plik

ROZDZIAŁ PIERWSZY

- Jak ci się wydaje, Cross, co tu robisz? Za wysokie progi na twoje nogi.
Tak mruczał do siebie Devlin Cross, mijając rząd luksusowych samochodów i

wstępując na szerokie schody, wiodące do domu senatora stanu Kalifornia, Harlana
Spencera.

Wzruszył ramionami. Przynajmniej nie miał kłopotu z wybraniem odpowiedniego

stroju. Ciemny garnitur był jedynym, który nadawał się do włożenia, gdy trzeba było
upodobnić się do ludzi znajdujących się po drugiej stronie ciężkich, dębowych drzwi.
Choć przedsiębiorstwo Deva nieźle prosperowało, on sam nie wyszedł jeszcze na
prostą i nie było go stać na drogie garnitury i jedwabne krawaty.

Zresztą nie miał ochoty iść na to przyjęcie. Jeśli jego strój nie spodoba się

gospodarzom, niech wyrzucą go za drzwi; z pewnością nie złamie mu to serca.
Jedynym powodem, dla którego tu się znalazł, był popełniony błąd: na pytanie
Franka Masona, czy robi coś dziś wieczorem, odpowiedział „nie".

- Senator lubi ludzi twojego pokroju - powiedział jego obecny szef. - Młodych,

przedsiębiorczych, posiadających własne firmy, dynamicznych. Właśnie to na niego
działa: Amerykański Sen.

Tak, pomyślał ponuro Dev. Jestem uosobieniem amerykańskiego snu. Z tym, że

w moim przypadku ten sen to koszmar.

Drzwi otworzyły się niemal natychmiast. Odźwierny, pomyślał Dev z

rozbawieniem. Jak słowo daję, odźwierny. To rzeczywiście za wysokie progi.

W pokoju rozbrzmiewała wesoła muzyka i gwar rozmów. Kelner roznosił

szampana. Zanim Dev zdążył zaprotestować, już trzymał lampkę w dłoni.
Pożałował, że nie przyjechał sam. Mógłby wyjść wcześnie, nie zwracając niczyjej
uwagi.

Zauważył, że Mason podszedł do wysokiej blondynki w czarno-białej sukni.

Przylegający materiał podkreślał szczupłą sylwetkę. Włosy miała upięte w misterny,
francuski kok. Na moment w myślach Deva pojawił się obraz błyszczących,
niebieskich oczu pod potarganymi, krótkimi blond włosami, spłowiałymi od słońca.

Był zaskoczony, gdy Mason przywołał go gestem. Usłyszał koniec zdania:
- ...nikogo tu nie zna, więc zajmij się nim, dobrze, skarbie?
- Oczywiście, Frank.
Kobieta odwróciła się, spojrzała na niego i Dev omal nie upuścił kieliszka. Przez

sekundę myślał, że musi się mylić. Kiedy jednak zobaczył jej szeroko otwarte oczy i
lekko rozchylone wargi, wiedział już, że to prawda. Koszmarna, łamiąca serce
prawda.

Instynktownie postąpił krok w stronę zjawiska w lśniącej sukni. W tej samej chwili

zauważył zmianę. Kobieta przywołała na twarz uprzejmy, pozbawiony wyrazu
uśmiech. Chwila zaskoczenia i rozpoznania mogła nie mieć miejsca.

- Dev Cross - przedstawił go Mason. - Dev, oto Megan Spencer, córka senatora.
Dev nie mógł wykrztusić słowa. Megan nie miała takich problemów.
- Panie Cross - powiedziała z królewskim skinieniem głowy. Ton jej głosu był

doskonałą kombinacją uprzejmości i dystansu - tak zwraca się gospodarz do
gościa. I do obcego.

- Panno... Spencer? - Choć Dev odzyskał zdolność mówienia, nie potrafił ukryć

zaskoczenia.

- Tak - potwierdziła. - Widzę, że ma pan już szampana... panie Cross. Bufet jest

tam, proszę się czymś poczęstować. Och, Cynthio, witaj. - Zatrzymała
przechodzącą kobietę, platynową blondynkę o raczej drapieżnym wyglądzie. -
Poznaj pana Crossa. Przyszedł z panem Masonem i jest tu po raz pierwszy, więc...
zabaw go, dobrze, kochanie? Muszę zajrzeć do kuchni i dopilnować deseru.

- Witaj - zamruczała Cynthia, obrzucając wzrokiem wysoką, muskularną

sylwetkę Deva.

Obdarzył ją cokolwiek nieprzytomnym spojrzeniem, zauważając jedynie

sztuczność odcienia jej włosów, szczególnie w porównaniu z miodowozłotym
kolorem loków kobiety, która właśnie znikała za drzwiami. Dopiero kiedy uświadomił
sobie, że Frank Mason patrzy na niego ze zdziwieniem, zwrócił uwagę na parę
stojącą przed nim.

- No proszę - rzucił Mason z zaciekawieniem. - Pierwszy raz widziałem Megan

w stanie przypominającym zdenerwowanie.

- Sądzę, że każdy nieoczekiwany gość może wywołać taką reakcję - stwierdził

Dev z wymuszonym spokojem.

- Och, Megan naprawdę jest w tym dobra - mruknęła Cynthia. Jej ton sugerował,

że są rzeczy, w których gospodyni jest do niczego. - Powiedz mi, Dev... Mogę cię
tak nazywać?

Tłumiąc westchnienie, Dev skinął głową. Jego spojrzenie powędrowało do drzwi.
- Od jakiegoś imienia pochodzi to zdrobnienie? Od Devereaux czy innego,

równie romantycznego?

- Nazywam się Devlin. Mam imię zupełnie pozbawione romantyzmu. -

Kłamstwo, pomyślał. Czasami, we właściwych ustach, to imię brzmiało
romantycznie jak cholera.

- Och, uważam, że jest romantyczne!
- Ach, te kobiety - zawołał Mason ze śmiechem. - Zawsze mają głowę w

chmurach, kiedy w pobliżu jest dobrze wyglądający og... hmm, mężczyzna.

- Ale nie Megan - dorzuciła Cynthia zbyt słodkim tonem. - To najbardziej

zrównoważona osoba, jaką znam. Elegancka, opanowana, doskonała kobieta. W jej
naturze nie ma ani odrobiny romantyzmu.

Dev skrzywił się lekko. Cynthia wyraźnie działała mu na nerwy.
- A więc - mruczała Cynthia - nigdy przedtem nie byłeś w Aliso Beach. Czy

twojej żonie podoba się tu? Może mogłabym ją oprowadzić po sklepach?

- Nie - warknął, nie udzielając wyjaśnień. Później zwrócił się do Masona. -

Chciałeś przedstawić mnie Spencerowi?

- Jasne. Chodź, synu.
- Proszę nam wybaczyć - powiedział Dev do naburmuszonej Cynthii i odszedł z

Masonem.

Megan weszła do biblioteki i przekręciła klucz drżącymi palcami. Serce biło jej

tak mocno, że miała wrażenie, iż jego stukot rozlega się w całym pomieszczeniu.
Westchnęła głęboko i przycisnęła palce do skroni.

Dlaczego tutaj, jęknęła w duchu. Dlaczego teraz?
Nie bądź głupia, odpowiedziała sobie, inna pora czy inne miejsce nie byłyby

lepsze. Miała nadzieję i nawet modliła się o to, żeby nigdy więcej nie zobaczyć
Deva Crossa; gdyby jednak miało to nastąpić, nie sądziła, że miejscem spotkania
może być jej własny dom.

Co, u diabła, tu robił? Musiał być osobą, którą w ostatniej chwili zaprosił Frank

Mason - kimś zaangażowanym w projekt Gold Coast. Zgodziła się na to, gdyż
umiejętność radzenia sobie ze zmianami dokonywanymi w ostatniej chwili napawała
ją dumą.

Nie wiedziała, jak długo stała oparta o drzwi biblioteki, zanim odzyskała spokój.

Muszę wrócić na przyjęcie, pomyślała. Wystarczająco długo kryła się przed światem
z powodu Devlina Crossa. Wyprostowała się. Wróci na przyjęcie i jeśli go znów
zobaczy, będzie udawała, że nic to dla niej nie znaczy; że zaledwie go pamięta. Za
nic w świecie nie da mu poznać, jak bardzo zranił głupią dziewczynę, którą kiedyś
była.

-  Megan?
Obróciła się, kosmyk włosów wysunął się z koka.
-  Och! Przestraszyłeś mnie.
-  Przepraszam, kochanie. - Wysoki mężczyzna, po którym odziedziczyła mocno

zarysowany podbródek, wszedł do pomieszczenia przez drzwi wiodące do jego
biura. - Ktoś mi powiedział, że tu jesteś, a drzwi są zamknięte. Dobrze się czujesz?

-  Tak, tatusiu. Po prostu... boli mnie głowa.
-  Wzięłaś aspirynę?
-  Zaraz wezmę.
-   Za dużo pracowałaś, prawda? To przyjęcie i w dodatku tekst przemowy na

bankiet.

-  Nic mi nie jest.
-  Musisz trochę odpocząć.
-  Zrobię to, kiedy już wszystko będzie załatwione.
-  Megan, co bym zrobił bez ciebie?
-     Przygotowywałbyś   wszystko   sam.   Odbierał   swoje   telefony.   Pisał   swoje

przemowy. Podawał hot dogi elicie Orange County. Wynajął grafologa do
odcyfrowywania swoich notatek...

- Już dobrze - rzucił ze śmiechem. - Rozumiem. Zawsze twierdziłem, że jesteś

niezastąpiona.

Nie, pomyślała z goryczą. Kiedyś powiedziałeś, że jestem naiwnym dzieckiem.

Odeszłam, żeby ci udowodnić, iż się mylisz. Udało mi się jedynie dowieść, że
miałeś całkowitą rację.

Z wysiłkiem odsunęła to wspomnienie i powiedziała z uśmiechem:
- Poza dniem, kiedy w wieku czternastu lat udało mi się wrzucić piłkę

baseballową przez okno do twojego nowego samochodu.

Przytulił ją gwałtownie.
- Jesteś niezastąpiona. I zawsze byłaś, nawet wtedy.
- Kocham cię, tatusiu - powiedziała nagle, jakby zawstydziła się z powodu

niedawnych myśli. Wiedziała, że nigdy nie chciał jej zranić, i nie mogła go winić za
to, iż miał rację.

- Ja też cię kocham, skarbie. - Cofnął się i spojrzał na nią. - Kochanie, tak

bardzo przypominasz dziś mamę.

Wzrok Megan spoczął na portrecie wiszącym nad kominkiem. Uśmiechnięta

kobieta wyglądała prześlicznie i choć Megan widziała podobieństwo w kolorze
włosów i błyszczących, niebieskich oczu, zauważała także różnice. Delikatne usta
Catherine Spencer nigdy nie zaciskały się ze złości, a jej doskonały nos nie miał
zadartego czubka, który codziennie witał Megan, gdy rano patrzyła w lustro. Poza
tym w jej spojrzeniu nie było cynizmu. Jednak Megan wiedziała, że ojciec rzucił te
słowa jako komplement, i spróbowała przyjąć je z wdzięcznością.

- Dziękuję, tatusiu. Ty też wyglądasz imponująco. - Poprawiła mu krawat, tak jak

zawsze robiła to jej matka.

- Lepiej wrócę do gości - powiedział z niechęcią. - Frank Mason chce mi

podziękować.

- Słusznie, przecież poparłeś go na spotkaniu Coastal Commission. Wiesz, że

gdyby nie ty, jego projekt długo czekałby na akceptację.

- W końcu by przeszedł, kiedy wreszcie Mason zrezygnował z pomysłu

prywatnych terenów golfowych na rzecz parku stanowego. On będzie miał swój
hotel, a komisja inne rzeczy, które chce mieć: dostęp do plaży, dużo przestrzeni i
małe zagęszczenie. Nie chcemy, aby ten teren zaczął przypominać plażę Waikiki. -
Uśmiechnął się cokolwiek kwaśno. - Jednak jego wdzięczność mogę przyjmować w
małych porcjach.

- Faktycznie potrafi mówić.
Ojciec zachichotał.
- Kochanie, twoja powściągliwość jest godna podziwu! Wiem, że tak naprawdę

nigdy cię nie obchodził.

- Nie interesuje mnie, czy pracuje dla nas, czy nie - poprawiła go. Przerwała i po

chwili odezwała się pełnym wahania tonem: - Poznałeś już... jego gościa?

- Crossa? Wygląda na miłego młodego człowieka. Solidnego, może tylko trochę

zbyt opanowanego. Jego przedsiębiorstwo cieszy się doskonałą reputacją. To
korzystne, że na naszym terenie zaczynają działać takie kompanie.

Megan wstrzymała oddech.
- Na naszym terenie?
Harlan skinął głową.
- Kilka miesięcy temu Cross otworzył drugie biuro tutaj, w Aliso Beach. -

Uśmiechnął się. - Musi mu się nieźle powodzić, skoro go na to stać. Frank mówił, że
jego partner kieruje biurem w San Diego. Projekty z Mason Development powinny
dać pracę firmie geologicznej na dłuższy czas. Realizacja projektu Gold Coast
zajmie im kilka miesięcy.

Megan poczuła przyspieszone bicie serca. Dev był tu już od kilku miesięcy.

Mieszkał w tym samym mieście, jeździł tymi samymi ulicami, oddychał tym samym
powietrzem...

-  Megan, skarbie, na pewno dobrze się czujesz? Jesteś strasznie blada.
-  Myślę, że położę się na minutę lub dwie. Jestem naprawdę zmęczona.
Było to tak nietypowe wyznanie, że Harlan nie zapytał nawet o przyczyny.
-  W porządku, o nic się nie martw. Kelnerzy mogą zająć się wszystkim.
Wyszedł po dłuższej chwili, gasząc światło. Megan westchnęła ciężko i leżała w

ciemności, patrząc w sufit.

Devlin. T u t a j. O Boże.
Czuła się jak rozbitek na kamienistym brzegu, bezradnie przyglądający się

nadchodzącemu przypływowi. Gdzieś z ciemnych zakamarków umysłu napłynęła
fala wspomnień.

Dev. Wyglądał tak samo, a jednak inaczej. Ciemnobrązowe włosy nadal miały

jasne pasemka od przebywania na słońcu, ciągle był opalony z powodu pracy na
powietrzu. Był też tak samo wysoki - patrząc na niego musiała zadzierać głowę.
Mimo to teraz wydawał się tęższy, bardziej muskularny, jakby przybyło mu na
wadze, co zawsze sugerowała mu w dawnych czasach. Największa zmiana jednak
zaszła w jego oczach. Zniknął mroczny, ponury wyraz, który tak ją niepokoił.
Zastąpiło go dziwne zmęczenie.

Kiedyś zdawało jej się, że nic nie może być gorszego niż ten pusty,

zdesperowany wzrok. Poruszył jej młode, niewinne serce, jeszcze zanim wiedziała,
kim jest. Zobaczyła go po raz pierwszy i jego orzechowe oczy wypaliły w jej sercu
głębokie, bolesne piętno.

Doskonale to pamiętała, tę chwilę zatrzymaną w czasie. Omal nie rozlała kawy

na stół, gdy na nią spojrzał, uśmiechając się mimo wyczerpania, widocznego w
cieniach pod oczami i w zmarszczkach, na które był zbyt młody.

Z trudem zapisała jego zamówienie, zafascynowana niskim, głębokim tonem

jego głosu i ostrymi rysami twarzy. Kiedy poszła do kuchni, aby przekazać
zamówienie kucharzowi, udało jej się złapać Felice szefową kelnerów, która
pracowała w tej restauracji znacznie dłużej niż Megan...

- Dev? - Kobieta natychmiast spojrzała w stronę stolika w kącie, oddalonego od

innych. - To stały klient, przychodzi tu od kilku lat. Po prostu nie było go przez kilka
tygodni. - Rzuciła Meg kpiące spojrzenie. - Niezły towar, prawda? Jesteś
zainteresowana?

- Nie - odpowiedziała pospiesznie Meg. - Po prostu... wygląda...
- Wiem. Wygląda na zmęczonego. Jest za chudy, musi mieć za wiele obciążeń.

Za dużo na barkach, zresztą szerokich. Na twarzy też nie jest brzydki. Silna
szczęka, duże usta. Chcesz, żebym cię przedstawiła?

Megan zaczerwieniła się.
- Nie... po prostu zastanawiałam się. Poza tym jest dla mnie trochę za stary, nie

sądzisz?

Felice zachichotała.
- Wiem, że masz dziewiętnaście lat, ale nie zmuszaj mnie, abym czuła się

starzej. I nie daj się oszukać jego oczom. Prawdopodobnie jest niewiele po
trzydziestce.

Megan zerknęła przez ramię. Mężczyzna pochylał się nad jakimiś papierami,

rozłożonymi na stoliku. Kiedy nie było widać jego oczu, wyglądał młodziej.
Pomyślała, że może dzieje się tak dzięki gęstym, brązowym włosom albo mocnej,
muskularnej szyi.

- Zawsze tak robi? Siada w kącie i pracuje?
- Tak. Przynosi ze sobą jakieś wykresy, obliczenia i tabele, ale nie wiem, czym

się zajmuje. - Wzruszyła ramionami. - Nigdy go nie pytałam. On nie jest zbyt
rozmowny, a ja nie lubię się narzucać.

- Trudno byłoby się narzucać komuś, kto ma takie oczy - powiedziała cicho

Megan.

Od tamtego dnia po raz pierwszy od rozpoczęcia pracy w małej restauracji

Megan odkryła, że wybiera się tam z czymś więcej niż tylko determinacją. Przedtem
chciała pokazać ojcu i Felice, iż nie jest rozpieszczonym dzieckiem, które nie potrafi
pracować. Teraz codziennie zastanawiała się, czy Dev przyjdzie, czy spojrzy na nią
i obdarzy uśmiechem, czy w jego zmęczonych, zapadniętych oczach zajdzie jakaś
zmiana.

Złapała się na tym, że myśli o nim nawet na uczelni. Ustawiła sobie zajęcia tak,

aby mieściły się w dwóch dniach i pozwalały jej pracować  trzy dni w tygodniu i
weekendy.   W   związku   z  tym   siedziała  na  wykładach   i  ćwiczeniach   od  świtu   do
późnej nocy i zwykle nie miała czasu na rozmyślenia. A jednak nieznajomy wkradł
się   w   jej   myśli.   Kiedy   pewnego   popołudnia,   nalewając   mu   kawę,   zerknęła   na
rozłożone na stole papiery, przez chwilę miała wrażenie, że mylą jej się dwa światy.

-  Coś nie tak?
-  Czy to... profil gruntu? Wydawało się, że jest zaskoczony.
-  Tak. Próbka rdzenia.
-  Och - odetchnęła z ulgą. - Myślałam, że mam przywidzenie.
-  Akurat przekroju rdzenia? - spojrzał na nią kpiąco.
-  Mam właśnie zajęcia z geografii fizycznej. Uśmiechnął się ze zrozumieniem.
-  Za dużo nauki zeszłej nocy?
Nie odpowiedziała od razu. Jego uśmiech w tej chwili był naturalny,  zupełnie

niepodobny do tego, jakim obdarzał ją, kiedy codziennie nalewała mu kawę.

- Za dużo nauki i za mało zrozumienia tematu - odpowiedziała wreszcie,

odwzajemniając uśmiech.

-  Gdzie się uczysz?
-  W UCSD.
-  Uniwersytet Kalifornijski San Diego? Ja też tam studiowałem.
Zerknęła na stertę papierów na stoliku.
-  Ciągle odrabiasz pracę domową?
Spojrzał   na   papiery,   a   potem   na   nią.   Widziała   drżenie   kącików   jego   ust.   A

później niespodziewanie roześmiał się. Megan poczuła dreszcz. Zdawało się, że
mężczyznę także zaskoczył ten śmiech.

-  Niech zgadnę. Profesor Eckert?
-  Chcesz powiedzieć, że nie tylko nade mną się znęca? Zawsze taki był?
-  Powiedzmy, że on ma... wysokie wymagania.
-   Jestem artystką, a nie kamieniarzem. - Westchnęła ponuro. - Nie byłoby tak

źle, gdybym rozumiała przynajmniej połowę z tego, co on mówi. Ale zanim
odszukam w słowniku pierwsze użyte przez niego pięciosylabowe słowo, już jestem
w tyle o trzy nowe. A tego nigdy nie rozumiałam - wskazała diagram.

- To znaczy, wiem, co to ma być: warstwy czy pokłady ziemi, ale te wszystkie „B

przechodzi w C"... - Umilkła i niechętnie wzruszyła ramionami.

Mężczyzna znów się uśmiechnął, odwrócił kartkę i Szybko naszkicował coś na

odwrocie. Przesunął rysunek w stronę Megan i dziewczyna zobaczyła, że jest to
kolumna podzielona na warstwy różnej grubości.

- Jesteś artystką, więc myśl o pokładach jak o kolorach - powiedział. Wskazał na

sam dół. - To jest, powiedzmy, niebieski. Następny być może zielononiebieski, z
przewagą niebieskiego. Potem też zielononiebieski, ale z przewagą zielonego. Dalej

znajduje się jedynie zielony.

Wpatrywała się w rysunek.
- Mówisz, że to jest stopniowe? Jak odcienie? Przechodzenie jednego koloru w

inny?

Skinął głową.
- Tylko w przypadku gruntu zamiast kolorów dodaje się inne elementy: popiół,

krzem i tak dalej, w zależności od klimatu i innych warunków. I proszę, mamy
przejście.

- Więc to „A przechodzi w B" oznacza, że grunt A zmienia się w B, a indeks przy

literze wskazuje, jak daleko posunięta jest zmiana?

-  Albo, jeśli wolisz, niebieski przechodzi w zielony.
-  Przecież... to jasne!
-  Dlatego że nie ma tu pięciosylabowych słów.
Znów spojrzała na kartkę.
-  Robisz to z własnej woli?
-  Płacą mi za to. Jestem geologiem.
-  Ktoś chyba musi to robić. Chyba nigdy o tym nie pomyślałam. Kto ci płaci?
-  Planiści, architekci, czasem rząd. - Wzruszył ramionami. - Mówią mi, co i gdzie

chcą zbudować, a ja im mówię, czy grunt to utrzyma.

Zawołano ją do kuchni, aby odebrała gotowe danie, i to uświadomiło jej, jak wiele

czasu spędziła przy stoliku. Kiedy przyniosła Devowi obiad, spojrzał na nią z troską.

- Naprawdę masz kłopoty z przedmiotem Eckerta, Meg?
Jej imię było wypisane na plakietce przypiętej do bluzki, ale i tak zdziwiła się, że

wypowiedział je tak łatwo, jakby mówił jej po imieniu od zawsze.

- On zniszczy moją średnią ocen.
- Mógłbym... - Przerwał, spuścił wzrok, wziął do ręki nóż, odłożył go i po chwili

znów spojrzał na nią. - Mógłbym trochę ci pomóc, jeśli chcesz.

I tak się to zaczęło. Spędzili ze sobą wiele godzin. Dev uczył ją z cierpliwością,

która ją zdumiewała. Nigdy nie miał jej za złe braku zrozumienia czy tego, iż
zapomniała jakiś szczegół z poprzednich zajęć. Po prostu tłumaczył wszystko raz
jeszcze, podsuwając jej różne sztuczki mnemotechniczne, i po dwóch tygodniach
nieźle opanowała przedmiot.

Nawet kiedy stało się jasne, że nie potrzebuje już pomocy, Megan nie miała

ochoty przerywać tych spotkań. Zdawało się, że on miał podobne odczucia. Coraz
mniej mówili o geologii, coraz więcej o innych rzeczach. Opowiedział jej o swoim
życiu studenckim, o pracy i wszystkich miejscach, które w związku z nią zwiedził.

Była zdumiona, iż pomimo częstych spotkań tak niewiele o nim wie. Za każdym

razem, kiedy udało jej się go rozśmieszyć, był zaskoczony i zastanawiała się, jakie
życie prowadził do tej pory, skoro tak rzadko się śmieje. Nie mogła pozbyć się
wrażenia, że jest w potrzasku, ograniczony przez coś, nad czym nie ma kontroli.

Chciała go o to zapytać, prosić, aby pozwolił jej sobie pomóc, tak jak on pomógł

jej. Wiedziała jednak, że usłyszy tylko uprzejmą odmowę, jak zawsze, kiedy
poruszała temat życia osobistego. Było to bolesne, szczególnie po tym, jak sama
opowiedziała mu tak wiele o sobie, swoich marzeniach, nadziejach,
rozczarowaniach i nawet bólu po stracie matki cztery lata temu. Przytulił ją wtedy po
raz pierwszy i zadrżał, jakby chciał ją pocieszyć, a zarazem pragnął uciec.

Od czasu do czasu przychodził do jej małego mieszkania na korepetycje.

Pierwszego dnia rozejrzał się, przyglądając się rysunkom i szkicom wiszącym na
ścianach. Niektóre były oprawione, inne nie, część leżała w bezładzie na podłodze.
Wszystkie były pełne życia.

- Jesteś dobra.
Powiedział to bez zdziwienia, jakby potwierdzał coś, o czym wiedział wcześniej.

Meg zmarszczyła nos.

-  Jeszcze nie, ale próbuję. To ma mi przypominać, jak daleko zaszłam..
-  Uda ci się, Meg.
Spojrzała na niego i po raz kolejny zaskoczył ją tęskny wyraz jego oczu.
Dokładnie   pamiętała   noc,   kiedy   przyszedł   pomóc   jej   przygotować   się   do

egzaminu. Zrozumiała wtedy, co się z nią stało. Serce biło jej jak młotem, czuła falę
gorąca. Dev musiał widzieć, co się z nią dzieje, ponieważ omal jej nie pocałował.
Wycofał się w ostatniej chwili.

-  Dev...?
-  Przepraszam, Meg.
-  Nie, proszę. - Wstrzymała oddech, gdy ujrzała na jego twarzy udrękę.
-  O Boże, Meg -jęknął. - Muszę iść.
Odwrócił się na pięcie i otworzył drzwi. W ostatniej chwili zerknął przez ramię.
-  Wszystko będzie dobrze - rzucił cicho.
Stała za zamkniętymi drzwiami i zastanawiała się, dlaczego te słowa zabrzmiały

jak pożegnanie.

Później zrozumiała. To było pożegnanie. Mijały dni, a Dev się nie pokazywał.

Czy coś się stało?

Wreszcie, pod koniec drugiego tygodnia, podjęła decyzję. Napisała na kartce

kilka słów: „Dev, dostałam A. Dziękuję. Meg". Szybko, nie chcąc mieć czasu na
zmianę zdania, napisała na kopercie adres Cross Consulting wyszukany w książce
telefonicznej, oznaczyła ją jako „prywatne" i wysłała. Cztery dni później, kiedy
rozmawiała z Felice pod koniec zmiany, starsza kobieta zamilkła, patrząc ponad jej
ramieniem.

- Nie oglądaj się, dziecko. Właśnie idzie twój przystojny nauczyciel. Wygląda na

trochę zmęczonego.

Wyglądał okropnie. Miał podkrążone oczy i zdawało się, że schudł. Całości

dopełniały potargane włosy i jednodniowy zarost. Ubrany był w ciemne spodnie i
szarą koszulę, w której musiał spać.

Kierował się w stronę szklanych drzwi restauracji. Nagle cofnął się i odszedł. Po

trzech krokach zawrócił, raz jeszcze zatrzymał się przed drzwiami i odwrócił się do
nich plecami. Sięgnął na oślep dłonią i oparł się o ścianę.

- Idź, skarbie - ponagliła ją Felice - zanim przegra tę walkę i odejdzie.
- Albo wygra i odejdzie - rzuciła. Mimo to wyszła. Stanęła przed nim, przygryzła

wargi i wzięła głęboki oddech. - Dev?

Drgnął, jakby go uderzyła.
-  Próbowałem, Meg - szepnął.
-  Czego próbowałeś?
-  Trzymać się od ciebie z daleka.
-  Dlaczego, Dev?
-  Ja...

-  O co chodzi? Dlaczego nie możesz mi tego wyjaśnić?
Spróbował jeszcze raz, ale nie były to słowa, jakie zamierzał powiedzieć.
-  Dostałem twój list. Gratulacje.
-  To ty zasługujesz na gratulacje. Nie udałoby mi się bez ciebie.
Wzruszył ramionami.
-  Poradziłabyś sobie.
-  Być może, ale nie dostałabym „A". Dziękuję.
-     Cała   przyjemność   po   mojej   stronie.   Chciałem...   pomyślałem,   że   może...   -

Przesunął ręką po włosach. - Miałabyś ochotę wybrać się gdzieś i świętować
sukces?

Powiedział to z pośpiechem i znów nie wiedziała, czy oznaczało to wygraną, czy

przegraną walkę.

-  Nie wyglądasz na człowieka, który lubi się bawić.
-  Wiem.
-   Wyglądasz jak człowiek w pułapce albo rozdarty. W jego oczach pojawił się

ciemny, bolesny błysk.

- Dać jej medal - mruknął.
Meg czuła się tak, jakby jej serce ściskano obcęgami.
- Cokolwiek to jest, czy możesz się tego pozbyć na chwilę? Dev, proszę,

odpocznij trochę.

- A co ja robię, jak ci się wydaje? - rzucił to ochryple i z całą pewnością wbrew

swej woli. - Kiedy przychodzę i cię widzę? Jesteś jedynym ukojeniem, jakie...

Przerwał i odwrócił się. Meg delikatnie dotknęła jego ramienia.
- Wiedziałam o tym.
- Chyba tak. - Wolno potrząsnął głową. - Czasem jesteś taka mądra. Potrzebuję

tego, Meg. A czasem wydajesz taka młoda, pełna energii...

-  I tego też potrzebujesz - szepnęła.
-  Tak! - syknął, jakby to wyznanie było boleśniejsze niż inne.
-  Dev - szepnęła, nie wiedząc, co robić. Po chwili podeszła do niego i przytuliła

się. Ku jej zdumieniu on również ją objął.

- Nie mam prawa - wyznał łamiącym się głosem - ale zamierzam to wziąć.

Wydaje się, że nie mam już wyboru.

Nie wiedziała, co miał na myśli poza tym, że musiało się to wiązać ze sprawami,

o których nigdy jej nie mówił. To, co go dręczyło, zaczęło się długo przedtem, zanim
spotkał Meg. I teraz instynktownie wiedziała, że jednocześnie udało jej się
wprowadzić w jego życiu zmiany na lepsze i na gorsze.

W tej chwili jednak nic się nie liczyło. Ważne było tylko to, że Dev jej rozpaczliwie

potrzebuje. Zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo go kocha.

Starała się ze wszystkich sił rozładować jego napięcie. Opowiadała o różnych

sprawach, wywołując uśmiech na jego twarzy. Nalegała na zamówienie szampana i
choć była za młoda, aby pić, udało jej się wysączyć kilka kropli z jego lampki.
Pilnowała, aby ta cały czas była napełniana. I kiedy zobaczyła, jak Dev obraca
lampkę, aby móc dotknąć ustami miejsca, którego przed chwilą dotykały jej wargi,
wiedziała, co nastąpi tej nocy.

Zastanawiała się, czy go uwodzi. W gruncie rzeczy nie obchodziło jej to. Liczył

się fakt, że z oczu Deva zniknął ponury cień.

W myślach Megan pojawił się cień wspomnienia, którego nigdy nie

przywoływała. Zerwała się z kanapy. Jeśli chcesz wspominać, pomyślała z goryczą,
przypomnij sobie następny poranek. Samotne przebudzenie. Świadomość, że po
słodkim, namiętnym kochaniu się i po tym, jak delikatnie pozbawił cię dziewictwa,
Devlin Cross wymknął się w środku nocy bez słowa. Pamiętaj, jaka byłaś głupia w
interpretowaniu tego. Jaka byłaś naiwna, dzwoniąc do jego biura...

-  Cross Consulting.
Pani Harris, pomyślała Meg, przypominając sobie opowiadania Deva.
-  Czy mogę prosić pana Crossa?
-  Niestety, nie ma go w biurze. Chce pani zostawić wiadomość?
-  Czy wie pani, kiedy wróci?
-   Przykro mi, nie potrafię tego przewidzieć. - A potem kobieta o miłym głosie

powiedziała słowa, które zniszczyły Meg życie. - Jeśli to coś pilnego, mogę podać
pani jego telefon, chociaż on nie lubi, jak mu się przeszkadza, kiedy jest z żoną.

ROZDZIAŁ DRUGI

Dev przyglądał się, jak w blasku wschodzącego słońca ocean zmienia kolor z

czarnego na szary, potem na różowy i wreszcie niebieski. Przypomniało mu to
lekcje z Meg, kiedy porównywał warstwy gruntu do odcieni barw.

Zadrżał zarówno pod wpływem porannego chłodu, jak i wspomnień. Spędził

większą część nocy na budowie, wiedząc, iż na sen nie ma większych szans.

Po pierwszym, niespodziewanym spotkaniu nie zobaczył więcej Meg, choć

gdyby nie czekał na nią, opuściłby przyjęcie znacznie wcześniej. Mason nie
rozumiał, dlaczego Dev chce wyjść.

-  Za ciężko pracujesz, synu - powiedział.
-  Po to mnie wynająłeś.
-  Ale nie po to, abyś pracował dwadzieścia cztery godziny na dobę. Odpręż się,

zabaw. - Wskazał tłum ludzi. - Wiesz, można tu nawiązać wiele kontaktów
zawodowych.

- Liczę na to, że i bez nich dam sobie radę.
Kilka minut później Dev odjechał taksówką. Usiłował nie myśleć o przeszłości.

Zdawało mu się, że pogrzebał wspomnienia, teraz jednak odkrył,  jak kruchy był
odzyskany   niedawno   spokój.   Nie   rozumiał   tego.   Jakim   cudem   Megan   Spencer,
elegancka   córka   senatora   Harlana,   mogła   być   Meg   Scott?   Meggie,   jego   jedyny
promień   słońca   w   ciemne,   ponure   dni?   Meggie,   pełna   życia,   z   błyszczącymi
radością niebieskimi oczami i lśniącą blond czuprynką. Zadbana Megan Spencer w
niewielkim stopniu ją przypominała.

Ból, pamiątka dawnych dni, nasilił się, kiedy Dev uświadomił sobie, że kłamała i

tak naprawdę wcale jej nie znał. Natychmiast przywołał się do porządku - nie miał
prawa czuć bólu, szczególnie jeśli chodziło o Meggie. A raczej o Megan, poprawił
się.

Miał zwyczaj przychodzić do restauracji tylko po to, żeby porozmawiać z Meg.

Opowiedział jej o przedsiębiorstwie, które założył trzy lata wcześniej, wbrew radom
innych, krytykujących jego zbyt młody wiek. Ona współczuła mu i przyznała, że
podobne słowa często słyszała od ojca.

- Chciał, żebym została w domu i studiowała na uniwersytecie. Nawet San Diego

jest dla niego za daleko - stwierdziła z goryczą. - Uważa mnie za dziecko.

Przecież pod wieloma względami jesteś dzieckiem, pomyślał, wiedząc już wtedy,

że wykorzystuje tę niewinność i żeruje na młodzieńczej energii i entuzjazmie. Tak
bardzo potrzebował jej siły, której sam już nie posiadał. I ona dała mu ją, czując, że
czegoś od niej potrzebuje, choć nie była pewna, czego.

