nosił spodni w takie perłowe paski ani
surdutów  z  tak  kosztownego  aksamitu,  ani  cylindrów  lśniących  równie  pięknie,  jak
buty.  Mężczyzna  miał  ciemne  włosy,  gładkie  i  lśniące  jak  jego  cylinder.  Kot  nie
wątpił, że oto zjawił się Mroczny Nieznajomy, żeby pomóc Gwen-dolinie w zdobyciu
władzy  nad  światem.  Ale  nie  powinien  stać  w  kuchni.  Gości  zawsze  prowadzono
prosto do salonu.

- Och, witam pana. Pozwoli pan tędy? - wysapał. Mroczny Nieznajomy

zmierzył go badawczym wzrokiem. Nic

dziwnego, pomyślał Kot, rozglądając się z roztargnieniem. Wkuchni panował

zwykły bałagan. Na palenisku piętrzył się popiół. Na stołe Kot zobaczył, ku swojemu
wielkiemu zdumieniu, przygotowania do wypieku piernikowych ludzików. Składniki
zaklęcia  piętrzyły  się  na  końcu  stołu  -  nieporządne  gazetowe  paczuszki  i  brudne
słoiczki  -  a  na  środku  leżało  rozwałkowane  ciasto  piernikowe.  Na  drugim  końcu
muchy  gromadziły  się  wokół  mięsa  na  obiad,  które  wyglądało  prawie  rójwnie
niechlujnie, jak zaklęcie.

- Kim jesteś? - zapytał Mroczny Nieznajomy. - Mam przeczucie, że

powinienem cię znać. Co masz w czapce?

Kot był zbyt zajęty rozglądaniem się po kuchni, by słuchać z uwagą, ale dotarło

do niego ostatnie pytanie. Zadowolenie powróciło.

- Jabłka - oznajmił, pokazując je nieznajomemu. - Pyszne słodkie jabłka.

Zwędziłem je.

Nieznajomy spoważniał.
- Zwędzić - powiedział - to znaczy ukraść.
Kot sam dobrze o tym wiedział. Pomyślał, że to strasznie ponury punkt

widzenia, nawet jak na miejskiego radnego.

- Wiem. Ale za łożę się, że w moim wieku robił pan to samo. Nieznajomy

odkaszlnął lekko i zmienił temat.

- Nie powiedziałeś, kim jesteś.
- Przepraszam. Nie powiedziałem? - zdziwił się Kot. - Jestem Eryk Chant... ale

wszyscy mówią na mnie Kot.

- Więc Gwendolina Chant jest twoją siostrą? - upewnił się nieznajomy.

Wyglądał coraz bardziej surowo i smutno. Kot podejrzewał, że obcy uważa kuchnię
pani Sharp za siedlisko występku.

- Zgadza się. Zechce pan przejść do salonu? - zaproponował Kot. - Tam jest

czyściej.

- Dostałem list od twojej siostry - oznajmił nieznajomy, nie ruszając się z

miejsca. - Dała mi do zrozumienia, że utonąłeś razem z rodzicami.

- Widocznie źle pan zrozumiał - odparł Kot z roztargnieniem. - Nie utonąłem,

bo trzymałem się Gwendoliny, a ona jest czarownicą. Tam jest lepiej posprzątane.

- Aha - powiedział nieznajomy. - Nawiasem mówiąc, nazywam się

Chrestomanci.

- Och! -jęknął Kot. To ci dopiero, pomyślał. Położył czapkę z jabłkami w

samym środku zaklęcia, licząc, że je zepsuje. - Więc musi pan natychmiast przejść do
salonu.

- Dlaczego? - zdziwił się Chrestomanci.
- Ponieważ - odparł Kot, całkowicie wyprowadzony z równowagi -jest pan zbyt

ważny, żeby tutaj zostać.

- Dlaczego uważasz, że jestem ważny? - zapytał Chrestomanci, coraz bardziej

zdziwiony.

Kot miał ochotę nim potrząsnąć.
- Pan musi być ważny. Nosi pan ważne ubranie. I pani Sharp mówiła tak o

panu. Mówiła, że pan Nostrum dałby sobie uciąć rękę tylko za te trzy listy.

- Pan Nostrum naprawdę dał sobie uciąć rękę za moje listy? -zaniepokoił się

Chrestomanci. - Chyba nie były tyle warte.

-  Nie. On tylko dawał lekcje Gwendolinie - wyjaśnił Kot.
-  Co? Zamiast r ęki? Jakie to niestosowne! - ocenił Chrestomanci.
Na  szczęście  właśnie  wtedy  rozległo  się  tupanie  i  Gwendolina  wpadła  przez

kuchenne drzwi, zdyszana, złocista i rozradowana.

- Pan Chrestomanci?
- Wystarczy samo Chrestomanci - odpowiedział nieznajomy. - Tak. A ty jesteś

Gwendolina?

- Tak. Pan Nostrum powiedział mi, że przed domem stoi powóz - wysapała

Gwendolina.

Zaraz za nią weszła pani Sharp, niemal równie zdyszana. We dwie

poprowadziły  rozmowę,  za  co  Kot  był  bardzo  wdzięczny.  Chrestomanci  wreszcie
pozwolił  się  zaciągnąć  do  salonu,  gdzie  pani  Sharp  uprzejmie  poczęstowała  go
filiżanką  herbaty  i  słabo  machającymi  ramionami  piernikowymi  ludzikami.
Chrestomanci  również  nie  miał  serca  ich  zjeść,  jak  zauważył  Kot.  Wypił  filiżankę
herbaty - spartańskiej, bez mleka i cukru - i wypytywał, jak doszło do tego, że Kot i
Gwendolina  zamieszkali  u  pani  Sharp.  Pani  Sharp  próbowała  sprawiać  wrażenie,  że
opiekuje się dziećmi za darmo, z dobroci serca. Liczyła, że Chrestomanci poczuje się
zobowiązany do płacenia za ich utrzymanie, podobnie jak Rada Miejska.

Gwendolina jednak była radośnie prawdomówna.
- Miasto płaci-oznajmiła-ponieważ wszyscy tak nam współczują.

Kot był zadowolony, że to wyjaśniła, chociaż podejrzewał, że już zaczęła

odrzucać panią Sharp jak stary płaszcz.

- W takim razie muszę porozmawiać z burmistrzem - oświadczył Chrestomanci

i wstał, otrzepując elegancki cylinder o rękaw wytwornego ubrania.

Pani Sharp westchnęła i oklapła. Ona również zdawała sobie sprawę, co robi

Gwendolina.

- Proszę się nie martwić, pani Sharp - pocieszył ją Chrestomanci. - Nikt nie

chce pani krzywdy.

Potem uścisnął ręce Gwendoliny i Kota i powiedział:

brak 2 stron [28-29]

ROZDZIAŁ

Podróż trwała około godziny, zanim pociąg wtoczył się z sapaniem na stację

Bowbridge, gdzie mieli wysiąść.

- Strasznie małe to miasteczko - zauważyła krytycznie Gwendołina.
- Bowbridge! - krzyknął bagażowy, biegnąc po peronie. - Bowbridge! Młodzi

Chantowie, proszę wysiadać!

- Młodzi Chantowie! - rzuciła pogardliwie Gwendołina. - Nie mogą okazać mi

więcej szacunku?

Niemniej zachowanie bagażowego sprawiło jej przyjemność. Kot widział, że

drżała z podniecenia, naciągając swoje eleganckie rękawiczki. Schował się za nią,
kiedy wysiedli na wietrzny peron i patrzyli na wyładunek ich kufrów. Gwendołina
podeszła do krzyczącego bagażowego.

- To my jesteśmy młodzi Chantowie - oznajmiła dostojnie.
Nie zrobiła na nim wielkiego wrażenia. Bagażowy tylko kiwnął głową i umknął

do budynku stacji, gdzie hulały jeszcze większe przeciągi niż na peronie. Gwendołina
musiała przytrzymać ręką kapelusz. Podszedł do nich młody człowiek, trzepocząc
połami płaszcza.

- To my jeste śmy młodzi Chantowie - powtórzyła Gwendolina.
- Gwendolina i Eryk? Miło mi was poznać - powiedział młody człowiek. -

Jestem Michael Saunders. Będę was uczył razem z resztą dzieci.

- Z resztą dzieci? - zdziwiła się wyniośle Gwendolina.
Pan Saunders należał do osób, które nie potrafią ustać spokojnie. Już pobiegł

sprawdzić,  co  z  ich  bagażami.  Gwendolina  była  odrobinkę  zirytowana.  Lecz  kiedy
pan  Saunders  wrócił  i  wyprowadził  ich  na  dziedziniec  przed  stacją,  zobaczyli
czekający  samochód  -  długi,  czarny,  lśniący  -  a  wtedy  Gwendolina  zapomniała  o
swojej irytacji. Uznała ten pojazd za całkowicie stosowny.

Kot żałował, że nie jechali powozem. Samochód trząsł się, warczał i śmierdział

benzyną.  Chłopcu  niemal  natychmiast  zrobiło  się  niedobrze.  Poczuł  się  jeszcze
gorzej,  kiedy  wyjechali  z  Bowbridge  i  pędzili  z  warkotem  po  krętych  wiejskich
drogach.  Jedyną  zaletę  jazdy  stanowiła  szybkość.  Zaledwie  po  dziesięciu  minutach
pan Saunders powiedział:

- Patrzcie... to jest zamek Chrestomanciego. Stąd macie najlepszy widok.
Kot odwrócił we wskazanym kierunku zbolałą twarz, a Gwendolina świeżą

buzię.  Na  wzgórzu  naprzeciwko  wznosił  się  szary  zamek  z  wieżyczkami.  Droga
zakręciła  i  zobaczyli  nowo  dobudowaną  część,  z  wielkimi  oknami  i  flagą
powiewającą  na  dachu.  Widzieli  majestatyczne  drzewa  -  ciemne  cedry  i  potężne
wiązy - oraz trawniki i kwiaty.

- Wygląda wspaniale - bąknął Kot, trochę zdziwiony, że Gwendolina nic nie

mówi. Miał nadzieję, że po drodze do zamku nie ma wielu zakrętów.

Nie było. Samochód przemknął przez wiejskie błonia i wpadł w ogromną

bramę. Potem jechali długą, wysadzaną drzewami aleją, która prowadziła do wielkich
drzwi starej części zamku. Samochód z chrzęstem zakręcił na żwirowym podjeździe.
Gwendolina niecierpliwie wychyliła się do przodu, gotowa wyjść" jako pierwsza.
Powinien się zjawić kamerdyner, może nawet lokaje. Nie mogła się doczekać, żeby
wykonać swoje wielkie wejście.

Ale samochód jechał dalej, minął szare nierówne mury starego zamku i

zatrzymał się przed drzwiami w miejscu, gdzie zaczynała się nowa część. Drzwi były

niemal niewidoczne z jednej i drugiej części zamku, ponieważ od obu stron zasłaniała
je zbita masa rododendronów.

- Wprowadzam was tędy - wyjaśnił pogodnie pan Saunders -ponieważ tych

drzwi będziecie używać najczęściej, więc pomyślałem, że łatwiej się zorientujecie,
jeśli zaczniecie od razu.

Kot nie miał nic przeciwko temu. Uważał, że te drzwi wyglądają bardziej

swojsko. Natomiast Gwendolina, pozbawiona swojego wielkiego wejścia,
spiorunowała pana Saundersa gniewnym wzrokiem i zastanawiała się, czy nie rzucić
na niego jakiegoś paskudnego zaklęcia. Ale zrezygnowała. Nadal chciała zrobić dobre
wrażenie.

Oboje wysiedli z samochodu i weszli za panem Saundersem -którego płaszcz

powiewał nawet wtedy, kiedy nie było wiatru - do przestronnego korytarza.

Czekała tam na nich niezwykle imponująca dama. Nosiła obcisłą purpurową

suknię i włosy upięte w bardzo wysoki kok, czarny jak smoła. Kot pomyślał, że to
pewnie pani Chrestomanci.

- To gospodyni, panna Bessemer - powiedział pan Saunders. -To Eryk i

Gwendolina, panno Bessemer. Niestety, Eryk trochę się pochorował w samochodzie.

Kot nie zdawał sobie sprawy, że jego złe samopoczucie jest takie widoczne.

Ogarnął go wstyd. Gwendolina, bardzo zirytowana, że witają zwykła gospodyni,
chłodno wyciągnęła dłoń.

Panna Bessemer podała jej rękę jak cesarzowa. Kot właśnie myślał, że jeszcze

nigdy nie spotkał damy budzącej taki respekt, kiedy odwróciła się do niego z bardzo
miłym uśmiechem.

- Biedny Eryk - powiedziała. - Ja też nie lubię jazdy samochodem. Zaraz

poczujesz się lepiej, a jeśli nie, dam ci coś na mdłości. Chodźcie, umyjecie się i
obejrzycie wasze pokoje.

Ruszyli za w ąskim purpurowym trójkątem jej sukni po schodach, przez

korytarze  i  znowu  po  schodach.  Kot  nigdy  jeszcze  nie  widział  takiego  luksusu.
Wszędzie leżał dywan — miękki zielony dywan, jak trawa o porannej rosie - a drzwi
po  bokach  były  tak  wypolerowane,  że  odbijały  dywan  i  czyste  białe  ściany  razem  z
wiszącymi  na  nich  obrazami.  Wokół  panowała  cisza.  Przez  całą  drogę  słyszeli  tylko
odgłos własnych kroków i szelest purpurowej sukni panny Bessemer.

Panna Bessemer otworzyła drzwi na blask popołudniowego słońca.
- To twój pokój, Gwendolino. Drzwi do łazienki są w głębi.
- Dziękuję - powiedziała Gwendolina i majestatycznie wpłynęła do pokoju,

eby objąć go w posiadanie. Kot zajrzał nad ramieniem panny Bessemer i zobaczył,

e pokój jest bardzo duży, a prawie całą podłogę zakrywa miękki, bogaty turecki

dywan.

- Kiedy nie ma gości - powiedziała panna Bessemer - Rodzina jada kolację

wcześnie, żeby dzieci mogły im towarzyszyć. Ale przypuszczam, że i tak napilibyście
się herbaty. Do którego pokoju mam ją przysłać?

- Proszę do mojego - zdecydowała od razu Gwendolina. Nastąpiła krótka

pauza, zanim panna Bessemer się odezwała:

- No więc to załatwione. Twój pokój jest na górze, Eryku.

Na  górę  prowadziły  kręte  schody.  Kot  był  zadowolony.  Wyglądało  na  to,  że  jego
pokój  znajduje  się  w  starej  części  zamku.  Miał  rację.  Panna  Bessemer  otworzyła
drzwi  i  ukazał  się  okrągły  pokój  z  trzema  oknami  osadzonymi  w  murze,  który  miał
prawie  metr  grubości.  Kot  nie  mógł  się  powstrzymać  -  przebiegł  po  barwnym
dywanie i wdrapał się na głęboki parapet okienny, żeby wyjrzeć na zewnątrz. Odkrył,
ż

e sięga wzrokiem ponad wierzchołkami cedrów do rozległego trawnika,

przypominającego płachtę zielonego aksamitu, za którym kwiatowe gazony schodziły
tarasowo po zboczu wzgórza. Potem obejrzał sam pokój. Zaokrąglone ściany były
pobielone, tak samo masywny kominek. Na łóżku leżała kołdra zszyta z kwadratów.
Obok stał stół, komoda i biblioteczka z książkami, które wyglądały interesująco.

- Och, podoba mi się! - zawołał Kot do panny Bessemer.
- Niestety łazienka jest w korytarzu - powiedziała, jakby to była wada. Ale

ponieważ Kot nigdy przedtem nie miał własnej łazienki, wcale mu to nie
przeszkadzało.

Jak tylko gospodyni wyszła, pobiegł obejrzeć wspomniany przybytek.

Czerwone  ręczniki  w  trzech  rozmiarach  i  gąbka  wielka  jak  melon  wzbudziły  w  nim
podziw.  Wanna  stała  na  nogach  w  kształcie  lwich  łap.  W  jednym  rogu  wyłożonym
kafelkami,  za  czerwoną  gumową  zasłoną  znajdował  się  prysznic.  Kot  nie  mógł  się
powstrzymać  od  eksperymentów.  W  łazience  było  dość  mokro,  kiedy  skończył.
Wrócił  do  pokoju,  sam  trochę  wilgotny.  Jego  kufer  i  pudło  już  tam  stały,
rozpakowywane przez rudowłosą pokojówkę. Powiedziała Kotu, że nazywa się Mary,
i chciała wiedzieć, czy układa rzeczy na właściwych miejscach. Była bardzo miła, ale
strasznie  onieśmielała  Kota.  Rude  włosy  przypomniały  mu  pannę  Larkins  i  zupełnie
nie wiedział, jak powinien się zachować.

-  Eee... mogę zejść na dół na herbatę? - wyjąkał.
-  Jak sobie życzysz - odpowiedziała dość chłodno.
Zbiegł po schodach pełen obaw, że nie zrobił na niej dobrego' wrażenia.
Kufer  Gwendoliny  stał  na  środku  pokoju.  Sama  Gwendolina  siedziała  w

królewskiej pozie przy okrągłym stole pod oknem. Przed nią stał duży cynowy
dzbanek herbaty, talerz z razowym chlebem z masłem i talerz z herbatnikami.

- Powiedziałam tej dziewczynie, że sama się rozpakuję - oznajmiła. - Mam

sekrety w kufrze i w skrzyni. Prosiłam, żeby zaraz przyniosła herbatę i coś do
jedzenia, bo umieram z głodu. I popatrz tylko! Przecież to jest całkiem bez smaku!
Nawet nie dali dżemu.

- Może herbatniki są smaczne - zaryzykował Kot. Ale nie były, przynajmniej

nie bardzo.

- B ędziemy głodować wśród tych luksusów! - westchnęła Gwendolina.
Jej pokój rzeczywiści był luksusowy. Ściany pokrywała tapeta z błękitnego aksamitu.

Wezgłowie i dolne oparcie łóżka obito pikowanym błękitnym aksamitem, do którego idealnie
pasowała  błękitna aksamitna  narzuta.  Krzesła  wyglądały  na  pozłacane. Toaletka  była  godna
księżniczki,  z  małymi  złotymi  szufladkami,  szczotkami  oprawnymi  w  złoto  i  wysokim
owalnym  lustrem  otoczonym  pozłacaną  girlandą.  Gwendolina  przyznała,  że  podoba  jej  się
toaletka, chociaż miała wątpliwości co do szafy z wymalowanymi girlandami i wieśniakami
tańczącymi wokół maika.

- Służy do wieszania ubrań, nie do oglądania - stwierdziła. -Rozprasza mnie. Ale

łazienka jest śliczna.

Łazienka, wyłożona białymi i błękitnymi kafelkami, miała wannę wpuszczoną w

podłogę.  Nad  wanną,  udrapowane  jak  nad  kołyską,  wisiały  błękitne  zasłony,  na  wypadek
gdyby ktoś chciał wziąć prysznic. Ręczniki pasowały kolorem do kafelków. Kot wolał własną
łazienkę,  może  dlatego,  że  musiał  spędzić  dość  długi  czas  w  łazience  Gwendoliny.  Siostra
zamknęła go tam, kiedy się rozpakowywała. Przez szum prysznica - Gwendolina mogła mieć
pretensje  tylko  do  siebie,  że  później  zastała  łazienkę  zalaną  wodą  -  Kot  słyszał  jej  głos
gniewnie podniesiony na kogoś, kto przyszedł zabrać tacę z niesmacznym podwieczorkiem i
przyłapał  ją  nad  otwartym  kufrem.  Wreszcie,  wciąż  rozgniewana,  Gwendolina  otworzyła
drzwi łazienki.

- Moim zdaniem mają tutaj niezbyt grzeczną służbę - oświadczyła. - Gdyby ta

dziewczyna powiedziała jeszcze jedno słowo, miałaby czyrak na nosie... nawet jeśli nazywa
się Eufemia! Chociaż - dodała miłosiernie - przyznaję, że imię Eufemia stanowi dostateczną

karę dla każdego. Musisz włożyć swój nowy garnitur, Kocie. Ona mówiła, że kolacja jest za
pół godziny i musimy się przebrać. Wyobrażasz sobie, to takie nienaturalne i formalne!

- Myślałem, że właśnie o tym marzyłaś - mruknął Kot, który sam bynajmniej o tym nie

marzył.

- Mo żna zachowywać się jednocześnie wytwornie i naturalnie - odparła

Gwendolina.

Ale szybko się pocieszyła na myśl o nadchodzących wspaniałościach.

- Włożę błękitną sukienkę z koronkowym kołnierzykiem -oznajmiła. -1

naprawdę uważam, że imię Eufemia jest dostatecznym ciężarem dla każdej, nawet
niegrzecznej pokojówki.

Kot wchodził na górę po krętych schodach, kiedy w całym zamku rozległo się

tajemnicze  dudnienie.  Przestraszył  go  ten  dźwięk,  pierwszy,  jaki  tutaj  usłyszał.
Później dowiedział się, że był to gong na ubieranie, ostrzegający Rodzinę, że zostało
pół  godziny  do  kolacji.  Kot,  oczywiście,  nie  potrzebował  tyle  czasu,  żeby  włożyć
garnitur.  Wziął  więc  następny  prysznic.  Czuł  się  osłabiony,  przemoczony  i  niemal
wypłukany z sił, kiedy pokojówka o niefortunnym imieniu Eufemia przyszła po niego
i Gwendolinę. Zaprowadziła ich na dół, do bawialni, gdzie czekała Rodzina.

Gwendolina, w swojej ładnej błękitnej sukience, śmiało wpłynęła do pokoju,

Kot  wśliznął  się  za  nią.  Pokój  był  pełen  ludzi.  Kot  nie  pojmował,  jakim  cudem
wszyscy należą do Rodziny. Była tam stara dama w koronkowych mitenkach i mały
człowieczek  z  wielkimi  brwiami  oraz  donośnym  głosem,  który  mówił  o  akcjach  i
obligacjach;  pan  Saunders  w  czarnym  lśniącym  garniturze  z  rękawami  i  nogawkami
trochę przykrótkimi; co najmniej dwie młodsze panie i co najmniej dwóch młodszych
panów.  Kot  zobaczył  Chrestomanciego,  dostojnego  w  bardzo  ciemnym  czerwonym
aksamicie;  a  Chrestomanci  zobaczył  Kota  i  Gwendolinę,  i  obdarzył  ich  nikłym,
zakłopotanym uśmiechem, jakby zupełnie zapomniał, kim oni są.

- Och - powiedział. - Eee... To jest moja żona.
Zaprowadzono ich przed oblicze pulchnej damy o łagodnej twarzy. Nosiła

wspaniałą koronkową suknię - oczy Gwendoliny zmierzyły ją z góry na dół z
wyraźnym podziwem - lecz pod innymi

wzgl ędami wyglądała jak najbardziej pospolita kobieta pod słońcem.

Uśmiechnęła się do nich życzliwie.

- Eryk i Gwendolina, zgadza się? Musicie nazywać mnie Mil-lie, moi drodzy. -

Przyjęli to z ulgą, ponieważ żadne nie wiedziało, jak się do niej zwracać. - A teraz
poznajcie moją Julię i Rogera.

Dwójka pulchnych dzieciaków podeszła i stanęła obok niej. Oboje byli dość

bladzi i mieli skłonności do zadyszki. Dziewczynka nosiła koronkową sukienkę
podobną do matczynej, a chłopiec miał na sobie niebieskie aksamitne ubranko, żaden
jednak strój nie mógł ukryć faktu, że oboje wyglądali jeszcze bardziej pospolicie niż
matka. Spojrzeli uprzejmie na Kota i Gwendolinę, wszyscy czworo powiedzieli: „Jak
się macie?", po czym nie mieli o czym mówić.

Na szczęście nie stali tak długo, ponieważ zjawił się kamerdyner, otworzył

podwójne drzwi na końcu pokoju i ogłosił, że podano do stołu. Gwendolina spojrzała
na kamerdynera z ogromnym oburzeniem.

- Dlaczego to nie on otworzył nam drzwi? - szepnęła do Kota, kiedy wszyscy

dość nieskładnie ruszyli do jadalni. - Dlaczego zbyli nas jakąś gospodynią?

Kot nie odpowiedział. Za bardzo był zajęty trzymaniem się Gwendoliny.

Posadzono ich przy długim lśniącym stole i Kot czuł, że zemdlałby ze strachu, gdyby
ktoś chciał go umieścić na innym krześle niż obok Gwendoliny. Na szczęście nikt nie
próbował. Nawet pomimo tego posiłek okazał się przerażający. Lokaje ciągle

podawali pyszne jedzenie na srebrnych półmiskach ponad lewym ramieniem Kota. Za
każdym  razem  podskakiwał  z  zaskoczenia  i  potrącał  półmisek.  Powinien  sobie
nałożyć  na  talerz,  ale  nie  wiedział,  ile  wolno  mu  wziąć.  Ale  najbardziej  mu
przeszkadzało, że był leworęczny. Widelec i łyżka, którymi miał przekładać jedzenie
z  półmiska  na  własny  talerz,  zawsze  znajdowały  się  po  niewłaściwej  stronie.
Próbował  je  przesunąć  i  zrzucił  łyżkę.  Próbował  je  zostawić  na  miejscu  i  rozlał  sos.
Lokaj  za  każdym  razem  mówił:  „Nic  nie  szkodzi,  proszę  pana",  co  tylko  pogarszało
sprawę.

Rozmowa jeszcze bardziej go przera żała. Na jednym końcu stołu mały

hałaśliwy  człowieczek  gadał  bez  końca  o  akcjach  i  obligacjach.  Na  drugim,  bliżej
Kota,  rozmawiano  o  sztuce.  Pan  Saunders  najwyraźniej  spędził  lato,  podróżując  za
granicą. Oglądał rzeźby i obrazy w całej Europie i bardzo je podziwiał. Mówił z takim
przejęciem,  że  walił  ręką  w  stół.  Opowiadał  o  pracowniach  i  szkołach,  o  dziełach
Quattrocenta

i holenderskich wnętrzach, aż Kotu zakręciło się w głowie. Potem

przyłączyli  się  Millie  i  Chrestomanci.  Millie  wyrecytowała  szereg  nazwisk,  których
Kot nie słyszał nigdy w życiu. Chrestomanci wygłaszał komentarze, jakby wszystkie
nazwiska należały do jego bliskich przyjaciół. Cokolwiek można powiedzieć o reszcie
Rodziny,  pomyślał  Kot,  Chrestomanci  z  pewnością  nie  jest  pospolity.  Miał  bardzo
błyszczące  czarne  oczy  spoglądające  bystro  nawet  wtedy,  gdy  wydawał  się  daleki
myślami. iCiedy coś go zainteresowało - na przykład rozmowa o sztuce - czarne oczy
mrużyły  się  i  jakby  rozlewały  swój  blask  na  całą  twarz.  Ku  zdumieniu  Kota  dwoje
dzieci wydawało się równie zainteresowanych. Paplały bez przerwy, jakby naprawdę
wiedziały, o czym mówią rodzice.

Kot czuł się przy nich zwykłym nieukiem. Przez tę całą rozmowę i srebrne

półmiski nagle wyskakujące znad ramienia, i niesmaczne herbatniki zjedzone na
podwieczorek całkiem stracił apetyt. Musiał zostawić połowę tortu lodowego.
Zazdrościł Gwendolinie, że potrafiła siedzieć tak spokojnie i zajadać z wyniosłą miną.

Wreszcie się skończyło. Pozwolono im odejść na górę i schronić się w

luksusowym  pokoju  Gwendoliny.  Gwendolina  z  rozmachem  usiadła  na  pikowanym
łóżku.
-  Co  za  dziecinne  sztuczki!  -  zawołała.  -  Popisywali  się,  żeby  nas  poniżyć.  Pan
Nostrum  ostrzegał  mnie,  że  tak  zrobią.  W  ten  sposób  próbują  zamaskować  własną
małość.  Co  za  okropna,  nudna  żona!  I  widziałeś  kiedyś  takie  brzydkie  i  głupie
dzieciaki? Wiem, że znienawidzę ten zamek. Czuję się tutaj stłamszona.

- Może nie będzie tak źle, jak się przyzwyczaimy - powiedział Kot bez wielkiej

nadziei.

- Będzie jeszcze gorzej - obiecała mu Gwendolina. - Ten zamek ma w sobie coś

złego, jakiś zły wpływ, martwotę. Wyciska ze mnie życie i czary. Ledwie mogę
oddychać.

- Wmawiasz sobie - burknął Kot - bo chcesz wrócić do pani Sharp.
Westchnął. Okropnie tęsknił za panią Sharp.
- Wcale sobie nie wmawiam - zaprzeczyła Gwendolina. - To jest takie silne, że

nawet ty powinieneś coś poczuć. No, spróbuj. Nie czujesz martwoty?

Kot nawet nie musiał próbować, żeby zrozumieć jej słowa. Zamek naprawdę

miał  w  sobie  coś  dziwnego.  Przedtem  Kot  myślał,  że  chodzi  po  prostu  o  panującą
tutaj  ciszę.  Ale  to  było  coś  więcej:  jakaś  miękkość  w  powietrzu,  jakiś  ciężar,  jakby
wielka  pierzyna  tłumiła  wszelkie  słowa  i  dźwięki.  Normalne  głosy,  jak  ich  dwojga,
brzmiały słabo i nie budziły echa.

* Quattrocento - okres wczesnego renesansu w historii kultury włoskiej, XV wiek (przyp. tłum.).

ROZDZIA Ł 4-

Ta sama miękkość i cisza panowały, kiedy rudowłosa Mary obudziła Kota

następnego ranka i powiedziała mu, że czas wstawać. Jasne poranne słońce zalewało
bielone ściany pokoju. Chociaż Kot teraz wiedział, że w zamku mieszka mnóstwo
ludzi, nie słyszał żadnych głosów. Zza okna też nie dochodziły żadne dźwięki.

Wiem, co się dzieje, pomyślał Kot. Widocznie w nocy spadł śnieg. Ta myśl tak

go uspokoiła i ucieszyła, że znowu zasnął.

- Naprawdę musisz wstawać, Eryku - powtórzyła Mary, potrząsając nim. -

Przygotowałam ci kąpiel, twoje lekcje zaczynają się o dziewiątej. Pospiesz się, bo nie
zdążysz zjeść śniadania.

Kot wstał. Ponieważ był głęboko przekonany, że w nocy spadł śnieg, zdziwiło

go  ciepło  i  blask  słońca  w  pokoju.  Wyjrzał  przez  okno  i  zobaczył  zielone  trawniki  i
kwiaty. Gawrony kołowały nad zielonymi drzewami. Mary wyszła. Kot ucieszył się,
bo  niezbyt  przypadła  mu  do  gustu.  Poza  tym  bał  się,  że  ominie  go  śniadanie.  Ubrał
się,  zanim  wszedł  do  łazienki,  i  wypuścił  gorącą  wodę  z  wanny.  Potem  zbiegł  po
kręconych schodach, żeby poszukać Gwendoliny.

- Gdzie idziemy na śniadanie? - zapytał niespokojnie. Gwendolina rano nigdy

nie była w dobrym humorze. Siedziała

na błękitnym aksamitnym pufie przed oplecionym girlandami lustrem i z

kwas'ną miną czesała złociste włosy. Czesanie też zawsze psuło jej humor.

- Nie wiem i absolutnie nic mnie to nie obchodzi! Zamknij się! - warknęła.
- Nieładnie tak mówić - skarciła ją pokojówka Eufemia, szybko wchodząc za

Kotem do pokoju. Była całkiem ładną dziewczyną i jakoś nie uważała swojego
imienia za dopust losu. - Czekamy, żeby podać wam śniadanie tu obok. Chodźcie.

Gwendolina teatralnym gestem odrzuciła grzebień i oboje z Kotem poszli za

Eufemią  do  pokoju  obok.  Był  kwadratowy,  przestronny,  z  rzędem  dużych  okien,  w
porównaniu  z  resztą  zamku  wyglądał  dość  obskurnie.  Krzesła  były  odrapane.  Na
trawiastym  dywanie  widniały  plamy.  Żadna  szafka  nie  zamykała  się  jak  należy,  zza
drzwiczek wystawały nakręcane kolejki i rakiety tenisowe. Julia i Roger czekali przy
stole, w ubraniach równie niechlujnych, jak cały pokój.

- Najwyższy czas! - mruknęła Mary, która czekała również z nimi i zaczęła

podciągać interesującą windę w kredensie obok kominka. Rozległo się szczęknięcie.
Mary otworzyła windę i wyjęła duży talerz chleba z masłem oraz parujący brązowy
dzbanek kakao. Zaniosła je na stół, a Eufemia nalała każdemu z dzieci kubek kakao.

Gwendolina przeniosła spojrzenie ze swojego kubka na talerz z chlebem.
-  Czy to wszystko?
-  Czego chcesz! jeszcze? - zapytała Eufemia.
Gwendolinie  zabrakło  słów,  żeby  wyrazić,  czego  jeszcze  chciała.  Owsianka,

jajka na bekonie, grejpfrut, grzanki i wędzone śledzie, wszystko naraz przyszło jej do
głowy, więc tylko patrzyła w milczeniu.

- Zdecyduj si ę - zażądała w końcu Eufemia. - Wiesz, ja też chcę zjeść

niadanie.

- Dostanę marmoladę? - zapytała Gwendolina. Eufemia i Mary wymieniły

spojrzenia.

- Julia i Roger mają zakaz jedzenia marmolady - oznajmiła Mary.
- Mnie nikt nie zakazywał marmolady - odparła Gwendolina. - Natychmiast

podajcie mi marmoladę.

Mary podeszła do tuby głosowej i po wielu zgrzytach oraz kolejnym

szczęknięciu nadjechał słoik marmolady. Mary postawiła go przed Gwendolina.

- Dziękuję - powiedział żarliwie Kot. Czuł wdzięczność nie mniejszą niż

Gwendolina, a nawet większą, bo nie znosił kakao.

- Och, proszę bardzo, żaden kłopot! - rzuciła Mary wyraźnie ironicznym tonem

łobie pokojówki wyszły.

Przez chwilę nikt nic nie mówił. Potem Roger powiedział do Kota:
- Podaj mi marmoladę.
- Nie wolno wam jej jeść - wytknęła Gwendolina, której humor wcale się nie

poprawił.

- Nikt nie zauważy, jeśli użyję jednego z waszych noży - spokojnie odparł

Roger.

Kot podał mu marmoladę i swój nóż.
- Dlaczego zabronili wam marmolady?
Julia i Roger wymienili ukradkowe, wymowne spojrzenia.
- Jesteśmy za grubi - wyjaśniła Julia i spokojnie wzięła marmoladę oraz nóż,

jak już Roger sobie nałożył.

Nic dziwnego, pomyślał Kot, widząc, ile marmolady zdołali zmieścić na

chlebie. Pagórki lepkiej brązowej masy piętrzyły się stromo na obu kromkach.

Gwendolina spojrzała na nich z niesmakiem, a potem zadowolona popatrzyła na

własną dopasowaną lnianą sukienkę. Kontrast rzeczywiście był uderzający.

- Wasz ojciec to taki przystojny m ężczyzna - powiedziała. -Na pewno to dla niego

wielkie rozczarowanie, że oboje jesteście grubi i pospolici jak wasza matka.

Dwójka dzieci spokojnie odwzajemniła jej spojrzenie nad wzgórkami marmolady.
- No, nie wiem - odparł Roger.
- Dobrze być grubym - dodała Julia. - Pewnie to dla ciebie kłopotliwe wyglądać jak

porcelanowa lalka.

Błękitne oczy Gwendoliny strzeliły ogniem. Zrobiła jakiś gest nad krawędzią stołu.

Chleb obładowany marmoladą wyśliznął się z ręki Julii i plasnął o jej twarz. Julia wydała
zdławiony okrzyk.

- Jak śmiesz mnie obrażać! - syknęła Gwendolina.
Julia powoli odlepiła chleb z twarzy, po czym wygrzebała z kieszeni chusteczkę. Kot

myślał,  że  zacznie  się  wycierać,  ona  jednak  tylko  zawiązała  supełek  na  chusteczce,  nie
zwracając  uwagi  na  lepką  maź  ściekającą  po  jej  pulchnych  policzkach.  Powoli  zaciągnęła
supeł,  spoglądając  znacząco  na  Gwendolinę.  Wraz  z  ostatnim  szarpnięciem  parujący,  w
połowie pełny dzbanek kakao wystrzelił w powietrze. Przez sekundę unosił się w powietrzu, a
potem  śmignął  w  bok,  zawisł  tuż  nad  głową  Gwendoliny  i  zaczął  się  coraz  mocniej
przechylać.

- Przestań! - wykrztusiła Gwendolina.
Podniosła rękę, żeby odpędzić dzbanek. Dzbanek wykonał unik i dalej się przechwal.

Gwendolina zrobiła następny gest i wyszeptała kilka dziwnych słów. Dzbanek całkowicie to
zignorował. Przechylał się coraz mocniej, aż kakao podpłynęło do samej krawędzi dziobka.
Gwendolina próbowała się uchylić. Dzbanek przesunął się w powietrzu i znowu zawisł nad
jej głową.

- Mam nalać? - zapytała Julia. Pod marmoladą krył się cień us'miecho.
- Tylko spróbuj! - wrzasnęła Gwendolina. - Poskarżę się Chre-stomanciemu!

Zobaczysz... och!

Znowu usiadła prosto, a dzbanek podążył za nią wiernie. Próbowała go złapać, ale

znowu odskoczył.

- Ostro żnie, bo rozlejesz. Szkoda by było tej ładnej sukienki -ostrzegł Roger

spokojnie.

- Zamknij się, ty...! - krzyknęła Gwendolina i przechyliła się w drugą stronę,

niemal na kolana Kota. Kot nerwowo zerknął w górę na dzbanek, który wisiał teraz
nad nim. Kakao prawie się wylewało.

W tej samej chwili drzwi się otwarły i wszedł Chrestomanci ubrany w kwiecisty

jedwabny szlafrok. Był to czerwono-purpuro-wy szlafrok ze złotym oblamowaniem
na kołnierzu i rękawach, i Chrestomanci wyglądał w nim niezwykle chudo, niezwykle
wysoko i zdumiewająco dostojnie. Przypominał cesarza albo wyjątkowo f surowego
biskupa. Uśmiechał się, wchodząc, ale uśmiech zniknął | na widok dzbanka.

Dzbanek również próbował zniknąć. Umknął z powrotem na I stół w takim

pośpiechu, że kakao chlapnęło na sukienkę Gwen-) doliny - przypadkiem albo i nie.
Julia i Roger wyraźnie wpadli w panikę. Julia czym prędzej rozwiązała supełek na
chusteczce.

- Chciałem wam powiedzieć „dzień dobry" - zaczął Chresto^ manci. - Ale

widzę, że nie jest dobry. - Przeniósł spojrzenie z dzbanka na wysmarowane
marmoladą policzki Julii. - Jeśli chcecie jeszcze kiedyś skosztować marmolady, lepiej
bądźcie posłuszni. To samo dotyczy całej czwórki.

-  Nie robiłam nic złego - odezwała się Gwendolina z minąi niewiniątka.
-  Owszem, robiłaś - zaprzeczył Roger.
Chrestomanci  stanął  przy  końcu  stołu  i  popatrzył  na  nich;  z  góry,  z  rękami  w

kieszeniach swojego królewskiego szlafroka. Wydaje się taki wysoki, jakby zaraz
miał przebić głową sufit, pomyślał Kot.

- W tym zamku panuje jedna niepodważalna zasada, której radzę wam

przestrzegać - oznajmił Chrestomanci. - Dzieciom nie wolno uprawiać żadnych
czarów, jeżeli Michael Saunders was niei nadzoruje. Zrozumiałaś, Gwendolino?

- Zrozumia łam - odpowiedziała Gwendolina. Zasznurowała usta i zacisnęła

pięści, ale wciąż trzęsła się ze złości. - Odmawiam przestrzegania takiej głupiej
zasady!

Chrestomanci jakby jej nie usłyszał, jakby nie zauważył jej gniewu. Odwrócił

się do Kota.

-  Ty też zrozumiałeś, Eryku?
-  Ja? - zdziwił się Kot. - Tak, oczywiście.
-  To dobrze - stwierdził Chrestomanci. - Teraz powiem wam „dzień dobry".
-  Dzień dobry, tato - wyrecytowali Julia i Roger.
-  Eee... dzień dobry - zająknął się Kot.
Gwendolina  udała,  że  nie  słyszy.  Odpłaciła  gospodarzowi  tą  samą  monetą.

Chrestomanci uśmiechnął się i majestatycznie opuścił pokój.

- Skarżypyta! - zawołała Gwendolina do Rogera, jak tylko drzwi się zamknęły.

- A z tym dzbankiem to była brzydka sztuczka. Robiliście to oboje, prawda?

Roger uśmiechnął się sennie, wcale nieprzejęty.
- Czary rządzą w naszej rodzinie - oświadczył.
- I oboje to odziedziczyliśmy - dodała Julia. - Muszę iść się umyć. - Zgarnęła

trzy kromki chleba na drogę i wyszła z pokoju, wołając przez ramię: - Roger, powiedz
Michaelowi, że zaraz przyjdę!

-  Jeszcze kakao? - zaproponował uprzejmie Roger i sięgnął po dzbanek.
-  Tak, proszę - powiedział Kot.
Nigdy  nie  obawiał  się  jeść  czy  pić  rzeczy,  które  zostały  zaczarowane,  a  teraz

chciało mu się pić. Pomyślał, że jeśli napełni usta marmoladą i przefiltruje przez nią
kakao, może nie poczuje jego smaku. Gwendolina jednak uznała, że Roger próbuje ją
obrazić. Zamaszyście okręciła się na krześle i wpatrywała się w ścianę z wyniosłą
miną, dopóki pan Saunders nie otworzył nagle drzwi, których Kot wcześniej nie
zauważył.

- Pora na lekcje, dzieciaki. Wchod źcie, zobaczymy, jak sobie poradzicie ze

sprawdzianem.

Kot pospiesznie przełknął marmoladę o kakaowym smaku. Za drzwiami znajdowała się

szkolna klasa. Była to prawdziwa, oryginalna szkolna klasa, chociaż miała tylko cztery ławki.
Miała też tablicę, globus, porysowaną szkolną podłogę i szkolny zapach. Stała tam również
oszklona biblioteczka, bez której żadna klasa nie może się obejść, zawierająca wyświechtane
szarozielone i ciemnoniebieskie książki, bez których żadna szkolna biblioteczka nie może się
obejść. Na ścianach wisiały wielkie obrazy posągów, które pan Saunders uważał za tak
interesujące.

Dwie ławki były stare i brązowe. Dwie były nowe i żółte. Gwen-dolina i Kot, milcząc,

usiedli w nowych ławkach. Wpadła Julia z twarzą lśniącą od mydła i usiadła w starej ławce
obok ławki Rogera. Rozpoczął się sprawdzian. Pan Saunders kroczył niezgrabnie tam i z
powrotem przed tablicą, zadając trudne pytania. Twe-edowa marynarka wydymała mu się na
plecach jak od wiatru, całkiem jak poprzednio płaszcz. Pewnie dlatego rękawy marynarki
wydawały się za krótkie. Długie ramię wystrzeliło do przodu, kościsty nadgarstek wysunął się
z mankietu, spiczasty palec wycelował w Kota.

-  Jaką rolę odegrały czary w Wojnie Róż?
-  Eee - bąknął Kot. - Hm. Chyba jeszcze tego nie przerabiałem, proszę pana.
-  Gwendolina - powiedział pan Saunders.
-  Och... bardzo ważną rolę - na chybił trafił rzuciła Gwendolina.
-  Źle - skwitował pan Saunders. - Roger.
Z  odpytywania  wynikało,  że  Roger  i  Julia  sporo  zapomnieli  przez  lato,  ale  i  tak

znacznie wyprzedzali Kota prawie we wszystkich przedmiotach, a jego siostrę wyprzedzali
we wszystkim.

- Gwendolino, czego cię uczyli w szkole? - zapytał pan Saunders z pewną irytacją.

Wzruszy ła ramionami.
- Zapomniałam. To mnie nie interesowało. Skupiałam się na czarach i dalej

zamierzam tak robić, jeśli pan pozwoli.

- Niestety nie pozwolę - odparł pan Saunders. Wytrzeszczyła na niego oczy,

jakby nie mogła uwierzyć.

- Co?! - pisnęła. - Ale... ale ja mam ogromny talent! Muszę dalej go rozwijać!
- Twój talent nie przepadnie - uspokoił ją pan Saunders. -Możesz znowu wrócić

do czarów, kiedy nauczysz się czegoś innego. Otwórz podręcznik arytmetyki i
rozwiąż pierwsze cztery zadania. Eryku, ciebie chyba muszę podciągnąć z historii.
Napisz wypracowanie o panowaniu króla Kanuta.

Odwrócił się, żeby wyznaczyć zadania dla Julii i Rogera.
Kot i Gwendolina otworzyli podręczniki. Gwendolina poczerwieniała, potem

zbladła.  Kiedy  pan  Saunders  pochylił  się  nad  Ro-gerem,  jej  kałamarz  wyfrunął  z
otworu  w  ławce  i  wylał  atrament  na  falujące  plecy  tweedowej  marynarki  pana
Saundersa.  Kot  zagryzł  wargi,  żeby  się  nie  roześmiać.  Julia  patrzyła  ze  spokojnym
zainteresowaniem.  Pan  Saunders  jakby  nic  nie  zauważył.  Kałamarz  cichutko  wrócił
do ławki.

- Gwendołino - powiedział pan Saunders, nie odwracając głowy. - Wyjmij słój

z atramentem oraz lejek z dolnej szafki kredensu i napełnij ten kałamarz. Nalej do
pełna, proszę.

Gwendolina wstała z zawadiacką, wyzywającą miną, znalazła wielką flaszę i

lejek i zaczęła napełniać swój kałamarz. Dziesięć minut później wciąż nalewała
atrament. Najpierw się zdziwiła, potem poczerwieniała, potem znowu zbladła z furii.
Próbowała odstawić flaszę i odkryła,, że nie może. Próbowała wyszeptać zaklęcie.
Pan Saunders odwrócił się i spojrzał na nią.

- Pan jest naprawdę okropny! - oświadczyła Gwendolina. -Poza tym wolno mi

uprawiać czary w pana obecności.

- Nikomu nie wolno oblewać atramentem swojego nauczyciela - odparł wesoło

pan Saunders. - I już cię uprzedzałem, że na

razie sko ńczyłaś z czarami. Nalewaj dalej, dopóki nie każę ci przestać.

Gwendolina nalewała atrament przez następne pół godziny, z każdą chwilą

coraz bardziej ws'ciekła.

Kot był pod wrażeniem. Podejrzewał, że pan Saunders jest potężnym magiem.

Rzeczywiście,  gdy  znowu  na  niego  spojrzał,  nie  zobaczył  na  marynarce  ani  śladu
atramentu. Wciąż zerkał na pana Saundersa, żeby sprawdzić, kiedy może bezpiecznie
przełożyć  pióro  do  lewej  ręki.  Tak  często  go  karano  za  pisanie  lewą  ręką,  że  nabrał
wprawy  w  obserwowaniu  nauczycieli.  Kiedy  pan  Saunders  odwracał  się  do  niego,
Kot  pisał  prawą  ręką.  Szło  mu  powoli  i  opornie.  Jak  tylko  pan  Saunders  obracał  się
plecami,  Kot  zmieniał  rękę  i  od  razu  szło  mu  jak  z  płatka.  Najwięcej  kłopotu
sprawiało mu trzymanie kartki ukośnie, żeby nie rozmazać atramentu lewą ręką. Ale
miał  już  taką  wprawę,  że  zręcznie  przekręcał  zeszyt  za  każdym  razem,  gdy  pan
Saunders zaczynał się odwracać w jego stronę.

Minęło pół godziny i pan Saunders, nawet się nie odwracając, kazał

Gwendolinie skończyć nalewanie i zrobić słupki. Potem, wciąż obrócony plecami,
zapytał Kota:

- Bryku, co piszesz?
- Wypracowanie o królu Kanucie - odpowiedział niewinnie Kot.
Wtedy pan Saunders się odwrócił, ale zeszyt leżał już prosto i Kot miał pióro w

prawej ręce.

- Którą ręką piszesz? - zapytał pan Saunders.
Kot, przyzwyczajony do tych pytań, podniósł prawą rękę z piórem.
- Mnie się wydaje, że obiema - stwierdził pan Saunders, podszedł i spojrzał na

stronę zapisaną przez Kota. - Tak, obiema.

-  Nie widać tego - zaprotestował nieszczęsny Kot.
-  Niewiele - przyznał pan Saunders. - Zmieniasz ręce dla zabawy czy co?
-  Nie - wyznał Kot. - Ale jestem leworęczny.
W  ówczas,  jak  Kot  się  obawiał,  pan  Saunders  wpadł  w  dziką  furię.  Twarz  mu

poczerwieniała. Trzasnął wielką, guzowatą dłonią w ławkę, aż Kot podskoczył.
Podskoczył również kałamarz i chlusnął atramentem na wielką rękę pana Saundersa i
na wypracowanie Kota.

