1 

 

 

2 

 

 

Johnowi, który stwierdził, że książce  

przydałoby się więcej ognia i może też parę mieczy. 

Kochanie, tym razem miałeś rację 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Spod niebios tych, podobna zjawie,  

Alicja mnie codziennie prawie  

Nachodzi, choć już nie na jawie". 

L. Carroll, Alicja po drugiej stronie lustra, przełożył R. Stiller 

 

 

3 

 

 

ROZDZIAŁ 1 

 

Szkolne  zajęcia  na  powietrzu  w  piękny  majowy  dzień  to  w  zwyczajnym  ogólniaku  coś 

niesamowitego.  Można  posiedzieć  w  słońcu  i  poczytać  wiersze,  gdy  wietrzyk  leciuteńko 

muska włosy. Dzisiaj jednak w Hekate Hall, znanej również jako Poprawczak dla Nieletnich 

Potworów, miałam zostać wrzucona do sadzawki. 

Zajęcia  z  prześladowania  Prodigium  odbywały  się  nad  brzegiem  mętnego  stawu  u  stóp 

wzgórza,  na  którym  stała  szkoła.  Nauczycielka,  panna  Vanderlyden,  czyli,  jak  ją  nazywa-

liśmy,  Vandy,  zwróciła  się  do  Cala,  który  czekał  już  na  nas  przy  sadzawce.  Mimo  że  miał 

zaledwie  dziewiętnaście  lat,  pracował  jako  szkolny  ogrodnik.  Vandy  wzięła  od  niego  zwój 

sznura.  Na  mój  widok  Cal  prawie  niedostrzegalnie  skinął  głową,  co  stanowiło  jego  wersję 

pomachania ręką i okrzyku: „Cześć, Sophie!". Był zdecydowanie typem silnym i milczącym. 

-  Nie  słyszysz,  co  mówię?  -  powiedziała  do  mnie  Vandy,  skręcając  sznur.  -  Kazałam  ci 

wystąpić z szeregu. 

-  Chodzi  o  to...  -  Starałam  się  ukryć  zdenerwowanie.  -Widzi  pani?  -  Wskazałam  swoje 

pokręcone włosy. - Dopiero co zrobiłam sobie trwałą, tak że... no, w zasadzie nie powinnam 

teraz moczyć głowy.        

Usłyszałam  stłumione  śmiechy,  a  stojąca  obok  Jenna,  moja  współlokatorka,  mruknęła  pod 

nosem: - Pięknie. 

Na  początku,  gdy  dopiero  oswajałam  się  z  Hekate  Hall,  Vandy  budziła  we  mnie  taki 

przestrach,  że  nie  odważyłabym  się  jej  postawić  tak  jak  dzisiaj.  Ale  pod  koniec  ostatniego 

semestru  moja  prababka  zabiła  na  moich  oczach  czarownicę  o  mocy  podobnej  do  mojej,  a 

ukochany chłopak rzucił się na mnie z nożem. Dlatego stałam się trochę bardziej odporna, co 

najwyraźniej nie podobało się Vandy. Patrząc na mnie jeszcze groźniej, warknęła: -Wystąp! 

Z  cichym  przekleństwem  przedarłam  się  przez  tłum.  Dotarłszy  nad  brzeg  stawu,  zrzuciłam 

buty, skarpetki i stanęłam na mieliźnie obok Vandy. Gdy poczułam pod bosymi stopami śliski 

muł, skrzywiłam się. 

Sznur  drapał  skórę;  kiedy  Vandy  wiązała  mi  ręce  i  nogi.  Gdy  już  byłam  porządnie 

skrępowana, nauczycielka podniosła się, wyraźnie zadowolona ze swojej pracy. 

- No, wchodź do wody. 

- Yyy... w jaki sposób? 

4 

 

Przejęta strachem, że Vandy chce, bym zanurzyła się wraz z głową, natychmiast odpędziłam 

tę makabryczną wizję. Na skraju sadzawki stanął Cal. Czyżby po to, by mi pomóc? 

- Mogę ją zrzucić z pomostu, proszę pani. 

Niestety. 

- Świetnie. - Vandy zgodziła się tak żwawo, jakby sobie to zaplanowali. 

Wtedy  Cal  pochylił  się  i  wziął  mnie  w  ramiona.  Znów  rozległy  się  śmiechy,  a  nawet  kilka 

westchnień.  Co  druga  dziewczyna  oddałaby  nerkę,  by  znaleźć  się  w  jego  objęciach,  ale  ja 

spiekłam potężnego raka, niepewna, czy jest to choć trochę mniej krępujące niż samodzielny 

skok do stawu. 

- Nie słuchałaś jej, prawda? - spytał szeptem Cal, gdy oddaliliśmy się od reszty. 

- Skąd - odpowiedziałam. 

Bo  kiedy  Vandy  wyjaśniała  cel  moczenia  się  w  sadzawce,  tłumaczyłam  Jennie,  że  wczoraj 

wcale nie wzdrygnęłam się dlatego, że jakiś dzieciak nazwał mnie „Mercer" - co bez przerwy 

robił Archer Cross. W życiu! Tak jak zeszłej nocy absolutnie nie miałam realistycznego snu o 

pewnym pocałunku, który przeżyłam z Archerem w listopadzie. A skoro w tym śnie nie miał 

na  klacie  tatuażu  wskazującego,  że  jest  członkiem  L'Occhio  di  Dio,  nie  było  powodu 

przerwać pocałunku, no i... 

- Co robiłaś? - zapytał Cal. Przez chwilę sądziłam, że chodzi mu o sen, i aż spąsowiałam po 

opuszki palców. Zaraz jednak pojęłam, co ma na myśli. 

- A... rozmawiałam z Jenną. Wiesz... pogaduchy potworów. 

Znowu wydało mi się, że widzę cień uśmiechu, ale on odparł tylko: 

-  Vandy  powiedziała,  że  prawdziwe  czarownice  unikały  próby  wody,  symulując  utonięcie. 

Potem uwalniały się, korzystając ze swoich mocy. Teraz ty masz utonąć, no i się uratować. 

-  Co  do  punktu  pierwszego  to  dam  radę  -  odmruknę-łam.  -  Z  resztą...  może  już  być  trochę 

gorzej. 

- Poradzisz sobie - stwierdził Cal. - A jeśli nie wypłyniesz w ciągu paru minut, ja cię uratuję. 

Coś załopotało mi w piersi. Całkiem niespodziewanie. Nie czułam czegoś podobnego, odkąd 

Archer zniknął. Chyba nie warto było doszukiwać się w tym głębszych znaczeń. 

Przez  ciemnozłote  włosy  Cala  przeświecało  słońce,  a  jego  orzechowe  oczy  zbierały  blask 

igrający  na  wodnej  tafli.  No  i  niósł  mnie  tak,  jakbym  nie  ważyła  ani  grama.  Wiadomo,  że 

słysząc tak oszałamiający tekst z ust faceta o takim wyglądzie, musiałam poczuć motylki w 

brzuchu. 

- Dzięki. 

5 

 

Nad jego barkiem zobaczyłam mamę obserwującą nas z werandy domku Cala. Mieszkała tam 

od  pół  roku,  czekając,  aż  tato  przyjedzie,  żeby  mnie  zabrać  do  kwatery  głównej  Rady,  do 

Londynu. Upłynęło sześć miesięcy, a my wyglądałyśmy go nadal. 

Mama zmarszczyła brwi z dezaprobatą, więc chciałam  dać jej znak, że  nic mi nie jest.  Ale 

udało mi się tylko trochę unieść związane ręce i gdy machnęłam w jej stronę, trafiłam Cala w 

podbródek. 

- Sorry. 

- Spoko. Pewnie nieswojo się czujesz pod taką obserwacją. 

- Nieswojo czujemy się obie, a co dopiero ty, pozbawiony odlotowej kawalerki. 

-  Pani  Casnoff  zgodziła  się,  żebym  sobie  zainstalował  jacuzzi  w  kształcie  serca  w  nowym 

pokoju w internacie. 

- Cal - udałam zaskoczoną - to ma być żart? 

- Może - odpowiedział. 

Dotarliśmy na kraniec pomostu. Spojrzałam na wodę, starając się nie dygotać. 

- Oczywiście będę udawać, ale może mi coś poradzisz, abym się nie utopiła - poprosiłam go. 

- Nie wciągaj wody. 

- No to się dowiedziałam. Super. 

Spięłam  się,  gdy  Cal  lekko  przesunął  moje  ciało  w  objęciach.  Sekundę  przed  wrzuceniem 

mnie do stawu pochylił się i szepnął mi do ucha: 

- Powodzenia. 

I pogrążyłam się w wodzie. 

Nie mogę zdradzić myśli, jakie naszły mnie w tym momencie, ponieważ zawierały głównie 

wyrazy niecenzuralne. Woda była stanowczo za zimna jak na staw w Georgii w maju i chłód 

przeniknął mnie do szpiku kości. W dodatku prawie natychmiast poczułam ogień w piersiach 

- i opadłam na dno, lądując w grząskim mule. 

Okej, Sophie, pomyślałam, tylko bez paniki. 

Spojrzawszy  w  prawo,  dostrzegłam  w  burej  wodzie  wykrzywioną  w  uśmiechu  czaszkę. 

Ogarnął  mnie  popłoch.  Mój  pierwszy  odruch  był  ludzki  -  wygięłam  ciało,  usiłując  zerwać 

skrępowanymi rękami pęta z kostek nóg, a gdy to okazało się nieludzko głupie, starałam się 

uspokoić i skoncentrować swoje moce. 