Rozmawiała z nim, odpowiadała na pytania i doprowadzała do śmiechu, w

chwilach gdy myślał, iż już nie potrafi się śmiać. Po kilku unikach z jego strony
przestała pytać go o sprawy osobiste.

W jej oczach widział zaskoczenie, lecz pragnął, by ich znajomość była wolna od

ciemnych, ponurych spraw dominujących nad resztą jego życia. Tak bardzo
potrzebował osoby nie znającej jego prywatnego piekła, nie zadającej pytań i nie

obdarzającej go współczuciem.

Ignorował wewnętrzny głos ostrzegający go i nadal odwiedzał małą restaurację.

A później zapragnął więcej i poddał się temu pragnieniu. Zanim zdał sobie sprawę z
tego, że nie kontroluje sytuacji, było za późno i okazało się, że spowodował więcej
szkód, niż mógłby sobie wyobrazić.

Zamknął oczy. Słońce przygrzewało, wokół unosił się zapach świeżo skopanej

ziemi. Dev wiedział, że to niemożliwe, a jednak wyczuwał lekki zapach gardenii,
słodki i egzotyczny.

Pojawiło się wspomnienie perfum, skropionej nimi sukni i zapachu unoszącego

się z rozgrzanego ciała.

Jęknął. Nie planował tego. Był pewien, że uda mu się zachować dystans. Tylko

dlatego poszedł do niej po otrzymaniu listu.

Nie zapomniał żadnego szczegółu z tamtej nocy i choć nie pozwalał sobie

myśleć o tym przez sześć lat, wspomnienia nie zbladły. Musiał je teraz przywołać.

Zalało go poczucie winy. Meg zasługiwała na coś lepszego niż mężczyznę, który

był jej pierwszym kochankiem i skradł jej coś cennego, nie dając nic w zamian...

Tej nocy chciał jej opowiedzieć o swoim małżeństwie. Zamierzał to zrobić już

dawno. Kiedy jednak Meg spojrzała na niego jasnymi, radosnymi oczami, wiedział,
że nie może tego uczynić. Za bardzo potrzebował jej energii. Wkrótce będzie musiał
powiedzieć jej prawdę, ale jeszcze nie teraz.

Zabrał ją do domu, aby przebrała się po pracy. Nie spodziewał się aż takiej

transformacji. Włożyła miękką sukienkę z dzianiny, podkreślającą jej sylwetkę, do
tego sandały na obcasie oraz naszyjnik i kolczyki ze złota. Sczesała włosy na jedną
stronę, odsłaniając ucho. Dev zawsze myślał, że kiedyś jej uroda rzuci świat na
kolana; wtedy uznał, że ten dzień właśnie nadszedł.

- Meggie. - Tylko tyle udało mu się wykrztusić.
- Dziękuję - odpowiedziała, czytając w jego oczach to, czego nie mógł

powiedzieć.

Tej nocy była w wyjątkowej formie. Rozpierała ją energia i aż dziwne, że nie

przybrała formy bąbelków szampana, na którego Megan nalegała. Dev musiałby
mieć znacznie więcej siły, żeby się jej oprzeć.

Nakrył jej dłoń swoją. Była to jedna z pieszczot, którą oboje zaakceptowali,

traktując ją jak dzieci bawiące się pudełkiem zapałek. Wiedział o tym, ale nie potrafił
przestać; nie wiedział też, co mógłby powiedzieć, żeby Meg przestała. Zapewniał
siebie, że nie stanie się nic złego, dopóki będzie kontrolować sytuację.

Powiedz jej teraz, zanim sprawy posuną się za daleko, zanim wypijesz więcej

szampana i wstaniesz od stolika, nakazywał sobie. Jeśli tego nie zrobisz, ruszy
lawina. Jednak nie mógł znaleźć słów.

Czerpał od niej energię, pozwalał jej ożywiać swe umęczone ciało i duszę. Znów

miał to samo uczucie znajome, upiorne wrażenie, że jest wampirem, wysysającym z
niej życie, ponieważ nie ma już własnego Jednak nie umiał przestać. Nauczyła go
na nowo, jat śmiać się bez powodu, jak dostrzec piękno prostych rzeczy i jak
patrzeć w przyszłość z radością, a nic z przerażeniem.

W końcu zabrał ją do domu i kiedy weszli do je małego mieszkania, pocałunek

na dobranoc wydawał się nieunikniony.

Było to jak połączenie dwóch płomieni i zanim zrozumiał, co się dzieje, było za

późno. W chwili gdy ich wargi się zetknęły, płomień wybuchł z mocą.

Chciał przerwać to, odsunąć się, lecz kiedy Meg z cichym westchnieniem

przytuliła się do niego, podając mu miękkie wargi, był zgubiony. Czuł ciepło jej ciała
i uświadamiał sobie, że ma do czynienia z ponętną kobietą o urodzie zapierającej
mu dech w piersiach.

- Dev - szepnęła. Rozchyliła usta i w tym momencie język Deva delikatnie

zaczął pieścić jej wargi. Natychmiast poddała się jego woli.

Pieścił jej usta, pogłębiając pocałunek. Kiedy ich języki się zetknęły, nie był

nawet pewny, czy to poczuł, lecz za to poczuł wybuch gorąca gdzieś w środku i
dziwną słabość w kolanach. Gdy zrobiła to jeszcze raz, śmielej i bardziej
zdecydowanie, opuściły go siły.

Opadli na podłogę, nie przerywając pocałunku. Dev nigdy w życiu nie poznał

niczego tak słodkiego i pięknego jak ta dziewczyna.

- Meg - jęknął, odsuwając się. - Musimy przestać. Nie mogę...
Zanim skończył, Meg uniosła twarz, podając mu usta. Namiętność zapłonęła w

nim na nowo i myśl, jeszcze niedawno obecna w jego umyśle, spaliła się na popiół.
Pragnął tego od dawna i od długiego czasu walczył z tym. Zdawało się, że już nie
obchodzi go fakt przegrania tej walki. Obchodziła go wyłącznie Meg i pozbycie się
bólu, jaki mu zadawała; rozładowanie napięcia, czego domagało się jego ciało.
Pragnął zaspokojenia z nią i tylko z nią.

- Meggie - rzucił urywanym głosem - pomóż mi, proszę; nie możemy tego

zrobić...

Urwał, kiedy poczuł jej wargi, składające miękkie, delikatne pocałunki na jego

policzkach. Poruszała się w jego ramionach, przytulała, szepcząc jego imię cichym,
słodkim głosem. Tracił samokontrolę i wiedział o tym; nie pamiętał tylko, dlaczego
kiedyś postanowił sobie nigdy do tego nie dopuścić. Zdawało mu się, że niczego nie
pamięta poza tą szalejącą gorączką, wszechogarniającym pożądaniem i Meggie w
jego ramionach.

Później rozebrali się. Dev nigdy przedtem nie zachowywał się tak i wiedział, że

nawet długa abstynencja nie może tego usprawiedliwić. Jęknął, oddając swoje
nagie ciało pożądaniu i rękom Meggie. Dotykał jej z szacunkiem, gładził jedwabistą
skórę, a potem ujął w dłonie jej piersi. Z gardła znów wyrwał mu się jęk i musiał
walczyć z chęcią wzięcia jej w tym momencie, bez gry wstępnej, gwałtownie,
namiętnie i o wiele za szybko.

Meg odrzuciła ubrania i niechcący dotknęła go w miejscu, które i tak było twarde

i wzniesione. Miał wrażenie, że przeszył go silny impuls elektryczny. Nieświadomie
jęknął i przywarł do jej dłoni.

- Dev? Zraniłam cię? Ja... - Urwała, lecz w jej głosie zabrzmiała dziwna nuta.

Zranić go? Boże, niemal wyskoczył ze skóry, czując jej dotyk, a ona myślała, że go
zraniła!

- Nie, Meggie - rzucił drżącym głosem.
Usłyszał westchnienie ulgi i po chwili drgnął, czując jej nieśmiałe pieszczoty.

Wtedy coś do niego dotarło.

- Meggie... nigdy tego nie robiłaś, prawda?
Mruknęła w odpowiedzi coś, czego nie usłyszał, ale jednak zrozumiał - jej

rumieniec wystarczył za odpowiedź. Powinien przestać; wiedział o tym, ale umysł
zamroczony szampanem nie potrafił dostarczyć wystarczającego argumentu
podnieconemu ciału.

- Dev - szepnęła. - Proszę... to nie ma znaczenia. Chcę tego... Chcę być z tobą.
- Meggie - jęknął.
Wiedział, że jest już za późno i musi ją mieć. Obiecał sobie jednak, że będzie to

dla niej przyjemne. Po tym, jak drżała po jego najlżejszym dotyku, uznał, iż jest w
stanie to zrobić. Chciał, aby ten akt był doskonały, i jeśli nie wiedział, jak to zrobić,
miał pewność, iż będzie w stanie wspiąć się na szczyty, jakich nigdy przedtem nie
osiągnął aby tak się stało. Nigdy w życiu nie zaznał niczego podobnego do rozkoszy
trzymania Meggie w ramionach, nieśmiałej zmysłowości jej reakcji i tego, jak jej
ciało najpierw opierało się, a potem go przyjęło, rozpalając w nim ogień, który
sprawił, że nagle wykrzyknął jej imię...

Omal nie krzyknął ponownie, podnosząc się. Tak samo czuł się tamtego dnia,

gdy po wejściu do biura dowiedział się, iż dzwoniła Meggie i co powiedziała jej
Beverly Harris.

- Musiałem się z nią rozstać - mruknął rozpaczliwie, wpatrując się w linię wody.

Była to właściwa decyzja; jedyna, jaką mógł podjąć. Wystarczy zobaczyć, na kogo
wyrosła, powiedział sobie. Jest śliczna i pewna siebie. Doskonale pasuje do swego
świata.

Poczuł bolesny skurcz, przypominając sobie, z jaką determinacją Meggie broniła

się przed byciem doskonałą córką polityka. Kochała i podziwiała ojca, lecz jego
świat nie był jej światem i powtarzała to za każdym razem. A teraz odgrywała na
przyjęciu rolę jego czarującej gospodyni.

Ile w tej eleganckiej kobiecie pozostało z Meggie, zastanawiał się. Gdzie jest jej

energia, witalność i to coś, co go kiedyś uratowało? Czy jest w niej nadal, ukryte
pod elegancką powierzchownością? A może to on pozbawił ją tego?

Boże, myślał o niej tak często, przez tyle miesięcy bezskutecznie jej szukał i

nigdy nie przypuszczał, że może stać się właśnie taka. Zawsze wyobrażał ją sobie
jako artystkę zafascynowaną własną twórczością.

Bezskuteczne poszukiwania. Nagle zrozumiał, że skoro w końcu ją znalazł, mógł

nareszcie zrobić to, czego nie udało mu się uczynić do tej pory - wszystko wyjaśnić.
Mógł pozbyć się poczucia winy, powiedzieć, dlaczego musiał odejść i dlaczego
nigdy nie powiedział jej, iż jest żonaty.

Wstał i nieco chwiejnym krokiem podbiegł do zniszczonego czarnego dżipa. Miał

go już w czasach, gdy spotykał się z Meggie. Nie stać go było na kupno nowego,
ale nawet gdyby miał pieniądze, nie był pewny, czy zrobiłby to. Meggie często
siedziała na przednim siedzeniu, cieszyła się otwartą przestrzenią i wiatrem,
targającym jej włosy.

Włączył silnik i skierował się na autostradę. Przed spotkaniem z Meg musiał

wziąć prysznic, ogolić się i przebrać. Zaparkował dżipa w garażu pomiędzy
eleganckimi samochodami. Pospiesznie ruszył do swego mieszkania. Chciał jak
najszybciej zobaczyć Meg, porozmawiać i sprawić, żeby zrozumiała. Może nawet
przebaczyła? Usiłował pozbyć się tej myśli. Na to istniały niewielkie szanse, a on
miał już dosyć zawiedzionych nadziei.

Wbiegał po schodach, przeskakując po dwa stopnie naraz. Wynajął to

mieszkanie,   kiedy   wraz   z   wspólnikiem   zadecydowali,   iż   nowa   praca   jest   warta
otwarcia biura w mieście. Dev nie chciał codziennie dojeżdżać z San Diego do Aliso
Beach.   Powiedział   sobie,   że   pieniądze,   jakie   płaci   Mason,   usprawiedliwiają
przeprowadzkę,   choćby   czasową,   do   ekskluzywnego,   nadmorskiego   miasteczka.
Nie chciał przyjąć do wiadomości innej przyczyny - mieszkała tu istota o wielkich
oczach, która kiedyś uratowała go przed szaleństwem.

Teraz wmawiał sobie, że przecież nie wiedział, czy nadal tu mieszka. I nie wybrał

tej dzielnicy, bo Meggie powiedziała mu kiedyś o godzinach spędzanych nad
brzegiem oceanu. A przecież sam tam poszedł, wyobrażając sobie jasnowłose
stworzenie pełne energii.

Zamknął drzwi, rzucił marynarkę i klucze na stół. Jego zdaniem czynsz, który

płacił, był horrendalnie wysoki. Mimo to, jak na to miasto, mógł być uważany za
mieszczący się w granicach rozsądku. W dodatku mieszkanie było umeblowane, co
stanowiło rzadkość. Jedynie  małe nadmorskie domki były wyposażone w meble,
lecz tygodniowy koszt pobytu był wyższy niż miesięczny czynsz tutaj. Prawie nie
dostrzegał surowego wystroju wnętrza. Nie przeszkadzało mu to; przypominało jego
własne   mieszkanie,   zawierające   wyłącznie   podstawowe   sprzęty.   Spędzał   w   nim
zresztą   tak   mało   czasu,   że   myślał   o   nim   wyłącznie   jak   o   hotelu.   I   jeśli   Jeff
powiedział   mu,   że   w   jego   domu   nie   ma   żadnych   osobistych   rzeczy,   gdyż   jego
mieszkaniec boi się mieć jakiekolwiek życie osobiste, to trudno - miał prawo do
własnych opinii.

Tak jest łatwiej, powiedział sobie, goląc się. Nie miał czasu na nic poza pracą.

Jeff często mu mówił, że to również nie jest przypadkowe, ale tę myśl także szybko
odsunął, zauważając jedynie, iż w ciągu ostatnich kilku godzin wiele rzeczy starał
się usuwać z myśli. Prawdę mówiąc, robił to od chwili, gdy zobaczył blondynkę w
lśniącej sukience, tę samą, która od sześciu lat nawiedzała jego sny.

Megan kierowała się w stronę tylnego wyjścia, gdy usłyszała dzwonek do drzwi.

Wiedziała, że pani Moreland właśnie wróciła z zakupów i rozpakowuje w kuchni
torby, więc zawołała do niej, że sama otworzy.

Na progu stał Dev. Patrzyła na niego i nie mogła oderwać oczu. On też wyglądał

na zaskoczonego. Wydawało się, że żadne z nich nie mogło naprawdę uwierzyć w
spotkanie zeszłej nocy.

- Meggie - szepnął.
Stała w bezruchu, starając się zignorować dreszcz wywołany brzmieniem

ulubionego kiedyś zdrobnienia.

- Megan - poprawiła go stanowczym głosem. Blask w jego oczach przygasł.
- Przepraszam. Zapomniałem, że już nie ma Meg. - Uśmiechnął się krzywo. - I

już nie Scott, prawda? Nic dziwnego, że nie mogłem cię odnaleźć.

Szukał jej? Szokujące odkrycie sprawiło, że jej głos zabrzmiał ostro.
- Scott to panieńskie nazwisko mojej matki.
- Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że twój bunt przeciwko ojcu jest tak wielki,

iż mogłaś odrzucić jego nazwisko.

- Nie odrzuciłam nazwiska ojca - zaprotestowała.Słysząc za plecami jakiś

dźwięk, szybko wyszła na ganek i zamknęła za sobą drzwi. - Mój ojciec jest bardzo
znaną postacią i w dodatku należy do rady Uniwersytetu Kalifornii. Nie chciałam być

specjalnie traktowana z powodu tego, że jestem jego córką...

Przerwała nagle, zła na siebie. Dlaczego wyjaśniała mu to, jakby miał prawo o

wszystkim wiedzieć? Kiedyś omal nie powiedziała mu, jak brzmi jej prawdziwe
nazwisko, wiele razy była tego bliska, ale powstrzymała się. Bała się, że on, tak jak
inni, zacznie traktować ją inaczej. Zresztą w porównaniu z tym, czego się dopuścił,
było to nieważne pominięcie.

A może należało mu powiedzieć, pomyślała z goryczą. Może wtedy nie

zostawiłby jej drżącej, rozbitej, przygniecionej gorzką zdradą, zaciskającej w
sztywnej dłoni zimną słuchawkę telefonu.

-  Nie muszę ci niczego wyjaśniać.
-  To prawda.
-  To raczej ty jesteś mi coś winien. Zapomniałeś o wierności.
-  Próbowałem, Meg, naprawdę. Chciałem trzymać się z daleka. I wtedy, tamtej

nocy, próbowałem to przerwać, mówiłem, że nie powinniśmy...

- Próbowałeś? - W jej głosie brzmiała furia. - Czy pomyślałeś choćby o jednym

sposobie, który poskutkowałby z pewnością? Dwa proste słowa, to wszystko.
„Jestem żonaty".

Gwałtownie westchnął.
- Próbowałem ci to powiedzieć setki razy.
Wiedziała, że to prawda. Już dawno zrozumiała, co znaczyły te nagłe przerwy w

jego wypowiedziach. Jednak ta świadomość nie złagodziła jej bólu i nie ukoiła
gniewu.

- Powiedz mi, Dev - odezwała się chłodno, jakby rozmawiała z nowo poznanym

człowiekiem. - Czy twojej żonie podoba się w Aliso Beach? A może dla wygody
zostawiłeś ją w domu?

Drgnął i zacisnął pięści.
- Meg, wiem, że jesteś zła i masz do tego prawo, ale proszę... Możesz mnie

wysłuchać? Chcę ci wszystko wyjaśnić.

- Trochę za późno, nie uważasz? - Później, niż ci się wydaje, dodała gorzko w

myślach.

- O wiele za późno - zgodził się, wprawiając ją w zdumienie. - Ale wysłuchasz

mnie, prawda?

- Dobrze, ale przynajmniej oszczędź mi zapewnień w rodzaju: „moja żona mnie

nie rozumie".

-  Nigdy tak nie było.
-  Niezależnie od tego, jak było źle, ona była bardziej nieszczęśliwa.
-  O wiele bardziej.
To   wyznanie   zaskoczyło   Megan.   Po   chwili   usłyszała   dźwięk,   tym   razem

dobiegający z ogródka na tyłach domu. Drgnęła,

- To nie ma sensu - mruknęła. - Idź już, dobrze?
- W porządku - zgodził się, patrząc jej w oczy. - Pójdę, ale najpierw muszę ci

coś powiedzieć. Wiem, że nic nie może naprawić krzywdy, jaką ci wyrządziłem,
jednak... Skłamałem i zraniłem cię. Nie mogę tego zmienić. Mogę tylko powiedzieć
ci, dlaczego, i mieć nadzieję, że zrozumiesz.

- Zrozumieć, że popełniłeś ze mną cudzołóstwo? Uwierz mi, rozumiem to. -

Zadrżała. - Czy twoja żona to rozumie?

-  Moja żona nie żyje.
-  Co takiego?
Zaczął wyrzucać z siebie słowa z szybkością karabinu maszynowego.
-  Umarła pięć lat temu. Rok po tym, jak... opuściłem cię. Była w szpitalu od dnia,

w którym została potrącona przez pijanego kierowcę. To stało się rok po naszym
ślubie.

-  Rok po...
-  Była w stanie śpiączki.
-  Masz na myśli dzień, kiedy... byliśmy... - Urwała i zadrżała.
-  Tak - przyznał szczerze Dev.
Megan poczuła wstręt, lecz to uczucie znikło po następnym wyznaniu Deva.
-  Była w stanie śpiączki przez trzy lata.
-  O Boże.
-  Po dwóch latach zacząłem się załamywać i wtedy spotkałem ciebie.
Wróciły wspomnienia i wszystkie pasowały, jak części układanki, której Meg do

tej pory nie umiała ułożyć. Wyraz oczu Deva, zmarszczki wyczerpania na zbyt
młodej twarzy i wrażenie, że walczy ze sobą.

- Wiem, że to nie jest usprawiedliwieniem - dorzucił Dev. - I jeśli ceną za to, co

zrobiłem, ma być poczucie winy, to możesz mieć pewność, iż płaciłem ją każdego
dnia po opuszczeniu ciebie. Musisz to jednak wiedzieć i uwierzyć. Nie chciałem cię
zranić, Meg.

Była tak zdumiona, że nie mogła znaleźć słów. Po chwili rysy twarzy Deva

stwardniały. Skinął głową, obrócił się i zaczął schodzić po schodach. Zerknął przez
ramię.

- Nie wiem, czy ma to dla ciebie jakieś znaczenie - powiedział, tym razem nie

starając się ukryć bólu w głosie - ale bez ciebie nie udałoby mi się przetrwać tego
wszystkiego.

Odszedł. Meg miała wrażenie, że w jej wnętrzu utkwił jakiś ostry przedmiot.

Boże, pomyślała. Śpiączka przez trzy lata. Biedny Dev. Nic dziwnego, że wyglądał
na wyczerpanego. Nic dziwnego, że miała wrażenie, iż znalazł się w pułapce bez
wyjścia.

Dlaczego jej o tym nie powiedział? Czy sądził, że nie zrozumie? Bał się, iż nie

zechce z nim być? Gdyby wiedziała o wszystkim, nie miałoby to znaczenia.
Oczywiście, ich związek wyglądałby inaczej. Nigdy nie dopuściłaby do fizycznego
zbliżenia.

Czy dlatego jej nie powiedział? Bał się, że nie będzie się z nim kochać?

Odrzuciła tę myśl natychmiast, wściekła na siebie za ból, jaki w niej budziła.

Zapewniała samą siebie, że ból związany z Devlinem Crossem już minął. Ten

człowiek odszedł z jej życia i tak już miało zostać. To przypadek, że ich drogi znów
się skrzyżowały - potwierdzał to wyraz zaskoczenia w oczach Deva, kiedy ją
zobaczył.

Powiedział jednak, że szukał jej wcześniej. Zapewne po śmierci żony, gdyż z

całą pewnością nie robił tego w ciągu sześciu tygodni, jakie spędziła w małym
mieszkanku, czekając i modląc się o jego powrót. Przypuszczała, że powinno ją to
pocieszyć, oczywiście jeśli mu uwierzy. Jednak nawet gdyby to była prawda, nie
odnalazł jej. Uświadomiła sobie, że to nie jego wina. Meg Scott umarła razem z jej
głupimi marzeniami.

ROZDZIAŁ TRZECI

Dev stał na szczycie wzgórza i przyglądał się maszynom na placu budowy.

Chłodna bryza rozwiewała mu włosy. Tego dnia powietrze było krystalicznie
przejrzyste.

Podobał mu się realizowany projekt. Mason będzie miał hotel z widokiem na

ocean, sklepy i tereny handlowe, a mieszkańcy regionu niewielki, lecz imponujący
park ze ścieżkami dla rowerzystów i biegaczy, tereny piknikowe i parkingi. Nic
dziwnego, że Harlan Spencer tak bardzo popierał inicjatywę Masona.

Dev z trudem odsunął od siebie myśli o Spencerze, gdyż przypominały mu one

Meg. Wczoraj wyraziła się jasno; czasem milczenie jest wymowniejsze niż setki
słów. Nie miał pewności, jakiej reakcji oczekiwał, lecz nie zaprzeczał, iż miał
nadzieję na pojednanie.

Zauważył ciemny samochód na placu budowy, ale nie zwracał na niego uwagi.

Zastanawiał się, skąd powinien pobrać następne próbki gruntu.

Starał się koncentrować na pracy, lecz to nie pomagało. Wspomnienia dawnej

Meggie były zbyt intensywne. Megan Spencer nie miała takiej werwy, nie mówiąc
już   o   współczuciu   i   zdolności   wybaczania.   Zaczął   schodzić   ze   wzgórza,
zastanawiając   się,   czy   Mason   już   się   uspokoił.   Rano   odkrył   zepsuty   buldożer   i
natychmiast   wybuchnął,   wygłaszając   obelżywą   przemowę   o   braku   kompetencji
brygadzisty. Przez głośnik zażądał, aby winowajca natychmiast zgłosił się do biura.

Dev z przesadną uwagą sortował papiery na biurku. Właśnie wziął do ręki kartkę

zapisaną nieczytelnym pismem Masona, kiedy ten odwrócił się ku niemu.

-  Co, u diabła, z tym robisz?
-  Właśnie to znalazłem...
-   Nieważne. - Mason zmiął kartkę i schował ją do kieszeni. Odwrócił się do

drzwi, przez które wchodził nieszczęśliwy brygadzista.

Dev szybko wyszedł, słysząc początek sprzeczki. Miał dosyć spięć. Mason

zaczynał go denerwować. Opóźnienia w terminach były dość powszechne przy
realizacji takich projektów. Mason jednak wybuchał złością przy najmniejszych
problemach.

Teraz najwyraźniej stłumił irytację. Z szerokim uśmiechem podchodził do

samochodu, który zatrzymał się za dżipem Deva.

Dev zamarł, widząc mężczyznę o srebrnych włosach. Potem otworzyły się

przednie drzwi i pojawiła się noga w pończosze, a za nią druga. I wreszcie ukazała
się Megan, w beżowym, jedwabnym kostiumie, uczesana w kok, odsłaniający małe
uszy ozdobione perłowymi kolczykami. Na nogach miała niepraktyczne na placu
budowy ciemnobeżowe szpilki.

Wyjaśniło się to w chwili, gdy Dev zobaczył wyraz jej twarzy - nie wiedziała,

dokąd jadą. Gdyby wiedziała, pomyślał kwaśno, nie przyjechałaby. Znalazłaby coś
innego do roboty, cokolwiek, i poprosiłaby kogoś, aby zabawił się w szofera.

Uścisnął rękę Harlana Spencera i zauważył, iż Megan zaciska dłonie na torebce.

Ona na pewno nie poda mu ręki.

- Miło znów cię widzieć - powiedział szczerze Harlan. Gestem wskazał plac

budowy. - I co myślisz o przedsięwzięciu Franka?

Dev z trudem odwrócił wzrok od pozbawionej wyrazu twarzy Megan.
-  Robi wrażenie.
-  Tak - zgodził się senator. - Jednak trzeba włożyć w to wiele pracy.
-  To lepsze niż brak pracy. Senator zaśmiał się.
-  Chciałbym, żebyś dla mnie pracował. Małomówni mężczyźni są rzadkością w

polityce.

- Z całą pewnością Dev do nich należy. - Frank poklepał Deva serdecznie po

ramieniu. - Nigdy nie powie dwóch słów, jeśli potrzebne jest tylko jedno. Czasem
mam wrażenie, że woli mieć do czynienia ze skałami niż z ludźmi.

- Skały nie mówią za dużo - zauważył sucho Dev. Spencer znów się roześmiał.
- Tak przypuszczam. I masz rację, praca jest lepsza niż jej brak. - Przez chwilę

przyglądał się Devowi. - Frank mówi, że pracujesz za dwóch.

-  Tak trzeba.
-  Masz problemy?
-   Finansowe. Nic nowego. - Nie chciał wyjaśniać powodów, dla których przez

ostatnich pięć lat pracował po osiemnaście godzin dziennie, aby wydostać się z
dołka finansowego. Szczególnie nie przy Megan.

- Zdawało mi się, że twoje przedsiębiorstwo się rozwija, otworzyło właśnie

drugie biuro tutaj, w Aliso Beach.

- Mam osobiste problemy. W pracy wszystko jest w porządku.
Cichy dźwięk powiedział mu, że Megan słucha. Na pewno pamiętała jego uniki,

kiedy rozmowa schodziła na tematy życia prywatnego. Czy wiedza o tym, dlaczego
to zrobił, mogła cokolwiek zmienić?

Próbował pocieszać się myślą, że nie była tak zimna, jak mu się zdawało, ale

bez skutku. Jedyne emocje, jakie okazywała, to złość, wyrzuty i cierpienie, i to tylko
zwiększało poczucie winy, z jakim borykał się od dawna.

- Pozwól, że cię oprowadzę - zaproponował Frank, sięgając po hełm ochronny

oznaczony napisem „gość".

- Nie mamy dużo czasu - powiedział senator - ale chciałbym zobaczyć, jak

wygląda park. A ty, Megan?

- Nie, dziękuję - rzuciła sztywno. - Nie jestem odpowiednio ubrana. Zaczekam w

samochodzie.

Dev nic nie powiedział. Rzut oka na twarz Megan wystarczył. Fakt, że wyznał jej

prawdę, nic nie znaczył. Odwrócił się i odszedł bez słowa.

Entuzjazm Franka Masona był wyraźny i jeśli Dev uważał go za przesadny, nie

powiedział   tego.   To   prawda,   przedsięwzięcie   zapowiadało   się   wspaniale   i   miało
przynieść   korzyści   zarówno   mieszkańcom,   jak   i   lokalnym   przedsiębiorcom,   lecz
zdawało   się,   iż   Frank   usiłuje   z   całych   sił   sprzedać   coś,   co   już   dawno   zostało
kupione. Dev odetchnął z ulgą, kiedy Mason przestał robić z siebie idiotę.

Na terenie przyszłego parku senator zapytał o znaki z kolorowymi flagami.
- Oznaczenia stopni - odpowiedział ponuro Frank. - Możemy zacząć

natychmiast, jak tylko Dev przestanie robić uniki i da nam pozwolenie.

Harlan zerknął na Deva, który drgnął mimo woli. Przywykł do obcesowości

Franka, ale jakoś nie podobało mu się to przy ojcu Megan.

- Uniki? - zapytał Harlan.
- Czekam na raporty dotyczące gruntu.

- Och. To zajmuje mnóstwo czasu, ale bez tego nie można zacząć.
- To prawda - przyznał Dev, czując ulgę, zupełnie jakby zdanie ojca Megan o

nim było ważną sprawą.

- Wiem, wiem - mruknął Mason.
- Frank mówił mi, że ukończyłeś uniwersytet w San Diego - zwrócił się Harlan do

Deva.

Frank za dużo mówi, pomyślał Dev, ale skinął głową. Jeśli miał jakieś

wątpliwości odnośnie do tego, czy Meg powiedziała ojcu, przez kogo wyjechała z
San Diego, teraz się ich pozbył. Gdyby Harlan wiedział, nie byłby nawet w połowie
tak miły.

-  Megan zaczęła tam studia.
-  Naprawdę?
-     Tak.   -   Harlan   wzruszył   ramionami.   -   Miała   szalony   pomysł,   żeby   zostać

artystką...

Dev zmarszczył brwi. Miała?
- Naprawdę? Dlaczego to był szalony pomysł?
- Ma trochę talentu, odziedziczyła go po Catherine, mojej żonie. Ale nie o takiej

karierze dla niej marzyłem.

Trochę talentu, pomyślał Dev z goryczą. Pamiętał obrazy na ścianach jej

mieszkania i szkice, kreślone pewnymi ruchami dłoni za pomocą ołówka, długopisu,
kawałka węgla. Szczególnie pamiętał jeden portret, zrobiony węglem, ukryty gdzieś
w jego szafie, żeby nie musiał na niego patrzeć. Mówił wszystko o nim samym i o
niej.

-  Nie ukończyła San Diego? - zapytał z trudem.
-  Nie. Poszła na uniwersytet w Irvine i ukończyła go z wyróżnieniem.
-  Ale nie malarstwo - stwierdził Dev, znając już odpowiedź.
-     Nie;   szkołę   biznesu.   Zainteresowała   się   w   końcu   zarządzaniem.   -   Harlan

zmarszczył brwi, jakby przypominając sobie coś przykrego, lecz po chwili odezwał
się wesołym tonem: - Muszę przyznać, że dla rodziców to prawdziwe święto, kiedy
dzieci przyznają, iż od początku staruszkowie mieli rację.

- Powinieneś być z niej dumny - włączył się Mason. - Wzorowo prowadzi biuro.

Przydałaby mi się tutaj; może wtedy robota byłaby wykonywana w terminie.

Dev nie słuchał, prawie nie mógł oddychać. Boże, Meggie, tak mi przykro. Czuł

pieczenie pod powiekami. Zrobił to, zniszczył jej wiarę, nadzieję, marzenia...

- Przepraszam - powiedział nagle. - Muszę coś sprawdzić.
Odwrócił się, lecz zdążył jeszcze usłyszeć Masona, mówiącego coś o planach

terminów i inwestorach.

Dev znalazł się przy samochodzie senatora, zanim zdążył sobie uświadomić,

dokąd zmierza. Ujrzał Megan. Stała przy samochodzie i opierając się ramionami o
otwarte drzwiczki, patrzyła na ocean. Zdjęła okulary, wiatr wysunął kilka pasemek z
koka.

Drgnęła i obróciła się, słysząc jego kroki. Policzki miała mokre od łez. Drżała,

patrząc mu w oczy.

Dev nie wiedział, co zrobić. Czuł ból, wiedząc, że to on jest przyczyną jej łez. Po

raz kolejny. Jego serce zamarło. Skoro płakała, musiała coś do niego czuć.
Wszystko byłoby lepsze niż chłodna obojętność.

Czuł się rozdarty. Wiedział, że robiąc to, na co miałby ochotę, ryzykowałby

bolesne odrzucenie, a jednak cierpiał, stojąc tak i widząc jej łzy. Myśl o tym, jak
musiała płakać sześć lat temu, była jak kwas sączący się do mózgu. Boże, jakim był
tchórzem. Wiedział już, że nigdy nie mógłby powiedzieć jej, iż między nimi wszystko
się skończyło. Po prostu nie byłby w stanie znieść jej łez.

Teraz też nie mógł ich znieść. Wreszcie uległ pokusie i wziął ją w ramiona.
Ku jego zdumieniu nie wyrwała się. Czuł jej drżenie, gdy walczyła ze łzami.

Niepewnie uniósł dłoń i otarł kilka wilgotnych kropelek z jej policzków. Czuł się
winny, a jednocześnie rosła w nim nadzieja.

Spojrzał na gęste rzęsy Megan i jego serce zaczęło bić szybciej. Nie sądził, że

kiedykolwiek uda mu się ją odnaleźć, nie mówiąc już o dotykaniu czy tuleniu jej.
Fakt, iż teraz była tak uległa, wywoływał w nim tęsknotę.

Wolno przesunął dłońmi po wilgotnej twarzy dziewczyny. Jej skóra była miękka i

jedwabista, tak jak to zapamiętał, i wiedział, że powinien wycofać się, zanim zrobi
coś, za co otrzyma policzek. Mimo to nie mógł. Mógł tylko pochylić się lekko i
delikatnie musnąć wargami kropelki łez na jej twarzy.

Wydała cichy jęk i przyciągnęła jego głowę bliżej. Delikatnie uniósł jej podbródek,

spojrzał w niebieskie oczy. Wyczuwał jej niepewność i wiedział, że powinien zacząć
działać teraz, zanim Megan dojdzie, iż nadal go nienawidzi.