- Leworęczny! - ryknął pan Saunders. - Więc czemu, na Czarnego

Dżentelmena, nie piszesz lewą ręką, chłopcze?

- Bo... bo karali mnie za to - wyjąkał Kot, wstrząśnięty i zaskoczony, że pan

Saunders złości się z tak dziwnego powodu.

- Więc zasługują na usmażenie żywcem! - zagrzmiał pan Saunders. -

Wyrządzasz sam sobie niepowetowaną krzywdę, kiedy ich słuchasz, chłopcze! Jeśli
jeszcze raz przyłapię cię na pisaniu prawą ręką, to popamiętasz!

- Tak - szepnął Kot z ulgą, chociaż nadal był głęboko wstrząśnięty. Spojrzał

ałośnie na swoje zalane atramentem wypracowanie z nadzieją, że pan Saunders

znowu użyje swoich czarów. Lecz nauczyciel wziął zeszyt i wyrwał kartkę.

- Teraz zrób to jeszcze raz, ale jak należy! - polecił, rzucając z trzaskiem zeszyt

na ławkę przed Kotem.

Kot wciąż przepisywał od nowa wypracowanie o Kanucie, kiedy weszła Mary,

niosąc na tacy mleko, biszkopty i kawę dla pana Saundersa. Po wypiciu mleka i
zjedzeniu biszkoptów pan Saunders powiedział Kotu i Gwendolinie, że mają wolne
do obiadu.

- Chociaż nie V nagrodę za dobre wyniki w nauce - burknął. -Idźcie się

pobawić na świeżym powietrzu.

Wychodzili już z klasy, gdy zwrócił się do Rogera i Julii:
- Teraz zajmiemy się czarami. I miejmy nadzieję, że tego też nie

zapomnieliście.

Gwendolina zatrzymała się w drzwiach i spojrzała na niego.
- Nie, ty nie - odprawił ją pan Saunders. - Już ci przecież mówiłem.

Gwendolina obróciła się gwałtownie i wybiegła przez obskurny pokój zabaw na
korytarz. Kot popędził za nią co sił w nogach, ale dogonił ją dopiero w znacznie
wspanialszej części zamku, gdzie wielkie marmurowe schody zakręcały łukiem w dół,
a światło padało z eleganckiej kopuły w dachu.

- Nie tedy - wydyszał Kot.
- Właśnie że tędy - zawzięcie rzuciła Gwendolina. - Chcę znaleźć

Chrestomanciego. Dlaczego te dwa tłuste głupki uczą się czarów, a ja nie? Mam dwa
razy więcej talentu niż oni. Musieli działać razem, żeby unieść w powietrze dzbanek
kakao! Chcę więc porozmawiać z Chrestomancim.

Szczęście jej dopisało, bo Chrestomanci właśnie szedł galerią po drugiej stronie

klatki schodowej, za marmurową balustradą. Nosił teraz beżowy garnitur zamiast
królewskiego szlafroka, ale wyglądał, o ile to możliwe, jeszcze bardziej elegancko.
Sądząc z wyrazu jego twarzy, wędrował myślami gdzieś bardzo daleko. Gwendolina
obiegła szczyt marmurowych schodów i stanęła przed nim. Chrestomanci zamrugał i
spojrzał z roztargnieniem najpierw na nią, a potem na Kota.

- Czy któreś z was mnie szuka?
- Tak, ja - odparła Gwendolina. - Pan Saunders nie chce mi dawać lekcji

czarówv więc niech pan mu każe.

- Och, tego nie mogę zrobić - rzucił zdawkowo Chrestomanci. - Przykro mi i

tak dalej.

Gwendolina tupnęła nogą. Nie narobiła prawie żadnego hałasu, nawet na

marmurowej podłodze, i nie wywołała echa. Zamiast tego musiała więc krzyknąć:

- Dlaczego nie? Pan musi, pan musi, pan musi! Chrestomanci spojrzał na nią z

góry z lekkim zdziwieniem, jakby dopiero teraz ją zobaczył.

- Chyba się zdenerwowałaś - stwierdził. - Cóż, niestety, nie ma rady.

Zapowiedziałem Michaelowi Saundersowi, żeby pod żadnym pozorem nie uczył was
dwojga czarów.

- Pan?! Dlaczego?! - wrzasnęła Gwendolina.
- Ponieważ zrobiłabyś z nich zły użytek - wyjaśnił Chrestomanci, jakby to było

oczywiste. - Ale rozważę tę sprawę ponownie za jakiś rok, jeśli wciąż będziesz
chciała się uczyć.

U śmiechnął się życzliwie do Gwendołiny, wyraźnie oczekując wdzięczności, i

spacerowym krokiem zszedł po marmurowych schodach.

Gwendolina kopnęła marmurową balustradę i rozbiła sobie nogę. To wprawiło

ją w furię równie silną, jak gniew pana Saundersa. Tańczyła, podskakiwała i
wrzeszczała piskliwie na górnym podeście schodów, aż Kot się przestraszył.
Potrząsnęła pięścią za odchodzącym Chrestomancim.

- Poczekaj tylko! Już ja ci pokażę! - wrzasnęła. Chrestomanci zniknął już za

zakrętem schodów. Pewnie nie

usłyszah Nawet najgłośniejszy wrzask Gwendołiny brzmiał cienko i słabo.
Kota to zaintrygowało. Co takiego ma w sobie ten zamek? Podniósł wzrok na

kopułę, skąd padało światło. Wrzask Gwendołiny powinien wzbudzić w niej echo jak
wszyscy diabli. Tymczasem wywołał tylko cienki, słaby pisk. Czekając, aż siostra się
uspokoi, Kot eksperymentalnie wsadził dwa palce do ust i zagwizdał jak najgłośniej.
Rozległ się dziwaczny, tępy dźwięk jak skrzypienie buta. Ten odgłos sprowadził do
galerii starą damę w mitenkach.

- Co za hałaśliwe dzieci! - skarciła ich. - Jeśli chcecie wrzeszczeć i gwizdać,

musicie wyjść na dwór.

- Och, no to chodźmy! - gniewnie rzuciła Gwendolina do Kota i pobiegli do

znajomej części zamku. Po krótkim błądzeniu znaleźli drzwi, przez które ich
wprowadzono poprzedniego dnia, i wyszli na dwór.

- Chodźmy się rozejrzeć - zaproponował Kot. Gwendolina wzruszyła

ramionami i mruknęła, że jej to odpowiada, więc rozpoczęli zwiedzanie.
Za  gęstwą  rododendronów  zaczynał  się  wielki,  gładki  trawnik,  gdzie  rosły  cedry.
Ciągnął  się  wzdłuż  całej  nowszej  części  zamku.  Po  drugiej  stronie  trawnika  Kot
dostrzegł  nadzwyczaj  interesujący,  wysoki,  nasłoneczniony  mur,  zza  którego
zwieszały się gałęzie drzew. Najwyraźniej były to ruiny jeszcze starszego zamku. Kot
ruszył truchtem w tamtą stronę, obok wielkich okien nowego zamku, ciągnąc za sobą
siostrę.  Ale  w  połowie  drogi  Gwendolina  przystanęła  i  zaczęła  wiercić  czubkiem

bucika!w wystrzyżonej zielonej trawie.

- Hm - powiedziała. - Myślisz, że tutaj się liczy jako zamek?
- Pewnie tak - odparł Kot. - No, chodź. Chcę zwiedzić tamte ruiny.
Jednak pierwszy mur, do którego dotarli, był bardzo niski. Furtka prowadziła do

bardzo  porządnego  francuskiego  ogrodu,  z  szerokimi  żwirowymi  ścieżkami
biegnącymi  bardzo  prosto  pomiędzy  bukszpanowymi  żywopłotami.  Wszędzie  rosły
cisy  przystrzyżone  w  surowe  piramidy,  wszystkie  kwiaty  były  żółte  i  posadzone  w
zwartych kępkach.

- Nuda - ocenił Kot i ruszył przodem do zrujnowanego muru w głębi.
Ponownie drogę zagrodził im niższy mur i tym razem weszli do sadu. Był to

bardzo  porządny  sad,  gdzie  wszystkie  drzewa,  ukształtowane  płasko,  stały  karnie  w
szeregach  jak  żywopłoty  przy  krętych  żwirowych  ścieżkach.  Gałęzie  uginały  się  od
jabłek.  Po  tym,  co  mówił  Chrestomanci,  Kot  nie  ośmielił  się  żadnego  zwędzić,  ale
Gwendolina zerwała dużego czerwonego worcestera i zatopiła w nim zęby.

Natychmiast zza zakrętu ścieżki wyszedł ogrodnik i oznajmił karcąco, że nie

wolno zrywać jabłek.

Gwendolina rzuciła jabłko na ścieżkę.
- To je sobie weź. I tak było robaczy we.
Poszli dalej i zostawili ogrodnika wpatrującego się ponuro w nadgryzione

jabłko. Zamiast do ruin, dotarli do sadzawki ze złotymi rybkami, a potem do różanego
ogrodu.  Tutaj  Gwendolina  w  ramach  eksperymentu  spróbowała  zerwać  różę.
Natychmiast  zjawił  się  następny  ogrodnik  i  wyjaśnił  z  szacunkiem,  że  nie  wolno  im
zrywać  róż.  Wiec  Gwendolina  rzuciła  na  ziemię  także  różę.  Potem  Kot  obejrzał  się
przez  ramię  i  zobaczył,  że  jakimś  sposobem  ruiny  znalazły  się  z  tyłu.  Zawrócił,  ale
wciąż nie mógł tam dotrzeć. Zbliżała się już pora obiadu, kiedy nagle trafił na wąską
stromą ścieżkę pomiędzy murami i zobaczył ruiny nad głową, u wylotu ścieżki.

Uradowany popędził ścieżką do góry. Rozświetlony słońcem mur był wyższy

od przeciętnego domu, a na jego szczycie rosły drzewa. Zbliżywszy się, Kot zobaczył,
ż

e z muru wystają zawrotnie strome kamienne schodki przypominające drabinę z

kamienia i tak stare, że rosły na nich laki i lwie paszcze. Wybujałe malwy całkiem
przesłoniły miejsce, gdzie schodki dotykały ziemi. Kot musiał odepchnąć na bok
wysoką czerwoną malwę, żeby postawić stopę na pierwszym stopniu.

Jak tylko to zrobił, kolejny ogrodnik nadbiegł po stromej ścieżce, sapiąc.
-  Nie możecie tam wejść! Tam na górze jest ogród Chresto-manciego!
-  Dlaczego nie możemy? - zapytał bardzo rozczarowany Kot.
-  Bo nie wolno i już.
Powoli, niechętnie Kot zawrócił. Ogrodnik stał u stóp schodów i pilnował, czy

Kot naprawdę odszedł.

ROZDZIA Ł 5

Gwendolina nie chciała powiedzieć bratu, co zamierza. Na skutek tego Kot

przeżywał dość melancholijne chwile. Po pożywnym obiedzie z brukwi i gotowanej
baraniny znowu mieli lekcje. Potem Gwendolina odeszła z pośpiechem i nie
pozwoliła bratu z sobą pójść. Kot nie wiedział, co robić.

- Chcesz się pobawić na dworze? - zapytał Roger. Kot wiedział, że Roger pyta

tylko przez uprzejmość.

- Nie, dziękuję - odmówił grzecznie.
Musiał zwiedzać ogrody na własną rękę. Niżej był las pełen kasztanowców, ale

kasztany wcale jeszcze nie dojrzały. Kot bez większej nadziei wypatrywał ich wśród
gałęzi, kiedy dostrzegł domek na drzewie, mniej więcej w połowie wysokości. To już
było coś! Zamierzał się tam wdrapać, ale usłyszał głosy i zobaczył spódnicę Julii
trzepoczącą wśród liści. Więc nic z tego. To był prywatny domek Julii i Rogera, w tej
chwili zajęty.

Kot powędrował dalej. Dotarł do trawnika i zobaczył Gwendolinę przykucniętą

pod jednym z cedrów i pochłoniętą wykopywaniem małej dziury.

- Co ty robisz? - zapytał Kot.
- Odejd ź - burknęła.
Odszedł. Nie wątpił, że Gwendolina robiła coś związanego z czarami i z

nauczką  dla  Chrestomąnciego,  ale  wypytywanie  jej  nie  miało  sensu,  kiedy  była  taka
tajemnicza.  Musiał  zaczekać.  Wytrzymał  przez  następną  przerażającą  kolację,  a
potem  przez  długi,  długi  wieczór.  Gwendolina  po  kolacji  zamknęła  się  na  klucz  w
swoim pokoju i kazała mu odejść, kiedy zapukał.

Następnego ranka zbudził się wcześnie i przez okno zobaczył, co zrobiła

Gwendolina.  Trawnik  był  w  opłakanym  stanie.  Nie  wyglądał  już  jak  gładka  płachta
zielonego  aksamitu.  Pokrywały  go  kretowiska.  Wszędzie,  jak  okiem  sięgnąć,
sterczały  małe  zielone  wzgórki,  kopczyki  świeżej  ziemi,  długie  ziemne  nasypy  i
długie zielone bruzdy poruszonej trawy. Najwyraźniej liczna armia kre-tów pracowała
przez  całą  noc.  Kilkunastu  ogrodników  stało  z  ponurymi  minami,  drapiąc  się  po
głowach.

Kot narzucił ubranie i zbiegł po schodach.
Gwendolina wychylała się z okna swojej sypialni w falbania-stej koszuli nocnej,

promieniejąc z dumy.

- Tylko popatrz! - zawołała do Kota. - Czy to nie wspaniałe? Wczoraj

wieczorem poświęciłam kilka godzin, żeby na pewno wszystko zniszczyć. Teraz
Chrestomanci pójdzie po rozum do głowy!

Kot w to nie wątpił. Nie wiedział, ile będzie kosztowała wymiana takiej ilości

darni, ale podejrzewał, że całkiem sporo. Obawiał się, że Gwendolinę czekają
poważne kłopoty.

Ku jego zdumieniu nikt nawet nie wspomniał o trawniku. W chwilę później

weszła Eufemia i powiedziała tylko:

- Znowu się spóźnicie na śniadanie.

Roger i Julia w ogóle nic nie mówili. W milczeniu przyjęli marmoladę i nóż podane
przez  Kota,  i  tylko  Julia  odezwała  się  jeden  jedyny  raz,  kiedy  upuściła  nóż  Kota  i
podniosła go zmieszana. „Psiakość!" - powiedziała. A kiedy pan Saunders zawołał ich
na  lekcje,  mówił  tylko  o  matematyce  i  historii.  Kot  doszedł  do  wniosku,  że  nikt  nie
podejrzewa Gwendoliny  w sprawie kretowisk. Nie zdawali sobie sprawy,  jaka z niej
potężna czarownica.

Tego dnia po obiedzie nie było lekcji. Pan Saunders wyjaśnił, że zawsze mają

wolne w środy po południu. Po obiedzie wszystkie kretowiska znikły. Kiedy wyjrzeli

z okna pokoju zabaw, trawnik znowu wyglądał jak płachta aksamitu.

- Nie wierzę! - szepnęła Gwendolina do Kota. - To na pewno iluzja. Próbują

mnie poniżyć.

Wyszli na dwór, żeby się rozejrzeć. Musieli zachować ostrożność, ponieważ

pan Saunders spędzał wolne popołudnie na leżaku pod cedrem, czytając żółtą książkę
w miękkiej oprawie, która widocznie bardzo go bawiła. Gwendolina przespacerowała
się po trawniku i udawała, że podziwia zamek. Na niby zawiązując sznurowadło,
szturchnęła trawę palcem.

- Nie rozumiem! - wyznała. Jako czarownica wiedziała, że równa, gładka darń

nie jest iluzją. - Naprawdę to naprawili! Jak?

- Widocznie ułożyli nową darń, kiedy mieliśmy lekcje - zasugerował Kot.
- Nie bądź głupi! - ofuknęła go. - Nowa darń byłaby jeszcze w kwadratach, nie

jak ta!

Pan Saunders ich zawołał.
Przez sekundę Gwendolina wyglądała na przestraszoną, ale ukryła to całkiem

nieźle i swobodnym krokiem podeszła do leżaka. Kot zobaczył, że żółta książka była
po francusku. To ci dopiero, żeby śmiać się z francuskiego tekstu! Widocznie pan
Saunders był nie tylko silnym magiem, ale również wykształconym.

Pan Saunders odłożył książkę grzbietem do góry na znowu piękną trawę i

uśmiechnął się do dzieci.

- Wyszliście tak szybko, że nie zdążyłem wam wręczyć kieszonkowego.

Proszę.
Podał obojgu po dużej srebrnej monecie. Kot zagapił się na swój pieniądz. To była
korona - całe pięć szylingów. Nigdy w życiu nie miał tyle pieniędzy. Pan Saunders
wprawił go w jeszcze większe zdumienie, mówiąc:

- Dostaniecie tyle co środę. Nie wiem, czy wolicie wydawać, czy oszczędzać.

Julia i Roger zwykle idą do wioski i przepuszczają wszystko na słodycze.

- Dziękuję - powiedział Kot. - Bardzo dziękuję. Czy pójdziemy do wioski,

Gwendolino?

- Dobrze - zgodziła się Gwendolina.
Z jednej strony pragnęła zostać w zamku i śmiało stawić czoło wszelkim

oskarżeniom w związku z kretowiskami, z drugiej -z ulgą przyjęła wymówkę, żeby
się wymknąć.

- Spodziewam się, że Chrestomanci pośle po mnie, jak tylko się połapie, że to

moja wina - powiedziała, kiedy szli aleją wśród drzew.

- Myślisz, że to pan Saunders naprawił trawnik? - zagadnął Kot. Gwendolina

spochmurniała.

- Nie mógł. Przecież prowadził lekcję.
- Ogrodnicy - zasugerował Kot. - Niektórzy pewnie są czarownikami. Strasznie

szybko się pojawiali, żeby nam czegoś zabronić.

Gwendolina zaśmiała się pogardliwie.
- Przypomnij sobie Pomocnego Czarownika.
Kot poczuł lekkie wątpliwości. Pomocny Czarownik miał niewiele więcej

talenju od pani Sharp. Zwykle wynajmowano go do przenoszenia ciężarów albo
sprawiania, żeby gorszy koń wygrał na wyścigach.

- Wszystko jedno - upierał się - może to specjaliści... ogrodowi czarownicy.
Gwendolina tylko znowu się zaśmiała.
Wioska leżała tuż za bramą zamku, u stóp wzgórza. Ładne domki otaczały

rozległe błonia. Na błoniach stały rzędem sklepy: śliczna piekarnia z łukowym
frontonem, równie śliczny sklep ze słodyczami i poczta. Gwendolina zatrzymała się

przed sklepem ze starzyzną. Kot nie miał nic przeciwko temu, bo sklep wyglądał
interesująco. Gwendolina z irytacją pokręciła głową i zatrzymała wiejskiego chłopca,
który wałęsał się nieopodal.

- Podobno pan Baslam mieszka w tej wiosce. Możesz nam wskazać drogę?
Chłopiec się skrzywił.
- On? To nic dobrego. Tędy, na końcu tamtej alejki, jeśli naprawdę chcecie

wiedzieć.

Stał i patrzył na nich z taką miną, jakby należało mu się sześć pensów za fatygę.
Ani Kot, ani Gwendolina nie mieli innych pieniędzy oprócz srebrnych koron.

Nie mogli mu niczego dać.

- Wypchaj się, ty mała czarownico! - wrzasnął za nimi chłopak. - Skąpiradło!
Gwendolina wcale się nie przejęła, ale Kot tak się zawstydził, że chciał wrócić i

wytłumaczyć się przed chłopcem.

Pan Baslam mieszkał w nędznej chacie z błędnie wypisanym szyldem w oknie

TOFARY EGZOTYCZNE Gwendolina popatrzyła na napis z pewnym politowaniem
i zastukała do drzwi zmatowiałą kołatką.

Pan Baslam okazał się tłustym mężczyzną w starych spodniach opadających

pod wydatnym brzuchem. Miał czerwone oczy i obwisłe policzki jak u bernardyna.
Próbował z powrotem zamknąć drzwi, jak tylko ich zobaczył.

- Nie dzisiaj, dziękuję - powiedział, razem ze słowami wydzielając mocny

zapach piwa.

- Przysłał mnie pan Nostrum - oznajmiła Gwendolina. - Pan William Nostrum.
Drzwi znowu się otwarły.
- Ach - powiedział pan Baslam. - Wejdźcie. Tędy. Wprowadził ich do ciasnej

izdebki, gdzie stały cztery krzesła,

stół i kilkadziesiąt gablot z wypchanymi zwierzętami. Gabloty ledwie się tutaj

mieściły, spiętrzone bezładnie jedna na drugiej i wszystkie bardzo zakurzone.

- No to siadajcie - zaprosił ich dość burkliwie pan Baslam. Kot usiadł ostrożnie

i starał się nie oddychać zbyt głęboko.

Oprócz zapachu piwa buchającego od pana Baslama czuł słabą woń zgnilizny i

coś jakby marynaty. Pomyślał, że nie wszystkie wypchane zwierzaki zostały
należycie zakonserwowane.

Fetor jakoś nie przeszkadzał Gwendolinie. Siedziała grzecznie i wyglądała jak z

obrazka. Kremowa sukienka sztywno rozłożyła się wokół niej, szeroki twarzowy
kapelusz ocieniał złociste loki. Patrzyła na pana Baslama zimnymi niebieskimi
oczami.

- Pański szyld jest błędnie napisany.
Pan Baslam spuścił ciężkie powieki i wykonał żartobliwy gest.
- Wiem, wiem. Ale nie chcę, żeby mnie poważnie traktowano. Nie na samym

początku, że tak powiem. No więc czego chcecie? Pan William Nostrum nie
opowiada mi o swoich planach. Jestem tylko skromnym dostawcą towarów.

- Oczywiście potrzebuję towaru - powiedziała Gwendolina.
Kot słuchał, dość znudzony, jak Gwendolina targowała się o materiały do

czarów.  Pan  Baslam  grzebał  za  gablotami  z  wypchanymi  zwierzakami  i  wyciągał
gazetowe  zawiniątka  z  tym  i  owym  -  oczy  kijanek,  języki  węży,  kardamon,
ciemiernik,  saletra,  płyn  do  balsamowania,  dziki  czosnek  i  ropnaite  żywice,
prawdopodobnie  odpowiedzialne  za  niemiły  zapach.  Żądał  za  wszystko  więcej,  niż
Gwendolina chciała zapłacić. Zdecydowana była jak najkorzystniej wydać swoje pięć
szylingów. Pan Baslam nie wydawał się tym zachwycony.

- Wiesz, czego chcesz, tak? - rzucił zrzędliwie.

- Wiem, ile takie rzeczy powinny kosztować - odparła Gwendolina. Zdjęła

kapelusz,  starannie  zapakowała  do  niego  gazetowe  zawiniątka  i  włożyła  kapelusz  z
powrotem na głowę. -1 na koniec potrzebuję trochę smoczej krwi - dodała.
-    Oooch!  -jęknął  pan  Baslam  i  potrząsnął  głową  ze  smutkiem,  aż  zafalowały  jego
obwisłe  policzki.  -  Jest  zakaz  używania  smoczej  krwi.  Powinnaś  o  tym  wiedzieć,
młoda damo. Nie wiem, czy zdobędę chociaż odrobinę.

- Pan Nostrum... obaj panowie Nostrumowie mówili, że pan potrafi zdobyć

wszystko - powiedziała- Gwendolina. - Mówili, że pan jest najlepszym agentem,
jakiego znają. Zresztą nie proszę o smoczą krew teraz. Składam zamówienie.

Pan Baslam wydawał się zadowolony z pochwały braci Nostru-mów, ale wciąż

miał wątpliwości.

- "tylko strasznie mocne czary wymagają smoczej krwi - bronił się płaczliwie. -

Przecież taka młoda panienka nie będzie sama robiła takich rzeczy.

- Jeszcze nie wiem - przyznała Gwendolina. - Ale to możliwe. Wie pan, jestem

na magii zaawansowanej. I chcę zamówić smoczą krew na wypadek, gdybym jej
potrzebowała.

- To będzie kosztowało - ostrzegł ją pan Baslam. - Rozumiesz, trzeba zapłacić

za ryzyko. Nie chcę żadnych zatargów z prawem.

- Zapłacę - obiecała Gwendołina. - Zapłacę w ratach. Niech pan zatrzyma

resztę z pięciu szylingów jako zaliczkę.

Pan Baslam nie potrafił się oprzeć. Spojrzał na monetę w ręce Gwendoliny

takim wzrokiem, że Kot wyraźnie zobaczył długi rząd spienionych kufli z piwem.

- Załatwione - powiedział.
Gwendolina uśmiechnęła się wdzięcznie i wstała. Kot również zerwał się z

radością.

- A co dla młodego dżentelmena? - zagadnął przymilnie pan Baslam. - Nie

chcesz spróbować sił w nekromancji?

- To tylko mój brat - wyjaśniła Gwendolina.
- Och. Aha. Hm. No tak - wybąkał pan Baslam. - Oczywiście. No, życzę

miłego dnia. Wpadnijcie kiedyś, w każdej chwili.

-  Kiedy pan zdobędzie smoczą krew? - zapytała Gwendolina od progu.
Pan Baslam zamyślił się.
-  Powiedzmy, za tydzień.
Gwendolina si ę rozpromieniła.
-    Jak  szybko!  Wiedziałam,  że  pan  jest  dobrym  agentem.  Gdzie  pan  ją  tak

szybko dostanie?

- Takich rzeczy się nie mówi - zarechotał pan Baslam. - Trzeba ją sprowadzić z

innego s'wiata, ale z którego, to sekret zawodowy, młoda damo.

Gwendolina tryskała radością, kiedy wracali do zamku.
- Tydzień! - powtarzała. - To najkrótszy termin, o jakim słyszałam. Wiesz,

trzeba ją przeszmuglować z innego świata. Widocznie on tam ma bardzo dobre
układy.

- Albo trzyma ją u siebie, w wypchanym ptaku - burknął Kot, któremu pan

Baslam wcale się nie spodobał. - Po co ci smocza krew? Pani Sharp mówiła, że to
kosztuje pięćdziesiąt funtów za uncję.

- Cicho bądź! - syknęła Gwendolina. - Och, szybko! Pospiesz się, Kot! Do tego

sklepu ze słodyczami. Ona nie powinna wiedzieć, gdzie byliśmy.

Na wiejskich błoniach dama trzymająca parasolkę rozmawiała z duchownym.

To była żona Chrestomanciego. Kot i Gwendolina wpadli do sklepu, licząc, że ich nie
zauważyła. Tam Kot kupił sobie i siostrze po torebce toffi. Millie wciąż stała na

błoniach, więc kupił również trochę lukrecji. Millie nadal rozmawiała z duchownym,
więc kupił Gwendolinie wycieraczkę do piór, a sobie pocztówkę z zamkiem.
Millietnie ruszyła się z miejsca. Kot nie mógł już wymyślić nic więcej do kupienia,
więc musieli wyjść ze sklepu.

Millie kiwnęła na nich, jak tylko ich zobaczyła.
- Poznajcie naszego drogiego pastora.
Pastor, starszy człowiek ze słabym, rozbieganym wzrokiem, podał im drżącą

ręke,,i powiedział, że zobaczy ich w niedzielę. Potem oświadczył, że naprawdę musi
już iść.

- My też - przytaknęła Millie. - Chodźcie, moi drodzy. Razem wrócimy do

zamku.
Nie  pozostało  im  nic  innego,  tylko  pójść  obok  niej  pod  parasolką,  przez  błonia  i
zamkową  bramę.  Kot  bał  się,  że  Milłie  zapyta,  dlaczego  odwiedzili  pana  Baslama.
Gwendolina  obawiała  się,  że  Millie  zapytają  o  kretowiska  na  trawniku.  Ale  Millie
powiedziała:

- Cieszę się, że mam okazję z wami porozmawiać, moi kochani. Nie miałam

czasu sprawdzić, jak sobie radzicie. Wszystko w porządku? Nic was tu nie zdziwiło?

- No... trochę - wyznał Kot.
- Pierwsze dni zawsze są najgorsze, wszędzie - pocieszyła go Millie. - Na

pewno wkrótce się oswoicie. I śmiało korzystajcie z zabawek w pokoju zabaw, jeśli
chcecie. Są dla wszystkich. Prywatne zabawki są w pokojach. Jak wam się podobają
wasze pokoje?

Kot popatrzył na nią ze zdumieniem. Zachowywała się tak, jakby kretowiska i

czary wcale nie istniały. Pomimo eleganckiej sukni z krezą i koronkowej parasolki
była najzwyklejszą, dobrą, poczciwą kobietą. Kot ją polubił. Zapewnił, że podoba mu
się jego pokój i łazienka, zwłaszcza prysznic, i wyjaśnił, że nigdy przedtem nie miał
łazienki tylko dla siebie.

- Och, bardzo się cieszę. Miałam nadzieję, że ci się spodoba -powiedziała

Millie. - Panna Bessemer chciała cię umieścić obok Rogera, ale moim zdaniem
tamten pokój jest taki nudny... i nie ma prysznica. Obejrzyj go kiedyś, to sam
zobaczysz.

Szła alejką i gawędziła, a Kot odkrył, że sam podtrzymuje rozmowę. Jak tylko

stało się jasne, że Millie nie zamierza wspominać o trawnikach ani o towarach
egzotycznych, Gwendolina zaczęła ją lekceważyć. Zachowywała pogardliwe
milczenie i oddała głos bratu. Po chwili Millie zapytała Kota, co w zamku najbardziej
go zdziwiło.

Kot odpowiedział nieśmiało, ale bez wahania:
- To, jak wszyscy rozmawiają przy kolacji.
Millie wydała tak rozpaczliwy okrzyk, że Kot podskoczył, a Gwendolina

zrobiła jeszcze bardziej pogardliwą minę.
-  Ojej! Biedny Eryk! Widziałam, jak patrzysz! Czy to nie okropne? Michael wpada w
entuzjazm i nie potrafi mówić o niczym innym. Ale powinno mu przejść za dzień lub
dwa i wtedy znowu będziemy mogli rozsądnie rozmawiać, nawet pożartować. Lubisz
się  pośmiać  przy  stole,  prawda?  Niestety,  nic  nie  powstrzyma  biednego  Bernarda
przed  gadaniem  o  akcjach  i  obligacjach,  ale  nie  zwracaj  na  niego  uwagi.  Nikt  nie
słucha Bernarda. Przy okazji, lubisz ekierki?

- Tak - odpowiedział Kot.
- Och, świetnie! - zawołała Millie. - Zorganizowałam podwieczorek na

trawniku, bo to wasza pierwsza środa i nie chciałam marnować pięknej pogody. Czy
to nie dziwne, że wrzesień prawie zawsze jest ładny? Jeśli przejdziemy pomiędzy

tymi drzewami, zjawimy się na trawniku jednocześnie z herbatą.

I rzeczywiście, kiedy wyszli za Millie z zarośli, zobaczyli grupę leżaków

ustawionych wokół leżaka pana Saundersa. Lokaje rozstawiali stoliki i przynosili
tace. Prawie cała Rodzina zebrała się wokół leżaków. Gwendolina trzymała się z tyłu
za Millie i Kotem, spoglądając nerwowo i wyzywająco. Wiedziała, że teraz Chresto-
manci porozmawia z nią o trawniku, a co gorsza, nie zdążyła przedtem wyjąć
egzotycznych towarów z kapelusza.

Ale Chrestomanciego nie było, chociaż wszyscy inni byli obecni. Millie

przecisnęła się pomiędzy Bernardem od akcji a Julią, minęła starą damę w mitenkach
i wycelowała parasolkę w pana Saundersa.

- Michael, absolutnie zabraniam ci mówić o sztuce przy podwieczorku -

oznajmiła surowo, ale trochę popsuła efekt, kiedy się roześmiała.

Rodzina najwyraźniej czuła to samo co Kot. Kilka osób zawołało: „Słuchajcie!

Słuchajcie!", a Roger zapytał:

- Możemy zaczynać, mamusiu?
Podwieczorek smakował Kotu. Po raz pierwszy od przyjazdu do zamku coś mu

sprawiło  przyjemność.  Podano  cienkie  jak  papier  kanapki  z  ogórkiem  i  duże
gąbczaste  ekierki.  Kot  zjadł  nawet  więcej  od  Rogera.  Wokół  rozbrzmiewały
zwyczajne,  pogodne  rodzinne  rozmowy,  w  tle  brzęczały  akcje  i  obligacje,  ciepłe
promienie  słońca  kładły  się  na  zielonej  połaci  trawnika.  Kot  cieszył  się,  że  ktoś
naprawił  szkody.  Wolał  gładki  trawnik.  Pomyślał  sobie,  że  przy  odrobinie  praktyki
może być w zamku prawie szczęśliwy.

Gwendolina bynajmniej nie była szczęśliwa. Gazetowe zawiniątka ciążyły jej

na głowie. Ich zapach zepsuł smak ekierek. Wiedziała, że musi zaczekać do kolacji,
zanim Chrestomanci porozmawia z nią o trawniku.

Kolację podano tego wieczoru później ze względu na obfity podwieczorek.

Zapadał  zmierzch,  kiedy  Rodzina  zebrała  się  w  jadalni.  Na  całej  długości
wypolerowanego stołu stały zapalone świece. Kot widział je i resztę pokoju odbite w
rzędach  wysokich  okien  naprzeciwko.  Widok  był  przyjemny  i  pożyteczny.  Kot
zobaczył  nadchodzącego  lokaja.  Teraz  przynajmniej  nie  zaskoczyło  go,  kiedy  lokaj
wysunął  tacę  z  małymi  rybkami  i  marynowaną  kapustą  spoza  jego  (^mienia.  I
ponieważ Kotu zakazano używać prawej ręki, bez żadnych skrupułów sięgał z drugiej
strony. Zaczynał się czuć swojsko.

Ponieważ panu Saundersowi zabroniono rozmawiać o sztuce przy

podwieczorku,  podczas  kolacji  wykazał  się  jeszcze  większą  elokwencją  niż  zwykle.
Gadał  i  gadał.  Przyciągnął  uwagę  Chrestomanciego  i  nie  dopuszczał  go  do  głosu.
Chrestomanci  słuchał  i  kiwał  głową  z  sennym,  pogodnym  wyrazem  twarzy.
Gwendolinę ogarniała coraz większa złość. Chrestomanci nie wspomniał ani słowem
o  trawniku,  ani  tutaj,  ani  wcześniej  w  bawialni.  Coraz  wyraźniej  rozumiała,  że  nikt
nie zamierza poruszać tej sprawy.

Była wściekła. Pragnęła uznania dla swoich mocy. Chciała udogodnić

Chrestomanciemu, że jest czarownicą, z którą należy się liczyć. Więc nie pozostało
jej nic innego, tylko rzucić następne zaklęcie. Trochę jej przeszkadzało, że nie miała
pod ręką żadnych ingrediencji, ale jedno mogła zrobić całkiem łatwo.

Kolacja trwała. Pan Saunders gadał. Lokaje wnieśli następne danie. Kot zerknął

w szybę okienną, żeby zobaczyć, kiedy dojdzie do niego srebrna taca. I niemal
wrzasnął.

Za oknem stało chude, blade stworzenie. Przyciśnięte do ciemnej szyby,

machało rękami i poruszało ustami. Wyglądało jak zabłąkany duch lunatyka. Było
słabe, białe i odrażające. Ubłocone i oślizłe. Chociaż Kot niemal natychmiast się

ROZDZIA Ł 6

Gwendolina dała upust wściekłości w swoim pokoju po kolacji. Wskoczyła na

łóżko, wrzeszczała i rzucała poduszkami. Kot stał przezornie pod ścianą, czekając, aż
siostra się uspokoi. Ale Gwendolina nie przestała, dopóki nie poprzysięgła sobie, że
rozpocznie kampanię przeciwko Chrestomanciemu.

- Nienawidzę tego zamku! - wrzeszczała. - Nienawidzę ich wszystkich! Tacy są

fałszywie uprzejmi! Nienawidzę, nienawidzę!

Wrzask był tłumiony przez aksamitne obicia pokoju i całkiem niknął we

wszechobecnej ciszy zamku.

- Słyszysz?! - krzyknęła Gwendolina. - Puchowa kołderka ohydnej

grzeczności! Zniszczyłam im trawnik, więc zaprosili mnie na podwieczorek.
Wywołałam przepiękną zjawę, więc zaciągnęli zasłony. „Frazier, bądź tak dobry i
zaciągnij zasłony". Fuj! Chre-stomanci przyprawia mnie o mdłości!

- Nie uważam, że to była przepiękna zjawa - sprzeciwił się Kot, cały drżący.
- Cha, cha! Nie wiedziałeś, że stać mnie na to, co?! - zawołała Gwendolina. -

Nie miała przestraszyć ciebie, głupi, tylko Chrestomanciego. Nienawidzę go! Nawet
się nie zainteresował.

- Po co nas tutaj sprowadzi ł, jeśli ty go nie interesujesz? - zapytał Kot.
Gwendoline zaskoczyło takie postawienie sprawy.
- Nie pomyślałam o tym - przyznała. - Może to coś poważnego. Odejdź. Chce

to przemyśleć. W każdym razie - zawołała za Kotem, który ruszył do drzwi - on się
mną zainteresuje, choćbym miała pęknąć! Codziennie będę coś robiła, dopóki mnie
nie zauważy!

I znowu nieszczęsny Kot był zdany na siebie. Pamiętając, co mówiła Millie,

poszedł do pokoju zabaw. Ale Julia i Roger już tam byli i bawili się żołnierzykami na
poplamionym dywanie. Mali ołowiani grenadierzy maszerowali. Kilku podtaczało
armatę, inni leżeli za poduszkami i strzelali z karabinów, które cichutko
potrzaskiwały. Roger i Julia obejrzeli się z minami winowajców.

-  Nie mów nikomu, dobrze? - poprosiła Julia.
-  Chcesz się z nami pobawić? - zapytał uprzejmie Roger.
-  Och, nie, dziękuję - pospiesznie odparł Kot.
Wiedział,  że  nie  mógłby  uczestniczyć  w  takiej  zabawie  bez  pomocy

Gwendoliny. Ale nie śmiał się naprzykrzać siostrze w jej obecnym nastroju. Nie miał
nic do roboty. Potem przypomniał sobie, że Millie wyraźnie spodziewała się po nim
znacznie bardziej gruntownego zwiedzenia zamku. Wyruszył więc na wyprawę
badawczą, nieco zdumiony własnym zuchwalstwem.

Zamek wydawał się dziwny w nocy. W regularnych odstępach paliły się słabe

elektryczne  światła.  Zielony  dywan  lśnił  lekko,  a  wypolerowane  podłogi  i  ściany
odbijały  wszystko  jeszcze  wyraźniej  niż  w  dzień.  Kot  wędrował  bezgłośnie  w
towarzystwie  kilku  własnych  widmowych  odbić,  aż  poczuł  się  jakiś  nierzeczywisty.
Wszystkie  drzwi  były  zamknięte.  Nasłuchiwał  przy  paru,  ale  nic  nie  usłyszał.  Nie
miał odwagi żadnych otworzyć. Szedł dalej i dalej.
Po chwili odkrył, że jakąś okrężną drogą dotarł do starszej części zamku. Tutaj ściany
były  z  bielonego  kamienia,  a  okna  zagłębiały  się  w  murze  prawie  na  metr.  Potem
zobaczył kręte schody, bliźniaczo podobne do tych, które prowadziły do jego pokoju,
tylko że te skręcały w drugą stronę. Wspiął się po nich ostrożnie.

Mijał właśnie ostatni zakręt, kiedy otwarły się drzwi na szczycie. Jaśniejszy

prostokąt  światła  padł  na  ścianę  w  górze,  w  prostokącie  zaś  stanął  cień,  który  mógł
należeć  tylko  do  Chrestomanciego.  Nikt  inny  nie  mógł  rzucać  równie  wysokiego
cienia,  z  taką  gładką  głową  i  takim  mnóstwem  falbanek  na  gorsie  koszuli.  Kot

przystanął.

- I miejmy nadzieję, że ta smarkula nie spróbuje znowu - powiedział

Chrestomanci, niewidoczny w górze. Mówił z większym ożywieniem niż zwykle i
jakby z gniewem.

Głos pana Saundersa odpowiedział skądś dalej:
- Szczerze mówiąc, mam jej już trochę dosyć. Zakładam, że wkrótce się

opamięta. Co w nią wstąpiło, żeby tak zdradzać źródło swojej mocy?

- Ignorancja - wyjaśnił Chrestomanci. - Gdybym podejrzewał, że ona chociaż w

przybliżeniu wie, co robi, już nigdy nie zrobiłaby nic więcej w tej dziedzinie... ani w
innych.

- Siedziałem tyłem - powiedział pan Saunders. - Co to było? Numer pięć?
- Nie. Numer trzy, sądząc po wyglądzie włosów. Duch zmarłego - oświadczył

Chrestomanci. - Za co powinniśmy dziękować.

Ruszył w dół schodów. Kot był zbyt przerażony, żeby uciekać.
- Muszę nakłonić komisję egzaminacyjną, żeby skorygowała elementarny kurs

magii - zawołał Chrestomanci z dołu - i włączyła więcej teorii. Ci pokątni czarodzieje
wypychają co lepszych uczniów na poziom zaawansowany i nawet nie dają im
przyzwoitych podstaw.

Minął zakręt i zobaczył Kota.
- O, witam - powiedział przyjaźnie. - Nie miałem pojęcia, że tu jesteś. Chcesz

wejść na górę i obejrzeć pracownię Michaela?

Kot kiwnął głową. Nie śmiał odmówić.
Chrestomanci zachowywał się jednak całkiem przyjaźnie, podobnie jak pan

Saunders, kiedy Chrestomanci wprowadził Kota do pokoju.

- Cze ść, Eryku - powiedział wesoło. - Rozejrzyj się. Czy cokolwiek z tego coś dla

ciebie znaczy?

Kot pokręcił głową. Pokój był okrągły jak jego sypialnia, ale znacznie większy i

wyglądał jak typowa pracownia czarodzieja. Tyle Kot rozumiał. Rozpoznał pięcioramienną
gwiazdę wymalowaną na podłodze. Zapach dochodzący z zapalonego kaganka wiszącego pod
sufitem nie różnił się od zapachu, który unosił się nad ulicą Sabatu w WoWercote. Ale Kot
nie miał zielonego pojęcia, do czego służą przedmioty rozłożone na licznych roboczych
stołach.

Na jednym stały stłoczone kolby i retorty, niektóre puste, niektóre bulgoczące. Na

drugim piętrzyły się książki i zwoje pergaminu. Trzeci gęsto pokrywały wypisane kredą
znaki, pośród których spoczywało jakieś zmumifikowane stworzenie.

Kot zobaczył też książki ciasno ustawione na półkach biegnących pod ścianami, inne

półki  wypełnione  słojami  magicznych  ingrediencji  -  wielkimi  Słojami,  jak  te  w  sklepach  ze
słodyczami.  Prześliznął  się  wzrokiem  po  etykietach  na  kilku  ogromnych  słojach:
OCZYTRASZEK, GUMA ARABSKA, ELIKSIR ZIELA ŚWIĘTOJAŃSKIEGO, SMOCZA
KREW  (SUSZONA).  Ostami  słój  był  niemal  wypełniony  ciemnobrązowym  proszkiem.  Kot
powrócił  spojrzeniem  do  zmumifikowanego  stwora  rozciągniętego  pomiędzy  znakami
wypisanymi  kredą  na  stole.  Stwór  miał  na  łapach  pazury  jak  pies.  Przypominał  wielką
jaszczurkę. Ale na grzbiecie chyba miał skrzydła. Kot był niemal pewien, że patrzy na małego
smoka.

-  Nic nie znaczy, hę? - zagadnął pan Saunders.
Kot odwrócił się i zobaczył, że Chrestomanci wyszedł. Poczuł się trochę swobodniej.
-  To pewnie dużo kosztowało - powiedział.
-    Na  szczęście  podatnicy  płacą  -  odparł  pan  Saunders.  -  Chciałbyś  się  nauczyć,  do

czego to wszystko służy?

- To znaczy, nauczyć się czarów? - upewnił się Kot. - Nie, nie, dziękuję. Nic z tego nie

wyjdzie.

- No, chodzi ło mi co najmniej o dwie inne rzeczy oprócz czarów - sprostował

pan Saunders. - Ale dlaczego myślisz, że nic z tego nie wyjdzie?

-  Boja nie potrafię. Moje zaklęcia po prostu nie działają.
-  Na pewno zabierałeś się do tego we właściwy sposób?
Pan  Saunders  podszedł  do  zmumifikowanego  smoka  i  machinalnie  dał  mu

prztyczka w nos. Stworzenie drgnęło gwałtownie, błoniaste skrzydła na grzbiecie
rozłożyły się szeroko. Potem stwór znowu znieruchomiał. Kot, zdjęty odrazą, cofnął
się aż do drzwi. Był prawie równie przerażony, jak wtedy, kiedy panna Larkins nagle
przemówiła męskim głosem. I teraz sobie skojarzył, że ten głos brzmiał podobnie do
głosu pana Saundersa.

- Zabierałem się do tego na wszelkie możliwe sposoby - odpowiedział. -1 nie

potrafiłem nawet zmienić guzików w złoto. A to przecież proste.

Pan Saunders się roześmiał.
- Może nie jesteś dostatecznie chciwy. No dobrze. Zmykaj, jeśli chcesz.
Kot uciekł z wielką ulgą. Powinien zawiadomić Gwendolinę, że Chrestomanci

jednak zainteresował się jej zjawą i nawet się rozgniewał. Ale Gwendolina zamknęła
się na klucz w pokoju i nie odpowiadała, kiedy ją wołał.

Następnego ranka znowu spróbował, lecz nim zdążył zamienić słówko z

Gwendolina, weszła Eufemia, niosąc list. Gwendolina skwapliwie odebrała go od
pokojówki. Kot rozpoznał na kopercie kanciaste pismo pana Nostruma.

Gwendolina znowu się wściekła.
- Kto to zrobił? Kiedy to przyszło?
Koperta była schludnie rozcięta na całej długości.
- Dzisiaj, z poranną pocztą - odparła Eufemia. -1 nie patrz tak na mnie. Panna

Bessemer dała mi otwarty list.

- Jak ona śmiała! - wrzasnęła Gwendolina. - Jak śmie czytać moje listy? Idę

prosto do Chrestomanciego!

- Jeśli to zrobisz, pożałujesz - ostrzegła Eufemia, kiedy Gwendolina odepchnęła

ją, biegnąc do drzwi.

Gwendolina obróciła się gwałtownie.
- Och, zamknij się, ty głupia żabia gębo!
Kot pomyślał, że to trochę niesprawiedliwe. Eufemia rzeczywiście miała lekko

wyłupiaste oczy, ale poza tym była całkiem ładna.

- Chodź, Kot! - zawołała go Gwendolina i pobiegła korytarzem z listem w ręku.

Kot popędził co sił, ale dogonił ją dopiero przy marmurowych schodach.

- Chrestomanci! - wrzasnęła Gwendolina cienkim, słabym głosem,

niebudzącym echa.

Chrestomanci wchodził po marmurowych schodach, odziany w obszerny,

fałdzisty szlafrok w kolorze pomarańczowym i jaskra-woróżowym. Wyglądał jak
cesarz Peru. Sądząc po łagodnym, roztargnionym wyrazie twarzy, wcale nie zauważył
Gwendoliny ani Kota.

Gwendolina krzyknęła do niego:
- Hej, ty! Chodź tu zaraz!
Chrestomanci podniósł wzrok i jego brwi podjechały do góry.
- Ktoś otwiera moje listy - oznajmiła Gwendolina. - Nie obchodzi mnie, kto tę

robi, ale nie zgadzam się na to! Słyszysz?!

Kot aż się wzdrygnął, słysząc ton jej głosu. Chrestomanci wydawał się

zakłopotany.

- Jak to się nie zgadzasz? - zapytał.
- Nie pozwolę na to! - wrzasnęła Gwendolina. - W przyszłości moje listy mają

do mnie przychodzić zamknięte!

- Czyli chcesz, żebym je otwierał nad parą i potem zaklejał? -zapytał z

powątpiewaniem Chrestomanci. - To bardziej kłopotliwe, ale zgadzam się, skoro ci
tak zależy.

Gwendolina wytrzeszczyła na niego oczy.
- Więc to pan? To pan przeczytał list adresowany do mnie?
Chrestomanci spokojnie przytakn ął.
- Naturalnie. Jeśli ktoś taki jak Henry Nostrum pisze do ciebie listy, muszę

sprawdzić, czy nie napisał niczego niestosownego. To bardzo podejrzany osobnik.