Pęta precz - rozkazałam, wyobrażając sobie, jak sznury zsuwają się na dno. Czułam, że trochę 

się rozluźniły, niestety, tylko trochę. Szkopuł tkwił między innymi w tym, że moja magiczna 

6 

 

moc  pochodziła  z  ziemi  (lub  z  czegoś  jeszcze  niżej,  o  czym  próbowałam  nie  myśleć  zbyt 

często), więc jak tu trzymać się podłoża i równocześnie nie tonąć? 

P

ĘTA PRECZ

! - tym razem włożyłam w rozkaz więcej energii. 

Więzy  gwałtownie  pękły  i  zaczęły  ze  mnie  opadać,  po  czym  przybrały  kształt  wielkiego 

kłębka. Gdybym nie wstrzymywała oddechu, na pewno westchnęłabym z ulgą. Wyplątawszy 

nogi z resztek sznura, odbiłam się od dna. 

Upłynęłam  jakieś  trzydzieści-czterdzieści  centymetrów  w  górę,  gdy  raptem  coś  szarpnęło 

mnie z powrotem w dół. 

Zerknęłam  na  kostkę,  prawie  pewna,  że  trzyma  ją  trupie  łapsko,  ale  nie  zobaczyłam  nic 

takiego. Cała rozpalona, z piekącymi oczami, rozgarniałam i kopałam wodę, próbując 

wypłynąć na powierzchnię, ale coś unieruchomiło mnie niczym niewidzialne sidła. 

Zgroza sięgnęła zenitu, kiedy przed oczami pojawiły mi się ciemne plamy. Musiałam złapać 

oddech...  Plamy  robiły  się  coraz  większe,  a  ucisk  w  piersiach  sprawiał  ból  nie  do 

wytrzymania. Przez myśl przemknęły mi dwa pytania: jak długo już tkwię pod wodą i kiedy 

wreszcie Cal spełni swoją obietnicę? 

Nagle wystrzeliłam w górę i wypływając, chwyciłam oddech. Powietrze, które wypełniło mi 

płuca,  paliło  jak  żywy  ogień.  Ale  to  jeszcze  nie  był  koniec  męki.  Przefrunęłam  w  stronę 

pomostu,  lądując  na  kupie  zielska.  Niefortunnie  grzmotnęłam  łokciem  w  deski  i  aż 

skrzywiłam się z bólu. Spódniczka podwinęła mi się na biodrach stanowczo za wysoko, ale 

nie  miałam  siły,  żeby  ją  poprawić.  Przez  chwilę  napawałam  się  rozkoszną  możliwością 

wciągania powietrza. Gdy w końcu mój oddech się unormował, przestałam dyszeć jak ryba. 

Prostując  się,  odgarnęłam  mokre  włosy  z  oczu.  Cal  stał  parę  kroków  ode  mnie. 

Spiorunowałam go wzrokiem. 

- No, to się popisałeś! 

I wtedy spostrzegłam, że Cal wcale nie patrzy na mnie, tylko na szczyt podestu. Idąc za jego 

spojrzeniem, zobaczyłam szczupłego mężczyznę o ciemnych włosach. Stał niemal bez ruchu i 

mi się przyglądał. 

Raptem oddychanie znowu stało się niewykonalne. 

Wstałam na roztrzęsionych nogach, wygładzając przemoczone ubranie. 

- Jak się czujesz? - zawołał mężczyzna najwyraźniej z troską. 

Głos miał, wbrew drobnej posturze, mocny, donośny i mówił z lekkim brytyjskim akcentem. 

7 

 

-    Świetnie  -  odparłam,  chociaż  przed  oczami  znów  wirowały  mi  ciemne  plamy  i  z  trudem 

utrzymywałam  równowagę  na  drżących  nogach.  W  półomdleniu  kątem  oka  ujrzałam,  że  w 

moją stronę idzie ojciec, i rozpłaszczyłam się na dechach. 

 

 

ROZDZIAŁ 2 

 

Już po raz drugi  w ciągu pół  roku znalazłam się w gabinecie pani  Casnoff, otulona kocem. 

Wcześniej  zdarzyło  się  to  pamiętnego  wieczoru,  kiedy  odkryłam,  że  Archer  należy  do 

UOcchio di Dio, grupy łowców demonów. Obok mnie na kanapie siedziała mama, jedną ręką 

obejmując mnie za ramiona. Tato stał przy biurku pani Casnoff, trzymając pękatą teczkę - a 

ona siedziała za biurkiem na swoim wspaniałym fioletowym tronie. 

W  pokoju  było  słychać  tylko  szelest  papierów,  które  wertował  tato,  i  szczękanie  moich 

zębów. W końcu odezwałam się: 

-  Dlaczego  moja  moc  nie  wydobyła  mnie  z  wody?  Pani  Casnoff  spojrzała  na  mnie  w  taki 

sposób, jakby dawno zapomniała, że przecież też tu jestem. 

-  Z  tego  stawu  nie  może  uciec  żaden  demon  -  odpowiedziała  aksamitnym  głosem.  -  Jest  on 

objęty zaklęciami ochronnymi. Zatrzymuje... każdą istotę, w której nie rozpozna czarownicy, 

elfa lub zmiennokształtnego. 

Pomyślałam o czaszce i pokiwałam głową, licząc na odrobinę kojącej herbaty, którą piłam tu 

poprzednio. 

-  Domyśliłam  się.  Więc  Vandy  chciała  mnie  zabić?  Pani  Casnoff  lekko  wydęła  wargi  i 

odparła: 

- Co za niedorzeczność! Clarice nie wiedziała o zaklęciach ochronnych. 

Zabrzmiałoby  to  może  trochę  bardziej  wiarygodnie,  gdyby  pani  Casnoff,  mówiąc  to,  nie 

odwróciła wzroku. Nie zdążyłam jednak wycisnąć z niej nic więcej, bo tato rzucił teczkę na 

biurko ze słowami: 

- Jak widzę, Sophio, zebrało ci się tego całkiem sporo. Splatając dłonie, przechylił się do tyłu 

i dodał: 

-  Gdyby  w  Hekate  Hall  odbywały  się  zajęcia  z  wprowadzania  zamętu,  z  całą  pewnością 

zostałabyś celującą uczennicą. 

Dobrze wiedzieć, po kim mam skłonność do sarkazmu. Najwyraźniej nie odziedziczyłam po 

nim nic więcej. Znałam ojca tylko ze zdjęć i dopiero teraz zobaczyłam go na własne oczy, tak 

8 

 

że naprawdę trudno mi było nie wgapiać się w jego twarz. Wyglądał zupełnie inaczej, niż się 

spodziewałam.  Owszem,  był  przystojny,  ale...  sama  nie  wiem.  Jakoś  tak  pedantycznie. 

Sprawiał wrażenie faceta, który przechowuje niezliczoną ilość prawideł do butów. 

Zerknąwszy  na  mamę,  stwierdziłam,  że  jej  problem  jest  dokładnie  odwrotny:  starała  się 

patrzeć na wszystko, tylko nie na ojca. 

- Mhm - mruknęłam, znowu skupiając się na tacie. -Zeszły semestr był dość intensywny. 

Uniósł  obie  brwi  jednocześnie.  Zastanowiło  mnie,  czy  zrobił  to  celowo,  czy  nie  potrafił 

unosić jednej, tak jak ja. 

- „Intensywny"? - powtórzył jak echo. Wziął z biurka teczkę i zaczął przeglądać jej zawartość 

znad okularów. - Pierwszego dnia w Hekate zostałaś zaatakowana przez wilkołaka... 

I No, tak niezupełnie - bąknęłam, ale wszyscy to zignorowali. 

- Ale, rzecz jasna, to błahostka wobec tego, co się wydarzyło później. - Tato dalej kartkował 

dokumenty.  -  Obraziłaś  nauczycielkę,  a  w  konsekwencji  musiałaś  do  końca  semestru 

odbywać dyżury w piwnicy z niejakim Archerem Crossem. Według notatek pani Casnoff na 

temat tej sytuacji „zbliżyliście się do siebie" - urwał. - Czy jest to właściwe określenie twojej 

relacji z panem Crossem? 

- Pewnie - odparłam przez zaciśnięte zęby. Tato przewrócił kolejną kartkę. 

- Jak dobrze rozumiem, zbliżyliście się do tego stopnia, że zobaczyłaś na jego piersi znamię 

UOcchio di Dio... 

Rumieniąc  się,  poczułam,  że  mama  obejmuje  mnie  mocniej.  W  ciągu  ostatnich  sześciu 

miesięcy  informowałam  ją  o  historii  z  Archerem  dosyć  szczegółowo,  ale  bez  przesady.  To 

znaczy, o naszej przytulance w piwnicy wiedziała tylko trochę. 

- Zapewne każdy zgodziłby się, że uniknięcie śmierci z ręki czarownika współpracującego z 

Okiem  to,  jak  na  jeden  semestr,  wystarczająca  atrakcja.  Ale  wzięłaś  też  udział  w  sabacie 

mrocznych czarownic pod wodzą... - przesunął palcem po stronicy - o właśnie: Elodie Parris. 

Panna Par-ris i jej przyjaciółki Anna Gilroy i  Chaston Burnett zamordowały inną członkinię 

zlotu, Holly Mitchell, i przywołały demona, który dziwnym zrządzeniem okazał się twoją pra-

babką Alice Barrow. 

Poczułam się nieswojo. Pół roku starałam się nie myśleć o wydarzeniach jesieni. Słuchając, 

jak  tato  czyta  to  wszystko  beznamiętnym  głosem...  już  prawie  zaczęłam  żałować,  że  nie 

zostałam w stawie. 