Wolno pochylił głowę, przelękły i niepewny. Nie poruszyła się, choć dał jej na to

więcej czasu, niż potrzebowała. Znów ogarnęła go rozpaczliwa nadzieja. A potem
poczuł wargi Meg, miękkie, ciepłe i wyjątkowo chętne.

Starał się zachować dystans, aby Megan nie poznała, że reaguje na nią tak

samo jak przedtem. Po raz kolejny przywróciła mu nadzieję, tak jak sześć lat temu.

Odkrył, że nawet mały dystans jest za duży. Przyciągnął ją do siebie i tylko

konieczność zachowania ostrożności sprawiła, iż zadowalał się pieszczotami warg,
zamiast posiąść to, co było tak blisko i tak bardzo go kusiło.

Zastanawiał się, dlaczego może stać, skoro czuje taką słabość w kolanach.

Ogarnął go płomień, taki sam, jak sześć lat temu. Musiał osiągnąć coś więcej,
pogłębić pocałunek. Jednak Megan wydała cichy, rozpaczliwy jęk. Niechętnie
odsunął się.

-  Meg?
-  Myślałam, że to się zmieni... że nie będzie tak jak przedtem...
Zanim ją porzucił.  Zdawało  mu się, że usłyszał   te nie wypowiedziane  słowa.

Przeszył go dreszcz.

-  Meggie - zaczął, lecz urwał, nie wiedząc, co może powiedzieć.
-  Megan - rzuciła z uporem. - Meggie już nie istnieje.
Drgnął.  Odrzucała  wspomnienia,   tak bolesne  dla  niej i  tak  słodkie  dla  niego.

Kiedy się odezwał, jego głos brzmiał łagodnie.

- W takim razie kto mnie teraz całował? Zacisnęła wargi, lecz odpowiedziała

spokojnie:

-  Chciałam sprawdzić, czy nadal jestem głupia i nie widzę tego, co oczywiste.
-  A więc to był test?
-  Można tak powiedzieć. - Kąciki ust Megan opadły. - Przypuszczam, że masz

pewność, iż przegrałam, prawda? Że skoro mnie tylko pocałujesz, natychmiast
rozpalę się, jak kiedyś.

- A było tak? - udało mu się wykrztusić.

- Czy się rozpaliłam? Tak - przyznała szczerze, rumieniąc się. - Więc sądzę, że

oblałam test, ale w pewnym sensie zdałam go. Widzisz, teraz jest inaczej. Meggie
była głupia. Wiedziała tylko, że cię pragnie. Ja być może nadal cię pragnę, ale
wiem, że nie stać mnie na to, by ci ulec. Właśnie dlatego Meggie już nie istnieje.

Dev miał ochotę krzyczeć, słysząc te słowa, choć ton głosu Megan był neutralny

i pozbawiony sarkazmu. Odezwał się po chwili:

- Przykro mi. Meggie była wyjątkową osobą.
- W jej oczach ujrzał smutek. - Czasami musi ci jej brakować - rzucił i wyraz jej

oczu powiedział mu, że trafił w dziesiątkę.

Po chwili zerknęła na coś za jego ramieniem. Obrócił się i ujrzał nadchodzących

mężczyzn. Meg włożyła okulary i poprawiła włosy.

- ...porozmawiać z nimi, ale nic ci nie mogę obiecać - powiedział Harlan,

zbliżając się do samochodu.

- Ich decyzje nie zależą ode mnie.
- Wiem - rzucił Mason zniecierpliwionym tonem. - Ale ty masz wpływy.

Posłuchają cię.

- Już mówiłem, że z nimi porozmawiam - powtórzył Harlan lekko zirytowany. -

Mówiłem też, że niczego nie mogę ci obiecać.

- Gdybyś tylko mógł ich nakłonić do poparcia... - Mason przerwał nagle, jakby

uświadomił sobie obecność Deva i Megan.

- Skończyliśmy, kochanie. Przepraszam za to, że kazaliśmy ci czekać tak długo.
- Nic nie szkodzi, tato. - W jej głosie nie wyczuwało się żadnych emocji. -

Mogłam popracować nad twoim przemówieniem.

Harlan uśmiechnął się.
- Moja córka nigdy nie jest niczym usatysfakcjonowana. Powiedziałem ci

wczoraj, że jest świetna.

- Czy chodzi o przemówienie, które wygłosisz na bankiecie w związku z

rozdaniem nagród policyjnych? - zapytał Mason.

Harlan skinął głową.
- To jedna z moich ulubionych imprez. Byłem szczęśliwy, kiedy dostałem

zaproszenie. - Uśmiechnął się. - To łatwe, kiedy Meg przygotowuje mi piękną mowę
na podstawie moich szczątkowych notatek.

Kiedy Megan wzruszyła ramionami, Harlan zerknął na Deva i znów na córkę.
- Paliły cię uszy? Czy Dev ci mówił, że plotkowaliśmy o tobie?
Zamarła w bezruchu.
- Nie. Nawet o tym nie wspomniał.
Jej ton sugerował, że były jeszcze inne rzeczy, o których kiedyś nie wspomniał.

Dev zrozumiał, że droga do uzyskania przebaczenia jest jeszcze bardzo daleka. To
dziwne,   ale   przez   cały   czas   miał   wrażenie,   iż   skoro   tylko   Megan   się   dowie   o
powodach   jego   odejścia,   będzie...   może   bardziej   tolerancyjna.   Później   wargi
wykrzywił mu grymas. Meggie by mu wybaczyła; z Megan sprawy miały się inaczej.
Była   twarda   jak   granit.   I   to   ty   ją   taką   uczyniłeś,   przypomniał   sobie,   więc   nie
narzekaj.

- Rozmawialiśmy - przyznał wreszcie.
- Rozumiem.
Nie było to ani pytanie, ani oskarżenie, a jednak Dev drgnął, jakby usłyszał jedno

i drugie. Starannie dobierał słowa, świadomy obecności Harlana Spencera.

- Mówiliśmy o tym, jak zmieniają się plany... i ludzie.
- Czasem muszą się zmieniać. Szczególnie wtedy, gdy człowiek zdaje sobie

sprawę z tego, że popełnił wielki błąd.

- Nieważne, jak wielki to błąd - zauważył Dev. - Zawsze znajdzie się ktoś, kto

popełnił większy.

Czuł na sobie jej spojrzenie.
- Myślę, że kiedy dojdzie się do pewnego punktu, błędy nie stają się większe.

Jedynie bardziej szkodliwe.

- Albo bardziej ranią ludzi - mruknął pod nosem, nie wiedząc, czy chce, aby ona

to usłyszała. Jednak usłyszała.

- Czasami warto popełnić błąd - rzuciła. - Na przykład można dowiedzieć się

czegoś o innej osobie; czegoś, o co by się jej nigdy nie podejrzewało.

Spojrzał jej w oczy i powiedział z rezygnacją:
- Uważasz mnie za tchórza? Masz prawo.
Cofnęła się, jakby ją zaskoczył.
- Jeżeli skończyliście już tę dyskusję - zawołał Harlan, zdumiony ich dziwną

rozmową - to możemy zaraz ruszać.

- Tak, tato.
Odpowiedziała szybko, niemal automatycznie, i już siedziała za kierownicą.

Harlan pożegnał się, wsiadł wolno do samochodu i zamknął drzwi.

Ruszając, Megan zaryzykowała zerknięcie w lusterko wsteczne. Dev

obserwował jej odjazd. Zawsze sam. Nawet kiedy byli ze sobą blisko, mogła to
wyczuć; jednak nawet ona nie miała pojęcia, jak bardzo samotny był naprawdę.

Nie mogła pozbyć się uczuć, na które składały się współczucie, miłość i

tęsknota. Zawsze je w niej wywoływał i zawsze miał nad nią władzę.

Nad Meggie, poprawiła się w duchu. Mógł wywierać taki sam wpływ na Megan,

ale ona była silniejsza i mogła mu się przeciwstawić. To prawda, że jej siła osłabła,
kiedy dowiedziała się prawdy o tym, dlaczego ją zostawił. Tragizm jego losu zbił ją z
tropu.

Dobrze, że wtedy zabrakło jej słów. Pierwszą reakcją była zalewająca fala

współczucia. Musiała stoczyć ze sobą walkę, żeby go nie przywołać, nie wyznać, że
go rozumie, i nie próbować ukoić bólu. A później usłyszała śmiech Kevina i to
sprawiło, że odzyskała panowanie nad sobą.

Niezależnie od brutalności, z jaką obeszło się z nim życie, Dev nigdy nie

powiedział jej, że jest żonaty. Te proste słowa oszczędziłyby jej wiele cierpień. I
najwyraźniej nie był świadomy tego, iż zaszła w ciążę i urodzi jego dziecko. Czuła
wtedy dziwną, bolesną satysfakcję.

Właśnie to dziecko było jej najlepszą bronią w walce ze słabością. Kochała je i

za nic w świecie nie pozwoliłaby skrzywdzić. Dev nawet nie rozważył możliwości
istnienia swego syna; nie miała zamiaru pozwolić mu teraz domagać się swoich
praw. I tak by tego nie zrobił, pomyślała z goryczą. Zapewne odszedłby, tak jak
kiedyś. Wolała jednak nie ryzykować. Kevin należał do niej, tylko do niej, i nie
zamierzała dzielić się nim z kimkolwiek.

- Megan?
Zerknęła na ojca.
- Tak, tato?

-  Dobrze się czujesz?
-  Oczywiście.
-  Na pewno? Kiedy wsiadałem do samochodu, byłaś zdenerwowana.
-  Po prostu chciałam już wrócić do domu. Mam jeszcze sporo pracy.
Harlan westchnął.
-     Wiesz,   że   nie   musiałaś   urządzać   przyjęcia.   Byłbym   szczęśliwy,   jedząc

hamburgery w domu z tobą i Kevinem.

Megan uśmiechnęła się.
-  Wiem, ale to jest posunięcie polityczne.
Harlan wykrzywił się.
-  O Boże, nie cierpię tego zwrotu.
-   Ja też. Uwierz mi, tato, gdybym tego nie zaplanowała, ktoś zorganizowałby

przyjęcie-niespodziankę, a tego nie cierpisz jeszcze bardziej.

- Co za okropny pomysł!
- Poza tym nie mam nic przeciwko temu. Nie co dzień mój ojciec kończy

pięćdziesiąt lat.

- Nie wypominaj mi mojego wieku.
Zerknął w lusterko wsteczne i potem w oczy Megan. Coś w jego spojrzeniu

zaniepokoiło ją.

-  Megan, czy mogę zadać ci pytanie jako ojciec, a nie senator?
-  Oczywiście.
-  Czy coś jest między tobą i Devlinem Crossem?
Megan spojrzała na deskę rozdzielczą, jakby widziała ją pierwszy raz w życiu.
-  Dlaczego tak myślisz?
-     Może   dlatego,   że   tak   o   niego   pytałaś   na   przyjęciu.   Kiedy   rozmawialiście,

wyczuwało się między wami jakieś napięcie. Nie mówiąc już o raczej dziwnej
rozmowie.

- Nie wiem, o co ci chodzi.
- Wyglądałaś tak samo, wmawiając mi, że nie wiesz, w jaki sposób żaba dostała

się do wanny. - Megan zaczerwieniła się. - Dobrze, dziecko, wiem, to nie moja
sprawa. Zastanawiałem się tylko, ponieważ...

Uniosła podbródek.
-  Ponieważ?
-  Ten facet bardzo mi się podoba.
Megan   nie   wiedziała,   co   powiedzieć.   Kiedy   jako   nastolatka   umawiała   się   na

randki, ojciec nigdy nic nie mówił o chłopakach, z którymi się spotykała.
Przypominał tylko, żeby nie angażowała się poważnie przed ukończeniem szkoły
średniej. Kolejna rada, którą zignorowałam, pomyślała z żalem.

-  Pomyślałem, że moglibyśmy zaprosić go na przyjęcie.
-  Na twoje urodzinowe przyjęcie?
-  Tak. Frank mówi, że ten człowiek żyje jak pustelnik i nawet nie wyjeżdża do

San Diego na weekendy.

- Chcesz zaprosić Devlina Crossa na swoje przyjęcie urodzinowe?
- Pomyślałem, że to niezły pomysł. Przynajmniej poznałby lepiej Franka, mnie i

ciebie. Przystojny mężczyzna, prawda?

Megan nie wiedziała, co odpowiedzieć. Później uderzyły ją ostatnie słowa ojca.
- O co ci chodzi, tato? Bawisz się w swata? Dlatego chcesz go zaprosić na

przyjęcie?

- Czy to źle?
Gdybyś tylko znał prawdę, pomyślała Megan, blednąc. Ojciec spojrzał na nią z

troską.

- Megan, martwię się o ciebie. Pracujesz tak ciężko, że nie masz dla siebie

czasu. Poświęcasz się dla mnie i Kevina. Kiedy ostatnio byłaś na randce?

- Byłam na przyjęciu z okazji Halloween.
Harlan wzruszył ramionami.
- Z Leonardem Wilsonem. Wieczór z moim pracownikiem nazywasz randką? On

jest starszy ode mnie. Daj szansę komuś w swoim wieku, takiemu jak Dev.

Meg uśmiechnęła się z przekąsem. Szansę. On chciał, żeby dała Devowi

szansę. Boże, gdyby wiedział, że dała mu znacznie więcej...

- Kocham cię, Megan. Wiem, przeszłaś przez piekło, ale nie izoluj się od ludzi.

Dla dobra swojego i Kevina.

- Ja też cię kocham, tato; kocha cię twój wnuk. Wszystko będzie dobrze.
Pragnął jej szczęścia i nie mogła go winić za zbytnią troskliwość. Zrobiła, co

mogła, aby jej wpływowy ojciec nie dowiedział się, kto spłodził Kevina. Była to
jedyna rzecz, jaką udało jej się osiągnąć w tamtym trudnym okresie. Nie chciała,
aby ojciec wykorzystał swoją pozycję, aby zemścić się na Devlinie. W zwykłych
okolicznościach nie zrobiłby tego, jednak gdyby chodziło o mężczyznę, który
zrujnował życie ukochanej córce, zapomniałby o rozsądku. Gdyby kiedyś odkrył, że
to Dev...

Zadrżała i uświadomiła sobie, że boi się myśli o swoim ojcu nienawidzącym

Deva. Tylko ona miała prawo do nienawiści.

A Kevin? Do tej pory starała się nie myśleć o tym, że wkrótce nadejdzie dzień,

gdy chłopiec zacznie pytać o ojca. Co mu powie, kiedy to zrobi? Był taki czas, że
najbardziej martwiła ją myśl o dniu, w którym syn znienawidzi ją za to, iż wydała go
na świat jako nieślubne dziecko. Teraz obawiała się jego nienawiści, gdy będzie
starszy i dowie się, iż nigdy nie powiedziała o nim Devowi. Szczególnie jeśli Dev
naprawdę jej szukał; a raczej szukał nie istniejącej Meg Scott.

Z drugiej strony ona zawsze wiedziała, gdzie mieszka Dev. Czy kiedykolwiek

zastanawiał się, dlaczego nie szukała z nim kontaktu? A może cieszył się, że nie
ma jej w pobliżu i nie przypomina mu o tym, co zrobił?

Starała się pohamować dreszcze. Jej ojciec był bardzo spostrzegawczy. Nie

wiedziała już, co właściwie myśli i czuje. Kłębiły się w niej emocje i miała ochotę
zrobić to samo, co kiedyś - uciec. Jednak teraz była w domu i nie miała dokąd
uciekać.

Poza tym był ktoś, o kogo musiała się troszczyć. Mały, radosny chłopiec, tak

bardzo przypominający swego ojca sposobem trzymania głowy. Jego włosy miały
odcień pośredni pomiędzy kolorem włosów Deva i jej własnych. Kochała go z
całego serca.

Mały chłopiec, który wkrótce może znienawidzić swoją matkę za to, że nie

powiedziała ojcu o jego istnieniu. Poczuła przerażający ból i dokonała szokującego
odkrycia - część tego bólu wywołana została myślą o tym, że jeśli Dev dowie się
kiedyś o synu, może ją znienawidzić z tego samego powodu, co Kevin.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Gdyby tylko udało mi się wyspać, myślała Megan, zdołałabym wymyślić sposób

na uniknięcie kłopotów. Jednak po długiej, niespokojnej nocy, wypełnionej
koszmarnymi snami, musiała wstać wcześnie, żeby zawieźć Kevina na lekcję
pływania. Kiedy ojciec poprosił ją, aby po drodze zabrała z placu budowy szkice
projektu, popatrzyła na niego z przestrachem.

- Masz czas, prawda? - zapytał, mylnie interpretując brak odpowiedzi. - Lekcja

Kevina skończy się za jakieś dwie godziny, przemówienie jest doskonałe i nie
musisz już nad nim pracować, a ja zabiorę Martina na lotnisko, jadąc na spotkanie
w Los Angeles.

Uśmiechnęła się słabo. Wielu dygnitarzy wolałoby obarczyć swoich pomocników

zadaniem takim, jak odwiezienie przyjaciela na lotnisko, ale nie Harlan Spencer. On
pracował ciężko i uczciwie i Megan podziwiała go za to. Kiedyś podziwiała tak samo
innego mężczyznę, pracującego ciężko i uczciwie, naiwnie zakładając, że ta
uczciwość charakteryzuje także jego życie osobiste.

Choć taka naiwna gąska, jaką wtedy była, wierzyłaby we wszystko, pomyślała z

goryczą, chcąc pozbyć się tęsknoty, jaka ogarnęła ją po nocy wypełnionej snami o
Devie.

- Megan? Jesteś tu?
- Oczywiście, tatusiu - odpowiedziała machinalnie.
- To dobrze. Powiedziałem Frankowi, że przyjedziesz rano. To zajmie ci tylko

chwilkę. Później możesz robić, co chcesz. - W jego oczach zabłysło dziwne
światełko. - Myślę, że spotkasz tam Dev Crossa.

Megan lekko pobladła. Ojciec jakoś nie zamierzał porzucić swego pomysłu.
- Prawie nie znam tego człowieka. - I to, dodała Megan w myślach, jest prawdą.
- Wiem, ale przynajmniej nie traktowałaś go z taką pogardą, jak innych

mężczyzn.

-  To nieprawda!
-  Megan, wiesz, że jestem uważnym obserwatorem.
-  Może jestem dobrą aktorką - odrzekła.
-   Wiem. Moje kochające maleństwo zmieniło się w księżniczkę o lodowatych

oczach.

- Myślałam, że podobam ci się taka, jaka jestem.
- I tak jest. Jesteś piękną, elegancką kobietą, doskonałą gospodynią, świetną

organizatorką. Miałem nadzieję, że będziesz właśnie taka. - Delikatnie ujął jej dłoń. -
Ale ku swojemu zdumieniu czasem zauważam, że brakuje mi tego małego łobuza,
szukającego przygód i mającego nadzieję, że przyniesie je następny dzień.

- Czasem czuję to samo - szepnęła.
- Więc spróbujmy go znaleźć. Mam dziwne wrażenie, że dopóki tego nie

zrobimy, nie będziesz w pełni szczęśliwa.

Jadąc na plac budowy, ciągłe słyszała te słowa. Corvetta była prezentem od

ojca. Wtedy żartował, mówiąc, że kupując amerykański samochód, agituje
potencjalnych wyborców. Teraz Megan zastanawiała się, czy nie był to przypadkiem
subtelny sposób powiedzenia jej tego, co ostatecznie usłyszała dzisiaj.

- Przykro mi, tatusiu - szepnęła, parkując samochód. - Ale ta dziewczynka już

nie istnieje.

Wiedziała, że to prawda. Nic nie wzbudziło w niej tak silnych emocji, jakie

odczuwała wtedy; nic, do chwili gdy w czasie przyjęcia obróciła się i zobaczyła
Deva.

Wysiadając z samochodu, zamarła na widok zniszczonego, czarnego dżipa. Dev

tu był.

Oczywiście, pomyślała z goryczą. Takie miała szczęście. Później przyszło jej coś

do głowy i zmarszczyła brwi: jeśli przedsiębiorstwo Crossa radziło sobie tak dobrze,
dlaczego Dev nie kupił nowego samochodu? Ten musiał mieć przynajmniej dziesięć
lat   i   ogromny   przebieg;   pamiętała   to   z   opowiadań   Deva   o   odległych
miejscowościach,   w   których   podejmował   pracę.   Wiedziała,   że   to   ten   sam   dżip.
Nieraz   nim   jeździła,   pamiętała   rząd   parkingowych   nalepek   uniwersyteckich   na
szybie...

Och, przyznaj się, ponagliła siebie. Pamiętasz każdy szczegół. Rozpoznałabyś

ten samochód w rzędzie innych, czarnych dżipów, tak samo jak rozpoznałabyś tego
mężczyznę w tłumie innych o takim samym wzroście.

Przez chwilę miała nadzieję, że nie spotka ani Deva, ani Masona. Może nie ma

ich w tej chwili na terenie budowy...

Przestań! Wyprostowała się, dając sobie to polecenie. Nie licząc innych,

kosztował cię bezsenną wczorajszą noc. Nie pozwól mu zrujnować swego
nieoczekiwanego wolnego dnia. Zabierz plany i odjedź. To proste.

Z determinacją podeszła do baraku. Drzwi były uchylone. Zatrzymała się,

słysząc podniesione głosy.

-  Do diabła, Dev, takie opóźnienie będzie mnie kosztować fortunę!
Głos Deva był niski i spokojny:
-  Wiem, ale to jedyny sposób na zapewnienie bezpieczeństwa.
-  Niemożliwe!
Znów rozległ się głos Deva, stanowczy, lecz z nutą współczucia:
-  Przykro mi, Frank. Widziałeś analizy ostatnich próbek. Nie ma w nich gęstości i

stabilności. Warstwa granitu kończy się po prostu tu - rozległ się szelest papieru - i
zaczyna się piasek. Cały ten obszar musi być utwardzony.

- To może zająć całe tygodnie!
Dev odpowiedział coś cicho i znów zaszeleścił papier. Gdy odezwał się, jego

głos był spokojny i stanowczy.

- Może nie. Jeśli zaczniesz wykopy tu, przywieź wodę i inne składniki do

domieszania i zajmij się utwardzaniem w czasie robienia wykopów na innym
obszarze. Wygląda na to, że blisko autostrady znajduje się glina, więc nie musiałbyś
jej przywozić...

- Nie rozumiesz, prawda? Każdy dzień opóźnienia będzie mnie kosztował

fortunę!

Dev wydawał się zaskoczony.
- Powinieneś się tego spodziewać. Całe południowe wybrzeże to ten typ gruntu.
- Ale nie spodziewałam się takiej ilości. To praktycznie dotyczy całego terenu

robót! I przypuszczam, że zamierzasz mi wmawiać, iż potrzebne jest utwardzenie
do 98 procent?

- Nie ja - zaprzeczył łagodnie Dev. - Władze stanowe.
Mason zaklął i Megan zaledwie zdążyła odsunąć się od drzwi, słysząc jego

gniewne, szybkie kroki. Mijając ją, mężczyzna uśmiechnął się słabo.

- Projekty są na biurku - powiedział krótko i odszedł.
Megan była zdumiona. Nawet w złości Mason powinien mieć na tyle rozsądku,

aby nie obrażać jej ojca, co znaczyło, iż nie powinien obrażać jej. Choć uważała go
za zbyt apodyktycznego, dla niej był zawsze grzeczny. Z drugiej strony nie widziała
go przedtem w pracy, a z tego, co usłyszała, domyślała się, że sprawy nie układają
się najlepiej.

Mimo woli czuła podziw, dla Deva za sposób, w jaki przeciwstawił się

gniewnemu, autokratycznemu przedsiębiorcy. Zachował spokój i bronił swojego
zdania. Co nie było dziwne, zważywszy jego oddanie wykonywanej pracy.

Weszła po schodach. Tym razem ubrała się bardziej odpowiednio. Miała na

sobie płócienne spodnie i błękitną bluzkę z jedwabiu, a na nogach espadryle. Nie
było słychać jej kroków. Drzwi zastała otwarte. Dziwne, że Mason nie zatrzasnął ich
w złości. Zatrzymała się na ostatnim stopniu. Wtedy Dev uniósł głowę i zauważył

Siedział na krześle kreślarskim, ramiona oparł na stole. Podwinięte rękawy

koszuli pozwalały widzieć silne mięśnie przedramion. Twarz ukrył w dłoniach.
Wyglądał na wyczerpanego. Jego gęste włosy były potargane i Megan natychmiast
przypomniała sobie dzień, kiedy stał przed kawiarnią, tocząc wewnętrzną walkę.

Wiedziała teraz, że walczył o to, aby trzymać się od niej z daleka. Bał się.

Wiedziała też, że cierpi. Nie podobał jej się ból, jaki poczuła; nie chciała mu
współczuć.

-  Meg - szepnął.
-  Megan - poprawiła go mimo woli. Wolałaby nie widzieć błysku w jego oczach.
-  Przepraszam - odrzekł oficjalnym tonem. - Ciągle zapominam.
-  Zawsze miałeś selektywną pamięć.
Zbladł i w jego oczach zapłonął gniew. Zachwiał się na krześle i przez moment

zdawało się, iż stracił równowagę. Jednak opanował sytuację dokładnie wtedy, gdy
chciała podejść, podtrzymać go i wyznać, że nie miała nic złego na myśli.

- W porządku - mruknął pojednawczym tonem. - Rozumiem. Byłem głupi,

myśląc, że ty... – Spuścił wzrok na szkice rozłożone na stole. - Masz prawo mnie
nienawidzić.

Ku swemu zdumieniu Megan odkryła, iż zaprzecza temu, co ciągle sobie

wmawiała. Jakoś nie mogła zapewnić go o swej nienawiści, po tym, co przeszedł.

- Nie. - Powiedziała to cicho, lecz Dev gwałtownie podniósł głowę. -

Próbowałam. Chciałam cię nienawidzić, ale nie mogłam. Nie miałam siły. Mogłam
tylko... cierpieć.

- Ponieważ zabrałem ci wiarę i nadzieję - zauważył Dev gorzkim tonem. -

Zużyłem je, aby móc żyć.

- Nie - zaprzeczyła ponownie, tak samo cicho jak przedtem. - Wiara, że mnie

potrzebujesz, wzmocniła mnie; a przynajmniej tę osobę, jaką wtedy byłam.

- Boże, Meggie...
Zesztywniała. Słyszała te słowa i ton przedtem i natychmiast przypomniała

sobie, gdzie i kiedy. Złość wróciła. To właśnie ten mężczyzna pozwolił jej obudzić
się samej tego ranka, kiedy żadna kobieta nie powinna być pozostawiona sama. To
właśnie temu mężczyźnie zabrakło odwagi, aby wypowiedzieć słowa, które

oszczędziłyby jej niewypowiedzianych cierpień.

- Wiem - rzucił, jakby zauważył w niej zmianę. - To nie jest wytłumaczenie. -

Odwrócił   oczy.   -   Byłem   samolubny.   Wykorzystałem   cię,   okłamałem,   zraniłem.
Żerowałem   na   twojej   młodości   i   energii,   a   potem   zostawiłem   cię   w   najgorszy   z
możliwych   sposób   i   w   najgorszym   z   możliwych   momencie.   Zniszczyłem   twoją
miłość i zaufanie, a teraz wiem, że zrobiłem coś jeszcze gorszego. Zniszczyłem
twoje marzenia.

Megan wpatrywała się w niego szeroko otwartymi oczami. Mówił wszystko, co

powtarzała sobie wiele razy, próbując w to uwierzyć, gdy usiłowała odbudować
swoje życie. Wtedy te słowa wydawały się prawdziwe, dlaczego więc teraz
wydawały się jej tak zaskakujące?

- Dev - szepnęła mimo woli. Drgnął, jakby dźwięk własnego imienia sprawiał mu

ból. Gdy się odezwał, jego głos był ledwie słyszalnym szeptem.

- A wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze? Ciągle cię kocham. Kochałem cię

wtedy i teraz też...

Gwałtownie odwrócił się i spuścił głowę. Widziała, jak szybko zamrugał oczami i

zacisnął powieki.

Tego było za wiele. Ze stłumionym okrzykiem obróciła się i uciekła, omal nie

spadając ze schodów.

A niech go, myślała, naciskając pedał gazu w corvetcie. Niech będzie przeklęty

za to, że powiedział to teraz, a nie wtedy, gdy byli razem. Niech będzie przeklęty za
wyznanie uczynione w chwili, gdy na ratowanie czegokolwiek było za późno. Niech
będzie przeklęty za władzę, jaką nad nią ma; zniszczył jej dumę. Chciała podbiec i
pocieszyć go, choć to on był przyczyną jej cierpień. Niech będzie przeklęty za to, że
na jego widok jej serce zaczyna bić szybciej; a szczególnie za to, że jego wyznanie
sprawiło, iż to serce niemal zatrzymało się w jej piersi.

- Niech będzie przeklęty!
Po chwili zorientowała się, że jedzie za szybko, i zdjęła nogę z gazu. Policja

lubiła zatrzymywać kierowców przekraczających limit szybkości. Devlin Cross zabrał
jej serce, marzenia i większość radości życia; nie mogła pozwolić, aby z jego
powodu wlepili jej mandat.

Poza tym musiała myśleć o kimś jeszcze. Nie mogła dać się zabić, jadąc w taki

sposób, i zostawić Kevina bez matki i ojca. Westchnęła głęboko i spróbowała
pozbyć się myśli o tym ojcu.

Dev chciał wstać i zamknąć drzwi, najlepiej na klucz, tak żeby nikt go nie widział,

dopóki nie uda mu się odzyskać panowania nad sobą; nie wierzył jednak swym
drżącym nogom.

Nie mógł uwierzyć, że to zrobił. Przysięgał sobie. iż następnym razem będzie tak

samo chłodny i oficjalny jak Megan; musi zapomnieć o przeszłości, zgodnie z jej
życzeniem. Jednak nie udało mu się, tak samo jak sześć lat temu nie udało mu się
trzymać od niej z daleka. Zaczynał się zastanawiać, czy w ogóle ma jakieś zasady.

Stłumił westchnienie i ukrył twarz w dłoniach. W zmęczonym umyśle kłębiły się

gorączkowe myśli. Bez skutku usiłował pozbyć się słabej nadziei, jaką poczuł, gdy
dowiedział się, iż Megan go nie nienawidzi. Ta sama nadzieja rozbłysła
nieoczekiwanie, kiedy Megan wyszeptała jego imię.

Wystarczająco złym posunięciem było to, że wyznał jej, iż ją kocha; powinien był

zatrzymać tę bezużyteczną informację dla siebie. Jednak wyobrażanie sobie na
podstawie jednej chwili, iż Megan mięknie i zaczyna zachowywać się tak jak kiedyś,
było głupotą nie do opisania.

Przeciągnął się, napinając obolałe mięśnie. W tej samej chwili zauważył duży,

niebieski folder.

Rysunki. Po to przyjechała Megan, uświadomił sobie. Nie myślał o tym

wcześniej, po prostu traktował jej obecność tak, jakby sprowadził ją tu swymi
myślami.

Wpatrywał się w folder. Wmawiał sobie, że zmiana w zachowaniu Megan o

niczym nie świadczyła; co najwyżej była to litość - a więc to, czego próbował
uniknąć i dlatego naraził siebie i ją na cierpienie. A potem w zachowaniu Megan
wyczuł ogarniającą ją złość.

Tak, byłem głupi, powiedział sobie, sięgając po folder. Z pewnością nie po raz

pierwszy i niestety, nie po raz ostatni.

Megan przestała krążyć po pokoju, słysząc dzwonek telefonu. Niech odpowie

sekretarka, pomyślała. W tej chwili nie miała ochoty z nikim rozmawiać.
Uregulowała termostat kominka w bibliotece i wznowiła swój spacer. Potem nagle
zatrzymała się.

Nie chcę z nikim rozmawiać, pomyślała z odrazą; wolę krążyć po pokoju jak

szczur w klatce. Podeszła do telefonu i podniosła słuchawkę w chwili, gdy włączyła
się automatyczna sekretarka. Wyłączyła ją.

-  Halo?
-  Panna Spencer? Mówi Ray z portierni. Odprężyła się nieco.
-  O co chodzi, Ray?
-     Jest   tu  jakiś  chłopak   z   przesyłką   dla  senatora.   Przyniósł   rysunki   od   pana

Masona. Mówi, że pani na nie czeka.

Jęknęła w duchu. Jak mogła zapomnieć, po co pojechała na plac budowy?

Nieważne, powiedziała sobie, wiem. I teraz Frank musiał przysłać jednego ze
swoich pracowników. Wie, że przyjechałaś po nie, i pewnie teraz uważa cię za
idiotkę.

- W porządku, Ray.
- Dobrze, panno Spencer. Wpuszczę go. Przynajmniej to nie Frank, pomyślała,

czekając na dzwonek do drzwi. Nie będzie musiała wyjaśniać, dlaczego odeszła,
zapominając o tym, po co przyjechała.

Rozległ się dzwonek. Pośpiesznie otworzyła ciężkie drzwi.
- Ty?
Zbyt późno przypomniała sobie, że Ray, emerytowany oficer policji dobiegający

siedemdziesiątki, miał zwyczaj nazywać „chłopakami" wszystkich mężczyzn poniżej
czterdziestki.

Nie zmieniając wyrazu twarzy Dev wyciągnął w jej stronę niebieski folder.
-  Już dawno nikt nie nazywał mnie chłopakiem.
-  Dziękuję. Musiałam...
-  Tak, wiem - odpowiedział. - Byłaś zdenerwowana. Przepraszam.
-  Przepraszasz za to, że byłam zdenerwowana?
-   Nie. Przepraszam za to, że cię zdenerwowałem. To niewielka różnica, lecz

niezwykle istotna. Nie miałem prawa powiedzieć tego, co powiedziałem.

Wstrzymała oddech.
- Masz na myśli to, że powiedziałeś...
- Że cię kocham - dokończył spokojnie. - Nie chciałaś tego słyszeć, ale

musiałem to powiedzieć.

Wyraz jego twarzy zmienił się. Przypominał teraz Deva z dawnych czasów w

kawiarni. Instynktownie uniosła dłoń.

- Och, Dev...
- Nie! - Odsunął się gwałtownie. - Nie dotykaj mnie. Nie mów do mnie takim

tonem.

Zaskoczona i wściekła na siebie za swoją słabość, Megan cofnęła rękę. Dev

chwycił ją, upuszczając folder.

- Proszę, nie rób tego - wyszeptał. - Kiedy mówisz takim tonem i kiedy mnie

dotykasz, wydaje mi się, że jest jakaś nadzieja, a wiem, iż jej nie ma.

Mogłaby przysiąc, że w jego oczach dostrzega błaganie, aby zaprzeczyła.

Kłębiły się w niej emocje. Czułość, jaką zawsze mu okazywała; pamięć tego, co
zrobił; złość na siebie za to, że była taka głupia. Miotana sprzecznymi uczuciami
Megan stała bez ruchu. Wiedziała, że na jej twarzy malowało się zmieszanie.
Spuściła głowę, nie chcąc, aby Dev to zauważył.

Wyrwała rękę i zaczęła na oślep szukać klamki. Chciała uciec. Pchnęła drzwi i

zobaczyła czarno-białą posadzkę. Nie cierpiała jej. Czuła się na niej jak pionek na
szachownicy.