- Był moim nauczycielem! - oświadczyła z furią Gwendolina. - Pan nie ma

prawa!

- Szkoda, że pobierałaś nauki u pokątnego czarodzieja. Musisz sporo się

oduczyć. Szkoda również, że nie mam prawa otwierać twoich listów. Wolałbym,
ż

ebyś nie dostawała obfitej korespondencji, bo inaczej sumienie nie da mi spokoju.

- Zamierza pan dalej tak robić? Więc niech pan uważa. Ostrzegam pana!
- To bardzo uprzejmie z twojej strony - pochwalił ją Chrestomanci. - Lubię być

ostrzeżony.

Pokonał resztę schodów i przeszedł obok Gwendoliny i Kota. Różowo-

pomarańczowy szlafrok zafalował, odsłaniając jaskrawą szkarłatną podszewkę. Kot
zamrugał.

Gwendolina zmierzyła jadowitym wzrokiem barwny szlafrok oddalający się

wzdłuż galerii.

- Tak, nie zwracaj na mnie uwagi! - zawołała. - Żartuj sobie. Jeszcze

zobaczysz, Kot, jaka jestem wściekła!

- Byłaś okropnie niegrzeczna - wytknął jej Kot.
- Zasłużył sobie - burknęła Gwendolina i pospiesznie ruszyła do pokoju zabaw.

-  Otworzyć  list  biednego  pana  Nostruma!  Nie  żeby  mi  przeszkadzało,  że  go
przeczytał.  Ułożyliśmy  szyfr,  więc  ten  paskudny  Chrestomanci  nigdy  się  nie  dowie,
co  to  naprawdę  znaczy,  ale  przecież  jest  podpis.  To  zniewaga.  Poniżenie.  W  tym
zamku  jestem  na  ich  łasce.  Nikt  mi  nie  ulży  w  cierpieniu,  nawet  nie  mogę  ich
powstrzymać przed czytaniem moich listów. Ale jeszcze im pokażę, tylko poczekaj!

Kot przezornie wolał się nie odzywać. Gwendolina wpadła do pokoju zabaw, z

rozmachem usiadła przy stole i wreszcie zaczęła czytać swój list.

- A nie m ówiłam? - odezwała się Eufemia, podczas gdy Mary obsługiwała

windę.

Gwendolina spiorunowała ją wzrokiem.
- Tobie też pokażę! - warknęła i czytała dalej. Po chwili ponownie zajrzała do

koperty.

- Do ciebie też coś jest - poinformowała Kota i rzuciła mu kartkę papieru. - Nie

zapomnij odpisać.

Kot wziął list, zastanawiając się nerwowo, dlaczego pan No-strum do niego

napisał. Ale list był od pani Sharp.

Muj drogi Kocie!
Jak sobie radzisz kohanie? Ja si

czuje samotna i tensknie za wami obojgiem

zwfa

cza za tob

bo dom wydaje si

taki pusty. Chociasz chciałam mie

troch

spokoju ale tensknie za twoim głosem i

afóje

e nie pszynosisz japtek. Jedno si

zdarzyło

e pszyszed jaki

entelmen i dałpien

funtófza tego starego kota co był

twoimi skszypcami wienc smutno mi si

zrobiło i pomy

lałam

eby zapakowa

troch

piernika ipszywie

źć

którego

dnia ale pan Nostrum powiedział

eby nie.

Zreszt

pewnie tarzasz si

w luksósach. Ucałofania dla Gwendoliny. Chciałabym

eby

do mnie wrucU Kocie a pieniondze nic nie znacz

Twoja kochaj

ca % Ellen Sharp

Kot przeczytał list z ciepłym, radosnym, łzawym wzruszeniem. Poczuł, że

tęskni za panią Sharp równie mocno, jak ona za nim. Ogarnęła go taka tęsknota za
domem, że nie mógł przełknąć kakao, a chleb utkwił mu w gardle. Na lekcjach
docierało do niego co piąte słowo nauczyciela.

- Co się z tobą dzieje, Eryku? - zapytał pan Saunders.

Kiedy  Kot  próbował  wrócić  myślami  z  ulicy  Sabatu,  okno  nagle  poczerniało.  W
pokoju  zrobiło  się  ciemno  jak  w  grobie.  Julia  pisnęła.  Pan  Saunders  po  omacku
odnalazł przełącznik i zapalił światło. Wówczas okno znowu zrobiło się przezroczyste
i ukazało wykrzywionego Rogera, przestraszoną Julię, siedzącą skromnie Gwendolinę
i  pana  Saundersa  z  ręką  na  przełączniku,  patrzącego  na  nią  z  irytacją.

•

- Zakładam, że przyczyna tego znajduje się poza terenami zamku? - zapytał.
- Za bramą portierni - odparła zadowolona z siebie Gwendolina. - Umieściłam

to tam dzisiaj rano.

Teraz Kot wiedział, że kampania przeciwko Chrestomanciemu ruszyła pełną

parą.

Okno znowu poczerniało.
- Jak często mamy się tego spodziewać? - zapytał pan Saun-ders w

ciemnościach.

- Dwa razy co pół godziny - odpowiedziała Gwendolina.
- Dziękuję - rzucił zjadliwie pan Saunders. - Skoro mamy światło, Gwendolino,

napisz sto razy: „Należy przestrzegać ducha prawa, nie litery", a ty, Roger, przestań
się tak wykrzywiać.

Przez cały dzień wszystkie okna w zamku zaciemniały się regularnie dwa razy

co pół godziny. Ale jeśli Gwendolina chciała rozzłościć Chrestomanciego, poniosła
klęskę. Nic się nie stało, tyle że wszyscy przez cały czas palili światło. Trochę to było
niewygodne, lecz nikt się specjalnie nie przejmował.

Przed obiadem Kot wyszedł na trawnik, żeby zobaczyć, jak wyglądają

zaciemnienia z zewnątrz. Zupełnie jakby dwie czarne okiennice regularnie opadały na
rzędy okien. Zaczynały w górnym prawym rogu i przesuwały się równomiernie przez
cały rząd z prawa na lewo, a potem przez następny z lewa na prawo i tak dalej, aż
dotarły do najniższego. Znikały, znowu zaczynając od góry. Kot obejrzał cały cykl,
kiedy obok niego stanął Roger z rękami w kieszeniach spodni.

- Twoja siostra widocznie ma metodyczny umysł - powiedział.

- Pewnie jak wszystkie czarownice - odparł Kot. Potem ogarnęło go zakłopotanie.

Przecież właśnie rozmawiał z czarownikiem, z przyszłym czarownikiem.

- Ja chyba nie mam - wyznał Roger, wcale niezmartwiony. -Ani Julia. I wątpię, czy

Michael ma. Chcesz się z nami pobawić po lekcjach w domku na drzewie?

Kot poczuł się mile połechtany. Tak się ucieszył, że zapomniał o tęsknocie za panią

Sharp. Spędził cudowny wieczór w lesie, pomagając odbudować dach nadrzewnego domku.
Wrócił do zamku, kiedy zabrzmiał gong na przebieranie, i odkrył, że zaklęcie na oknach
słabnie. Nie ciemniały już całkowicie, tylko wytwarzały wewnątrz szarawy półmrok. Do rana
zaklęcie całkiem znikło, a Chrestoman-ci nie powiedział ani słowa.

Gwendołina wznowiła atak następnego ranka. Złapała chłopca od piekarza, kiedy

przejeżdżał na rowerze przez bramę stróżówki. Nad przednim błotnikiem wiózł duży kosz
wyładowany bochenkami chleba dla zamku. Chłopiec od piekarza zjawił się w kuchni z lekko
oszołomioną miną i oznajmił, że kręci mu się w głowie. W rezultacie dzieci dostały placki na
ś

niadanie. Podobno przy krojeniu chleba wydarzały się niezwykle interesujące rzeczy.

- Mamy z tobą dobrą zabawę-powiedziała Mary, wyjmując placki z windy. - Muszę ci

to  przyznać,  chociaż  jesteś  niegrzeczna,  Gwendoli-no.  Roberts  myślał,  «e  zwariował,  kiedy
zorientował  się,  że  kroi  stary  but.  Więc  kucharka  przekroiła  następny  bochenek  i  za  chwilę
ona  i  Nan-cy  próbowały  wleźć  na  to  samo  krzesło,  bo  po  całej  kuchni  rozbiegły  się  białe
myszki.  Ale  najbardziej  się  śmiałam  z  miny  pana  Fraziera,  kiedy  powiedział:  „Dajcie  mi"  i
odkrył, że piłuje kamień. Potem...

- Nie zachęcaj jej. Sama wiesz, jaka ona jest - powiedziała Eufemia.
- Uważaj, bo wezmę się za ciebie - ostrzegła kwaśno Gwendołina.

Roger dowiedział się prywatnie od Mary, co się wydarzyło z innymi bochenkami. Jeden
zmienił się w białego królika, jeden

w strusie jajo - które pękło i straszliwie ochlapało

pucybuta -a jeden w ogromną białą cebulę. Potem Gwendolinie skończyły się
pomysły, wiec resztę zmieniła w sery.

- Ale w stare śmierdzące sery - podkreślił Roger, żeby oddać sprawiedliwość

jej zasługom.

Nie wiadomo, czy Chrestomanci również oddał sprawiedliwość zasługom

Gwendoliny, ponieważ znowu nie powiedział ani słowa na ten temat.

Następnego dnia była niedziela. Gwendolina złapała farmera wiozącego bańkę

mleka, którą zamek zużywał codziennie. Poranne kakao smakowało okropnie.

- Zaczynam się wkurzać - oznajmiła cierpko Julia. - Tato może nie zwracać

uwagi, bo pije herbatę z cytryną.

Popatrzyła znacząco na Gwendolinę. Gwendolina odwzajemniła spojrzenie i

Kot znowu poczuł w powietrzu niewidzialną walkę jak wtedy, kiedy siostra chciała
odebrać pani Sharp kolczyki matki. Tym razem jednak Gwendolina nie postawiła na
swoim. Spuściła oczy z irytacją.

- I tak mam już dosyć wczesnego wstawania - oświadczyła zrzędliwie.
Dla niej znaczyło to tylko, że w przyszłości zrobi coś o późniejszej godzinie.

Julia jednak myślała, że pokonała Gwendolinę, a to był błąd.

W sobotę rano mieli lekcje, co bardzo rozzłościło Gwendolinę.
- To potworne - powiedziała do pana Saundersa. - Dlaczego musicie nas tak

torturować?

- To cena, którą płacę za wolne środy - wyjaśnił pan Saunders. - A skoro mowa

o torturach, wolałbym, żebyś czarowała coś innego niż mleko.

- Zapamiętam to - obiecała słodko Gwendolina.

ROZDZIA Ł 7

W sobotę po południu padało. Gwendolina zamknęła się w swoim pokoju i Kot

znowu  nie  miał  co  ze  sobą  zrobić.  Napisał  do  pani  Sharp  na  odwrocie  pocztówki  z
zamkiem,  ale  to  mu  zabrało  tylko  dziesięć  minut,  a  deszcz  był  zbyt  ulewny,  żeby
pójść*  na  pocztę.  Kot  kręcił  się  u  stóp  schodów  i  zastanawiał  się,  co  by  tu  zrobić,
kiedy Roger wyszedł z pokoju zabaw.

- O, świetnie, że jesteś - powiedział. - Julia nie chce bawić się żołnierzykami. A

ty chcesz?

-  Ale ja nie wiem... nie jak wy - bąknął Kot.
-  To nie ma znaczenia - zapewnił Roger.
Ale  miało.  Nieważne,  jak  zręcznie  Kot  rozwijał  szyki  swojej  ołowianej  armii,

gdy tylko żołnierze Rogera zaczynali maszerować, wojacy Kota przewracali się jak
kręgle. Padali całymi drużynami, plutonami i kompaniami. Kot desperacko przesuwał
ich tu i tam, chwytał garściami i zagarniał wieczkiem pudełka, ale wciąż musiał się
cofać. Po pięciu minutach zostało mu tylko trzech żołnierzy schowanych za poduszką.

-  To na nic - stwierdził Roger.
-  Na nic - zgodził się Kot z żalem.
-  Julia! - zawołał Roger.
-  Co? - zapyta ła Julia. Siedziała zwinięta w kłębek w najbardziej obszarpanym

fotelu, ssała lizaka, czytała książkę pod tytułem W rękach łamów i jednocześnie robiła
na drutach. Nic dziwnego, że jej robótka wyglądała jak kamizelka dla żyrafy,
zanurzona w sześciu odcieniach szarej farby.

- Możesz poruszać żołnierzykami Kota? - zapytał Roger.
- Czytam - wymamrotała Julia nad krawędzią lizaka. - To strasznie ciekawe.

Jeden z nich zaginął i myślą, że spotkała go śmierć w męczarniach.

-  Zgódź się - nalegał Roger. - Bo ci powiem, czy spotkała go śmierć.
-  Jeśli powiesz, zmienię ci majtki w lód - słodko ostrzegła Julia. - No dobrze.
Nie  odrywając  oczu  od  książki  i  nie  wyjmując  lizaka  z  ust,  wygrzebała  z

kieszeni chusteczkę. Zawiązała na niej supełek, położyła chusteczkę na poręczy fotela
i czytała dalej.

Przewróceni żołnierze Kota pozbierali się z podłogi i wygładzili swoje blaszane

mundurki. To już była spora poprawa, chociaż jeszcze nie całkiem wystarczająca. Kot
nie potrafił swoim żołnierzykom rozkazywać. Musiał zaganiać ich rękami na pozycje.
Ż

ołnierze nie wyglądali na zadowolonych. Z przerażeniem podnosili wzrok na

wielkie ręce machające im nad głowami. Kot widział, że jeden zemdlał ze strachu.
Ale w końcu ustawił ich na pozycjach -] bardzo korzystnych, pomyślał.

Rozpoczęła się bitwa. Żołnierze jakby sami wiedzieli, co mają robić. Kot

trzymał  jedną  kompanię  w  odwodzie  za  poduszką,  a  kiedy  walka  rozgorzała
najsilniej, wygonił ich stamtąd i zapędził, na prawe skrzydło Rogera. Prawe skrzydło
Rogera  wykonało  zwrot  i  stawiło  zacięty  opór.  Wszyscy  rezerwowi  Kota  rzucili  się
do  ucieczki.  Reszta  armii  zobaczyła  to  i  również  uciekła.  Po  trzech  sekundach  cała
armia  próbowała  się  ukryć  w  kredensie  dla  lalek,  a  żołnierze  Rogera  kładli  ich
pokotem. Roger nie posiadał się ze złości.

- Żołnierze Julii zawsze uciekają!
- Bo ja bym w łaśnie tak zrobiła - wyjaśniła Julia, wyjmując jeden drut z

robótki, żeby zaznaczyć miejsce w książce. - Nie rozumiem, czemu wszyscy żołnierze
nie uciekają.

- No to zrób, żeby byli dzielniejsi - zażądał Roger. - To niesprawiedliwe wobec

Eryka.

- Kazałeś tylko, żebym nimi poruszała - wykłócała się Julia. Nagle drzwi się

otwarły i Gwendolina wsadziła głowę do środka.

-  Potrzebuję Kota - oznajmiła.
-  On jest zajęty - sprzeciwił się Roger.
-  Nieważne. Potrzebuję go.
Julia  wyciągnęła  w  jej  stronę  drut  do  robótek  i  nakreśliła  nim  krzyżyk  w

powietrzu. Krzyżyk na sekundę rozbłysnął nikłym światłem.

- Wyjdź - rozkazała Julia. - Odejdź.
Gwendolina cofnęła się przed krzyżykiem i zamknęła drzwi jakby wbrew

własnej woli. Na jej twarzy malowała się złość. Julia uśmiechnęła się spokojnie i
wycelowała drut w żołnierzy Kota.

- Walczcie dalej - powiedziała. - Napełniłam ich serca odwagą.
Kiedy zabrzmiał gong na przebieranie, Kot poszedł sprawdzić, czego chciała od

niego siostra. Gwendolina początkowo nie zwróciła na niego uwagi, pochłonięta
czytaniem opasłej księgi, wyglądającej na nową. Kot przekrzywił głowę i odczytał
tytuł. Badania innych światów, seria III. Tymczasem Gwendolina zaczęła się śmiać.

- Och, rozumiem już, jak to działa! - wykrzyknęła. - To nawet lepsze, niż

myślałam! Teraz wiem, co robić!

Potem odłożyła książkę i zapytała Kota, co on najlepszego wyprawia.
- Do czego mnie potrzebowałaś? - zapytał Kot. - Skąd masz tę książkę?

- Z zamkowej biblioteki - wyjaśniła Gwendolina. -1 już cię nie potrzebuję. Chciałam
ci opowiedzieć o planach pana Nostruma i może nawet o moich, ale się rozmyśliłam,
kiedy tak obojętnie pozwoliłeś', żeby ta tłusta zarozumiała Julia mnie przepędziła.

- Nie wiedziałem, że pan Nostrum ma jakieś plany - powiedział Kot. - Już

dzwonili na przebieranie.

- Oczywiście, że ma plany... i słyszałam gong... myślisz, że dlaczego napisałam

do Chrestomanciego? - prychnęła Julia. - Ale nie próbuj mi się podlizywać. I tak'nic
ci nie powiem, aż kiedyś pożałujesz. A ta nadęta purchawka Julia pożałuje jeszcze
szybciej!

Gwendołina zemściła się na Julii na początku kolacji. Lokaj właśnie podawał

wazę zupy nad ramieniem Julii, kiedy jej spodni- /j ca zmieniła się w węże. Julia
zerwała się z wrzaskiem. Zupa wylała się na węże i dookoła, a z hukiem pękającej
wazy zmieszał się krzyk lokaja: ,3oże, zmiłuj się nad nami!"

Potem zapadła śmiertelna cisza, tylko węże syczały. Dwadzieś- j cia ich wisiało

zaczepionych ogonami o pasek Julii, wiło się i próbowało kąsać. Wszyscy zamarli z
głowami sztywno zwróconymi w stronę Julii, a ona stała nieruchomo jak posąg, z
ramionami uniesionymi poza zasięg węży. Wreszcie wyrecytowała słowa zaklęcia.

Nikt jej nie skarcił.
- Dzielna dziewczyna! - powiedział pan Saunders.
Pod zaklęciem węże zesztywniały i wyprężyły się tak, że sterczały jak baletowa

spódniczka nad halką Julii. Wszyscy widzieli miejsce, gdzie Julia rozdarła falbankę
halki podczas budowy nadrzewnego domku i zacerowała ją niestarannie czerwoną
włóczką.

-  Któryś cię ugryzł? - zapytał Chrestomanci.
-  Nie - odparła Julia. - Zupa je zamroczyła. Jeśli pozwolisz, pójdę się przebrać.
Wyszła  z  pokoju  bardzo  powoli  i  ostrożnie,  a  Millie  podążyła    za  nią.  Lokaje,

wszyscy trochę zieloni na twarzach, zaczęli sprzątać rozlaną zupę.

–

Z łośliwość to jedyna rzecz, jakiej nie będę tolerował przyi stole - powiedział
Chrestomanci. - Gwendolino, zechciej przejść do pokoju zabaw. Tam będziesz
jadała posiłki.

–

Gwendolina wstała i wyszła bez słowa. Ponieważ Julia i Millie nie wróciły, przy

stole zrobiło się dość pusto tego wieczoru. Znowu na jednym końcu brzęczały
akcje i obligacje Bernarda, a na drugim rzeźby pana Saundersa.

Kot przekonał się, że Gwendolina triumfowała. Czuła, że wreszcie zrobiła

wrażenie na Chrestomancim. W niedzielę z zapałem przypuściła ponowny atak.

Co niedziela odświętnie ubrana Rodzina szła piechotą na poranne nabożeństwo

do  wiejskiego  kościoła.  Podobno  czarownice  nie  lubią  kościołów.  I  podobno  nie
mogą  tam  uprawiać  czarów.  To  jednak  nigdy  nie  przeszkadzało  Gwendolinie.  Pani
Sharp  wspominała  o  tym  wielokrotnie  na  dowód  wyjątkowego  talentu  swej
podopiecznej.

Gwendołina siedziała obok Kota w ławce Chrestomanciego i wyglądała jak

wcielenie niewinności w swojej niedzielnej sukience z angielskim haftem i kapeluszu.
Znalazła miejsce w książeczce do nabożeństwa jak prawdziwa pobożnisia.

Wieśniacy szturchali Się łokciami i szeptali o niej, co sprawiało jej pewną

przyjemność. Lubiła być zauważana. Nadal udawała pobożność, dopóki nie
rozpoczęło się kazanie.

Pastor chwiejnie wdrapał się na kazalnicę i podał temat słabym, ślamazarnym

głosem.

- „Gdyż wielu Cyło pośród wiernych, którym brakło pobożności".
Temat brzmiał całkiem dorzecznie. W przeciwieństwie do reszty kazania.
Słabym, ślamazarnym głosem pastor opowiadał o słabych, ślamazarnych

postępkach  ze  swojej  przeszłości.  Porównał  je  ze  słabym,  ślamazarnym  biegiem
wydarzeń,  jakie  jego  zdaniem  zachodziły  we  współczesnym  świecie.  Napominał
zebranych,  żeby  przestrzegali  pobożności,  bo  inaczej  spotkają  ich  różne  rzeczy  -
których  zapomniał  wymienić,  natomiast  przypomniał  sobie  o  różnych  słabych,
ś

lamazarnych przestrogach swojej ciotki. Pan Saunders już zasnął, podobnie jak

Bernard od akcji i obligacji. Stara dama w mitenkach kiwała głową. Jeden ze
ś

więtych na witrażowych oknach ziewnął i wytwornie zakrył usta pastorałem.

Spojrzał na swoją sąsiadkę, imponującą zakonnicę, której habit opadał w sztywnych
fałdach jak pęk świec. Biskup wyciągnął witrażowy pastorał i poklepał zakonnicę po
ramieniu. To jej się wcale nie spodobało. Pomaszerowała do jego okna i zaczęła nim
potrząsać.

Kot ją zobaczył. Zobaczył, jak przezroczysty kolorowy biskup wali zakonnicę

po kwefie, a ona odpłaca mu pięknym za nadobne. Tymczasem obok nich święty o
długich włosach i brodzie rzucił się na swojego sąsiada, jakiegoś świątobliwego króla
trzymającego model zamku. Świątobliwy król upuścił swój model i umknął, błyskając
szklanymi stopami, żeby skryć się za szatą jakiejś sztucznie uśmiechniętej świętej.
Włochaty święty zaczął radośnie skakać po modelu zamku.

Jedno po drugim, okna budziły się do życia. Prawie każdy święty odwracał się i

wszczynał  bójkę  z  sąsiadem.  Ci,  którzy  nie  mieli  z  kim  walczyć,  albo  podkasywali
szaty  i  puszczali  się  w  wariacki  taniec,  albo  machali  do  pastora,  który  nic  nie
zauważył i ględził dalej. Maleńkie ludziki dmące w trąby w rogach  witraży brykały,
podskakiwały i  fikały koziołki, i wykrzywiały przezroczyste twarzyczki do każdego,
kto na nie spojrzał. Włochaty święty wypłoszył króla zza pleców uśmiechniętej damy
i ścigał go przez wszystkie okna, gdzie walczyły inne pary.

Teraz już wszyscy wierni zobaczyli dziwne zjawisko. Szeptali, wyciągali szyje i

oglądali się za siebie, żeby dojrzeć błyskające szklane stopy świątobliwego króla.

Powstało takie zamieszanie, że pan Saunders ocknął się zdumiony. Spojrzał na

witraże, zrozumiał i popatrzył ostro na Gwen-dolinę. Siedziała ze skromnie
spuszczonymi oczami, wcielenie niewinności. Kot zerknął na Chrestomanciego. Ten
zdawał się chłonąć każde słowo pastora i chyba w ogóle nie zauważał, co się dzieje.

Millie siedziała na skraju ławki z zaniepokojoną miną. A pastor dalej ględził,
nieświadomy całego zamieszania.

Wikary jednak uzna ł, że musi położyć kres nieprzystojnym poczynaniom

witraży. Przyniósł krzyż i świecę. Prowadząc za sobą rozchichotanego chłopca z
chóru wymachującego kadzielnicą, przechodził od okna do okna i mamrotał
egzorcyzmy. Gwendołina posłusznie zatrzymywała każdego s'więtego na jego drodze,
na skutek czego świątobliwy król utknął pomiędzy oknami na ścianie. Lecz jak tylko
wikary odwrócił się plecami, król ponownie skoczył na witraż i bijatyka rozpętała się
od nowa. Wierni rozglądali się ze zdumieniem.

Chrestomanci odwrócił się i spojrzał na pana Saundersa. Pan Saunders kiwnął

głową. Coś zamigotało, szarpnęło ławką i kiedy Kot spojrzał na okna, wszyscy święci
stali sztywno i nieruchomo na witrażach, tak jak powinni.

Gwendołina gniewnie poderwała głowę. Potem wzruszyła ramionami. W głębi

kościoła wielki kamienny krzyżowiec usiadł na swoim grobowcu i zgrzytając
donośnie, zagrał na nosie pastorowi.

- Drodzy parafianie... - mówił pastor. Nagle zobaczył krzyżowca. Umilkł

zmieszany.

Wikary podszedł czym prędzej i rozpoczął egzorcyzmy. Po obliczu krzyżowca

przemknął wyraz irytacji. Rycerz uniósł wielki kamienny miecz. Ale pan Saunders
wykonał szybki gest dłonią. Krzyżowiec, jeszcze bardziej poirytowany, opuścił miecz
i znowu legł na katafalku z łopotem, od którego zatrząsł się cały kościół.

- Wśród parafian są osoby, którym zaiste brak pobożności -stwierdził pastor ze

smutkiem. - Módlmy się.

Kiedy wszyscy wysypali się z kościoła, Gwendołina beztrosko kroczyła wśród

tłumu, nie zważając na zaszokowane spojrzenia, jakimi ją obrzucano. Millie dogoniła
ją i chwyciła za ramię. Wydawała się bardzo zdenerwowana.

- Jak ci nie wstyd, ty bezbożnico! Boję się nawet odezwać do biednego pastora!

Są granice, których przekraczać nie wolno!

- Czy je przekroczyłam? - zapytała Gwendołina z niekłamanym

zainteresowaniem.

- Prawie - odpar ła Millie.
Ale nie całkiem, jak się okazało. Chrestomanci nie odezwał się ani słowem do

Gwendoliny, chociaż powiedział wiele słów, żeby uspokoić pastora i wikarego.

- Dlaczego twój ojciec nie zmyje głowy Gwendolinie? - zapytał Kot Rogera,

kiedy wracali alejką. - Tylko pogarsza sprawę, kiedy nie zwraca na nią uwagi.

- Nie wiem - odparł Roger. - Nas zawsze ochrzanią, kiedy tylko używamy

czarów. Może myśli, że jej się to znudzi. Mówiła ci, co zamierza zrobić jutro? - Roger
wyraźnie już nie mógł się doczekać.

- Nie. Obraziła się na mnie, że bawiłem się z tobą żołnierzykami - wyznał Kot.
- Niech jej się nić zdaje, że ma cię na własność - fuknął Roger. - Chodź,

przebierzemy się w stare ubrania i pójdziemy budować domek na drzewie.

Gwendolina rozgniewała się, gdy Kot znowu wyszedł z Roge-rem. Może

dlatego zrobiła to, co zrobiła. A może, jak sama powiedziała, miała inne powody. W
każdym razie kiedy Kot się obudził w poniedziałek rano, było ciemno. Wydawało się,
ż

e jest wcześnie. Bardzo wcześnie. Kot obrócił się na drugi bok i znowu zasnął.

Zdumiał się, kiedy po chwili Mary zaczęła nim potrząsać.
-  Wstawaj, Ery ku! Już za dwadzieścia dziewiąta.
-  Ale jeszcze jest ciemno! - zaprotestował Kot. - Czy pada deszcz?
-  Nie. Twoja siostra znowu coś zmalowała. Pojęcia nie mam, skąd ona  bierze

na to siły, taka mała dziewczynka!

Zmęczony,  poniedziałkowy  Kot  zwlókł  się  z  łóżka  i  odkrył,  że  nic  nie  widzi  przez
okna.  Przesłaniała  je  ciemna  plątanina  liści  i  gałęzi  -  niebieskawe  cedrowe  gałązki,
igły sosnowe, liście zielone, żółte, czerwone i brązowe. Do jednego okna przyciskała
się  róża,  na  inne  napierały  kiście  winogron.  A  dalej  najwyraźniej  ciągnął  się
nieprzebyty leśny gąszcz.

- Dobry Boże! - wykrzyknął Kot.
- Sam widzisz! - zawołała Mary. - Ta twoja siostra sprowadziła każde drzewo z

okolicy i postawiła je jak najbliżej zamku. Ciekawe, co jeszcze wymyśli.

W ciemnościach Kot czuł się zmęczony i ponury. Nie miał ochoty się ubierać,

ale  Mary  stała  nad  nim  i  kazała  mu  również  się  umyć.  Podejrzewał,  że  była  taka
skrupulatna,  bo  koniecznie  chciała  komuś  opowiedzieć  o  wszystkich  kłopotach
spowodowanych przez drzewa. Podobno cisy z francuskiego ogrodu stały tak ciasno
przy  kuchennych  drzwiach,  że  ludzie  musieli  wyrąbać  ścieżkę,  żeby  dostawca  mógł
wwieźć  bańkę  mleka..Główne  wejście  od  frontu  blokowały  trzy  dęby  i  nie  dały  się
ruszyć.

- A wszędzie pod cisami leży pełno jabłek, więc cała kuchnia pachnie jak prasa

do cydru - ciągnęła Mary.

Kot ze znużeniem poczłapał do pokoju zabaw, gdzie było jeszcze ciemniej. W

głębokim zielonym półmroku zobaczył Gwendoli-nę, bladą i wyczerpaną* co było
całkiem zrozumiałe. Ale wydawała się zadowolona.

- Nie podobają mi się te drzewa - szepnął do niej Kot, kiedy Roger i Julia

poszli do klasy. - Nie mogłaś zrobić czegoś mniejszego i weselszego? ^

- Nie jestem niczyim pośmiewiskiem! - syknęła Gwendolina w odpowiedzi. -1

musiałam to zrobić. Musiałam wiedzieć, ile mocy mogę wykorzystać.

- Chyba sporo - mruknął Kot, spoglądając na masę liści kasztanowca

przyciśniętych do szyby.

Gwendolina uśmiechnęła się.
- Będzie jeszcze lepiej, kiedy dostanę smoczą krew.

Kot  o  mało  nie  wypaplał,  że  widział  smoczą  krew  w  pracowni  pana  Saundersa.  W
ostatniej chwili ugryzł się w język. Nie lubił takiej potężnej magii. Spędzili następny
ranek  przy  zapalonym  świetle,  a  przed  obiadem  Kot,  Julia  i  Roger  wyszli  obejrzeć
drzewa.  Z  rozczarowaniem  odkryli,  że  bez  trudu  mogli  wyjść  swoimi  prywatnymi
drzwiami.  Rododendrony  rosły  o  metr  dalej.  Kot  najpierw  pomyślał,  że  Gwendolina
naumyślnie  zostawiła  dla  nich  drogę  wyjścia,  ale  kiedy  podniósł  wzrok,  zobaczył
pogięte  gałęzie  i  zgniecione  liście  świadczące,  że  wcześniej  krzaki  były  przyciśnięte
do drzwi. Wyglądało na to, że drzewa się cofają.

Za rododendronami dzieci musiały torować sobie drogę przez istną dżunglę.

Drzewa zostały upchnięte tak ciasno, że nie tylko straciły mnóstwo liści i gałązek, ale
nawet  grube  konary  odłamały  się  i  wisiały  zaplątane  w  poszarpanych  różach,
zmiażdżonym powojniku i zmaltretowanych winogronach. Kiedy dzieci przedarły się
przez  ten  gąszcz  na  drugą  stronę,  światło  dzienne  je  oślepiło.  Dopiero  po  dłuższej
chwili  zobaczyły,  że  ogrody,  wioska,  nawet  wzgórza  w  oddali  są  łyse.  Tylko  nad
starym,  zrujnowanym  kamiennym  murem  ogrodu  Chrestomanciego  nadal  wznosiły
się drzewa.

- Widocznie to było silne zaklęcie - zauważył Roger.
- Wygląda jak pustynia! - zawołała Julia. - Nigdy nie myślałam, że będę tęsknić

za drzewami!

Po południu stało się jasne, że drzewa wracają na swoje miejsca. Za oknem

klasy dzieci zobaczyły niebo. Nieco później drzewa rozproszyły się i cofnęły tak
daleko, że pan Saunders zgasił światło. Wkrótce potem Kot i Roger dostrzegli

zwisające z kasztanowca szczątki nadrzewnego domku rozerwanego w ścisku na
strzępy.

- Na co znowu się gapicie? - zapytał pan Saunders.
- Domek na drzewie się zniszczył - oznajmił Roger, patrząc ponuro na

Gwendolinę.

- Może Gwendolina zechce łaskawie go naprawić - zasugerował ironicznie pan

Saunders. Jeśli próbował nakłonić Gwendolinę do spełnienia dobrego uczynku,
poniósł klęskę. Gwendolina podniosła hardo głowę.

- Domki na drzewach to g łupia dziecinada - oświadczyła chłodno.
Bardzo ją rozzłościło, że drzewa się cofają.
- Okropna szkoda! - powiedziała do Kota tuż przed kolacją. Wtedy drzewa już

prawie wróciły na zwykłe miejsca. Jedynie te na wzgórzu naprzeciwko znajdowa³y
siê bli¿ej, ni¿ powinny. Perspektywa wydawa³a siê bardziej ograniczona.

- Miałam nadzieję, że wystarczy jeszcze na jutro - mruknęła z

niezadowoleniem Gwendolina. - Teraz będę musiała wymyślić coś innego.

- Kto je odesłał? Ogrodnicy czarownicy? - zapytał Kot.
- Lepiej byś nie gadał takich bzdur - ofuknęła go siostra. -Wiadomo, kto to

zrobił.

- To znaczy pan Saunders? - upewnił się Kot. - Ale czy zaklęcie nie zużyło się

do końca przy ściąganiu tutaj drzew?

- Nie masz o tym pojęcia - zgasiła go Gwendolina.
Kot wiedział, że nie zna się na magii, jednak to było dziwne. Następnego dnia,

kiedy wyszedł na dwór, nigdzie nie zobaczył żadnych opadłych liści, odłamanych
gałęzi ani zmiażdżonych winogron. Cisy we francuskim ogrodzie nie nosiły żadnych
ś

ladów siekiery. I chociaż ani jeden owoc nie leżał na ziemi obok kuchni, na

dziedzińcu stały skrzynki twardych krągłych jabłek. W sadzie owoce albo wisiały na
drzewach, albo zbierano je i układano w skrzynkach.

Kot właśnie to odkrywał, kiedy musiał schować się za jedną z jabłonek, żeby

zrobić  miejsce  dla  galopującej  krowy  dżersejki,  ściganej  przez  dwóch  ogrodników  i
chłopaka  z  farmy.  Po  lesie  biegały  krowy,  kiedy  Kot  poszedł  obejrzeć  domek  na
drzewie.  Niestety,  domek  wciąż  był  w  ruinie.  A  krowy  dokładały  wszelkich  starań,
ż

eby stratować klomby.

- Czy to ty spłoszyłaś krowy? - zapytał Gwendolinę.
- Tak. Chciałam tylko pokazać, że się nie poddaję - wyjaśniła Gwendolina. -

Jutro dostanę smoczą krew, a wtedy będę mogła zrobić coś naprawdę wystrzałowego.

ROZDZIA Ł 8

W środę po południu Gwendolina poszła do wioski po zamówioną smoczą

krew. Radość aż ją rozpierała. Wieczorem w zamku wydawano proszoną kolację i
szykowało się wielkie przyjęcie. Kot wiedział, że wszyscy starannie to przemilczeli
przed Gwendoliną z obawy, żeby czegoś nie zmalowała. Ale musieli jej powiedzieć w
ś

rodę rano, ze względu na zmieniony rozkład dnia. Dzieci miały zjeść kolację w

pokoju zabaw, a potem nie plątać się pod nogami.

- Nie będę się plątać pod nogami - przyrzekła Gwendolina. -Ale to nie zrobi

adnej różnicy.

Chichotała przez całą drogę do wioski.

Kot  czuł  się  skrępowany,  kiedy  w  wiosce  wszyscy  obchodzili  Gwendolinę  z  daleka.
Matki  zabierały  jej  z  drogi  dzieci  i  chowały  w  domach.  Gwendolina  niczego  nie
zauważyła. Chciała tylko dotrzeć do pana Baslama po zamówioną smoczą krew. Kot
nie  przepadał  za  panem  Baslamem  ani  za  zgniłym  octowym  smrodem  wypchanych
zwierząt. Nie towarzyszył więc Gwendolinie, tylko poszedł do sklepu ze słodyczami.
Wysłał  pocztówkę  do  pani  Sharp.  Obsługa  potraktowała  go  raczej  chłodno,  chociaż
wydał  prawie  dwa  szylingi  na  słodycze,  a  w  ciastkarni  obok  odnosili  się  do  niego
wręcz  lodowato.  Kiedy  wyszedł  z  paczuszkami  na  błonia,  odkrył,  że  również  jemu
usuwano dzieci z drogi.

Tak się zawstydził, że uciekł z powrotem do zamku i nie zaczekał na

Gwendolinc. Wałęsał się ponuro po zamkowych gruntach, zajadał toffi i drożdżówki,
i  żałował,  że  wyjechał  od  pani  Sharp.  Od  czasu  do  czasu  widział  Gwendolinę  z
daleka.  Czasami  biegała  tu  i  tam.  Czasami  robiła  coś  ostrożnie,  przykucnięta  pod
drzewem.  Kot  nie  zbliżał  się  do  niej.  Gdyby  nie  wyjechali  od  pani  Sharp,  myślał,
Gwendolina nie musiałaby robić niczego wystrzałowego. Chwilami wręcz żałował, że
jest  taką  silną  i  zawziętą  czarownicą.  Próbował  sobie  wyobrazić  Gwendolinę,  która
nie jest czarownicą, ale jakoś nie potrafił. Po prostu nie byłaby Gwendolina.

W zamku nie panowała zwykła cisza. Zewsząd dobiegały nikłe hałasy,

powietrze wibrowało od obecności ludzi krzątających się pracowicie tuż poza
zasięgiem słuchu. Kot wiedział, że zapowiada się wielkie, uroczyste przyjęcie.

Po kolacji wychylił się z okna w pokoju Gwendoliny, skąd widział kawałek

alei, i oglądał przybywających gości. Nadjeżdżali powozami i samochodami,
wielkimi i kosztownymi z wyglądu. Jeden powóz ciągnięty przez sześć białych koni
wyglądał tak wspaniale, że Kot zastanawiał się, czy to nie sam król złożył im wizytę.

- Tym lepiej - stwierdziła Gwendolina.
Siedziała przykucnięta na środku dywanu, obok kartki papieru. Na jednym

końcu kartki stała miska z ingrediencjami. Na drugim leżały, wiły się lub pełzały
same okropności. Gwendolina zgromadziła dwie żaby, dżdżownicę, trzy czy cztery
stonogi, czarnego żuka, pająka i niewielki stosik kości. Żywe stworzenia zaczarowała,
ż

eby nie mogły zejść z kartki.

Jak  tylko  Kot  się  upewnił,  że  przybyli  ostatni  goście,  Gwendolina  zaczęła  ubijać
razem ingrediencje w misce. Podczas ubijania mamrotała jękliwie, a włosy jej opadły
i  zwisały  nad  miską.  Kot  zerknął  na  pełzające,  podskakujące  stworzenia
zaniepokojony,  że  siostra  je  także  ubije  na  miazgę,  ale  chyba  nie  miała  takich
zamiarów. Wreszcie wyprostowała się, przysiadła na piętach i powiedziała:

- Teraz!
Strzeliła palcami nad miską. Ingrediencje zapaliły się same z siebie i płonęły

małym niebieskim płomieniem.

- To działa! - wykrzyknęła z podnieceniem Gwendolina. Sięgnęła za siebie,

chwyciła gazetowy zwitek i rozwinęła go ostrożnie. - Teraz troszeczkę smoczej krwi.

Wzięła szczyptę ciemnobrązowego proszku i wsypała w ogień. Zasyczało,

rozszedł się mocny zapach spalenizny. Potem płomienie skoczyły w górę na pół metra
wysoko, rozbłysły jadowitą zielenią i wściekłą purpurą, rozjaśniły cały pokój
tańczącym barwnym światłem.

Gwendolina, z twarzą zabarwioną na zielono i purpurowo, kołysała się na

piętach  i  recytowała  litanię,  z  której  Kot  nie  rozumiał  |  ani  słowa.  Potem,  wciąż
recytując, pochyliła się i dotknęła pająka. Pająk zaczął rosnąć. Rósł i rósł, aż stał się
przerażającą  bestią.  Wyglądał  teraz  jak  tłusta  kula  z  dwoma  małymi  oczkami  z
przodu,  wisząca  jak  hamak  pomiędzy  ośmioma  włochatymi  nogami.  Gwendolina
pokazała  palcem.  Drzwi  pokoju  gwałtownie  otworzyły  się  same  -  co  wywołało
radosny  uśmiech  na  jej  ustach  -  i  ogromny  pająk  pomknął  ku  nim  bezgłośnie.
Przyciągnął  nogi  do  siebie,  żeby  przecisnąć  się  przez  drzwi,  i  pomaszerował  dalej
korytarzem.

Gwendolina dotykała innych stworzeń. Stonogi wytoczyły się na korytarz

ciężko jak rogate krowy, jasnobrązowe, śliskie i błyszczące. Żaby wstały, wielkie jak
ludzie, i poczłapały - klap, klap -na ogromnych stopach, wlokąc za sobą ramiona jak
goryle.  Nakrapiana  skóra  na  ich  cielskach  drżała,  usiana  małymi  otworkami,  które
wciąż  otwierały  się  i  zamykały;  wydęte  podgardla  ruszały  się  jak  przy  przełykaniu.
Czarny żuk ruszył na sękatych łapach, tak ogromny, że ledwie zmieścił się w drzwi.
Kot  widział,  jak  wszystkie  stworzenia  idą  w  powolnej,  milczącej  procesji  po
trawiastozielonym jasnym korytarzu.

-  Dokąd one idą? - szepnął. Gwendolłna zachichotała.
-  Oczywiście do jadalni. Wątpię, czy gościom będzie smakowała kolacja.
Wzięła  do  ręki  kość  i  stuknęła  mocno  w  podłogę  jednym  i  drugim  końcem.

Kość natychmiast pofrunęła w powietrze. Rozległo się ciche grzechotanie i kolejne
kości dołączyły do niej. Zielone i purpurowe płomienie ryczały i trzaskały. Na końcu
pojawiła się czaszka i przed ogniem zawisł kompletny szkielet. Gwendolina
uśmiechnęła się z satysfakcją i podniosła następną kość.

Lecz zaczarowane kości potrafią sobie przypomnieć, kim były za życia.

Wiszący szkielet westchnął głucho i jękliwie:

- Biedna Sara Jane. Jestem biedna Sara Jane. Pozwól mi spoczywać w spokoju.

Gwendolina niecierpliwym gestem wysłała ją do drzwi. Szkielet wyfrunął z

westchnieniem. Wkrótce następny poleciał za nim, również wzdychając.

- Bob, pomocnik ogrodnika - przedstawił się. - Ja tego nie chciałem.
Pojawiły się jeszcze trzy, każdy przedstawił się smutnym, śpiewnym głosem i

wszystkie powoli, chwiejnie podążyły za czarnym żukiem.

- Sara Jane ■* usłyszał Kot z korytarza. - Ja nie chciałam.
- Byłem dawniej księciem Buckingham.

Gwendolina  nie  zwracała  na  nie  uwagi,  tylko  zajęła  się  dżdżownicą.  Dżdżownica  również
urosła.  Zmieniła  się  w  różowego  olbrzyma,  wielkiego  jak  wąż  morski.  Zwoje  cielska
wznosiły  się  i  opadały,  wiły  się  po  całym  pokoju,  aż  Kotu  zebrało  się  na  mdłości.  Nagą
różową skórę porastała sztywna szczecina. Pierścienie przypominały zmarszczki na kłykciach
palców. Gigantyczny bezoki łeb obracał się ślepo tu i tam, dopóki Gwendolina nie pokazała
mu  drzwi.  Wtedy  robal  powoli  popełznął  za  szkieletami,  pętla  za  pętlą  nagiego  różowego
mięsa. Gwendolina odprowadziła go taksującym wzrokiem.

- Nieźle - oceniła. - Ale potrzebuję jeszcze czegoś na zakończenie.
Ostrożnie wrzuciła w płomienie następną szczyptę smoczej krwi. Strzeliły w górę ze

wistem, jeszcze bardziej jaskrawe, żółte i jadowite. Gwendolina znowu zaczęła recytować,

tym razem wymachując ramionami. Po chwili jakiś biały kształt uformował się w
rozedrganym powietrzu nad ogniem. Biel wrzała, kipiała, przepoczwarzała się w żałosnego

skulonego stwora z wielką głową. Za nim kłębiły się i zestalały kolejne stwory. Kiedy
pierwszy wypadł z płomieni na dywan, Kot zdumiał się złośliwym wyrazem twarzy
Gwendoliny.

- Och, przestań! - poprosił.
Trzy pozostałe stwory również upadły na dywan i Kot zobaczył, że należą do tego

samego gatunku, co zjawa z okna jadalni. Pierwszy wyglądał jak dziecko zbyt małe, żeby
chodziło - tylko że chodził, kołysząc wielką głową. Drugi był tak pokręcony, zdeformowany i
kaleki, że ledwie mógł kuśtykać. Trzecia była zjawa z okna, żałosna, wiotka i pomarszczona.
Ostatni miał białą skórę poznaczoną sinymi pręgami. Wszystkie były blade, Słabe i straszne.
Kot zadygotał.

- Proszę, odeślij je! - szepnął.
Gwendolina tylko się zaśmiała i gestem skierowała cztery zjawy do drzwi.
Ruszyły z mozołem. Dotarły jednak tylko do połowy drogi, kiedy w drzwiach stanął

Chrestomanci, a za nim pan Saunders. Przed nimi do pokoju wtargnął grad kości i martwych
stworzonek. Posypały J się na dywan. Chrestomanci miażdżył je długimi lśniącymi butami i
Zjawy zawahały się, zabełkotały, umknęły z powrotem do płonącej; miski i znikły. Znikły
także płomienie i został tylko gęsty, czarny, cuchnący dym.

Chrestomanci wyglądał majestatycznie w ciemnoniebieski! aksamicie, z koronkowymi

falbankami przy  mankietach i na gorsecie koszuli. Pan Saunders wyraźnie starał się znaleźć
garnitur  dostosowany  do  długości  jego  rąk  i  nóg,  ale  nie  bardzo  mu  się  udało.  W  jednym
wielkim  czarnym  skórzanym  bucie  brakowało  mu  sznurowadła,  a  z  rękawa  marynarki
wystawało  sporo  koszuli  i  gołej  skóry  nadgarstka,  kiedy  powoli  nawijał  motek  czegoś'
niewidzialnego na kościstą prawą dłoń. Obaj groźnie patrzyli na Gwendolinę.

- Pamiętaj, że cię ostrzegałem - powiedział Chrestomanci. -Do roboty, Michael.

Pan Saunders włożył niewidoczny motek do kieszeni.
- Dzięki - mruknął. - Od tygodnia miałem na to chęć. Zamaszystym krokiem

podszedł do Gwendoliny, powiewając

połami czarnego płaszcza, jednym szarpnięciem postawił ją na nogi, zaciągnął

do krzesła i przełożył sobie przez kolano twarzą w dół. Potem zdjął czarny but bez
sznurowadła i za pomocą tego narzędzia spuścił jej porządne lanie.

Podczas gdy tak się trudził, a Gwendolina wrzeszczała, wyrywała się i kopała,

Chrestomanci podszedł do Kota i palnął go w ucho po dwa razy z każdej strony. Kot
był tak zaskoczony, że mało nie upadł, ale Chrestomanci nie pozwolił mu na to,
ponieważ zadawał ciosy na przemian.

- Za co pan mnie bije? - zapytał oburzony Kot. - Ja nic nie zrobiłem!
- Właśnie za to - wyjaśnił Chrestomanci. - Nawet nie próbowałeś jej

powstrzymać.

Kota aż zatkało na taką niesprawiedliwość. Chrestomanci odwrócił się do pana

Saundersa, wciąż pracującego butem.

- Chyba wystarczy, Michael.
Pan Saunders przerwał lanie z pewnym żalem. Gwendolina osunęła się na

kolana i rozpłakała z bólu, a pomiędzy szlochami wykrzykiwała, co myśli o takim
traktowaniu. Chrestomanci podszedł do niej i szturchnął ją lśniącym butem.