- Alice zaatakowała Chaston i Annę, a kiedy zabiła Elodie, ty odebrałaś jej życie. 

9 

 

Podniósł  wzrok  znad  papierów  i  spojrzał  na  moją  prawą  rękę.  Na  jej  wewnętrznej  stronie 

biegła wypukła blizna, 

pamiątka po tamtej nocy. Diable szkło zostawia niezatarte ślady... 

Odchrząknąwszy, tato odłożył teczkę. 

- Cóż, Sophio,  nie pozostaje mi nic innego, jak zgodzić się, że  w istocie  miałaś intensywny 

semestr. Co zakrawa na ironię, wziąwszy pod uwagę, iż wysłałem cię tutaj, aby ci zapewnić 

bezpieczeństwo. 

Mój  umysł  zalała  wzbierająca  przez  szesnaście  lat  fala  pytań  i  oskarżeń.  Po  chwili 

usłyszałam, jak mu się odcinam: 

-I  może  byłabym  bezpieczna,  gdyby  ktoś  przedtem  zechciał  mnie  poinformować,  że  jestem 

demonem i co się z tym wiąże. 

Za plecami taty pani Casnoff nachmurzyła się i już myślałam, że czeka mnie wykład na temat 

szacunku do starszych, gdy tymczasem tato, nie spuszczając ze mnie niebieskich - jak moje - 

oczu, uśmiechnął się leciutko. 

- Gratuluję - szepnął. 

Zbita z tropu, wbiłam wzrok w podłogę i zapytałam: 

- A więc przyjechałeś, żeby mnie zabrać do Londynu? Czekam na to od listopada. 

- Jeszcze o tym pomówimy. Najpierw jednak chciałbym poznać zdarzenia zeszłego semestru 

z twojej perspektywy. Chciałbym dowiedzieć się czegoś o tym chłopcu... Crossie. 

W przypływie złości pokręciłam głową. 

-  Nie  ma  mowy.  Jak  ci  tak  na  tym  zależy,  to  sobie  poczytaj  moje  sprawozdania  dla  Rady. 

Albo  pogadaj  z  panią  Casnoff,  albo  z  mamą,  albo  z  ludźmi,  którym  to  opowiadałam  przez 

ostatnie pół roku. 

- Sophio, rozumiem twój gniew, ale... 

- Sophie. Nikt nie nazywa mnie Sophią. Ściągnął usta. 

- Jak sobie życzysz, Sophie. O ile jednak twoja irytacja jest jak najbardziej na miejscu, o tyle 

w  obecnym  momencie  niczemu  ona  nie  służy.  Chciałbym  porozmawiać  z  tobą  i  matką  - 

zerknął w stronę mamy - nieco dłużej, jak w rodzinie, a dopiero potem zajmiemy się kwestią 

pozbawienia cię mocy, czyli twojej przyszłej Redukcji. 

-  Nic  z  tego  -  odparowałam,  zrzucając  z  siebie  koc  i  odpychając  ramię  mamy.  -  Miałeś 

szesnaście lat na rodzinne dyskusje. Prosiłam, żebyś tu przyjechał nie dlatego, że jesteś moim 

ojcem i liczę na łzawe pojednanie, tylko dlatego, że kierujesz Radą, możesz więc mnie wysłać 

na Redukcję i pozbawić tych kretyńskich sił magicznych. 

10 

 

Wykrzyczałam to z siebie jednym tchem. Bałam się, że jeśli przerwę, to mogę się rozryczeć, a 

ostatnimi czasy dosyć już się napłakałam. 

Tato przyglądał mi się nadal, ale chłodnym wzrokiem, a jego głos brzmiał surowo. 

- Wobec tego, jako przewodniczący Rady, odrzucam twoją prośbę o Redukcję. 

Spojrzałam na niego osłupiała ze zdumienia. 

- Nie możesz tego zrobić! 

-  Tak  się  składa,  Sophie,  że  może  -  wtrąciła  pani  Cas-noff.  -  Ojciec  nie  przekracza  tym  ani 

uprawnień  szefa  Rady,  ani  swoich  praw  rodzicielskich.  Przynajmniej  dopóki  nie  skończysz 

osiemnastu lat. 

- To jeszcze ponad rok! 

- Będziesz więc miała dostatecznie dużo czasu, aby dogłębnie przemyśleć implikacje swojego 

postanowienia -oznajmił tato. 

Obróciłam się do niego z furią. 

-  Dobra,  przede  wszystkim:  kto  teraz  tak  mówi?  Po  drugie:  rozumiem  implikacje  mojego 

postanowienia. Pozbawiona mocy nie będę zdolna nikogo zamordować! 

- Sophie, już mamy za sobą rozmowę na ten temat. -Mama odezwała się pierwszy raz, odkąd 

weszłyśmy do gabinetu pani Casnoff. - Wcale nie jest przesądzone, że miałabyś kogoś zabić. 

Ani  że  podejmiesz  taką  próbę.  Ojciec  nigdy  nie  traci  panowania  nad  swoimi  mocami.  - 

Westchnęła,  trąc  oczy  dłonią.  -  Poza  tym,  kochanie,  to  takie  radykalne...  Według  mnie  nie 

powinnaś ryzykować życia, bo nigdy nie wiadomo, czy... 

- Matka ma rację - stwierdziła pani Casnoff. - Pamiętaj, że postanowiłaś poddać się Redukcji 

w niecałą dobę od śmierci przyjaciółki. Przydałoby ci się więcej czasu na rozważenie innych 

możliwości. 

Przestałam się rzucać. 

-  Czuję,  o  co  wam  chodzi,  naprawdę.  Tylko  że...  -  Spojrzawszy  na  wszystkich  troje, 

zatrzymałam  wzrok  na  ojcu,  jedynej  osobie,  która  mogłaby  zrozumieć  dalszy  ciąg  tej  wy-

powiedzi.  -  Widziałam  Alice.  Wiedziałam,  kim  była,  co  robiła,  do  czego  jest  zdolna.  - 

Spuściłam oczy na wyblakłe róże stulistne na dywanie pani Casnoff, ale zamiast nich ukazała 

mi  się  Elodie,blada  i  zbryzgana  krwią.  -  Nigdy...  przenigdy  nie  chcę  być  kimś  takim. 

Wolałabym już umrzeć. 

Mama wydała z siebie dziwny stłumiony odgłos, a panią Casnoff nagle zaintrygowało coś na 

biurku. Ale tato przytaknął. 

- Dobrze - powiedział. - Zawrzyjmy układ. 

11 

 

- James! - krzyknęła ostro mama. 

Ich oczy spotkały się i coś jakby przemknęło między nimi. 

- Twój semestr w Hekate Hall - ciągnął ojciec - dobiega końca. Spędź ze mną letnie miesiące, 

a jeśli potem nadal będziesz chciała poddać się Redukcji, udzielę na to zgody. 

- Słucham? U ciebie w domu? - Uniosłam brwi wyżej, niż jest to powszechnie przyjęte. - W 

Anglii? - Serce zabiło mi mocniej. W Anglii trzykrotnie widziano Archera. 

Tato nie odpowiedział od razu i przez tę makabryczną chwilę zastanawiałam się, czy potrafi 

czytać w myślach. Zaraz jednak odparł: 

- Tak, w Anglii. Nie u mnie w domu. Zamieszkamy... u znajomych. 

-1 nie mają nic przeciwko temu, że przyjedziesz z córką? Uśmiechnął się pod nosem. 

- Możesz mi zaufać. Zmieścimy się bez trudu. 

- Co chcesz w ten sposób osiągnąć? - Chciałam, by zabrzmiało to pogardliwie i wyniośle, ale 

niestety chyba wyszło trochę opryskliwie. 

Tato  zaczął  grzebać  w  kieszeniach  płaszcza.  Gdy  w  końcu  wyciągnął  cienkiego  brązowego 

papierosa, pani Casnoff cmoknęła z dezaprobatą. Westchnąwszy, schował z powrotem obiekt 

pożądania. 

-  Sophie  -  był  zdenerwowany  -  chcę  cię  poznać  i  dać  się  poznać  tobie...  nim  zostaniesz 

pozbawiona  mocy  albo  nawet  życia.  Na  razie  nie  jesteś  w  pełni  świadoma,  co  znaczy  być 

demonem. 

Zadumałam się nad propozycją taty. Wprawdzie w tej chwili niezbyt za nim przepadałam - i 

nie  byłam  pewna,  czy  mam  ochotę  spędzać  z  nim  czas  na  innym  kontynencie...  Gdybym 

jednak  tego  nie  zrobiła,  musiałabym  być  demonem  znacznie  dłużej.  Poza  tym  mama 

zrezygnowała z domu, który wynajmowałyśmy w Vermont, tak że na całe lato utknęłabym w 

Hekate z nią i nauczycielkami. Błeee! 

Że już nie wspomnę o Anglii. I Archerze. 

-  Mamo,  co  o  tym  sądzisz?  -  zapytałam  ciekawa,  czy  coś  mi  podpowie.  Wyglądała  na 

wzruszoną i  trudno się dziwić, skoro najpierw widziała, jak o włos unikam  śmierci,  a teraz 

jeszcze musiała mieć do czynienia z ojcem. 

- Bardzo tęskniłabym za tobą, jednak tata myśli słusznie. - Jej oczy zaszły łzami, które ukryła, 

mrugając, i pokiwała głową. - Według mnie powinnaś jechać. 