Dev podniósł folder i raz jeszcze wyciągnął go w jej kierunku.
- Nie musisz uciekać, Megan. Odchodzę.
Drżącą dłonią wzięła folder. Ich palce zetknęły się i Megan poczuła dreszcz. Dev

spojrzał na nią z pełną smutku rezygnacją.

-  Czujesz to, prawda? - szepnął. - Przynajmniej to nie odeszło.
Tęskna nuta w jego głosie, trafiająca prosto do serca, była nie do zniesienia.
-  Może dlatego - rzuciła z gniewem - że od samego początku chodziło tylko o to.
Cofnął się, zaciskając usta.
-  Nie wierzysz w to, prawda?
-  Och?
-  Nie! Wiesz, że było coś więcej, że ja...
Urwał i wyraz jego twarzy sprawił, że Megan znów zalała fala czułości, z którą

musiała walczyć.

- Nie wiem, dlaczego kiedyś ci ulegałam - mruknęła - ale tym razem nie

pozwolę, żebyś mną manipulował.

Dev westchnął głęboko.
- Meg, nie pozwoliłaś mi na to i przedtem. Wykorzystałem twoją niewinność.

Dobrze wiedziałem, iż myśl o tym, że mam żonę, nigdy nie pojawi się w twoim
umyśle, i wykorzystałem to. Potrzebowałem rozpaczliwie tego, co mi dawałaś.
Musiałem cię mieć jak promień słońca w moim życiu. Chciałem, abyś była osobą,
która nie patrzy na mnie z litością.

Megan zbladła, jej złość minęła. Czy kiedykolwiek uświadamiała sobie, co

wówczas przeżywał? Próbowała wyobrazić sobie jego bezradność, okoliczności,
nad którymi nie miał kontroli; żonę, która żyła, choć odeszła od niego już dawno, i

jego, ani wolnego, ani żonatego. Długą ciszę zakłócał tylko odgłos zbliżającego się
samochodu.

- Widzisz - powiedział cicho Dev. - Ujrzałem na twojej twarzy tę cholerną litość,

której tak nie znoszę. Wszyscy mówili: Biedny Dev, ciekawe, jak on to znosi.
Ciekawe, jak długo jeszcze wytrzyma. Jaka szkoda, taki młody i ma zrujnowane
życie...

W jego głosie zabrzmiała gorycz. Przerwał, jakby uświadomił to sobie. Gdy znów

się odezwał, w jego głosie brzmiał jedynie smutek.

- Przynajmniej wiem, że miałem rację. Wiedziałem, że nie zniosę twojej litości.

Tolerowałem współczucie innych osób - ale twoje byłoby nie do zniesienia.

- Dev...
Urwała. Nie wiedziała, co powiedzieć. A potem zobaczyła coś kątem oka i

poczuła panikę. Boże, powinna to przewidzieć, powinna spojrzeć na zegarek.

Było za późno. Samochód pani Moreland hamował na podjeździe. Dev odwrócił

się. Otworzyły się drzwi od strony pasażera. Megan szybko ruszyła w dół schodów,
niepewna, co powinna zrobić, i tylko miała nadzieję, że jakimś cudem uda jej się
uniknąć katastrofy.

- Mamo! - Mały chłopiec biegł w jej stronę, ignorując obcego mężczyznę. - Carla

powiedziała, że byłem dziś dobry! Powiedziała, że niedługo będę mógł przejść do
starszej grupy! Nudzę się w młodszej.

Meg przytuliła syna.
- To dobrze, kochanie. Idź się przebrać. Resztę opowiesz mi później.
Pocałowała go i chłopiec wbiegł do domu. Samochód skierował się w stronę

garażu za rogiem. Megan wyprostowała się i zaczęła wygładzać zagięty róg foldera
z rysunkami. Wreszcie, z wysiłkiem większym niż cokolwiek od czasu narodzin
Kevina, uniosła głowę i spojrzała na zdumioną, bladą twarz Deva.

ROZDZIAŁ PIĄTY

- On nie jest twoim synem. Rozumiesz?
Zdumione spojrzenie Deva przeniosło się od drzwi, za którymi zniknął mały,

szczupły chłopiec, na nią. Megan od razu zrozumiała, co czuł. Pod wpływem szoku
jego mur obronny runął. Usiłowała zrobić, co w jej mocy, aby ukryć panikę.

- Nie trudź się obliczeniami - rzuciła ostro. - Kevin jest za mały, aby być twoim

dzieckiem.

Pomyślała, że może jej się udać ten wybieg. Kevin urodził się jako wcześniak po

pierwszej, pełnej powikłań ciąży i wciąż nie wyglądał na swój wiek. Po raz pierwszy
cieszyła się, iż jej syn wygląda na mniej niż pięć lat. Modliła się w duchu, aby ten
argument przekonał Deva. Obserwowała go uważnie i dostrzegła, że zmienił mu się
wyraz twarzy. Pojawiło się na niej coś, co udało jej się zinterpretować dopiero
wtedy, gdy się odezwał.

-  Nie marnowałaś czasu, prawda? - zapytał ochrypłym głosem.
Zmarszczyła brwi.
-  Co masz na myśli?
-  Szybko znalazłaś kogoś innego.
Zbladła, słysząc te słowa. Powinna się cieszyć, że wziął jej kłamstwo za dobrą

monetę; jednak zamiast tego czuła ostry ból, widząc wyraz jego twarzy. Było to
niemal obrzydzenie na myśl o tym, co nie przyszło Megan do głowy, gdy wymyślała
pospiesznie coś, co rozproszyłoby wątpliwości Deva: jeśli Kevin nie był jego
dzieckiem, Megan wkrótce po rozstaniu z Devem musiała mieć romans z innym
mężczyzną.

Miała ochotę zaprotestować przeciwko takim insynuacjom, ale powstrzymała się.

Uwierzył, że Kevin nie jest jego synem i tylko to się liczyło. Nie mam prawa być
zmartwiona, powiedziała sobie stanowczo. To Dev ją zostawił, a nie odwrotnie. Jeśli
nawet mogła zrozumieć powody jego decyzji, nigdy nie przebaczy mu tego, iż nie
powiedział jej o istnieniu żony, zanim oddała mu serce, ciało i duszę.

Nie mogła mu również wybaczyć tego, że nie wrócił do niej, choć mógł to zrobić.

Mieszkała w San Diego przez sześć tygodni, choć instynkt nakazywał jej wracać
natychmiast do domu. Mimo to Dev nie próbował skontaktować się z nią i
sprawdzić, czy nie było żadnych... skutków ubocznych tej jednej, namiętnej nocy.
Odszedł, nie dbając o to, że mógł coś po sobie zostawić.

- A czego się spodziewałeś?
Wiedziała, że nie umie kłamać, lecz wmawiała sobie, iż dla dobra Kevina będzie

musiała się tego nauczyć. Na razie szok Deva ułatwił jej zadanie, lecz to nie był
koniec kłopotów. Chyba że, jak pomyślała ponuro, zraniła go tak bardzo, jak on
zranił ją i jej syna, zostawiając ich samych.

Odjeżdżając, Dev nie czuł się zraniony. Czuł ból, ale zarazem drętwotę, jakby

obserwował swoje cierpienie z pewnego dystansu. Zastanawiał się, czy
przypadkiem nie jest to kwestia pewnej funkcji mózgu. Mózg wiedział, iż Dev nie ma
prawa do Megan Spencer i jej syna. Chłopca, który mógłby być jego synem. Ale nie

był. To widać, pomyślał Dev. Mój musiałby mieć ponad pięć lat, a ten chłopczyk jest
młodszy. Był wprawdzie wzrostu siostrzeńca Deva, który kończył sześć lat za kilka
miesięcy, mimo to wydawał się być dużo młodszy ze względu na drobną sylwetkę.
Dev pomyślał ze zdumieniem, iż Megan zbyt szybko znalazła pociechę w
ramionach innego mężczyzny.

A czego się spodziewałeś, zapytał pod nosem. Tak bardzo ją zranił, a ona była

tak młoda... To naturalne, że rzuciła się w ramiona pierwszego mężczyzny, który był
dla niej miły.

I poszła z nim do łóżka.
Słowa te odbijały się echem w jego umyśle. Myśl o Meggie oddającej się innemu

mężczyźnie, o innym napawającym się słodyczą, której on spróbował jako pierwszy,
omal nie sprawiła, iż zjechał z drogi.

On przynajmniej kochał się z nią w łóżku, przypomniał sobie z goryczą. Nie na

podłodze, w pijanym widzie i w pośpiechu.

Czy kochała mężczyznę, któremu urodziła syna? I gdzie on był teraz? Nie

nosiła obrączki. Mieszkała w domu swego ojca i nosiła jego nazwisko, choć kiedyś
była zdecydowana nie czerpać korzyści z tego faktu. Gdzie, u diabła, był ojciec jej
syna? Dlaczego nie zajmował się nimi? Jaki mężczyzna odszedłby od takiej kobiety
jak Megan i od jej syna?

Taki mężczyzna jak ty, uprzytomnił sobie bezlitośnie.
Mój Boże, pomyślał. Nic dziwnego, że Meg cię nienawidzi. Oparł czoło o drżące

dłonie, zaciśnięte na kierownicy. Nigdy o tym nie pomyślał, nawet nie przyszło mu
do głowy, że za pierwszym razem, kiedy się z nią kochał, mógł sprawić, iż zaszła w
ciążę.

Przypuszczał, że była to kwestia stresu, w jakim wtedy żył. Albo może, pomyślał

ponuro, wolał po prostu tego nie rozważać. Myśl o dziecku z Meggie była zbyt
kusząca, nawet teraz. Wtedy wprawiłaby go w. zachwyt. To byłaby ostatnia kropla,
przepełniająca kielich, i być może jego umysł był tego świadomy.

Lecz Meg nie miała o tym pojęcia. Wiedziała tylko, że Dev zostawił ją po tym, jak

oddała m najcenniejszą rzecz - swoje dziewictwo. A potem dzięki telefonowi,
odkryła, dlaczego to uczynił. Żal z tego powodu nosiła w sercu przez ponad sześć
lat. Był jej winien jeszcze jedne przeprosiny.

Obiecując sobie, że to ostatni raz i potem nie zostanie mu nic innego, jak odejść,

włączył silnik i zawrócił.

Megan nie miała powodu, by przypuszczać, iż Dev wróci tak szybko, jednak gdy

tylko   pani   Moreland   zapowiedziała   gościa,   wiedziała,   kto   to   jest.   Pani   Moreland
powiedziała,   że   pan   Cross   czegoś   zapomniał.   Megan   nie   miała   pojęcia,   co
odpowiedzieć.  Odczekała  chwilę  i gdy miała pewność,   iż  głos jej  nie zawiedzie,
krzyknęła przez zamknięte drzwi, że zaraz schodzi.

Usiadła na łóżku. Zasłony w pokoju były zaciągnięte; miała nadzieję, że pomoże

jej to uspokoić wzburzone emocje. Nie pomogło.

Nawet Kevin coś wyczuł. Przerwał w pół zdania opowieść o udanej lekcji

pływania i zapytał, co się stało. Wymówiła się bólem głowy i prawie rozpłakała,
kiedy zaniepokojony synek polecił jej wziąć aspirynę i położyć się do łóżka, jak
zawsze robi dziadek w takich wypadkach.

Pomijając aspirynę, wypełniła zalecenia swego pięcioletniego lekarza, lecz

niewiele to pomogło na burzę emocji przeżywanych w związku z Devlinem
Crossem. Ze wszystkich możliwych wyjaśnień jego zachowania prawdziwe nigdy
nie przyszło jej na myśl.

Nigdy nie mogła pogodzić jego zachowania z tym, jak go postrzegała; doszła

więc do wniosku, że pomyliła się w ocenie. Gardziła sobą za ślepotę i głupotę i
trwało to tak długo, ponieważ nie wiedziała, czy kiedykolwiek uda jej się pozbyć
tego uczucia. A teraz obraz mężczyzny, który tak długo istniał w jej świadomości,
legł w gruzach. Przekonała siebie, iż wykorzystał ją; tymczasem on okazał się być w
sytuacji bez wyjścia, rozdarty bardziej niż myślała na samym początku. Jednak czy
mogło to wyjaśnić jego postępowanie? Czy rekompensowało jej cierpienia? Wstyd,
gdy musiała wyznać ojcu, iż miał rację i rzeczywiście okazała się naiwnym, głupim
dzieckiem? Samotność w walce o utrzymanie ciąży, jakby dziecko, świadome
przeżyć matki, nie miało pewności, czy powinno zjawić się na tym świecie?

Wolno przeszła do łazienki. Jeden rzut oka w lustro wystarczył. Wiedziała, że nie

uda jej się skryć wszystkich emocji. Przypudrowała cienie pod oczami, nałożyła róż
na policzki i przeciągnęła szczotką po włosach.

Wzięła głęboki oddech i spojrzała w lustro. Znów ujrzała maskę córki senatora.

Modliła się, aby udało jej się zachować tę maskę w obliczu jedynego mężczyzny,
który był w stanie ją zniszczyć. Wyszła z pokoju, zastanawiając się, po co Dev
wrócił.

Hol na dole był pusty. Przeszła do salonu, licząc na to, iż pani Moreland

zaproponowała gościowi, aby usiadł. Nie było go tam. Usłyszała radosny śmiech
Kevina, lecz zaraz potem rozległ się niski, męski głos. Megan poczuła dreszcze. Z
trudem powstrzymała się, aby nie pobiec w kierunku, skąd dobiegał dźwięk.

Zatrzymała się w drzwiach do pokoju, serce podeszło jej do gardła. Spodziewała

się widoku bałaganu na stole. Kevin od tygodnia budował model samolotu, z
zaskakującą determinacją i cierpliwością. Nie spodziewała się zobaczyć Deva,
siedzącego po turecku na podłodze i z uwagą przyglądającego się czynnościom
chłopca.

Megan stała jak sparaliżowana, patrząc na ojca i syna. Kevin przykładał do

samolotu skrzydło, niestety, trzymając je do góry nogami.

- Wiesz - powiedział z namysłem Dev, nawet się nie uśmiechając. - Wydaje mi

się, że robiłeś to lepiej za pierwszym razem.

Chłopiec nieśmiało zerknął na mężczyznę i odwrócił skrzydło samolotu.
-  To znaczy, tak?
Dev skinął głową i wskazał rysunek na pudełku.
-  Widzisz, miałeś rację.
-  Teraz wygląda jak ten na obrazku, prawda? - zapytał entuzjastycznie Kevin i

sięgnął po klej.

- Chcesz, żebym go przytrzymał? Widzę, jak się starasz, aby nie wycisnąć zbyt

dużo kleju.

- Dziadek powiedział, że muszę być naprawdę ostrożny - zgodził się Kevin, bez

protestów przyjmując pomoc Deva.

Megan była zdumiona. Przecież synek uparł się, żeby zrobić model

samodzielnie. Dev był więcej niż taktowny; dbał o uczucia chłopca jak... ojciec.

Musiała wycofać się z pokoju, czując łzy zbierające się pod powiekami. Gdzieś w

środku czuła emocje tak silne, że nie wiedziała, czy są bolesne, czy przyjemne.

Później znów usłyszała śmiech Kevina i poczuła panikę. Czy Dev naprawdę

zachowywał się jak ojciec? Czy w jakiś sposób odgadł, iż skłamała? Czy zauważył
podobieństwo dziecka do siebie, które było dla niej tak wyraźne? Czy właśnie
dlatego wrócił? Zaalarmowana, zdecydowała się wejść do pokoju.

- Mamo, spójrz! - krzyknął Kevin, słysząc jej pospieszne kroki. - Teraz mój

model naprawdę wygląda jak samolot!

- Widzę, Kevin. Może popracuj nad nim jeszcze trochę, a ja w tym czasie

porozmawiam z panem Crossem?

Słysząc jej ton, dziecko zmarszczyło brwi. Dev wolno podniósł się z podłogi.

Wyraz jego twarzy świadczył, iż on także zauważył jej niepokój. Patrzył na nią
badawczo.

- Ciągle cię boli głowa, mamo? - zapytał Kevin.
- Czuję się dobrze, kochanie.
Dev zerknął na Kevina i potem na Megan. Nie poruszył się, ale w jego oczach

pojawiło się zrozumienie. Widziała, że się zaniepokoił. Jakoś zrozumiał, iż chciała
go odsunąć od swego syna. Wyobrażała sobie, jakie, jego zdaniem, są powody jej
zachowania i miała tylko nadzieję, iż nie będzie żądał od niej wyjaśnień.

- Dzięki za pomoc, Dev.
Drgnął, słysząc słowa chłopca i zerknął na niego przez ramię.
- Proszę bardzo - odpowiedział miękko. Zatrzymali się w sąsiednim pokoju i Dev

spojrzał w oczy Megan. Cisza przedłużała się.

-  Miłe dziecko - powiedział w końcu Dev.
-  Tak. Czego chcesz?
Zerknął   w   stronę   zamkniętego   pokoju   i   serce   Megan   zaczęło   bić   szybciej.

Czyżby zgadł?

- Chciałbym... - zaczął wolno, wpatrując się w drzwi, za którymi Kevin rozmawiał

z panią Moreland.

-  Nie - rzuciła Megan. - Czego chcesz? - powtórzyła.
W jego oczach zobaczyła wyraz bólu, który jednak szybko zniknął.
-  Na początek powiedz mi, gdzie jest ojciec chłopca?
Megan usiłowała nie okazać, jaką ulgę poczuła.
-  Nie jesteśmy już ze sobą. Kevin nosi moje nazwisko. Nigdy nie znał ojca.
Półprawda zabrzmiała dosyć gładko.
-  Zresztą to nie twoja sprawa - dodała z naciskiem.
Drgnął i westchnął głęboko.
-  To prawda - przyznał. - Zresztą nie powinno mnie interesować nic, co dotyczy

ciebie.

Megan nie odpowiedziała i tylko duma pozwoliła jej wytrzymać jego spojrzenie.

Wzrok Devlina był tak samo pusty i nieobecny jak sześć lat temu.

- Uwierz mi - powiedział wolno - naprawdę, próbowałem cię odszukać.
- Mówiłeś już o tym. Śmieszne, ale przez cały czas byłam w swoim mieszkaniu,

przez sześć tygodni po twoim odejściu. Choć nienawidziłam tego miejsca i
nienawidziłam wspomnień...

Urwała, gdy zauważyła, że podnosi głos. Nie chciała dać mu poznać, jak bardzo

ją zranił. Uspokoiła się, wzruszyła ramionami i odezwała się ponownie:

- Byłam głupia, czekając i mając nadzieję. - Mając nadzieję, że wrócisz i

wyjaśnisz, dlaczego to zrobiłeś, dodała w myślach. Mając nadzieję, że to pomyłka i
tak naprawdę nie masz żony. Mając nadzieję, że nie jestem w ciąży...

Dev poruszył się niespokojnie.
- Chodzi mi o późniejszy okres.
Już chciała ostro zareagować, lecz myśl o obwinianiu kobiety, która zmarła tak

młodo, napełniła ją wstydem. To nie jej wina, że byłaś głupia, powiedziała sobie. To
raczej ona była niewinną ofiarą.

- Próbowałem - powtórzył Dev - ale ciebie już tam nie było. A przynajmniej

Megan Scott zniknęła. Pewnie wtedy zostałaś już Megan Spencer.

- Zawsze byłam Megan Spencer. Meg Scott to było... głupie dziecko, faza, z

której musiałam kiedyś wyrosnąć.

- Nie! - zaprotestował wbrew swojej woli. - Nie mów tego. Meg była słodką,

niewinną, śliczną osobą. Nie krytykuj jej tylko dlatego, że ja... - Megan czekała na
dalszy ciąg, lecz Dev tylko potrząsnął głową, jakby czuł za duży ból. Później
wyprostował się.

-  Przepraszam. Nie wróciłem po to, aby znów omawiać stare sprawy.
-  W takim razie po co wróciłeś? Wziął głęboki wdech.
-  Żeby cię przeprosić.
-  Znowu?
-  Nie za to. Powiedziałem już, że nigdy nie chciałem cię zranić, i wiem, że w to

nie wierzysz. Nic nie mogę na to poradzić. Nie mogę zmienić przeszłości.

- W takim razie...?
- Po prostu coś zrozumiałem... - Przerwał i przesunął ręką po włosach

znajomym gestem, wywołującym w piersi Megan ból. - Boże, jakie to ma
znaczenie? W to też nie uwierzysz, bo jest to absurdalne. Ja sam zaledwie mogę
uwierzyć.

- W co?
Dev podszedł do okna i wyjrzał na podjazd. Zacisnął dłonie w pięści i schował je

w kieszeniach, jakby chciał się powstrzymać przed zadaniem ciosu na oślep.

Megan obserwowała go, zastanawiając się, dlaczego traci tyle czasu na

wysłuchiwanie mężczyzny, który zadał jej ból. Była tak pochłonięta myślami, że
kiedy Dev odezwał się, drgnęła.

Jego głos był niski i ochrypły, ale gdyby nawet brzmiał normalnie, wiedziałaby, z

jakim trudem przychodzi mu mówienie. Widać to było po jego minie i przerwach,
jakie robił między wyrazami.

- Byłem wtedy na skraju przepaści, Meg. Megan - poprawił się. - Wiedziałaś o

tym od samego początku, prawda? Wiedziałaś, że coś jest nie tak?

- Wiedziałam.
Odwrócił się ku niej, patrząc w napięciu, jakby spodziewał się, iż~ słowa, które

za chwilę wypowie, mogą wzburzyć Megan, lecz musiał to powiedzieć.

- Chyba nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak bliski byłem załamania,

dopóki  cię   nie   spotkałem. - Spuścił na moment wzrok i potem znów spojrzał jej w
twarz,   jakby   zmusił   się   do   tego.   -   Nie   wiedziałem,   że   zbliżam   się   do   brzegu
przepaści,   dopóki  mnie  nie  powstrzymałaś.   Mogłem   się  rozsypać,   wystarczyłaby
jedna drobna rzecz, mały wzrost napięcia...

- Sądzisz, że tego nie wiem? - zapytała. - Nie wydaje ci się, iż wiedziałam, że

coś cię gryzie? - Nie chciała, aby przypominał jej o swoim cierpieniu; miała ochotę
pocieszyć go, nawet teraz, a to byłoby zbyt niebezpieczne. - Słuchaj, przykro mi z
powodu tego, co stało się z twoją żoną. Nikt nie zasługuje na śmierć w tak młodym
wieku, szczególnie w takich okolicznościach. I przykro mi, że...

- Nie!
Podszedł do niej i chwycił ją za ramiona.
- Nie. To nie tego... chciałem... Nie chcę twojej litości. Boże, właśnie tego

próbowałem wtedy uniknąć.

- W takim razie czego chcesz? - Megan niemal jęknęła. Czuła tylko, że Dev jej

dotyka, czuła ciepło jego rąk. Szybko wciągnęła powietrze, jakby bała się, że za
chwilę zabraknie go w pokoju.

Patrzył na nią i nie mogła się ruszyć, choć jej umysł nakazywał, aby jak

najszybciej uwolniła się z tego obezwładniającego uścisku. Nie mogła też odwrócić
spojrzenia. Tak samo jak sześć lat temu, jego wzrok hipnotyzował ją w sposób,
jakiego nie zaznała ani przedtem, ani potem.

Kiedy się poruszył, wiedziała, że zamierza ją pocałować. Wiedziała też, że

popełni błąd, jeśli go nie powstrzyma. Czyż dziś już nie dowiódł jej, iż nadal jest
wrażliwa na jego czar?

Czyż nie udowodnił jej, iż jego dotyk rozpala w niej płomień? A potem jego

miękkie, ciepłe wargi znalazły się na jej ustach i reakcja ciała stłumiła ostatnie,
słabe protesty umysłu. To był jedyny mężczyzna, który tak na nią działał; jedyny,
pomyślała z rozpaczą, na całe życie.

A potem nie mogła już o niczym myśleć, gdy jego język delikatnie przesunął się

po jej wargach, dłonie ujęły twarz i poczuła ciepło jego ciała. Rozchyliła usta.

Usłyszała niski, chrapliwy dźwięk, który wyrwał jej się z gardła. Miała wrażenie,

że w jej rozgrzanej krwi pojawiły się płomienie ognia. Gdy cofnął się, zaprotestowała
cicho. Potem to jej język zaczął prowokująco pieścić jego usta. Pocałunek pogłębiał
się i nie mogła go przerwać; nie chciała go przerwać. Po raz pierwszy od bardzo
długiego czasu naprawdę coś odczuwała i jej instynktowna, radosna reakcja
stłumiła wszelki rozsądek.

Jak przez mgłę czuła jego ręce przesuwające się po jej plecach, swoje ruchy,

mające na celu jeszcze bliższy kontakt. Wreszcie Dev odnalazł jej pierś i delikatnie
ujął ją w dłoń, ściskając stwardniałe sutki.

Westchnęła, z rozkoszy ledwo łapiąc oddech. A potem, ponad szumem krwi

pulsującej w uszach i ciężkiego oddechu Deva usłyszała coś jeszcze. Kevin. Jej
syn. Jego syn.

Wyrwała się gwałtownie. Jej ciało protestowało, pragnęło więcej słodyczy, na

którą czekało sześć długich lat. Jednak Megan zignorowała ból; skrzyżowała ręce
na piersiach, zdając sobie sprawę z beznadziejności gestu: nic nie mogło zastąpić
ramion Deva.

- Czego... - Przerwała i przełknęła ślinę, chcąc pozbyć się chrypki. - Czego ode

mnie chcesz?

Dev spojrzał na nią i po chwili na swoje ręce, które jeszcze niedawno ją pieściły.

Uniósł je powoli i przyjrzał się im uważnie, jakby należały do kogoś innego. Zacisnął
palce i schował pięści do kieszeni. Cofnął się o krok, potem o jeszcze jeden, jakby
chciał zachować bezpieczny dystans. Megan poczuła wdzięczność; dał jej czas na

opanowanie się.

- Chcę... - Zadrżał i nie dokończył. Wziął głęboki wdech, jakby tak samo jak i

ona musiał się uspokoić po oszałamiającym pocałunku. Wstrzymał oddech,
spuściwszy wzrok. Megan zrobiła to samo i zobaczyła to, co przykuło jego uwagę:
jej sztywne sutki. Rzut oka na jego opięte dżinsy nie pomógł jej rozładować
zakłopotania.

Po długiej chwili ciszy Dev wreszcie się odezwał:
- Chciałem, żebyś spróbowała zrozumieć. - Zerknął na nią, zrobił krok do przodu

i zatrzymał się, jakby nagle przypomniał sobie ó istnieniu niebezpiecznej strefy. Z
wysiłkiem podjął: - Możesz zrozumieć? Możesz uwierzyć, że ani razu nie przyszło
mi do głowy, iż możesz zajść w ciążę?

Megan drgnęła.
- Nie, powiedziałam ci... - zaczęła z desperacją.
- Wiem; Kevin nie jest moim synem. Ale mógłby nim być. Boże, mógłby być mój,

a ja nawet nie brałem pod uwagę takiej możliwości.

- Trochę za późno martwić się o to, nie sądzisz?
Odpowiedział łagodnie, jakby nie usłyszał goryczy w jej tonie:
- O wiele za późno. Ale nie mogłem brać tego pod uwagę. Po prostu nie

mogłem. Myśl o tobie w ciąży z moim dzieckiem pogrążyłaby mnie ostatecznie.
Gdybym o tym pomyślał, choćby przez sekundę... Odwrócił wzrok i zadrżał; Megan
prawie to poczuła. - Złamałbym się, Meg. Nie mógłbym tego znieść. Tak samo nie
mogłem spojrzeć ci w twarz i zakończyć związku, który pozwalał mi utrzymać się
przy życiu.

Megan widziała jego bezradność i wstyd.
- Dev...
Uniósł głowę.
- A więc nie myślałem o tym - powiedział bezbarwnym tonem, patrząc jej w

oczy. - Po prostu nie rozważyłem tego. Mój umysł automatycznie przesunął tę myśl
w jakiś ciemny zakamarek; aż do dziś.

Spojrzał na drzwi pokoju i potem na Megan. Widziała cierpienie, jakie pojawiło

się w jego oczach. Westchnął głęboko.

- Gdybyś była w ciąży, mogłabyś przyjść do mnie. Wtedy... - Bezradnie wzruszył

ramionami, jakby sam nie wiedział, co by zrobił.

- Po tym, jak odkryłam, że masz żonę? - zapytała Megan ostro. - Twoja

nieobecność i milczenie powiedziały mi wyraźnie, jak miło byłabym widziana -
dodała.

- Zależał ode mnie byt tylu cholernych ludzi - powiedział, lekko potrząsając

głową. - Moja i jej rodzina. Właśnie rozpoczęło działanie Cross Consulting. Nie
mogłem porzucić przedsiębiorstwa ani ludzi, którzy założyli je wraz ze mną w chwili,
gdy dopiero zaczynało działać. I były jeszcze rachunki...

Megan drgnęła. Zaczynała rozumieć. Mam małe kłopoty finansowe, powiedział

kiedyś. I dodał, że to sprawy prywatne, a nie zawodowe. Boże, czyżby jeszcze płacił
rachunki za szpital żony? Uznała, że to możliwe. W San Diego nie miał zbyt wiele;
jego budżet był niemal tak samo skromny jak jej. To wyjaśniałoby, dlaczego nadal
jeździł tym samym dżipem i dlaczego, jak powiedział Frank Mason, pracował po
szesnaście godzin niemal dzień w dzień.

- Czasami - rzucił chrypliwie - czułem, że jeśli się załamię, wszystko się

rozpadnie. Miałem wrażenie, iż trzymam w garści całą firmę. Nie mogłem
rozczarować swoich współpracowników, Meg.

Megan stłumiła narastające w niej współczucie. Zastanawiała się, jak

zareagowałaby na jego słowa, gdyby za drzwiami pokoju nie było dziecka. Jednak
nic nie mogło zmienić faktu, że w tamtych strasznych czasach była samotna i jej syn
nigdy nie poznał ojca.

- Nie mogłeś ich rozczarować - powtórzyła cicho, wściekła na siebie za to, że w

jej głosie brzmiała taka gorycz. - Więc zamiast tego rozczarowałeś mnie.

Niemal pożałowała tych słów, widząc udrękę na jego twarzy. Głos Kevina z

sąsiedniego pokoju przywołał ją do rzeczywistości. Po chwili twarz Deva nie
wyrażała już żadnych emocji.

- Wróciłem po to - stwierdził oficjalnym tonem - aby przeprosić, iż nie wziąłem

pod uwagę wszystkich możliwości. Byłem nieodpowiedzialny, po pierwsze dlatego,
że nie ochroniłem cię, a szczególnie potem: nie upewniając się, iż nie zaszłaś w
ciążę. Nie spodziewam się zrozumienia. Chciałem tylko, abyś wiedziała, iż jest mi
naprawdę bardzo przykro.

Ruszył do drzwi, zatrzymał się i zerknął na nią.
- Żałuję tej nocy, Meg, ale tylko z powodu tego, że tak wiele zmieniła w twoim

życiu, i dlatego, iż wziąłem coś, czego nie miałem prawa brać od ciebie. Miałem
zwyczaj przypominać sobie tę noc, kiedy zdawało mi się, że nic już mi nie zostało;
kiedy miałem ochotę staranować barierkę na moście i wjechać do rzeki. Boli mnie
to, że cię skrzywdziłem, ale mimo to... była to najwspanialsza noc, jaką kiedykolwiek
przeżyłem. Ocaliła mi życie.

Odwrócił się gwałtownie i wyszedł, zanim Megan miała czas zareagować.

Usłyszała trzask frontowych drzwi i warkot silnika.

Opadła na krzesło i dopiero wtedy zdała sobie sprawę z tego, iż jej kolana drżą,

tak samo jak ręce. Wpatrywała się w nie, wiedząc, iż umysł próbuje odwrócić uwagę
od miotających nią emocji.

Dopiero znacznie później, kiedy już położyła Kevina do łóżka, mogła rozważyć

swoje myśli. W dodatku Kevin, zasypiając, wyznał, że lubi pana Crossa, który
pomógł mu w budowie modelu samolotu.

Była zmęczona ponurymi wspomnieniami. Nie chciała ich odgrzebywać, lecz nie

umiała ich uniknąć. Ból, szok, zdrada, złość - we wspomnieniach były tak samo
silne jak w rzeczywistości.

Na tyle silne, aby wywołać łzy, choć przyrzekała sobie, że już nie będzie płakać.

Megan wytarła oczy i włączyła lampkę. Ciemność nadawała wspomnieniom
wyjątkową żywość.

Jeśli Dev uwierzył, że Kevin nie jest jego synem, to czego od niej chciał?

Przebaczenia? Rozgrzeszenia? Westchnęła. Może była naiwna, ale miała na
uwadze przykład swoich rodziców. Oni byli sobie wierni; z drugiej strony żadne z
nich nie miało takich przeżyć jak Dev. Kiedy zmarła matka, jej śmierć była szybka i
bezbolesna. Jednak czyż tragiczna śmierć żony usprawiedliwia to, co zrobił Dev?

Co myśmy zrobili, poprawiła się. Już dawno przyznała sama przed sobą, że winę

ponoszą oboje. Może nie znała wtedy prawdy, ale nie miała też powodu, aby
zakochiwać się tak mocno i tak szybko w mężczyźnie, który, choć znała go od kilku
miesięcy, był dla niej obcy. Była głupim dzieckiem, jak powiedział jej ojciec, i nie

rozpoznawała oczywistych sygnałów. Jego rezerwa, milczenie, lęk przed
spotykaniem się z nią poza kawiarnią lub jej mieszkaniem, brak spotkań z jego
przyjaciółmi. Patrząc wstecz, mogła tylko śmiać się z własnej naiwności.

Przed jej oczami pojawił się obraz: jej ojciec bezradnie przykuty do łóżka

szpitalnego, ani martwy, ani żywy; ona, próbująca kontynuować jego pracę, w tym
samym czasie zajmująca się Kevinem i utrzymująca resztę rodziny: wuja Jamesa,
kuzynów, przyjaciół ojca. Wyobraziła sobie, jak musi sobie radzić z wyrazami
współczucia i litością, stresem, poczuciem bezradności...

Gdyby pojawił się ktoś, kto dawałby jakąś nadzieję lub przynajmniej ofiarowywał

czas wolny od bólu, czy mogła uczciwie powiedzieć, że stroniłaby od takiej osoby?
Nawet gdyby jej postępowanie było złe?

Nie wiedziała. Świtało już i szare światło poranka towarzyszyło jej ponurym

rozmyślaniom. Nadał nic nie wiedziała, poza jednym: niezależnie od tego, ile razy
nazwała siebie głupią, nie mogła wmówić sobie, iż żałuje, że Dev ją pocałował.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dev bawił się ołówkiem, tak naprawdę nie widząc ani jego, ani papierów

rozłożonych na biurku. Nie musiał im się przyglądać; wiedział doskonale, co w nich
jest. Nowe próbki gruntu okazały się tak samo kiepskie jak poprzednie. Jakoś nie
cieszyła go myśl o przekazaniu tych wiadomości drażliwemu Frankowi Masonowi.

Wstał i wyjrzał przez okno. Nie było na co patrzeć - wokół stały rzędy wysokich

budynków. Zupełnie inaczej niż w San Diego, gdzie przed biurem były małe domki i
rosły drzewa.