- Przestań. Wstawaj i zachowuj się przyzwoicie.
A kiedy Gwendolina podniosła się na kolana z żałosną, skrzywdzoną miną,

dodał:

- W zupe łności sobie zasłużyłaś na to lanie. I jak pewnie już zauważyłaś,

Michael odebrał ci również czarodziejską moc. Nie jesteś już czarownicą. Nie rzucisz
ani jednego zaklęcia, dopóki nie udowodnisz nam obu, że nie zamierzasz go użyć do
czynienia zła. Czy to jasne? Teraz idź spać i zastanów się trochę nad sobą.

Kiwnął na pana Saundersa i obaj wyszli, pan Saunders podskakując, ponieważ

po drodze jeszcze wkładał but.

Gwendolina rzuciła się wściekła na dywan i zabębniła stopami w podłogę.
- Potwory! Jak oni śmieją mnie tak traktować! Teraz zrobię coś jeszcze

gorszego i dobrze wam tak!

- Nie możesz nic zrobić bez czarodziejskiej mocy - przypomniał jej Kot. - Na

co pan Saunders nawijał twoje czary?

- Odejdź! - wrzasnęła na niego Gwendolina. - Zostaw mnie samą. Jesteś nie

lepszy od nich!

A kiedy Kot ruszył do drzwi, na chwilę przestała szlochać, uniosła głowę i

krzyknęła za nim:

- Jeszcze mnie nie pokonali! Zobaczysz!
Nic dziwnego, że Kot źle spał tej nocy. W koszmarach prześladowały go

olbrzymie  dżdżownice  i  wielkie  oślizłe  żaby.  Zbliżały  się  coraz  bardziej.  Kot  jęczał
przez  sen  i  wreszcie  się  zbudził,  słaby,  spocony  i  wyczerpany,  jak  po  ciężkiej
chorobie  albo  strasznym  śnie.  Czuł  się  okropnie.  Po  godzinie  się  uspokoił  i  znowu
zasnął.

Kiedy ponownie się obudził, było jasno. Otworzył oczy w śnieżnej ciszy zamku

i natychmiast zrozumiał, że Gwendolina znowu coś zrobiła. Nie miał pojęcia, skąd o
tym wie. Pomyślał, że pewnie mu się zdaje. Jeśli pan Saunders naprawdę odebrał
Gwendolinie czary, nie mogła nic zrobić. Ale wiedział, że zrobiła.

Wsta ł i podreptał do okien, żeby zobaczyć, co to takiego. Tym razem z każdego

okna  roztaczał  się  zupełnie  zwyczajny  widok.  Cedry  rozpościerały  gałęzie  nad
trawnikiem.  Ogrody  na  wzgórzu  jaśniały  barwami.  Dzień  wstawał  słoneczny  i
mglisty,  ani  jeden  ślad  stopy  nie  znaczył  perłowej  szarozielonej  trawy.  Kot  jednak
wciąż  miał  pewność,  że  coś  gdzieś  się  zmieniło.  Ubrał  się  i  zakradł  na  dół,  żeby
zapytać Gwendolinę, co znowu zmalowała.

Kiedy otworzył drzwi jej pokoju, poczuł ciężki, słodki zapach spalenizny, który

towarzyszy czarom. Ale zapach mógł zostać z poprzedniego wieczoru. W pokoju
panował porządek. Sprzątnięto martwe stworzenia i spaloną miskę. Jedyną rzeczą nie
na miejscu był kufer Gwendoliny, wyciągnięty z szafy i ustawiony obok łóżka. Miał
uchylone wieko.

Gwendolina spała zwinięta w kłębek pod niebieską aksamitną narzutą. Kot

cichutko zamknął za sobą drzwi, żeby jej nie przeszkadzać. Gwendolina usłyszała.
Usiadła wyprostowana w łóżku i wytrzeszczyła na niego oczy.

Kot natychmiast zrozumiał, że cokolwiek się stało, dotyczyło samej

Gwendoliny.  Włożyła  koszulę  nocną  tył  na  przód.  Wstążki  wiążące  ją  zwykle  na
plecach  dyndały  z  przodu.  Ta  zmiana  od  razu  rzucała  się  w  oczy.  Ale  było  również
coś  dziwnego  w  spojrzeniu  Gwendoliny.  Patrzyła  na  Kota  ze  zdumieniem,  wręcz  ze
strachem.

-  Kim jesteś?-zapytała.
-  No przecież jestem Kot - odpowiedział Kot.
-  Nieprawda - sprzeciwiła się Gwendolina. - Jesteś chłopcem. Kim jesteś?
Widocznie  czarownice  wraz  z  mocą  tracą  pamięć.  Kot  pomyślał,  że  będzie

musiał wykazać wiele cierpliwości wobec siostry.

- Jestem Eryk, twój brat - wyjaśnił cierpliwie i podszedł do łóżka, żeby mogła

mu się przyjrzeć. - Tylko że zawsze mówisz na mnie Kot.

- Mój brat! - wykrzyknęła z największym zdumieniem. - No, całkiem nieźle.

Zawsze chciałam mieć brata. I wiem, że nie śpię.

W k ąpieli było za zimno i boli mnie, kiedy się szczypię. Więc możesz mi

powiedzieć, gdzie jestem? W jakimś pałacu, prawda?

ROZDZIA Ł 9

Kot był równie zdumiony, jak obca dziewczyna. Chant? - pomyślał. Chant? Czy

Gwendolina ma siostrę bliźniaczkę, o której mi nie powiedziała?

- Ja też nazywam się Chant - oznajmił.
- Czyżby? - zapytała Janet. Uklękła na łóżku i w zamyśleniu zmierzwiła sobie

włosy obiema rękami, czego Gwendołina nigdy by nie zrobiła. - Naprawdę Chant? To
nie jest takie pospolite nazwisko. I myślałeś', że jestem twoją siostrą? No, dodałam
dwa do dwóch ze sto razy, Odkąd się obudziłam w kąpieli, i ciągle mi wychodzi pięć.
Gdzie jesteśmy?

- W zamku Chrestomanciego - odpowiedział Kot. - Chresto-manci zabrał nas

tutaj w jakiś rok po śmierci naszych rodziców.

- Nó widzisz - zawołała Jane. - Moja mama i tata żyją... przynajmniej żyli

wczoraj wieczorem, kiedy mówiłam im dobranoc. Kto to jest Chrestomanci? 1
opowiedz mi coś o sobie.

Kot wyjaśnił, jak i dlaczego on i Gwendołina zamieszkali w zamku i co wtedy

zrobiła Gwendołina.

- To znaczy, że Gwendołina naprawdę była czarownicą! - wykrzyknęła Janet.
Kot wola łby, żeby nie użyła czasu przeszłego. Narastało w nim przekonanie, że

nigdy już nie zobaczy prawdziwej Gwendoliny.

- Pewnie że tak - potwierdził. - A ty?
- Wielkie nieba, skąd! - zaprzeczyła Janet. - Chociaż zaczynam się zastanawiać,

czy mogłabym zostać czarownicą, gdybym tutaj mieszkała przez całe życie.
Czarownice są tu dość pospolite, prawda?

- Czarownicy i nekromanci też - zgodził się Kot. - Ale czarodzieje i magowie

nie trafiają się tak często. Myślę, że pan Saunders jest magiem.

- Znachorzy, uzdrowiciele, szamani, diabły, zaklinacze? - zapytała szybko

Janet. - Wiedźmy, fakirzy, wróżbici? Oni też często tutaj występują?

- Najczęściej u dzikusów - sprostował Kot. - Wiedźma to niegrzeczne. Ale

mamy wróżbitów i zaklinaczy. Czarodzieje są bardzo ważni i silni. Nigdy żadnego nie
spotkałem.

- Rozumiem - mruknęła Janet. Myślała przez chwilę, a potem wyskoczyła z

łóżka z rozmachem, bardziej jak chłopiec niż jak dziewczynka i znowu całkiem
niepodobnie do Gwendoliny. - Lepiej się rozejrzyjmy na wypadek, gdyby szanowna
Gwendolina zostawiła nam łaskawie jakąś wiadomość.

- Nie mów tak o niej - poprosił załamany Kot. - Jak myślisz, gdzie ona jest?
Janet zrozumiała, że Kot jest w rozpaczy.
- Przepraszam. Więcej tak nie powiem - obiecała. - Ale chyba rozumiesz, że

trochę mi podpadła. Wsadziła mnie tutaj, a sama gdzieś wybyła. Mam nadzieję, że
przygotowała sobie dobre wytłumaczenie.

- Spuścili jej lanie butem i odebrali magiczną moc - wyjaśnił; Kot.
- Tak, mówiłeś - mruknęła Janet, wyciągając szuflady pozłacanej toaletki. - Już

się strasznie boję Chrestomanciego. Ale czy na- J prawdę odebrali jej magiczną moc?
W takim razie jak to zrobiła?

- Ja te ż nie rozumiem - przyznał Kot, przyłączając się do poszukiwań.
Teraz oddałby wiele za jedno słowo od Gwendoliny - byle jakie słowo. Czuł się

straszliwie samotny.

- Dlaczego byłaś' w kąpieli? - zapytał, zastanawiając się, czy przeszukać

łazienkę.

- Nie wiem - oświadczyła Janet, wytrząsając kłąb wstążek do włosów z dolnej

szuflady. - Po prostu tam się obudziłam. Czułam się jak przepuszczona przez

wyżymaczkę i nie miałam ubrania, więc strasznie zmarzłam.

- Dlaczego nie miałaś ubrania? - dociekał Kot, grzebiąc bez powodzenia w

bieliźnie Gwendoliny.

- Wczorajszej nocy było mi gorąco w łóżku, więc się rozebrałam - wyjaśniła

Janet. - Naga przeszłam do tego świata. Chodziłam w kółko i ciągle się szczypałam...
zwłaszcza kiedy znalazłam ten bajeczny pokój. Pomyślałam, że widocznie zmieniłam
się w księżniczkę. Ale na łóżku leżała koszula nocna, więc ją włożyłam...

- Tył na przód - zwrócił jej uwagę Kot.
Janet przerwała przeglądanie drobiazgów na gzymsie kominka i spuściła wzrok

na dyndające wstążki.

- Naprawdę? To chyba nie jedyna rzecz, którą włożę na odwrót. Tylko zajrzyj

do tej artystycznej szafy. Potem wyszłam z pokoju i zobaczyłam c^łe kilometry
długiego zielonego korytarza, aż mnie ciarki przeszły, i pałacowe ogrody za oknami,
więc wróciłam tutaj i położyłam się do łóżka. Liczyłam, że kiedy się obudzę, to
wszystko zniknie. A tymczasem ty się zjawiłeś. Znalazłeś coś?

- Nie - odparł Kot. - Ale jest jeszcze kufer...
- To musi tam być - stwierdziła Janet.
Przykucnęli, żeby rozpakować kufer. Niewiele tam zostało. Kot wywnioskował,

e Gwendolina zabrała z sobą mnóstwo rzeczy. Znaleźli dwie książki, Elementarne

zaklęcia i Magia dla początkujących, a obok kilka kartek z notatkami. Janet spojrzała
na duże, okrągłe pismo Gwendoliny.

- Ona pisze ca łkiem jak ja. Dlaczego zostawiła te książki? Aha, to podręczniki

do pierwszej klasy, a ona pewnie już doszła do wyższego poziomu.

Odłożyła książki i notatki na bok, a Wtedy spomiędzy nich wypadła mała

czerwona książeczka zapałek. Janet podniosła ją, otworzyła i zobaczyła, że połowa
zapałek jest wypalona, chociaż niewy-rwana.

- To mi wygląda na jakieś zaklęcie - mruknęła podejrzliwie. -Co to za paczki

listów?

- Chyba listy miłosne moich rodziców - wyjaśnił Kot. Listy nadal znajdowały

się w kopertach, zaadresowanych i ofirankowanych. Janet przykucnê³a, trzymaj¹c
paczuszki w obu rêkach.

- Te znaczki nie mają nadruku! Nie, jest na nich głowa mężczyzny. Jak się

nazywa wasz król?

- Karol Siódmy - odpowiedział Kot.
- Nie Jerzy? - zdziwiła się Janet, ale dostrzegła zakłopotanie Kota i wróciła do

listów. - Widzę, że twoi rodzice oboje nosili nazwisko Chant. Czy byli kuzynami
pierwszego stopnia? Moi tak. Babcia nie chciała, żeby się pobrali, bo podobno to źle.

- Nie wiem. Może i tak. Byli dość podobni do siebie - wyznał Kot i poczuł się

jeszcze bardziej samotny.

Janet również wydawała się samotna. Pieczołowicie wsunęła książeczkę

zapałek pod różową tasiemkę, którą związano listy adresowane do panny Karoliny
Chant - podobnie jak Gwendolina, miała metodyczny umysł - i powiedziała:

- Oboje wysocy i jasnowłosi, z niebieskimi oczami? Moja mama też ma na imię

Karolina. Zaczynam rozumieć. No, Gwendolino, nie utrudniaj!

Z tymi słowami Janet odrzuciła listy i w bardzo niemetodyczny sposób

wygrzebała z kufra pozostałe papiery, papeterie, notatniki, wycieraczki do piór oraz
torbę z napisem PAMIĄTKA Z BLACKPOOL. Na samym dnie leżała duża różowa
kartka papieru, cała pokryta okrągłym i starannym pismem Gwendoliny.

- Tak my ślałam! - zawołała Janet. - Ona tak samo lubi sekrety jak ja!
Rozłożyła list na dywanie, żeby Kot też mógł przeczytać. Gwendolina napisała:

Droga Zast

pczyni!

Musz

opu

ten okropny zamek. Nikt mnie nie rozumie. Nikt nie docenia

moich zdolno

ci. Wkrótce sama si

przekonasz, poniewa

jeste

moim dokładnym

sobowtórem, wi

c równie

czarownic

. Post

piłam bardzo sprytnie. Oni nie znaj

wszystkich moich mo

liwo

ci. Dowiedziałam si

, jak przej

ść

do innego

wiata, i

odchodz

tam na zawsze. Zostan

królow

, bo tak mi wywró

ono. Istniej

setki

wiatów, tylko

e niektóre s

przyjemniejsze od innych, powstaj

, kiedy zachodzi

wielkie historyczne wydarzenie, na przykład bitwa albo trz

sienie ziemi, które mo

zako

czy

na dwa albo wi

cej rozmaitych sposobów. Oba rezultaty zachodz

ale nie mog

istnie

razem, wi

wiat rozszczepia si

na dwa

wiaty, które od

tamtej chwili tocz

inaczej. Wiem,

e Gwendolina musi istnie

w wielu

wiatach,

ale nie wiem w ilu. Jedna z was przejdzie tutaj, kiedy odejd

, poniewa

zostanie po

mnie puste miejsce, które Ci

wci

gnie. Ale nie smu

, je

li Twoi rodzice wci

ąż

. Jaka

inna Gwendolina zajmie Twoje miejsce i b

dzie udawała Ciebie,

poniewa

wszystkie

jeste

sprytne.

esz

dalej

uprzykrza

ycie

Chrestomanciemu, a ja si

ciesz

e zostawiam go w dobrych r

kach.

Twoja kochaj

ca Gwendolina Chant

PS Spal to.
PS2 Powiedz Kotu,

e bardzo

ałuj

, ale musi zrobi

to, co ka

e pan Nostrum.

Przeczytawszy to, Kot dalej klęczał zasmucony obok Janet i myślał, że już nigdy
więcej nie zobaczy Gwendoliny. Zamiast niej dostał Janet. Jeśli zna się kogoś tak
dobrze, jak Kot znał Gwendolinę, dokładna kopia bynajmniej nie wystarczy. Janet nie
była czarownicą. Nawet nie robiła takich samych min. Patrząc na nią, Kot pomyślał,
ż

e Gwendoliną wściekłaby się z powodu wciągnięcia do innego świata, natomiast

Janet wydawała się równie zasmucona, jak on.

- Ciekawe, jak mama i tato się dogadają z moją Drogą Zastępczynią - rzuciła

kwaśno. Potem wzięła się w garść. - Pozwolisz, że tego nie spalę? To jedyny dowód,
ż

e nie jestem Gwendoliną, która nagle zwariowała i uważa się za jakąś Janet Chant.

Mogę to schować?

- To twój list - odparł Kot.
- I twoja siostra - burknęła Janet. - Boże błogosław jej kochaną słodziutką

duszyczkę! Nie zrozum mnie źle, Kot. Podziwiam twoją siostrę. Ona myśli o wielkich
rzeczach. Muszę ją podziwiać! A jednocześnie zastanawiam się, czy pomyślała o
bezpiecznej kryjówce, gdzie schowam jej list. Lepiej się poczuję, jeśli nie pomyślała.

Janet poderwała się ruchem niepodobnym do ruchów Gwendo-liny i zaniosła

list do pozłacanej toaletki. Kot pospieszył za nią. Janet chwyciła lustro oplecione złotą
girlandą i obróciła je do siebie na zawiasach. Z tyłu ramę wypełniał kawałek zwykłej
dykty. Janet wcisnęła paznokcie pod krawędź dykty i podważyła. Dykta ustąpiła
łatwo.

- Robię to z lustrem w domu - wyjaśniła Janet. - To dobra kryjówka... chyba

jedyne  miejsce,  jakiego  moi  rodzice  nigdy  nie  odkryli.  Mama  i  tato  są  kochani,  ale
strasznie  wścibscy.  Pewnie  |  dlatego,  że  jestem  jedynaczką.  A  ja  potrzebuję
prywatności.  Piszę  <  różne  historie  tylko  dla  siebie  i  nie  chcę,  żeby  oni  je  czytali.
Och, | niech to wszystkie dalmatyńczyki!

Uniosła drewno i pokazała Kotu znaki wymalowane na czer-1 wonej tylnej

stronie samego lustra.

- Wygląda jak kabała - stwierdził Kot. - To zaklęcie.
- Wi ęc jednak o tym pomyślała! - wykrzyknęła Janet. - Naprawdę to okropne

mieć sobowtóra. Jednocześnie wpadamy na te same pomysły. A zgodnie z tą zasadą -
ciągnęła,  wsuwając  list  Gwendoliny  pomiędzy  dyktę  a  szkło  i  wciskając  dyktę  na
miejsce  -założę  się,  że  odgadłam  cel  tego  zaklęcia.  Dzięki  niemu  Gwendolina  może
od czasu do czasu zerknąć, jak sobie radzi jej Droga  Zastępczyni. Mam nadzieję, że

właśnie teraz patrzy.

Janet obróciła lustro przodem i zrobiła paskudnego zeza. Potem naciągnęła

sobie palcami kąciki oczu, aż zrobiły się skośne jak u Chinki, wywaliła język w całej
okazałości, jednym palcem zadarła sobie nos do góry i wykrzywiła usta w prawo. Kot
nie mógł się powstrzymać od śmiechu.

-  Gwendolina tego nie potrafi? - zapytała Janet kątem ust.
-  Nie - zachichotał Kot.
Akurat  w  tej  chwili  Eufemia  otwarła  drzwi.  Janet  podskoczyła  jak  ukłuta

szpilką. Kot nie zdawał sobie sprawy, że jest aż tak zdenerwowana.

- Przestań stroić miny, z łaski swojej - powiedziała Eufemia -i zdejmij tę

koszulę nocną, Gwendolino.

Weszła do pokoju przypilnować, żeby Gwendolina wypełniła polecenie.

Wydała skrzeczący pisk. Potem rozpłynęła się w brązową masę.

Janet zakryła usta rękami. Razem z Kotem patrzyli zdjęci grozą, jak brązowa

bryła  będąca  Eufemia  robi  się  coraz  mniejsza.  Kiedy  już  prawie  nie  wystawała  nad
podłogę,  przestała  się  kurczyć  i  wysunęła  duże  błoniaste  stopy.  Na  tych  stopach
poczłapała  do  dzieci  i  spojrzała  na  nie  z  wyrzutem  żółtymi  wyłupiastymi  oczami
tkwiącymi niemal na czubku głowy.

- O rany! - jęknął Kot. Widocznie ostatnim postępkiem Gwendoliny była

zamiana Eufemii w żabę.

Janet wybuchnęła płaczem. Kot zdziwił się, bo wyglądała na taką pewną siebie.

Szlochając głośno, uklękła i delikatnie podniosła brązową Eufemię.

- Biedna dziewczyno! - za łkała. - Wiem, jak się czujesz. Kot, co zrobimy? Jak

się zmienia ludzi z powrotem?

- Nie mam pojęcia - wyznał ponuro Kot.
Nagle przytłoczył go ogromny ciężar odpowiedzialności. Ja-net, pomimo całego

wygadania, wyraźnie potrzebowała opieki. Eufemia potrzebowała jej jeszcze bardziej.
Gdyby nie Chrestomanci, Kot czym prędzej wezwałby na pomoc pana Saundersa. Ale
nagle sobie uświadomił, że gdyby Chrestomanci się dowiedział, co tym razem
zmalowała Gwendołina, stałoby się coś strasznego. Kot nie miał w tym względzie
ż

adnych wątpliwości. Odkrył, że okropnie się boi Chrestomanciego. Bał się go przez

cały czas, chociaż nie zdawał sobie z tego sprawy. Wiedział, że musi jakoś ukryć
przed nim sprawę Janet i Eufemii.

Zdesperowany popędził do łazienki, znalazł wilgotny ręcznik i przyniósł go

Janet.

- Połóż ją na tym. Ona potrzebuje wilgoci. Poproszę Rogera i Julię, żeby

zmienili ją z powrotem. Powiem im, że ty nie chcesz. I na litość boską, nie mów
nikomu, że nie jesteś Gwendołina... błagam!

Janet delikatnie postawiła Eufemię na ręczniku. Eufemia zagrzebała się w

wilgotnych fałdach i nadal wpatrywała się oskarży-cielsko w Janet.

- Nie patrz tak na mnie - chlipnęła nosem Janet. - To nie moja wina. Kot,

musimy ją ukryć. Czy będzie jej wygodnie w szafie?

- Powinno - stwierdził Kot. - Lepiej się ubierz. Na twarzy Janet pojawił się

wyraz paniki.

-  Kot, co nosi Gwendołina?
Kot myślał, że wszystkie dziewczyny wiedzą, co noszą dziewczyny.
-  To co zwykle... pończochy, halka, sukienka, buciki... no wiesz.
-  Nie, nie wiem. Ja zawsze chodzę w spodniach.

Kot poczuł, że jego kłopoty narastają. Otworzył szafę. Gwendołina chyba zabrała ze sobą
najładniejsze ubrania, ale znalazł jej stare buciki, zielone pończochy i pasujące podwiązki,

trochę znoszone halki, zieloną kaszmirową plisowaną sukienkę oraz, z pewnym
zażenowaniem, majtki do kolan.

-  Masz - powiedział.
-  Czy ona naprawdę nosi dwie halki? - zdziwiła się Janet. -Tak. Włóż je.
Okazało  się,  że  Janet  nie  potrafi  sobie  poradzić  bez  pomocy.  Gdyby  jej  pozwolił,

włożyłaby halki tył na przód. Musiał ubrać ją w halki, pozapinać z tyłu, zawiązać podwiązki,
zasznurować buciki, po raz drugi włożyć porządnie sukienkę i zawiązać szarfę. Kiedy
skończył, wyglądała jak należy, chociaż wydawała się raczej wystrojona niż zwyczajnie
ubrana. Obejrzała się krytycznie w lustrze.

- Dzięki, jesteś aniołem. Wyglądam całkiem jak edwardiańska panienka. I czuję się jak

idiotka.

- Chodź - ponaglił ją Kot. - Śniadanie.
Zaniósł gniewnie kumkającą Eufemię do szafy i zawinął ją dokładnie w ręcznik.
- Siedź cicho - rozkazał. - Zmienię cię z powrotem jak najszybciej, wiec przestań się

awanturować, proszę!

Zaniknął drzwi szafy i podparł stosem notatek Gwendoliny. Ze środka dobiegało

wściekłe rechotanie. Eufemia nie zamierzała siedzieć cicho. Kot właściwie nie miał do niej
pretensji.

- Nie jest tam szczęśliwa - stwierdziła Janet, mięknąc. - Czy nie mogłaby zostać w

pokoju?

- Nie - zdecydował Kot.
Nawet w postaci żaby Eufemia nadal wyglądała jak Eufemia. Wiedział, że Mary

rozpoznałaby ją od pierwszego spojrzenia. Wziął Janet za łokieć i zaprowadził ją do pokoju
zabaw.

- Czy wy zawsze wstajecie w ostatniej chwili? - burknęła Julia. - Mam dość

uprzejmego czekania ze śniadaniem.

- Eryk od dawna jest na nogach - wtrąciła Mary, która kręciła się obok. - Więc nie

rozumiem, co wy dwoje wyprawiacie. Och, gdzie ta Eufemia?

- Mary od rana wychodzi z siebie - powiedzia ł Roger i mrugnął. Przez

mgnienie widzieli dwie Mary, jedną prawdziwą i jedną

widmową, przezroczystą. Janet podskoczyła. Dopiero drugi raz w życiu

widziała czary i niełatwo jej było przywyknąć.

- Przypuszczam, że to wina Gwendoliny - oświadczyła Julia i obdarzyła Janet

kolejnym znaczącym spojrzeniem.

Janet coraz bardziej się denerwowała. Kot zapomniał ją ostrzec, jak bardzo Julia

nie znosi Gwendoliny od czasu węży. A znaczące spojrzenie czarownicy jest gorsze
niż znaczące spojrzenie zwykłej osoby. Spojrzenie Julii odpychało Janet do tyłu przez
pokój, dopóki Kot nie stanął na drodze.

- Nie rób tego - powiedział. - Ona przeprasza.
- Czyżby? - rzuciła Julia. - Przepraszasz? - zapytała i próbowała ominąć

wzrokiem Kota, żeby dotrzeć do Janet.

- Tak, strasznie przepraszam - przyświadczyła gorliwie Janet, chociaż nie miała

pojęcia, za co. - Całkowicie się zmieniłam.

- Uwierzę, jak zobaczę - mruknęła Julia. Ale odwróciła wzrok i spojrzała na

Mary, która jak zwykle przyniosła chleb, marmoladę i dzbanek kakao.

Janet zajrzała do dzbanka, powąchała parujące kakao i mina jej zrzedła,

zupełnie jak Gwendolinie pierwszego dnia.

-  O rany! -jęknęła. - Nie znoszę kakao. Mary wzniosła oczy do sufitu.
-  Te twoje fochy i kaprysy! Nigdy przedtem nie mówiłaś, że nie lubisz kakao.
-    Ja...  nabrałam  wstrętu  -  zaimprowizowała  Janet.  -  Kiedy  się  zmieniłam,

zmieniły mi się również kubki smakowe. Nie masz przypadkiem trochę kawy?

- Gdzie? Pod dywanem czy jak? - prychnęła Mary. - No dobrze, zapytam w

ROZDZIA Ł 1O

Kot wyczekał stosownej chwili i kiedy pan Saunders zawołał ich na lekcje, chwycił

Rogera za ramię i szepnął:

- Słuchaj, Gwendolina zmieniła Eufemię w żabę i...
Roger parsknął serdecznym śmiechem. Kot musiał zaczekać, aż kuzyn się uspokoi.
- I nie chce jej przemienić z powrotem. Możesz pomóc? Roger próbował zrobić

poważną minę, ale wciąż nie mógł opanować śmiechu.

- Nie wiem. Raczej nie, chyba że ci powie, jakiego zaklęcia użyła. Odkrywanie

nieznanych zaklęć to magia zaawansowana, a ja jeszcze jestem na kursie podstawowym. Och,
jakie to śmieszne!

Zgiął się wpół nad stołem i ryczał ze śmiechu.
Naturalnie pan Saunders pojawił się w drzwiach i przypomniał, że, czas na

opowiadanie kawałów jest po lekcjach. Musieli przejść do klasy. \ Naturalnie Janet omyłkowo
usiadła w ławce Kota. Kot dyskretnie kazał] jej się przesiąść i zajął własne miejsce,
zastanawiając się z roztargnieniem, skąd się dowiedzieć, jakiego zaklęcia użyła Gwendolina.

Był to najbardziej męczący poranek w jego życiu. Zapomniał uprzedzić Janet, że

Gwendolina znała się wyłącznie na czarach.

Janet, jak podejrzewa ł, wiedziała sporo o całkiem innych rzeczach. Ale

wszystkie dotyczyły jej świata. Jedynym bezpiecznym przedmiotem była arytmetyka.
Niestety, pan Saunders wybrał właśnie ten ranek, żeby pytać z historii. Kot, skrobiąc
lewą ręką wypracowanie z angielskiego, widział panikę narastającą na twarzy Janet.

- Jak to Henryk Piąty? - szczeknął pan Saunders. - Ryszard Drugi zasiadał na

tronie jeszcze długo po Agincourt. Jakie było jego największe magiczne osiągnięcie?

- Pokonanie Francuzów - palnęła Janet. Pan Saunders patrzył na nią z irytacją,

więc paplała dalej: - No, przynajmniej tak myślę. Obarczył Francuzów krępującą
ż

elazną bielizną, a Anglicy nosili wełnę, więc nie utknęli w błocie, i pewnie

zaczarował też ich długie łuki. Dlatego nie chybiali.

- Kto twoim zdaniem wygrał bitwę pod Agincourt? - zapytał pan Saunders.
- Anglicy - odpowiedziała Janet.
Oczywiście w jej świecie to była prawda, ale sądząc po spanikowanym wyrazie

twarzy, chyba podejrzewała, że w tym świecie było na odwrót. I, oczywiście, miała
rację.

Pan Saunders złapał się za głowę.
- Nie, nie, nie! Francuzi! Czy ty nic nie wiesz, dziewczyno?
Janet wyglądała, jakby zbierało jej się na płacz. Kot był przerażony. Mogła

załamać się w każdej chwili i wyjawić panu Saunder-sowi, że nie jest Gwendoliną. W
przeciwieństwie do Kota nie miała powodów, by dochować sekretu.

- Gwendoliną nigdy nic nie wie - oświadczył głośno w nadziei, że Janet pojmie

wskazówkę. Pojęła i trochę się odprężyła.

- Zdaję sobie z tego sprawę - zapewnił pan Saunders. - Ale gdzieś tam

wewnątrz tej kapuścianej głowy musi tkwić chociaż jedna szara komórka. Więc ciągle
szukam.

Niestety Janet pod wpływem ulgi zrobiła się niemal wesoła.
-  Chciałby pan rozłożyć mi głowę i zajrzeć? - zagadnęła.
-  Nie kuś mnie! - krzyknął pan Saunders.
Zas  łonił  oczy  jedną  sękatą  dłonią,  a  drugą  opędzał  się  przed  Janet.  Wyglądał

tak zabawnie, że dziewczynka parsknęła śmiechem. To było takie niepodobne do
Gwendoliny, że pan Saunders opuścił rękę na wysokość nosa i zerknął podejrzliwie
na dziewczynkę.

- Co ty znowu knujesz?
- Nic - odparła Janet z miną winowajcy.

- Hm - mruknął pan Saunders takim tonem, że Kot i Janet poczuli się bardzo

nieswojo.

Wreszcie - po bardzo długim czasie - nadeszła pora na mleko i biszkopty, które

Mary wniosła ze złowieszczą miną. Na tacy, obok I kawy dla pana Saundersa,
siedziała duża, wilgotna, brązowa ropucha. | Żołądek Kota wykonał salto, jakby chciał
wyskoczyć z ciała i skryć się w piwnicach zamku. Wyraz twarzy Janet świadczył, że
czuła to samo.

- Co tam masz? - zapytał pan Saunders.
- Dzisiejszy dobry uczynek Gwendoliny - oznajmiła ponuro; | Mary. - To

Eufemia. Niech pan spojrzy w jej oczy.

Pan Saunders nachylił się i spojrzał. Potem obrócił się do Janet | tak

gwałtownie, że dziewczynka poderwała się w ławce.

-  Więc z tego się śmialiście!
-  Ja tego nie zrobiłam! - zawołała Janet.
-  Eufemia była w pokoju Gwendoliny, zamknięta w szafie, gdzie kumkała jak

szalona, biedaczka - wyjaśniła Mary.

- Myślę, że należy wezwać Chrestomanciego - stwierdził pan | Saunders i

zamaszyście ruszył do drzwi.

Drzwi się otwarły, zanim tam dotarł, i wszedł Chrestomanci we własnej osobie,

pogodny i zaaferowany, trzymając w ręce jakieś | dokumenty.

- Michael, czy przyszedłem nie w porę...? - urwał, kiedy zo-1 baczył wyraz

twarzy pana Saundersa. - Co się stało?

- Zechce pan spojrzeć na tę żabę, proszę pana - odezwała s Mary. - Siedziała w

szafie Gwendoliny.

Chrestomanci nosił wytworny szary garnitur w delikatne liliowe paseczki.

Odsunął na bok liliowy jedwabny krawat i pochyłił się, żeby obejrzeć żabę. Eufemia
uniosła głowę i zarechotała do niego błagalnie. Na chwilę zapadła lodowata cisza. Kot
nigdy więcej nie chciałby przeżyć takiej chwili.

- A niech mnie! - powiedział Chrestomanci łagodnie jak szron zamarzający na

szybie. - To Eugenia.

- Eufemia, tato - poprawiła go Julia.
- Eufemia - powtórzył Chrestomanci. - Oczywiście. No, kto to zrobił?
Kot nie pojmował, jakim cudem taki łagodny głos sprawia, że włosy mu się jeżą

na karku.

- Gwendolina, proszę pana - odparła Mary. Ale Chrestomanci pokręcił głową.
- Nie. Nie oskarżajcie jej pochopnie. Tego nie mogła zrobić Gwendolina.

Wczoraj wieczorem Michael odebrał jej moc czarowania.

- Co za głupiec ze mnie! - bąknął pan Saunders, czerwony na twarzy.
- Więc kto mógł to zrobić? - zastanawiał się Chrestomanci. Znowu zapadła

cisza mrożąca krew w żyłach. Dłużyła się Kotu jak epoka lodowcowa. Julia zaczê³a
siê uœmiechaæ. Zabêbni³a palcami w ³awkê i popatrzy³a z namys³em na Janet. Janet
zauwa¿y³a jej spojrzenie i podskoczy³a. Gwa³townie wci¹gnê³a powietrze. Kot wpad³
w panikê. Wiedzia³, ¿e Janet zaraz powie, co zrobi³a Gwendolina. Powiedzia³ jedyne,
co mu przysz³o do g³owy, ¿eby j¹ powstrzymaæ.

- Ja to zrobiłem.
Z trudem wytrzymał spojrzenia, jakimi go obrzucono. Roger popatrzył na niego

ze zdumieniem, Julia z niesmakiem, pan Saunders z płomiennym gniewem. Mary
spojrzała tak, jakby sam był żabą. Chrestomanci okazał jedynie uprzejme
niedowierzanie, co było najgorsze.

- Słucham, Eryku? - powiedział. - To ty?

Kot poczuł dziwną mglistą wilgoć wokół oczu. Pomyślał, że to ze strachu.
- To by ł błąd - wyznał. - Próbowałem zaklęcia. Nie... nie spodziewałem się, że

podziała. A potem... potem Eufemia weszła i zmieniła się w żabę. Tak po prostu.

- Przecież ci przykazano, żebyś nie praktykował magii na własną rękę -

przypomniał Chrestomanci.

- Wiem. - Kot zwiesił głowę. Wcale nie musiał udawać skruchy. - Ale

myślałem, że nie podziała. Tylko że podziałało.

-  No, musisz natychmiast zdjąć zaklęcie - oświadczył Chre-i | stomanci.
Kot przełknął ślinę.
-  Nie mogę. Nie umiem.
Chrestomanci  obdarzył  go  następnym  spojrzeniem  tak  uprzejmym,  tak

przenikliwym i tak niedowierzającym, że Kot miał ochotę wpełznąć pod swoją ławkę,
tylko że nie mógł się ruszyć.

- Doskonale - powiedział Chrestomanci. - Michael, zechcesz mi wyświadczyć

przysługę?

Mary podała tacę. Pan Saunders wziął Eufemię i posadził na nauczycielskim

stole. Eufemia zarechotała nerwowo.

- Jeszcze tylko chwilę - uspokoił ją pan Saunders.
Otoczył ją dłońmi złożonymi w miseczkę. Nic się nie stało. | Lekko zdziwiony

pan Saunders zaczął mamrotać jakieś słowa. Nadal nic się nie działo. Eufemia
niecierpliwie wystawiła głowę spomiędzy jego kościstych palców, nadal pod postacią
ż

aby. Zdziwienie pana Saundersa pogłębiło się do stanu zmieszania.

-  Bardzo dziwne zaklęcie - oświadczył. - Czego użyłeś, Ery-ku?
-  Nie pamiętam - odparł Kot.
-    Ten  czar  nie  reaguje  na  żadne  moje  wysiłki  -  powiedział  pan  Saunders.  -

Musisz sam to zrobić, Eryku. Podejdź tutaj.
Kot  popatrzył  bezradnie  na  Chrestomanciego,  ale  Chrestomanci  tylko  kiwnął  głową,
jakby  całkowicie  się  zgadzał  z  panem  Saundersem.  Kot  wstał.  Nogi  mu  ścierpły  i
odmawiały  posłuszeństwa,  a  żołądek  już  na  stałe  przeprowadził  się  do  zamkowych
piwnic. Kot powlókł się w stronę stołu. Na jego widok Eufemia jasno wyraziła swoją
opinię w tej sprawie, wykonując rozpaczliwy skok ze stołu. Pan Saunders złapał ją w
powietrzu i posadził z powrotem.

- Co mam robić? - zapytał Kot głosem równie skrzekliwym, jak rechotanie

Eufemii.

Pan Saunders ujął Kota za lewy nadgarstek i umieścił jego dłoń na oślizłym

grzbiecie Eufemii.

- Teraz zdejmij to z niej - polecił.
- Eee... - Kot nie wiedział, co ma począć. Chyba powinien przynajmniej

udawać, że próbuje. - Przestań być żabą i zmień się z powrotem w Eufemię - wydukał
ż

ałośnie i zastanowił się, co mu zrobią, kiedy Eufemia nie posłucha.

Lecz ku jego zdumieniu Eufemia usłuchała. Żaba pod jego palcami zrobiła się

ciepła  i  zaczęła  szybko  rosnąć.  Kot  zerknął  ukradkiem  na  pana  Saundersa.
Przysiągłby,  że  dostrzegł  skrywany  uśmiech  na  twarzy  nauczyciela.  Po  sekundzie
Eufemia  siedziała  na  skraju  stołu.  Ubranie  miała  trochę  zmięte  i  brązowe,  ale  poza
tym nie zostało w niej nic żabiego.

- Nigdy nie myślałam, że to ty! - powiedziała do Kota. Potem ukryła twarz w

dłoniach i zapłakała.

Chrestomanci podszedł i otoczył ją ramieniem.
- No, no, moja droga. Na pewno to było straszne przeżycie. Powinnaś chyba się

położyć.

I wyprowadził Eufemię z pokoju.
- Fiu! - powiedziała Janet.
Mary posępnie podała mleko i biszkopty. Kot nie miał ochoty nic jeść. Jego

ołądek jeszcze nie wrócił z piwnicy. Janet nie chciała biszkoptów.

- Uważam, że tutejsze jedzenie jest strasznie tuczące - powiedziała

przemądrzale.

Julia potraktowała to jak osobisty przytyk. Wyjęła z kieszeni chustkę do nosa i

zawiązała supeł. Szklanka mleka wyśliznęła się z palców Janet i roztrzaskała na
podłodze.

- Sprz ątnij to - polecił pan Saunders. - A potem oboje z Ery-kiem wyjdźcie.

Mam was dosyć. Julia i Roger, wyjmijcie podręczniki do magii.

Kot zabrał Janet do ogrodów. Tam czuł się najbezpieczniej. Wędrowali po

trawniku, oboje dość wyczerpani po porannych przejściach.

- Kot - odezwała się Janet - będziesz się złościł na mnie, ale to absolutnie

niezbędne,  żebym  się  ciebie  czepiała  jak  pijawka  przez  cały  czas,  kiedy  nie  śpimy,
dopóki  nie  nauczę  się  odpowiednio  zachowywać.  Dzisiaj  rano  dwa  razy  uratowałeś
mi  skórę.  Myślałam,  że  umrę,  kiedy  ona  wniosła  tę  żabę.  Już  mi  się  zaczynało
stężenie  pośnuertne,  a  wtedy  ty  ją  przemieniłeś  z  powrotem!  Nie  wiedziałam,  że  też
jesteś czarownikiem... czy może czarodziejem?

- Nie jestem ani jednym, ani drugim - zaprzeczył Kot. - Pan Saunders to zrobił,

eby mnie nastraszyć.

- Ale Julia jest czarownicą, prawda? - upewniła się Janet. -Co ja zrobiłam, że

ona mnie tak nienawidzi... czy to po prostu ogólne zgwendolicenie?

Kot opowiedział o wężach.
- W takim razie nie dziwię się jej - przyznała Janet. - Ale to przykre, że ona

siedzi teraz w klasie i szlifuje swoją sztukę magiczną, a ja nie mam nawet garstki
czarów do obrony. Nie znasz przypadkiem jakiegoś trenera karate w okolicy?

- Nigdy o takim nie słyszałem - ostrożnie odpowiedział Kot, zastanawiając się,

co to jest karate.

-  Trudno - westchnęła Janet. - Chrestomanci fantastycznie się ubiera, prawda?
Kot parsknął śmiechem.
-  Zaczekaj, aż go zobaczysz w szlafroku!
-  Nie mogę się doczekać. Na pewno wygląda niesamowicie! Czemu on jest taki

przerażający?

- Po prostu taki jest - odparł Kot.

- W łaśnie - zgodziła się Janet. - Taki już jest. Kiedy zobaczył, że żaba jest Eufemią, i

zrobił się taki spokojny i łagodny, dostałam gęsiej skórki. Nie mogłabym mu powiedzieć, że
nie jestem Gwendoliną... nawet na najbardziej wymyślnych nowoczesnych torturach. Dlatego
muszę trzymać się ciebie. Bardzo ci to przeszkadza?

- Wcale - zapewnił Kot.
Ale przeszkadzało. Janet była takim ciężarem, jakby siedziała mu na karku i nogami

oplatała klatkę piersiową. Na domiar złego okazało się, że niepotrzebnie się przyznał do
cudzej przewiny. Zabrał Janet do ruin nadrzewnego domku, bo chciał zająć się czymś innym.
Janet była oczarowana. Wdrapała się na kasztanowiec, żeby obejrzeć szczątki, a Kot poczuł
się jak wtedy, kiedy ktoś obcy wchodzi do twojego kolejowego przedziału.

- Uważaj - ostrzegł z irytacją.
Wśród gałęzi rozległ się odgłos rozdzierania.
- Kurczę! - zawołała Janet. - Te śmieszne ubrania nie nadają się do łażenia po

drzewach.

- Nie umiesz szyć? - zapytał Kot, również wdrapując się na górę.
- Pogardzam szyciem jako symbolem zniewolenia kobiet -oświadczyła Janet. -

Właściwie umiem. I będę musiała. Poszły obie halki.

Wypróbowała skrzypiącą podłogę, jedyne* co pozostało z domku, i stanęła na njpj,

ciągnąc dwie falbanki w różnych kolorach za rąbkiem sukienki Gwendoliny.

- Widać stąd wioskę. Wóz rzeźnika właśnie skręca na podjazd. Kot stanął obok niej i

oboje patrzyli na wóz rzeźnika ciągnięty

przez srokatego konia.
- Wcale nie macie samochodów? - zapytała Janet. - W moim świecie wszyscy mają.
- Bogaci mają - odpowiedział Kot. - Chrestomanci przysłał samochód po nas na stację.

- I macie elektryczne światło - ciągnęła Janet. - Ale wszystko inne jest staroświeckie w
porównaniu z moim światem. Pewnie

ludzie za pomocą czarów zdobywają, co chcą. Nie

macie fabryk ani płyt długogrających, ani wieżowców, ani telewizji, ani żadnych
samolotów?

- Nie wiem, co to są samoloty - przyznał Kot.
Nie miał również pojęcia, co znaczą pozostałe wyrazy, i znudziła go ta

rozmowa.

Janet to zauważyła. Rozejrzała się w poszukiwaniu innego tematu i zobaczyła

wielkie zielone kasztany wiszące na gałęziach wszędzie dookoła. Liście nieco
pożółkłe na brzegach świadczyły, że kasztany niedługo dojrzeją. Janet przesunęła się
po gałęzi i próbowała dosięgnąć najbliższej zielonej kuli.

- Och, kurczę blade! - zawołała. - Już prawie dojrzały.
- Jeszcze nie - zaprzeczył Kot. - Ale chciałbym, żeby już dojrzały.
Wyciągnął listwę z ruin domku i zamachnął się nią. Chybił, ale widocznie trącił

gałąź. Osiem kasztanów stuknęło o ziemię.

- Kto mówi, że są niedojrzałe? - zapytała Janet, wychylając się spomiędzy

gałęzi.

Kot wyciągnął szyję i zobaczył brązowe lśniące kasztany widoczne przez

pęknięcia w zielonych łupinach.

- Hurra!
Zlazł z drzewa jak małpa, a Janet zeskoczyła za nim z włosami pełnymi liści.

Skwapliwie pozbierali kasztany - cudowne kasztany, ze słojami jak poziomice na
mapie.

- Szpikulec! -jęknęła Janet - Królestwo za szpikulec! Możemy je nawlec na

moje sznurowadła.

- Tu jest szpikulec - powiedział Kot.
Narzędzie leżało na ziemi obok jego lewej ręki. Widocznie wypadło z

nadrzewnego domku.
Z zapałem przewiercali kasztany. Wyciągnęli sznurówki z drugich w kolejności
najlepszych bucików Gwendoliny. Odkryli, że reguły gry w kasztany są takie same w
obu światach. Poszli do francuskiego ogrodu i tam na żwirowanej ścieżce stoczyli
wspaniałą bitwę. Kiedy Janet roztrzaskała ostatni kasztan Kota i wrzasnęła: „Mój! J

UŻ

siódmy!", Millie wyszła zza zakrętu obok cisu i przystanęła, śmiejąc się z dzieci.

- Nie przypuszczałam, że kasztany już dojrzały. Ale lato jest takie piękne.
Janet popatrzyła na nią skonsternowana. Nie miała pojęcia, kim jest ta pulchna

dama w pięknej kwiecistej jedwabnej sukni.

- Cześć, Millie - powiedział Kot z naciskiem, co niewiele pomogło Janet.
Millie uśmiechnęła się i otworzyła torebkę, którą niosła.
- Gwendolina chyba potrzebuje trzech rzeczy. Proszę. - Podała Janet dwie

agrafki i paczuszkę sznurowadeł. - Zawsze trzeba się zabezpieczyć.

- Dziękuję - wyjąkała Janet, boleśnie świadoma swoich rozczłapanych

bucików, potarganych włosów i dwóch falbanek ciągnących się po ziemi. Jeszcze

bardziej ją peszyło, że nie wiedziała, kim jest Millie.

Kot zdawał sobie z tego sprawę. Zdążył się przekonać, że Janet należy do tych

ludzi, którzy nie zaznają spokoju, dopóki nie znajdą wytłumaczenia na wszystko.
Więc powiedział obrzydliwie przymilnym tonem:

- Rogerowi i Julii się poszczęściło, że mają taką mamę jak ty, Millie.

Millie rozpromieniła się, a w oczach Janet błysnęło zrozumienie. Kot czuł się

podle. Naprawdę zazdrościł mamy Rogerowi i Julii, ale nigdy by tego nie powiedział
na głos, gdyby nie Janet.

Odkrywszy, że Millie jest żoną Chrestomanciego, Janet nie mogła się

powstrzymać przed dalszym zbieraniem informacji.

- Millie - powiedziała - czy rodzice Kota byli kuzynami pierwszego stopnia

jak... no, pierwszego stopnia? I w jakim stopniu Kot jest z tobą spokrewniony?

- To przypomina pytania, które zadają dla sprawdzenia poziomu inteligencji -

zaśmiała się Millie. - Nie znam odpowiedzi,

-Gwendolino. Widzisz, jeste ście spokrewnieni z rodziną mojego męża, o której

niewiele wiem. Tylko Chrestomanci może to wyjaśnić.

Jak na zamówienie Chrestomanci wyszedł przez furtkę w ogrodowym murze.

Rozpromieniona Millie pospieszyła do niego w szeleście jedwabiu.

- Kochanie, jesteś nam potrzebny.
Janet, która z pochyloną głową próbowała przypiąć rozdarte falbanki, zerknęła

na Chrestomanciego i szybko spuściła wzrok na ścieżkę, jakby kamienie i piasek
nagle bardzo ją zainteresowały.