- Dziękuję, Grace - rzekł cicho ojciec. Wzięłam głęboki oddech. 

- Okej - zwróciłam się do taty. - Niech ci będzie. Ale chcę zabrać Jennę. 

12 

 

Moja przyjaciółka też nie miała gdzie się podziać tego lata, a poza tym, wobec perspektywy 

długich miesięcy obłaskawiania swojej demoniczności, musiałam mieć przy sobie choć jedną 

pokrewną duszę. 

- Naturalnie - odparł tato bez wahania. 

Zaskoczyło mnie to, ale udałam obojętność, odpowiadając: 

- Super. 

-  O  właśnie,  żebym  nie  zapomniał.  -  Tato  zwrócił  się  do  pani  Casnoff.  -  Wydaje  mi  się,  że 

powinien nam towarzyszyć również Alexander Callahan...? 

-  A  to  co  za  jeden?  -  spytałam.  -  Aha,  jasne,  Cal.  Dziwnie  jakoś  było  myśleć  o  nim 

„Alexander". Takie wydumane imię. „Cal" pasowało do niego o wiele bardziej. 

- Oczywiście - zgodziła się pani Casnoff, znów przybierając swój oficjalny ton. - Na pewno 

poradzimy  sobie  bez  niego  przez  kilka  miesięcy.  Aczkolwiek,  pozbawieni  jego 

uzdrowicielskich mocy, będziemy musieli zainwestować w bandaże. 

-  Czemu  chcesz,  żebyśmy  wzięli  Cala?  -  zapytałam  tatę.  Jego  ręka  kolejny  raz  bezwiednie 

powędrowała w stronę kieszeni. 

- To przede wszystkim zalecenie Rady. Moce Alexandra są tak wyjątkowe, że chcielibyśmy 

przeprowadzić z nim rozmowy i może też wykonać kilka testów. 

Niespecjalnie mi się to spodobało i czułam, że Cal też nie będzie zachwycony. 

- Ponadto chcę stworzyć wam okazję do bliższego poznania się - ciągnął tato. 

Powoli zaczęła mnie ogarniać zgroza. 

- Znamy się wystarczająco dobrze - odparłam. - Dlaczego mamy się poznawać jeszcze lepiej? 

- Dlatego - odpowiedział ojciec, patrząc mi wreszcie prosto w twarz - że jesteście zaręczeni. 

 

 

 

ROZDZIAŁ 3 

 

Odszukanie Cala zajęło mi dobre pół godziny. W sumie całkiem fajnie się złożyło, bo miałam 

trochę czasu, aby zastanowić się, jakich słów użyję oprócz wiązki niecenzuralnych określeń. 

Jak  wiadomo,  czarownice  i  czarodzieje  robią  masę  potwornych  rzeczy,  ale  małżeństwo 

aranżowane  to  czysta  ohyda.  Kiedy  czarownica  kończy  trzynaście  lat,  rodzice  wydają  ją  za 

wolnego  czarodzieja,  kierując  się  zasadą  zgodności  mocy  i  koneksji  rodzinnych.  Jak  w 

osiemnastym wieku! 

13 

 

Obchodząc ciężkim krokiem całą szkołę, nie mogłam opędzić się od wizji, w której Cal i tato 

siedzieli,  żując  cygara,  w  jakimś  pokoju  dla  mężczyzn  pełnym  krzeseł  obitych  skórą  i 

wypchanych  zwierząt  na  ścianach.  Ojciec  zrzekał  się  mnie,  składając  oficjalny  podpis.  A 

może nawet jeszcze przybijali piątkę. 

No dobra, cygara i piątka nie były raczej w ich stylu, ale jednak. 

Wreszcie znalazłam Cala w komórce za szklarnią, w której odbywały się zajęcia z obronnego. 

Potrafił leczyć też rośliny i - gdy gwałtownie otworzyłam drzwi - właśnie przesuwał dłońmi 

po  zbrązowiałej  i  oklapłej  azalii.  Zmrużył  oczy,  kiedy  do  komórki  wpadł  za  mną  snop 

popołudniowego światła. 

- Wiedziałeś, że  jestem  twoją narzeczoną?  - spytałam. Odburknął  coś  pod nosem i  odwrócił 

się do kwiatka. 

- Wiedziałeś? - powtórzyłam i tak znając odpowiedz. -Tak. 

Liczyłam, że coś do tego doda, najwyraźniej jednak nie zamierzał rozwijać tematu. 

- Wiedz, że za ciebie nie wyjdę - oświadczyłam. - Uważam, że te całe aranżowane związki to 

barbarzyństwo i coś obrzydliwego. 

- Okej. 

Przy drzwiach stał worek ziemi do nawożenia. Wzięłam jej garść i cisnęłam Calowi w plecy, 

ale  bez  skutku,  bo  zdążył  unieść  rękę  i  ziemia  zastygła  w  powietrzu.  Wisiała  przez  chwilę 

nieruchomo i w końcu wolno poszybowała z powrotem do worka. 

- Nie wierzę, że wiedziałeś i  nie raczyłeś mnie poinformować! - wykrzyknęłam, siadając na 

drugim, nieotwartym worku; 

- Uznałem, że nie ma sensu. 

- Co to znaczy? 

Cal  wytarł  ręce  o  dżinsy  i  obrócił  się  do  mnie.  Twarz  miał  zlaną  potem,  a  mokry  T-shirt 

przylegał mu do piersi w sposób, który byłby interesujący, gdyby nie zaślepiająca mnie furia. 

Jak zwykle, sto razy bardziej niż czarownika przypominał głównego rozgrywającego szkolnej 

drużyny futbolowej w co drugim ogólniaku w Stanach. 

Miał obojętne spojrzenie, jak zawsze starając się nie okazywać zbyt wielu emocji. 

- To znaczy, że nie dorastałaś w rodzinie Prodigium i czułem, że stwierdzisz, że aranżowane 

małżeństwa są... Jak to powiedziałaś? 

- Barbarzyńskie i ohydne. 

- Właśnie. Wolałabyś, żebym cię nastraszył i wzbudził w tobie wrogość? 

14 

 

-  Nie  jestem  wrogo  nastawiona  -  zaoponowałam.  Cal  spojrzał  znacząco  na  wór  ziemi,  a  ja 

wzniosłam oczy ku niebu. - Dobra, jestem, ale się wkurzyłam, że mi nic nie powiedziałeś, że 

jesteśmy... zaręczeni. Boże, nawet nie mogę tego wypowiedzieć. Brzmi tak dziwnie. 

- Nie przejmuj się tym, Sophie - odpowiedział, pochylając się ku mnie z dłońmi wspartymi na 

kolanach. - Ot, zwykła transakcja. Czy ktoś ci to wyjaśnił? 

Owszem.  Archer.  Był  zaręczony  z  Holly,  dawną  współlokatorką  Jenny,  do  jej  śmierci. 

Pomyślałam, że skoro jest Okiem, zaręczyny mogły być nieważne, na razie jednak wolałam 

nie zaprzątać sobie tym głowy. 

- Tak - odparłam. - Więc chyba możemy je zerwać. Transakcja nie doszła do skutku, prawda? 

- Jasne. Czyli między nami zgoda? 

Narysowałam palcem stopy wzorek na zakurzonej ziemi. 

- Mhm. Zgoda. 

- Super - ucieszył się Cal. - A więc mamy z głowy krępujące sytuacje? 

- Tak - potwierdziłam. 

Na chwilę zaległo niezręczne milczenie. 

-  Kurczę!  -  odezwałam  się  w  końcu.  -  Zapomniałam  dodać,  że  tato  chce,  abyś  tego  lata 

pojechał  razem  z nami do Anglii.  - Pokrótce opisałam mu  wszystko,  co zaszło w gabinecie 

pani Casnoff. 

Najwyraźniej  zdumiał  się,  kiedy  opowiedziałam  mu  o  Vandy,  i  rzucił  gniewne  spojrzenie, 

słysząc, że tegoroczne wakacje urozmaicą mu „rozmowy i testy" , ale mi nie przerywał. Gdy 

skończyłam, stwierdził: 

- Do bani. 

-  I  to  jakiej!  -  zawtórowałam.  Podniósł  się  i  podszedł  z  powrotem  do  azalii,  co,  zdaje  się, 

znaczyło, że powinnam się oddalić. Ale powiedziałam: 

- Sorry za to rzucanie ziemią. 

- Spoko. 

Czekałam, czy powie coś jeszcze, ale milczał, więc wstałam z worka, 

- Do zobaczenia w domu, skarbie - szepnęłam, odchodząc 

Wydał z siebie odgłos, który mógł być śmiechem, ale że Cal to Cal, mam co do tego pewne 

wątpliwości. 

Słońce chyliło się ku zachodowi, kiedy wchodziłam po frontowych schodach hybrydycznego 

budynku  Hekate  Hall,  czyli  skrzyżowania  okazałej  rezydencji  sprzed  wojny  secesyjnej  z 

tynkowanym zakładem dla umysłowo chorych... Zaczęły już cykać świerszcze, a nad stawem 

15 

 

chóralnie  rechotały  żaby.  Lekki  wietrzyk,  pachnący  kapryfolium  i  morzem,  trącał  winorośl 

obrastającą mury szkoły. Odwróciłam się i spojrzałam na rozległy trawnik.  Na początku nie 

mogłam ścierpieć tego miejsca, ale teraz poczułam, że w lecie będzie mi go brakowało. Tak 

wiele  się  wydarzyło,  odkąd  pierwszy  raz  wjeżdżałyśmy  z  mamą  na  ten podjazd  wynajętym 

autem,  i  mimo  że  wtedy  coś  takiego  nawet  nie  postałoby  mi  w  głowie,  w  tej  chwili  Hekate 

Hall wydała mi się bardzo bliska. 