Po przyjeździe nie miało to znaczenia. Cieszył się, że mógł wyjechać i opuścić

miasto, które wiązało się z bolesnymi wspomnieniami. Wspomnieniami młodej
kobiety, zmarłej przedwcześnie... i Meg, którą skrzywdził. I akurat wtedy, gdy
wydawało mu się, iż uwolnił się od tych wspomnień, wszedł do zatłoczonego pokoju
i zderzył się z przeszłością.

Po raz pierwszy żałował, że nie pozwolił zająć się tym Jeffowi. Przyjaciel

proponował mu to, lecz widać było, iż nie ma do tego serca. Obaj wiedzieli, że na
początku będzie to praca dla jednego człowieka, wymagająca pozostawania po
godzinach.

- W San Diego mamy dobrych pracowników - powiedział Dev Jeffowi. - Możesz

iść na noc do domu i pomóc Lindzie przy dziecku. Ona nie puści cię samego, a
wolałaby nie przeprowadzać się w tej chwili. Nie ma sensu zakłócać życia rodzinie,
dopóki nie wiadomo, czy to przedsięwzięcie się uda.

Jeff rzucił mu znaczące spojrzenie.
- A więc zburzysz swoje życie.
Dev wzruszył ramionami, unikając wzroku przyjaciela. Obaj wiedzieli, że jego

życie to praca, a dom to miejsce, w którym spędza noce.

- Kiedy wreszcie odpoczniesz? Musisz w końcu zejść z tej karuzeli. To trwa już

niemal pięć lat. Nie możesz tak wiecznie...

-  Zamknij się - mruknął ponuro Dev.
-  Dev...
-  Mówię poważnie: daj spokój.
-  Cholera, Dev...
-  Poradzę sobie z otworzeniem biura w Orange County.
Jeff znał ten ton. Westchnął z rezygnacją.
-  W porządku, ale przynajmniej weź ze sobą Matta albo Luisa, żeby pomogli ci

w pracy w terenie.

- Poradzę sobie.
- Nie mówiłem, że nie. Znam cię. Stworzyłeś tę firmę od zera, kiedy wszyscy

mówili, że powinieneś trzymać się spółki Gordona. Przyjąłeś mnie na wspólnika,
choć wtedy nie było mnie stać nawet na porządny garnitur. Wiele ci zawdzięczam,
przyjacielu.

- Nie - zaprzeczył Dev, myśląc, że Jeff zawsze był przy nim, kiedy był

najbardziej potrzebny: zmuszał 'go do stawiania czoła światu, nie pozwalał wpaść w
rozpacz. - Nie - powtórzył - niczego mi nie zawdzięczasz. Zostań w domu z rodziną;
poradzę sobie.

- Cholera, stary, nie możesz tak się poświęcać. Jak długo... - Przerwał, widząc

ostrzegawczy błysk w oczach Deva. - No dobrze, koniec wykładu. Obiecaj mi tylko,
że dasz znać, gdybyś potrzebował pomocy. Zjawię się w ciągu kilku godzin.

- Dobrze.
- Szkoda, że nie mogę w to uwierzyć - mruknął Jeff.
Patrząc przez okno, Dev myślał, że powinien skorzystać z oferty Jeffa. Frank

Mason, jeden z największych przedsiębiorców, stawał się nieznośnym pracodawcą.
Starał się przyspieszać wszystkie fazy projektu, a każde opóźnienie traktował jak
osobistą zniewagę.

Jeff poradziłby sobie z nim. Miał lepsze podejście do ludzi tego typu. Jego dobre

maniery zdawały się być zaraźliwe.

Tak, Jeff poradziłby sobie, myślał Dev. I dobrze by się czuł na przyjęciu, na które

ciągnął go Mason w piątek.

Piątek. Dziś. Drgnął i spojrzał na zegarek. Cholera. Musi się ruszyć, jeśli nie

chce się spóźnić. Chwycił kurtkę i wyszedł z biura.

Zaproszenie potraktował nieufnie do tego stopnia, iż niemal o nim zapomniał.

Jednak Mason nalegał.

Dev wiedział, że skoro ma przemawiać ojciec Megan, ona też tam będzie.

Właśnie dlatego wybierał się tam z niechęcią, ale zarazem to zadecydowało o tym,
iż szedł. Mówił sobie, że nie będzie mile widziany, szczególnie przez Megan
Spencer. Potraktowała go łagodniej, ale było to z litości, a tego chciał uniknąć.
Mimo to przypominał sobie każde spotkanie i każdy grymas na jej twarzy.

Fakt, że był w stanie zmusić ją do porzucenia uprzejmej, chłodnej maski,

napełniał go nadzieją, której nie umiał się pozbyć. Może była na niego zła, może
nim gardziła, ale nie była obojętna. Mała pociecha, ale na razie wystarczy,
pomyślał. Jest od czego zacząć.

Zacząć. Wpatrzył się w czerwone światło, nie widząc go. Dlaczego tak pomyślał?

Przecież zamierzał spełnić jej życzenie i zostawić ją w spokoju. Czyżby chciał
zacząć wszystko od nowa, choć ona mu nie wybaczyła i być może nigdy nie
wybaczy? Wiedząc, iż Megan może go odrzucić?

Uświadomiwszy sobie, o co mu chodzi, roześmiał się. Postępował tak, jakby miał

coś do stracenia. Jeśli nawet Meg go odrzuci, to co się z nim stanie? Będzie żył tak
jak dotąd. Może poczuje się zraniony, ale nie bardziej niż niegdyś.

Klakson z tyłu wyrwał go z zamyślenia. Ruszył i skręcił w boczną ulicę. Odsunął

od siebie myśl o powrocie Meg do jego życia. Jesteś głupi, myśląc o tym, skarcił
siebie. Nie powinieneś pokazywać się jej na oczy. Obawiał się, że będzie to
męczące popołudnie.

- Megan, skarbie, kim jest ten mężczyzna?
Megan bawiła się fantazyjnie skręconą serwetką, leżącą przy talerzu.
- Który? - zapytała, doskonale wiedząc, kogo ma na myśli Susan Harper.

Zauważyła jego wejście do sali i cały czas czuła na sobie jego spojrzenie.

- Oczywiście ten, który się w ciebie wpatruje. Nie mogłaś go nie zauważyć.
Megan spojrzała w oczy swojej rozmówczyni. Lubiła Susan Harper. Pracowała

dla jej ojca od wielu lat, prowadząc biuro w Sacramento. Była pulchną kobietą w

wieku pięćdziesięciu pięciu lat, czarującą i pełną życia, o pięknych, srebrzystych
włosach.

Była również za bystra, aby dać się oszukać. Megan westchnęła.
- Pracuje dla Franka Masona. Spotkaliśmy się kilka razy.
-  Wygląda na oczarowanego tobą.
Megan nie miała pojęcia, co odpowiedzieć, więc tylko wzruszyła ramionami.
-  Oczywiście wyglądasz dziś wyjątkowo dobrze.
Megan   uśmiechnęła   się   z   przymusem,   choć   wiedziała,   iż   komplement   jest

szczery. Znała Susan jako szczerą, otwartą kobietę, która jednak w razie potrzeby
umiała być ostra. Właśnie dlatego ojciec uważał ją za niezastąpioną.

Gdyby nie fakt, że Megan ostatnio nie była już niczego pewna, uwierzyłaby w

komplement. Przygotowała się do przyjęcia wyjątkowo starannie, wmawiając sobie,
iż robi to dla ojca, a nie z powodu Deva.

Po prostu chciałam wyglądać jak najlepiej, zapewniła, sama siebie kolejny raz.

Wyglądała lepiej niż dobrze. Miała na sobie kostium z błękitnego jedwabiu.
Dwurzędowa marynarka sięgała talii, prosta spódnica kończyła się przed kolanami,
odsłaniając kształtne nogi. Do tego dobrane kolorystycznie szpilki i naszyjnik z
topazem, który dostała od ojca na dwudzieste pierwsze urodziny.

Wybierając biżuterię na ten wieczór nie sądziła, aby kierowała się czymś innym

niż kryterium dobrego smaku. Dopiero później przypomniała sobie dzień, kiedy na
spacerze z Devem zobaczyła na jednej z wystaw przepiękne topazy. Zawsze lubiła
te kamienie i zatrzymała się, aby je podziwiać.

- Są piękne. Mają taki sam kolor jak twoje oczy - powiedział Dev.
Poczuła ucisk w gardle. Tak rzadko mówił jej takie rzeczy. Nie mogła wykrztusić

słowa; napawała się komplementem, podobnie jak wszystkim, co robił czy mówił
Dev, a co wykraczało poza granice przyjaźni. Wpatrywała się w wystawę, nie chcąc,
aby zobaczył jej radość.

- Powinnaś je mieć - powiedział nagle, prawie ze złością. - Powinnaś być z kimś,

kto mógłby ci je dać.

Wyczuwając napięcie, starannie dobierała słowa:
- Wolałabym być z kimś, kogo kocham.
Zobaczyła w szybie, jak przymknął oczy i ciężko westchnął.
- Meggie, uważaj, kogo pokochasz. Najpierw się upewnij, że on na to zasługuje.
Teraz dotknęła kamienia w naszyjniku, zastanawiając się, czy wybrała ten klejnot

podświadomie z względu na pamięć tamtego dnia.

Usłyszała szmer, kiedy pojawił się jej ojciec i witając się z ludźmi, zmierzał do ich

stolika. Otrząsnęła się ze wspomnień i postanowiła ignorować spojrzenia Deva. Nie
próbował podejść do niej, lecz nawet gdyby chciał, byłoby to trudne z powodu tłoku
przy stoliku senatora.

Wszystko szło gładko. Mowa senatora - napisana przez nią, ale wygłoszona

przez   ojca   -   została   dobrze   przyjęta.   Megan   obserwowała   wręczanie   nagród,
starając   się   docenić   godziny   pełnej   poświęcenia   pracy   policjantów,   którzy   je
dostawali, i biła brawo tym, którym wręczano medale zasługi. Jedynym problemem
było to, że nie mogła przestać myśleć, iż żaden z tych mężczyzn, mających na co
dzień   do   czynienia   z   ciemną   stroną   życia   ludzkiego,   nie   wyglądał   na   tak
wyczerpanego jak Dev pierwszego dnia, gdy go poznała.

Po zakończeniu nie wstała; wiedziała, że ojciec będzie musiał zostać jeszcze

przez godzinę, o ile nie dłużej. Susan uśmiechnęła się do niej współczująco. Ona
również znała specyfikę takich przyjęć. Uśmiech jednak znikł, kiedy spojrzała ponad
ramieniem Megan. Meg była jej wdzięczna za ostrzeżenie; miała czas opanować
się, zanim usłyszała niski, ochrypły głos człowieka witającego się z jej ojcem.

- O, Dev. Miałem nadzieję, że wpadniesz - odezwał się jowialnie Harlan. -

Poznaj Susan Harper, moją prawą rękę w Sacramento. Susan, to jest Dev Cross.
Pracuje z Frankiem Masonem nad projektem Gold Coast.

Susan uśmiechnęła się; Dev ukłonił się jej z powagą, zerkając na Megan. Jego

źrenice rozszerzyły się, kiedy zauważył naszyjnik. Przeniósł spojrzenie na senatora.

- Ma pan doskonały gust, sądząc po pracownicach w obu miastach.
Megan zaszokował chichot ojca. Susan niespodziewanie zaczerwieniła się.
- Usiądź z nami na chwilę. Chciałbym przygotować się na spotkanie stanowej

komisji w stolicy, które odbędzie się w przyszłym tygodniu. Będziemy dyskutować o
podobnym projekcie na północnym wybrzeżu i Susan twierdzi, iż będą zadawać
mnóstwo pytań w związku z projektem Gold Coast.

Dev skrzywił się i zerknął przez ramię na Franka Masona.
- Jestem tylko geologiem. Należy zapytać pana Masona.
- Frank poda taką wersję, która zagwarantuje aprobatę komisji - zauważył sucho

Harlan.

- I pewnie dlatego dostanie to, czego chce - zauważył Dev i w tej samej chwili

wyglądał tak, jakby pożałował tych słów.

Jednak Harlan zaśmiał się i po błysku w jego oczach widać było, że podoba mu

się to.

- Od razu mi się spodobałeś. Usiądź – poprosił - i powiedz mi, jak mam

wyjaśnić ludziom w Sacramento, że to, co udaje się tutaj, niekoniecznie musi udać
się u nich. Oni chyba nie zdają sobie sprawy, że tu żyjemy w nieco innych
warunkach.

- To nie są „nieco inne warunki". Pod względem geologicznym południowa

Kalifornia jest wyjątkowa.

- Naprawdę? Dlaczego?
- Powierzchnia ziemi podzielona jest na płyty lądu. Istnieje siedem głównych.

Południowa Kalifornia leży na płycie tektonicznej Pacyfiku; północna Kalifornia i
reszta kraju leży na płycie północnoamerykańskiej. - Dev wzruszył ramionami. -
Płyty są w ciągłym ruchu. Stykają się, czasem zderzają, ale nie mieszają się.

- Zderzają?
- Tak, na przykład w miejscu nazywanym Uskokiem Świętego Andrzeja.
Harlan odchylił się do tyłu. Miał dziwny wyraz twarzy. Susan wpatrywała się w

Deva.

- Nigdy jeszcze nie słyszałam tak dokładnego wyjaśnienia - powiedziała. -

Naukowcy zwykle używają tak skomplikowanych terminów, że jedyne, co można
zrozumieć, to fakt, że mieliśmy trzęsienie ziemi. Powinieneś być nauczycielem.

Megan musiała zagryźć wargi, aby zachować powagę. Dev zerknął na nią

przelotnie i w jego orzechowych oczach wyczytała, że i on miałby ochotę
wybuchnąć śmiechem.

- Muszę wyrażać . się konkretnie - wyjaśnił z uśmiechem Susan - abym mógł

przekazać to, o co mi chodzi. Jeśli sprawy stają się za bardzo skomplikowane,

oddaję głos swojemu wspólnikowi. On jest ekspertem sejsmologicznym.

- Czy jest tak samo konkretny i rzeczowy, kiedy wyjaśnia skomplikowane

problemy laikom? - zapytała Susan z uśmiechem, który powiedział Megan, że ona
również bawi się rozmową.

- Jest o wiele lepszy niż ja. To rodowity, czarujący Teksańczyk.
Susan zaśmiała się, Harlan zachichotał i nawet Megan uśmiechnęła się lekko.

Zmienił się, pomyślała. Nie jest szczęśliwy, w jego oczach nadal widać było
zmęczenie; jednak Dev z przeszłości nie byłby w stanie tak żartować. Nie
zastanawiając się, spojrzała na niego i spytała:

- Jeff?
Zerknął na jej ojca i potem na nią. Choć Jeff nie był jeszcze jego wspólnikiem,

kiedy spotkał Megan, opowiedział jej o nim pewnego dnia, kiedy po raz setny
omawiali klasyfikację skał.

Megan zaczerwieniła się nagle, uświadamiając sobie, że się zagalopowała. Dev

jednak odezwał się szybko, oszczędzając jej dalszego zakłopotania:

- Tak. Jestem pewny, że Frank wspominał kiedyś o nim. - Spojrzał na senatora.

- A pan z pewnością nie potrzebuje nikogo, kto musiałby pana przekonywać.

Skutecznie odwrócił uwagę obecnych od niezręcznej wypowiedzi Megan.

Dziękowała mu za to w duchu. Jednocześnie poczuła ukłucie złości: nie chciała
zmieniać swego stosunku do niego, było to zbyt niebezpieczne.

- Chciałbym, żeby tak było - powiedział Harlan.
- Wiesz, że jesteś urodzonym mówcą - zauważyła Susan. - Zwróć tylko uwagę

na dzisiejszą reakcję publiczności.

- To dzięki autorce mojego przemówienia - odpowiedział senator, patrząc z

uśmiechem na córkę. - Ona...

- ...wygląda czarująco, jak zwykle. - Z nieodłącznym cygarem w zębach, na

szczęście nie zapalonym dzięki zakazowi palenia w sali, Frank Mason zajął ostatnie
wolne krzesło przy ich stoliku. Uśmiechnął się do Deva.

- Harlanie, dziękuję ci za zabawienie mojego chłopca. Muszę przyznać, że masz

więcej szczęścia niż ja. Przy mnie jest zawsze cholernie poważny. Z trudem udaje
mi się wydobyć z niego jedno słowo, poza złymi wiadomościami.

- Złe wiadomości? - zapytała Susan, patrząc z dezaprobatą na cygaro, jakby

obawiała się, że lada moment zostanie zapalone.

Mason wzruszył ramionami.
- Chce mnie zmusić do umocnienia każdego metra. Kosztuje mnie to fortunę.
- Wzmocnienie? - Harlan zerknął na Deva. - Czy możesz wyjaśnić, dlaczego na

to nalegasz?

- Na tym terenie grunt nie jest na tyle ścisły, aby udźwignąć ciężar, o którym

mówimy. Należy więc go wzmocnić. Wybiera się ziemię, miesza z wodą i innymi
elementami, kładzie na miejscu i sprasowuje, aż uzyska się pożądaną ścisłość.

- Wzmocnienie podłoża - powiedział kwaśno Mason - moim zdaniem, nie jest

konieczne. Przecież wszystko utrzyma się bez problemów.

- Może.
- Oczywiście - zapewnił Mason. - Nie znoszę tak zwanych specjalistów, którzy

nigdy nie zbudowali psiej budy, ale myślą, że wszystko wiedzą. Oczywiście,
pomijając ciebie, Harlanie - dokończył szybko.

- Nigdy nie zbudowałem nawet psiej budy - odrzekł łagodnym tonem Harlan.

Dev uśmiechnął się.

- Ale właśnie dlatego wynajmuję ekspertów takich jak Dev, żeby mówili mi to,

czego nie wiem. I słucham ich rad.

Powiedział to z uśmiechem, lecz Mason doskonale zrozumiał jego intencje.

Wydawał się dotknięty. Harlan nie kontynuował tematu.

- Szkoda, że oni wszyscy nie mówią tak sensownie - dodał, popatrując z

uśmiechem na Deva.

Mason mruknął coś pod nosem i odszedł od stolika do jednego ze swoich

inwestorów, który nie wyglądał na uszczęśliwionego z tego powodu. Może obawiał
się, że cygaro jest zapalone. Słuchał Masona przez chwilę, na jego twarzy zagościł
ponury wyraz i Mason szybko odciągnął go w kąt sali.

- Nie jestem pewien, czy ten biedak to wytrzyma - stwierdził ojciec Megan.
- Może. - Dev spojrzał senatorowi w oczy. - Ale szczerze współczuję

człowiekowi, którego upatrzy sobie nasz przyjaciel.

W niebieskich oczach, tak bardzo przypominających oczy Megan, błysnął podziw

i senator skinął głową, jakby właśnie usłyszał potwierdzenie swojej opinii.

- Będziesz w mieście przez jakiś czas, prawda? - zapytał.
Dev lekko zmarszczył brwi, lecz potwierdzająco Skinął głową.
- To dobrze. Wyjeżdżam na kilka tygodni do Sacramento, ale obiecałem, że

wrócę na przyjęci urodzinowe, które zorganizuje dla mnie moja córka. Odbędzie się
dwudziestego, w klubie Aliso Beach. Obawiam się, że będzie to raczej oficjalna
impreza, ale gdybyś miał czas, chciałbym, żebyś na nie przyszedł.

Dev spojrzał na senatora z zaskoczeniem.
- Nieczęsto spotykam ludzi, którzy mówią to, co myślą. A kiedy już tak się

stanie, lubię mieć ich w pobliżu.

Dev spojrzał na Megan. Otrząsnęła się z szoku wywołanego słowami ojca i

uznała, iż powinna się była tego spodziewać. Wiedziała, że Dev czeka na jakąś
reakcję z jej strony. W jego oczach widziała przyznanie do tego, iż nie był
człowiekiem, za jakiego uważał go jej ojciec. W tej samej chwili zrozumiała: w ciągu
ostatnich sześciu lat on wycierpiał tyle samo co ona.

- Dobrze - powiedziała nagle, prawie mimo woli. - Nie ma problemu z tym, by

umieścić jeszcze jedną osobę na liście gości.

Czuła na sobie spojrzenie Deva. Próbował nie obiecywać sobie niczego po tym,

co usłyszał. Prawie wyczuła moment, kiedy uznał, iż zrobiła to tylko dlatego, że nie
miała wyboru. Miał rację. Sprzeciw oznaczałby pytania, na które nie miała ochoty
odpowiadać. Usiłowała w to wierzyć do chwili, gdy znalazła się sama, skulona w
swoim łóżku.

Często myślała o wyprowadzeniu się z tego domu i ludzie pytali ją, dlaczego

ciągle tu mieszka. Jednak wydawało się to praktyczniejsze, skoro jej ojciec często
wyjeżdżał, a ona musiała pilnować jego spraw. Tu uciekła, kiedy jej świat legł w
gruzach; tu leczyła swoje rany. Tu próbowała przekonać siebie, że nienawidzi
Devlina Crossa.

Czyżby zaczynała mu przebaczać? Wreszcie, po sześciu latach, ośmieliła się

zadać sobie to pytanie. A może minęło po prostu tyle czasu, że nie miało to już
żadnego znaczenia?

Nie, pomyślała. Nie pozwoli mu zniszczyć obrazu budowanego przez sześć lat.

Nie uda mu się wyzwolić dawno pogrzebanych uczuć.

Kochał ją. Słowa, które powiedział na budowie, dźwięczały jej w uszach,

przyspieszając bicie serca. Wreszcie to powiedział, choć o wiele lat za późno.

Ojciec próbował nauczyć ją, że dobro i zło to pojęcie względne, lecz ona, z

arogancją młodości, w to nie wierzyła. Wtedy wszystko wydawało się jasne. Dobro
było dobrem, zło złem.

Od tamtej pory nauczyła się, że ojciec po raz kolejny miał rację, szczególnie

podkreślając to, że w związkach międzyludzkich rację mają obie strony. Przedtem
nie znała historii Deva; wiedziała tylko, że coś go prześladuje. Teraz poznała
prawdę, lecz czy ułatwiało to poradzenie sobie z problemem?

A gdyby mogła mu wybaczyć? Gdyby mogła powiedzieć szczerze, że rozumie,

wybacza to, co jej zrobił, biorąc pod uwagę napięcie, w jakim żył w tamtych dniach?
Co wtedy?

Z ponurą determinacją postanowiła zasnąć. Raz już postąpiła jak idiotka,

powiedziała sobie, ale nie znaczyło to, że musiała zachować się tak samo
ponownie.

ROZDZIAŁ SIÓD M Y

- ...musiał rozmawiać z twoim ojcem, do cholery!
Dev zatrzymał się w drzwiach baraku. W ręku miał ostatnie raporty dotyczące

próbek gruntu. Jeszcze zanim usłyszał odpowiedź na gniewny zarzut Masona,
wiedział, do kogo był skierowany. Zerknął przez ramię na żółty, sportowy samochód
zaparkowany przy mercedesie Masona. Przypomniał sobie mgliście dźwięk motoru
usłyszany tego dnia, kiedy Megan w popłochu opuściła teren budowy.

- Powiedziałam, że przeprasza. Przysłał mnie, żebym sprawdziła, czy mogę w

czymś pomóc.

- W niczym, chyba że możesz ułagodzić moich cholernych inwestorów!
Dev zamarł w bezruchu. Ton Masona sugerował, że Frank ma zamiar wygłosić

kazanie. Dev wkroczył do baraku akurat wtedy, kiedy Megan nieco zaskoczona
zaczęła odpowiadać.

- Spodziewałeś się, że zrobi to mój ojciec?
- Liczyłem na to, iż obchodzi go ten projekt, ponieważ sprawi, że jego okręg

wyborczy wiele z tego powodu zyska - rzucił Mason cokolwiek sarkastycznie. W tej
chwili zauważył Deva i skinął mu głową. Meg zauważyła ten gest i zerknęła w tym
samym kierunku. Widząc Deva, cofnęła się lekko, ale natychmiast się opanowała.

- Mój ojciec bardzo dba o swój okręg - powiedziała zimno do Masona. - Właśnie

dlatego całe dnie spędza na spotkaniach z radnymi miasta.

- Spotkania - prychnął Mason. - Biurokratyczne gó...
- Frank! - przerwała mu ostro Megan. - Byłabym wdzięczna, gdybyś nie klął w

obecności mojego syna!

Dev drgnął, zaskoczony i rozejrzał się po baraku. Zauważył małego, siedzącego

cicho na wysokim stołku i przyglądającego się scenie szeroko otwartymi oczami.

Mason miał tyle taktu, aby się pohamować.
- Przepraszam. Widzisz, muszę przekazać wiadomość Harlanowi. - Spojrzał na

Deva. - Dev, zabierz dziecko na podwórko, dobrze? Pokaż mu koparkę albo inne
maszyny.

- Nie - zaprotestowała Megan tak szybko, że Dev drgnął. Nie mogłaby okazać

wyraźniej, że nie chce, aby przebywał w towarzystwie jej syna. Dobrze, powiedział
sobie. Nie miał pewności, czy sam chciałby zajmować się dzieckiem, które
przypominało mu stale o tym, jak bardzo zniszczył życie swoje i Megan. Z całą
pewnością nie chciał zostać tutaj i patrzeć na Meg ubraną w jedwabny kostium,
przylegający do ciała. Sam widok rozpalał krew w jego żyłach.

- Dlaczego nie? - Mason zerknął na Kevina z uśmiechem, który nawet w dziecku

musiał obudzić wątpliwości. - Chciałbyś zobaczyć wielkie ciężarówki, prawda, synu?

Kevin skinął głową i Dev wyczuł instynktownie, że zrobił to raczej dlatego, iż nie

miał ochoty przysłuchiwać się dyskusji dorosłych i wolał oglądać urządzenia
budowlane. Jakikolwiek był powód, chłopiec z nadzieją zerknął na matkę.

- Mogę?
Megan zawahała się.
- Pozwól mu iść - poradził Mason. - To, co muszę powiedzieć o twoim ojcu, nie

nadaje się dla jego uszu.

W takim razie nie nadaje się także dla uszu Meg, pomyślał Dev, ale nie odezwał

się. Megan dała mu wyraźnie do zrozumienia, że nie chce go znać wiedział, iż nie
doceniłaby jego interwencji.

- Mamo, proszę. - Zdawało się, że w głosie Kevina pojawiło się nieco więcej

entuzjazmu, lecz chłopiec zawahał się, rzucając Devowi pytające spojrzenie. Nie
mógł nie uśmiechnąć się do chłopca, który natychmiast oświadczył:

- Chciałbym zobaczyć z bliska tę dużą koparkę.
Megan spojrzała na Kevina, Masona i na końcu na Deva.
- W porządku. - Wydawało się, że te słowa zaskoczyły Megan w tym samym

stopniu co Deva. - Tylko bądź grzeczny.

Słysząc słowa matki, chłopiec zerwał się ze stołka i przebiegł przez pokój. Dev

instynktownie wyciągnął rękę i chłopiec ujął ją bez wahania.

- Zaopiekuję się nim - obiecał Dev. Jego głos był nieco drżący. Zastanawiał się,

czy to z powodu zgody Megan, czy też dlatego, że miał zostać z chłopcem, który
równie dobrze mógł być jego synem.

Megan nie odezwała się, ale w jej wzroku pojawił się niemy wyrzut - Dev

zawiódł, kiedy powinien zaopiekować się nią. Devlin wytrzymał jej spojrzenie; miała
prawo go oskarżać. Po chwili to ona odwróciła wzrok.

- Zajmę się nim - powtórzył. Ruszył za Kevinem, który szybko zbiegał po

schodach, uszczęśliwiony perspektywą wyjścia na zewnątrz.

Nie czekając, aż chłopiec znajdzie się na placu budowy, Mason wybuchnął:
- Powiedz Harlanowi, żeby lepiej pomógł mi pozbyć się tych facetów, jeśli chce

mieć ten - tu wstawił wulgarne określenie - projekt skończony, żeby mógł go
zaprezentować wyborcom.

Dev zatrzymał się. Miał ochotę wrócić i kazać Masonowi zamknąć pysk. Jednak

Megan zrobiła o sama.

- Powiem ojcu - rzuciła ze złością - d o k ł a d n i e to, co mi powiedziałeś. Myślę,

że to wystarczy mu do wyciągnięcia odpowiednich wniosków.

Mason wziął głęboki oddech i kiedy wreszcie się odezwał, zrobił to przymilnym

tonem:

- Megan, skarbie, wiesz, że musiałem się wyładować. Żyję w stresie.
Dev już wcześniej widział Masona, który zdawał sobie sprawę z tego, że posunął

się za daleko. Teraz powinien wycofać się i być delikatny do chwili, gdy załatwi
sprawę. Widząc, że Meg jest bezpieczna i nie będzie musiała wysłuchiwać
przekleństw, ruszył w dół po schodach. Kevin czekał na niego cierpliwie, marszcząc
nos z powodu unoszącego się na wietrze kurzu.

- Strasznie się rozzłościł, prawda? - zauważył chłopiec.
Dev skrzywił się.
- O, tak. - Nie wiedząc dlaczego, położył rękę na ramieniu dziecka. - Co chcesz

zobaczyć w pierwszej kolejności?

- Koparkę - odpowiedział Kevin z entuzjazmem. - Taką, co kopie do tyłu i

naprawdę głęboko. No wiesz, taką, co ma duży pazur!

-  Sprawdźmy, czy jeszcze pamiętam, jak tym kierować.
-  Hej! Myśli pan, że ja też mógłbym nią pokierować?
-  Myślałem, że my, konstruktorzy samolotów, mówimy do siebie po imieniu.
Dziecko skrzywiło się.
-  Mama powiedziała, że mam do pana mówić: „panie Cross".

Dev drgnął, uświadamiając sobie, jak Meg usilnie starała się utrzymać dystans

między nim i jej synem.

- W porządku, jeśli mama tak uważa; ale będę się czuł strasznie głupio, mówiąc

do ciebie: „panie Spencer".

Kevin zachichotał i Dev uśmiechnął się, widząc jego reakcję.
- Chodź - powiedział, mierzwiąc włosy chłopca. - Pierwsza rzecz, jakiej

potrzebujemy, to kaski.

- Naprawdę? Dlaczego?
Dev słyszał, że dzieci zadają mnóstwo pytań, ale do tej pory jeszcze tego nie

doświadczył. Jego kuzyn mieszkał blisko Phoenix i choć nie była to duża odległość,
widywali się rzadko. Nie była to świadoma decyzja; po prostu przebywanie ze
szczęśliwą rodziną siostry okazało się zbyt bolesne. Starając się słuchać paplaniny
Kevina, Dev uznał, iż sprawia mu ona przyjemność.

Kiedy wreszcie chłopiec zamilkł, Dev był wyczerpany. Jednocześnie czuł dziwny

związek z tym dzieckiem. Chłopiec, który na początku był dla niego symbolem
wszystkiego, co zrobił w życiu źle, okazał się inteligentnym dzieckiem, chłonącym
informacje jak gąbka wodę.

Dawno minęły godziny pracy, wiatr złagodniał i wreszcie Dev zauważył Meg,

wychodzącą z baraku. Ruszył więc z chłopcem w jej kierunku.

- Mogę tu jeszcze kiedyś przyjść? - zapytał Kevin z nadzieją w głosie.
- Jasne - powiedział szczerze Dev. - Ale tak naprawdę zależy to od pana

Masona... i twojej mamy.

Zająknął się, wypowiadając ostatnie słowa, ale Kevin nie zwrócił na to uwagi.
- Chciałbym tu wrócić. - Zerknął na Deva. - Dużo czasu ci zajęło nauczenie się

wszystkiego o koparkach?

- Jakoś zrozumiałem, jak działają, kiedy skończyłem studia. - Przyjrzał się

chłopcu. - Chcesz iść na uniwersytet?

- Nie wydaje mi się, żeby to było zabawne miejsce - odpowiedział Kevin. -

Sprawia, że ludzie stają się smutni.

-  Uniwersytety sprawiają, że ludzie stają się smutni?
-  Tak było z moją mamą - odpowiedziało dziecko z przekonaniem.
Dev zatrzymał się. Kevin zrobił to samo i spojrzał na niego z zaciekawieniem.
-   Uniwersytet sprawił, że twoja mama stała się smutna? - zapytał Dev. Kevin

skinął głową.

- Skąd o tym wiesz?
Kevin wyjaśnił z powagą:
- Ponieważ kiedy ogląda rysunki zrobione na studiach, płacze.
Dev poczuł ból w sercu i westchnął głęboko. Natychmiast zaświtał mu cień

nadziei. Czy Megan nadal coś do niego czuła poza nienawiścią?

Usłyszał Meg wołającą Kevina i z trudem udało mu się opanować emocje.

Pożegnał chłopca.

-  Dziękuję, panie Cross - zawołał Kevin, wsiadając do samochodu.
-  Cała przyjemność po mojej stronie.
-  Dziękuję za zajęcie się nim - wykrztusiła Megan dziwnie ochrypłym głosem.
-  Cała przyjemność po mojej stronie - powtórzył. - To dobre dziecko.
-  To prawda.

- I mądre.
- Też tak uważam.
Przez chwilę po prostu wpatrywali się w siebie. Kiedy Dev wyczuł, że Megan ma

ochotę wsiąść do samochodu i odjechać, odezwał się szybko, nie wiedząc, czy robi
to po to, aby otrzymać odpowiedź, czy też po to, aby opóźnić rozstanie z Meg.

- Czy Mason jest wciąż zdenerwowany? - zapytał, wskazując barak.
Megan zerknęła ponad ramieniem Deva, jakby chciała się upewnić, że

mężczyzna, o którym mówią, nie słyszy ich rozmowy.

- Sprawia wrażenie człowieka, który zawsze wie, kiedy posunął się za daleko. -

Rzuciła okiem na siedzenie, upewniając się, czy jej syn zapiął pasy. - Dziękuję za
zajęcie się Kevinem.

Dev wzruszył ramionami.
- Miałaś rację. Nie powinien przysłuchiwać się wrzaskom Masona. - Uśmiechnął

się. - Ale udało ci się go uciszyć.

Zaczerwieniła się.
- Czasem po prostu mam go dosyć. Na ogół nie jest zły, ale strasznie naciska,

aby ojciec użył swoich wpływów.

- To prawda - powiedział Dev. - Myślę, że...
Urwał. Przed barakiem pojawił się Mason i ryknął:
- Cross! Chcę z tobą porozmawiać o tych cholernych próbkach!
Megan stała odwrócona plecami do Masona i uniosła oczy do góry. Serce Deva

zmiękło, kiedy zobaczył współczujący uśmiech. Po chwili, jakby żałując swojego
zachowania, Megan pożegnała się szybko i wsiadła do samochodu. Kiedy
odjechała, Dev poczuł się osamotniony.

Jeśli Megan chciała zapomnieć o Devie, Kevin szybko pozbawił ją złudzeń.

Gadał jak nakręcony, co zwykle lubiła, lecz tym razem jedno imię pojawiało się z
niepokojącą regularnością.

- Dev zabrał mnie na przejażdżkę koparką, taką, co naprawdę nazywa się

inaczej. - Spojrzał na matkę z dumą. - Wykopał dziurę i potem obrócił maszynę,
żeby zebrać ziemię z drugiego końca, i w ogóle było fajnie!