- To całkiem proste - oświadczył Chrestomanci, kiedy Millie powtórzyła

pytanie. - Frank i Karolina Chant byli moimi kuzynami... i kuzynami pierwszego
stopnia wobec siebie, oczywiście. Kiedy koniecznie chcieli się pobrać, moja rodzina
narobiła szumu. Wujowie ich wydziedziczyli, po staroświecku i tak dokładnie, że nie
zostawili im ani grosza. Widzicie, to niedobrze, kiedy kuzyni się pobierają w rodzinie
uprawiającej czary. Ale, oczywiście, wydziedziczenie nie zrobiło najmniejszej
różnicy. - Uśmiechnął się do Kota niczym uosobienie życzliwości. - Czy to wystarczy
za odpowiedź?

Kot wiedział teraz, jak się czuła Gwendolina. Chrestomanci wywoływał

zmieszanie i irytację, ponieważ traktował przyjaźnie osobę, która powinna być w
niełasce. Kot nie mógł się powstrzymać od pytania:

- Czy Eufemia dobrze się czuje?
Zaraz pożałował, że zapytał. Uśmiech Chrestomanciego zgasł jak wyłączona

arówka.

- Owszem, już lepiej. Wykazujesz wzruszającą troskliwość, Eryku. Pewnie

zamknąłeś ją w szafie, bo tak ci jej było żal?

- Kochany, nie strasz dziecka - zaprotestowała Millie, wsuwając mężowi rękę

pod ramię. - To był wypadek i już po wszystkim.

Poprowadziła go po ścieżce. Zanim jednak zniknęli za cisem, Chrestomanci

obejrzał się przez ramię na Janet i Kota. Minę miał j lekko zdezorientowaną.

- Jasny szlag! Kurcz ę pieczone w pysk! - wyszeptała Janet. -Aż się boję ruszyć

w tym świecie!

Skończyła przypinać falbanki do halek. Odczekawszy prawie minutę, żeby

Chrestomanci i Millie się oddalili, powiedziała:

- Ta Millie jest słodka jak sam miód. Ale on! Kot, czy to możliwe, że

Chrestomanci jest potężnym czarodziejem?

- Wątpię - odparł Kot. - Czemu pytasz?
- No... częściowo dlatego, że on wywiera takie wrażenie...

ROZDZIA Ł 11

Nim Janet zasznurowała oba buciki, Kot obliczył, że już jest pora na obiad.

Szybko zaprowadził Janet z powrotem do domu. Podchodzili do bocznych drzwi,
kiedy spomiędzy rododendronów przemówił gruby głos:

- Młoda damo, zaczekaj chwilę!
Janet rzuciła Kotu przerażone spojrzenie. Nie był to przyjemny głos.

Rododendrony zatrzeszczały i zaszeleściły z oburzeniem* Z gąszczu wygramolił się
tłusty staruch w brudnym płaszczu przeciwdeszczowym. Zanim otrząsnęli się ze
zdziwienia na jego widok, stanął przed drzwiami. Spojrzał na nich z wyrzutem spod
opadających czerwonych powiek, zionąc piwnym oddechem.

-  Witam, panie Baslam - powiedział Kot na użytek Janet.
-  Nie słyszałaś mnie, młoda damo? - zapytał Ostro pan Baslam.
Kot  widział,  że  Janet  się  go  boi,  ale  odpowiedziała  równie  chłodno,  jak  druga

Gwendolina:

- Tak, ale myślałam, że to drzewo mówiło.

- Drzewo! - zawołał pan Baslam. - Tak się dla ciebie narażałem, a ty mnie

traktujesz jak drzewo! Trzy duże piwa musiałem postawić rzeźnikowi, żeby mnie
zabrał na swój wóz, i wytrzęsło mnie bez litości!

-  Czego pan chce? - zapytała nerwowo Janet.
-  Zaraz - powiedział pan Baslam.
Rozchylił  poły  płaszcza  i  powoli  zaczął  czegoś  szukać  w  kieszeniach

workowatych spodni.

- Spieszymy się na obiad - zwrócił mu uwagę Kot.
- Wszystko w swoim czasie, młody paniczu. No, mam - mruknął pan Baslam.

Wyciągnął do Janet bladą, serdelkowatą rękę z dwoma błyszczącymi przedmiotami. -
Proszę.

- Przecież to kolczyki mojej matki! - zawołał Kot w zdumieniu i ze względu na

Janet. - Skąd pan je ma?

- Dała mi je twoja siostra jako zapłatę za trochę smoczej krwi - wyjaśnił pan

Baslam. -1 ośmielę się powiedzieć, że wziąłem je w dobrej wierze, młoda damo, ale
na nic się nie przydadzą.

- Dlaczego? - zapytała Janet. - Wyglądają na... chciałam powiedzieć, że to są

prawdziwe brylanty.

- Owszem - zgodził się pan Baslam. - Ale nie uprzedziłaś mnie, że są

zaczarowane. Nałożyli na nie strasznie silne zaklęcie, żeby się nie zgubiły. Okropnie
hałaśliwe zaklęcie. Całą noc leżały w wypchanym króliku i wrzeszczały: „Należymy
do Karoliny Chant!", a dzisiaj rano musiałem je zawinąć w koc, zanim odważyłem się
je zanieść do mojego^najomego. A on nie chciał ich tknąć. Mówił, że nie zamierza
ryzykować z niczym wykrzykującym nazwisko Chant. Więc je zwracam, młoda
damo. A ty jesteś mi winna pięćdziesiąt pięć funtów.

Janet przełknęła głośno. Kot również.
- Bardzo przepraszam - powiedziała. - Naprawdę nie wiedziałam. Ale... ale,

niestety, nie mam żadnych pieniędzy. Nie może pan kazać zdjąć czaru?

- I narazić się na śledztwo? - prychnął pan Baslam. - Ten czar siedzi głęboko,

mówię ci.

- Więc czemu teraz nie krzyczą? - zapytał Kot.
- Za kogo ty mnie uwa żasz? - obruszył się pan Baslam. - Miałem siedzieć na

baranich udźcach wrzeszczących, że należą do panny Chant? Nie. Ten mój znajomy
zgodził się .odstąpić mi kawałek czaru akonto. Ale mówił mi: „Mogę je uciszyć tylko
na jakąś godzinę. To naprawdę mocny czar. Jeśli chcesz go zdjąć na stałe, musisz je

zanieść  do  czarodzieja.  A  to  cię  będzie  kosztowało  tyle,  ile  są  warte  same  kolczyki,
nie  licząc  pytań".  Czarodzieje  to  ważne  osoby,  młoda  damo.  No  więc  siedzę  tu  w
krzakach  i  umieram  ze  strachu,  że  czar  się  zużyje,  zanim  przyjdziecie,  a  ty  mi
mówisz,  że  nie  masz  pieniędzy!  Nie,  nie,  zabieraj  je  sobie,  młoda  damo,  i  daj  mi
przynajmniej jakąś małą zaliczkę.

Janet zerknęła nerwowo na Kota. Kot westchnął i pogrzebał 1 w kieszeniach.

Znalazł tylko pół korony. Wręczył monetę panu Baslamowi.

Pan Baslam cofnął się przed nim z urażonym, żałosnym spojrzeniem, niczym

wychłostany bernardyn.

- Prosi³em o piêædziesi¹t piêæ funtów szterlingów, a ty mi dajesz pó³ korony!

Synu, ¿artujesz sobie ze mnie?

- Tylko tyle mamy oboje - odparł Kot. - W tej chwili. Ale każde z nas dostaje

koronę na tydzień. Jeśli będziemy panu oddawać kieszonkowe, spłacimy dług w
ciągu... - wykonał pospieszne obliczenia: dziesięć szylingów na tydzień, pięćdziesiąt
dwa tygodnie w roku*" dwadzieścia sześć funtów rocznie. - Wystarczy raptem dwa
lata.

Dwa lata to strasznie długo bez pieniędzy. Pan Baslam dostarczył jednak

Gwendolinie smoczą krew, więc należała mu się uczciwa zapłata.

Lecz pan Baslam zrobił jeszcze bardziej urażoną minę.
- Mieszkacie w zamku i wmawiacie mi, że wyskrobiecie tylko dziesięć

szylingów na tydzień! Nie kpijcie ze mnie tak okrutniej. Możecie zgarnąć grubą kasę,
jeśli tylko się przyłożycie.

- Nie mo¿emy, naprawdê - zaprotestowa³ Kot.

- Moim zdaniem powinieneś spróbować, młody paniczu oświadczył pan Baslam. -
Nie jestem nierozsądny. Proszę tylko o dwadzieścia funtów jako część należności,
wliczając dziesięć procent za zwłokę i cenę zaklęcia uciszającego. To wam przyjdzie
całkiem łatwo.

- Pan wie doskonale, że to niemożliwe! - zawołała oburzona Janet. - Lepiej

niech pan zatrzyma te kolczyki. Wypchany królik będzie w nich ładnie wyglądał.

Pan Baslam rzucił jej bardzo zbolałe spojrzenie. Jednocześnie z zagłębienia jego

dłoni, gdzie spoczywały kolczyki, dobiegł cieniutki, śpiewny głos. Brzmiał tak cicho,
ż

e Kot nie rozróżniał słów, ale rozwiał wszelkie podejrzenia co do prawdomówności

pana Ba-slama. Obwisłe oblicze pana Baslama przybrało mniej zbolały wyraz.
Wyglądał teraz raczej jak ogar na świeżym tropie. Wypuścił kolczyki, które
spomiędzy tłustych palców upadły na żwir.

- Leżą tutaj - oznajmił -jeśli zechcesz się po nie schylić. Przypominam ci,

młoda  damo,  że  handel  smoczą  krwią  jest  bezprawny,  nielegalny  i  zabroniony.
Zrobiłem ci przysługę. Ty mnie wykołowałaś. Teraz potrzebuję dwudziestu funtów do
przyszłej  środy,  więc  masz  trochę  czasu.  Jeśli  nie  dostanę  pieniędzy,  w  środę
wieczorem  Chrestomanci  dowie  się  o  smoczej  krwi.  A  wtedy  nie  chciałbym  być  na
twoim miejscu, młoda damo, nawet za dwadzieścia funtów

1 brylantową tiarę. Czy wyraziłem się jasno?
Wyraził się straszliwie jasno.
- A jeśli zwrócimy panu smoczą krew? - zaproponował rozpaczliwie Kot.

Gwendolina, oczywiście, zabrała ze sobą smoczą krew od pana Baslama, ale był
jeszcze ten wielki słój w pracowni pana Saundersa.

- Na co mi smocza krew, synu? - parsknął pan Baslam. - Nie jestem

czarownikiem, Jestem tylko biednym dostawcą, a w okolicy nie ma popytu na smoczą
krew. Potrzebuję pieniędzy. Dwadzieścia funtów do przyszłej środy, nie zapomnijcie.

Kiwnął głową na pożegnanie, aż zatrzęsły mu się obwisłe policzki, i wcisnął się

z powrotem w gąszcz rododendronów. Słyszeli szelesty, kiedy oddalał się ukradkiem.

- Co za paskudny staruch! - odezwa ła się Janet drżącym szeptem. - Żałuję, że

nie jestem prawdziwą Gwendoliną. Zmieniłabym go w czterogłową stonogę. Błe!

Nachyliła się i podniosła kolczyki 'ze żwiru. Natychmiast w powietrzu

zawibrowały przenikliwe śpiewne głosy:

-  Należę do Karoliny Chant! Należę do Karoliny Chant!
-  O rany! - jęknęła Janet. - One wiedzą.
-  Daj mi je - zażądał Kot. - Szybko. Bo ktoś usłyszy. Janet upuściła kolczyki na

dłoń Kota. Głosy od razu umilkły.

- Nie mogę się przyzwyczaić do tej całej magii - wyznała Janet. - Kot, co ja

mam robić? Jak mam spłacić tego okropnego człowieka?

- Na pewno możemy coś sprzedać - zasugerował Kot. W wiosce jest sklep ze

starzyzną. Chodź. Musimy zdążyć na obiad.

Pobiegli do pokoju i zobaczyli, że Mary już stawiała na stole talerze z gulaszem

i pyzami.

- Och, patrzcie - powiedziała Janet, która musiała jakoś się wyładować. -

Pożywny tuczący obiadek. Jak miło!

Mary spiorunowała wzrokiem ich oboje i wyszła z pokoju bez słowa. Julia

miała równie nieprzyjemny wyraz twarzy. Kiedy Janet usiadła przed swoim talerzem,
Julia wyjęła z rękawa chustkę do nosa, już zawiązaną na supełek, i położyła sobie na
kolanach. Janet wbiła widelec w pyzę. Widelec utknął. Pyza zmieniła się w biały
kamyk pływający razem z dwoma innymi w talerzu pełnym błota.

Janet ostrożnie odłożyła widelec z nadzianym na niego kamykiem i starannie

położyła nóż na powierzchni błota. Próbowała się opanować, ale przez chwilę
wyglądała jak Gwendoliną w największej furii.

- Jestem trochę głodna - powiedziała. Julia uśmiechnęła się słodko.
- Co za szkoda! - powiedziała. -1 nie masz żadnych czarów do obrony, prawda?

Zawiązała następny, mniejszy supełek na końcu chustki.
- Masz jakie ś robaki we włosach, Gwendolino - oznajmiła, zaciągając węzeł.
Listki i gałązki tkwiące we włosach Janet zaczęły się poruszać, wiły się, spadały

na sukienkę i na stół. Każdy zmienił się w dużą pasiastą gąsienicę. Janet, podobnie
jak Gwendołina, nie bała się robactwa. Pozbierała gąsienice i położyła je na kupce
przed Julią.

-  Zaraz zawołam waszego ojca - zagroziła.
-  Och nie, nie bądź skarżypytą - poprosił Roger. - Daj jej spokój, Julio.
-  Jeszcze czego  - fuknęła Julia. - Niech  nie zje obiadu. Po spotkaniu z panem

Baslamem Kot jakoś stracił apetyt.

- Proszę - powiedział i zamienił swój talerz gulaszu na talerz Janet. Zaczęła

protestować, ale jak tylko talerz błota stanął przed chłopcem, znowu wypełnił się
parującym gulaszem. A stos gąsienic zmienił się w stos zwykłych gałązek.

Julia odwróciła się do Kota, bardzo niezadowolona.
- Nie wtrącaj się. Działasz mi na nerwy. Ona cię traktuje jak niewolnika, a ty

ciągle jej bronisz.

- Ja tylko zamieniłem talerze! - zawołał zdumiony Kot. - Dlaczego... '
- Może to Michael - podpowiedział Roger. Julia zmierzyła go równie

gniewnym wzrokiem.

- Czy to ty?
Roger spokojnie pokręcił głową. Julia popatrzyła na niego niepewnie.
- Choćbym znowu miała się obywać bez marmolady, Gwendołina tego

pożałuje - powiedziała w końcu. - Obyś się udławił tym gulaszem.
Tego  popołudnia  Kot  nie  mógł  się  skupić  na  lekcjach.  Musiał  pilnować  Janet  jak
jastrząb.  Janet  doszła  do  wniosku,  że  jedyne  bezpieczne  wyjście  to  udawanie
całkowitej głupoty - sądziła, że Gwendolina jest całkiem głupia - ale Kot wiedział, że
przesadzała.  Nawet  Gwendolina  znała  tabliczkę  mnożenia  przez  dwa.  Kot  oba--wiał
się  również,  że  Julia  zacznie  wiązać  supełki  na  chusteczce,  jak  tylko  pan  Saunders
odwróci się plecami'. Na szczęście się nie odważyła. Ale głównie Kot się martwił, jak
zdobyć dwadzieścia funtów do następnej środy. Bał się nawet pomyśleć, co się stanie,
jeśli;  nie  znajdą  pieniędzy.  Co  najmniej  trzeba  będzie  wyznać,  że  Janet  J  nie  jest
Gwendolina. Wyobraził sobie, jak Chrestomanci przeszywa go palącym spojrzeniem i
mówi: „Poszedłeś z Gwendolina, żeby kupić smoczą krew, Eryku? Wiedziałeś, że to
nielegalne.  I  próbowałeś  to  ukryć,  zmuszając  Janet,  żeby  udawała  Gwendolinę?
Wykazujesz wzruszającą troskliwość, Eryku".

Na samą myśl Kot drżał ze strachu. Ale nie miał nic do sprzedania oprócz pary

kolczyków  wrzeszczących,  że  należą  do  kogoś  innego.  Gdyby  napisał  do  burmistrza
WoWercote  i  poprosił  o  dwadzieścia  funtów  z  fundacji,  burmistrz  przysłałby  do
Chrestomanciego  list  z  pytaniem,  po  co  Kotu  pieniądze.  A  wtedy  Chrestomanci
przeszywałby  go  wzrokiem  i  pytał:  „Więc  poszedłeś  z  Gwendolina,  żeby  kupić
smoczą krew, Eryku?" Beznadziejna sprawa.

- Dobrze się czujesz, Eryku? - spytał kilka razy pan Saunders.
- Tak, tak - odpowiadał Kot za każdym razem. Zakładał, że myślenie o trzech

rzeczach jednocześnie nie liczy się za chorobę, chociaż to bardzo podobne uczucie.

-  Pobawimy się żołnierzykami? - zaproponował Roger po lekcjach.
Kot miał ochotę, ale nie odważył się zostawić Janet samej.
-  Jestem zajęty - odpowiedział.
-  Wiem, Gwendolina - westchnął Roger ze znużeniem. - Nie odstępujesz jej na

krok, jakbyś był jej prawą ręką.

Kot poczuł się urażony. Doskonale wiedział, że Janet znacznie łatwiej

poradziłaby sobie bez prawej ręki niż bez niego. Pobiegł za; nią do pokoju
Gwendoliny, żałując serdecznie, że nie biegnie za prawdziwą Gwendolina.

Janet gor ączkowo zbierała księgi zaklęć, ozdoby z kominka, szczotkę do

włosów i lusterko w złotych oprawach z toaletki, słoik z nocnego stolika i połowę
ręczników z łazienki.

- Co robisz? - zapytał Kot.
- Szukam, co by tu sprzedać - wyjaśniła Janet. - Możesz czegoś się pozbyć ze

swojego pokoju? Nie patrz tak. Wiem, że to kradzież, ale jak pomyślę, że ten okropny
Blaslam pójdzie do Chrestomanciego, jest mi wszystko jedno. - Podeszła do szafy i
przesunęła ubrania na grzechoczących wieszakach. - O, bardzo porządny płaszcz.

- Będzie ci potrzebny w niedzielę, jak się ochłodzi - ostrzegł Kot. - Pójdę

zobaczyć, co mam u siebie... tylko mi obiecaj, że zaczekasz, dopóki nie wrócę.

- Jasne - zapewniła Janet. - Nie zrobię ani kroku bez ciebie, bwana. Ale

pospiesz się.

W pokoju Kota było mniej rzeczy, ale zebrał, ile zdołał, i dodał wielką gąbkę z

łazienki. Czuł się jak przestępca. Razem z Janet zawinęli łupy w dwa ręczniki i znieśli
po schodach, z duszą na ramieniu, bo ktoś mógł ich przyłapać w każdej chwili.

- Czuję się jak złodziej - szepnęła Janet. - Zaraz zapalą się reflektory i otoczy

nas policja. Macie tutaj policję?

- Tak - odszepnął Kot.-Bądź cicho!
Lecz jak zwykle nikogo nie zastali przy bocznych drzwiach. Przekradli się

lśniącym korytarzem i wyjrzeli na zewnątrz. Wokół rododendronów było pusto.

Ruszyli w tamtą stronę. Drzewa, wśród których chował się pan Baslam, ukryją ich
również razem z łupem.

Zrobili zaledwie trzy kroki od drzwi, kiedy potężny chór wybuchnął śpiewem.

Janet i Kot mało nie wyskoczyli ze skóry. „Należymy do zamku Chrestomanci!
Należymy do zamku Chrestomanci!" - grzmiało czterdzieści głosów. Niektóre były
piskliwe, niektóre głębokie, ale wszystkie donośne. Robiły ogłuszający hałas. Dopiero
po sekundzie czy dwóch dzieci zorientowały się, że głosy dochodzą z tobołków.

- O w mord ę jeża! - zawołała Janet.
Zawrócili i pobiegli do drzwi, ścigani przez czterdzieści przeraźliwych głosów.
Drzwi otworzyła panna Bessemer. Wysoka, chuda i purpurowa, czekała na nich

w progu. Dzieciom nie pozostało nic innego, tylko przemknąć obok niej z minami
winowajców. Postawiły na podłodze swoje nagle uciszone tobołki i uzbroiły się
wewnętrznie w oczekiwaniu kłopotów.

- Co za okropny hałas, kochani! - powiedziała panna Bessemer. - Nie słyszałam

czegoś takiego, odkąd pewien głupi czarownik próbował nas okraść. Co robiliście?

Janet nie wiedziała, kim jest majestatyczna purpurowa dama, i oniemiała ze

strachu. Kot musiał coś wymyślić.

- Chcieliśmy się pobawić w dom - zaimprowizował. - Potrzebowaliśmy trochę

rzeczy.

Sam się zdziwił, jak wiarygodnie to zabrzmiało.
- Trzeba było mi powiedzieć, głuptaski! - zawołała panna Bessemer. -

Powiedziałabym wam, co można wynosić z zamku. Biegnijcie i odłóżcie to z
powrotem, a ja znajdę wam na jutro jakieś ładne umeblowanie.

Ponuro powlekli się z powrotem do pokoju Janet.
- Nie mogę się przyzwyczaić, że tutaj wszystko jest zaczarowane -jęczała Janet.

- To mnie dobija. Kim jest ta długa purpurowa dama? Stawiam każde pieniądze, że to
czarodziejka.

- Panna Bessemer, gospodyni - wyjaśnił Kot.
- Jest szansa, że dostaniemy od niej jakieś cenne starocie warte dwadzieścia

funtów na wolnym rynku? - zapytała Janet.

Oboje wiedzieli, że nie mają szans. Do chwili, kiedy zabrzmiał | gong na

przebieranie, nie zdołali wymyślić żadnego innego sposobu, żeby zarobić dwadzieścia
funtów.

Kot ostrzegł Janet, jak wygląda obiad. Obiecała nie podskakiwać, kiedy lokaje

będą podawali półmiski ponad jej ramieniem;! i przyrzekła nie rozmawiać o rzeźbach
z panem Saundersem. Zapewniła, że nie będzie jej przeszkadzało gadanie Bernarda o
akcjach i obligacjach. Kot myślał, że może odetchnąć. Pomógł Janet się ubrać i nawet
sam wziął prysznic, a kiedy weszli do salonu, oboje wyglądali tak, że przynosili mu
chlubę.

Lecz pan Saunders, jak się okazało, wreszcie pozbył się obsesji na punkcie

rzeźb. Wszyscy zaczęli rozmawiać o identycznych bliźniętach, a potem o
sobowtórach niespokrewnionych ze sobą. Nawet Bernard zapomniał o akcjach i
obligacjach, zainteresowany nowym tematem.

- Prawdziwa trudność - grzmiał wychylony do przodu, nieustannie unosząc i

opuszczając brwi - to jak ci ludzie pasują do serii innych światów.

I ku strapieniu Kota rozmowa zeszła na inne światy. Gdyby nie okoliczności,

byłby bardzo zainteresowany. Teraz nie ośmielał się spojrzeć na Janet i marzył tylko,
ż

eby wszyscy zamilkli. Ale gadali z zapałem, zwłaszcza Bernard i pan Saunders. Kot

usłyszał, że sporo wiedziano o innych światach. Wiele odwiedzano. Te najlepiej

znane  podzielono  na  zestawy  zwane  seriami,  według  zasady  tych  samych
historycznych  wydarzeit  Rzadko  się  zdarzało,  żeby  ktoś  nie  miał  przynajmniej
jednego  identycznego  sobowtóra  w  innym  świecie  z  tej  samej  serii.  Zwykle  ludzie
mieli wielu sobowtórów w całym zestawie.

- Ale co z sobowtórami poza serią? - zapytał pan Saunders. -Mam przynajmniej

jednego odpowiednika w serii trzeciej i podejrzewam istnienie jeszcze jednego w...

Janet drgnęła gwałtownie i krzyknęła:
- Kot, pomóż! Siedzę jak na szpilkach!
Kot spojrzał na Julię. Zobaczył na jej twarzy znajomy uśmieszek i róg

chusteczki wystający nad stołem.

- Zamieńmy się miejscami - szepnął ze znużeniem. Wstał. Wszyscy na niego

spojrzeli.

- Co mnie upewnia w przekonaniu, że dotąd nie opracowano zadowalającej

klasyfikacji - oświadczył pan Saunders, odwracając się do Kota.

- Czy mog ę zamienić się miejscami z Ja... Gwendoliną? - poprosił Kot. - Ona

stamtąd nie bardzo słyszy, co mówi pan Saunders.

- Tak, a to strasznie interesujące - potwierdziła Janet, zrywając się z krzesła.
- Skoro to konieczne - zezwolił Chrestomanci, lekko zirytowany.
Kot usiadł na krześle Janet. Nie poczuł żadnej niewygody. Julia spuściła głowę i

rzuciła mu długie, nieprzyjemne spojrzenie. Łokcie jej się poruszały, kiedy ukradkiem
rozwiązywała chusteczkę. Kot nie wątpił, że teraz również jego znienawidzi.
Westchnął. Tylko tego mu brakowało.

Niemniej tej nocy zasnął pełen nadziei. Nie mogło już być gorzej - więc

musiało się polepszyć. Może dostaną od panny Bessemer coś cennego, co będą mogli
sprzedać. Albo, jeszcze lepiej, może rano okaże się, że Gwendoliną wróciła i
wszystkie problemy znikły.

Ale kiedy rano poszedł do pokoju Gwendoliny, zastał tam Janet, która usiłowała

zawiązać sobie podwiązki.

- Pewnie są bardzo niezdrowe - rzuciła przez ramię. - Ty też je nosisz? Czy to

wyłącznie kobieca tortura? Magia chociaż raz przydałaby się na coś, gdyby
podtrzymywała pończochy. Z tego wynika, że czarownice nie są zbyt praktyczne.

Dużo gada, pomyślał Kot. Ale to lepsze niż nie mieć nikogo na miejsce

Gwendoliny.

Przy śniadaniu ani Mary, ani Eufemia nie okazały im cienia życzliwości. Jak

tylko wyszły z pokoju, jedna zasłona owinęła się wokół szyi Janet i próbowała ją
udusić. Kot rzucił się na ratunek. Zasłona walczyła z nim jak żywa, ponieważ Julia
trzymała oba rogi | chusteczki i mocno zaciągała węzeł.

- Proszę, Julio, przestań! - błagał Kot.
- Tak, przestań - przyłączył się Roger. - To głupie i nudne. Chcę zjeść w

spokoju.

-  Lepiej zosta ńmy przyjaciółmi - zaproponowała Janet.
-  O nie, za nic w świecie! - prychnęła Julia.
-    Więc  będziemy  wrogami!  -  warknęła  Janet  prawie  jak  Gwendolina.  -

Myślałam najpierw, że jesteś miła, ale teraz widzę, że jesteś tylko tłustą, tępą,
zawziętą, ograniczoną, paskudną, nieużytą wiedźmą!

Oczywiście po tych słowach Julia musiała ją wręcz pokochać.
Na szczęście pan Saunders zjawił się wcześniej niż zwykle. Marmolada Janet

zdążyła jedynie zmienić się w pomarańczowe robaki i odmienić z powrotem, kiedy
Kot oddał jej swoją, a kawa Janet zdążyła zgęstnieć w brązowy sos i znowu się

ROZDZIA Ł 12

/C2abinet Chrestomanciego był duży i zalany słońcem. Wokół vJlpod ścianami

stały półki pełne książek. Było też biurko, ale Chrestomanci przy nim nie siedział.
Leżał na sofie w słońcu, czytając gazetę, ubrany w zielony szlafrok ze złotymi
smokami. Haftowane złotą nicią smoki migotały w słońcu. Kot nie mógł oderwać od
nich oczu. Stał w progu i nie śmiał wejść dalej, tylko myślał: On wie o smoczej krwi.

Chrestomanci podniósł wzrok i uśmiechnął się.
- Nie rób takiej wystraszonej miny - powiedział, odkładając gazetę. - Wejdź i

usiądź.

Wskazał duży skórzany fotel. Zachowywał się jak najbardziej przyjaźnie, ale w

ostatnich dniach Kot doszedł do wniosku, że to zupełnie nic nie znaczy. Wiedział, że
im bardziej przyjacielski wydaje się Chrestomanci, tym bardziej w rzeczywistości się
gniewa. Nieśmiało usiadł. Fotel okazał się  głęboki i zapadnięty.  Kot ześliznął się do
tyłu  po  śliskiej  skórze  i  wylądował  w  zagłębieniu,  skąd  musiał  patrzeć  na
Chrestomanciego  spomiędzy  własnych  kolan.  Czuł  się  całkowicie  bezbronny.
Pomyślał, że powinien coś powiedzieć, więc szepnął:

- Dzie ń dobry.
- Nie wyglądasz tak, jakbyś mówił szczerze - zauważył Chre-stomanci. - Z

pewnością masz swoje powody. Ale nie martw się. Nie chodzi znowu o tę żabę.
Widzisz, myślałem o tobie...

- Och, niepotrzebnie! - zawołał Kot ze swojego zapadliska. Gdyby

Chrestomanci przeniósł się myślami na drugi koniec wszechświata, wcale nie byłoby
to za daleko dla Kota.

- To nie bolało tak bardzo - zapewnił Chrestomanci. - Ale dziękuję za troskę.

Jak mówiłem, historia z żabą dała mi do myślenia. I chociaż się obawiam, że masz nie
więcej poczucia moralności niż twoja okropna siostra, postanowiłem, że spróbuję ci
zaufać. Myślisz, że mogę ci ufać?

Kot nie miał pojęcia, do czego to prowadzi, rozumiał jedynie, że Chrestomanci

raczej nie pokłada w nim wielkiego zaufania.

- Nikt przedtem mi nie ufał ~ odpowiedział ostrożnie. Oprócz Janet, dodał w

myślach, i tylko dlatego, że nie miała wyboru,

- Ale chyba warto spróbować, co? - ciągnął Chrestomanci. <-Pytam, bo chcę

cię posłać na lekcje czarowania.

Kot po prostu tego się nie spodziewał. Ogarnęła go zgroza. Nogi na krawędzi

fotela zadrżały mu ze strachu. Jakoś je uspokoił, ale wciąż wewnętrznie dygotał. Jak
tylko pan Saunders zacznie go uczyć magii, natychmiast odkryje, że Kot nie ma
ż

adnych magicznych zdolność^. Wtedy Chrestomanci znowu zacznie myśleć o żabie.

Kot przeklął w duchu tamtą chwilę, kiedy Janet mało się nie wygadała i musiał

ją jakoś powstrzymać.

- Och, nie wolno panu! - zaprotestował. - To się źle skończy. Przecież pan

wcale nie może mi ufać. Mam czarne serce. Jestem zły. To dlatego, ze mieszkałem z
panią Sharp. Gdybym nauczył się czarować, nie wiadomo, co bym zrobił. Niech pan
pamięta, co zrobiłem Eufemii.

- Właśnie takim wypadkom pragnę zapobiec na przyszłość. Jeśli się nauczysz,

co i jak robić, nie popełnisz już takiego błędu.

- Tak, ale pewnie zrobi ę to celowo - tłumaczył Kot. - Włoży mi pan broń do

ręki.

- I tak ją masz. Czary muszą się ujawnić, zrozum. Nikt posiadający moc nie

oprze się, żeby jej nie użyć. Dlaczego właściwie uważasz, że jesteś taki zepsuty?

Pytanie zbiło Kota z pantałyku.

- Kradnę jabłka - wyznał. - No i całkiem mi się podobały różne rzeczy, które

robiła Gwendolina.

- Och, mnie też - zgodził się Chrestomanci. - Człowiek się zastanawiał, co ona

jeszcze wymyśli. Pamiętasz jej procesję potworów? Albo te cztery zjawy?

Kot zadygotał. Zemdliło go na samą myśl.
- No właśnie - powiedział Chrestomanci i ku przerażeniu Kota, uśmiechnął się

ciepło do niego. - Dobrze. Od poniedziałku Micha-el zacznie cię uczyć podstaw
czarowania.

- Proszę, nie! - Kot wygramolił się z fotela, żeby lepiej argumentować. -

Sprowadzę plagę szarańczy. Będę gorszy od Mojżesza i Aarona.

- To może się przydać, jeśli rozdzielisz wody kanału La Manche - powiedział w

zadumie Chrestomanci. - Pomyśl, że oszczędzisz wielu ludziom choroby morskiej.
Nie martw się. Nie zamierzamy cię uczyć robienia takich rzeczy, jakie robiła
Gwendolina.

Kot w beznadziejnym nastroju powlókł się z powrotem do klasy, gdzie trafił na

lekcję geografii. Pan Saunders wściekał się na Janet, która nie wiedziała, gdzie leży
Atlantyda.

- Skąd miałam wiedzieć, że to jest to, co nazywam Ameryką? -szepnęła Janet

do Kota podczas obiadu. - Chociaż dobrze zgadłam, że rządzą tam Inkowie, wiesz? O
co chodzi, Kot? Wyglądasz jak siedem nieszczęść. On chyba się nie dowiedział o
panu Blaslamie?

- Nie, ale jest jeszcze gorzej - jęknął Kot i krótko powtórzył rozmowę.
- Tego nam tylko brakowało! - zawołała Janet. - Zdemaskowanie grozi ze

wszystkich stron. Ale kiedy się zastanowić, może

nie b ędzie tak źle. Na pewno potrafisz rzucić jakiś mały czar, jeśli najpierw

poćwiczysz. Spróbujemy po lekcjach poszukać czegoś w książkach Gwendoliny,
które ta kochana dziewczyna tak uprzejmie nam zostawiła.

Kot ucieszył się, kiedy lekcje znowu się zaczęły. Miał już powyżej uszu

zamieniania się talerzami z Janet, a chusteczka Julii pewnie całkiem się wystrzępiła
od supłania.

Po szkole on i Janet zabrali dwa podręczniki magii i zanieśli do pokoju Kota.

Janet rozejrzała się z podziwem.

- Ten pokój o wiele bardziej mi się podoba niż mój. Jest wesoły. W moim czuję

się jak Śpiąca Królewna albo Kopciuszek, obie takie słodkie, że aż zęby bolą. No, do
roboty. Jakie jest naprawdę proste zaklęcie?

Uklękli na podłodze, kartkując podręczniki.
- Chciałbym się nauczyć, jak zmieniać guziki w suwereny -powiedział Kot. -

Moglibyśmy wtedy spłacić pana Baslama.

- Nie mów o tym - poprosiła Janet. - Jestem już u kresu wytrzymałości. Może

to? „Proste ćwiczenie unoszenia. Weź małe lusterko i połóż tak, żeby odbijało twoją
twarz. Nie tracąc z oczu odbicia, obejdź je trzy razy przeciwnie do ruchu wskazówek
zegara, dwukrotnie w milczeniu, za trzecim razem mówiąc: Zakręć się, lusterko, tak
jak ja się kręcę, unieś się w powietrze i nie spadaj więcej. Wówczas lusterko powinno
się unieść". Chyba dasz radę to zrobić, Kot.

- Spróbuję - zgodził się Kot z powątpiewaniem. - Co to znaczy „przeciwnie do

ruchu wskazówek zegara"?

-  W lewo - wyjaśniła Janet. - Tyle wiem.
-  Myślałem, że mam stanąć naprzeciwko zegara - wyznał pokornie Kot.
Janet przyjrzała mu się z troską.
-  Wiem, że jesteś jeszcze mały - powiedziała - ale martwisz mnie, kiedy tak się

dajesz zastraszać. Czy ktoś ci coś zrobił?

-  Chyba nie - odparł zdziwiony Kot. - Dlaczego?
-  No, nigdy nie mia łam brata - mruknęła Janet. - Przynieś lusterko.
Kot wziął lusterko z komody i ostrożnie położył na środku podłogi.
-  Tak dobrze? Janet westchnęła.
-    Właśnie  o  tym  mówiłam.  Wiedziałam,  że  je  przyniesiesz,  jeśli  ci  każę.

Przestań być taki uprzejmy i posłuszny. Działasz mi na nerwy. W każdym razie... -
wzięła książkę. - Widzisz odbicie swojej twarzy?

- Prawie nic więcej - zapewnił Kot.
- Dziwne - mruknęła Janet. - Ja widzę własną twarz. Czy ja też mogę to zrobić?

- Ty pewnie łatwiej niż ja - stwierdził Kot.
Więc oboje okrążyli lusterko i chórem wymówili słowa zaklęcia. Drzwi się

otwarły. Weszła Mary. Janet pospiesznie schowała książkę za plecami.

- Tak, jest tutaj - powiedziała Mary i odsunęła się, żeby wpuścić do pokoju

obcego młodego człowieka. - To jest Will Suggins, narzeczony Eufemii - oznajmiła. -
Chce z tobą porozmawiać, Ery-ku.

Will Suggins był wysoki, krzepki i dość przystojny. Jego ubranie wyglądało tak,

jakby starannie, choć bez wyrafinowanych efektów, otrzepał je po całym dniu pracy
w piekarni. Nie zachowywał się przyjaźnie.

- To ty zmieniłeś Eufemię w żabę, tak? - zapytał Kota.
- Tak - przyznał Kot. Nie odważył się powiedzieć nic więcej w obecności

Mary.

- Jesteś trochę mały - ocenił Will Suggins z pewnym rozczarowaniem. - W

każdym razie - ciągnął - bez względu na wzrost nie zgadzam się, żebyś zmieniał
Eufemię w jakieś zwierzaki. Wypraszam sobie coś takiego. Zrozumiano?

- Bardzo przepraszam - powiedział Kot. - Już nie będę.

- Ja my ślę! - warknął Will Suggins. - Ża łatwo się z tego wykręciłeś, jak mówiła

Mary. Zamierzam ci dać nauczkę, której szybko nie zapomnisz.

- Nic z tego! - wtrąciła Janet. Podeszła prosto do Willa Sug-ginsa i groźnie wyciągnęła

w jego stronę Magię dla początkujących. - Pan jest trzy razy większy od niego, a on już
przeprosił. Jeśli pan tknie Kota, to... - Pospiesznie przekartkowała podręcznik. - Wywołam
całkowity bezwład nóg i tułowia.

- Pięknie będę wyglądał, nie ma co! - zawołał ubawiony Will Suggins. - Jak to zrobisz

bez czarów, można wiedzieć? Zresztą śmiem twierdzić, że potrafiłbym się uwolnić bez trudu.
Sam jestem niezłym czarownikiem. Chociaż - dodał, zwracając się do Mary -mogłaś mnie
uprzedzić, że on jest taki mały.

- Nie taki mały, kiedy się rozchodzi o czary i psoty - oświadczyła Mary. - Żadne z nich

nie jest na to za małe. To para niezłych gagatków.

- No, w takim razie użyję czarów. Jestem tolerancyjny - oświadczył Will Suggins.
Poszperał w kieszeniach umączonej marynarki i wydobył coś, co wyglądało jak kawał

surowego ciasta. Przez chwilę ugniatał je energicznie w potężnych dłoniach. Potem utoczył z
niego kulę i cisnął pod nogi Kota. Ciasto wylądowało na dywanie z cichym piaskiem. Kot
spojrzał na nie z obławą, spodziewając się nie wiadomo czego.

- Będzie tutaj leżało - oznajmił Will Suggins - aż do trzeciej po południu w niedzielę.

Niedziela  to  fatalny  dzień  na  czary,  ale  wtedy  mam  wolne.  Zaczekam  na  ciebie  na  polu
Bedlama,  pod  postacią  tygrysa.  Umiem  robić  tygrysa.  Możesz  się  zmienić  w  coś  dowolnie
wielkiego  albo  małego  i  szybkiego,  jeśli  wolisz,  ale  i  tak  dam  ei  nauczkę.  A  jeśli  nie
przyjdziesz  na  pole  Bedlama  w  żadnej  postaci,  ten  kawał  ciasta  zacznie  działać  i  sam
zmienisz się w żabę... na tak długo, jak mi się spodoba. Dziękuję, Mary, załatwiłem sprawę.

Will Suggins odwrócił się i wyszedł. Mary ruszyła za nim, ale nie mogła się

powstrzymać, żeby nie dorzucić od drzwi:

- Zobaczymy, jak ci si ę to spodoba, Ery ku!
Potem zamknęła drzwi za sobą. Kot i Janet popatrzyli na siebie i na kawał

ciasta.

- Co ja mam robić? - zapytał Kot. >
Janet rzuciła podręcznik na łóżko Kota i próbowała podnieść ciasto, ale

przyrosło do dywanu. Nie mogła go poruszyć.

- Musiałbyś wyciąć dziurę w podłodze, żeby się tego pozbyć -stwierdziła. -

Kot, robi się coraz gorzej. Jeśli mi wybaczysz, straciłam resztki sympatii do twojej
słodkiej siostruni!

- To moja wina - oświadczył Kot. - Nie powinienem kłamać w sprawie

Eufemii. Dlatego wpakowałem się w kłopoty, nie przez Gwendolinę.

- Kłopoty to za słabe określenie - zauważyła Janet. - W niedzielę pogryzie cię

tygrys.  W  poniedziałek  wyjdzie  na  jaw,  że  nie  umiesz  czarować.  A  cała  reszta  się
wyda,  jeśli  nie  wtedy,  to  najpóźniej  w  środę,  kiedy  pan  Blablam  zgłosi  się  po
pieniądze.  Myślisz,  że  na  wtorek  los  też  coś  dla  nas  przygotował?  Moim  zdaniem,
jeśli  pójdziesz  w  niedzielę  na  spotkanie  we  własnej  postaci,  ten  piekarz  nie  zrobi  ci
wielkiej krzywdy. To lepsze niż przemiana w żabę.

- Lepsze - zgodził się Kot, spoglądając na złowieszczą grudę ciasta. - Szkoda,

e nie potrafię naprawdę zmieniać postaci. Zmieniłbym się w pchłę. Podrapałby się

do krwi, próbując mnie znaleźć.

Janet parsknęła śmiechem.
- Zobaczymy, czy jest na to zaklęcie.
Odwróciła się po Magię dla początkujących i uderzyła głową o lusterko.

Wisiało w powietrzu, na wysokości jej twarzy.

- Kot! Jedno z nas to zrobiło! Patrz!
Kot spojrzał bez zainteresowania. Miał inne zmartwienia.
- Na pewno ty. Jesteś taka sama jak Gwendolina, więc pewnie potrafisz

czarować. Ale zmian postaci nie ma w żadnej z tych książek. To magia
zaawansowana.

- Więc rzucę czar, żeby sprowadzić lusterko na ziemię - zaproponowała Janet. -

Chociaż wcale nie chcę zostać czarownicą.

Im wi ęcej widzę czarów, tym bardziej wyglądają tylko na łatwy sposób, żeby

zatruwać ludziom życie.

Otworzyła już podręcznik, kiedy rozległo się pukanie do drzwi. Janet chwyciła

krzesło stojące przy łóżku Kota i stanęła na nim, żeby zasłonić lusterko. Kot szybko
uklęknął na kawałku ciasta. Żadne z nich nie chciało więcej kłopotów.

Janet złożyła Magię dla początkujących okładką do środka, tak że wyglądała jak

każda inna książka, i machnęła nią do Kota.

- „Maud, pójdź do ogrodu" - wydeklamowała.
Biorąc to za zaproszenie, panna Bessemer otworzyła drzwi i weszła. Dźwigała

naręcze różnych przedmiotów, włącznie z obtłuczonym imbrykiem zawieszonym na
jednym palcu.

-  Obiecałam wam trochę sprzętów, skarbeńki - powiedziała.
-  Och, dziękujemy bardzo - bąknęła Janet. - Właśnie czytaliśmy poezje.
-  A ja myślałam, że mówicie do mnie! - zaśmiała się panna Bessemer. - Mam

na imię Maud. Mogę to położyć na łóżku?

- Tak, dziękuję - powiedział Kot.
Ż

adne z nich nie odważyło się poruszyć. Wykręcili szyje, żeby popatrzeć, jak

panna Bessemer składa swój ładunek na łóżku, i wciąż wykręceni podziękowali jej
wylewnie. Jak tylko panna Bessemer wyszła, skoczyli obejrzeć ładunek, ale niestety

nie znalazło się tam nic cennego. Jak zauważyła Janet, gdyby naprawdę chcieli się
bawić w dom, dwa stołki i stary dywanik bardzo by się przydały, ale jako towary na
sprzedaż były do niczego.

- Miło z jej strony, że pamiętała - przyznał Kot, pakując graty do kredensu.
- Tylko że teraz musimy bawić się nimi w dom - stwierdziła posępnie Janet. -

Jakbyśmy nie mieli nic lepszego do roboty. Teraz opuszczę lusterko. Patrz!

Lusterko nie zamierzało opaść. Janet wypróbowała wszystkie trzy zaklęcia z

obu podręczników, lusterko jednak wciąż wisiało w powietrzu na wysokości jej
twarzy.

- Ty spr óbuj, Kot - zażądała Janet. - Nie możemy go tak zostawić.
Kot oderwał ponure spojrzenie od kuli ciasta. Wciąż była okrągła, nie zostało

ani śladu wgłębienia, chociaż na niej klęczał. Wiedział, że to bardzo mocne zaklęcie.
Westchnął i sięgnął po lusterko. Doświadczenia z Julią nauczyły go, że proste
zaklęcia zazwyczaj można łatwo przełamać.

Lusterko nie opadło ani trochę. Ale przesunęło się w powietrzu. Kot się

zaciekawił. Zawisł na nim obiema rękami, odepchnął się stopami i gładko przeleciał
po pokoju.

- Fajnie to wygląda - odezwała się Janet.
- Bo jest fajne - zapewnił Kot. - Spróbuj.
Przez jakiś czas bawili się lusterkiem. Przesuwało się tak szybko, jak mocno je

popychali, i z łatwością unosiło ciężar ich obojga. Janet odkryła, że najlepiej stanąć na
komodzie i skoczyć. Wówczas, jeśli się podciągnęło nogi, można było przelecieć
przez cały pokój i wylądować na łóżku Kota. Wirowali razem nad dywanem, pękając
ze śmiechu, kiedy Roger zapukał i wszedł.

- Ho, ho, bardzo dobry pomysł! - zawołał. - Nigdy nam to nie przyszło do

głowy. Mogę się przelecieć? Spotkałem w wiosce dziwnego zezowatego faceta,
Gwendolino, i dał mi ten list do ciebie.

Kot opadł na dywan i wziął Ust. Rozpoznał pismo pana Nostruma. Tak się

ucieszył, że pozwolił Rogerowi na dwadzieścia kolejek , i szybko wręczył list Janet.

- Czytaj!

Pan Nostrum mógł ich wyciągnąć z kłopotów. Wprawdzie był

kiepskim nekromant¹, ale na pewno potrafi³ zmieniæ Kota w pch³ê,, gdyby Janet go
³adnie poprosi³a. Niew¹tpliwie zna³ zaklêcie, dziê-zj ki któremu Kot móg³by udawaæ,
¿e potrafi czarowaæ.

I chociaż pan Nostrum nie był bogaty, miał zamożnego brata Wilłiama. Mógł

pożyczyć Kotu dwadzieścia funtów, gdyby myślał że pomaga Gwendolinie.

Kot usiadł

na łóżku obok Janet i razem przeczytali list, podczas gdy Roger latał po pokoju uwieszony na
lusterku i chichotał z uciechy. Pan Nostrum napisał:

Moja droga i ulubiona uczennico!
Jestem tutaj, zamieszkałem w gospodzie Pod Białym Jeleniem. Przyjd

mnie w sobot

po południu i przyprowad

brata,

ebym go poinstruował. To bardzo

ne, powtarzam, sprawa najwy

szej wagi.

Dumny z Ciebie nauczyciel Henry Nostrum

Janet, która nic nie rozumiała, jęknęła cicho ze zdenerwowania.
- Mam nadzieję, że to nie złe nowiny - rzucił Roger, przefruwając obok z

podkurczonymi nogami.

- Nie, to najlepsza nowina ze wszystkich! - zapewnił Kot.
Szturchnął Janet w żebra, żeby ją zmusić do uśmiechu. Uśmiechnęła się posłusznie, ale

nie mógł jej przekonać, że to dobra nowina, nawet gdyby miał szansę wszystko wyjaśnić.

- Jeśli uczył Gwendolinę, pozna, że ja to nie ona - szepnęła. -A jeśli nie pozna, nie

zrozumie, dlaczego chcesz się zmienić w pchłę. To dziwaczna prośba, nawet w tym świecie. I
będzie pytał, dlaczego sama nie mogę fię przemienić. Czy możemy mu powiedzieć prawdę?

- Nie, bo on lubi Gwendolinę - odparł Kot. Coś mu mówiło, że pan Nostrum byłby

równie niezadowolony, jak Chrestomanci, gdyby się dowiedział, że Gwendolina odeszła do
innego świata. -1 ma wobec niej jakieś plan^.