Ramię musnęło mi coś puchatego, Była to  Beth, wilkoła-czyca, którą poznałam pierwszego 

wieczoru w Hekate. 

- Pełnia - warknęła, unosząc głowę ku ciemniejącemu niebu. 

- Aha. 

Podczas  pełni  wilkołakom  wolno  było  swobodnie  poruszać  się  po  szkole.  Zerknąwszy  za 

siebie, zobaczyłam kilka z nich zgromadzonych w korytarzu. 

-  Nie  do  wiary,  że  niedługo  skończy  się  rok  szkolny  -oznajmiła  Beth  głosem  nastoletniej 

panny po imprezie: zmęczonym i zachrypniętym. 

- I komu to mówisz - odparłam. 

Miała jasnożółte wilcze oczy, ale i tak spostrzegłam w nich czułość, kiedy mówiła: 

-  Będzie  mi  cię  brakowało  latem,  Sophie.  Uśmiechnęłam  się.  Jeszcze  przed  kilkoma 

miesiącami Beth nie ufała mi, sądząc, że pewnie szpieguję z nakazu Rady albo coś takiego. 

Na  szczęście  sytuacja,  kiedy  o  włos  uniknęłam  śmierci,  oczyściła  mnie  z  podejrzeń. 

Wyciągnęłam rękę i poklepałam ją po ramieniu. 

- Mnie ciebie też, Beth. 

Zbliżyła się i polizała mnie po policzku. Dopiero gdy oddaliła się wielkimi susami, otarłam 

twarz wierzchem dłoni. -Fuj! 

No dobra, to znaczy, że nie za wszystkim tutaj będę tęsknić. 

Skierowałam  się  na  drugie  piętro,  gdzie  mieszkały  uczennice.  Wprawdzie  przy  podeście 

schodów zebrało się kilka dziewczyn, ale poza tym w budynku panowała cisza. 

Zauważyła mnie Taylor, jedna ze zmiennokształtnych. 

- Hej, Soph! - zawołała, wymachując ręką. - Podobno byłaś dziś popływać. - Przeobraziła się 

we mnie jeszcze umazaną szlamem. - Czemu się nie przebrałaś? 

- Bo... yyy... nie miałam czasu. - Odgarnęłam za ucho kosmyk włosów. 

Taylor parsknęła śmiechem zaskakująco gardłowym jak na jej subtelność. 

- Za pomocą magii - powiedziała. 

No tak, jasne. 

16 

 

- Wolałam nie ryzykować, wziąwszy pod uwagę, co się tu ostatnio dzieje. 

Ze zrozumieniem pokiwała głową. 

- Słusznie. Zwłaszcza po Incydencie z Łóżkiem. Incydent z Łóżkiem zdarzył się dwa miesiące 

wcześniej. 

Chciałam  je  przesunąć  i  stwierdziłam,  że  wspomogę  się  magią.  Ale  mebel,  zamiast 

przemieścić  się  parę  stóp  dalej,  wyleciał  przez  okno,  wyrywając  przy  tym  wielki  kawał 

ściany. 

Pani Casnoff nie była tym specjalnie ubawiona. 

Zwłaszcza że Incydent z Łóżkiem miał miejsce po Incydencie z Chrupkami Doritos. Któregoś 

dnia  Jennie  zachciało  się  Doritos  -  i  usiłując  powołać  do  istnienia  jedno  opakowanie, 

spowodowałam  na  korytarzu  istną  powódź  chrupek.  W  deskach  podłogowych  do  tej  pory 

tkwiły  resztki  serowego  pyłu.  Nie  mówiąc  o  jeszcze  wcześniejszej  Historii  z  Balsamem  (w 

której szczegóły wolałabym się nie wgłębiać). Odkąd uśmierciłam Alice, moja czarodziejska 

moc zdecydowanie się pogorszyła, tak że na dobrą sprawę przestałam z niej korzystać. 

Pożegnawszy się z Taylor, ruszyłam dalej, do pokoju. Po drodze kilka uczennic witało mnie i 

komentowało  moją  randkę  ze  stawem.  Popularność,  którą  cieszyłam  się  wśród  nich  od 

niedawna,  wciąż  jeszcze  wprawiała  mnie  w  zdumienie.  Początkowo  sądziłam,  iż  pewnie 

wyszło na jaw, że jestem demonem, więc wszyscy są dla mnie mili ze strachu, że ich pożrę. 

Ale  według  Jenny,  mistrzyni  podsłuchiwania,  wszyscy  nadal  uważali  mnie  za  superpotężną 

mroczną  czarownicę.  Pani  Casnoff  genialnie  zatuszowała  prawdę  o  śmierci  Elodie,  co 

wywołało przeróżne plotki na temat jej zniknięcia. Największe powodzenie miała wersja, w 

której Archer zakrada się na wyspę Graymalkin, a kiedy ja i Elodie usiłujemy go pokonać za 

pomocą oszałamiających umiejętności magicznych, ona nagle pada trupem. 

Niestety prawda była jednak o wiele bardziej skomplikowana. I znacznie smutniejsza. 

Dochodząc już prawie do drzwi, kątem oka spostrzegłam jakiś ruch. W Hekate Hall roiło się 

od duchów, dawno więc przywykłam do ich wszechobecności. Ale na widok tego zamarłam 

w bezruchu. 

Nawet  jako  zjawa  Elodie  wyglądała  przepięknie.  Miała  falujące  rude  włosy  i  przezroczystą 

skórę. Mimo że musiała nosić szkolny mundurek już do końca świata, to było jej do twarzy 

nawet w tak obciachowym stroju. 

Zajmowała  się  tym,  czym  się  zajmuje  chyba  większość  duchów:  włóczyła  się  tu  i  tam  z 

mocno zdezorientowaną miną. Zasadniczo duchy nie bytują ani w naszym świecie, ani też w 

zaświatach, tylko... no, po prostu tkwią pomiędzy nimi. 

17 

 

Ducha  Elodie  widywałam  często  i  za  każdym  razem  ogarniała  mnie  wtedy  fala  smutku. 

Zginęła  z  własnej  winy.  Ona  i  jej  sabat  przywołały  demona  w  nadziei,  że  go  opanują  i 

wykorzystają jego moc. W tym celu nawet poświęciły Holly. Elodie zdążyła jednak przekazać 

mi swoją ostatnią iskrę magii, bez której na pewno nie zdołałabym uśmiercić Alice. 

Zjawa dziewczyny przepłynęła w powietrzu obok mnie, szukając czegoś wzrokiem. Jej stopy 

nawet nie musnęły ziemi. 

Okropne,  że  istota  tak  pełna  życia  jak  Elodie  po  śmierci  zmieniła  się  w  bladego  żałosnego 

ducha i w nieskończoność wałęsa się tam, gdzie zginęła. 

-  Życzę  ci,  abyś  mogła  bez  przeszkód  wędrować,  dokąd  zechcesz  -  szepnęłam  w  ciszy 

korytarza. 

Duch obrócił się gwałtownie i spojrzał mi prosto w twarz. Serce podeszło mi do gardła. 

Przecież to niemożliwe. Zjawy nie widzą nas ani nie słyszą. Dlatego powinnam była od razu 

się połapać, że Alice, wbrew swoim słowom, wcale nie jest duchem... Ale Elodie przeszywała 

mnie spojrzeniem z miną bynajmniej już nie zagubioną czy skonsternowaną, tylko złą i nieco 

pogardliwą. Tak samo patrzyła na mnie, kiedy żyła. 

- Elodie? - rzekłam niemal bezgłośnie, ale pośród ciszy słowo zabrzmiało wprost ogłuszająco. 

Dziewczyna wciąż przyglądała mi się, ale nie odpowiedziała. - Słyszysz mnie? -spytałam, już 

z większym naciskiem. 

Milczenie... I raptem, ku mojemu zdumieniu, lekko skinęła głową. 

- Soph? - Drzwi pokoju uchyliły się i wyjrzała zza nich Jenna. - Z kim rozmawiasz? 

Odwróciłam się, ale Elodie zdążyła już się ulotnić. 

- Z nikim - odparłam, próbując ukryć irytację. 

Nie mogłam winić Jenny, że mi przerwała konwersację z duchem, który w ogóle nie powinien 

być zdolny do nawiązywania kontaktu z rzeczywistością. 

- Gdzie byłaś? - zapytała Jenna, gdy klapnęłam na łóżko. - Martwiłam się o ciebie. 

- Szkoda gadać - odparłam, zaraz jednak opowiedziałam jej Historię z Gabinetu Casnoff. 

W przeciwieństwie do Cala Jenna miała masę pytań, więc opowiadanie trwało dosyć długo. 

Opuściłam  kwestię  zaręczyn.  Jenna  już  należała  do  grupy  rozognionych  fanek  mojego 

narzeczonego, wolałam więc nie dawać jej pretekstu  do dłuższej dyskusji.  Gdy skończyłam 

mówić, byłam tak wypluta, że odechciało mi się nawet kolacji, mimo że zawsze uwielbiałam 

wieczorny posiłek. 

- Anglia - westchnęła Jenna. - Pewno będzie fantastycznie, prawda? 

Zasłoniłam oczy ręką. 

18 

 

- Szczerze, Jen? Nie mam pojęcia. 

Rzuciła we mnie poduszką. 

- Będzie supergenialnie. I dziękuję. 

- Za co? 