- Naprawdę?
- Tak! - Źle zinterpretował jej ton głosu i z pośpiechem zaczął ją zapewniać: -

Mamo, wszystko było w porządku. On prowadził, a ja siedziałem na jego kolanach,
miałem zapięty pas i kask na głowie, żeby nic mi się nie stało w głowę. Myślałem,
że to niepotrzebne, ale Dev... pan Cross też miał kask, więc to jest w porządku.
Pokazał mi różne maszyny i... - Ciągnął swoją opowieść, a Megan ściskało się
gardło i czuła pieczenie pod powiekami. Czyżby jej synowi brakowało towarzystwa
mężczyzny? Miał dziadka, ale Harlan tak często wyjeżdżał...

A może chodziło właśnie o Deva? Czyżby istniała jakaś instynktowna więź

między ojcem i synem? Czy Dev byłby tak dobry dla jej syna, gdyby uważał go za
dziecko innego mężczyzny, z którym Megan przespała się natychmiast po jego
odejściu? Zadrżała, skręcając na podjazd.

- ...i powiedział, że nie muszę go nazywać panem Crossem, ale ja mu

powiedziałem, że ty mi kazałaś, i on się zgodził, bo ty tu rządzisz, ale czy teraz,
kiedy się zaprzyjaźniliśmy, mogę go nazywać: Dev?

Megan spojrzała na syna i omal nie zapomniała przycisnąć hamulca.
- Co powiedział?

-  Powiedział, że mogę nazywać go Dev...
-  Nie, chodzi mi o to... rządzenie.
-     Powiedział,   że   ty   tu   rządzisz,   więc   musimy   robić,   co   każesz.   -   Kevin

zachichotał. - A później nazywał mnie „panem Spencerem". Czy to nie jest głupie?

-  Tak - szepnęła, nie mogąc wyobrazić sobie Deva żartującego z jej synem.
Kiedy kładła chłopca do łóżka, nadal był przejęty.
-  Powiedział, że mogę tam zawsze przyjechać, jeśli tylko zechcę. Mogę?
-  Nie wiem...
-  Proszę! Dev powiedział, że tak naprawdę zależy to od ciebie i pana Masona,

ale on nie ma nic przeciwko temu.

- Nie zabraniam, Kevin, ale nie będę nic obiecywać. Zobaczymy.
Chłopiec skrzywił się. Mając pięć lat, poznał już znaczenie słowa „zobaczymy".
Megan pocałowała dziecko na dobranoc i wyszła z pokoju, czując się bezradna.

Jak miała to rozegrać? Po zakończeniu realizacji projektu nastąpi koniec spotkań z
Crossem. Dev nie będzie musiał tolerować dziecka, z którym nic go, w jego
mniemaniu, nie łączy. Jeśli pozwoli Kevinowi spędzać więcej czasu z Devem, jak
poczuje się chłopiec, kiedy nadejdzie nieuniknione rozstanie i Dev odejdzie z jego
życia?

Możesz powiedzieć mu prawdę, pomyślała.
Omal nie potknęła się na schodach. Powiedzieć Devowi, że Kevin jest jego

dzieckiem? Że porzucając ją po jedynej wspólnie spędzonej nocy, zostawił ją w
ciąży?

Zadrżała na tę myśl. Później jęknęła w duchu, nie wiedząc, czy lęk przed

wyznaniem mu prawdy był spowodowany obawą o niego, czy o nią samą. Kiedyś
cieszyła ją myśl o zranieniu go tak głęboko, jak on zranił ją. Teraz, znając powody
jego postępowania, nie miała już takiej pewności. Poza tym nigdy nie mogłaby użyć
Kevina jako broni przeciw Devowi.

Potrzebowała towarzystwa, więc przeszła do pokoju. Pani Moreland pracowała

tam nad swoim haftem, oglądając telewizję.

- Kevin jest już w łóżku? - zapytała, widząc Megan siadającą w fotelu i biorącą

gazetę.

- Tak, chociaż nie wiem, czy szybko zaśnie, biorąc pod uwagę przeżycia

dzisiejszego dnia.

Kobieta uśmiechnęła się.
- Tak przypuszczałam. Zdaje się, że ten miły pan Cross wywarł na nim ogromne

wrażenie.

Megan starała się zachować obojętny wyraz twarzy.
- Tak, to prawda.
- Taki mężczyzna jak on jest odpowiednim towarzystwem dla Kevina -

oświadczyła z naciskiem pani Moreland.

Megan zacisnęła wargi i wzruszyła ramionami. Pani Moreland pracowała u nich

przez wiele lat. Praktycznie wychowywała Megan po śmierci matki i pomogła jej
poradzić sobie z dzieckiem. Ani razu nie skrytykowała decyzji Megan i zawsze
traktowała Kevina czułością. Jej własne wnuki mieszkały daleko stąd i Megan
wiedziała, że Kevin jest przez nianię traktowany jak jeden z nich. Megan kochała ją
za jej poświęcenie.

- Mężczyzna taki jak pan Cross nie skrzywdzi cię - dodała z powagą pani

Moreland.

Megan niemal jęknęła, słysząc te słowa. Przez chwilę miała ochotę opowiedzieć

całą, bolesną historię. Musiała się komuś zwierzyć, znaleźć wyjście z dziwnej
sytuacji.

- Wszyscy popełniają pomyłki, kochanie - powiedziała delikatnie pani Moreland.

- Nie pozwól, żeby jeden błąd zrujnował ci życie.

- Wszystko jest już w porządku.
Była to automatyczna odpowiedź i jeszcze nigdy Megan nie miała takiej

świadomości, że jest to kłamstwo. Była wdzięczna pani Moreland za odłożenie
robótki i wpatrywanie się w telewizor. Nigdy jeszcze nie czuła się tak zagubiona;
nawet wtedy, kiedy opuścił ją Dev i kiedy odkryła, że jest w ciąży. Widok Deva z
Kevinem był szokiem. Mimo że bardzo próbowała, nie mogła jednak wymazać z
pamięci wyrazu twarzy syna.

Tego było za wiele i Megan poszła do biblioteki. Usiadła przy biurku i udawała,

że czyta gazetę, zabraną z gabinetu ojca. Cichy dźwięk kropli spadającej na papier
skłonił ją do odłożenia gazety. Nie chciała zmoczyć jej łzami, których nie umiała
powstrzymać.

Słysząc dzwonek do drzwi, zerknęła na zegarek. Było późno, lecz pracownicy

ojca potrafili zjawiać się o najdziwniejszych porach. Nieważne, czy miała ochotę
kogokolwiek widzieć; nie miała wyboru. Wstała i ruszyła do drzwi.

- Otworzę - zawołała do pani Moreland, mijając pokój.
Nie spodziewała się Deva o tej porze, lecz widząc jego sylwetkę na ganku, nie

była zaskoczona. Nawiedzał ją w rzeczywistości tak samo, jak jego wspomnienie
nawiedzało ją przez ostatnich sześć lat.

- Meg, ja...
Urwał. Nie umiał wyjaśnić, dlaczego przyszedł. Meg stała bez ruchu. Wpatrywała

się w niego, zastanawiając się, czego od niej chce.

Nagle światło padło na jej mokre policzki. Dev zamarł, patrząc na nią. Wolno,

delikatnie otarł jej łzy.

Niespodziewanie Megan znalazła się w jego ramionach. Przytulił ją mocno.
- Boże, Megan, tak mi przykro. Cały czas cię ranię, prawda? Zraniłem cię tak

bardzo i nadal to robię. Nigdy tego nie chciałem, uwierz mi...

Drżał i słyszała ból w jego głosie.
- Już dobrze - mruczał, przytulając ją mocniej. Dopiero wtedy zdała sobie

sprawę z tego, że ona również drży. - Nie musisz już płakać. Odejdę i przysięgam,
że będę trzymać się od ciebie z daleka. Jeśli tego chcesz, odejdę z twojego życia
na zawsze. Proszę, nie płacz. Nie będziesz już musiała mnie widywać.

- Nie!
Wyrwało jej się to mimo woli i Dev zamarł.
- Meg? - szepnął zaskoczony.
Ona też była zaszokowana tą instynktowną reakcją. Dev przesunął wolno dłonie

na jej ramiona. Ścisnął je mocno i cofnął się, patrząc jej w twarz.

- Myślałem, że tego chcesz - wykrztusił z trudem, starając się ukryć nadzieję,

odzwierciedlającą się w jego wzroku.

- Nie wiem, czego chcę - wyznała żałośnie. - Poza tym, że nie mogę tak dłużej

żyć. Nie wiem, co się ze mną dzieje. W jednej chwili kontroluję się, a w następnej...

-  Rozumiem to, uwierz mi.
-  Nie mogę tak żyć - powtórzyła. - Mam wrażenie, że za chwilę wybuchnę.
-     Nie   rób   tego   -   zawołał   gwałtownie.   -   Wyrzuć   z   siebie   wszelkie   pretensje.

Porozmawiaj ze mną.

- Z tobą? - Spojrzała na niego z niedowierzaniem. -To przez ciebie tak się czuję!
- Wiem. Dlatego powinnaś porozmawiać ze mną.- Skrzywił się. - Nawet jeśli

powiesz mi tylko, jakim jestem draniem, poczujesz się lepiej.

- Nawet tego nie jestem pewna.
Na chwilę zamknął oczy i Meg zastanawiała się, czy to dlatego, aby nie widziała

w nich budzącej się nadziei.

- Porozmawiaj ze mną, Meg - ponaglił ją. - Wyjaśnijmy wszystko. A potem, jeśli

zechcesz, odejdę i będę trzymać się od ciebie z daleka.

- Nie wiem...
- Musimy porozmawiać. Dopóki tego nie zrobimy, żadne z nas nie poczuje się

lepiej. Poza tym - dorzucił ponuro - z kim jeszcze możesz pomówić o swoich
problemach, nie licząc głupca, który je spowodował?

Zawahała się. Chyba wyczuł jej niezdecydowanie, ponieważ odezwał się szybko:
- Wybierzmy się, gdzieś, gdzie nikt nam nie będzie przeszkadzał. Kiedy

będziesz miała dosyć rozmowy, odprowadzę cię do domu. Bez zadawania pytań. -
Zawahał się. - Czy jest ktoś, kto może zostać z Kevinem?

Megan skinęła głową. Jego troska o dziecko wzruszyła ją.
- Pani Moreland.
Dev wziął głęboki oddech.
- No i co na to powiesz, Meg? Możemy porozmawiać?
Megan wiedziała, że nie ma wyboru. Dev miał rację; musieli omówić parę spraw,

zanim zaczną układać swoje życie na nowo. Skinęła głową, zawiadomiła panią
Moreland i wyszła z Devem.

Dev zahamował i wyłączył silnik. Wokół stały nieruchome maszyny budowlane.
- Wiem, że lubisz ocean - powiedział po chwili milczenia. - Pomyślałem, że

możemy wybrać się na spacer. Ta część plaży jest ogrodzona z powodu robót. Nikt
nie będzie nam przeszkadzał.

W milczeniu skinęła głową i wysiadła z dżipa. Przez chwilę wpatrywała się w

samochód, potem poprawiła włosy, rozwiewane wiatrem.

- Wiatr może urwać człowiekowi głowę podczas przejażdżki twoim

samochodem.

- Przepraszam. Powinienem był opuścić dach.
Nie przypomniał jej, że przedtem nigdy tego nie chciała. Nie musiał tego robić;

wiedziała, że on tak samo jak ona doskonale pamięta ich wspólne przejażdżki.

- Nie przejmuj się.
Schodzili na plażę w pełnym napięcia milczeniu.
- Wysłuchasz mnie, Meg? - zaczął cicho Dev. - Wiem, że jest o wiele za późno,

ale zrobisz to?

Skinęła głową. Usiedli na skale. Dev miał taki wyraz twarzy, jakby za chwilę miał

skoczyć z wysokiego brzegu do głębokiej wody.

- Może powinienem był powiedzieć ci to na początku. - Skrzywił się. - A

przynajmniej wtedy, kiedy zrozumiałem... - Przerwał i potrząsnął głową. - Cholera -
mruknął. - Miałem przygotowaną całą mowę. Bóg wie, że ćwiczyłem ją przez
ostatnich sześć lat. - Wziął głęboki oddech. - Chcę opowiedzieć ci o wszystkim, o
moim małżeństwie. Ale jakoś nie umiem zacząć. Megan pomyślała, że powinna mu
pomóc.

- Jak miała na imię? - zapytała obojętnym tonem.
Drgnął i po chwili rozluźnił się.
- Elizabeth. Jako dziecko mieszkała na sąsiedniej ulicy. Moja siostra opiekowała

się nią, gdy była mała...

Urwał i Megan wiedziała, że na jej twarzy musiało odmalować się zaskoczenie.

Ma siostrę, pomyślała. Mój Boże, nawet o tym nie wiedziałam.

- Wiem - szepnął Dev, prawidłowo odczytując wyraz jej twarzy. - Przepraszam,

Meggie.

- Mów dalej - odparła.
Wbił obcasy w piasek.
- Darlene, moja siostra, była o pięć lat starsza ode mnie i siedem od Elizabeth.

Czasem przyprowadzała ją do domu. Elizabeth zawsze była w pobliżu.

Spojrzał na ocean, jakby mówienie wydawało mu się łatwiejsze bez konieczności

patrzenia w oczy Megan.

- Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu. Była dla mnie jak młodsza siostra. Nie

miała rodzeństwa, więc poniekąd uważała nas za swoją rodzinę. - Wzruszył
ramionami. - Chyba było mi miło, kiedy przybiegała do mnie, jeśli ktoś jej dokuczał.
Czułem się wówczas jak jej starszy brat.

Megan nie umiała nazwać tego, co czuła, wyobrażając sobie Deva, broniącego

„młodszej siostry" przed miejscowym łobuziakiem.

- Dojeżdżaliśmy razem do szkoły średniej. Opowiadała mi o chłopcach, którzy

jej się podobają, pytała, co sądzę o różnych sprawach, i pomagała wyjaśnić szalone
pomysły mojej dziewczyny. Po prostu... rozmawialiśmy. - Wziął garść piasku. - Nie
widywałem   się z  nią przez jakiś czas,  kiedy skończyłem   szkołę i poszedłem  na
studia.  Później  znów  zetknęliśmy  się,   kiedy zaczęła   studiować.   Wówczas   nasze
stosunki   uległy   zmianie.   Zaczęliśmy   się   spotykać   i   po   zakończeniu   studiów
planowaliśmy wspólną przyszłość. To znaczy, ślub.

Wysypał piasek z dłoni.
- Rodzice próbowali nam to odradzić. Akurat założyłem własne przedsiębiorstwo

i uważali, że nie powinienem się spieszyć z ożenkiem. Ale radziliśmy sobie nieźle.

Megan nic nie powiedziała, ale Dev spojrzał na nią, jakby coś usłyszał.
- Nie chcę kłamać i nie powiem, że jej nie kochałem. Kochałem.
- Nie chciałabym, żebyś kłamał - powiedziała cicho. - Czułabym się gorzej,

gdybyś to ukrywał. Oznaczałoby to, że nie uważasz mnie za wystarczająco ważną
osobę, która może znać prawdę; albo że ożeniłeś się z kobietą, której nie kochałeś.

Wpatrzył się w jej twarz. Wyciągnął do niej ręce, ale po chwili zacisnął je w pięści

i opuścił.

- Nie straciłaś tego - szepnął. - Tej umiejętności rozumienia...
Urwał i usiadł obok Megan. Pochylił się, jakby miał na barkach przytłaczający

ciężar.

- Kochałem ją - powtórzył. - Nie jestem pewien, czy była to miłość, która

powinna prowadzić do małżeństwa. Wtedy jednak nie wiedziałem, czy istnieje inny
rodzaj tego uczucia. - Patrzył jej w oczy i wiedziała, że teraz już wie. - Myślę, że
oboje wiedzieliśmy, iż czegoś w naszym związku brakuje. Nic z tym jednak nie
robiliśmy; było nam wygodnie.

Przez chwilę w orzechowych oczach Deva pojawiło się dobrze znane Megan

zmęczenie i wyczerpanie. Kiedy odezwał się, w jego głosie brzmiał wysiłek.

- Powinienem był zadowolić się twoją przyjaźnią, kiedy uświadomiłem sobie,

czego brakuje mi najbardziej...

- Odkąd mi o wszystkim powiedziałeś - odrzekła cicho Megan - próbowałam

sobie wyobrazić, jak musiałeś się czuć.

- Nie mogłabyś. Nie wydaje mi się, żeby ktokolwiek był w stanie wyobrazić to

sobie. Przeżywałem piekło. Codziennie kilka godzin spędzonych w szpitalu.
Kierowanie przedsiębiorstwem, rezygnowanie z prac, których potrzebowałem.

- Potrzebowałeś?
Dev przesunął dłonią po zmierzwionych włosach.
- Najlepiej płatne są najbardziej czasochłonne i wymagające przebywania za

granicą. Odrzuciłem oferty wyjazdu do Arabii Saudyjskiej, na Alaskę, do Ameryki
Południowej. Nie mogłem wyjechać i zostawić Elizabeth w takim stanie. Rachunki
rosły, a ja miałem coraz większe kłopoty finansowe. - Westchnął. - Jeff próbował
przekonać mnie, że nie mogę niszczyć swojej kariery. Musiałem jednak czuwać
przy Elizabeth.

Megan przypomniało się wszystko. Nieobecne spojrzenie Deva, wyczerpanie

widoczne na twarzy i wrażenie, jakie często miała, że walczy ze sobą.

- Później znalazłem środek na zachowanie odporności psychicznej. Coś, co

dawało mi siły, choć nieraz miałem ochotę poddać się i skończyć ze sobą. To ty,
Meg. Tylko dzięki tobie nie załamałem się.

- Boże, dlaczego mi o tym nie powiedziałeś?! - wyrwało się jej.
- Już mówiłem: nie mogłem. Potrzebowałem cię. Wiem, że to brzmi okropnie,

ale dzięki tobie nie czułem się kompletnie bezradny. Miałem poczucie, że wciąż
jestem mężczyzną.

- Och, Dev, jak mogłeś myśleć...
- Myślałem tak, ponieważ wszyscy znajomi patrzyli na mnie jak na ranne

zwierzę; kogoś, komu pomaga się z litości, ale nie przebywa się z nim, ponieważ
jest to męczące. To Elizabeth cierpiała, ale oni współczuli mnie. A więc stałem się
egoistą. Chciałem, żeby romans z tobą nie miał żadnego związku z tym, co
przeżywałem. W rezultacie zraniłem jedyną osobę, która dodawała mi sił do
dalszego życia. Nie poradziłbym sobie sam... Nic nie mogłem zrobić, tylko siedzieć i
czekać, i właśnie to robiłem.

- Dev, przestań. - Nie mogła tego znieść. Współczuła jemu i nie znanej kobiecie.

- Nie odgrzebuj przeszłości. To było piekło, i dla ciebie, i dla Elizabeth.

Spojrzał na nią i potrząsnął głową.
- Meggie... Boże, jak ty to robisz, jak możesz... Po tym, jak bardzo cię

skrzywdziłem... - Stłumił jęk. - Czułem się tak cholernie winny. Nie było mnie w
domu, kiedy Elizabeth została potrącona przez samochód; pracowałem w Meksyku.

- Dev, to był pijany kierowca. Nawet gdybyś był w domu, nic nie mógłbyś zrobić.
- Wiem. Zrozumienie tego zajęło mi dwa lata. Zanim pozbyłem się poczucia

winy, spotkałem ciebie. - Zacisnął szczęki. - I dopiero potem odkryłem, co
naprawdę znaczy mieć wyrzuty sumienia.

- Och, Dev. - Miał rację, pomyślała. Nie mogła wyobrazić sobie, przez co

przeszedł.

- Wiesz, co w tym wszystkim jest najgorsze? - zapytał z dziwnym wyrazem

twarzy. - Musiałem z kimś o tym porozmawiać, o tobie i o tym, jak się męczę. Ale
jedyną osobą, która moim zdaniem zrozumiałaby to, była moja najlepsza
przyjaciółka. Ta, której skarżyłem się na swoje dziewczyny. Ta, która płakała na
moim ramieniu, ponieważ chłopy to idioci.

-   Elizabeth - powiedziała cicho Megan.
-  Tak. - Potrząsnął głową. - To szaleństwo - powtórzył.
-  Nie. Powiedziałeś, że najbardziej brakowało ci przyjaźni.
-  Tak. - Raz jeszcze zmierzwił sobie włosy. - Elizabeth powiedziała kiedyś, że

zastanawia się, czy przypadkiem nie zniszczyliśmy pięknej przyjaźni. Może tak było.
Nie mieliśmy okazji tego sprawdzić. Wiem tylko, że ani do Elizabeth, ani do nikogo
innego nie czułem tego, co do ciebie. Czułem się rozdarty i wtedy, i teraz.

Otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
- Musiałem odejść, Meg. Nie mogłem cię wykorzystywać. Za bardzo cię

kochałem. - Westchnął. - Nadal cię kocham, bardziej niż przypuszczasz. Właśnie
dlatego odejdę, jeśli tego chcesz. Zostawię cię w spokoju. Powiedz tylko, że tego
chcesz.

Megan spojrzała na niego. Miał zamknięte oczy i zaciśnięte szczęki, jakby czekał

na ostateczny cios.

Właśnie na plaży, pod zimowym księżycem Kalifornii, Megan zrozumiała coś, co

powinna była zrozumieć dawno temu. Gdyby sześć lat temu znaczyła  dla niego
mniej,   mógłby   ją   wykorzystać   jeszcze   bardziej,   wysysając   z   niej   wszystkie   siły,
potrzebne   mu   do   życia.   Mógł   ją   nadal   oszukiwać   i   brać   wszystko,   czego
potrzebował.

Pomyślała o czasach, kiedy chciała mu zadać taki sam ból, nazwać go każdym

najgorszym określeniem. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że gdyby był takim
człowiekiem, za jakiego go uważała, żaden, nawet najgorszy epitet nie wywarłby na
nim najmniejszego wrażenia. A jeśli nie był takim człowiekiem, jej słowa załamałyby
go.

Devlin nie miał wyboru; teraz nareszcie to zrozumiała. Mógł albo zostawić ją,

albo załamać się zupełnie. Ona najpierw była jego zbawieniem, potem zaś stała się
przekleństwem, ostatnią kropą przepełniającą kielich.

- Och, Dev - szepnęła, wyciągając ramiona.

ROZDZIAŁ ÓS M Y

Dev chwycił jej dłonie, patrząc na nią z zaskoczeniem.
- Meg?
Jego głos brzmiał ochryple. Po raz pierwszy tu, na plaży oświetlonej księżycem,

w błękitnych oczach Megan Spencer zobaczył dawną Meggie.

- Nie chcę, żebyś odszedł - szepnęła. - Nie rozumiałam cię przedtem, ale teraz

rozumiem.

- Jeśli czujesz dla mnie litość z powodu...
- Przestań. Nigdy nie litowałam się nad tobą. Cierpiałam razem z tobą, nawet

gdy tylko przypuszczałam, że jest ci ciężko. Chciałam, żebyś pozwolił mi sobie
pomóc. Płakałam nad tobą i nad sobą, myśląc, że okazałeś się nie takim
mężczyzną, o jakim marzyłam. - Westchnęła. - Teraz jednak widzę, że nie miałeś
wyboru. Musiałeś odejść, ponieważ byłeś mężczyzną, za jakiego cię uważałam. I
rozumiem też, że gdybyś okazał się kłamcą, o czym próbowałam przekonać siebie
później, zostałbyś ze mną, gdyż oszukiwanie mnie byłoby ci bardzo na rękę.

- Boże, Meg...
- Mimo to szkoda, że mi nie powiedziałeś... Choć rozumiem, dlaczego nie

mogłeś tego zrobić.

- Ale tak bardzo cię zraniłem...
- Tak - przyznała - jednak tylko dlatego, że nie rozumiałam, co przeżywasz.

Myślałam, iż odszedłeś, ponieważ dostałeś ode mnie wszystko, czego chciałeś.

Dev jęknął i uścisnął jej palce.
-  Bałem się, że tak pomyślisz - szepnął - ale...
-  Szsz - uciszyła go Megan. - Wiem.
-   Naprawdę próbowałem cię odszukać - powiedział. - Jak tylko... było już po

wszystkim.

-  Wierzę ci.
-  Nigdy nie przestałem cię kochać. Od tamtego czasu z nikim nie byłem.
Megan zamarła.
-  Z nikim?
-  Z nikim.
Patrzyła na niego z niedowierzaniem, więc rzucił jej ponure spojrzenie.
-  Jeff też tego nie rozumiał. Próbował wyciągać mnie na różne imprezy. Kilka lat

temu   poszliśmy   na   pizzę   i   piwo.   Próbował   umówić   mnie   z   przyjaciółką   swojej
dziewczyny,  obecnej żony.  Twierdził, że dwa lata żałoby wystarczą.  Jedno piwo
zamieniło się w kilka i obaj byliśmy nieźle wstawieni. Nie pamiętam tego, ale musiał
cały   czas   wmawiać   mi,   że   czas   rozpocząć   normalne   życie,   znaleźć   sobie
dziewczynę i tak dalej. W końcu powiedziałem mu, żeby się odczepił, z tym, że
użyłem mniej uprzejmego sformułowania. Przynajmniej on tak twierdzi.

Megan uśmiechnęła się.
- I co, „odczepił" się?
- Tak, choć to do niego niepodobne. Któregoś dnia zapytałem go, dlaczego po

raz pierwszy w czasie naszej znajomości zaakceptował odpowiedź „nie". Przyznał,
iż wycofał się, gdyż tamtej nocy powiedziałem, że jeśli nie mogę mieć Meggie, nie

chcę nikogo. Nie zapytał mnie, kim jest Meggie, i nigdy nie wspominał o tamtej
rozmowie, dopóki go nie zapytałem.

Megan westchnęła głęboko. Uniosła jego dłonie i przycisnęła je do swoich

policzków. Na każdej złożyła delikatny pocałunek.

-  Wiesz, co przerażało mnie najbardziej w ciągu tych sześciu lat?
-  Co takiego?
-  Myśl o tym, że jesteś jedyną osobą, która sprawia, iż zaczynam czuć, pragnąć.

I to, że utraciłam cię na zawsze.

- A co z...?
Nie skończył pytania. Tak naprawdę nie chciał nic wiedzieć o jej mężu. Nie mógł

znieść myśli o Megan kochającej się z innym mężczyzną, do którego uciekła,
zraniona jego zdradą. Poza tym jej ostatnie wyznanie zmieniło wszystkie uczucia
poza pożądaniem.

Megan pochyliła się i delikatnie pocałowała go w usta.
- Megan, nie rób tego. Pragnąłem cię każdego dnia przez tych sześć lat. Nie

dręcz mnie, skoro nie mogę cię mieć.

-  Dlaczego nie możesz?
Spojrzał na nią z niedowierzaniem.
-  Meg? Czego właściwie chcesz?
-   Chcę znów być znowu z tobą. Chcę zapamiętać tę noc. Chcę wiedzieć, czy

będzie tak samo cudowna jak ta, którą wciąż pamiętam.

Nie spodziewał się tego. Czuł napięcie we wszystkich mięśniach, lecz wciąż się

wahał.

- Meg - powiedział drżącym głosem, potrząsając głową.
- Proszę, nie zadawaj żadnych pytań. Nie dzisiaj. Wkrótce będzie nowy dzień.

Teraz nie chcę myśleć ani rozmawiać. Po prostu chcę czuć. Tak dawno tego nie
przeżywałam...

Wiedział, że powinien ją powstrzymać; Megan ciągle była zbyt zagubiona, aby

móc podejmować racjonalne decyzje, ale czy rzeczywiście racjonalizm pomógł im w
czymkolwiek? Gdzieś w najciemniejszym zakamarku jego umysłu pojawiła się myśl,
że może to jest jedyna okazja, by mieć Meg raz jeszcze, i że jej ostateczna decyzja
będzie tą, której najbardziej się obawiał: rozstanie. Wyciągnął do niej drżące ręce.

Pierwszy pocałunek zawierał całą tęsknotę sześciu lat i Dev niemal roztopił się

pod wpływem jego intensywności. Usta Megan były ciepłe i natarczywe. Kiedy
rozchylił je, czekała na dotyk jego języka z entuzjazmem, który go oszołomił.

- Meggie - powiedział ochryple, przerywając pocałunek. Przesunął dłonie w jej

upięte włosy. - Czy wiesz, że nigdy nie widziałem ich rozpuszczonych?

Wyjął kilka spinek. Megan potrząsnęła głową. Wstrzymał oddech, czując słodki

zapach gardenii.

- Bardzo podobała mi się twoja poprzednia fryzura, ale to...
Nie skończył, lecz sposób, w jaki Meg odrzuciła głowę do tyłu, jakby podobał się

jej dotyk jego dłoni, powiedział mu, że zrozumiała.

-  Lepiej przestańmy - rzucił, choć jego wzrok zaprzeczał słowom.
Zarzuciła mu ręce na szyję.
-  Dlaczego?
-  Ponieważ już na zawsze zostaniemy na tej plaży.
-  A musimy ją opuszczać? Tu jest ciepło... romantycznie... uroczo.

-  Meg, przestań.
Spojrzała na niego zamglonym wzrokiem i prawie natychmiast zbladła.
-  Chyba nie jesteśmy na to przygotowani, prawda?
-     Ja  jestem   -  powiedział  głosem  bez  wyrazu,   pamiętając   noc,   kiedy  nie   był

przygotowany i nawet nie zastanowił się nad konsekwencjami własnej
bezmyślności. Raz im się udało; nie chciał ryzykować po raz drugi.

- Och. - Był to cichy dźwięk i Dev zrozumiał, o czym myśli Megan.
- Nie planowałem tego, Meg. Jeff nie należy do zbyt subtelnych ludzi. Wtykanie

prezerwatywy do mojego portfela za każdym razem, kiedy to możliwe, wydaje mu
się najlepszym sposobem przekonania mnie do „powrotu do rodzaju ludzkiego", jak
to nazywa.

- W takim razie...?
- Zasługujesz na coś lepszego niż to - rzucił ponuro. - Szybki stosunek na plaży,

bez...

- Kto mówi, że musi być szybki? - szepnęła i pocałowała go.
Nadzieja na opanowanie sytuacji znikła, kiedy poczuł jej ręce, wsuwające się

pod jego sweter i pieszczące pierś. Dotyk jej palców palił. Szybkim ruchem zdjął
sweter.

Megan uniosła głowę i obserwowała go, pieszcząc sutki. Zamknął oczy i wziął

głęboki oddech.

Przesunęła jedną dłoń na jego brzuch, pieszcząc okrężnym ruchem okolice

pępka. Jęknął.

- To nadal istnieje między nami, prawda? - powiedziała, patrząc mu w oczy.
- Nigdy nie minęło - przyznał ochryple, sięgając do zamka błyskawicznego jej

swetra. Przerwał i badawczo spojrzał jej w oczy. W odpowiedzi zrzuciła pantofle i
ujęła w dłonie jego twarz.

- Spraw, żebym znowu ożyła. Tak długo na to czekałam.
Pocałował ją gwałtownie, jednocześnie rozpinając zamek bluzy. Miękki materiał

rozchylił się i Dev przytulił Megan mocniej, pragnąc poczuć ciepło jej ciała.
Oddychał nieregularnie, czując wreszcie dotyk miękkich piersi.

- Meg... Meggie... Naprawdę tego chcesz?
- Pragnę cię - wyznała po prostu. Poczuł falę gorąca, która wywołała w jego

ciele bolesne podniecenie. Rozpiął jej biustonosz, zsunął spodnie i niebieskie,
koronkowe figi, a potem odrzucił je na bok. Delikatnie położył Meg na piasku.

Nie myślał już o szampanie, świecach, prześcieradłach i innych rzeczach, które

chciał mieć tej nocy. Wiedział tylko, że wróciła jego Meggie, że pragnęła go tak
samo jak on jej.

Ukląkł i wpatrywał się w jej ciało: pełne piersi, niesamowicie długie, gładkie nogi i

kobieco zaokrąglone biodra.

- Och, Meggie, jesteś jeszcze piękniejsza niż sześć lat temu - szepnął ochryple.
Naprawdę tak myślał. Wtedy była dziewczynką, teraz ponętną kobietą. Przytuli

go, jej nogi...

Spokojnie, Cross, ostrzegł siebie, inaczej będzie to najkrótszy lot w historii.

Megan wyciągnęła do niego ręce i Dev szybko zaczął rozpinać guziki dżinsów.

Zdawało się, że trwa to wiecznie. Kiedy wreszcie uporał się z guzikami,

zobaczył, że Meg wpatruje się w niego. Zamarł i zadrżał.

-  Masz coś przeciwko temu? - zapytała.
-  Kiedy mówisz takim głosem, nie mam żadnych zastrzeżeń.
-  Chciałam tylko ci się przyjrzeć - wyznała nieśmiało, jakby nie miała pewności,

czy powinna tego chcieć. - Przedtem jakoś mi się to nie udało...

Dev zaczerwienił się lekko, ale wstał i zdjął dżinsy.
- Jesteś piękny - powiedziała.
Przytuliła się do niego namiętnie. Całował ją długo i mocno, upajając się

słodyczą, którą tak dobrze pamiętał. Poruszała się pod nim, przyciskając piersi do
jego ciała, i kiedy pochylił się, aby je ucałować, krzyknęła.

Ujął piersi w dłonie, unosząc powiększone sutki do ust. Całował najpierw jedną,

potem drugą, aż do chwili gdy Megan zaczęła wyginać się i jęczeć, poddając się
pieszczotom.

Chciał, żeby było to dla niej coś szczególnego, co mogłoby wymazać z pamięci

czas, kiedy rozpamiętywała, jak bardzo ją zranił. Jednak jej pieszczoty były tak
słodkie, że wiedział, iż prowadzi grę za szybko. Kiedy jednak chciał się cofnąć,
wydała cichy dźwięk protestu, który zadziałał na niego mobilizująco.

- Meg... musimy zwolnić... zaczekaj...
- Za długo już czekałam.
Jej oddech był gorący. Zadrżał. Potem obsypał ją pocałunkami, aż zaczęła wić

się i błagać, aby wziął ją i skończył tortury. Czując ciepło jej ciała, wiedział, że nie
ma już odwrotu. Choć jego rozsądek protestował, wiedział, że musi być posłuszny
jej życzeniom.

-  Meggie, jesteś pewna...?
-  Proszę. Jestem taka pusta. Wypełnij mnie, Dev.
-  Kocham cię, Meggie. - Mówiąc to, wszedł w nią. - Kocham... Och, Meggie...
Zadrżał i znieruchomiał, walcząc z chęcią poruszenia się. Jego ciało pokryło się

potem, kiedy usiłował zwolnić tempo.

- Meggie...
- Nie przerywaj, Dev, pragnę cię.
Nagle uniosła się. Był w niej. Wydała okrzyk bólu i rozkoszy. Dev nie mógł się

oprzeć i zaczął się gwałtownie poruszać.

Obserwowała go i widziała, jak wyraz pragnienia zmienia się na jego twarzy w

zapierającą dech rozkosz, kiedy zabierał ją na szczyty. Czuła jego gładką skórę i
twarde mięśnie i napawała się jego obecnością w swoim ciele. Napięcie narastało,
zapierając dech w piersiach.