- Chce poinstruować tylko ciebie - rzuciła Janet z irytacją. -Pewnie myśli, że ja

wszystko wiem. Jeśli mnie pytasz, Kot, to jeszcze jeden kłopot więcej!
Nie dała się przekonać, że ratunek jest w zasięgu ręki. Kot nie miał co do tego żadnych
wątpliwości. Poszedł spać uradowany

i obudził się szczęśliwy. Nadal czuł się szczęśliwy,

nawet kiedy nadepnął na kulę ciasta, zimną i oślizłą jak żaba pod stopą. Nakrył ją
Magią dla początkujących. Potem chciał schować lusterko. Ciągle mu uciekało na
ś

rodek pokoju. W końcu przywiązał je do półki z książkami sznurowadłem z

niedzielnych butów.

Zastał Janet w fatalnym nastroju. Tego dnia Julia wymyśliła komara. Czekał na

Janet, kiedy przyszła na śniadanie, bzyczał jej nad uchem i kąsał bez przerwy podczas
lekcji, dopóki Kot nie trzepnął go podręcznikiem do arytmetyki.

Wszystko razem, włącznie z paskudnymi spojrzeniami Julii i Mary oraz

perspektywą spotkania z panem Nostrumem, wprawiło Janet w przygnębienie.

- Tobie to dobrze - narzekała, kiedy po południu maszerowali do wioski. -

Wychowałeś  się  wśród  czarów  i  jesteś  przyzwyczajony.  A  ja  nie.  I  boję  się,  że
utknęłam  tu  na  zawsze.  A  jeszcze  bardziej  się  boję,  że  nie  na  zawsze.  Załóżmy,  że
Gwendolina znudzi się swoim nowym światem i postanowi jeszcze raz się przenieść?
Wtedy  znowu  nas,  cały  szereg  sobowtórów,  wciągnie  gdzie  indziej  i  będę  musiała
sobie  radzić  w  nowym  świecie,  a  ty  znowu  będziesz  przechodził  przez  wszystkie
kłopoty z nową zastępczynią.

- Och, na pewno do tego nie dojdzie - powiedział Kot, trochę zaskoczony takim

pomysłem. - Ona niedługo wróci.

- Czyżby? - prychnęła Janet.
Przeszli przez bramę i znowu matki chowały przed nimi dzieci, a wiejskie

błonia opustoszały na ich widok. Wszyscy zmykali w popłochu.

- Tak bym chciała wrócić do domu! -jęknęła Janet niemal ze łzami.

ROZDZIA Ł 13

Wprowadzono ich do prywatnego saloniku Pod Białym Jeleniem. Pan Henry

Nostrum pompatycznie wytoczył się im na spotkanie.

- Moi drodzy młodzi przyjaciele!
Położył ręce na ramionach Janet i pocałował ją. Odskoczyła tak gwałtownie, że

kapelusz spadł jej na ucho. Kot był trochę wstrząśnięty. Zapomniał już o nędznym,
niechlujnym wyglądzie pana Nostruma i dziwacznym efekcie, jaki wywierało jego
zezujące lewe oko.

- Siadajcie, siadajcie! - zaprosił ich serdecznie pan Nostrum. - Poczęstujcie się

piwem imbirowym.

Usiedli. Łyknęli imbirowego piwa, którego żadne z nich nie lubiło.
- Po co pan mnie wezwał razem z Gwendoliną? - zapytał Kot.

-    Ponieważ  -  odparł  pan  Nostrum  -  żeby  przejść  prosto  do  rzeczy  i  nie  owijać  w
bawełnę, okazało się, całkiem jak się obawialiśmy, że nie możemy wykorzystać tych
trzech  podpisów,  które  tak  łaskawie  ofiarowaliście  mi  w  zamian  za  usługi  na  polu
nauczania. Osobnik, który dziedziczy ten zamek... nie zniżę się do wymawiania jego
nazwiska.  składa  podpis  obwarowany  zabezpieczeniami  nie  do  pokonania.  Możecie
go  nazwać  przezornym.  Obawiam  się  jednak,  że  to  wymaga  zastosowania  naszego
Planu Dwa. I właśnie dlatego, mój drogi Kocie, tak się cieszyliśmy, że udało wam się
zamieszkać w zamku.

- Jaki jest Plan Numer Dwa? - zapytała Janet.
Zezowate oko pana Nostruma prześliznęło się skosem po jej twarzy. Chyba się

nie zorientował, że nie rozmawia z Gwendoliną. Może nie widział zbyt dobrze swoim
błądzącym okiem.

- Plan Numer Dwa pozostaje dokładnie taki, jak ci go opisałem, Gwendolino -

zapewnił. - Nie zmieniliśmy go ani na jotę.

Janet spróbowała innego sposobu, żeby się dowiedzieć, o czym on mówi.

Nabierała w tym coraz większej wprawy.

- Ale chcę, żeby pan wytłumaczył Kotu - zażądała. - On go nie zna, ale

powinien, bo... bo tak się pechowo stało, że odebrali mi czarodziejską moc.

Pan Nostrum żartobliwie pogroził jej palcem.
- Tak, niegrzeczna dziewczyno. Słyszałem o tobie różne rzeczy w wiosce.

Smutna strata, ale miejmy nadzieję, że tylko chwilowa. Hm, jak to wyjaśnić młodemu
Kotu...

Zamyślił się, gładząc kędzierzawe resztki włosów, co było jego zwyczajem. Coś

w tym geście ostrzegło Kota, że pan Nostrum nie zamierza powiedzieć całej prawdy.
Zdradził go sam sposób poruszania rękami i ułożenie srebrnego łańcuszka od zegarka
na wytartej, opiętej kamizelce.

- A więc, młody Chancie - zaczął pan Nostrum - w skrócie sprawa przedstawia

się  następująco.  Istnieje  pewna  grupa  ludzi  rządzonych  przez  władcę  zamku,  którzy
zachowują  się  bardzo  samolubnie  w  odniesieniu  do  czarów.  Zatrzymują  najlepsze
rzeczy  dla  siebie,  dlatego,  oczywiście,  są  bardzo  niebezpieczni...  to  zagrożenie  dla
wszystkich czarownic i katastrofa wisząca nad zwykłymi ludźmi. Weźmy na przykład
smoczą  krew.  Wiesz,  że  jest  zakazana.  Ci  ludzie,  z  tym  osobnikiem  na  czele,
wymyślili  ten  zakaz,  a  jednak,  zapamiętaj  to  sobie,  młody  Chancie,  codziennie  sami
jej używają. I ściśle kontrolują dostęp do wszystkich światów, skąd pochodzi smocza
krew.  Zwykły  nekromanta,  taki  jak  ja,  może  ją  zdobyć  tylko  kosztem  wielkiego
ryzyka  i  znacznych  wydatków,  a  nasi  dostawcy  towarów  egzotycznych  narażają  się,
ż

eby ją nam dostarczyć. To samo dotyczy prawie wszystkich produktów z innych

wiatów.

No więc pytam cię, młody Kocie, czy to sprawiedliwe? Nie. I powiem ci

dlaczego, młody Eryku. To niesprawiedliwe, że drogi do innych światów pozostają w
rękach  garstki  wybrańców.  Oto  sedno  sprawy:  drogi  do  innych  światów.  Chcemy  je
otworzyć,  udostępnić  dla  wszystkich.  I  właśnie  tutaj  wkraczasz  ty,  młody  Chancie.
Najlepsza  i  najłatwiejsza  droga,  najszersza  Brama  do  Gdzie  Indziej,  jeśli  można  tak
powiedzieć, to pewien zamknięty ogród na terenach rzeczonego zamku. Zakładam, że
macie tam zakaz wstępu...

- Owszem - potwierdził Kot. - Mamy.
- Pomysł, co za niesprawiedliwość! - wykrzyknął pan Nostrum. - Pan tego

zamku używa jej codziennie i podróżuje, dokąd tylko zapragnie. Więc chcę od ciebie
tylko jednego, Kocie, i na tym właśnie polega Plan Numer Dwa: żebyś wszedł do tego
ogrodu dokładnie o drugiej trzydzieści w niedzielę po południu. Obiecujesz?

- Co to da? - chciał wiedzieć Kot.
- To złamie zaklętą pieczęć, którą ci nikczemnicy nałożyli na Bramę do Gdzie

Indziej - wyjaśnił pan Nostrum.

- Nigdy do końca nie rozumiałam - odezwała się Janet z bardzo przekonującą

zmarszczką na czole -jak Kot może złamać pieczęć, po prostu wchodząc do ogrodu.

Pan Nostrum lełcko się zirytował.
- Oczywiście, ponieważ jest zwykłym, niewinnym chłopcem. Moja droga

Gwendolino, tyle razy ci kładłem do głowy, jakie to ważne mieć niewinnego chłopca
w środku Planu Numer Dwa. Musisz zrozumieć.

- Tak, tak, rozumiem - zapewni ła pospiesznie Janet. -1 to musi być ta

niedziela, o drugiej trzydzieści?

- Jak zawsze - odparł pan Nostrum, ponownie uśmiechnięty. -To dobra, silna

pora. Czy zrobisz to dla nas,< młody Kocie? Czy tym prostym czynem przyniesiesz
wolność swojej siostrze i ludziom jej podobnym... wolność uprawiania magii wedle
ich woli?

- Wpadnę w kłopoty, jeśli mnie złapią - bronił się Kot.
-r- Przy odrobinie sprytu jakoś się wykręcisz. Zresztą nie bój się, po wszystkim

zatroszczymy się o ciebie - perswadował pan Nostrum.

- Chyba mogę spróbować - ustąpił Kot. - Ale czy w zamian może mi pan

pomóc? Czy pański brat zechciałby nam pożyczyć dwadzieścia funtów przed
następną środą?

Oblicze pana Nostruma przybrało roztargniony, lecz życzliwy wyraz. Lewe oko

spojrzało dobrotliwie w najdalszy róg salonu.

- Cokolwiek sobie życzysz, drogi chłopcze. Tylko wejdź do tego ogrodu, a

będziesz mógł zrywać owoce wszelkich światów.

- Pół godziny później muszę zmienić się w pchłę, a w poniedziałek chciałbym

udawać, że potrafię czarować - ciągnął Kot. -To wszystko, czego potrzebuję oprócz
dwudziestu funtów.

- Wszystko, czego zechcesz! - zapewnił wylewnie pan Nostrum. - Tylko wejdź

do tego ogrodu.

Kot i Janet musieli się tym zadowolić. Kot kilkakrotnie usiłował wydobyć od

pana Nostruma więcej szczegółów, ale wciąż słyszał: „Tylko wejdź do ogrodu". Janet
spojrzała na Kota i oboje podnieśli się do wyjścia.

- Poplotkujmy - zaproponował pan Nostrum. - Mam dla was co najmniej dwie

interesujące nowiny.

- Nie mamy czasu - skłamała Janet. - Chodź, Kot.
Pan Nostrum był przyzwyczajony do równie stanowczego zachowania

Gwendoliny. Wstał i odprowadził ich do drzwi gospody niczym członków rodziny

królewskiej, i pomachał im, kiedy wyszli na błonia.

- Do zobaczenia w niedziel ę! - zawołał za nimi.
- Jeszcze czego! - syknęła Janet. Z pochyloną głową, żeby szeroki kapelusz

Gwendoliny zasłaniał ją przed panem Nostrumem, szepnęła do Kota: - Kot, jeśli
spełnisz żądanie tego podstępnego osobnika, będziesz głupcem! Naopowiadał ci
samych kłamstw. Nie wiem, o co mu naprawdę chodzi, ale proszę, nie rób tego.

Kot nie zdążył odpowiedzieć, bo z ławki przed Białym Jeleniem wstał pan

Baslam i poczłapał za nimi.

- Czekajcie! - zasapał, otaczając ich piwnymi wyziewami. -Młoda damo, młody

paniczu, chyba nie zapomnieliście, co wam powiedziałem. Środa. Pamiętajcie. Środa.

- Bez obawy. To mi się śni po nocach - odparła Janet. - Przepraszam. Spieszy

nam się, panie Blablam.

Szybko przeszli przez błonia. Nie zobaczyli żywej duszy oprócz Willa

Sugginsa, który wyszedł z podwórza za piekarnią, żeby odprowadzić ich znaczącym
spojrzeniem.

- Chyba muszę zrobić, czego on żąda - powiedział Kot.
- Tylko nie to - sprzeciwiła się Janet. - Chociaż przyznam, że nie widzę dla nas

innego wyjścia.

- Pozostaje nam tylko ucieczka - zauważył Kot.
- Więc uciekajmy... od razu - zaproponowała Janet.
Właściwie nie uciekli. Szybkim krokiem wyszli z wioski na drogę, która według

Kota  prowadziła  do  Wolvercote.  Janet  tłumaczyła,  że  Wolvercote  będzie  pierwszym
miejscem,  o  którym  pomyśli  każdy  w  zamku,  ale  Kot  opowiedział  jej  o  rozległych
kontaktach  pani  Sharp  w  Lohdynie.  Wiedział,  że  dawna  opiekunka  gdzieś  ich
przeszmugluje  bez  żadnych  pytań.  Bardzo  zatęsknił  za  domem,  kiedy  rozmawiali  o
pani Sharp. Strasznie mu jej brakowało. Zaczął wspominać ulicę Sabatu i żałował, że
Janet idzie obok niego, gadając bez przerwy.

- No, mo że masz rację - mówiła - a zresztą nie wiem, dokąd jeszcze możemy

pójść. Jak się dostaniemy do Wolvercote? Autostopem?

Kot nie zrozumiał, więc wyjaśniła, że to oznacza prośbę o podwiezienie.
Droga, którą wybrali, wkrótce zmieniła się w prawdziwą wiejską dróżkę,

wyboistą, zarośniętą trawą, otoczoną przez wysokie żywopłoty obsypane czerwonymi
jagodami. Nie było tutaj żadnego ruchu, ale Janet starała się tego nie komentować.

- Jeszcze jedno - powiedziała. - Jeśli naprawdę chcemy uciec, obiecaj mi, że nie

wymienisz przypadkiem nazwiska... wiesz kogo. - Kiedy Kot znowu nie zrozumiał,
wyjaśniła: - Człowieka, którego pan Nostrum nazywa tym osobnikiem albo panem
zamku... no wiesz!

- Aha, chodzi ci o Chrest...
- Cicho! - syknęła Janet. - Tak, o niego, ale nie wolno ci tego wymawiać. On

jest czarodziejem i przychodzi na wezwanie, głupku! Przypomnij sobie, jak pan
Nostrum bał się wymówić jego nazwisko.

Kot zastanowił się nad tym. Chociaż smutny i stęskniony za domem, nie miał

ochoty zgadzać się ze wszystkim, co powiedziała Janet. W końcu nie była jego
prawdziwą siostrą. Poza tym pan Nostrum nie powiedział mu prawdy. A Gwendolina
nigdy nie mówiła, że Chrestomanci jest czarodziejem. Na pewno by się nie ośmieliła
robić tych wszystkich czarów, gdyby tak uważała.

-  Nie wierzę ci - oświadczył.
-  Jak sobie chcesz - odparła Janet. - Tylko nie wymawiaj jego nazwiska.
-  Proszę bardzo - zgodził się Kot. - Zresztą mam nadzieję, że już nigdy go nie

zobaczę.

Popołudnie było ciepłe i rześkie. Ścieżka robiła się coraz bardziej dzika. W

ywopłotach rosły leszczyny i wielkie krzaki czarnych jagód. Wkrótce nastrój dzieci

całkowicie się zmienił. Kot poczuł się wolny. Zostawił za sobą wszystkie kłopoty.
Razem z Janet zrywali orzechy, akurat wystarczająco dojrzałe, żeby nadawały się do
jedzenia. Janet zdjęła kapelusz -jak ciągle powtarzała Kotu, nie znosiła kapeluszy - i
napełnili go czarnymi jagodami na zapas. Pękali ze śmiechu, kiedy sok przeciekł
przez główkę i skapywał na sukienkę Janet.

- Fajnie jest uciekać - stwierdził Kot.
- Zaczekaj, aż spędzisz noc w zaszczurzonej stodole - ostrzegła Janet. - Piski i

szelesty. Czy w tym świecie są upiory i wilka... Och, patrz! Jedzie samochód!
Wystaw kciuk... nie, pomachaj. Oni chyba nie znają tego zwyczaju z kciukiem.

Machali z zapałem do wielkiego czarnego samochodu, który zbliżał się,

pomrukując i podskakując na wybojach. Ku ich radości zatrzymał się obok. Szyba w
najbliższym oknie opadła. Przeżyli paskudny wstrząs, kiedy zobaczyli twarz Julii.

Julia była blada i przejęta.
- Och, proszę, wracajcie! - zawołała. - Wiem, że uciekliście przeze mnie, i

przepraszam! Przysięgam, że więcej tego nie zrobię!

Roger wystawił głowę z tylnego okna.
- Ciągłe ją ostrzegałem, że uciekniecie - powiedział. - Ale ona nie wierzyła.

Wracajcie, proszę!

Otwarły się drzwi po stronie kierowcy. Millie wysiadła i obiegła długą maskę

samochodu. Wyglądała jeszcze bardziej pospolicie niż zwykle, ponieważ do
prowadzenia podkasała spódnicę, włożyła mocne buciki i stary kapelusz. Była równie
przejęta, jak Julia. Podbiegła do Kota i Janet, chwyciła oboje w ramiona i uścisnęła
tak mocno, że Kot mało nie upadł.

- Kochane biedactwa! Następnym razem, kiedy poczujecie się nieszczęśliwi,

natychmiast musicie mi powiedzieć! Co za historia! Tak się bałam, że coś złego wam się
stało, a potem Julia powiedziała mi, że to przez nią. Bardzo się na nią gniewałam. Raz jedna
dziewczynka mi to zrobiła i pamiętam, jak okropnie się czułam. Proszę, wróćcie do nas. W
zamku czeka na was niespodzianka.

Kot i Janet nie mieli wyboru, musieli wsi ąść do samochodu i pozwolić, żeby

ich odwieziono do zamku. Czuli się fatalnie. Przygnębienie Kota spotęgowały
mdłos'ci, które go ogarnęły, jak tylko Millie zaczęła wycofywać podskakujący
samochód po ścieżce do bramy, gdzie mogła zawrócić. Zapach rozgniecionych jagód
z kapelusza Janet jeszcze pogorszył sprawę.

Millie, Roger i Julia trajkotali wesoło przez całą drogę. Pomimo mdłości Kot

odniósł wrażenie, że chociaż żadne z nich o tym nie wspomniało, najbardziej się
cieszyli, że znaleźli zbiegów, zanim Chrestomanci dowiedział się o ucieczce. To
wcale nie poprawiło nastroju Kotu ani Janet.

Samochód przemknął aleją i zatrzymał się przed głównym wejściem do zamku.

Kamerdyner otworzył drzwi, tak jak marzyła Gwendolina, pomyślał ze smutkiem
Kot. Co więcej, kamerdyner ceremonialnie odebrał od Janet przeciekający kapelusz.

- Dopilnuję, żeby trafiły do kucharki - obiecał.
Millie zapewniła Janet, że wygląda całkiem stosownie, i zapędziła całą

gromadkę do tak zwanego małego salonu, gdzie mieli zjeść podwieczorek.

Weszli. Na środku dużego kwadratowego pokoju jakaś wątła kobiecina, ubrana

na czarno z paciorkami, siedziała nerwowo na brzeżku pozłacanego krzesełka.
Podskoczyła na ich widok.

Kot zapomniał o mdłościach.

- Pani Sharp! - wykrzyknął i pobiegł ją uściskać. Pomimo widocznego

zdenerwowania pani Sharp rozpływała się

z radości.
- Więc to mój Kot! No, odsuń się, niech ci się przyjrzę. I tobie, Gwendolino

kochana. Jejku, ale was tutaj stroją! Przytyłeś, Kocie. A ty schudłaś, Gwendolino.
Rozumiem to, kochana, możesz mi wierzyć! I patrzcie, jaki podwieczorek podali
tylko dla nas trojga!

Był to wspaniały podwieczorek, lepszy nawet niż herbatka na trawniku. Pani

Sharp z dawnym apetytem starała się zjeść jak najwięcej i plotkowała z zapałem.

- Tak, przyjechali śmy wczoraj pociągiem, pan Nostrum i ja. Kiedy dostałam

twoją pocztówkę, Kocie, nie mogłam się powstrzymać, musiałam zobaczyć was
oboje. Potraktowali mnie tu jak królową. Ale ten zamek jakoś mi się nie podoba.
Powiedz mi, Gwen-dolino kochana, czy on działa na ciebie tak samo jak na mnie?

- To znaczy jak? - zapytała nieufnie Gwendolina.
- Cała jestem w nerwach - wyznała pani Sharp. - Czuję się słaba i bezradna jak

kociak... to mi coś przypomina, Kot, ale powiem ci później. Tutaj jest za cicho. Ciągle
o tym myślałam przed waszym przyjściem... a długo was nie było, kochani! I
wreszcie mnie oświeciło. To zaklęcie, ot co, strasznie silne zaklęcie przeciwko nam,
czarownicom. Powiedziałam: „Ten zamek nie lubi czarownic, ot co!", i pożałowałam
ciebie, Gwendolino. Poproś, żeby cię wysłali gdzieś do szkoły. Będziesz
szczęśliwsza.

Paplała dalej. Tak się cieszyła, że ich widzi, a na Kota patrzyła z wyjątkową

czułością i dumą. Pewnie sobie wmówiła, że mnie wychowała od małego, pomyślał
Kot. Ostatecznie znała mnie od dziecka.

- Niech nam pani opowie o ulicy Sabatu - poprosił tęsknie.

-  Właśnie do tego dochodziłam - zapewniła pani Sharp. - Pamiętasz pannę Larkins?
Złośnicę  z  rudymi  włosami,  która  przepowiadała  przyszłość?  Nigdy  nie  myślałam  o
niej za dobrze. Ale nie wszyscy by się ze^nną zgodzili. Wdzięczny klient wynajął dla
niej  dom  na  Bond  Street.  Ulica  Sabatu  już  nie  jest  dla  niej  dość  dobra.  Niektórzy  to
mają  szczęście!  Cóż,  mnie  też  się  poszczęściło.  Napisałam  w  liście,  że  ktoś  dawał
pięć  funtów  za  tego  starego  kocura,  w  którego  zmieniłaś  skrzypce  naszego  Kota,
Gwendolino. Kupił go taki śmieszny mały człowieczek. Kiedy  czekaliśmy, aż złapią
tego  kocura,  wiecie,  on  nigdy  nie  przychodził  na  zawołanie,  ten  mały  człowieczek
ciągle  mi  opowiadał  o  akcjach  i  obligacjach,  i  inwestycjach  kapitałowych,  i  takich
różnych.  Nigdy  się  nie  rozumiałam  na  takich  rzeczach.  Wytłumaczył  mi,  co
powinnam  zrobić  z  tymi  pięcioma  funtami,  które  mi  zapłacił.  Aż  mi  się  w  głowie
zakręciło. No, niewiele myśląc, postanowiłam, że warto spróbować. I zrobiłam, co mi
poradził,  przynajmniej  tyle,  ile  zapamiętałam.  I  wiecie  co,  te  pięć  funtów  przyniosło
całą setkę! Sto funtów, wszystko dzięki niemu!

- Pewnie był finansowym czarodziejem - wtrąciła Janet.
Zażartowała, żeby poprawić sobie humor. Potrzebowała rozweselenia co

najmniej z kilku powodów. Ale pani Sharp zrozumiała ją dosłownie.

- Był, moja droga! Zawsze jesteś taka bystra. Wiem, że był, bo powiedziałam

panu Nostrumowi i pan Nostrum zrobił dokładnie to samo z własnymi pięcioma
funtami... albo z większą sumą i stracił wszystko co do pensa. I jeszcze jedno...

Kot ze smutkiem obserwował gadającą panią Sharp. Nadal bardzo ją lubił.

Teraz  jednak  wiedział,  że  nie  ma  sensu  do  niej  uciekać.  Była  słaba,  niegodna
zaufania. Nie mogła im pomóc. Odesłałaby ich z powrotem do zamku i zażądałaby za
to  pieniędzy  od  Chresto-manciego.  Kot  zastanawiał  się,  jak  bardzo  zmienił  się
wewnętrznie  -  i  dlaczego  -  żeby  to  wiedzieć.  A  wiedział  z  tak  całkowitą  pewnością,

jakby pani Sharp obróciła się na swoim pozłacanym krzesełku i sama mu to
powiedziała, dlatego był rozdrażniony.

Kiedy jedzenie się skończyło, pani Sharp zaczęła okazy wać jeszcze większy

niepokój. Pewnie zamek ją przytłaczał. Wreszcie wstała i nerwowo podreptała do
najbliższego okna, w roztargnieniu zabierając ze sobą filiżankę.

- Chodźcie mi objaśnić ten widok. Jest wspaniały.
Kot i Janet podeszli do niej posłusznie. Wówczas pani Sharp ze zdumieniem

odkryła, że trzyma w ręku pustą filiżankę po herbacie.

- Och, patrzcie - zatrajkotała, drżąc ze zdenerwowania. - Muszę uważać, bo

zabiorę ją ze sobą.

- Lepiej nie - ostrzegł Kot. - Na pewno jest zaczarowana. Wszystkie rzeczy,

które się wyniesie z zamku, krzyczą, do kogo należą.
- Naprawdę? - Pani Sharp czym prędzej oddała Janet filiżankę, a następnie z miną
winowajcy wyjęła z torebki dwie srebrne łyżeczki i szczypce do cukru. - Kochanie,
możesz je odnieść na stół?

Janet ruszyła przez rozległy dywan i jak tylko się oddaliła, pani Sharp szepnęła

do Kota:

- Rozmawiałeś z panem Nostrumem? Kot przytaknął.
Pani Sharp znowu zaczęła okazywać niepokój, tym razem znacznie bardziej

szczery.

- Nie rób tego, co on ci kazał, skarbie - zaszeptała. - Pod żadnym pozorem.

Słyszysz? To wstyd i hańba, i nie powinieneś przykładać do tego ręki!

Potem, kiedy Janet wracała powoli - powoli, ponieważ widziała, że pani Sharp

ma coś prywatnie do powiedzenia Kotu - pani Sharp wybuchnęła sztucznym
zachwytem:

-  Och, te wielkie, odwieczne dęby! Pewnie są starsze ode mnie!
-  To cedry - sprostował Kot.
-  No, dziękuję wam za podwieczorek, kochani, i cieszę się, że was zobaczyłam

- powiedziała pani Sharp. - To miło, że mnie ostrzegliście z tymi łyżeczkami. Zawsze
uważałam, że czarowanie swojej własności to podła, podstępna sztuczka. Muszę już
iść. Pan No-strum mnie oczekuje.

I pani Sharp pomknęła przez zamkowe korytarze, a potem przez aleję z taką

szybkością, jakby o niczym innym nie marzyła, tylko żeby się stąd wydostać.

- Sam widzisz, że zamek działa jej na nerwy - zauważyła Janet, odprowadzając

wzrokiem malejącą czarną figurkę pani Sharp. - Tutaj jest tak cicho. Wiem, o co jej
chodzi. Ale mnie się tu podoba... przynajmniej kiedy nie martwię się całą resztą. Kot,
obawiam się, że nie mamy po co do niej uciekać.

- Wiem - przyznał Kot.
- Tak myślałam, że wiesz - westchnęła Janet.

Chciała mówić dalej, ale przerwali im Roger i Julia. Julia była taka skruszona i tak się
starała zaprzyjaźnić, że ani Kot, ani Janet nie mieli serca jej odtrącić. Więc bawili się
lusterkami.  Roger  dostarczył  lusterko  z  pokoju  Kota,  przyniósł  też  własne,  Julii  i
Gwendoliny.  Julia  zrobiła  mały,  twardy  węzeł  refowy  na  swojej  chusteczce  i
zawiesiła  w  powietrzu  wszystkie  cztery  lusterka  w  pokoju  zabaw.  Aż  do  kolacji
ś

wietnie się bawili, śmigając po pokoju oraz przyległych korytarzach.

Tego wieczoru zjedli kolację w pokoju zabaw. Do zamku znowu przybyli

goście. Roger i Julia wiedzieli o tym, ale nikt nie uprzedził Kota ani Janet z obawy, że
Gwendolina znowu wszystko zepsuje.

- Zawsze wydają dużo przyjęć w miesiącu przed Zaduszkami - oznajmiła Julia,

kiedy kończyli tarte jagodową, którą kucharka specjalnie upiekła z zawartości

kapelusza Janet. - Pobawimy się teraz żołnierzykami czy znowu w lusterka?

Janet dawała znaki, że ma coś pilnego do powiedzenia, więc | Kot musiał

odmówić.

- Strasznie mi przykro. Musimy porozmawiać o czymś, czego się

dowiedzieliśmy od pani Sharp. I nie mówcie, że jestem niewolnikiem Gwendoliny.
To nie tak.

- Wybaczamy ci - powiedział Roger. - Może nawet kiedyś wybaczymy

Gwendolinie.

- Wrócimy, jak skończymy rozmowę - obiecała Janet. Pobiegli do jej pokoju i

Janet zamknęła drzwi na klucz, żeby

Eufemia nie mogła wejść.
- Pani Sharp powiedziała, żebym pod żadnym pozorem nie robił tego, czego

chce pan Nostrum - oznajmił Kot. - Chyba specjalnie f przyjechała, żeby mnie
ostrzec.

- Tak, ona cię lubi - przyznała Janet. - Och... och... psiakość! Splotła ręce za

plecami i chodziła tam i z powrotem z pochyłon¹ g³ow¹. Zachowywa³a siê tak
podobnie do pana Saundersa w klasie, ¿e Kot zacz¹³ siê œmiaæ.

- Diabli - rzuci ła Janet. - Diabli, diabli, diabli! - Przeszła jeszcze kilka kroków.

- Pani Sharp jest osobą z gruntu nieuczciwą, prawie jak pan Nostrum i pewnie gorzej
niż pan Blablam, więc jeśli ona uważa, że nie powinieneś tego robić, musi to być coś
złego. Z czego się śmiejesz?

- Ciągle przekręcasz nazwisko pana Baslama - wytknął jej Kot.
- On nie zasługuje na to, żebym pamiętała jego nazwisko -odcięła się Janet,

chodząc  dalej  po  pokoju.  -  Och,  ta  przeklęta  pani  Sharp!  Jak  zobaczyłam,  że  ona  w
niczym  nam  nie  pomoże,  wpadłam  w  taką  rozpacz,  że  nagle  odkryłam  idealne
wyjście...  a  ona  mnie  powstrzymała.  Widzisz,  jeśli  ogród  jest  bramą  do  innych
ś

wiatów, możemy razem wrócić do mojego świata i możesz tam zamieszkać ze mną.

Tam Chrestomanci i pan Blablam nic ci nie zrobią, i Will Suggins też nie zmieni cię
w żabę, racja?

- Racja - mruknął z powątpiewaniem Kot. - Ale myślę, że pan Nostrum nie

mówił całej prawdy. Różnie może się zdarzyć.

- Jakbym nie wiedziała! - zawołała Janet. - Zwłaszcza po wizycie pani Sharp.

Mama i tata to kolejna trudność... chociaż na pewno by cię polubili. Teraz chyba
kręcą głowami nad moją Drogą Zastępczynią. Naprawdę miałam brata, który zmarł
po urodzeniu, więc pomyślą, że jesteś jego Drogim Zastępcą.

- Dziwne! - powiedział Kot. - Ja też mało nie umarłem po urodzeniu.

- Więc musisz nim być - stwierdziła Janet, zawracając w marszu. - Strasznie się

ucieszą... mam nadzieję. A najlepsze, że Gwen-dolina zostanie tu wciągnięta z
powrotem i będzie musiała wypić piwo, którego nawarzyła... i dobrze jej tak! To
wszystko jej wina.

- Nieprawda!

- Właśnie że tak! - zaperzyła się Janet. - Robiła czary, chociaż jej zabroniono, i

dała temu panu Blaslamowi kolczyki za coś, czego i tak nie powinna mieć, i
wciągnęła mnie tutaj, i zmieniła Eufemię w żabę, i wpakowała cię w jeszcze gorsze
kłopoty niż mnie. Przestań być taki lojalny i pomyśl przez chwilę!

- Nie warto si ę złościć - westchnął Kot. Tęsknił za Gwendoli-ną jeszcze bardziej niż

za panią Sharp..

Janet również westchnęła, ale z rozdrażnieniem. Usiadła z łomotem przy toaletce i

popatrzyła na własną zachmurzoną twarz. Podciągnęła nos do góry, zrobiła zeza. Robiła to w
każdej wolnej chwili, żeby chociaż trochę rozładować swoją niechęć do Gwendo-liny.

Kot myślał.

- To chyba dobry pomysł - przyznał ze smutkiem. - Chodźmy do tego ogrodu. Ale na

pewno potrzebujemy magii, żeby przejść do innego świata.

- Więc jesteśmy w kropce - podsumowała Janet. - Po pierwsze, to niebezpieczne, a po

drugie, niemożliwe. A przecież Gwendolina przeszła, chociaż odebrali jej czary. Jak to
zrobiła? To mi nie daje spokoju.

- Pewnie użyła smoczej krwi - podsunął Kot. - Miała ją przez cały czas. Pan. Saunders

trzyma cały słój smoczej krwi w swojej pracowni.

- Czemu mi nie powiedziałeś?! - wrzasnęła Janet, podskakując na pufie.
Naprawdę wyglądała jak Gwendolina. Na widok jej rozpłomienionej twarzy Kot

jeszcze mocniej zatęsknił za siostrą. Nie znosił Janet. Dyrygowała nim przez cały dzień.
Potem próbowała mu wmówić, że to wszystko wina Gwendoliny. Wzruszył ramionami i
poczuł się zupełnie bezradny.

-  Nie pytałaś.
-  Możesz trochę zdobyć?
-  Chyba tak. Ale ja nie chcę przejść do innego świata.
Janet  wzięła  głęboki,  powolny  wdech  i  powstrzymała  się  od  |  wrzaśnięcia,  żeby  w

takim razie został i zmienił się w żabę. Zrobiła! bardzo zabawną minę przed lustrem i
policzyła do dziesięciu.

- Kot - powiedziała ostrożnie - jesteśmy w takiej okropnej! sytuacji, że naprawdę nie

widzę innego wyjścia. A ty widzisz?

- Nie - przyzna ł Kot opornie. - Przecież powiedziałem, że pójdę.
- I dziękuję ci, droga Janet, za twoje uprzejme zaproszenie -zaznaczyła Janet.

Ku jej uldze Kot się us'miechnął. - Ale musimy zachować najwyższą ostrożność -
ciągnęła - bo podejrzewam, że jeśli nawet Chrestomanci nie dowie się, co robimy,
Millie się dowie.

- Millie?
- Millie - powtórzyła Janet. - Ona jest czarownicą. Spuściła głowę i wzięła do

ręki szczotkę w złotej oprawie.

- Wiem, że uważasz mnie za paskudnie podejrzliwą osobę, która wszędzie

węszy czary całkiem jak Chrestomanci, ale tym razem mam pewność. Miła, słodka
jak miód czarownica, jeśli wolisz. Ale czarownica. Skąd wiedziała dzisiaj po
południu, że uciekamy?

- Bo przyjechała pani Sharp i nas szukali - odparł Kot zbity z tropu.
- Ale nie było nas dopiero od godziny. Przecież mogliśmy pójść do lasu na

jagody - tłumaczyła Janet. - Nawet nie wzięliśmy nocnych koszul. Teraz rozumiesz?

Chociaż Kot rzeczywiście podejrzewał, że ona ma obsesję na punkcie czarów, i

wciąż się dąsał, nie mógł zaprzeczyć, że trafiła w sedno.

- No więc bardzo miła czarownica - ustąpił. - Mnie to nie przeszkadza.
- Ale chyba rozumiesz, Kot, jak ona nam utrudni sprawę -powiedziała Janet. -

Rozumiesz czy nie? Wiesz, powinni cię nazywać Muł, nie Kot. Jeśli nie chcesz
czegoś wiedzieć, to nie wiesz. Skąd się w ogóle wzięło to przezwisko?

- To taki żart Gwendoliny - wyjaśnił Kot. - Zawsze mówiła, że mam dziewięć

ywotów.

- Gwendolina potrafi żartować? - zapytała Janet z niedowierzaniem. Zrobiła

dziwną minę i odwróciła się sztywno od lustra.

- Niezbyt często - przyznał Kot.
- Wielkie nieba! Co ś takiego! - zawołała Janet. - W tym miejscu, gdzie

dosłownie wszystko jest zaczarowane, to niemal konieczność! W takim razie to
okropne!

Przekręciła lustro taflą do sufitu, podbiegła do szafy, wyciągnęła z niej kufer

Gwendoliny i pospiesznie przekopała zawartość.

- Och, mam nadzieję, że się mylę! Ale jestem prawie pewna, że było ich

dziewięć.

- Dziewięć czego? - zapytał Kot.
Janet znalazła paczuszkę listów zaadresowanych do panny Karoliny Chant.

Czerwona książeczka zapałek była wetknięta na wierzchu za wstążkę. Janet ostrożnie
wyjęła zapałki i wrzuciła listy z powrotem do kufra.

- Dziewięć zapałek - powiedziała, otwierając książeczkę. -Zgadza się. O Boże

drogi, Kot! Pięć jest wypalonych. Patrz.

Podała książeczkę Kotu. W środku rzeczywiście tkwiło pięć zapałek. Główki

pierwszych  dwóch  zapałek  były  czarne.  Trzecia  była  zwęglona  na  całej  długości.
Czwarta  znowu  miała  czarną  główkę.  Ale  piąta  wypaliła  się  tak  gwałtownie,  że
osmaliła  papier  dookoła  i  wypaliła  dziurę  w  drasce.  Cud,  że  cała  książeczka  się  nie
zajęła,  zwłaszcza  ostatnie  cztery  zapałki.  Jednak  wyglądały  jak  nowe.  Główki  miały
jaskrawoczerwone,  niżej  pasek  żółtawego  natłuszczonego  papieru,  a  dalej  sztywny
bielutki karton.

- To naprawdę wygląda na jakiś czar - stwierdził Kot.
- Wiem - powiedziała Janet. - To twoje dziewięć żywotów* Kocie. W jaki

sposób straciłeś ich tak wiele?

Kot po prostu nie potrafił jej uwierzyć. Od początku oporny' i naburmuszony,

teraz już stanowczo miał dosyć.

- To niemożliwe - oświadczył.
Nawet gdyby naprawdę miał dziewięć żywotów, wiedział, mógł stracić tylko

trzy, wliczając tę okazję, kiedy Gwendolina ze słała na niego skurcze. Pozostałe dwa
stracił  przy  narodzinach  i  n#|  parowcu.  Ale  rozmyślając  o  tym,  przypomniał  sobie
cztery  zjawy  które  wynurzyły  się  z  płonącej  misy,  żeby  dołączyć  do  koszmarnej
procesji  Gwendoliny.  Jedna  była  niemowlęciem,  jedna  była  mokra.  Okaleczona
wyglądała  jak  po  ataku  skurczów.  Ale  dlaczego  było  ich  cztery,  skoro  wypaliło  się
pięć zapałek?

Kot zaczął dygotać, lecz tym bardziej się zawziął, żeby udowodnić Janet

omyłkę.

- Nie mogłeś umrzeć w nocy raz czy dwa i nie zauważyć? -nalegała Janet.
- Jasne że nie. - Kot sięgnął po książeczkę. - Patrz, udowodnię ci.
Wyrwał szóstą zapałkę i przeciągnął nią po drasce. Janet zerwała się na równe

nogi, krzycząc, żeby przestał. Zapałka buchnęła płomieniem.

I niemal jednocześnie zapłonął Kot. .

ROZDZIA Ł 14

Kot wrzasnął. Płomienie ogarnęły go całego. Znowu wrzasnął, bijąc się po ciele

płonącymi rękami, i wrzeszczał dalej. Płomienie były blade, migotliwe, przezroczyste.
Buchały z jego ubrania i butów, włosów i twarzy, i po sekundzie był od stóp do głów jednym
bladym płomieniem. Upadł na podłogę i tarzał się, wrzeszcząc bez przerwy.

Janet nie straciła przytomności umysłu. Dźwignęła najbliższy róg dywanu i zarzuciła

na  Kota.  Słyszała,  że  w  ten  sposób  tłumi  się  ogień.  Lecz  tego  ognia  nie  stłumiło.  Ku
przerażeniu Janet blade,  upiorne  płomienie przeszły  przez  dywan  na  wylot, jakby  wcale  nie
istniał, i pląsały skocznie na jego lewej stronie. Nie spaliły dywanu ani nie sparzyły rąk Janet,
kiedy  gorączkowo  zawijała  Kota  w  dywan.  Lecz  nieważne,  ile  razy  go  owinęła,  płomienie
wciąż  przechodziły  na  wylot,  a  Kot  wciąż  płonął  i  krzyczał.  Głowa  wystawała  mu  z
płomiennego  rulonu,  otoczona  koroną  ognia.  Za  zasłoną  płomieni  Janet  widziała  jego  usta
rozwarte w krzyku.

Zrobiła jedyne, co jej przyszło do głowy. Zerwała się i wrzasnęła ze wszystkich sił:
- Chrestomanci, Chrestomanci! Przyjdź szybko!

Drzwi si ę rozwarły gwałtownie, zanim zdążyła dokończyć wezwanie.

Zapomniała,  że  zamknęła  je  na  klucz,  ale  zamek  nie  powstrzymał  Chrestomanciego.
Widziała,  jak  sterczał  z  framugi  drzwi.  Zapomniała  również  o  proszonej  kolacji.
Przypomniała sobie, kiedy zobaczyła koronkowe mankiety Chrestomanciego i czarny
aksamitny  garnitur,  który  mienił  się  jak  opal  błyskami  zieleni,  szkarłatu,  błękitu  i
ż

ółci. Chrestomanci rzucił jedno spojrzenie na płonący tobołek na podłodze i zawołał:

- Dobry Boże!
Potem padł na kolana i odwijał dywan równie gorączkowo, jak Janet go

zawijała.

- Strasznie przepraszam. Myślałam, że to pomoże - wyjąkała Janet.
- Powinno pomóc - mruknął Chrestomanci, obracając Kota w swoich

aksamitnych ramionach wśród wiru płomieni. - Jak on to zrobił?

-  Zapalił jedną zapałkę. Mówiłam mu...
-  Ty głupi dzieciaku!
Chrestomanci  był  taki  rozgniewany,  że  Janet  wybuchnęła  płaczem.  Szarpnął

ostatni zwój dywanu i Kot wytoczył się na podłogę, płonąc jak słomiana kukła. Teraz
już nie krzyczał, tylko wydawał przeciągłe piskliwe jęki. Janet zakryła uszy rękami.
Chrestomanci zanurkował w płomienie i znalazł książeczkę zapałek, mocno zaciśniętą
w prawej dłoni Kota.

- Dzięki Bogu, że nie trzymał tego w lewej ręce - powiedział. - Odkręć

prysznic. Szybko!

Janet pobiegła do łazienki. Chlipiąc, puściła silny strumień zimnej wody do

wbudowanej w podłogę błękitnej wanny, zanim wpadł Chrestomanci, niosąc Kota w
kuli płomieni. Wrzucił go do wanny i przytrzymał, obracając na wszystkie strony,
ż

eby go dokładnie zmoczyć.

Kot  syczał  i  parował.  Woda  tryskająca  z  prysznica  lśniła  jak  w  słońcu,  złocista
niczym słoneczne promienie. Spływała w dół jak snop światła. Wanna stopniowo się
napełniała,  a  Kot  obracał  się  i  rzucał  jakby  w  kałuży  słonecznego  blasku.  Woda
wrzała  złocistymi  bąbelkami.  Łazienka  wypełniła  się  parą.  Gęste,  słodko  pachnące
kłęby  dymu  unosiły  się  nad  wanną.  Ten  sam  zapach  Janet  zapamiętała  z  poranka,
kiedy po raz pierwszy się tutaj znalazła. Przez dym widziała Kota w złocistej kałuży.
Ale woda była mokra. Chrestomanci miał przemoczone ubranie.

- Nie rozumiesz? - mówił do Janet, wpychając głowę Kota pod strumień wody.

- Nie powinnaś mu mówić takich rzeczy, dopóki zamek nie zdążył go przygotować.
On jeszcze nie potrafi zrozumieć. Przez ciebie przeżył okropny wstrząs.

- Naprawdę tego nie chciałam - zaszlochała Janet.

- Spróbuję mu wytłumaczyć - powiedział Chrestomanci. -Pobiegnij do rury

głosowej na końcu korytarza i każ przysłać mi brandy i dzbanek mocnej herbaty.

Kiedy Janet wybiegła, Kot oprzytomniał. Był na wskroś przemoczony. Woda

spływała po nim z sykiem. Próbował wytoczyć się spod strumienia. Ktoś go
przytrzymał. Jakiś głos powtarzał mu natarczywie do ucha:

- Kot, Kot, posłuchaj mnie. Teraz ci zostały tylko trzy życia, rozumiesz?
Kot znał ten głos.
- Mówiłeś, że mam pięć, kiedy ze mną rozmawiałeś przez pannę Larkins -

burknął.

- Tak, ale teraz masz tylko trzy. Musisz bardziej uważać -ostrzegł

Chrestomanci.

Kot otworzył oczy i spojrzał na niego. Chrestomafnci był strasznie mokry.

Zwykle gładko uczesane czarne włosy zwisały mu na czoło w splątanych kosmykach,
z których kapały krople wody.

- Och, to ty? - zdziwił się Kot.
- Tak. Długo trwało, zanim mnie rozpoznałeś - powiedział Chrestomanci. - No,

ale ja też nie poznałem cię od razu. Chyba już możesz wyjść z wody.

Kot by ł zbyt słaby. Chrestomanci wyciągnął go, rozebrał z mokrego ubrania,

wytarł i owinął suchym ręcznikiem w mgnieniu oka. - Wstajemy - zarządził
Chrestomanci.

Pod Kotem wciąż uginały się nogi. Chrestomanci wziął go na ręce, zaniósł do

błękitnego aksamitnego łóżka i okrył starannie.

-  Już lepiej, Kocie?
Kot leżał bezwładnie, ale wygodnie. Kiwnął głową.
-  Dzięki. Nigdy przedtem nie nazywałeś mnie Kotem.
-    Może  powinienem.  Może  wtedy  byś  zrozumiał.  -  Chrestomanci  usiadł  przy

łóżku z bardzo poważną miną. - Teraz rozumiesz?

- Książeczka zapałek to było moje dziewięć żywotów - powiedział Kot. - I

właśnie spaliłem jeden. Wiem, że zrobiłem głupio, ale po prostu nie wierzyłem. Jak
mogę mieć dziewięć żywotów?

- Masz trzy - sprostował Chrestomanci. - Wbij to sobie do głowy. Miałeś

dziewięć.  W  jakiś  sposób  ktoś  zaklął  je  w  tej  książeczce  zapałek,  którą  teraz
zamierzam  zamknąć  w  moim  tajnym  sejfia  i  zabezpieczyć  najsilniejszymi  czarami,
jakie  znam.  Ale  to  tylko  powstrzyma  ludzi  przed  ich  zużywaniem.  Nie  powstrzyma
ciebie, jeśli sam je stracisz.

Wbiegła Janet, wciąż zapłakana, ale bardzo wdzięczna, że mogła się na coś

przydać.

- Już niosą - wydyszała.
- Dziękuję - powiedział Chrestomanci i obdarzył ją długim, zamyślonym

spojrzeniem. Janet już się bała, że oskarży ją o podszywanie się pod Gwendolinę, ale
on powiedział: - Ty też powinnaś tego wysłuchać, żeby uniknąć dalszych wypadków.

- Mogę najpierw przynieść panu ręcznik? - poprosiła pokornie. - Pan jest cały

mokry.
- Dziękuję, wyschnę - uśmiechnął się do niej. - Teraz posłuchajcie. Ludzie z
dziewięcioma żywotami są bardzo ważni i bardzo rzadko się pojawiają. Tylko wtedy,
kiedy z jakiegoś powodu nie posiadają swoich odpowiedników w żadnym innym
ś

wiecie. Wówczas życia, które powinny się rozprzestrzenić na szereg światów,

skupiają się w jednej osobie. Podobnie jak Wszystkie talenty, które mogło posiadać te
pozostałe osiem osób.

- Aleja nie mam żadnych talentów - zaprotestował Kot. Jednocześnie Janet

zapytała:

- Jak rzadko się pojawiają?
- Niezwykle rzadko - zapewnił Chrestomanci. - W tym świecie oprócz Kota

znam tylko jedną osobę z dziewięcioma żywotami, czyli siebie.

- Naprawdę? - zainteresował się i ucieszył Kot. - Dziewięć?
- Miałem dziewięć. Teraz zostały mi tylko dwa. Byłem jeszcze bardziej

nieostrożny

niż

ty.