- Ze chciałaś mnie zabrać. Sądziłam, że wolisz spędzić trochę czasu z tatą sama. 

- Chyba cię pogięło. Postawiłam warunek, że bez ciebie nigdzie się nie ruszam. Jesteś moją 

ukochaną przyjaciółką, prawda? 

Z  promiennym  uśmiechem  pokręciła  głową  tak  gwałtownie,  że  różowy  kosmyk  grzywki 

opadł jej na oko. 

- Boję się, czy wyspa nie będzie za mała dla nas obu. Jejku! Ciekawe, czy przeniesiemy się 

tam  w  jakiś  romantyczny  czarodziejski  sposób.  Za  pomocą  zaklęcia  teleportującego  albo 

przez magiczny portal...? 

-  Sorry  -  powiedziałam,  zmuszając  się  do  wstania  i  przebrania  w  czyste  ciuchy.  Mundurek 

wciąż ostro cuchnął Paskudnym Stawem. Czułam, że przed pójściem do łóżka będę musiała 

spędzić w łazience co najmniej pół godziny. - Już pytałam tatę. Polecimy samolotem. 

Na twarzy Jenny odmalowało się rozczarowanie. 

- To takie... ludzkie. 

-  Ale  ma  też  pozytywny  aspekt  -  odrzekłam,  wciągając  czystą  niebieską  koszulę.  -  Samolot 

jest prywatny, więc podróż będzie ludzka, ale za to z klasą. 

Trochę się rozchmurzyła i po drodze do jadalni zaczęłyśmy obmyślać letnią garderobę. 

Ale  kiedy  już  siedziałyśmy  przy  naszym  stole  w  jadalni,  nad  pełnymi  talerzami,  Jenna 

spoważniała. 

~ Sophie - odezwała się cicho. 

- Tak? 

Grzebiąc  widelcem  w  jedzeniu,  zastanawiała  się,  jak  ująć  myśli  w  słowa.  W  końcu 

postanowiła wystrzelić z grubej rury 

- Archer jest w Anglii. 

Plaster  szynki,  który  przeżuwałam  w  ustach,  zmienił  się  w  trociny,  ale  jakoś  się  wysiliłam, 

żeby odpowiedzieć nonszalancko: 

-  Podobno.  Nie  jestem  przekonana,  czy  można  przyjąć  na  wiarę  słowo  dwóch,  o  ile  mi 

wiadomo, zalanych w pestkę wilkołaków. 

Tyle że tak naprawdę poszlak było więcej. Pewien wilkołak widział faceta odpowiadającego 

rysopisowi  Archera  podczas  obławy  L'Occhio  di  Dio  na  jakąś  kryjówkę  Prodigium  w 

19 

 

Londynie. A trzy miesiące temu pewien wampir wdał się w bójkę z młodym ciemnowłosym 

Okiem kilka przecznic od Victoria Station. 

Pani Casnoff przechowywała teczkę poświęconą Arche-rowi w dolnej szufladzie biurka, które 

wprawdzie było zabezpieczone przed zaklęciami, ale przed pilnikiem i mocnym szarpnięciem 

już nie. 

-  Nie  mówiąc  o  tym  -  podjęłam  po  chwili,  spuszczając  wzrok  na  talerz  -  że  oni  widzieli  go 

bardzo dawno temu. 

- W zeszłym miesiącu - poprawiła Jenna tonem głosu dającym mi do zrozumienia, że przecież 

doskonale o tym wiem. - Poza tym dziewczyny plotkują, że Archer od dnia zniknięcia siedzi 

w Anglii. W Savannah podsłuchałam rozmowę dwóch czarownic. 

- Jen, to wielka wyspa -  odparłam. - I nawet jeśli tam jest, to sądzę, że trzyma się z dala od 

Prodigium.  Inaczej  musiałby  być  skończonym  idiotą.  Ma  przeróżne  wady,  jednak  o  głupotę 

trudno go posądzić. 

Jenna  znowu  zaczęła  bawić  się  jedzeniem,  ale  gdy  zielony  groszek  wykonał  trzecią  rundę 

wokół jej talerza, odsunęłam posiłek i powiedziałam: 

- No, wykrztuś to wreszcie! 

Odłożyła widelec i popatrzyła mi w oczy. 

- Jak byś się zachowała, gdybyście się spotkali? 

Starałam  się  nie  mrugać.  Czułam,  jakiej  spodziewa  się  odpowiedzi:  że  wydam  Archera 

Radzie, która prawie na pewno go straci, albo nawet że zabiję go sama. 

Po raz pierwszy od dłuższego czasu odważyłam się przywołać wspomnienia o Archerze, i to 

bardzo intensywne. 

O jego piwnych oczach i leniwym uśmiechu. O tym, jak się śmiał, i co czułam, gdy byliśmy 

razem. O tembrze jego głosu, kiedy nazywał mnie „Mercer". 

I o jego pocałunkach. Utkwiłam wzrok w stole. 

- Nie wiem - odszepnęłam w końcu. 

Jenna westchnęła, ale przestała drążyć temat.  Znowu zajęłyśmy się gadaniem o wyjeździe i 

nawet  ją  rozśmieszyłam,  zastanawiając  się  na  głos,  czy  wampiry  umawiają  się  na  po-

południową herbatkę. 

-  A  jak  zamawiasz  Earl  Greya,  to  ci  go  przynoszą  -podsumowałam,  przyprawiając  ją  o 

kolejny atak śmiechu. 

Kiedy wyszłyśmy z jadalni, poczułam się dużo lepiej 

i  Jenna chyba też, bo gdy zbliżałyśmy się do schodów, wzięła mnie pod rękę. 

20 

 

Myśl, którą zasiała mi w głowie, bynajmniej się nie odczepiła i tej nocy usnęłam, mając przed 

sobą wspomnienie oczu Archera, a w duszy - ogromną nadzieję, że jest gdzieś daleko. 

W głębi serca liczyłam, że jednak będzie w pobliżu. 

 

------------------------------------------------------------------------------ 

*  Gra  słów:  Earl  Grey  to  nazwa  herbaty  aromatyzowanej  bergamotką,  a  jednocześnie  tytuł  szlachecki  (earl  to  po  angielsku  hrabia)  i 

nazwisko angielskiego arystokraty, na którego cześć nazwano herbatę (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza). 

 

 

 

 

ROZDZIAŁ 4 

 

Trzy tygodnie później wyjechałam do Anglii. 

Pewnego dnia, pod wieczór, mama z panią Casnoff odprowadziły naszą czwórkę na przystań 

promów. Mama miała zaczerwienione oczy (naturalnie od łez), ale pomagając mnie i Jennie 

w dźwiganiu bagaży, udawała wesołą. 

-  Rób  jak  najwięcej  zdjęć,  dobrze?  -  poprosiła  mnie.  -A  jeśli  po  powrocie  zamiast 

„furgonetka"  zaczniesz  mówić  „van",  a  deser  nazywać  puddingiem,  to  wiedz,  kochanie,  że 

będę niepocieszona. 

W  końcu  stanęliśmy  wszyscy  na  pokładzie  promu.  Morska  bryza  rozwiewała  nam  włosy. 

Jenna już zajęła sobie ławkę w cieniu, a Cal rozmawiał ściszonym  głosem z panią Casnoff. 

Widząc,  jak  dyrektorka  zerka  na  mnie  przez  ramię,  stwierdziłam,  iż  pewno  się  cieszy,  że 

wyjeżdżam na całe wakacje. Wykończyłam ją, co w jej przypadku wcale nie jest takie proste. 

Co rusz przysparzałam szkole tylko samych kłopotów. 

 Zastanawiałam się też, czy nie powiedzieć jej o duchu Elodie. W głębi duszy czułam, że jest 

to konieczne. 

Gdybym nie zataiła, że ukazała mi się Alice, to może Elodie pozostałaby wśród żywych. Myśl 

o tym prześladowała mnie miesiącami, a teraz wszystko wskazywało na to, że powtórzę ten 

błąd.  Nim  zdążyłam  rozpatrzyć  wszelkie  za  i  przeciw,  mama  objęła  mnie  czule.  Jesteśmy 

podobnego wzrostu, więc poczułam jej łzy na skroni, gdy mówiła: 

- Nie będę na twoich urodzinach. To już w przyszłym  miesiącu...  Zawsze obchodziłyśmy je 

wspólnie. 

21 

 

Wzruszenie  przytkało  mi  gardło  tak,  że  nie  mogłam  wydusić  z  siebie  słowa,  więc  tylko 

przytuliłam ją mocniej. 

- Sophie. - Podszedł  do nas  tato.  -  Odpływamy.  Skinęłam  głową i  po raz ostatni uścisnęłam 

mamę. 

- Będę często dzwonić, obiecuję - szepnęłam na pożegnanie. - I wrócę raz-dwa, zobaczysz. 

Mama otarła dłonią łzy z policzków i uśmiechnęła się do mnie promiennie, jak to ona. Tato 

już  brał  oddech,  żeby  mnie  popędzić,  ale  gdy  na  niego  spojrzałam,  odwrócił  wzrok  w  inną 

stronę. 

- Do widzenia, James! - krzyknęła za nim mama. 

Gdy prom  odbijał  od brzegu, Cal,  Jenna i  ja uplasowaliśmy się przy barierce. Pani  Casnoff 

długo  patrzyła,  jak  odpływamy,  tymczasem  mama  oddaliła  się  już  w  stronę  okalającego 

morski brzeg zagajnika. Na szczęście, bo chyba tylko cudem jeszcze się nie rozryczałam. 