W końcu usłyszała, jak wyszeptał, że już dłużej nie może. Zadrżała i jej ciało

ogarnęły konwulsje rokoszy.

- Meggie, och, Meggie...
- Och, Dev - szepnęła, drżąc, gdy na nią opadł. Miała rację; było to tak samo

cudowne przeżycie, jak to sprzed sześciu lat.

Dev odezwał się po długiej chwili:
- Przez sześć lat wmawiałem sobie, że oszalałem i że nie mogło mi być z tobą

tak wspaniale. Wmawiałem sobie, że czułem rozkosz tak intensywną, ponieważ
wiedziałem, iż nigdy więcej nie będę czegoś podobnego przeżywał...

- Wiem - szepnęła, tuląc go.
Leżeli na piasku, milcząc. Wiatr zmienił się w lekką bryzę. Piasek, nagrzany w

ciągu dnia, chronił ich przed chłodem.

Po chwili Dev wziął ją w ramiona. Kiedy zaczęła go pieścić, kochał się z nią

jeszcze raz, tak długo, że niemal ochrypła, krzycząc z rozkoszy, zanim on osiągnął
spełnienie.

Potem leżał obok niej, tulił ją i nie był w stanie się poruszyć. Nie pamiętał już, jak

dobrze jest mieć ją przy sobie i czuć jej oddech na swojej skórze. Spał tak mocno,
jak nie zdarzało mu się to od lat: głęboko, spokojnie. Miał wrażenie, że wreszcie
znalazł się w domu.

Kiedy się obudził, instynktownie zacisnął dłoń na ramieniu Meg, jakby chciał się

upewnić, że jest przy nim. W odpowiedzi pocałowała go. Zrozumiał, iż obudziła się
wcześniej i czekała na jego przebudzenie. Na tę myśl krew szybciej, zaczęła krążyć
w jego żyłach i kiedy Meg zaczęła pieścić jego brzuch, był już podniecony.

Potem obudzili się tuż przed świtem i Meg, zawstydzona, ubrała się pospiesznie.

Odkryli, że każdy skrawek ich odzieży pokryty jest piaskiem, nie mówiąc o różnych
zakamarkach ciała.

- Meg - zaczął Dev, wyczuwając jej zmieszanie. - Czy dobrze się czujesz?
- Muszę wracać do domu - odrzekła, mocując się z zamkiem błyskawicznym

bluzy.

- Wiem. Odwiozę cię. Ale czy wszystko w porządku?
- Tak. Po prostu... mam dużo roboty przed dzisiejszym przyjęciem.
Zupełnie o tym zapomniał. Jednak biorąc pod uwagę to, co się stało, nikt nie

mógłby go winić. W nocy przyprowadził ją tutaj, mając nadzieję, że zechce go
wysłuchać. Nawet nie liczył na to, że będą się kochać.

Faktem jednak było, że spędzili noc, kochając się na plaży jak para nastolatków.

Meg miała prawo czuć się zawstydzona. Poza tym musiała wytłumaczyć się przed
panią Moreland, pomyślał, uśmiechając się w duchu. Miał tylko nadzieję, że jej syn
nie wstał zbyt wcześnie - w tej sytuacji byłoby to krępujące dla Meg.

Choć może lepiej, żeby chłopiec przyzwyczaił się do niego teraz, pomyślał,

przyglądając się Meg wkładającej buty. Im szybciej Kevin zaakceptuje jego
obecność, tym lepiej, ponieważ Dev tym razem nie miał zamiaru utracić Meg.

Ruszyli do dżipa i patrząc na stojącą w pobliżu koparkę, Dev uśmiechnął się.

Wczoraj doskonale dogadywali się z Kevinem. Oczywiście, dogadywanie się będzie
wyglądać inaczej, jeśli chłopiec dowie się, że ma do czynienia z mężczyzną, który
chce poślubić jego matkę.

Meg błyskawicznie zajęła miejsce w samochodzie, jakby zależało od tego jej

życie. Przed włączeniem silnika Dev spojrzał na nią.

- Meg, wiem, że to nie była najbardziej romantyczna noc w twoim życiu.

Powinniśmy byli wybrać się w inne miejsce...

- Nie. Na plaży czułam się doskonale. - Zaczerwieniła się i dotknęła włosów

pełnych piasku. - Mam tylko kłopot, co powiedzieć pani Moreland i synowi.

Dev drgnął.
-  Żałujesz?
-  Nie, nie żałuję. Ale potrzebuję czasu, żeby wszystko przemyśleć.
Zacisnął   szczęki.   Nie   podobały   mu   się   te   słowa.   Chciał,   aby   czuła   się   tak

wspaniale jak on i miała pewność, że wszystko się ułoży. Jednak może
przebaczenie, które otrzymał zeszłej nocy, nie miało mocy w świetle dnia.

- W porządku - stwierdził niechętnie. - Pamiętaj o jednym: kiedyś nie miałem

wyboru, ale teraz nie zrezygnuję z ciebie.

Po wyrazie jej twarzy poznał, że zrozumiała. Jeśli między nimi miał nastąpić

koniec, to stanie się z jej winy. W jej oczach zobaczył jednak coś jeszcze, coś,
czego nie rozumiał, cień wątpliwości.

Nie chciał się nad tym zastanawiać. Wolał przypominać sobie rozkosz, jaką

przeżywali zeszłej nocy, i wierzyć w cud: Meg znalazła się znów w jego ramionach i
kochała go.

Włączył silnik i wrzucił bieg.

Megan stała na ganku, obserwując odjeżdżającego dżipa. Nasłuchiwała tak

długo, aż wreszcie dźwięk silnika umilkł.

Teraz nie zrezygnuję z ciebie.
Słyszała ciągle te słowa. Z cichym jękiem odwróciła się i wbiegła do domu.

Panowała w nim cisza. Pani Moreland i Kevin na szczęście jeszcze spali, a ojciec
miał wrócić z Sacramento po południu.

W chwilę potem stała pod gorącym prysznicem i zmywała piasek z ciała i

włosów. Cały czas wmawiała sobie, że nie płacze; to były tylko krople wody.

Zeszłej nocy wszystko wydawało się takie proste. Dev powiedział jej wszystko,

co powinna była wiedzieć dawno temu. W końcu zrozumiała, dlaczego nie miał
wyboru i musiał ją zostawić.

To mogła mu wybaczyć. Kiedy myślała o tym, pod jaką żył presją, mogła mu

nawet wybaczyć, że nie powiedział jej o istnieniu żony. Jak na ironię okazało się, że
to, co bolało ją wtedy najbardziej - jego odejście - było dowodem, iż nie pomyliła się
w jego ocenie.

To powinno rozwiązać problemy. To i rozkosz, jakiej nigdy dotąd nie zaznała;

noc gorących pieszczot, wzlotów i ekstazy. Noc, która udowodniła jej raz na
zawsze, że Devlin Cross jest jedynym mężczyzną, który potrafi zawładnąć jej
ciałem, sercem i duszą.

To jednak nie wystarczało; wręcz przeciwnie, komplikowało sprawy. Znów

stanęła przed perspektywą wyboru. Czy mogła wyznać Devowi prawdę o Kevinie?
A może jej kłamstwo zniszczy ich związek, tak jak kłamstwo Deva zniszczyło go
sześć lat temu?

Wyszła spod prysznica i wzięła ręcznik. Tarła ciało aż do bólu, chcąc zapomnieć

o nowym problemie. Zrozumiała, że jej rozterki nie dotyczyły tego, czy ona może
wybaczyć Devowi; istotne było, czy o n będzie w stanie jej wybaczyć.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dev zatrzymał się w drzwiach baraku, kiedy zobaczył Franka Masona,

przerzucającego gniewnie stertę papierów na biurku. Westchnął. Ostatnio każda
wymiana zdań z pracodawcą była dość gwałtowna, a on nie miał dziś ochoty na
kłótnię. Poznał przedsmak raju i teraz musiał poczekać, aby przekonać się, czy
tylko to może mu ofiarować los.

Mason obrócił się szybko, zaskoczony. Przez chwilę wpatrywał się w Deva, który

zmarszczył brwi, widząc taką reakcję. Otrząsnął się i po chwili zaczął krzyczeć,
jeszcze zanim Dev przestąpił próg.

- Cholera, co to jest? Jackson twierdzi, że kazałeś mu używać szalunków w

rowach odpływowych!

Jak widać, to nie upały wpływają na temperament tego człowieka, pomyślał Dev.

Ochłodziło się tego ranka, kiedy Dev odwiózł Meg do domu, zaś Mason nadal
szalał.

- Tylko na długości jakichś pięćdziesięciu metrów - sprostował, usiłując mówić

spokojnie.

- Tylko? Równie dobrze mógłby to być kilometr! Zmieniliśmy głębokość

specjalnie po to, żebyśmy nie musieli tego robić! Nawet zmniejszyliśmy rozmiar rur
do minimum, aby zaoszczędzić na czasie!

- Ciągle jednak musimy przebić się przez ten pagórek, a tam ziemia jest zbyt

piaszczysta, aby poradzić sobie bez szalunku.

- Wiesz, ile to będzie kosztować? Nie mówiąc o tym, ile czasu to potrwa. W

prognozach pogody przewiduje się sztorm, wkrótce spadnie deszcz i będziemy
musieli przerwać prace!

Dev usiadł za biurkiem i poczekał, aż Frank się uspokoi.
- To prawda, ale nie mamy wyboru. Bez tego grunt może się zapaść.
- Do diabła! - krzyknął Mason. - Jakie jest ryzyko, skoro ten

pięćdziesięciometrowy odcinek będzie odkryty przez dzień, może dwa?

Dev powstrzymał się przed przypomnieniem mu, że przed chwilą te pięćdziesiąt

metrów było kilometrem. Przypomniał sobie słowa Harlana Spencera: „Dobra jest
jakakolwiek wersja prawdy, która może mu przynieść pożądane wyniki". Widać
senator znał swoich ludzi.

- Nie możemy pozwolić sobie na ryzyko - powiedział Dev - jeśli zagraża to

ludziom.

- Oszczędź mi tych uwag - warknął Mason. - Wiesz, Cross - stwierdził,

uderzając pięściami w biurko - gdybym nie miał pewności, że nic z tego nie masz,
byłbym przekonany, iż sabotujesz projekt.

Dev wstał gwałtownie. Jego oczy lśniły. Bez słowa zaczął zbierać papiery

porozrzucane na biurku.

- Już dobrze, uspokój się. Powiedziałem, że mam pewność, iż nic z tego nie

masz.

Dev przesunął telefon, który przeszkadzał mu, i dorzucił kolejną stertę papierów

do stosu.

- Cholera, jesteś uparty... odłóż to.

Dev ostrożnie postawił telefon na biurku.
-  Możesz mnie wysłuchać?
Dev otworzył szufladę, wyjął kilka folderów i włożył je do swojej torby.
-  Słuchaj, Dev, wiem, że potrzebujesz tej pracy. Wiem też, jak bardzo.
Dev uniósł głowę.
-     Był   czas   -   powiedział   zimno   -   kiedy   na   wiele  rzeczy  przymykałem   oczy.

Potrzebowałem pracy tak bardzo, że tolerowałem szwindle swoich zleceniodawców.

Ale teraz na niczym mi nie zależy, dokończył w myśli. Poza jedną rzeczą, którą

mogę stracić.

Mason nerwowo przesunął dłonią po włosach, a potem poklepał się po kieszeni,

w której zwykle miał jedno lub dwa cygara.

- Dev, inwestorzy czepiają się mnie i mam problemy z tłumaczeniem się przed

nimi. Rozmowy stają się coraz trudniejsze z każdym dniem opóźnienia. Wiesz
doskonale, że nie mógłbym teraz zmienić geologa! Zanim znajdę nowego
człowieka, będę spóźniony o całe wieki!

- Wiem o tym. Nie byłem pewny, czy i ty również miałeś tego świadomość.
- Dlaczego... Cholera, czego chcesz, przeprosin? W porządku, przepraszam.

Jesteś zadowolony?

- Nie. Ale to dobry początek.
Masonowi udało się uśmiechnąć przymilnie.
- Synu, wiem, że mam w sobie tyle taktu, co czołg, ale naprawdę zbyt wielu

ludzi ma do mnie pretensje. Wiem, że gdybyś nie pracował solidnie, niczego byśmy
nie dokonali. Zapomnij o moich pretensjach, dobrze?

Dev zawahał się. Miał dosyć zmienności nastrojów Masona, lecz Frank miał

rację: Dev naprawdę potrzebował tej pracy.

- W porządku - zgodził się wreszcie.
- Dobrze. - Na nieszczęście Mason znalazł w kieszeni jedno ze swoich

okropnych cygar, zapalił je i zaciągnął się głęboko. - Coś ci powiem. Dlaczego stąd
nie wyjedziesz? Weź wolny dzień, a nawet cały weekend. Nie miałeś urlopu od
chwili, kiedy zacząłeś pracę. - Wyglądał na zadowolonego z siebie. - Nie chcę cię tu
widzieć do poniedziałku.

-  Myślałem, że...
-  Za dużo myślisz.
To prawda, pomyślał Dev, Mason ma rację.
-  Chciałem zacząć pracę na nowym stoku...
-     Nie   będziemy   na   to   przygotowani   do   końca   tygodnia.   -   Twarz   Masona

skurczyła się. - Cholera, nigdy nie miałem takich problemów z wypchnięciem
pracownika na urlop. Co się z tobą dzieje?

Dev mógł powiedzieć, że wolał szukać zapomnienia w pracy niż rozmyślać o

swoim losie, ale nie miał ochoty dyskutować z człowiekiem, który usiłował go
nakłonić do zwolnienia tempa, choć przed chwilą oskarżał go o spowodowanie
opóźnień.

- To z tobą coś się dzieje - zaprotestował. - Czy to nie ty chciałeś, aby wszystko

było robione z prędkością światła?

Wyraz twarzy Masona przywiódł Devowi na myśl dziecko, wymykające się ze

sklepu ze skradzionymi słodyczami,

- Powiedzmy, że po ostatniej wymianie zdań jestem ci coś winien. Wynoś się

stąd. Zobaczymy się na przyjęciu u senatora.

Wyszedł, zanim Dev zdążył zaprotestować. Przyjęcie, pomyślał. To, na które

Meg musiała go zaprosić. Przyjęcie, na które się wybierał, choć nie miał pewności,
czy będzie mile widzianym gościem.

Jednak pójdzie na nie. Nie miał pojęcia, co czuła Meg po nocy, jaką spędzili

razem.  Wiedział  jednak,  że  czują  do  siebie pociąg  za  każdym   razem,   kiedy  się
widzą.   Miał   zamiar   to   wykorzystać.   Poczuł   ulgę,   opuszczając   teren   budowy.   W
sklepie   wypożyczył   frak.   Doszedł   do   wniosku,   że   nie   może   zmienić   przeszłości;
wszystko zależało teraz od Meg.

Przyszło mu do głowy, że Megan może nie chcieć z nim rozmawiać. Prosiła go o

czas do namysłu i obiecał jej to. Na przyjęciu nie miałaby trudności z unikaniem go.
Jednak zdecydował się wykorzystać ostatnią szansę i nie pozwolić, aby coś mu
przeszkodziło.

Resztę dnia spędził na zapoznawaniu się ze sprawami nowego biura.

Bezczynne czekanie było czymś, czego nie mógł znieść. Przypomniał sobie o
papierach, zabranych z baraku, i sięgnął po torbę, kiedy zadzwonił telefon. Chwycił
słuchawkę, mając nadzieję, że to Meg. Okazało się jednak, iż dzwoni Jeff.

Jeff zapewnił go, że wszystko jest w porządku i dzwoni tylko po to, żeby

sprawdzić, co się dzieje, skoro Dev milczy.

- Przepraszam - mruknął Dev.
- W porządku. Co u ciebie słychać? Rozmawiasz ze mną w taki sposób, jakby

coś się nie układało.

- Masz rację. To dziwne. Mason od tygodni zmuszał nas do pilnowania

terminów, a teraz nagle doszedł do wniosku, że mamy mnóstwo czasu. Kazał mi
wziąć wolne na resztę dnia i na weekend.

- W takim razie, skoro zmusił cię do wzięcia urlopu, chwała mu za to.

Oczywiście, jesteś w biurze, prawda?

- Co masz na myśli?
- Po prostu wiem, jak wyglądają twoje wolne dni. Nie masz pojęcia, jak*się

zrelaksować.

- Mógłbym się tego nauczyć.
Wyrwały mu się te słowa, kiedy pomyślał o ranku spędzonym z Meg. Trzymałby

ją w ramionach, kochaliby się przez długie godziny. Pomyślał, że nadejdzie kiedyś
taki ranek, a nawet będzie ich więcej. I popołudnia. I noce...

- Dev? Nic ci nie jest?
- Nie. - Zabrzmiało to dziwnie. - Wszystko w porządku.
Odłożywszy słuchawkę, zastanawiał się, co powiedziałby Jeff, gdyby mu wyznał,

że odnalazł Meg. Po tylu łatach... Jeff zrozumiałby. Tylko on wiedział, że istnieje
ktoś, za kim Dev tęsknił przez te wszystkie lata.

Nie mogę tracić nadziei, pomyślał, zaczynając sortować dokumenty w teczce.

Megan stanie się częścią mojego życia; już ja o to zadbam. Wiedział, że wątpliwości
Meg mogą uczynić przebaczenie i zapomnienie niemożliwym. Nie mógł do tego
dopuścić. Utracił ją sześć lat temu; nie miał zamiaru dopuścić i do tego tym razem.

Uświadomił sobie, jak wiele od niej oczekuje. Prośba o zapomnienie...
Jego uwagę przyciągnął kawałek papieru. Przez chwilę zastanawiał się, czy to

tego szukał Mason na biurku.

To musi dotyczyć innych prac, pomyślał, patrząc na obliczenia, które nie

pasowały do projektu Gold Coast.

Po chwili uznał, że może to być inna część projektu. Ostatecznie był geologiem,

a   nie   architektem.   Z   drugiej  strony  nie  zauważył   w  tym   projekcie  danych,   które
świadczyłyby   o   tym,   że   należy   dodatkowo   wzmocnić   teren.   Poza   tym,   po
zakończeniu   prac   nikt   nie   mógłby   powiedzieć,   czy   jest   jakaś   różnica.   Pomijając
zmniejszoną wytrzymałość budynków, pomyślał.

Potrząsnął głową. To musiała być pomyłka. Postanowił zapytać o to Masona w

poniedziałek. Sięgnął po resztę papierów i zamarł, przypomniawszy sobie
podsłuchaną kiedyś niechcący rozmowę.

- To śmieszne - mówił jeden z betoniarzy do drugiego. - Sądziłem, że do tego

typu rzeczy użyją wzmocnień rozmiaru czterdziestki. - Wskazał na stalowe
konstrukcje leżące obok. - Mogę przysiąc, że te tutaj to trzydziestki.

Czy w planach było uwzględnione wzmocnienie co czterdzieści centymetrów?

Czy Mason zmienił to na trzydziestki? Dev szybko zapisał na kartce kilka liczb: to
oszczędziłoby jeden trzpień z drogiej stali na każdym metrze. Przy tak dużym
projekcie oszczędności byłyby znaczne.

Przypomniał sobie, jak Mason wyrwał mu jakąś kartkę z ręki. Zauważył na niej

tylko dwa wyrazy: „lotne popioły".

Wtedy nie przejął się tym, lecz teraz to sformułowanie zaczęło go intrygować.

Niepalne resztki, czyli popioły, często były używane przez niezbyt uczciwych
budowniczych. Zastąpienie popiołem części cementu dawało beton, który był o
wiele tańszy... ale również o wiele mniej wytrzymały.

Dev potrząsnął głową, wmawiając sobie, że wyobraźnia płata mu figle. Ale co by

było, gdyby notatka świadczyła o nieuczciwości Masona? Gdyby naprawdę
zamierzał tego użyć? A jeśli już to zrobił?

Spróbował rozważyć taką ewentualność. Zgadywał na ślepo i wyciągał wnioski,

które niekoniecznie musiały być prawdziwe. Prawdopodobnie istniało jakieś inne
wyjaśnienie.

A jeśli szalony pomysł był prawdziwy? Po co były te rozmowy o inwestorach?

Czyż Mason nie był w takich kłopotach, że mógłby zdecydować się na robienie
oszczędności? To prawda, że żaden z tych pomysłów osobno nie zagroziłby
projektowi, ale wszystkie razem? A jeśli było ich więcej? Jeśli obcinał kąty tu, mógł
to zrobić gdzie indziej. A to recepta na katastrofę. Prawdziwą...

Nagle poczuł nowe wątpliwości. A jeśli ojciec Meg wiedział o tym? Przyjaźnił się

z Masonem i kontaktował z nim często od początku realizacji projektu. Senator
odwiedzał plac budowy i nieraz wysłuchiwał od Masona próśb o wstawiennictwo u
inwestorów. To niemożliwe, pomyślał. Nie mógł w to uwierzyć, biorąc pod uwagę to,
co wiedział o senatorze i jak go oceniał.Nikt nie mógł się pochwalić lepszą reputacją
niż Harlan Spencer. Z drugiej strony był też znany jako lojalny przyjaciel.

Boże, to niemożliwe; to zabiłoby Meg. Nie mogę nic zrobić, pomyślał. Teraz

obchodzi mnie tylko Meg...

Zmienił tok myśli. Nie mogę nic zrobić. Tak samo jak nie mógł powiedzieć Meg

prawdy sześć lat temu; jak nie mógł widzieć jej bólu; jak nie mógł nawet pomyśleć,
że mogła zajść w ciążę.

Jesteś tchórzem, Cross, powiedział sobie bez ogródek. Przyznaj to i choć raz w

życiu zrób coś z tym.

Zrobię, pomyślał z determinacją. Dziś wieczorem.

Megan obrzuciła krytycznym spojrzeniem swoje odbicie w lustrze, potem

chwyciła chusteczkę higieniczna i raz jeszcze otarła wargi. Z satysfakcją skinęła
głową, zamieniła kilka słów z dwiema kobietami, znajdującymi się w łazience, i
ruszyła przez zatłoczoną salę. Wmawiała sobie bez przerwy, że nie zamierza
spędzić całego czasu, szukając wśród gości wysokiej, szczupłej sylwetki.

Mimo to nie mogła pozbyć się niepokoju. A jeśli postanowił nie przyjść?

Poprosiła go o czas do namysłu. Może uznał, że nie chce go widzieć na przyjęciu?

Zatrzymała się tuż przed drzwiami, wzięła głęboki oddech i wygładziła sukienkę.

Granatowa aksamitna, z dekoltem z przodu i z tyłu, opadała kloszowo aż do
pantofli. Kolor miał tak ciemny odcień, że wydawała się czarna.

Sznur pereł na szyi stanowił jej jedyną ozdobę. Zresztą sukienka nie

potrzebowała   innych   dodatków.   Pamiętając   wyraz   twarzy   Deva,   kiedy   na   plaży
zobaczył   jej   rozpuszczone   włosy,   nie   upięła   ich.   Miękkimi   falami   opadały   na
ramiona.   Zdawała   sobie  sprawę,   że   wybierała   strój  ze   szczególną   troską.   Miała
tylko nadzieję, że Dev to doceni.

Przeszła do sali balowej i niemal natychmiast zauważyła wysoką, szczupłą

sylwetkę   przy   drzwiach,   odwróconą   plecami   do   niej.   Powiedziała   sobie,   że   jest
głupia;   to   mógł   być   ktokolwiek;   wiedziała   jednak,   iż   jest   to   Devlin.   Tylko   jeden
mężczyzna   sprawiał,   że   krew   w   jej   żyłach   zaczynała   krążyć   żywiej.   I   tylko   on
powodował, że traciła oddech.

Ruszyła przed siebie, lecz prawie każdy zaczepiał ją i prawił komplementy na

temat udanego przyjęcia. Czuła się jak ryba płynąca w górę strumienia.

Później Dev odwrócił się i Meg zamarła. Boże, pomyślała, naprawdę jest piękny.

Nigdy nie widziała go we fraku i nie wyobrażała sobie, że mógłby wyglądać tak
dobrze w formalnym stroju i w oficjalnej czerni.

Dopiero wtedy zauważyła, jakimi spojrzeniami obrzucają go inni ludzie.

Szczególnie kobiety.

Nawet nie zauważyła ojca, co uświadomiła sobie dopiero po pewnym czasie.

Trzymał dłoń na ramieniu Deva i odciągał go na bok. Harlan miał na sobie szary
frak i uśmiechał się szeroko. Po chwili jednak wyraz jego twarzy zmienił się. Megan
ruszyła naprzód i nie mogła nie usłyszeć, o czym mówili.

- Nie chcę wykorzystywać twojej przyjaźni z panem Masonem - mówił Dev. -

Wiem, że jesteście sobie bliscy.

-  Znamy się od wielu lat, ale o co ci chodzi?
Dev zawahał się.
-  Nie wiesz, czy przypadkiem Mason nie ma problemów finansowych?
-     Frank?   -   Harlan   wyglądał   na   zaskoczonego.   -Nic   mi   o   tym   nie   wiadomo.

Dlaczego pytasz?

-  Strasznie się spieszy z realizacją tego projektu.
-  Zawsze taki był.
-     Tak   też   myślałem.   Ale   to...   -   wzruszył   ramionami.   -   Mówi,   że   inwestorzy

wywierają na niego nacisk.

- Inwestorzy mają to do siebie - zauważył Harlan.

-  Szczególnie jeśli chcą się trzymać pierwotnych terminów.
-  Och?
-  Znam to.
-  Z powodu opóźnień?
-  Częściowo. Ale... - zawahał się i dokończył: - Nie jestem pewien, czy nie było

tak od początku.

Harlan zmarszczył brwi.
- To bardzo delikatna kwestia.
- Wiem - westchnął. - I nie jestem niczego pewien. Ale wyszło na jaw parę

dziwnych rzeczy.

-  Na przykład: co?
-  Na przykład: ucinanie kątów. Wielu.
-  Zaczekaj, synu. Frank może bywać szorstki, ale...
-  Używa tańszych materiałów. Może zmienia szczegóły oryginalnych planów...
-   Lepiej zastanów się, co mówisz, Dev - ostrzegł Harlan. - Frank to mój stary

kumpel.

- Właśnie tego się obawiam.
Harlan zbladł i Dev pożałował swoich słów. Nie chciał dać do zrozumienia, że

ojciec Meg w jakiś sposób był zamieszany w oszustwa Masona, lecz teraz było za
późno. O wiele za późno, uświadomił sobie, słysząc westchnienie Megan za
plecami. Słyszała wszystko; wiedział o tym, kiedy zerknął na jej twarz. Była
zaszokowana i szok zamienił się w złość.

- Co pan insynuuje, panie Cross? Że Frank Mason to oszust? - Podniosła głos. -

I że mój ojciec bierze w tym udział?

- Meg, ja tylko...
- Mam na imię Megan! - rzuciła. - Ośmielasz się przychodzić na urodziny

mojego ojca i stawiać mu takie absurdalne zarzuty?

- Megan, kochanie - zaczął uspokajająco Harlan, zerkając na Deva. - Dev, nic

mi o tym nie wiadomo. Daję ci słowo honoru. Ale jeśli to prawda...

- Daj spokój, tato - rzuciła gniewnie Megan, wbijając spojrzenie w Deva. - On

nigdy nie miał skłonności do mówienia prawdy. Gdyby miał, wiedziałby, że nie
mógłbyś być zamieszany w coś takiego. Gdyby... - urwała. - Gdyby był uczciwy,
sześć lat temu powiedziałby mi prawdę.

-  Meg - odezwał się Dev niskim, ochrypłym głosem.
-  Sześć lat temu? - zapytał Harlan, mrużąc oczy.
-   Wynoś się, Dev - rozkazała Megan. - Nie chcę cię widzieć wśród przyjaciół

mojego ojca, słyszeć kłamstw na temat człowieka, który opiekował się mną
niezależnie od okoliczności. On był przy mnie, kiedy go potrzebowałam, a ty nie.
Nigdy mnie nie opuścił...

- Opuścił? - Harlan obrócił się do Deva. - To ty? Cholera, to ty? Czy to ty

uwiodłeś niewinną dziewczynę i odszedłeś, kiedy się okazało, że jest w ciąży?

Dev omal nie upadł, słysząc słowa Harlana. Chwycił oddech, zerknął na bladą

twarz Meg, szeroko otwarte oczy i dłoń, przyciśniętą do ust, jakby chciała cofnąć
wypowiedziane słowa. O tym, że senator mówił prawdę, świadczyły jej oczy i
drżenie ciała.

- Mój Boże - szepnął.
Megan cicho krzyknęła, obróciła się i wybiegła z sali. Dev chciał ruszyć za nią,

ale był zbyt oszołomiony. Nie miała innego mężczyzny. Była już w ciąży, kiedy ją
opuścił. Urodziła jego dziecko. Samotnie. Mój Boże, pomyślał. Kevin był jego
synem.

Megan siedziała w biurze klubu. Skrzyżowała ramiona, jakby chciała

powstrzymać dreszcze, przebiegające jej ciało.

Zastanawiała się, czy tak samo czuł się Dev: zawstydzony ucieczką, a mimo to

nie mogąc się zdobyć na spojrzenie jej w twarz. Teraz ona nie śmiała tego zrobić.
On też ją kiedyś okłamał i nie wiedział, co robić potem.

Już dawno temu zrozumiała, czym się kierowała. Teraz nie była pewna, czy

wiedziała, dlaczego to robi. Może wolała nie wiedzieć, że postępuje głupio. Czuła
się tak, jakby stała na skraju przepaści. Każdy nieostrożny krok, nieuważne
spojrzenie mogło spowodować upadek i wtedy byłaby na zawsze zgubiona.

Teraz wiedziała, dlaczego Dev skłamał; lecz dlaczego ona zrobiła to samo? Czy

naprawdę chciała ochraniać Kevina, nie dopuścić do tego, żeby został zraniony,
gdyby nie znany mu ojciec nie chciał go? A może uznała, iż Dev nie ma prawa
wiedzieć o istnieniu syna, ponieważ nawet nie pomyślał o takiej możliwości? Czy po
prostu nie chciała zranić Deva, tak jak on zranił ją, i dlatego postarała się, aby
myślał, że szybko znalazła innego mężczyznę?

Była na niego zła jak jeszcze na nikogo w życiu; może za wyjątkiem matki po jej

śmierci. Pamiętała swoją rozpacz i to, jak wówczas opiekowała się ojcem; upierała
się, że gdyby matka naprawdę ją kochała, nie zostawiłaby jej.

Teraz uświadomiła sobie, że nie pozbyła się jeszcze złości na Deva. Zrozumiała,

dlaczego tak postąpił; przyjęła nawet do wiadomości fakt, iż nie miał wyboru.
Jednak nie wybaczyła mu porzucenia, tak jak w głębi serca nie wybaczyła odejścia
swej matce.

Przypomniała sobie, jak ojciec trzymał ją na kolanach, jakby miała pięć lat, a nie

piętnaście, i próbował jej wyjaśnić, iż czasem opuszczenie nie ma żadnego związku
z brakiem miłości. Teraz pomyślała, że czasami przyczyną rozstania jest miłość.

Otarła wilgotne oczy i przygotowała się do powrotu na przyjęcie. Miała wiele

obowiązków; ostatecznie była gospodynią uroczystości. Przynajmniej to sobie
wmawiała. Nie musiała wracać. Wiedziała, jaki jest prawdziwy powód jej rozterki.
Musiała odszukać Deva, wyjaśnić mu wszystko i postarać się, żeby ją zrozumiał.

Wróciła do głównej sali. Nie było go w tłumie. Unikała ojca, choć widziała, iż on

ją zauważył. Uśmiechnęła się do obecnych i poszła sprawdzić, jak radzi sobie
obsługa. Skłoniła gości do zebrania się wokół ojca, który zaczął rozpakowywać
prezenty, i wreszcie musiała spojrzeć prawdzie w oczy. Dev odszedł. I zapewne nie
wróci.

- Dziękuję, kochanie. To było cudowne przyjęcie.
- Proszę bardzo - odpowiedziała automatycznie. Po wyjściu Deva większość

rzeczy robiła automatycznie. Zanieśli resztę prezentów do biblioteki i położyli na
biurku.

- Zajmiemy się nimi jutro - powiedział ojciec, spoglądając na jej bladą twarz. -

Wyglądasz na wyczerpaną.

- Jestem trochę zmęczona.
- Chcę tylko zabrać to... - Poszukał czegoś wśród pudełek. Wyciągnął cynową

figurkę orła, szykującego się do lotu. - Jest piękny, prawda?

- Tak - szepnęła przez ściśnięte gardło, patrząc na prezent od Deva. Dawno

temu powiedziała mu, że ojciec zachwyca się tym ptakiem będącym symbolem
Ameryki. Zapamiętał to widocznie i zadał sobie trud wyszukania tego pięknego i z
pewnością drogiego prezentu.

- Wiesz, on tak naprawdę nie wierzył, że mam coś wspólnego z krętactwami

Franka. Po prostu bał się, że mogłoby cię to zranić. - Podał jej kartkę, doczepioną
do figurki. Megan przeczytała ją półgłosem.

- „Jedynemu politykowi, który z pewnością jest tak samo uczciwy, jak symbol

tego kraju. Wszystkiego najlepszego, senatorze. Devlin Cross".

Jej głos załamał się i omal nie zgniotła kartki. Harlan objął ją.
-  Opowiedział mi całą historię. Bardzo wam współczuję.
Megan uniosła głowę i spojrzała na ojca.
-  Nie znienawidź go, tato. Tak wiele wycierpiał.
-   Wiem. Gdyby Catherine zginęła w taki sposób... - Potrząsnął głową. - Nie

wiem, co bym zrobił. Ale nie darzę go nienawiścią. Teraz już nie. Poza tym boję się,
że on nienawidzi siebie samego za nas dwoje. Wyszedł z przyjęcia zaraz po naszej
rozmowie i wyglądał tak, jakby był w szoku. - Uścisnął ją mocno. - Lepiej odpocznij,
dziecko. Chciałbym poznać jeszcze kilka szczegółów, ale o tym porozmawiamy
jutro.

- Kocham cię, tato. Dziękuję za to, że zawsze jesteś przy mnie.
Długo leżała bezsennie, wpatrując się w ciemność i próbując nie myśleć o

wydarzeniach minionego wieczora. Zastanawiała się mimo to, czy wszystko straciła
po raz drugi.

Ledwo zasnęła, poczuła delikatne szarpnięcie.
-  Megan, obudź się.
-  Tatuś? - Było ciemno, lecz zobaczyła wyraz jego twarzy. - Co się stało?
-  Nie chciałem cię budzić - powiedział zatroskanym tonem - ale obawiam się, że

nie miałem wyboru.

- Tato...
- Teraz rozumiem, dlaczego przy Devie zachowywałaś się inaczej i dlaczego się

zmieniłaś. Jednego tylko nie wiem. - Przerwał i po chwili zapytał delikatnie: - Czy
nadal go kochasz?

Zagryzła wargi, tłumiąc szloch.
- Nie wiem. Obchodzi mnie, i to bardzo, choć tego nie chcę... To boli...
Harlan westchnął.
- Wiem, skarbie. Nie musisz mi wyjaśniać, co czujesz. Jestem twoim ojcem i

kocham cię ponad wszystko, ale nie chcę się wtrącać w twoje życie. Jeśli jednak
nadal kochasz Devlina, musisz o czymś wiedzieć.