Teraz

muszę

chronić

każde

ycie

oddzielnie

najbezpieczniejszym miejscu, jakie potrafię wymyślić. Radzę ci postąpić tak samo.

Bystry umysł Janet natychmiast zabrał się do pracy.
- Czy jedno życie jest tutaj, a drugie je kolację na dole? Chrestomanci parsknął

miechem.

- To nie działa w ten sposób. Ja...
Ku rozczarowaniu Janet do pokoju wpadła Eufemia z tacą i nie pozwoliła

Chrestomanciemu wyjaśnić, jak to działa. Pan Saunders deptał jej po piętach; nadal
nie znalazł wieczorowego ubrania zakrywającego nadgarstki i kostki u nóg.

- Nic mu nie jest? - zapytała Eufemia z trwogą. - Mój Will mu groził, ale jeśli

to on, nigdy więcej się do niego nie odezwę. Co się porobiło z tym dywanem?

Pan Saunders również patrzył na pofałdowany, spiętrzony dywan.
- Jak to się stało? - zapytał. - Przecież w tym dywanie było dość czarów, żeby

nie dopuścić do żadnych wypadków.

- Wiem - przyznał Chrestomanci. - Ale ten był niezwykle silny.
Dwaj m ężczyźni popatrzyli na siebie znacząco.
Potem wszyscy zaczęli się rozczulać nad Kotem. Przeżył bardzo przyjemne

chwile. Eufemia ubrała go w koszulę nocną i głaskała pogłowie, zupełnie jakby nigdy
się nie przyznał, że zmienił ją w żabę.

- To nie Will zrobił - powiedział jej Kot. - To ja.
Chrestomanci wmusił w niego łyk palącej brandy, a potem filiżankę słodkiej

herbaty. Janet też dostała filiżankę herbaty i poczuła się dużo lepiej. Pan Saunders
pomógł Eufemii rozprostować dywan, a potem zapytał, czy ma wzmocnić wplecione
w niego zaklęcia.

- Smocza krew powinna pomóc - zaproponował.
- Szczerze mówiąc, wątpię, czy cokolwiek pomoże - odparł Chrestomanci. -

Zostaw to.

Wstał i ustawił jak należy przekręcone lustro.
- Możesz dzisiaj spać w pokoju Kota? - zapytał Janet. - Chciałbym mieć na

niego oko.

Janet spojrzała na lustro, potem na Chrestomanciego i mocno poróżowiała.
- Ee - wybąkała. - Robiłam miny...
Chrestomanci zachichotał. Pan Saunders tak się śmiał, że musiał usiąść na

błękitnym aksamitnym pufie.

- Pewnie sobic zasłużyłem - powiedział Chrestomanci. - Niektóre miny były

bardzo oryginalne.

Janet również się roześmiała, trochę niemądrze. Kot leżał wygodnie, niemal

wesoły.  Przez  jakiś  czas  wszyscy  koło  niego  skakali.  Potem  została  tylko  Janet  i
gadała jak zwykle.
-    Tak  się  cieszę,  że  nic  ci  się  nie  stało  -  mówiła.  -  Po  co  ci  wypaplałam  o  tych
zapałkach? Mało nie padłam, kiedy  się nagle zapaliłeś, a jak dywan nie pomógł, nie
mogłam nic wymyślić, więc wezwałam Chrestomanciego. I miałam rację. Zjawił się,
zanim jeszcze skończyłam mówić, chociaż drzwi były zamknięte na klucz. Otworzył
je,  ale  nie  wyłamał  zamka,  bo  sprawdzałam.  Więc  on  jednak  jest  czarodziejem.  I

zniszczył przez ciebie ubranie, Kocie, i wcale się nie przejął, więc myślę, że kiedy nie
stara się być lodowaty jak mgła na górskich szczytach, jest bardzo miły. Nie mówię
tego ze względu na lustro. Naprawdę tak uważam. Pewnie to lustro jest magicznym
odpowiednikiem...

Kot chciał coś powiedzieć na temat lodowatej górskiej mgły, ale kiedy Janet

gadała, odpłynął w sen z błogim poczuciem bezpieczeństwa.

Obudził się w niedzielę rano w całkiem innym stanie: przemarznięty i drżący.

Po południu miał się zmienić w żabę albo stawić czoło tygrysowi - a z Willa Sugginsa
będzie całkiem spory i silny tygrys, pomyślał. Po tygrysie - jeśli będzie jakieś „po" -
czekał go okropny poniedziałek bez magii. Julia i Roger mogą pomóc, tylko że to na
nic, bo w środę przyjdzie pan Baslam i zażąda dwudziestu funtów, których Kot nijak
nie zdobędzie. Pan Nostrum nie pomógł. Pani Sharp jeszcze mniej. Jedyna szansa to
zabrać Janet i trochę smoczej krwi do zakazanego ogrodu i spróbować ucieczki.

Wygramolił się z łóżka, żeby pójść po smoczą krew do pracowni pana

Saundersa. Weszła Eufemia ze śniadaniem na tacy, więc musiał się znowu położyć.
Eufemia zachowywała się równie miło, jak poprzedniego wieczoru. Kot czuł się źle.
A kiedy skończył śniadanie, przyszła Millie. Zgarnęła Kota z poduszek i uścisnęła.

- Biedne, kochane głupiątko! Dzięki niebiosom, że jesteś cały. Koniecznie

chciałam cię odwiedzić wczoraj wieczorem, ale ktoś musiał zostać z naszymi
biednymi gośćmi. Dzisiaj zostaniesz w łóżku przez cały dzień i jeśli czegoś chcesz,
musisz tylko poprosić. Na co miałbyś ochotę?

- Nie mógłbym dostać trochę smoczej krwi? - zapytał Kot z nadzieją.
Millie roześmiała się.
- Wielkie nieba, Ery ku! Mia łeś taki okropny wypadek, a teraz prosisz o

najbardziej niebezpieczną substancję na świecie. Nie, nie możesz dostać smoczej
krwi. To jedna z niewielu rzeczy w zamku, które są ściśle zabronione.

- Jak ogród Chrestomanciego? - zapytał Kot.
- Nie całkiem tak samo - odparła Millie. - Ogród jest równie stary, jak wzgórza

i naładowany magią wszelkiego rodzaju. To niebezpieczne w inny sposób. Wszystko
jest tam silniejsze. Zabierzemy cię do ogrodu, kiedy dostatecznie poznasz magię, żeby
to zrozumieć. Ale smocza krew jest taka groźna, że zawsze się boję, kiedy Michael jej
używa. Nie wolno ci jej dotykać pod żadnym pozorem.

Potem przyszli Julia i Roger, ubrani do kościoła, z naręczami książek i zabawek

oraz mnóstwem ciekawskich pytań. Zachowywali się tak uprzejmie, że Kot czuł się
bardzo nieszczęśliwy, kiedy wreszcie przyszła Janet. Nie chciał opuszczać zamku. Już
się tutaj zadomowił.

- Ta gruda ciasta ciągle tkwi na twoim dywanie - oznajmiła ponuro Janet, co

trochę zmniejszyło u Kota poczucie zadomowienia. - Właśnie rozmawiałam z
Chrestomancim. Ciężko jest ponosić karę za cudze grzechy - ciągnęła - chociaż na
osłodę miałam widok błękitnego szlafroka w złote lwy.

- Tego nie widziałem - mruknął Kot.
- Myślę, że on ma jeden na każdy dzień tygodnia - oświadczyła Janet. -

Brakowało mu tylko płonącego miecza. Zabronił mi iść do kościoła. Pastor nie chce
mnie  widzieć  z  powodu  tego,  co  Gwendolina  zrobiła  w  zeszłą  niedzielę.  Tak  się
wkurzyłam  za  to  oskarżenie,  że  już  otwarłam  usta,  by  powiedzieć,  że  nie  jestem
Gwendoliną,  ale  przypomniałam  sobie,  że  gdybym  poszła  do  kościoła,  musiałabym
włożyć  ten  głupi  biały  kapelusz  z  dziurkami...  czy  on  słyszy  przez  to  lustro,  jak
myślisz?

- Nie - uspokoił ją Kot. - Tylko widzi. Inaczej już wiedziałby o tobie. Cieszę

się, że zostałaś. Możemy pójść po smoczą krew, dopóki oni są w kościele.

Janet pe łniła straż w oknie, żeby przypilnować, kiedy Rodzina wyjdzie z domu.

Po półgodzinie odezwała się:

- Wreszcie są, idą razem alejką. Wszyscy panowie noszą cylindry, ale

Chrestomanci wygląda, jakby zszedł z wystawy. Kim oni są, Kot? Kim jest ta stara
dama w purpurowych mitenkach i ta młoda w zieleni, i ten gadatliwy mały
człowieczek?

- Nie mam pojęcia - odparł Kot.
Wyskoczył z łóżka i pobiegł do swojego pokoju, żeby się ubrać. Czuł się

całkiem dobrze, wręcz doskonale. Tańczył po pokoju, wkładając koszulę. Śpiewał,
wciągając spodnie.

Nawet zimna klucha ciasta na dywanie nie zepsuła mu nastroju. Pogwizdywał,

zawiązując buty.

Janet weszła do pokoju, kiedy Kot właśnie wybiegał, naciągając marynarkę i

tryskając zdrowiem.

- Nie rozumiem - powiedziała, kiedy Kot przemknął obok niej i z tupotem

zbiegł po schodach. - Widocznie umieranie ci służy.

- Pospiesz się! - zawołał Kot z podestu na dole. - To po drugiej stronie zamku.

Milłie mówi, że smocza krew jest niebezpieczna, więc jej nie dotykaj. Ja mam życie
do stracenia, a ty nie.

Janet chciała mu wypomnieć, że ostatnie stracił dość łatwo, ale ciągle nie mogła

go dogonić. Kot śmigał jak wiatr przez zielone korytarze i wbiegł jak burza po
kręconych schodach prowadzących do pokoju pana Saundersa. Janet dopędziła go
dopiero w pracowni, a wtedy co innego zaprzątnęło jej uwagę.

W powietrzu wisiał ciężki zapach stęchłej magii. Pokój wyglądał prawie tak

samo  jak  wtedy,  kiedy  Kot  go  widział,  chociaż  pan  Saunders  zrobił  niedzielne
porządki.  Kaganek  był  zgaszony.  Retorty,  probówki  i  inne  naczynia  zostały  wymyte
do czysta. Książki i zwoje leżały spiętrzone w stosy na drugim stole. Pięcioramienna
gwiazda  nadal  widniała  na  podłodze,  ale  na  trzecim  stole  wypisano  kredą  nowy
zestaw znaków, na końcu zaś spoczywał starannie ułożony zmumifikowany zwierzak.

Janet rozgl ądała się z ogromnym zainteresowaniem.
- To jak laboratorium - stwierdziła - tylko że nie całkiem. Jakie dziwaczne

przyrządy! Och, widzę smoczą krew. Czy on potrzebuje całego wielkiego słoja?
Nawet nie zauważy, jak weźmiemy odrobinę.

Na końcu trzeciego stołu coś zaszeleściło. Janet gwałtownie odwróciła głowę.

Zmumifikowane stworzenie poruszało się i rozkładało przezroczyste skrzydełka.

- Ono już tak robiło - zapewnił Kot. - To nic nie znaczy. Stracił jednak tę

pewność, kiedy stworzenie przeciągnęło się

i podniosło na podobnych do psich łapach. Ziewając, odsłoniło mnóstwo

drobnych, ostrych ząbków oraz wypuściło obłoczek błękitnawego dymu. Potem
podreptało po stole w stronę dzieci. Małe skrzydełka trzepotały mu na grzbiecie, dwie
smużki dymu unosiły się z nozdrzy. Stworzonko zatrzymało się i popatrzyło pytająco
na dzieci oczami jak płynne złoto. Cofnęły się przed nim nerwowo.

-  Ono żyje! - zawołała Janet. - To chyba mały smok.
-  No pewnie - odparł smok.
Na  dźwięk  tych  słów  oboje  podskoczyli  gwałtownie.  Jeszcze  bardziej

przestraszyły ich języki płomienia buchające ze smoczego pyska. Z miejsca, gdzie
stali, czuli falę ciepła.

- Nie wiedziałem, że umiesz mówić - zwrócił się do niego Kot.
- Mówię całkiem dobrze po angielsku - zapewnił smok, zionąc płomieniem. -

Dlaczego chcecie mojej krwi?

Oboje spojrzeli z minami winowajców na wielki słój brązowego proszku.
- To wszystko twoja? - zapytał Kot.
- Pan Saunders przez cały czas każe mu oddawać krew? - oburzyła się Janet. -

Nie przypuszczałam, że jest taki okrutny!

- Ach, to! - powiedział smok. - To sproszkowana krew starszych smoków.

Sprzedają ją ludziom. Nie możecie jej wziąć.

- Dlaczego? - zapyta ł Kot.
- Bo ja sobie nie życzę - fuknął smok i wypuścił z paszczy kulę ognia, tak

gorącą, że znowu się cofnęli. - Czy wam by się podobało, gdybym to ja zabierał
ludzką krew do zabawy?

Kot w duchu przyznawał smokowi rację, ale Janet miała inne zdanie.
- Mnie to nie przeszkadza - zapewniła. - Tam, skąd pochodzę, mamy transfuzje

i banki krwi. Tato kiedyś pokazał mi kroplę mojej krwi pod mikroskopem.

- Ale mnie przeszkadza - oświadczył smok, wypuszczając drugą kulę ognia. -

Moją matkę zabili nielegalni złodzieje krwi.

Podreptał na sam koniec stołu i podniósł wzrok na Janet. Złote błyski w jego

oczach rozpłynęły się, zmieniły i znowu się rozpłynęły. Zupełnie jak w dwóch małych
złotych kalejdoskopach.

- Byłem za mały, miałem za mało krwi - tłumaczył - więc mnie zostawili.

Zginąłbym, gdyby Chrestomanci mnie nie znalazł. Więc rozumiecie, dlaczego mnie
to martwi?

- Rozumiemy - przyznała Janet. - Czym się żywią małe smoki? Mlekiem?
- Michael próbował mnie karmić mlekiem, ale mi nie smakowało - oznajmił

smok. - Teraz dostaję siekane mięso i rosnę jak na drożdżach. Kiedy urosnę
wystarczająco, Michael zabierze mnie z powrotem, ale na razie pomagam mu w
czarach. Bardzo się przydaję.

- Naprawdę? - zapytała Janet. - A co robisz?
- Znajduję stare rzeczy, których on sam nie potrafi znaleźć -wyjaśnił smok,

przechodząc w śpiewną recytację. - Przynoszę mu bestie z otchłani... stare złociste
istoty, stworzenia ze skrzydłami, perłowookie potwory z głębin morza i szepczące
rośliny z głębin czasu.

Umilkł i spojrzał na Janet, przechyliwszy głowę na bok.

- To łatwe - rzucił w stronę Kota. - Zawsze chciałem to zrobić, ale nikt mi nie
pozwalał. - Z westchnieniem wypuścił długą błękitną smugę dymu. - Szkoda, że nie
jestem większy. Mógłbym teraz ją zjeść.

Kot zerknął z niepokojem na Janet i zobaczył, że wpatruje się w smoka jak

lunatyczka, z niemądrym uśmiechem na twarzy.

- Co za podła sztuczka! - zawołał.
- Skubnę chociaż jeden kęsek - pisnął smok. Kot zorientował się, że to tylko

arty.

- Skręcę ci kark, jeśli ją ugryziesz - zagroził. - Nie masz niczego innego do

zabawy?

- Mówisz całkiem jak Michael - nadąsał się smok, otaczając się kłębem dymu. -

Już mi się znudziły myszy.

- Poproś, żeby cię wyprowadzał na spacer.
Kot chwycił Janet za ramię i potrząsnął. Oprzytomniała, wzdrygnąwszy się

lekko, i najwyraźniej nie pamiętała, że spotkało ją coś dziwnego.

- Nic nie poradzę na twoje uczucia, mały - dodał Kot. - Potrzebuję trochę

smoczej krwi.

Odciągnął Janet na bok dla bezpieczeństwa i wziął porcelanowy tygielek z

sąsiedniego stołu.

Zirytowany smok wygiął grzbiet i podrapał się pod brodą całkiem jak pies, aż

mu skrzydełka zatrzeszczały.

- Michael mówi, że smocza krew zawsze powoduje szkody -powiedział - nawet

kiedy doświadczony adept jej używa. Jeśli nie zachowasz ostrożności, stracisz życie.

Kot i Janet wymienili spojrzenia poprzez kłęby dymu.
- No, jedno mogę poświecić - mruknął Kot.
Wyjął szklany korek z wielkiego słoja i przesypał trochę brązowego proszku do

tygielka. Proszek wydzielał mocny, dziwny zapach.

- Pewnie Chrestomanciemu całkiem wystarczają dwa życia -rzuciła nerwowo

Janet.

- Ale on jest wyjątkowy - zaznaczył smok.
Stał na samej krawędzi stołu, chrzęszcząc niespokojnie. Złocistymi oczami

ledził ręce Kota, które owinęły tygielek w chusteczkę

i ostro żnie wsadziły do kieszeni. Wydawał się taki zmartwiony, że Kot

podszedł do niego i z pewną obawą podrapał go pod brodą. Smok wyciągnął szyję i
naparł na palce chłopca. Z jego nozdrzy popłynęły mruczące obłoczki dymu. >-

- Nie martw się - powiedział Kot. - Wiesz, zostały mi jeszcze trzy życia.
- To wyjaśnia, dlaczego cię polubiłem - zawołał smok i niemal spadł ze stołu w

pogoni za palcami Kota. - Nie odchodź jeszcze!

- Musimy iść.
Kot wepchnął smoka z powrotem na stół i poklepał go po głowie. Jak już się

przyzwyczaił, bez cienia niechęci dotykał jego ciepłej zrogowaciałej skóry.

- Żegnaj.
- Żegnaj - powiedział smok.
Odprowadzał ich smutnym wzrokiem jak pies, kiedy pan wyjdzie bez niego na

spacer.

- On chyba się nudzi - zauważył Kot, zamknąwszy za sobą drzwi.
- Wstyd! Przecież to jeszcze dziecko! - zawołała Janet. Zatrzymała się na

pierwszym zakręcie schodów. - Zabierzmy go na spacer. On jest taki słodki!

Kot podejrzewał, że jeśli Jańet to zrobi, ocknie się ze smokiem obgryzającym

jej nogi.

- Wcale nie był taki słodki - zaprotestował. - Zresztą teraz musimy iść prosto

do ogrodu. On, jak tylko zobaczy pana Saunder-sa, powie mu, że wzięliśmy trochę
smoczej krwi.

- Tak, to kłopot, że on potrafi mówić - zgodziła się Janet. -Więc musimy się

pospieszyć.

Kot bardzo ostrożnie przeszedł przez zamkowe korytarze i drzwi* na wszelki

wypadek trzymając rękę w kieszeni. Obawiał się, że wejdzie do zakazanego ogrodu
uboższy o jedno życie. Już trzy stracił tak łatwo.

To go ci ągle dziwiło. Sądząc z wyglądu zapałek, strata życia numer pięć

powinna przebiegać równie gwałtownie, jak strata szóstego wczoraj wieczorem. On
jednak nic nie zauważył. Chyba jego życia nie były z nim związane dostatecznie
mocno, jak u zwykłych ludzi. Ale przynajmniej wiedział, że żaden inny Kot Cham nie
zostanie tutaj wciągnięty w kłopoty, kiedy on opuści ten świat.

ROZDZIA Ł 15

Był piękny dzień, początek jesieni, wszędzie zielono i złoto, gorąco i spokojnie.

Wokół nie było żywej duszy. Ciszę mącił tylko chrzęst żwiru pod stopami Kota i
Janet, którzy spiesznie szli przez francuski ogród.

W połowie sadu Janet powiedziała:
- Jeśli ten nasz ogród wygląda jak zrujnowany zamek, właśnie od niego

odchodzimy.

Kot mógł przysiąc, że kierowali się prosto do ogrodu, ale rzeczywiście kiedy się

zatrzymał i rozejrzał, wysoki stary mur skąpany w słońcu znajdował się za jego
plecami. W dodatku teraz całkiem nie pamiętał, jak się tam dostali z Gwendoliną
poprzednim razem.

Zawrócili i ruszyli w stronę wysokiego muru. Znaleźli tylko długi niski mur

otaczający sad. Nie było furtki, a zakazany ogród leżał dalej. Przeszli wzdłuż muru do
najbliższej furtki. Wówczas znaleźli się w ogrodzie różanym, a zrujnowany mur
znowu wznosił się za nimi, górując nad sadem.

- To chyba jakiś czar, żeby nie dopuścić nikogo do ogrodu? -zapytała Janet,

kiedy ponownie szli przez sad.

- Pewnie masz racj ę - zgodził się.
Znowu szli przez francuski ogród, a mur wznosił się za nimi.
- W takim tempie oni wrócą z kościoła, zanim znajdziemy wejście -

zaniepokoiła się Janet.

- Spróbuj patrzeć na te ruiny kątem oka i nie iść prosto w tamtą stronę -

zaproponował Kot.

Tak zrobili. Szli na ukos w stronę ogrodu i starali się na niego nie patrzeć.

Ogród jakby dotrzymywał im kroku. I nagle gdzieś za sadem wyszli na stromą
ś

cieżkę. U jej szczytu wznosił się wysoki stary mur, do którego prowadziły schody

zarośnięte malwami, jaskrawiące się od lwich paszczy, dyszące ciepłem spękanych
kamieni prosto w zaskoczone twarze dzieci. Żadne z nich nie odważyło się podnieść
oczu na wyniosłe ruiny, nawet kiedy biegli po ścieżce. Lecz mur czekał na nich, kiedy
już dotarli do zarośniętych schodów.

Wspinaczka okazała się ciężką próbą dla nerwów. Musieli wdrapać się na

dwukrotną wysokość domu, przyciskając się bokiem do rozgrzanych kamieni, ponad
pustką  ziejącą  w  dole.  Schody  były  stare  i  zniszczone.  Robiło  się  coraz  bardziej
gorąco i straszno. Pod koniec Kot musiał przez cały czas patrzeć do góry, na drzewa
przewieszone  przez  krawędź  ruin,  bo  tylko  wtedy  nie  kręciło  mu  się  w  głowie.  W
oddali  migał  mu  zamek  widziany  pod  tyloma  różnymi  kątami,  że  wydawało  się  to
niemożliwe. Kot podejrzewał, że same ruiny poruszają się razem z nimi.

Na szczycie znaleźli szczerbę w murze, wcale niewyglądającą na prawdziwe

wejście. Przeleźli przez nią ostrożnie i zobaczyli po drugiej stronie gładko ubitą
ziemię, jakby ludzie chodzili tamtędy od stuleci.

Drzewa rosły tani gęsto, ciemne i potężne. Panował rozkoszny chłód. Gładka,

udeptana ścieżka wiła się między drzewami. Kot i Janet ruszyli po niej w milczeniu.
Wokół nich drzewa wydawały się poruszać i przesuwać w różne strony, jak to się
zwykle dzieje, kiedy ktoś idzie przez las. Ale Kot nie miał pewności, czy to tylko
złudzenie.

Nowy prze świt otworzył się na dolinkę. A potem znaleźli się w dolinie.
- Jak tu ślicznie! - szepnęła Janet. - Ale jak dziwnie!
Maleńką kotlinę wypełniały wiosenne kwiaty. Choć był wrzesień, żonkile,

przebiśniegi, hiacynty i małe tulipany kwitły we wręcz niestosownej obfitości. W
kotlinie zalegał wyraźny chłód, być może tłumaczący to niezwykłe zjawisko. Janet i

Kot z lekkim drżeniem przeszli wśród kwiatów. Czuli zapachy wiosny, dzikie i
upojne, chłodne i czyste, przesycone magią. Zanim zrobili dwa kroki, uśmiechali się
radośnie. Jeszcze krok i zaczęli się śmiać.

- Och, patrz! - zawołała Janet. - Tam jest kot.
Duży pręgowany kocur podejrzliwie jeżył sierść obok kępy pierwiosnków,

niepewny - uciekać, czy zostać. Popatrzył na Janet. Popatrzył na Kota. I Kot go
poznał. Chociaż stanowczo był to kot, coś w kształcie jego głowy przypominało
skrzypce.

Kot parsknął śmiechem. Wszystko w tym miejscu go rozweselało.
- To stary Skrzypek - powiedział. - Kiedyś był moimi skrzypcami. Co on tutaj

robi?

Janet uklękła i wyciągnęła rękę.
- Chodź, Skrzypek. Kici, kici.
Skrzypek najwyraźniej złagodniał w tej dolince. Pozwolił się głaskać i drapać

pod brodą. Potem, co niesłychane, pozwolił się wziąć na ręce. Nawet mruczał. Janet
stała rozpromieniona z kotem w objęciach. Wyglądała całkiem jak Gwendolina po
powrocie z lekcji czarowania, tylko bardziej sympatycznie. Mrugnęła do Kota.

- Uwielbiam wszystkie koty!
Kot się roześmiał. Wyciągnął lewą rękę i pogłaskał Skrzypka po głowie.

Dziwne. Czuł pod palcami drewno skrzypiec. Pospiesznie cofnął rękę.
Przeszli  przez  biały  gąszcz  narcyzów.  Pachniało  jak  w  raju.  Janet  wciąż  niosła
Skrzypka.  Do  tej  pory  nie  widzieli  białych  kwiatów.  Kot  stopniowo  nabierał
przekonania,  że  ogród  samodzielnie  obraca  się  wokół  nich.  Gdy  wszedł  pomiędzy
dzwonki,  a  potem  wielkie  czerwone  tulipany,  miał  już  pewność.  Prawie  -  ale  nie
całkiem  -  dostrzegł,  jak  drzewa  powoli  i  cichutko  przesuwają  się  na  krawędzi  pola
widzenia. Skierowały go pomiędzy jaskry i trybulę, na słoneczną skarpę. A tam rosła
dzika  róża  oplatana  powojem  z  dużymi  niebieskimi  kwiatami.  Teraz  Kot  wyraźnie
czuł  ruch  dookoła.  Przesuwano  ich  gdzieś  w  dół.  Kiedy  pomyślał,  że  sam  ogród
również przesuwa się po zamkowych gruntach, zemdliło go prawie tak mocno, jak w
samochodzie.  Odkrył,  że  najlepiej  jest  tylko  iść  i  patrzeć.  Przeszli  pomiędzy
drzewami i znaleźli się wśród kwiatów pełni lata, zanim Janet coś zauważyła.

- Czy odbywamy błyskawiczną wycieczkę po porach roku? -zagadnęła. - Czuję

się jak na ruchomych schodach.

Widzieli więcej niż pory roku. Figowce, oliwki i palmy daktylowe

wyprowadziły ich na niewielką pustynię, gdzie rosły kaktusy jak wykręcone ogórki i
kolczaste  zielone  fotele.  Na  niektórych  jaskrawiły  się  barwne  kwiaty.  Słońce  paliło.
Lecz  nie  zdążyli  nawet  porządnie  się  spocić,  a  już  drzewa  znowu  ich  otoczyły  i
zaprowadziły  w  smutniejszy,  bogatszy  blask,  pomiędzy  kwiaty  jesieni.  Ledwie  to
spostrzegli,  kiedy  drzewa  wypuściły  owoce,  pożółkły  i  straciły  liście.  Podeszli  do
wielkiego  ostrokrzewu  obsypanego  czerwonymi  jagodami.  Zrobiło  się  zimno.
Skrzypkowi nie podobała się ta część ogrodu. Wyrwał się z ramion Janet i umknął do
cieplejszych klimatów.

- Gdzie są bramy do innego świata? - zapytała Janet, przypomniawszy sobie cel

wyprawy.

- Chyba już niedługo - powiedział Kot.
Czuł, że zbliżają się do środka ogrodu. Rzadko mu się zdarzało tak silnie

wyczuwać magię.

Drzewa i krzaki wokół nich okryły się szronem. Widzieli barwne jagody skute

przejrzystym lodowym pancerzem. Lecz zaledwie Janet zadygotała i roztarta ramiona,
napotkali drzewo okryte różową masą zimowego kwiecia. Proste łodygi

nagokwiatowego jaśminu zwisały z następnego jak szeregi małych żółtych gwiazdek.
A potem pojawiło się potężne czarne cierniowe drzewo, które wypuściło kilka białych
kwiatków.

Kiedy przyjęło ich pod czarną koronę, Janet podniosła wzrok na splątane

gałęzie.

- Ten w Glastonbury wygląda tak samo - powiedziała. - Podobno kwitnie w

Boże Narodzenie.

Potem Kot zobaczył, że znaleźli się w sercu ogrodu. Stali w małej trawiastej

niecce. Wszystkie drzewa rosły na krawędziach oprócz jednego. I tutaj chyba trwała
właściwa pora roku, ponieważ na tym jednym właśnie dojrzewały jabłka. Drzewo
pośrodku łąki rzucało skąpy cień na dziwaczne ruiny.

Janet i Kot podeszli tam w milczeniu i zobaczyli małe źródełko, które

wytryskiwało z ziemi obok korzeni jabłonki i niemal natychmiast wsiąkało w ziemię
bez śladu. Janet pomyślała, że czysta woda wydaje się niemal złota. Przypominała jej
wodę z prysznica, która ugasiła płomienie na Kocie.

Ruiny wyglądały jak dwie części pękniętego łuku bramy. Kamienna płyta, która

widocznie odpadła ze zwieńczenia łuku, leżała u stóp drzewa. Nie widzieli żadnych
innych śladów bramy.

- Myślę, że to jest to - powiedział Kot. Zrobiło mu się bardzo smutno, że

odchodzi.

- Ja też tak myślę - wyznała Janet stłumionym, zalęknionym głosem. -

Właściwie trochę mi żal opuszczać ten świat. W jaki sposób odejdziemy?

- Spróbuję rozsypać w bramie szczyptę smoczej krwi - oznajmił Kot.
Wydobył z kieszeni tygielek zawinięty w chusteczkę. Poczuł mocny zapach

smoczej krwi i uświadomił sobie, że źle postępuje. Nie powinien przynosić tej groźnej
substancji do miejsca wypełnionego tak silną, lecz odmienną magią.

Ponieważ jednak nie wiedział, co innego można zrobić, ostrożnie nabrał

szczyptę proszku dwoma palcami prawej ręki, a lewą znowu zawinął tygielek w
chusteczkę. Potem starannie wsypał proszek pomiędzy kolumny pękniętego łuku.

Powietrze między kolumnami zadrżało jak od upału. Fragment słonecznej łąki

widoczny  pod  łukiem  zasnuł  się  mgłą,  przejrzystą,  potem  mlecznobiałą,  potem
ciemną.  Ciemność  powoli  spłynęła  na  boki  i  ukazał  się  ogromny  pokój  wyłożony
dywanem  w  dość  brzydki  karciany  wzór,  czerwono-błękitno-żółty.  W  pokoju  było
pełno ludzi. Również kojarzyli się Kotu z kartami, ponieważ nosili sztywne, obszerne
ubrania w jaskrawych podstawowych barwach. Wszyscy spacerowali tu i tam, robiąc
wyniosłe i zaaferowane miny. Powietrze w bramie wciąż drżało i Kot skądś wiedział,
ż

e nie zdoła wejść do tego wielkiego pokoju.

- Złe miejsce - stwierdziła Janet. - Gdzie to jest?
Kot miał już odpowiedzieć, że też nie wie, kiedy zobaczył Gwendolinę.

Niesiono ją na czymś w rodzaju łóżka z uchwytami. Łóżko dźwigało ośmiu mężczyzn
w obszernych złocistych mundurach. Gwendolina nosiła biało-złoty strój, jeszcze
obszerniejszy niż u pozostałych, i wysokie złociste przybranie głowy, które wyglądało
jak korona.

Sądząc po jej zachowaniu, naprawdę była królową. Skinęła głową do kilku

ważnych osobistości, a one gorliwie podbiegły do łóżka i słuchały każdego jej słowa z
wytężoną  uwagą.  Machnęła  ręką  do  kilku  innych,  a  oni  pobiegli  wypełnić  rozkazy.
Wykonała znak nad innym człowiekiem, a on padł na kolana, błagając o litość. Wciąż
jeszcze  błagał,  kiedy  inni  go  wywlekli.  Gwendolina  uśmiechnęła  się,  jakby  to  ją
bawiło. W tym czasie złociste łoże dotarło aż do samego łuku bramy, w  której roiło
się od ludzi spełniających na wyścigi polecenia Gwendoliny.

Gwendolina zobaczyła Kota i Janet. Kot poznał to po wyrazie jej twarzy, zdziwionym i

lekko zniecierpliwionym. Może rzuciła własny czar, a może magia smoczej krwi zwyczajnie
się wyczerpała. W każdym razie pęknięty łuk bramy znowu wypełnił się ciemnością, potem
mleczną bielą, potem przejrzystą mgłą; wreszcie

pomi ędzy kolumnami ponownie ukazała się łąka i powietrze przestało migotać.
- To była Gwendolina - powiedział Kot.
- Tak myślałam - mruknęła Janet beż entuzjazmu. - Roztyje się, jeśli każe się

wszędzie nosić.

-  Dobrze się bawiła - stwierdził tęsknie Kot.
-  Zauważyłam - przyznała Janet. - Ale jak znajdziemy mój świat?
Kot nie miał pojęcia.
-  Spróbujemy po drugiej stronie łuku?
-    Rozsądny  pomysł  -  zgodziła  się  Janet.  Zaczęła  obchodzić  kolumny,  ale

przystanęła. - Tym razem zróbmy to, jak należy, Kot. Możesz sobie pozwolić tylko na
jeszcze jedną próbę. A może przy tej nie straciłeś życia?

- Nie czułem... - zaczął Kot.
Nagle w pękniętym łuku bramy stanął pan Nostrum. Trzymał pocztówkę, którą

Kot wysłał do pani Sharp. Wydawał się wzburzony.

- Mój drogi chłopcze, mówiłem ci, o drugiej trzydzieści, nie w południe.

Czysty przypadek, że akurat trzymałem rękę na twoim podpisie. Miejmy nadzieję, że
jeszcze nie wszystko stracone.

Odwrócił się i zawołał przez ramię do pustej łąki:
- Chodź, Williamie! Ten przeklęty chłopak chyba źle mnie zrozumiał, ale czar

wyraźnie działa. Nie zapomnij wziąć ze sobą... eee... sprzętu.

Wyszedł spomiędzy kolumn, a Kot cofnął się przed nim. Wszędzie zapadła

głęboka cisza. Liście na jabłoni nawet nie drgnęły, bulgotanie źródełka zmieniło się w
ciche,  powolne  ciurkanie.  Kotem  owładnęło  silne  podejrzenie,  że  on  i  Janet  zrobili
coś  strasznego.  Janet  stała  po  drugiej  stronie  łuku,  przyciskając  ręce  do  ust.  Była
przerażona.  Nagle  przesłoniła  ją  wysoka  sylwetka  pana  Williama  Nostruma,  który
wyskoczył z nicości pomiędzy kolumnami. Na ramieniu niósł zwój sznura, z kieszeni
surduta  wystawały  mu  jakieś  błyszczące  przedmioty.  Przewracał  oczami  jakby  z
podniecenia.

- Przedwcześnie, ale udało się, Henry - wysapał. - Wezwano pozostałych.
William Nostrum dostojnie stanął pod jabłonką obok brata. Ziemia lekko

zadrżała. W ogrodzie panowała cisza. Kot cofnął się jeszcze dalej i odkrył, że małe
ź

ródełko zamarło. Została tylko błotnista dziura. Teraz już był pewien, że on i Janet

zrobili coś strasznego.

Za braćmi Nostrumami inni ludzie pospiesznie wychodzili z pękniętej bramy.

Pierwsza zjawiła się jedna z akredytowanych czarownic z ulicy Sabatu, fioletowa na
twarzy  i  bardzo  zmieszana.  Wystroiła  się  na  niedzielę  do  kościoła  -  miała
monstrualny kapelusz z kwiatami i owocarni oraz czerwono-czarną satynową suknię.
Ludzie,  którzy  nadeszli  po  niej,  również  nosili  odświętne  niedzielne  ubrania:
czarownicy  niebieskie  serżowe  garnitury  i  sztywne  kapelusze,  czarownice  jedwabie,
bombazynie  i  kapelusze  wszelkich  kształtów  i  rozmiarów,  szacowni  nekromanci
surduty podobne do surduta pana Williama Nostruma, chudzi czarnoksiężnicy czerń.
Przyszła  też  spora  grupa  imponujących  czarodziejów,  którzy  albo  wybierali  się  do
kościoła  w  długich  czarnych  płaszczach,  albo  na  rozgrywkę  w  golfa  w  bardzo
kraciastych pumpach.

Tłoczyli się między kolumnami, najpierw dwójkami i trójkami, potem po

sześciuj siedmiu, wszyscy trochę zaskoczeni i zdyszani. Kot rozpoznał wśród nich

większość czarownic i wróżek z ulicy Sabatu, chociaż nie widział pani Sharp ani
panny Larkins - pewnie dlatego, że wciąż go popychano tu i tam w licznym i wciąż
rosnącym tłumie.

William Nostrum krzyczał do każdej przybywającej grupy:
~ Rozejść się. ftozejść się po łące! Otoczyć bramę! Nie zostawiać żadnej drogi

ucieczki.

Janet przepchnęła się pomiędzy nimi i chwyciła Kota za ramię.
- Kot! Co myśmy zrobili? Nie mów mi, że to nie są sami czarownicy i

czarownice, bo ci nie uwierzę!

- Ach, moja droga Gwendolina! - powiedzia ł pan Nostrum. -Plan Numer Dwa

się realizuje.

Do tej pory pochyłe zbocza łąki zapełniły się czarownicami i czarownicami.

Było ich setki - falujące morze krzykliwych kapeluszy i lśniących cylindrów,
wyglądali niczym publiczność na otwarciu wenty dobroczynnej. Ziemia drżała pod
ich stopami, powietrze wibrowało od wesołych rozmów.

Jak tylko ostatni nekromanta pospiesznie wyszedł spomiędzy kolumn, Henry

Nostrum  położył  ciężką,  zaborczą  dłoń  na  ramieniu  Kota.  Kot  zastanawiał  się
niespokojnie,  czy  to  tylko  przypadek,  że  ta  sama  ręka  trzymała  jego  pocztówkę  do
pani  Sharp.  Zobaczył,  że  Pomocny  Czarownik  ustawił  się  przy  jednej  ze  złamanych
kolumn,  pogodny  jak  zawsze  w  ciasnym  niedzielnym  ubraniu,  z  błękitnym  cieniem
zarostu  na  brodzie.  Pan  William  Nostrum  schował  się  najlepiej,  jak  mógł  za  drugą
kolumną;  z  jakiegoś  powodu  zdjął  srebrny  łańcuszek  od  zegarka  i  machał  nim  w
powietrzu.

- A teraz, moja droga Gwendolino - powiedział pan Nostrum - zechcesz czynić

honory i wezwać Chrestomanciego?

- Wo... wolałabym nie - wyjąkała Janet.
- Więc wezmę to na siebie - oświadczył Henry Nostrum w doskonałym

humorze. Odchrząknął i zawołał piskliwym tenorem: -Chrestomanci! Chrestomanci!
Przybądź do mnie.

I Chrestomanci stanął pomiędzy kolumnami.
Widocznie wracał aleją do domu z kościoła. W jednej ręce trzymał wysoki

szary cylinder, drugą właśnie wkładał książeczkę do nabożeństwa do kieszeni pięknej
gołębioszarej marynarki. Czarownice i nekromanci powitali go jękliwym
westchnieniem. Chrestomanci rozejrzał się, mrugając oczami w swój najłagodniejszy,
najbardziej roztargniony sposób. Przybrał jeszcze bardziej roztargniony i odległy
wyraz twarzy, kiedy zobaczył Kota i Janet.

Kot otworzył usta, żeby krzykiem go ostrzec, lecz Pomocny Czarownik już

skoczył na Chrestomanciego. Warczał. Paznokcie urosły mu w szpony, a zęby
wydłużyły się w kły.

Chrestomanci wepchn ął do kieszeni książeczkę do nabożeństwa i zwrócił

roztargnione  spojrzenie  na  Pomocnego  Czarownika.  Pomocny  Czarownik  zawisł  w
powietrzu  i  zaczął  się  kurczyć.  Kurczył  się  tak  szybko,  że  wydawał  świszczący
dźwięk.  Potem  zmienił  się  w  małą  brązową  gąsienicę.  Upadł  na  trawę  i  tam
podrygiwał.  Kiedy  jeszcze  się  kurczył,  William  Nostrum  wyskoczył  zza  drugiej
kolumny  i  zręcznie  owinął  swój  łańcuszek  od  zegarka  wokół  prawej  dłoni
Chrestomanciego.

- Za tobą! - wrzasnęli razem Kot i Janet, spóźnieni. Zaledwie po kilku

podrygach gąsienica wystrzeliła z trawy i znowu sta³ tam Pomocny Czarownik, nieco
wymiêty, ale bardzo zadowolony z siebie. Ponownie rzuci³ siê na Chrestomanciego,
którego ³añcuszek od zegarka w jakiœ' sposób go obezw³adni³. Przez chwilê w bramie

trwa³a

zaciek³a

walka,

kiedy

Pomocny

Czarownik

próbowa³

schwyciæ

Chrestomanciego krzepkimi ramionami, a Chrestomanci lew¹ rêk¹ usi³owa³ zerwaæ z
nadgarstka  ³añcuszek,  na  którym  uwiesi³  siê  William  Nostrum.  ¯ aden  z  nich  nie
u¿ywa³  magii.  Chrestomanci  ledwie  siê  broni³  i  tylko  s³abo  odpycha³  Pomocnego
Czarownika.  Po  dwóch  próbach  czarownik  oplót³  go  ramionami  od  ty³u,  a  William
Nostrum  wyci¹gn¹³  z  kieszeni  srebrne  kajdanki  i  zatrzasn¹³  je  na  nadgarstkach
Chrestomanciego.

Spod falujących kapeluszy publiczności buchnął wrzask triumfu - prawdziwie

czarodziejski  wrzask,  od  którego  zadrżało  powietrze.  Chrestomanci,  całkiem
bezwolny, został wyciągnięty spomiędzy kolumn. Wysoki szary cylinder potoczył się
po  ziemi  do  stóp  Kota  i  Henry  Nostrum  nadepnął  na  niego  z  najwyższą  satysfakcją.
Kot  próbował  wykorzystać  tę  sposobność,  żeby  wymknąć  się  spod  ręki  pana
Nostruma.  I  odkrył,  że  nie  może  się  ruszyć.  Pan  Henry  Nostrum  tego  dopilnował,
posłużywszy się pocztówką do pani Sharp. Kot musiał pogodzić się z faktem, że jest
równie bezradny, jak Chrestomanci.

- Więc to prawda! - zawołał radośnie Henry Nostrum, kiedy Pomocny

Czarownik powlókł Chrestomanciego w stronę jabłonki.

- Dotyk srebra wystarczy, żeby pokonać Chrestomanciego... wielkiego

Chrestomanciego!

- Owszem. Przykra sprawa, nieprawdaż? - zauważył Chrestomanci.

Zawleczono go do jabłoni i przyciśnięto do pnia. William Nostrum wyciągnął

bratu  z  kieszeni  opiętej  kamizelki  łańcuszek  od  zegarka.  Dwa  srebrne  łańcuszki
wystarczyły  aż  nadto,  żeby  przywiązać  Chrestomanciego  do  drzewa.  William
Nostrum pospiesznie skręcił końce w dwa czarodziejskie węzły i odstąpił, zacierając
ręce.  Publiczność  ryczała  upiornym  śmiechem  i  klaskała.  Chrestomanci  osunął  się
bezwładnie, jakby zmęczony. Włosy opadły mu na twarz, krawat podjechał pod lewe
ucho, gołębioszarą marynarkę pokryły zielone plamy od kory drzewa. Kot poczuł się
zawstydzony,  widząc  go  w  takim  stanie.  Ale  sam  Chrestomanci  wydawał  się
całkowicie opanowany.

- No, skoro mnie związaliście srebrem, co proponujecie dalej?
- zapytał.
William Nostrum wesoło przewrócił oczami.
- Och, wszystko co najgorsze, drogi panie - odparł.-Widzi pan, dosyć mamy

ograniczeń narzucanych przez pana. Dlaczego nie możemy podbijać innych światów?
Dlaczego nie możemy używać smoczej krwi? Dlaczego nie możemy postępować tak
nikczemnie, jak zapragniemy? Niechże pan odpowie, szanowny panie!

- Sami znajdziecie odpowiedź, jeśli pomyślicie. - Głos Chrestomanciego utonął

we wrzasku czarownic i nekromantów.

W całym tym zgiełku i zamieszaniu Janet zaczęła nieznacznie przesuwać się w

stronę drzewa. Przypuszczała, że Kot boi się ruszyć z ręką pana Nostruma na
ramieniu, czuła jednak, że ktoś powinien coś zrobić.

- O tak - podjął Henry Nostrum, triumfujący i uszczęśliwiony.
- Od dzisiaj bierzemy sztukę magii w swoje ręce. Do wieczora ten świat będzie

nasz. W Zaduszki, drogi panie, wyruszymy na podbój wszystkich innych znanych
ś

wiatów. Zamierzamy cię zniszczyć,

braciszku, ciebie i twoją moc. Najpierw jednak,

oczywiście, musimy zniszczyć ten ogród.

Chrestomanci popatrzył z namysłem na własne ręce zwisające bezwładnie w

srebrnych kajdankach.

- Nie radzę - powiedział. - Ten ogród istnieje od zarania wszelkich światów.

Jest dużo silniejszy ode mnie. Uderzycie w same korzenie magii... i zdziwicie się, jak

trudno je zniszczyć.

- Ale wiemy, że nie możemy cię zniszczyć, dopóki nie zniszczymy ogrodu, mój

chytry panie. I nie myśl, że nie wiemy, jak zniszczyć ogród. - Henry Nostrum wolną
ręką poklepał Kota po ramieniu. - Mamy tutaj środki.

W tejże chwili Janet potknęła się o blok kamienia leżący w trawie obok jabłoni.
- Kurczę blade! - zawołała i upadła ciężko.
Tłum wytykał ją palcami i ryczał ze śmiechu, co bardzo ją rozzłościło.
- Wstawaj, droga Gwendolino - wesoło powiedział Henry Nostrum. - Tam musi

wejść młody Kot.

Opasał ramieniem bezsilnego Kota, dźwignął go z ziemi i zaniósł w. stronę

kamiennego bloku. William Nostrum podbiegł rozpromieniony, rozwijając sznur.
Pomocny Czarownik również gorliwie skoczył na pomoc.

Kot był tak przerażony, że jakoś udało mu się przełamać zaklęcie. Wyrwał się z

ramion pana Nostruma i pobiegł co sił w stronę dwóch kolumn, próbując wyciągnąć z
kieszeni  smoczą  krew.  Musiał  przebiec  tylko  parę  kroków.  Ale,  oczywiście,  każda
czarownica, każdy czarownik, czarodziej i nekromanta natychmiast rzucili czar. Gęsty
zapach  magii  zawirował  nad  łąką.  Nogi  zaciążyły  Kotu  jak  dwie  ołowiane  sztaby.
Serce  mu  waliło.  Biegł  w  zwolnionym  tempie,  coraz  wolniej,  jak  mechaniczna
zabawka,  w  której  sprężyna  rozkręciła  się  do  końca.  Usłyszał  ponaglający  go  krzyk
Janet,  ale  nie  mógł  już  się  ruszyć.  Utknął  tuż  przed  zrujnowanym  łukiem  bramy,
sztywny jak deska. Ledwie mógł oddychać.

Bracia Nostrumowie i Pomocny Czarownik zabrali go stamtąd i obwiązali

sznurem jego sztywne ciało. Janet próbowała ich powstrzymać.

- Och, proszę, przestańcie! Co mu robicie?
- No, no, Gwendolino - przywołał ją do porządku zdziwiony Henry Nostrum. -

Przecież wiesz doskonale. Wyjaśniłem ci bardzo dokładnie, że ogród trzeba
odczarować, podrzynając gardło niewinnego dziecka na tym oto kamieniu. Zgodziłaś
się, że to konieczne.

- Wcale nie! To nie byłam ja! - zawołała Janet.
- Cicho bądź! - odezwał się Chrestomanci spod drzewa. -Chcesz się znaleźć na

miejscu Kota?

Janet otworzyła usta i tak zamarła w bezruchu, kiedy docierało do niej

znaczenie  tych  słów.  Tymczasem  Pomocny  Czarownik  zaniósł  Kota,  sztywnego  jak
mumia  i  skrępowanego  jak  baleron,  do  jabłoni  i  rzucił  bez  ceregieli  na  kamienny
blok.  Obolały  Kot  spojrzał  z  urazą  na  Pomocnego  Czarownika,  który  przedtem
zawsze wydawał się taki życzliwy. Poza tym wcale nie bał się tak bardzo. Oczywiście
Gwendolina  wiedziała,  że  mógł  poświęcić  kilka  żywotów.  Miał  tylko  nadzieję,  że
gardło  się  zrośnie  po  poderżnięciu.  Będzie  mu  bardzo  niewygodnie,  zanim
wyzdrowieje. Podniósł oczy na Janet, żeby spojrzeniem dodać jej otuchy.