Prom  płynął  wolno,  zasapany,  przez  brunatne  fale.  Nad  drzewami  majaczył  w  dali 

wierzchołek Hex Hall. 

- Nie ruszałem się stąd od trzynastego roku życia - rzekł cichutko Cal. - Sześć lat... 

Nigdy go nie pytałam, co takiego zrobił, że przysłano go do Hekate. Nie wyglądał na faceta, 

który używa niebezpiecznych zaklęć, za jakie trafiają tutaj na przykład wilkołaki. Postanowił 

tu  zostać  w  dniu  osiemnastych  urodzin,  chociaż  tak  do  końca  nie  wiedziałam,  czy  ktoś  mu 

tego nie narzucił. W miarę jednak oddalania się od szkoły sprawiał wrażenie coraz bardziej 

zatroskanego.  

Nawet  na  twarzy  Jenny,  która  normalnie  wyglądała  tak,  jakby  pisała  doktorat  poświęcony 

wszelkim aspektom ohydy zwanej Hekate, w tej chwili malowała się tęskna zaduma. 

Kiedy się wpatrywałam we fragment dachu widoczny na tle błękitnego nieba, ogarnęło mnie 

złe przeczucie, tak jakby słońce zniknęło raptem za przepływającą chmurą. 

Cal, Jen i ja już tutaj nie wrócimy. 

Myśl  była  tak  straszna,  że  przeszły  mnie  ciarki.  Próbowałam  się  z  niej  otrząsnąć.  Nie, 

przecież to bez sensu. Jedziemy do Anglii i w sierpniu wrócimy w komplecie. Nie mam mocy 

jasnowidzenia, więc to zwyczajna histeria i już. 

Tak  czy  owak,  zła  wizja  dręczyła  mnie  długo  po  tym,  jak  wyspę  Graymalkin  zostawiliśmy 

daleko w tyle. 

-  Jako  demon  nie  powinnaś  odczuć  zmiany  strefy  czasowej  -  mruczałam  do  siebie  wiele 

godzin później w lśniącym czarnym samochodzie, który wiózł nas przez angielską wieś. 

22 

 

Podczas długiego lotu z Georgii na Wyspy w zasadzie nic szczególnego  się nie wydarzyło. 

Poza tym, że Cal siedział obok mnie. 

Byłam spokojna. Bardzo. 

Jego obecność nie działała na mnie ani trochę i nie podskoczyłam ani razu, gdy trzykrotnie 

dotknęliśmy  się  kolanami.  A  za  trzecim  razem  wcale  nie  spojrzał  na  mnie  jakby  lekko 

zniesmaczony, mówiąc: 

- Wyluzuj, dobra? 

I  kiedy  Jenna  popatrzyła  na  nas  figlarnie,  nie  warknęliśmy  na  nią  chórem:  „No  co?". 

Ponieważ byłyby to dziwaczne zachowania, a Cal i ja nie zachowywaliśmy się dziwnie. Sta-

nowiliśmy siłę spokoju. 

- Wkrótce poczujesz się lepiej - pocieszył mnie tato. Pierwszy raz, odkąd go poznałam, miał 

promienne  oczy  i  wyglądał  na  rozluźnionego.  Tak  pewno  działa  na  ludzi  powrót  do 

ojczystego kraju. 

Jennę wprost rozsadzało podniecenie, ale Cal był chyba zmęczony tak jak ja. W samolocie nie 

udało  mi  się  zasnąć  i  teraz  odbijało  się  to  na moim  samopoczuciu.  Pod  powiekami  miałam 

jakby rozpalony piasek i marzyłam tylko o tym, żeby jak najprędzej położyć się do łóżka. Nic 

dziwnego:  mojemu  biednemu  ciału  wydawało  się,  że  jest  szósta  rano,  a  w  Anglii  dobiegała 

już pora lunchu. W dodatku jechaliśmy i jechaliśmy tym autem całe wieki. 

Po wylądowaniu na Heathrow sądziłam, że pojedziemy do jakiegoś domu w centrum albo do 

kwatery głównej Rady, gdzie tato będzie miał coś do załatwienia. Tymczasem zostawiliśmy 

w  tyle  zatłoczone  ulice  i  skupiska  niewielkich  domów  jakby  rodem  z  powieści  Dickensa. 

Stopniowo  ceglane  budynki  ustępowały  miejsca  drzewom  i  falistym  zielonym  wzgórzom. 

Dotychczas zobaczyłam więcej owiec, niż dopuszczała to moja wyobraźnia. 

- Wlekliśmy się aż do Anglii tylko po to, żeby wałęsać się  po jakichś dziurach? - zapytałam, 

opierając bolącą głowę na ramieniu Jenny. 

- Owszem - odpowiedział tato. 

Cal  uśmiechnął  się.  Na  pewno  marzy  tylko  o  tym,  żeby  siedzieć  na  angielskiej  farmie  całe 

lato,  myślałam,  gdy  moje  nadzieje  na  obejrzenie  Big  Bena,  pałacu  Buckingham  i  Tower 

Bridge upadały jedna po drugiej. Tyle tu przeróżnych angielskich roślin do leczenia... 

Nagle spostrzegłam dom. 

Aczkolwiek określenie go tym słowem było równie trafne jak nazwanie Mony Lisy obrazem, 

a Hekate Hall - szkołą. 

to znaczy: definicja ta nijak nie pasowała do jego charakteru,  

23 

 

Był  to  jeden  z  największych  budynków,  jakie  widziałam  w  życiu.  Wzniesiony  z  jasnego, 

złocistego  kamienia,  miał  w  sobie  coś  ciepłego.  Stał  ukryty  w  dolinie,  wśród  bujnej 

roślinności.  Przed  nim  rozciągał  się  szmaragdowozielony  trawnik,  a  z  tyłu  radowało  oczy 

wysokie  lesiste  wzgórze.  Z  jednej  strony  posiadłości  wdzięcznie  wiła  się  lśniąca  wstęga 

wody. Promienie słońca odbijały się w dosłownie setkach szyb. 

- Coś kapitalnego! - rzekł Cal, wyglądając przez okno. 

- Tu będziemy mieszkać? - zapytałam. 

Tato znowu się uśmiechnął, najwidoczniej bardzo zadowolony z siebie. 

-  Przecież  ci  mówiłem, że  miejsca  starczy  dla  wszystkich  -  odparł,  a  ja, o  dziwo,  też się  do 

niego uśmiechnęłam. 

Patrzyliśmy  na  siebie  parę  sekund.  Wreszcie  odwróciłam  wzrok,  kiwając  głową  w  stronę 

domu. 

- Takie domy zawsze się jakoś nazywają, prawda? 

- Absolutnie - odpowiedział. - Masz przed sobą Thorne Abbey. 

Nazwa zabrzmiała znajomo, ale nie wiedziałam, z czym mi się kojarzy. 

- Czy ten budynek był kościołem ? 

- Nie. Zbudowano go dopiero w szesnastym wieku. Ale niegdyś na tej ziemi stało opactwo. 

Uczonym  tonem  wyjaśnił  mi,  że  za  panowania  Henryka  VIII  opactwo  zostało  zburzone,  a 

grunty przypadły rodowi Thorne'ów. 

Szczerze  mówiąc,  nie  słuchałam  zbyt  uważnie.  Patrzyłam,  jak  przez  frontowe  drzwi 

posiadłości wychodzi kilka osób. 

 

-------------------------------------------------------------- 

* Abbey (ang.) - opactwo. 

 

 

Zauważywszy,  że  jedna  z  nich  ma  skrzydła,  zaczęłam  się  zastanawiać,  kim  właściwie  są 

znajomi taty. 

Samochód przetoczył się po kamiennym moście i wjechał na okrągły podjazd. Tato wysiadł 

pierwszy  i  kiedy  otwierał  mi  drzwiczki,  pożałowałam,  że  nie  mam  na  sobie  czegoś 

ładniejszego od prostego zielonego T-shirtu i wytartych dżinsów, 

Nieprawdopodobnie  szerokie  schody  wiodły  na  taras  zbudowany  z  tego  samego  złocistego 

kamienia co cały dom. Stało na nim sześć osób: dwoje ciemnowłosych dzieciaków w moim 

24 

 

wieku i czworo dorosłych. Domyśliłam się, że wszyscy są z Prodigium. Elfa rozpoznałam od 

razu, a resztę na sto procent otaczała aura magii. 

Było cieplej niż się spodziewałam, i po brodzie spłynęło mi kilka strużek potu. Pod stopami 

trzeszczał żwir, a w dali śpiewały ptaki. Jenna zrównała się ze mną przygaszona, przesuwając 

palcami po swoim krwawym klejnocie. 

Tato  położył  mi  rękę  pod  łopatkami  i  pokierował  mnie  w  górę  schodów.  -    Chcę  wam 

przedstawić  moją  córkę  Sophie.  Nagle  poczułam,  że  coś  burzy  mi  krew.  Jakby  magiczna 

emanacja,  ale  bardziej  mroczna  i  silniejsza.  Pochodziło  to  od  stojących  w  tyle  dwojga 

nastolatków.  Tylko  oni  się  nie  uśmiechali,  a  chłopak,  dziwnie  znajomy,  rzucał  mi złe  spoj-

rzenia. 

O mało nie straciłam tchu porażona świadomością, że... są demonami. 

 

 

 

ROZDZIAŁ 5 

 

Ze wzrokiem wbitym w dziewczynę i chłopaka czułam, jak drętwieję po koniuszki palców u 

nóg. Skoro jedynymi demonami na świecie jesteśmy tato i ja, to skąd... 