- Co takiego?
- Odebrałem telefon. Na budowie zdarzył się wypadek. Jeden człowiek zginął,

Dev jest w szpitalu. Nie wiem, w jakim stanie.

Wszystkie wątpliwości Megan zniknęły, zastąpione strachem. Przeraziła ją wizja

świata bez Deva. Kochała go z całego serca i nie mogła sobie wybaczyć, że

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

-  Co to znaczy, że go nie ma?
W głosie Megan brzmiała ulga i przerażenie. Dev żył, ale zniknął.
-  Przykro mi. Był tu, ale...
-  Powiedziała pani, że miał wstrząs mózgu i pęknięte żebra...
-  Tak. Lekki wstrząs mózgu. Próbowaliśmy go zatrzymać, ale uparł się, że nie

zostanie w szpitalu.

- Z pewnością nie powinien chodzić z urazem głowy - stwierdziła Megan.
- To prawda - zgodziła się cynicznie pielęgniarka. - Ale niektórym ludziom nie

można wytłumaczyć, co powinni robić dla swego dobra.

- Nie sądzę, aby kiedykolwiek uznał leżenie w szpitalu za najlepsze rozwiązanie

- rzuciła ponuro Megan i odwróciła się do ojca. - Musimy go odszukać. Co będzie,
jeśli spróbuje kierować dżipem i dostanie zawrotów głowy albo straci przytomność?

- Wiem, skarbie. - Harlan zerknął na pielęgniarkę. - Rozmawiał z kimś?

Powiedział, dokąd się wybiera?

- Nie; tylko to, że musi stąd wyjść. - Zawahała się. - Wyglądał na

przygnębionego. Oczywiście, bycie świadkiem takiej śmierci jest przykre.

- Nie tylko o to chodzi - szepnęła zdenerwowana Megan. - On przypomniał

sobie o Elizabeth.

- Znajdziemy go, Megan. Znasz jego numer telefonu?
Potrząsnęła głową.
- Domowego nie, ale w książce telefonicznej możemy znaleźć numer jego biura.
Nie wyjaśniała, że zrobiła to już następnego ranka po tym, kiedy znów pojawił się

w jej życiu. Nie mogła uwierzyć, iż ten numer był w książce telefonicznej, a ona nie
próbowała z niego skorzystać.

- W takim razie zadzwoń do biura - polecił Harlan, podając jej kartę telefoniczną.

- Ja w tym czasie. sprawdzę, czy możemy zdobyć jego numer domowy.

Chwilę później Megan odłożyła słuchawkę i spojrzała na ojca. Po chwili Harlan

zaczął wybierać numer.

- Jego numer domowy mają w biurze Franka - wyjaśnił. Po chwili jednak

potrząsnął głową. - Nikt nie odpowiada.

Megan zagryzła wargi i zaczęła się nad czymś zastanawiać. W tym czasie ojciec

wybierał kolejny numer.

- Pani Moreland, czy były jakieś wiadomości?
Megan spojrzała na niego ze zdziwieniem. Nawet nie pomyślała, że Dev mógłby

się z nią kontaktować. Skoro Harlan na to wpadł, widocznie Devowi udało się
przekonać go o swoich uczuciach.

- Nie sądzę, aby Dev Cross pokazał się w domu. - Przerwał i przez chwilę

słuchał. - Zawsze warto spróbować. Jeśli się odezwie, proszę się ze mną
skontaktować, dobrze? - Odłożył słuchawkę i spojrzał na Megan.

- Budowa! - zawołała nagle. - Może tam wrócił.
Harlan skinął głową i szybko wykręcił kolejny numer. Prawie natychmiast odłożył

słuchawkę.

- Zajęte - wyjaśnił.

- W takim razie musi tam być - stwierdziła i obróciła się na pięcie, mając ochotę

ruszyć biegiem do samochodu.

- Pozwól, że ja poprowadzę - zaproponował Harlan. - W tę stronę cudem

dojechaliśmy żywi.

Megan nie protestowała. Szybko wsunęła się na fotel.
- Pospiesz się.
Miała wrażenie, że jazda na budowę trwa całe wieki. Kiedy samochód zwolnił

przed bramą, nawet nie wiedziała, dlaczego, dopóki nie zobaczyła, na co patrzy jej
ojciec.

- Boże - rzucił.
Na małym pagórku leżała przewrócona koparka, pogrążona do połowy w

wykopie, który miał przynajmniej metr osiemdziesiąt głębokości. Z kołami
skierowanymi ku niebu wyglądała jak jakaś prehistoryczna bestia, która padła w
miejscu, gdzie dosięgnął ją śmiertelny cios.

Z gardła Megan wyrwał się jęk przerażenia. Przycisnęła pięść do ust.
Kiedy Harlan zatrzymał się na placu budowy, natychmiast podszedł do nich

mężczyzna, czuwający przy ogrodzeniu oznaczonym żółtą, plastikową taśmą.
Megan przypomniała sobie, gdzie widziała taką taśmę wcześniej: w wiadomościach,
kiedy pokazywano sceny z wypadków, w których zginęli ludzie. Uświadomiła sobie,
że i tu zginął człowiek. Poczuła ulgę, że nie był to Dev, i jednocześnie lekkie
poczucie winy z powodu takiej myśli.

-  Przykro mi - mówił mężczyzna. - Nikomu nie wolno wejść na ten teren.
-  Przyszliśmy w związku z wypadkiem - wyjaśnił Harlan.
-  Przykro mi. Badamy przyczyny i cały teren jest zamknięty. - Megan zauważyła

oznakowany hełm i wiedziała już, że przybyła ekipa stanowa badająca przyczyny
wypadków przy pracy. Nie chciała wykorzystywać pozycji ojca, lecz gdy chodziło o
Deva, nic się nie liczyło. Już otwierała usta, chcąc go prosić o pomoc, kiedy Harlan
odezwał się, wyciągając swój identyfikator.

- Nazywam się Harlan Spencer i jestem senatorem. Interesuję się tym

wypadkiem z przyczyn osobistych. Mój przyjaciel został ranny.

Mężczyzna uniósł brwi.
-  Ten, który próbował wyciągnąć zabitego?
-  Nie wiem. Jak to było?
-  Jeszcze nie podano szczegółów.
-  Będę miał dostęp do raportów - przypomniał mu Harlan. - Proszę zaoszczędzić

mi czasu. Co tu się stało?

- Obsunęła się ziemia. Wykop był głębszy, niż planowano i w dodatku nie

zastosowano umocnień. Nie użyto żadnych wzmocnień bocznych.

- Rozumiem - stwierdził Harlan ponuro.
Mężczyzna przesunął hełm na tył głowy.
- Ten facet był w rowie, łączył rury odpływowe. Koparka lekko się obsunęła.

Wszyscy się wydostali poza tym nieszczęśnikiem, uwięzionym między maszyną i
rurą. Na początku rura wytrzymywała, więc nie był ranny, tylko uwięziony. Ten
geolog... to pański przyjaciel?

Harlan przytaknął.
- Odważny facet. Był tam i próbował go wydostać, ale wtedy przewróciła się

koparka. Miał szczęście, że i jego nie zmiażdżyła.

Megan stłumiła okrzyk. Twarz Harlana stężała.
- Dlaczego nie wzywali pomocy? Straży pożarnej albo pomocy drogowej?
- Wzywali. - Mężczyzna prychnął z pogardą. - Na końcu. Ale ponieważ na

początku nie było rannych, najpierw zawiadomili głównego budowniczego; chyba
Masona. Słyszałem, że to z jego polecenia tak długo zwlekali. Kiedy wreszcie
pozwolił im zawiadomić straż pożarną, ten facet już nie żył. Mogli tylko wyciągnąć
pańskiego przyjaciela.

-  Jest tu? - odezwała się Megan po raz pierwszy od chwili przyjazdu.
-  Zabrali go do szpitala. Był nieźle poturbowany, ale twierdzili, że z tego wyjdzie.
-  Wypisał się - poinformował go Harlan.
-  Może jest w baraku. - Megan zerknęła w tamtą stronę.
-     Może.   Mógł   tam   wejść   przed   moim   przyjazdem.   Stoję   przy   bramie   od

niedawna, więc nie wiem, kto wszedł tu wcześniej. Wiem tylko, że nie mogę was
wpuścić - dodał z żalem.

- Ten projekt obejmuje park stanowy - stwierdził Harlan stanowczym tonem. -

Śledztwo w sprawie tego wypadku podlega więc mnie. Kto jest tu szefem?

Megan nie miała pojęcia, czy to prawda, lecz mężczyzna wydawał się

przekonany.

- Pan Harding - odpowiedział. - Jest blisko miejsca wypadku.
Odsunął się i pozwolił im przejechać. Kiedy dojechali do baraku i zobaczyli

czarnego dżipa, Megan odetchnęła z ulgą.

-  Jest tu.
-  Frank też - dodał Harlan, zerkając na mercedesa.
-  Tak. - Zmarszczyła brwi. Podeszli do baraku i usłyszeli podniesione głosy.
-  ...takie ważne dla ciebie? - pytał z niedowierzaniem Dev. - Cholera, tam zginął

człowiek!

- To był wypadek...
- I ty jesteś jego sprawcą! Mówiłem ci, że nie można tam pracować bez

umocnień, ale ty postawiłeś na swoim, a potem jeszcze na brzegu ustawiłeś
koparkę o wadze trzydziestu ton. Na piasku, gdzie nawet tupnięcie nogą może
spowodować obsunięcie gruntu!

- Twoje głupie wymagania opóźniły pracę o całe tygodnie. Musiałem

zaryzykować!

- Tyle tylko, że nie ty zaryzykowałeś. Zaryzykował ktoś inny i teraz nie żyje. -

Ton głosu stał się lodowaty. - Byłem przy tym. Słyszałem trzask jego kości, jego
krzyk i jedyne, co mogłem zrobić, to trzymać go za rękę, kiedy umierał.

Mason zamilkł; widocznie makabryczny opis wywarł na nim wrażenie. Szybko

jednak się otrząsnął.

- Wiedział, jakie jest ryzyko, i dobrze mu płaciłem za jego pracę!
- Cholera, powiedz to wdowie po nim i jego dzieciom. Boże, mam dosyć

bezradnego przyglądania się, jak ludzie umierają.

- Słuchaj, Cross...
- Nic dziwnego, że nie chciałeś, abym tu wczoraj przychodził. Wiedziałeś, że nie

pozwoliłbym na to. Gdybym nie przejeżdżał tędy po przyjęciu i nie zobaczył, do
czego się przymierzasz...

- Odpowiadasz za ten wypadek tak samo jak ja.

- Mylisz się. Powiedziałem ci, co trzeba zrobić, żeby praca była bezpieczna.

Zignorowałeś to i w świetle prawa ty ponosisz odpowiedzialność za wypadek. W
tym - dodał lodowatym tonem - za śmierć tego człowieka.

- A jeśli zeznam, że nie pamiętam, żebyś mówił mi o konieczności umocnień?

Jeśli pomylił się mój geolog, sąd uzna, że jestem niewinny, prawda?

Megan zbladła i ruszyła do przodu, ale ojciec zatrzymał ją tuż przed progiem.

Potrząsnął głową i słuchał rozmowy. Megan uświadomiła sobie, że chce widocznie
usłyszeć   jak   najwięcej,   zanim   zostaną   zauważeni.   Z   trudem   mogła   ustać   na
miejscu, ponieważ Dev wyglądał strasznie. Miał na sobie spodnie od fraka i białą
koszulę.   Koszula   była   poplamiona   ziemią   i   krwią.   Widocznie   Dev   przyjechał   tu
prosto ze szpitala, nakładając na siebie to, w czym go zabrano. Był blady i zaciskał
szczęki. Jedną rękę trzymał na stole, obok telefonu ze słuchawką zdjętą z widełek.
Drugą   rękę   przyciskał   do   boku,   zapewne   starając   się   złagodzić   ból   pękniętych
żeber. Miał obandażowaną głowę i siniak na policzku.

- Złożyłem ci pisemny raport dotyczący każdego metra tego projektu, w tym

rowów odpływowych i konieczności umocnień.

- To śmieszne; nigdy tego nie widziałem.
Zerknął wymownie na swoją teczkę. Dev wyglądał na zdumionego, jakby nie

rozumiał, co się dzieje.

- A więc to tak - rzucił przez zęby. - To dlatego byłeś tu przede mną. Zabrałeś

kopie moich raportów, prawda?

-  Jakich raportów?
-  Ty sukinsynu...
-   Cross, ten projekt jest wart miliony; więcej niż ci się kiedykolwiek śniło. Nie

mam zamiaru przerywać jego realizacji.

-  Więc wolisz pozbyć się mnie.   .
-  Może okaże się, że będzie to dla ciebie korzystne.
Dev zaklął.
-  Słuchaj, wiem, że potrzebujesz pieniędzy. Nadal spłacasz rachunki za leczenie

swojej żony, prawda?

Dev drgnął i wpatrzył się w Masona.
- Oczywiście, wiem o tym. Zawsze wiem wszystko o ludziach, których

wynajmuję. Wiem, w jakich byłeś długach. Jak myślisz, dlaczego cię wybrałem?
Wiedziałem, że nie możesz sobie pozwolić na przebieranie w ofertach. - Westchnął.
- Nigdy nie przypuszczałem, że możesz się okazać takim cholernym harcerzykiem.

- Niech cię diabli.
- Dam ci ostatnią szansę. Weź to na siebie, a okaże się to dla ciebie bardzo

korzystne.

- Idź do diabła. - Dev splunął.
Mason wzruszył ramionami.
- Twoja strata. Nie zapominaj, że mam wpływowych przyjaciół. Bez raportów nic

cię nie uratuje.

Dla Megan była to ostatnia kropla. Nic nie mogło jej powstrzymać przed

wkroczeniem do baraku. Harlan widocznie usłyszał już wystarczająco dużo,
ponieważ pozwolił jej iść. Dev natychmiast ją zauważył.

- Meggie...

Mason zerknął przez ramię. Nie dostrzegł Harlana, stojącego w drzwiach.
-  Co tu robisz, u diabła? - warknął.
-  Zamknij się, Mason - polecił Dev, zanim Megan zdążyła otworzyć usta.
Mason obrócił się.
-  Nie mów do mnie takim tonem.
-   To najłagodniejsze słowa, które jestem w stanie wypowiedzieć. Do ciebie i

reszty świata.

- Megan w niczym ci nie pomoże - Warknął Mason. - Niczego nie możesz mi

dowieść. To będzie twoje słowo przeciwko mojemu. - Chwycił teczkę i przycisnął ją
do piersi. - Proszę - rzucił z zadowolonym uśmiechem.

Odepchnął Megan tak, że wpadła na biurko, i ruszył do drzwi. W tej samej chwili

do środka wtargnął Harlan. Dev jednak był szybszy; rzucił się na Masona tak, jakby
wcale nie był ranny. Szarpnął go.

- Nie waż się nigdy dotknąć jej choćby palcem. - Zerknął przez ramię na Megan.

- Nic ci się nie stało?

Frank szarpnął się, odpychając Deva. W tej samej chwili Megan rzuciła się na

niego jak lwica.

Mason skoczył do drzwi i zamarł, dostrzegając wreszcie senatora. Dev chwycił

Megan za ramię.

- Harlan - powiedział Mason, opanowując się szybko i wskazując na Deva. - Nie

uwierzysz, o co mnie oskarżał. On jest szalony!

- Starczy, Frank - przerwał mu zimno Harlan. - Myślę, że masz już

wystarczająco dużo kłopotów.

- Ja? To przecież on...
- Zamówił słabsze wzmocnienia, żeby zaoszczędzić kilka dolarów? - odezwał

się Dev. W jego głosie brzmiała złość. - Zwiększył liczbę wzmocnień cementowych,
osłabiając całą strukturę? Używa popiołów lotnych? Ile na tym zaoszczędziłeś?

-  Jak... Nie możesz tego udowodnić!
Dev uśmiechnął się kpiąco.
-  Też tak myślałem... aż do tej pory.
Mason zaklął.
-  Cicho! - rzucił ostro Harlan. - Chcę usłyszeć całą resztę.
Dev   zadrżał,   przyciskając   rękę   do   boku.   Zachwiał   się.   Megan   próbowała

posadzić go na krześle, ale udało jej się osiągnąć tylko tyle, że oparł się o biurko.

- Mów, Dev. O co chodzi z tymi popiołami lotnymi?
- To stary numer. Cement zastępowany jest popiołem lotnym. Różnicy nie

widać. Wygląda tak samo, w dotyku nie różni się od cementu. Tylko jest o wiele
mniej wytrzymały. - Zerknął na Masona i potem znów na Harlana. - Nie
odkrylibyśmy tego do chwili pobrania próbek gruntu - dorzucił ponuro. -
Prawdopodobnie dopiero wtedy, kiedy runąłby cały budynek.

- To bzdura! Nie runąłby!
- Oczywiście, nie tylko z powodu słabego cementu - przyznał Dev zmęczonym

głosem. - Ale przy mniejszych wzmocnieniach...

-  Czy sytuacja jest tak katastrofalna, jak mi się wydaje? - zapytał Harlan.
Dev znów się zachwiał i Megan ujęła go mocniej pod ramię.
-  Tak - przyznał wreszcie. - Tak myślę.
-  To bzdu...

- Lepiej się zamknij, Frank - zażądał Harlan gwałtownie. - Będziesz mógł to

wyjaśniać potem. I ze względu na naszą przyjaźń radzę ci, żebyś znalazł dobrego
adwokata. I to szybko.

Mason skurczył się, oparł o ścianę i wyglądał na całkowicie pokonanego.
- Nie rozumiesz - powiedział tępo. - Musiałem to zrobić. Obiecałem, że

zrealizuję projekt w terminie i mniejszym kosztem. Że nakłady szybko się zwrócą.
To był jedyny sposób na zaoszczędzenie, z twoim cholernym parkiem zamiast
prywatnego pola golfowego-

- Więc wolałeś zaryzykować życie setek niewinnych ludzi - stwierdził ostro

Harlan.

- Nie musiałoby do tego dojść. Konstrukcja mogłaby wytrzymać wiele lat.
Harlan popatrzył na Masona z pogardą. Spojrzał na Deva i widząc jego

poszarzałą twarz, zrezygnował z kontynuowania rozmowy z Frankiem.

-  Dev - odezwała się z niepokojem Megan. - Musisz wrócić do szpitala...
-  Nie!
Drgnęła, słysząc tak gwałtowny protest.
-   Jesteś  ranny.  Nie powinieneś był   wypisywać  się ze  szpitala.  Tam  miałbyś

dobrą opiekę.

- Nie - powtórzył. - Najwyżej... usiądę na chwilę...
Wstał, obrócił się w stronę biurka, zrobił krok i zemdlał.

Megan siedziała w ciemnościach na fotelu i przyglądała się mężczyźnie

leżącemu w łóżku. Wreszcie spał spokojnie. Na początku rzucał się i coś mamrotał.

- Szsz - uspokajała go, kładąc chłodną dłoń na jego czole. - Wszystko w

porządku.

-  Meggie? - zapytał z niedowierzaniem. »
-  Oczywiście - szepnęła. - Będę tu cały czas.
Zasnął   wtedy   i   kiedy   Megan   obudziła   się   po   krótkiej   drzemce,   leżał   nie   na

plecach, tylko na boku, z głową ukrytą w poduszce. Wiedziała już, że zapadł w
zdrowy sen.

- Powinien wrócić do szpitala - odezwała się do ojca, kiedy przynieśli Deva do

domu - ale...

- Wiem. Byłoby to dla niego nie do zniesienia. Zadzwonimy do lekarza i

dowiemy się, co możemy zrobić.

Megan położyła go do łóżka z czułością najlepszej kochanki. Siedziała przy nim

całymi godzinami. Ojciec spoglądał na nią z dziwnym wyrazem twarzy, ale nie
odzywał się. W końcu położył rękę na jej ramieniu.

-  Nadal go kochasz, prawda?
-  Tak - odpowiedziała bez wahania. Uśmiechnął się.
-  Wiesz, nie powinienem tego mówić, ale myślę, że się cieszę. Tak się o ciebie

martwiłem. Bałem się, że nie znajdziesz nikogo, kto przebiłby się przez tę twoją
skorupę. Nie sądziłem, że kiedykolwiek przebaczę człowiekowi, który tak cię
skrzywdził... ale to dobry człowiek, niezależnie od tego, co zaszło między wami w
przeszłości. Przeciwstawienie się Frankowi wymagało sporej odwagi.

- Wiem - rzuciła miękko.

Mój ojciec jest wyjątkowy, pomyślała. Kiedy skończyła piętnaście lat, był dla niej

ojcem i matką. Jeśli czasem traktował ją zbyt ostro, to dlatego, że ją kochał. Zawsze
był w stosunku do niej zbyt opiekuńczy, pomyślała.

-  Meggie?
Szept Deva wyrwał ją z zamyślenia. Szybko podeszła do łóżka.
-  Jestem przy tobie, kochanie.
Dev rozejrzał się niepewnie.
-  Gdzie...?
-  W moim domu.
Zamknął oczy i poruszył głową. Jęknął z bólu, sięgnął do bandaża na skroni.
-  Odpręż się - poleciła mu. - Potrzebujesz odpoczynku.
Otworzył oczy.
-  Mason.
Megan zerknęła na ojca.
-   Jest w areszcie i musi sporo rzeczy wyjaśnić. Powinienem był ci uwierzyć.

Powinienem wiedzieć, że Frank ma kłopoty. Pewnie nie chciałem tego dostrzec.
Zdumiewające, jak można czasem oślepnąć.

- Wiem - przyznał cicho Dev. - Ja też nawet nie pomyślałem, że Megan mogła

być w ciąży.

Megan zaczerwieniła się, lecz we wzroku ojca dostrzegła tylko szacunek.
- Rozumiem, biorąc pod uwagę to, co wówczas przeżywałeś. Przyznanie się do

tego, szczególnie przede mną, wymagało odwagi.

Dev uśmiechnął się kwaśno.
-  Tak - przyznał. - Większej niż ta, którą posiadam.
Harlan spojrzał na niego i skinął głową. Potem taktownie zostawił ich samych.
-  Dlaczego mnie tu przynieśliście? - zapytał po chwili Dev.
Megan wzięła głęboki oddech.
-  A dokąd mogłabym zabrać człowieka, którego kocham?
-  Co takiego?
-  Kocham cię - powtórzyła miękko.
-  Boże, Meggie... nawet po tym, co ci zrobiłem?
-  Zapomnijmy o tym. Mamy teraz drugą szansę. - Delikatnie dotknęła siniaka na

jego policzku. - Omal jej nie straciliśmy.

- Naprawdę możesz mi przebaczyć? Opuściłem cię, zniszczyłem twoje

marzenia...

- I dałeś mi Kevina - dorzuciła cicho. Dev wstrzymał oddech. - Kocham cię, Dev.

Chyba zawsze cię kochałam, nawet wówczas, kiedy próbowałam cię znienawidzić.
To fakt; inaczej dlaczego chciałabym urodzić i wychowywać naszego syna?

-  Nasz syn - powtórzył Dev, jakby nie mógł uwierzyć, że to prawda.
-  Jeśli chcesz... - zaczęła i umilkła, obawiając się jego reakcji.
-  Jeśli chcę? - zapytał z niedowierzaniem. - Jeśli chcę? Boże, Meg, niczego nie

pragnę bardziej.

- W takim razie... możesz mi przebaczyć, że ci nie powiedziałam prawdy o

Kevinie?

- Rozumiem. - Zacisnął wargi. - Bóg wie, że nie miałaś powodów, aby mi ufać,

Szczególnie gdy chodziło o dziecko.

Megan westchnęła i znów wstrzymała oddech, widząc na twarzy Deva strach.

- A co z Kevinem?
- Nie martwiłabym się o to - rzuciła sucho. - Całymi dniami słyszę tylko o tobie.

Uważa cię za cudownego faceta. - Uśmiechnęła się czule. - Oczywiście, ma rację.
Sam mówiłeś, że to bystry dzieciak.

- Meggie, wyjdź za mnie. Nie mogę przeżyć ani jednego dnia bez ciebie, i

mojego syna. - Powiedział to szybko, naglącym tonem i Megan znów się
uśmiechnęła.

-  Kocham cię - powtórzyła.
Dev przyciągnął ją do siebie.
-  Czy to oznacza, że się zgadzasz?
-  Tak. Tak, oczywiście.
-  Na pewno? Nie masz żadnych wątpliwości? Wiem, że muszę ci udowodnić, iż

możesz mi ufać...

- Nie mam żadnych wątpliwości - stwierdziła stanowczo. – To już minęło.

Pamiętaj.

- Pamiętam, ale czasem potrzebuję przypomnienia.
- Pomogę ci.
Przytulił ją i pogładził po włosach. Leżeli obok siebie w milczeniu, ciesząc się

swoją bliskością.

-  Meg?
-  Hmm?
-  Jest cos jeszcze, w czym mogłabyś mi pomóc.
-  Co takiego?
Szepnął jej coś do ucha. Megan zaczerwieniła się i zachichotała
-  Dev. przecież ojciec jest w domu. Poza tym jesteś ranny.
-  Lekko ranny. I mam wrażenie, że twój ojciec nie zdziwi się,

widząc

zamknięte

drzwi. - Zobaczył jej wahanie i dodał: - Potrzebujemy tego, Meg. Nie umiem
wyjaśnić, ale…

Bez słowa wstała, podeszła do drzwi i przekręciła klucz. Nawet z daleka widział,

jak drżą jej ręce, i nagle opadły go wątpliwości. Czy nie była pewna jego, czy raczej
swoich uczuć?

Wróciła do łóżka i rozebrała się. Nadal drżały jej ręce, lecz wątpliwości Deva

zniknęły. Widział teraz jej twarz, pożądanie w oczach i zrozumiał, że drży w
oczekiwaniu. On także drżał. Bolały go żebra, lecz kiedy patrzył na nagą Meg, to się
nie liczyło.

Zatrzymała się przy łóżku. Uśmiechnęła się zmysłowo, sięgając do spinek we

włosach. Potrząsnęła głową i miękka, jedwabista fala opadła jej na ramiona.

- Meggie…
Powiedział to czule i z szacunkiem. Megan zrozumiała wtedy, że się pomyliła.

Meggie nie odeszła; schowała się tylko, czekając na powrót tego mężczyzny.

Wyciągnęła się na łóżku starając się nie urazić bolesnych miejsc na ciele Deva.

On nie miał takich obaw. Przyciągnął ją bliżej i zaczął obsypywać pocałunkami jej
ciało. Nie zważał na ból.

Megan uświadomiła sobie, że to ona powinna zadbać o to, aby jak najmniej

cierpiał. Oparła się na łokciu.

- Myślę, że zrobię to lepiej - powiedziała niskim głosem.

-  Jak chcesz.
-  Raczej: jak ty chcesz. - Zaczerwieniła się lekko. - Powiedz.
-    Dotykaj   mnie,   Meggie.   Gdziekolwiek.   Wszędzie.   Tak   dawno   nie   byliśmy

razem...

- Teraz już zawsze będziemy. - Pochyliła się i zaczęła całować jego pierś. Kiedy

pieściła sutki, drgnął i przyciągnął ją bliżej. - Pozwól - szepnęła. - Chcę to zrobić
sama.

Dev z cichym jękiem opadł na poduszkę, rozkładając bezradnie ręce. To

zafascynowało Megan. Obiecała sobie, że będzie pieścić go z ogromną czułością.

Zaczęła od delikatnych pieszczot, poznając na nowo jego ciało. Robiła rzeczy, o

jakich do tej pory tylko marzyła, doprowadzając jego i siebie do stanu
maksymalnego podniecenia. Wreszcie Dev nie wytrzymał.

-  Meggie, proszę, teraz. Nie mogę już czekać.
-  Ja też nie. - Usiadła na nim.
-     Kocham   cię,   Meg   -   powiedział   nagle   Dev,   jakby   nie   mógł   czekać   z   tym

wyznaniem.

- Wiem - odpowiedziała, czując, że bardziej potrzebuje jej zapewnienia niż

odwzajemnionego wyznania.

Zaczął poruszać się, choć ona dbała o to, aby leżał nieruchomo. Poczuła

przeszywającą rozkosz. Miał rację, pomyślała. Potrzebowali tego, tej czystej,
cudownej radości, która towarzyszy zbliżeniu kochających się ludzi.

Kiedy twarz Deva stężała i wykrzyknął jej imię, kiedy chwycił ją mocno,

wiedziała, że jest już wolny od bólu związanego z przeszłością. Odnalazła jedynego
mężczyznę swego życia, ojca Kevina i innych, jeszcze nie narodzonych dzieci.
Odnalazła go po raz kolejny i tym razem miała zamiar zatrzymać na zawsze. Z
namiętnym okrzykiem poruszyła się jeszcze raz i wzleciała na szczyt.

EPILOG

Harlan Spencer niespokojnie krążył po pokoju. Włosy miał potargane. Co chwila

unosił dłoń i mierzwił je jeszcze bardziej. Zerkał na zegarek i potem na zegar na
ścianie, jakby nie wierzył w to, co widzi.

Wreszcie otworzyły się drzwi i stanął w nich Dev. Wyglądał jeszcze gorzej niż

Harlan i miał na sobie zmięte zielone ubranie. Harlan dopadł go i chwycił za
ramiona.

-  Megan?
-  Czuje się dobrze. - Zadrżał. - O ile po tym można się czuć dobrze.
Harlan odprężył się nieco.
-  Zawsze mówiłem, że gdyby przetrwanie rasy ludzkiej zależało od mężczyzn,

nie byłoby na świecie ani jednego człowieka - powiedział. - No i...?

Dev odrzucił wilgotne włosy z czoła, spojrzał na swego teścia i uśmiechnął się.
-  Dziewczynka. Druga najpiękniejsza kobieta na świecie.
Harlan również uśmiechnął się szeroko.
-  Dziewczynka. Kevin ma siostrę. Bardzo się cieszę. Jestem z was dumny.
-     Dziękuję,   ale   to   Meg   wykonała   całą   pracę,   ja   byłem   tylko   instruktorem,   -

Zerknął na zegar. - Powinna być już w swoim pokoju. Chodźmy do niej. Potem
przyprowadzimy Kevina i przedstawię cię twojej wnuczce.

Megan była zmęczona, blada, ale to wszystko traciło znaczenie przy jej

radosnym uśmiechu. Wyciągnęła jedną rękę do Deva, drugą do ojca.

- Tatusiu, ona jest piękna! Widziałeś ją?
- Jeszcze nie, kochanie. Przyjdziemy tu, jak tylko zabierzemy Kevina ze

szpitalnej świetlicy. Najpierw chciałem zobaczyć moje dziecko. - Ścisnął jej dłoń. -
Dobrze się czujesz?

- Tak. Nie miałam lekkiego porodu, ale - zerknęła na męża - był ze mną Dev.
- Tak, i bardzo ci pomogłem - odparł Devlin z kwaśną miną. - Omal nie

zemdlałem, kiedy pierwszy raz krzyknęłaś.

Megan uśmiechnęła się.
- I co pięć minut przepraszałeś za to, że przez ciebie zaszłam w ciążę.
- Przepraszałem za to, że przeze mnie tak cierpisz - poprawił ją. - Nie miałem

zamiaru przepraszać za chwile rozkoszy, jakie przeżywaliśmy, doprowadzając cię
do tego stanu.

- Dev! - Megan zaczerwieniła się, a ojciec zachichotał.
- Szczególnie że mamy taką piękną córkę - dorzucił Dev tonem przepełnionym

miłością.

- Ona jest naprawdę piękna - potwierdziła Megan. Spojrzała na ojca, potem na

męża. Dev zrozumiał, o co jej chodzi, i zwrócił się do Harlana.

- Jeśli pozwolisz, nazwiemy ją Catherine - powiedział oficjalnym tonem.
Harlan westchnął i zamrugał powiekami. Przenosił spojrzenie z jednego na

drugie, a w jego oczach płonęła radość.

- Dziękuję wam. - Raz jeszcze uścisnął dłoń córki. - Twoja matka byłaby z ciebie

dumna.

- Mam nadzieję, tato. - Megan spojrzała na Deva. - I jeśli ty nie masz nic

przeciwko temu, chciałabym na drugie imię dać jej Elizabeth.

Spojrzał na nią, zaskoczony.
- Meg...
- Proszę. Jeśli nie przez pamięć tego, że była twoją żoną czy tego, że umarła

tak młodo, to dlatego, że była twoją najlepszą przyjaciółką.

- Ach, Meggie. - Uniósł jej dłoń do ust i pocałował. - Kocham cię.
Później, kiedy ojciec Meg zabrał dziesięcioletniego Kevina do siostrzyczki, Dev

usiadł na brzegu łóżka i raz jeszcze pocałował dłoń Meg, tuż nad obrączką.

- Coś ci przyniosłem.
- Cóż jeszcze możesz mi ofiarować? - zapytała. - Poza miłością, radością,

najsłodszymi czterema latami szczęśliwego życia i najwspanialszymi dziećmi na
świecie?

Dev zaczerwienił się lekko.
- Dziękuję - rzucił, wyciągając z kieszeni kopertę. - Ale miałem na myśli to.
Otworzyła kopertę i westchnęła, widząc pergamin.
- W szkole wszyscy żałowali, że nie możesz uczestniczyć w ceremonii, ale

zrozumieli, że ze względu na okoliczności...

Megan wpatrywała się w dyplom, wymarzony dyplom artysty plastyka. Nie mogła

w to uwierzyć. Wróciła na uczelnię pięć tygodni po ślubie, kiedy Dev przekonał jej
ojca.

- Zasługuje na to - powiedział do teścia. - Choćby dlatego, że tego pragnie i

zawsze pragnęła. To mi wystarcza.

Niespodziewanie ojciec poddał się.
- Zawstydzasz mnie, Dev. Masz rację. I zasługujesz na moje dziecko.
Był to dla nich początek nowego życia; najszczęśliwszy, choć wypełniony

obowiązkami. Oczywiście po miodowym miesiącu, spędzonym na wyspach Bahama
- w prezencie od ojca. Teraz byli prawdziwą rodziną.

Dev i Kevin nadrabiali stracony czas, jej ojciec i mąż z każdym dniem stawali się

sobie bliżsi. A teraz pojawił się maleńki cud: jasnowłosa, orzechowooka
dziewczynka symbolizująca wszystko, co osiągnęli w życiu.

- Naprawdę go mam - mruknęła, wpatrując się ze zdumieniem w dyplom. -

Zarzuciła Devowi ręce na szyję. - Tak bardzo cię kocham. Nigdy w życiu nie byłam
taka szczęśliwa.

- Nie wiedziałem, że można być aż tak szczęśliwym. - Przytulił ją i pogładził po

włosach. - Dziesięć lat temu ocaliłaś mi życie. Odejście od ciebie omal mnie nie
zabiło. Po tym, co zrobiłem, miałaś prawo odpłacić mi tym samym. Zamiast tego po
raz kolejny dałaś mi szansę. Kocham cię, Meggie. Zawsze będę cię kochać.

Trzymając ją w ramionach wiedział, że to prawda.

Document Outline