Ku jego zdumieniu Janet została tyłem wciągnięta w nicość. Pozostał po niej

tylko okrzyk zaskoczenia. Taki sam okrzyk rozbrzmiał wokół na łące. Wszyscy byli
równie zdziwieni, jak Kot.

- No, świetnie! - powiedziała Gwendolina z drugiej strony kamienia. -

Zdążyłam na czas.

Wszyscy wytrzeszczyli na nią oczy. Gwendolina wyszła spomiędzy kolumn,

strzepując  z  palców  smoczą  krew  jednym  ze  szkolnych  wypracowań  Kota.  Kot
widział  swój  podpis  na  górze:  Eryk  Emeliusz  Chant,  ul.  Sabatu  26,  Wolvercote,
Anglia,  Europa,  Ziemia,  Wszechświat  -  wszystko  się  zgadzało.  Gwendolina  wciąż
nosiła  na  upiętych  włosach  to  dziwaczne  przybranie  głowy,  ale  zdjęła  ciężkie  złote
szaty. Miała na sobie coś, co prawdopodobnie liczyło się jako bielizna w jej nowym

wiecie - strój znacznie wspanialszy od wszystkich szlafroków Chrestomanciego.

- Gwendolina! - wykrzyknął Henry Nostrum. Wskazał miejsce, z którego

znikła Janet. - Co... kto...?

- To była tylko moja zastępczyni - wyjaśniła Gwendolina beztrosko. - Przed

chwilą zobaczyłam ją i Kota, wiec wiedziałam... -Zauważyła Chrestomanciego
przywiązanego do jabłoni. - Złapaliście go! Chwileczkę.

Podeszła do Chrestomanciego, podkasała złocistą halkę i kopnęła go mocno w

obie kostki.

- A masz! A masz!
Chrestomanci nie próbował udawać, że kopniaki nie bolały. Zgiął się wpół.

Czubki pantofelków Gwendoliny były ostre i spiczaste jak paznokcie.

- No więc na czym stanęłam? - podjęła Gwendolina, odwracając się do braci

Nostrumów. - Ach tak. Pomyślałam, że lepiej wrócę, by nie przegapić zabawy, no i
zapomniałam was uprzedzić, że Kot ma dziewięć żywotów. Niestety, musicie go
zabić kilka razy.

- Dziewięć żywotów! - wykrzyknął Henry Nostrum. - Ty głupia dziewczyno!
Na łące wybuchła taka wrzawa, że nikt już niczego nie słyszał. Ze swojego

miejsca  na  kamieniu  Kot  widział,  jak  William  Nostrum  nachyla  się  do  Gwendoliny
czerwony  na  twarzy,  przewracając  obojgiem  oczu,  wrzeszczy  na  nią  wściekle,  a
Gwendolina  odpowiada  mu  takim  samym  wrzaskiem.  Hałas  trochę  przycichł  i  Kot
usłyszał donośny głos Williama Nostruma:

- Dziewięć żywotów! Ty głupia dziewczyno, jeśli on ma dziewięć żywotów, to

znaczy, że sam jest czarodziejem!

–

Nie jestem g łupia! - odwrzasnęła Gwendolina. - Wiem o tym równie dobrze, jak
wy! Używałam jego magii, kiedy jeszcze był niemowlęciem. Ale nie mogę dalej z
niej korzystać, jeśli go zabijecie, prawda? Dlatego musiałam odejść. Podziękujcie
mi, że wróciłam, żeby wam o tym powiedzieć. I tyle!

–

- Jak mogłaś używać jego magii? - zapytał Henry Nostrum, jeszcze bardziej od
brata wytrącony z równowagi.

- Po prostu używałam - odparła Gwendolina. - On nigdy się nie sprzeciwiał.

- Teraz się sprzeciwiam - odezwał się Kot ze swojego niewygodnego kamienia.

- W końcu jestem tutaj.

Gwendolina spojrzała na niego ze zdziwieniem. Lecz zanim zdążyła coś

odpowiedzieć, William Nostrum zawołał o ciszę. Był bardzo podniecony. Wyjął z
kieszeni długi, błyszczący przedmiot i wyginał go nerwowo na wszystkie strony.

- Zaszliśmy za daleko, żeby teraz się wycofać - oznajmił. -Musimy tylko

odkryć słaby punkt tego Chłopca. Z pewnością nie możemy go zabić, dopóki tego nie
odkryjemy. Każdy czarodziej ma swój słaby punkt. Więc on też.

To mówiąc, odwrócił się do Kota i wymierzył w niego błyszczący przedmiot.

Kot ze Zgrozą zobaczył, że to długi srebrny nóż. Ostrze celowało w jego twarz,
chociaż oczy Wilłiama Nostruma błądziły gdzie indziej.

- Jaki jest twój słaby punkt, chłopcze? No; gadaj.
Kot milczał. To wydawała się jedyna szansa, żeby zachować któryś z żywotów.
- Ja wiem! - zawołała Gwendolina. - Ja to zrobiłam. Zamknęłam wszystkie jego

ywoty w książeczce zapałek. W ten sposób łatwiej było je zużywać. Są w moim

pokoju w zamku. Mam je przynieść?

Wszyscy, których Kot widział ze swojego niewygodnego miejsca, przyjęli to

oświadczenie z ulgą.

- No to w porządku - odetchnął Henry Nostrum. -Czy można go zabić bez

zapalania zapałki?

- O tak - potwierdziła Gwendolina. - On już raz utonął.
- Więc pytanie brzmi - odezwał się William Nostrum wyraźnie odprężony - ile

jeszcze żywotów mu pozostało. Ile jeszcze masz, chłopcze?

Ponownie wycelowa ł nóż w Kota. Kot ciągle milczał.
- On nie wie - rzuciła niecierpliwie Gwendolina. - Musiałam kilka zużyć.

Stracił  jedno  życie  przy  narodzinach  i  drugie,  kiedy  utonął.  Jedno  zużyłam,  żeby  go
zamknąć  w  książeczce  zapałek.  Z  jakiegoś  powodu  dostał  wtedy  skurczów.  Potem
tamten gad związany srebrem nie chciał mi dawać lekcji magii i odebrał mi moc, więc
musiałam  w  nocy  zabrać  jeszcze  jedno  życie  Kota,  żeby  mnie  wysłało  do  nowego
miłego  świata.  Strasznie  się  namęczyłam,  zanim  mnie  usłuchał.  I  tak  się  skończyło
tamto  życie.  Och,  prawie  zapomniałam!  Czwarte  życie  zamknęłam  w  tych
skrzypcach,  na  których  ciągle  pitolił,  żeby  je  zmienić  w  kota...  Skrzypka...  pamięta
pan, panie Nostrum?

Henry Nostrum chwycił się obiema rękami za dwie kępki włosów. Po łące

znowu przeszedł niespokojny szmer.

- Ty naprawdę jesteś głupia! Ktoś' zabrał tego kota. Teraz wcale nie możemy

go zabić!

Przez chwilę Gwendolina wydawała się zmieszana. Potem coś jej przyszło do

głowy.

- Jeśli znowu odejdę, możecie użyć mojej zastęp... Łańcuszki od zegarków

krępujące Chrestomanciego zabrzęczały.

- Nostrum, niepotrzebnie się martwisz. To ja zabrałem kota Skrzypka. On jest

gdzieś tutaj w ogrodzie.

Henry Nostrum obrócił się na pięcie i spojrzał podejrzliwie na

Chrestomanciego, wciąż trzymając się za włosy, jakby się bał, że mózg mu wyskoczy
z głowy.

- Nie bardzo panu wierzę, szanowny panie. Jest pan znany z przebiegłości.
- Pochlebiasz mi - powiedział Chrestornanci. - Niestety, dopóki jestem spętany

srebrem, mogę mówić tylko prawdę.

Henry Nostrum spojrzał na brata.
- Zgadza się - potwierdził niezdecydowanie William Nostrum. - Srebro nie

pozwala mu zatajać faktów. Więc myślę, że brakujące życie tego chłopca musi tu
gdzieś być.

- P ójdę go poszukać! - zawołała Gwendolina i ruszyła przez łąkę w stronę

drzew, jak mogła najszybciej w swoich spiczastych pantoflach. Pomocny Czarownik
torował jej drogę. Przepchnęli się obok czarownicy w wysokim zielonym kapeluszu,
która powiedziała:

- Racja, moja droga. Musimy złapać tego kiciusia. - Odwróciła się do tłumu i

wrzasnęła przeszywającym głosem czarownicy: -Wszyscy łapią kiciusia!

I wszyscy pobiegli szukać kota, podkasując odświętne spódnice i przytrzymując

niedzielne kapelusze. Łąka opustoszała. Drzewa dookoła zatrzęsły się i zatrzeszczały.
Ale ogród nie pozwolił nikomu odejść zbyt daleko. Ciągle coś wypychało spomiędzy
drzew jaskrawo wystrojone czarownice, czarowników w czerni i czarodziejów w
długich płaszczach z powrotem na łąkę. Kot usłyszał, jak Chrestomanci mówi:

- Twoi przyjaciele to kompletni ignoranci, Nostrum. Droga wyjścia prowadzi

przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Chyba powinieneś ich poinformować. Kot na
pewno jest w wiośnie albo w lecie.

William Nostrum spiorunował go zezowatym okiem i krzyknął:
- W prawo, bracia i siostry! W prawo!
- Pozwoli pan sobie powiedzieć - zwrócił się do Chrestomanciego Henry

104

ROZDZIA Ł 16

Kot - powiedział Chrestomanci za plecami Kota. - Kot! Kot nie chciał rozmawiać. Leżał,

spoglądając  w  górę,  na  błękitne  niebo  prześwitujące  wśród  liści  jabłoni.  Co  chwila  widok  się
zamazywał. Wtedy Kot  zamykał oczy i łzy spływały mu do uszu. Teraz, kiedy wiedział, jak mało
Gwendolina  o  niego  dbała,  przestało  mu zależeć na  tych  wszystkich  żywotach.  Słuchał  krzyków  i
trzasków  wśród  drzew  i  prawie  sobie  życzył,  żeby  szybko  złapano  Skrzypka.  Od  czasu  do  czasu
doznawał dziwnego uczucia, że sam jest Skrzypkiem - Skrzypkiem rozwścieczonym i przerażonym,
walczącym i drapiącym wielką, tłustą czarownicę w kapeluszu z kwiatami.

- Kot! - powtórzył Chrestomanci, najwyraźniej równie zdesperowany, jak Skrzypek. - Kot,

wiem,  jak  się  czujesz.  Mieliśmy  nadzieję,  że  jeszcze  przez  długie  lata  nie  dowiesz  się  o
Gwendolinie.  Ale  ty  naprawdę  jesteś  czarodziejem.  Podejrzewam,  że  będziesz  silniejszym
czarodziejem ode mnie, kiedy się przyłożysz. Możesz teraz skorzystać ze swojej magii, zanim ktoś
złapie  nieszczęsnego  Skrzypka?  Proszę.  Jak  o  wielką  przysługę.  Tylko  pomóż  mi  zrzucić  to
przeklęte srebro, żebym mógł wezwać resztki mojej mocy.

Tymczasem kot znowu by ł Skrzypkiem. Wdrapał się na drzewo, ale Pomocny Czarownik i

akredytowana czarownica strząsnęli go na ziemie. Uciekał i uciekał, a potem wyskoczył spomiędzy
wyciągniętych rąk Pomocnego Czarownika, dał susa z>tak ogromnej wysokości, że Kotu zakręciło
się w głowie. Otworzył oczy. Liście jabłoni trzepotały na wietrze. Jabłko, które widział, prawie już
dojrzało.

- Czego chcesz ode mnie? - zapytał. - Nie potrafię nic zrobić.
- Wiem - przyznał Chrestomanci. - Tak samo się czułem, kiedy mi powiedzieli. Możesz w

ogóle poruszyć lewą ręką?

- Do tyłu i do przodu - odpowiedział Kot, kiedy spróbował. -Ale nie mogę jej wyciągnąć

spod sznura.

- Nie ma potrzeby - zapewnił Chrestomanci. - Masz więcej mocy w małym palcu lewej ręki

niż większość ludzi, włącznie z Gwendoliną, zdobywa przez całe życie. Magia ogrodu ci pomoże.
Po prostu piłuj sznur lewą ręką i wyobrażaj sobie, że sznur jest ze srebra.

Kot przechylił głowę do tyłu i spojrzał na Chrestomanciego z niedowierzaniem. Chrestomanci

wyglądał blado i niechlujnie, ale mówił z wielką powagą. Kot potarł lewą ręką o sznur. Sznur był
szorstki i sznurowaty. Kot powiedział sobie, że to nie sznur, tylko srebro. I sznur zrobił się gładki.
Piłowanie było trudne* więc Kot podniósł rękę jak najwyżej i nacisnął kantem dłoni na srebrny
sznur.

Sznur pękł z brzękiem.
- Dziękuję - powiedział Chrestomanci. - Poszły łańcuszki od zegarków. Ale na tych

kajdankach jest jakieś bardzo silne zaklęcie. Możesz spróbować jeszcze raz?

Sznur znacznie się rozluźnił. Kot wydobył się z więzów wśród szczękania i trzasków - nie był

całkiem pewny, w co zmienił sznur - i uklęknął na kamieniu. Chrestomanci podszedł do niego,
powłócząc nogami, z rękami wciąż zwisającymi bezwładnie w kajdankach. Jednocześnie Pomocny
Czarownik wypadł spomiędzy drzew, kłócąc się z czarownicą w kwiatowym kapeluszu.

-  Mówię ci, że kot nie żyje. Spadł z piętnastu metrów.
-  A ja ci m ówię, że koty zawsze spadają na cztery łapy.
-  Więc dlaczego potem nie wstał?
Kot zrozumiał, że nie ma czasu do stracenia. Chwycił kajdanki w obie ręce i wykręcił.
Chrestomanci  jęknął  głośno,  ale  kajdanki  pękły.  Kot  nagle  bardzo  się  ucieszył  ze  swojego

nowego talentu. Przełamał kajdanki na pół i kazał im się zmienić w drapieżne orły.

- Ścigajcie Nostrumów - rozkazał.
Lewa połówka gwałtownie wzbiła się w powietrze, ale prawa upadła w trawę, wciąż jako

srebrne kajdanki. Kot musiał ją podnieść lewą ręką, zanim posłuchała.

Potem rozejrzał się, żeby zobaczyć, co robi Chrestomanci. Stał pod jabłonią, a Bernard,

specjalista od akcji i obligacji, potykając się, schodził do niego po zboczu. Niedzielny krawat miał

105

wygodnie rozluźniony, trzymał ołówek i gazetę otwartą na krzyżówce.

- Czar, cztery litery, kończy się na K - mamrotał, zanim podniósł wzrok i zobaczył

Chrestomanciego upapranego zielenią. Popatrzył na dwa łańcuszki od zegarków, Kota, sznury i
ludzi biegających wśród drzew na krawędziach kotliny.

- Ą niech mnie! - zawołał. - Przepraszam... nie wiedziałem, że jestem potrzebny. Innych też

potrzebujesz?

- Jak najszybciej - potwierdził Chrestomanci. Czarownica w kapeluszu z kwiatami zobaczyła

Chrestomanciego stojącego swobodnie pod drzewem i wrzasnęła:

- Uciekają! Łapać ich!
Czarownice, czarownicy, czarodzieje i nekromanci wysypali się na łąkę, ciągnąc ze sobą

Gwendolinę,  i  w  biegu  pospiesznie  rzucali  zaklęcia.  Mamrotanie  przetoczyło  się  przez  ogród.
Zapach  magii  zgęstniał.  Chrestomanci  podniósł  jedną  rękę,  jakby  prosił  o  ciszę.  Mamrotanie
spotężniało  i  nabrało  gniewnego  brzmienia,  lecz  nikt  z  mamroczących  ludzi  bliżej  nie  podszedł.
Tylko  William  i  Henry  Nostrumowie  biegli  dalej,  pokrzykując  słabo,  każdy  ścigany  przez
wielkiego trzepoczącego orła.

Bernard przygryz ł ołówek i twarz mu się ściągnęła.
- To okropne! Tylu ich jest!
- Próbuj dalej. Pomagam ci, na ile mnie stać - powiedział Chrestomanci, rzucając

niespokojne spojrzenie na mamroczący tłum.

Krzaczaste brwi Bernarda podskoczyły do góry.
- Ach!
Nad nim na zboczu stała panna Bessemer. W jednej ręce trzymała werk zegara, w drugiej

cierkę. Wydawała się wyższa niż zwykle i w bardziej purpurowej sukni, pewnie dlatego, że stała

tak wysoko. Jednym spojrzeniem oceniła sytuację.

- Będziesz potrzebował całej armii, żeby się rozprawić z tą zgrają - powiedziała do

Chrestomanciego.

Jakaś czarownica w mamroczącym tłumie wrzasnęła:
- Idą mu na pomoc!
Kotu zdawało się, że rozpoznał głos Gwendoliny. Zapach magii nasilił się, mamrotanie

brzmiało jak długi, przeciągły grzmot. Tłum powoli przesunął się do przodu, trzęsąc wymyślnymi
kapeluszami i szeleszcząc ciemnymi garniturami. Ręka, którą Chrestomanci ich powstrzymywał,
zaczęła drżeć.

- Ogród też pomaga - odezwał się Bernard. - No, postaraj się, Bessie, dziewczyno.
Przygryzł ołówek i intensywnie zmarszczył czoło. Panna Bessemer starannie owinęła werk

zegara ściereczką i zrobiła się wyraźnie wyższa.

Nagle reszta Rodziny zaczęła się pojawiać dookoła jabłoni, wszyscy oderwani od spokojnych

niedzielnych  zajęć,  którym  się  oddawali,  kiedy  ich  wezwano.  Jedna  z  młodszych  pań  trzymała  na
wyciągniętych  rękach  motek  wełny,  którą  zwijał  jeden  z  młodszych  panów.  Następny  trzymał  kij
bilardowy,  a  kolejna  młoda  pani  ściskała  kawałek  kredy.  Stara  dama  w  mitenkach  robiła
szydełkiem  nową  parę  mitenek.  Pan  Saunders  pojawił  się  z  łupnięciem.  Pod  pachą  ściskał
rozbrykanego smoka i obaj wyglądali na zaskoczonych, że przerwano im zabawę.

Smok zobaczy ł Kota. Wywinął się spod łokcia pana Saundersa, zeskoczył na trawę i z

chrzęstem rzucił się Kotu w ramiona i entuzjastycznie lizał mu twarz płomieniem. Kot pod jego
ciężarem zatoczył się na jabłonkę. Doznałby ciężkich oparzeń, gdyby nie zdążył powiedzieć
płomieniom, że są chłodne.

Podniósł wzrok w samą porę, żeby zobaczyć Rogera i Julię. Oboje trzymali ręce sztywno

wyprostowane nad głowami, bo znowu bawili się w lusterka, i wyglądali na bardzo zdziwionych.

-  To ogród! - zawołał Roger. -1 tyle ludzi!
-  Nigdy przedtem nas nie wzywałeś, tato - powiedziała Julia.
-  To wyjątkowa okazja - odparł Chrestomanci. Podtrzymywał prawą rękę lewym ramieniem i

106

wydawał się wyczerpany. - Potrzebuję was, żebyście sprowadzili waszą matkę. Szybko.

- Utrzymamy ich na dystans - powiedział pan Saunders. Próbował dodawać im odwagi, ale

sam wyraźnie się denerwował. Mamroczący tłum zbliżał się coraz bardziej.

- Wcale nie! - zaprzeczyła stara dama w mitenkach. - Nie poradzimy sobie bez Millie.
Kot miał wrażenie, że wszyscy próbują sprowadzić Millie. Powinien pomóc, skoro tak jej

potrzebowali, ale nie wiedział, co robić. Poza tym smocze płomienie paliły go tak silnie, że
potrzebował całej swojej energii, żeby się nie poparzyć.

Roger i Julia nie mogli sprowadzić Millie.
-  Co się stało? - zapytała Julia. - Dotąd zawsze przychodziła.
-  Przeszkadzają nam zaklęcia tych ludzi - wyjaśnił Roger.
-  Spróbujcie jeszcze raz - poprosił Chrestomanci. - Ja nie mogę. Mnie też coś przeszkadza.
-  Czy przyłączasz się do czarów? - zapytał Kota smok.

Kot teraz naprawdę cierpiał z powodu smoczego gorąca. Twarz mu poczerwieniała i piekła. Ale jak
tylko smok przemówił, Kot zrozumiał. Owszem, włączył się do czarów, tylko po złej stronie,
ponieważ Gwendolina znowu go wykorzystywała. Tak do tego przywyknął, że ledwie to zauważył.
Ale teraz czuł, co robiła. Zużywała tyle jego mocy, że go poparzyła, żeby tylko przeszkodzić
Chrestomanciemu w sprowadzeniu Millic.

Po raz pierwszy w życiu Kota to rozgniewało.
- Ona nie ma prawa! - powiedział do smoka. I wycofał swoją magię. Poczuł jakby chłodny

powiew na twarzy.

-  Kot! Przestań! - wrzasnęła Gwendolina z tłumu.
-  Nic ci do tego! - odkrzyknął Kot. - To moje!
Małe  źródełko  u  jego  stóp  znowu  wypełniło  się  bulgoczącą  wodą.  Po  chwili  zauważył

zadowolenie malujące się na twarzach członków Rodziny. Na Chrestornanciego spływał jakiś blask
z góry. Kot obejrzał się i zobaczył, że Miłłie wreszcie przybyła.

Wydawała się równie wysoka, jak jabłonka, pewnie przez jakąś sztuczkę perspektywy. Ale

nie potrzebowała żadnych sztuczek, żeby wyglądać łagodnie jak letni wieczór. Trzymała w
ramionach Skrzypka. Kocur był ubłocony i uszargany, ale mruczał.

- Tak mi przykro - powiedziała Millie. - Przyszłabym wcześniej, gdybym wiedziała. Biedny

zwierzak spadł z ogrodowego muru i myślałam tylko o nim.

Czarownice i czarodzieje stali bez ruchu, mamrotanie ucichło. Chrestomanci uśmiechnął się i

opuścił rękę. Widocznie już nie musiał powstrzymywać napierającego tłumu.

- Nieważne - powiedział. - Teraz musimy działać. Rodzina natychmiast zabrała się do roboty.

Później Kot nie mógł
sobie  przypomnieć,  co  właściwie  zrobili.  Pamiętał  huk  i  łoskot  gromu,  ciemność  i  mgłę.  Zdawało
mu  się,  że  Chrestomanci  urósł  wyżej  niż  Millie,  wysoko  pod  samo  niebo  -  ale  może  dlatego,  że
smok  bardzo  się  przestraszył  i  Kot  uklęknął  w  trawie,  żeby  go  uspokoić.  Chwilami  widział
członków  Rodziny  maszerujących  wielkimi  krokami  jak  olbrzymy.  Czarownice  wrzeszczały  bez
przerwy.  Czarodzieje  i  czarownicy  ryczeli  i  wyli.  Chwilami  wszystko  przesłaniał  wirujący  biały
deszcz  albo  wirujący  biały  śnieg,  albo  tylko  wirujący  biały  dym  wirujący  bez  końca.  Kot  czuł, że
cały ogród wiruje coraz szybciej. Wśród tej wirującej bieli fruwali nekromanci, przechodził Bernard
albo  pan  Saunders  w  rozwianym  płaszczu,  ze  śniegiem  we  włosach.  Przebiegła  Julia,  zawiązując
kolejne  węzełki  na  chusteczce.  Millie  widocznie  sprowadziła  ze  sobą  posiłki.  Kot  dostrzegł
Eufemię,  kamerdynera,  lokaja,  dwóch  ogrodników  i  ku  swojemu  przerażeniu  raz  zobaczył  Willa
Sugginsa przedzierającego się przez biel w wyjącym, wrzeszczącym, wirującym ogrodzie.

Wirowanie tak przyspieszyło, że Kot nie czuł już zawrotów głowy. Ogród wirował

niewzruszenie i buczał. Chrestomanci wyszedł z bieli pod jabłonkę i wyciągnął rękę do Kota. Był
mokry i wysmagany wiatrem, i wciąż nieprawdopodobnie wysoki.

- Możesz mi dać trochę smoczej krwi? - poprosił.
- Skąd wiesz, że ją mam? - zapytał Kot z poczuciem winy i wypuścił smoka, żeby sięgnąć do

107

kieszeni.

-  Zapach - wyjaśnił Chrestomanci. Kot podał mu tygielek.
-  Proszę. Czy straciłem przy tym życie?
-  Nie ty - odparł Chrestomanci. - Na szczęście nie pozwoliłeś Janet tego dotykać.
Wszedł  w  wir  i  opróżnił  cały  tygielek.  Kot  zobaczył,  jak  proszek  wiruje  porwany  prądem.

Mgła zabarwiła się brązową czerwienią, a buczenie spotężniało w straszliwy dźwięk dzwonu, od
którego Kota zabolały uszy. Słyszał, jak czarownice i czarownicy skowyczą ze zgrozy.

- Niech wyją - powiedział Chrestomanci. Opierał się o prawą kolumnę bramy. - Stracili teraz

moc. Wniosą skargi do swoich posłów i będą apelować w parlamencie, ale jakoś to przeżyjemy.

Skinął ręką.
Oszołomieni ludzie w przemoczonych niedzielnych ubraniach zaczęli się wyłaniać z wirującej

bieli. Złamany łuk wsysał ich, jak wir na wodzie wciąga opadłe liście. Pojawiało się coraz więcej
wirujących postaci unoszonych przez prąd. Chrestomanci jakimś sposobem wyłuskał spośród nich
dwóch Nostrumów i postawił ich na chwilę przed Kotem. Jeden orzeł siedział na ramieniu
Henry'ego Nostruma i dziobał go w łysinę, a drugi trzepotał wokół Wiłliama i szczypał go we
wszystkie wystające okrągłości.

- Odwołaj je - zażądał Chrestomanci.
Kot z żalem odwołał orły, które upadły na trawę jako kajdanki. Potem kajdanki zostały

wessane przez bramę razem z braćmi Nostrumami i wirując, odleciały w ślad za resztkami tłumu.

Ostatnia pojawiła się Gwendolina. Chrestomanci ją również zatrzymał. Wówczas biel

pojaśniała, buczenie ucichło i wszyscy członkowie Rodziny zaczęli się gromadzić na słonecznym
zboczu, lekko zdyszani, lecz niezbyt przemoczeni. Kot pomyślał, że ogród wciąż jeszcze wiruje.
Ale może zawsze się poruszał. Gwendolina rozejrzała się ze strachem.

- Puśćcie mnie! Muszę wrócić i być królową.
- Nie bądź samolubna - skarcił ją Chrestomanci. - Nie masz prawa ciągle porywać ośmiu

innych osób z jednego świata do drugiego. Zostań tutaj i naucz się to robić, jak należy. A dworzanie
tak naprawdę wcale nie spełniają twoich rozkazów. Oni tylko udają.

- Wszystko mi jedno! - wrzasnęła Gwendolina.
Podkasała złote szaty, zrzuciła z nóg spiczaste pantofelki i pobiegła w stronę łuku.

Chrestomanci wyciągnął rękę, żeby ją zatrzymać. Gwendolina okręciła się i cisnęła w niego swoją
ostatnią garść smoczej krwi. Chrestomanci musiał się uchylić i zasłonić twarz, a wtedy Gwendolina
pospiesznie tyłem weszła między kolumny.

Rozległ się potężny grzmot. Przestrzeń między kolumnami poczerniała. Kiedy wszyscy

oprzytomnieli, Gwendolina zniknęła. Za łukiem bramy znowu widać było tylko łąkę. Nawet
spiczaste pantofelki zniknęły.

- Co ta smarkata zrobiła? - zapytała stara dama w mitenkach, głęboko wstrząśnięta.
- Zatrzasnęła się w tamtym świecie - wyjaśnił Chrestomanci, jeszcze bardziej wstrząśnięty. -

Tak? - zwrócił się do Kota.

Kot tępo kiwnął głową. Pomyślał, że dobrze się stało. Nigdy więcej nie chciał już widzieć

Gwendoliny.

- I patrzcie, co z tego wysz ło - powiedział pan Saunders, wskazując na zbocze.
Janet, potykając się, schodziła po stoku zapłakana. Minęła Mil-lie, która ostrożnie oddała

Skrzypka Julii i objęła dziewczynkę. Janet zaszlochała głośno. Bernard poklepał ją po plecach, stara
dama w mitenkach współczująco cmokała.

Kot stał samotnie obok ruin, a smok spoglądał na niego pytająco z trawy. Janet była

szczęśliwa we własnym świecie. Tutaj wciąż tęskniła za ojcem i matką. Teraz pewnie utknęła w
tym świecie na dobre, i to przez Kota. A Chrestomanci nazwał Gwendolinę samolubną!

- Nie, to nie tak, nie całkiem - odezwała się Janet otoczona przez Rodzinę. Chciała usiąść na

zwalonym bloku kamienia, ale szybko się poderwała, przypomniawszy sobie, do czego miał służyć.

Kot wpadł na bardzo rycerski pomysł. Posłał po błękitne aksamitne krzesło z pokoju

108

Gwendoliny. Postawił je na trawie obok Janet, która zaśmiała się przez łzy.

-  Jesteś bardzo uprzejmy - powiedziała i chciała usiąść.
-  Należę do zamku Chrestomanciego! - zawołało krzesło. -Należę do zamku...
Panna  Bessemer  spojrzała  na  nie  surowo  i  zamilkło.  Janet  usiadła.  Krzesło  trochę  się

chybotało, bo trawa była nierówna.

- Gdzie jest Kot? - zapytała niespokojnie.
- Tutaj - odpowiedział Kot. - Sprowadziłem ci krzesło. Pomyślał, że to miło, że Janet tak się

ucieszyła na jego widok.

- Czas na obiad - zwróciła się Millie do panny Bessemer. -Pewnie już dochodzi druga.
Panna Bessemer wykonała majestatyczny półobrót w stronę kamerdynera. Kamerdyner

kiwnął głową. Lokaj i ogrodnicy zbliżyli się chwiejnie, dźwigając wielkie kosze, takie jak na
pranie, ale po otwarciu okazały się pełne kurczaków, szynek, pasztetów, galaretek, owoców i wina.

- Och, wspaniale! - zawo łał Roger.
Wszyscy usiedli kołem i zabrali się do jedzenia. Większość siedziała na trawie, a Kot postarał

się  usiąść  jak  najdalej  od  Willa  Sugginsa.  Millie  usiadła  na  kamiennym  bloku.  Chrestomanci
ochlapał  sobie  twarz  wodą  ze  źródełka  -  co  go  cudownie  odświeżyło  -  i  usiadł  pod  jabłonią,
opierając  się  plecami  o  kamień.  Stara  dama  w  mitenkach  wyciągnęła  znikąd  stołeczek,  bardzo
wygodny,  jak  twierdziła,  a  Bernard  z  namysłem  potrząsnął  resztkami  sznura,  które  Kot  zostawił
obok  kamienia.  Sznur  stał  się  hamakiem.  Bernard  rozwiesił  go  pomiędzy  dwiema  kolumnami  i
położył się w nim z ostentacyjnym zadowoleniem, chociaż utrzymanie równowagi podczas jedzenia
sprawiało  mu  mnóstwo  trudności.  Skrzypek  dostał  skrzydełko  kurczaka  i  zaniósł  je  na  jabłonkę,
ż

eby zjeść z dała od smoka. Smok był zazdrosny o Skrzypka. Na zmianę mściwie dmuchał dymem

na jabłonkę i tulił się mocno do Kota, żebrząc o kurczaka i pasztet.

-  Ostrzegam cię, to najbardziej zepsuty smok na świecie - powiedział pan Saunders.
-  Jestem jedynym smokiem na świecie - poprawił go smok, zadowolony z siebie.
Janet wciąż miała łzy w oczach.
-  Moja droga, rozumiemy - pocieszała ją Millie - naprawdę bardzo nam przykro.
-  Mogę cię odesłać z powrotem - powiedział Chrestomanci. -To nie takie łatwe, skoro świat

Gwendoliny wypadł z serii, ale nie myśl, że to niemożliwe.

- Nie, nie, już w porządku. - Janet stłumiła szloch. - Przynajmniej będzie w porządku, kiedy

się przyzwyczaję. Miałam nadzieję, że tutaj wrócę... ale to trochę bolesne. Widzicie...

Oczy zaszły jej łzami, usta zadrżały. W powietrzu pojawiła się chusteczka! wcisnęła się do jej

ręki. Kot nie widział, kto to zrobił, ale żałował, że sam o tym nie pomyślał.

- Dzięki - chlipnęła Janet. - Widzicie, mama i tato nie zauważyli żadnej różnicy. - Wściekle

wytarła nos. - Wróciłam do mojej sypialni i ta druga dziewczyna... naprawdę nazywa się Romillia...
pisała  pamiętnik.  Zawołali  ją  w  połowie  zdania  i  zostawiła  pamiętnik  na  wierzchu,  więc  go
przeczytałam.  Wszystko  o  tym,  jak  się  bała,  że  moi  rodzice  zauważą,  że  nie  jest  mną,  i  jak  się
cieszyła, że udało jej się ich nabrać. Strasznie się bała odesłania z powrotem. We własnym świecie
miała  okropne  życie  jako  sierota  i  nie  chciała  wracać.  Napisała  takie  rzeczy,  że  zrobiło  mi  się  jej
ż

al. W dodatku sama się prosiła o kłopoty, skoro trzymała takie osobiste zapiski w domu moich

rodziców. Napisałam jej o tym i ostrzegłam, że skoro już musi prowadzić pamiętnik, niech go
schowa w którejś mojej kryjówce. A potem... potem usiadłam i czekałam z nadzieją, że wrócę.

-  Cieszę się, że wróciłaś - powiedział Kot.
-  Witamy cię serdecznie, moja droga - dodała Millie.
-  Naprawdę chciałaś' wrócić? - zapytał Chrestomanci, spoglądając badawczo na Janet sponad

nogi kurczaka, którą ogryzał.

Janet zdecydowanie kiwnęła głową, chociaż twarz miała zakrytą przez chusteczkę.
- Właśnie o ciebie najbardziej się martwiłem - oznajmił Chrestomanci. - Niestety, nie

zorientowałem się od razu, co się stało. Widzisz, Gwendolina dowiedziała się o lustrze i dokonała
zamiany w łazience. Zresztą nikt z nas nawet nie podejrzewał, że Kot ma taką wielką moc. Prawda

109

zaświtała  mi  dopiero  po  tym  niefortunnym  wypadku  z  żabą,  a  potem,  oczywiście,  natychmiast
sprawdziłem,  co  się  stało  z  Gwendolina  i  pozostałymi  siedmioma  dziewczynkami.  Gwendolina
znalazła  się  w  swoim  żywiole.  A  Jennifer,  która  przyszła  po  Romillii,  jest  równie  twarda  jak
Gwendolina  i  zawsze  chciała  być  sierotą;  podczas  gdy  królowa  Karolina,  którą  zastąpiła
Gwendolina, cierpiała podobnie jak Romillia i już trzy razy uciekała. To samo dotyczyło pozostałej
piątki. Wszystkie znacznie poprawiły swoje położenie... może oprócz ciebie.

Janet odjęła chusteczkę od twarzy i spojrzała na Chrestomanciego z wielkim oburzeniem.
- Dlaczego pan mi nie powiedzia ł, że pan wie?! Wcale bym się pana nie bała! I nie uwierzy

pan, w jakie kłopoty Kot się przez to wpakował, już nie wspominając, że jestem winna pana
Blablamowi dwadzieścia funtów i nie znam tutejszej historii i geografii! Tu nie ma się z czego
ś

miać! - dodała, kiedy niemal wszyscy wybuchnęli śmiechem.

- Przepraszam - powiedział Chrestomanci. - Wierz mi, była to jedna z najtrudniejszych

decyzji, jakie musiałem podjąć w życiu. Ale kto to jest pan Blablam, u licha?

- Pan Baslam - wyjaśnił niechętnie Kot. - Gwendolina kupiła od niego trochę smoczej krwi i

nie zapłaciła.

- Liczy sobie skandalicznie drogo - zauważyła Millie. - Zresztą to nielegalne.
- Jutro pójdę z nim porozmawiać - odezwał się Bernard ze swojego hamaka. - Chociaż on

pewnie zniknie do tej pory. Wiedział, że mam go na oku.

- Dlaczego to była trudna decyzja? - zapytała Chrestomanciego Janet.
Chrestomanci rzucił smokowi kość z kurczęcia i powoli wytarł palce w chusteczkę ze złotym

C wyhaftowanym w rogu. W ten sposób zyskał pretekst, żeby odwrócić się do Kota i zagapić
roztargnionym wzrokiem w powietrze nad jego głową. Kot już dawno zdążył się przekonać, że im
bardziej roztargniony wydaje się Chrestomanci, tym bardziej w rzeczywistości jest skupiony.

- Z powodu Kota. Byłoby nam znacznie łatwiej, gdyby Kot się złamał i wyznał komuś, co się

stało. Daliśmy mu mnóstwo okazji. Ale ciągle trzymał język za zębami, więc myśleliśmy, że może
jednak znał zakres swojej mocy.

- Ale ja nie znam - zaprotestował Kot.
Janet, która wyraźnie poweselała, odkąd pozwolono jej zadawać pytania, powiedziała:
- Myślę, że pan popełnił błąd. Oboje tak się przeraziliśmy, że weszliśmy do tego ogrodu i o

mało nie zabiliśmy pana i Kota. Powinien pan być z nami szczery.

- Mo że - mruknął Chrestomanci i w zamyśleniu obrał banana, wciąż odwrócony do Kota. -

Zazwyczaj jesteśmy aż nadto godnymi przeciwnikami dla ludzi pokroju Nostrumów. Wiedziałem,
ż

e coś knują za pośrednictwem Gwendoliny, i myślałem, że Kot też wiedział... przepraszam, Kocie.

Nie trzymałbym tutaj Gwendoliny ani przez chwilę, gdybyśmy nie potrzebowali ciebie.
Chrestomanci musi być czarodziejem z dziewięcioma żywotami. Nikt inny nie jest wystarczająco
silny na to stanowisko.

- Stanowisko? - powtórzyła Janet. - Więc to nie jest dziedziczny tytuł?
Pan Saunders zaśmiał się i również rzucił kość smokowi.
- Wielkie nieba, skąd! Wszyscy tutaj pracujemy dla rządu. Praca Chrestomanciego polega na

pilnowaniu, żeby tym światem nie rządziły wyłącznie czarownice. Zwykli ludzie też mają swoje
prawa. I musi pilnować, żeby czarownice nie dostały się do światów, gdzie jest mało magii, bo tam
siałyby zniszczenie. To ciężka praca. A my jesteśmy personelem pomocniczym.

- Potrzebnym mu jak dwie lewe nogi - dorzucił Bernard, wykręcając się w hamaku, bo

próbował zjeść galaretkę.

- Och, daj spokój! - zawołał Chrestomanci. - Gdyby nie wy, dzisiaj byłoby po mnie.
- Dziwię się, w jaki sposób znalazłeś drugiego Chrestomanciego - rzekł Bernard, zbierając

łyżką galaretkę z kamizelki. - My tylko kręciliśmy się w kółko.
- Niełatwo znaleźć czarodziejów o dziewięciu żywotach -wyjaśnił Chrestomanci na użytek Janet. -
Po pierwsze, trafiają się bardzo rzadko, a po drugie, muszą użyć swojej mocy, żebyśmy mogli ich
znaleźć. A Ko,t nie używał. Już myśleliśmy, żeby sprowadzić kogoś z innego świata, kiedy Kot

110

przypadkiem wpadł w ręce jasnowidzącej. Nawet wtedy wiedzieliśmy tylko, gdzie on jest, nie kim
jest.  Nie  miałem  pojęcia,  że  to  Eryk  Chant  czy  w  ogóle  jakiś  mój  krewny...  chociaż  powinienem
pamiętać,  że  jego  rodzice  byli  kuzynami,  co  podwaja  szansę  na  czarodziejski  talent  u  dzieci.  I
muszę wyznać, że Frank Chant napisał do mnie, że jego córka jest czarownicą i chyba wykorzystuje
młodszego  brata.  Wybacz  mi,  Kocie.  Nie  odpowiedziałem  na  ten  list,  ponieważ  twój  ojciec
zachował  się  grubiańsko,  kiedy  zaofiarowałem  się  dopilnować,  żeby  jego  dzieci  urodziły  się
pozbawione magii.

-  Tym lepiej, że był grubiański - mruknął Bernard.
-  Więc o tym były listy? - zapytał Kot.
-  Nie rozumiem, dlaczego nic pan nie powiedział Kotu - upierała się Janet. - No, dlaczego?
Kot widział, że Chrestomanci ma się na baczności, bo wciąż wyglądał na roztargnionego.
-    Dlaczego? Pamiętaj,  że  znaliśmy  się  od  niedawna.  Kot  sprawiał  wrażenie,  że  w  ogóle  nie

posiada mocy. Natomiast jego siostra rzucała czary znacznie przekraczające jej własne zdolności.
Robiła to, nawet kiedy odebrano jej moc. Co miałem myśleć? Czy Kot wie, co robi? Jeśli nie wie,
to dlaczego? A jeśli wie, do czego zmierza? Kiedy Gwen-dolina się przeniosła i nikt nawet o tym
nie wspomniał, miałem nadzieję, że uzyskam jakieś odpowiedzi. Ale Kot wciąż nic nie robił...

-  Jak to nic? - sprzeciwiła się Janet. - Graliśmy w kasztany i on ciągle powstrzymywał Julię.
-  Tak, a ja nie wiedziałam, co się dzieje - przyznała Julia, nieco zawstydzona.
Kot poczuł się urażony i zmieszany.
-  Dajcie mi spokój! - powiedział i wstał.
Wszyscy,  nawet  Chrestomanci,  zamarli  w  napięciu.  Wszyscy  oprócz  Janet,  która  się  nie

liczyła, ponieważ nie była przyzwyczajona do magii. Kot z trudem powstrzymywał się od płaczu,
co bardzo go krępowało.

- Nie musicie się ze mną obchodzić jak z jajkiem! - powiedział. - Nie jestem dzieckiem i nie

jestem głupi. Boicie się mnie wszyscy, prawda? Nic mi nie mówiliście i nie karaliście Gwendoliny,
bo się baliście, że zrobię coś okropnego. A ja nic nie zrobiłem. Nie umiem. Nie wiedziałem, że
mogę.

- M ój kochany, po prostu nikt nie miał pewności - odezwała się Millie.
- No, teraz macie pewność! - zawołał Kot. - Wszystko robiłem przez pomyłkę, jak w tym

ogrodzie... I zmieniłem Eufemię w żabę, chociaż nie wiedziałem, że to ja.

- Nie martw się tym, Eryku - odezwała się Eufemia, która siedziała obok Willa Sugginsa. -

Trochę się zdenerwowałam, ale wiem, że czarodzieje różnią się od nas, czarownic. I porozmawiam
z Mary. Przyrzekam.

- Porozmawiaj też z Willem Sugginsem, skoro o tym mowa <•+ wtrąciła Janet. - Bo on zaraz

zmieni Kota w żabę, żeby się zemścić.

Eufemia spojrzała na Willa.
-  Co takiego?! - zawołała.
-  O co chodzi, Will? - zapytał Chrestomanci.
-  Rzuciłem na niego urok... na trzecią godzinę, proszę pana -wyznał lękliwie Will - jeśli nie

spotka się ze mną. Myślałem, że stchórzy, bo ja będę pod postacią tygrysa.

Chrestomanci wyjął duży złoty zegarek.
- Hm. Już prawie pora. Nie gniewaj się, Will, ale niemądrze postąpiłeś. Spróbuj doprowadzić

sprawę do końca. Zmień Kota w żabę albo siebie w tygrysa, albo jedno i drugie. Nie będę
przeszkadzał.

Will Suggins podniósł się ociężale i stanął naprzeciwko Kota z taką miną, jakby wolał znaleźć

się daleko stąd.

- Niech ciasto działa - powiedział.
Kot wciąż był taki rozżalony i nieszczęśliwy, że zastanawiał się, czy nie zmienić się w żabę.

Albo w pchłę. Ale jedno i drugie wydawało się głupie.

- Czemu nie zmienisz się w tygrysa? - zaproponował.

111

Jak się spodziewał, Will Suggins stworzył pięknego tygrysa, o długim, gładkim, ostro pręgowanym
grzbiecie.  Ciężko  stąpał  po  zboczu,  ale  jego  łapy  poruszały  się  tak  płynnie  w  fałdach  jedwabistej
skóry, że wydawał się niemal lekki. Sam jednak zepsuł efekt, kiedy niespokojnie potarł łapą wielki
koci  pysk  i  spojrzał  prosząco  na  Chrestomanciego.  Chrestomanci  tylko  się  roześmiał.  Smok
podreptał  po  zboczu,  żeby  obejrzeć  nowe  zwierzę.  Will  Suggins  tak  się  przestraszył,  że  stanął  na
tylnych łapach, żeby uciec przed,smokiem. To zachowanie tak bardzo nie pasowało do tygrysa, że
Kot od razu zmienił go z powrotem w Willa Sugginsa.

- Nie był prawdziwy? - zapytał smok.
- Nie! -jęknął Will Suggins, ocierając twarz rękawem. - No dobrze, chłopcze, wygrałeś. Jak

to zrobiłeś tak szybko?

- Nie wiem - odparł przepraszająco Kot. - Naprawdę nie mam pojęcia. Dowiem się, kiedy

pan mnie nauczy magii? - zapytał pana Saundersa.

Pan Saunders lekko się speszył.

- No.....

- Nie, Michaelu - odezwał się Chrestomanci - to właściwa odpowiedź. To jasne, że magia

elementarna niewiele mu da. Sam będę musiał cię uczyć, Kocie, i zaczniemy od zaawansowanej
teorii. Zaczynasz tam, gdzie większość ludzi rezygnuje.

- Ale dlaczego on nie wiedział? - nie ustępowała Janet. - Zawsze się złoszczę, kiedy czegoś

nie wiem, teraz złoszczę się wyjątkowo, bo to tak dręczy Kota.
-    Taka  już  jest  natura  magii  czarodziejów  -  stwierdził  Chrestomanci.  -  Mnie  też  spotkało  coś
podobnego. Nie umiałem czarować. Nic a nic. Ale odkryli, że mam dziewięć żywotów... traciłem je
w takim tempie, że nie mogli tego przeoczyć i powiedzieli mi, że kiedy dorosnę, zostanę następnym
Chrestomancim,  co  mnie  absolutnie  przeraziło,  bo  nie  potrafiłem  rzucić  najprostszego  zaklęcia.
Więc  posłali  mnie  do  nauczyciela,  okropnie  groźnego  starca,  który  miał  wykryć,  na  czym  polega
kłopot.  A  on  tylko  na  mnie  spojrzał  i  warknął:  „Opróżnij  kieszenie,  Chant!"  Posłuchałem.  Za
bardzo się bałem, żeby nie posłuchać. Wyjąłem srebrny zegarek, pensa i sześciopensówkę, srebrny
amulet ód matki chrzestnej, srebrną szpilkę, którą zapomniałem wpiąć do krawata, i srebrny aparat,
który  powinienem  nosić  na  zębach.  I  jak  tylko  je  odłożyłem,  zacząłem  robić  naprawdę
zdumiewające rzeczy. Jak pamiętam, zerwałem dach z domu nauczyciela.

-  Więc to prawda ze srebrem? - zapytała Janet.
-  Dla mnie tak - oświadczył Chrestomanci.
-    Tak,  kochane  biedactwo  –  uœmiechnęła  się  do  niego  Millie.  -To  taka  niewygoda  z

pieniędzmi. On może brać do ręki tylko banknoty funtowe i miedziaki.

- Musi nam wypłacać kieszonkowe pensówkami, jeśli Michael nie ma drobnych - dodał

Roger. - Wyobraź sobie sześćdziesiąt pensówek w kieszeni.

- Najgorzej jest przy posiłkach - podjęła Millie. - On nie może nic zrobić z nożem i widelcem

w rękach... a Gwendolina wyprawiała okropne rzeczy przy kolacji.

- Przecież to głupota! Dlaczego nie używacie sztućców z nierdzewnej stali? - zdziwiła się

Janet.

Millie i Chrestomanci wymienili spojrzenia.
- Nigdy o tym nie pomyślałam! - wykrzyknęła Millie. - Janet, moja kochana, jak dobrze, że

tutaj zostajesz!

Janet spojrzała na Kota i parsknęła śmiechem. A Kot, chociaż wciąż czuł się trochę samotny i

rozżalony, również zdołał się uśmiechnąć.