Raptem  przebiegła  mi  przez  głowę  makabryczna  myśl,  że  może  te  dzieciaki  to  moje 

przyrodnie  rodzeństwo.  Czy  tato  przywiózł  mnie  aż  do  Anglii,  żeby  odgrywać  jakąś 

pokręconą wersję The Brady Bunch . 

- A cóż to ma być? - wydusiłam, pytając, rzecz jasna, o demony. 

Tato uśmiechnął się z dumą. 

- To jest kwatera główna Rady. 

Stojący za mną Cal przeciągle westchnął, tak jakby bardzo długo wstrzymywał oddech, a z 

grupki wystąpiła ciemna blondynka i wyciągnęła do mnie dłoń na powitanie. 

- Sophio, tak się cieszymy, że spędzisz u nas lato. Jestem Lara. 

 

 

--------------------------------------------------------------------------------- 

* The Brady Bunch - popularny amerykański sitcom o rodzinie składającej  się z małżeństwa Bradych i sześciorga ich dzieci z poprzednich 

małżeństw. 

 

 

25 

 

Uścisnęłam jej rękę, zerkając na dzieciaki demony. Szeptały coś do siebie. 

- Lara to członkini Rady i, można powiedzieć, moja zastępczyni - wyjaśnił tato. 

Kobieta nie od razu puściła moją rękę. 

- Tyle o tobie słyszałam, zarówno od ojca, jak i od Anastasii. 

- Pani Casnoff? - O rany, jeśli plotki o Sophie Mercer dotarły tu od niej, to aż dziw, że Lara 

przywitała mnie uściskiem dłoni, a nie egzorcyzmem. 

- Lara jest siostrą Anastasii - oznajmił tato. 

- Okej - odparłam, usiłując to przetrawić, gdy nagle coś mi się przypomniało. - Sądziłam, że 

kwatera główna Rady jest w Londynie. 

Między brwiami Lary pojawiła się długa, głęboka bruzda. 

- Słusznie. Ale ze względu na pewne nieprzewidziane okoliczności tego lata postanowiliśmy 

się przenieść. 

Wiedząc już, że jest ona siostrą pani Casnoff, stwierdziłam, że faktycznie są podobne i nawet 

podobnie mówią. Ciekawe, czy „nieprzewidziane okoliczności" to te dwa demony, zaczęłam 

się zastanawiać, czy może dzieje się tutaj coś znacznie dziwniejszego. Co nie zaskoczyłoby 

mnie ani trochę. 

Odwróciłam się do taty i wyszeptałam: 

- Mieliśmy jechać do jakiegoś znajomego. Dlaczego mi nie powiedziałeś, że tu? 

Podchwycił  moje  spojrzenie.    -  Dlatego,  że  wtedy  na  pewno  nie  zgodziłabyś  się  na  ten 

wyjazd. 

Kątem oka spostrzegłam, jak demony odłączają się od grupy i ruszają w stronę masywnych 

podwójnych  drzwi  obok  tarasu.  Zanim  się  przez  nie  wśliznęły  do  wnętrza,  dziewczyna 

omiotła mnie wzrokiem. 

- Oto Rada, Sophie - powiedział tato, kierując moją uwagę z powrotem na Prodigium. 

- Oni? - usłyszałam ciche niedowierzanie Cala i muszę przyznać, że zdumiałam się tak samo. 

Dotąd  cały  czas  wyobrażałam  sobie  Radę  jako  olbrzymią  i  mroczną  grupę  Prodigium  w 

długich czarnych szatach albo coś w tym stylu. 

Nie wiem, czy tato też usłyszał Cala, czy po prostu wyczytał to z naszych twarzy, w każdym 

razie zaraz dodał: 

-  W  skład  Rady  wchodzi  dwanaście  osób,  ale  w  tej  chwili  jest  nas  w  Thorne  Abbey  tylko 

pięcioro. 

-  A  gdzie  są...  -  odezwała  się  Jenna,  ale  nie  dokończyła,  bo  zbliżył  się  do  nas  jeden  z 

mężczyzn. 

26 

 

Był starszy od taty, a jego siwe włosy błyszczały w słońcu. 

- Mam na imię Kristopher - rzekł z silnym, obcym akcentem. - Miło mi cię poznać, Sophio. 

Mimo  że  oczy  miał  lodowato  błękitne,  a  nie  złote,  natychmiast  rozpoznałam  w  nim 

zmiennokształtnego.  Zadzierając  głowę,  popatrzyłam  na  faceta  stojącego  obok  i  od  razu 

przeszło mi przez myśl, czy za chwilę nie zmieni się w psa husky. Mierzył dobre dwa metry, 

a jego ogromne skrzydła skojarzyły mi się z plamą tłuszczu na wodzie: były czarne i migotały 

wszelkimi możliwymi kolorami, od zieleni przez błękit do jasnego różu. 

- Roderick - przedstawił się, kiedy moja dłoń zniknęła w jego ręce. 

Kobieta  nosiła  imię  Elizabeth.  Patrząc  na  jej  miękkie  siwe  loki  i  okrągłe  okularki, 

stwierdziłam, że spokojnie mogłaby bawić dzieci, ale gdy się witałyśmy, przyciągnęła mnie 

gwałtownie i obwąchała mi włosy. 

Kolejny wilkołak. No nieźle. 

Tato  umówił  się  z  nimi  na  rozmowę  nieco  później  i  w  końcu  ruszyliśmy  w  głąb  domu. 

Ledwie  weszliśmy  do  holu,  Jennę  aż  zatchnęło  ze  zdumienia  i  gdyby  nie  to,  że  jeszcze  nie 

wróciłam  do  siebie  po  szoku  wywołanym  poznaniem  Rady,  jak  również  widokiem  dwojga 

nastoletnich demonów, na pewno zatkałoby mnie tak samo. Przestrzeń okazała się ogromna, 

w stylu „możesz rozglądać się w nieskończoność, a i tak nie zobaczysz wszystkiego". Hekate 

Hall  była  dość  przytłaczająca,  ale  ten  kolos...  szkoda  słów.  Czarno-biała  marmurowa 

posadzka pod naszymi stopami lśniła tak, że ucieszyłam się, że nie mam na sobie spódniczki. 

Niemal  każdą  płaszczyznę  w  zasięgu  wzroku  zdobiły  złocenia.  Podobnie  jak  w  Hekate,  w 

holu głównym dominowały schody, tyle że znacznie okazalsze, wykute w białym wapieniu, 

pokryte szkarłatnym dywanem przywodzącym na myśl świeżo rozlaną krew, 

Niebotycznie  wysoki,  zaokrąglony  strop  zdobił  fresk,  ale  nie  udało  mi  się  dojrzeć,  co 

przedstawia.  Sprawiał  wrażenie  groźnego  i  miał  w  sobie  jakiś  tragizm.  Płótna  na  ścianach 

wokół ukazywały to samo; albo  srogich mężczyzn z mieczami wycelowanymi  w zapłakane 

kobiety,  albo  szarżujących  jeźdźców  na  koniach  ze  ślepiami  wybałuszonymi  ze  strachu. 

Wzdrygnęłam się. Mimo czerwcowej pory nie sposób było nawet pomyśleć, że kiedykolwiek 

jest  tu  ciepło.  A  może  o  gęsią  skórkę  przyprawiła  mnie  wszechobecna  magia,  tak  jakby  te 

kamienne mury i drewniane sprzęty na wskroś przenikało pół wieku czarodziejskich zaklęć. 

- Mają posągi w korytarzu - oznajmiła Jenna. 

Dwie odlane z brązu kobiece postaci o zasłoniętych obliczach strzegły kolosalnych schodów, 

pod którymi zaczęli się zbierać ludzie. Wszyscy mieli na sobie czarne uniformy i przyklejone 

do twarzy identyczne uśmiechy. 

27 

 

- Co oni robią? - szepnęła. 

-  Nie  wiem  -  odparłam  z  zastygłym  uśmiechem  -  ale  boję  się,  że  za  chwilę  zaczną  tańczyć 

jakiś musicalowy numer. 

- To nasza służba - objaśnił tato, wyciągając rękę w stronę grupy. - W każdej chwili z ochotą 

udzielą wam wsparcia. 

- Mhm - odparłam słabo, a mój głos rozbrzmiał echem w przepastnym holu. - Super. 

Za  grupą,  u  szczytu  schodów  zobaczyłam  wielkie  marmurowe  sklepienie  w  kształcie  łuku. 

Wskazując je głową, tato powiedział: 

- To nasze tymczasowe biura, ale pokażę je wam później. Na pewno jesteście ciekawi, gdzie 

będziecie mieszkać. 

Złapałam tatę za rękaw i odciągnęłam go na stronę. 

-  Tak  naprawdę  -  szepnęłam  -  to  chciałabym  wiedzieć,  skąd  się  wzięły  tamte  dwa  demony. 

Czy przypadkiem... To nie moje rodzeństwo, prawda? 

Oczy taty rozszerzyły się za okularami. 

- Nie, na miłość boską! - odpowiedział. - Daisy i Nick są... Możemy wrócić do tematu innym 

razem, ale z całą pewnością nie łączy nas pokrewieństwo. 

- Więc skąd się tu wzięli? Zmarszczył brwi lekko zniecierpliwiony. 

- Po prostu nie mają się gdzie podziać, a tylko tutaj są bezpieczni. 

No tak, jasne. 

- Rozumiem. Bo gdyby chcieli zaszaleć, możecie się ich pozbyć w każdej chwili. 

Tato pokręcił jednak głową lekko zakłopotany. 

- Nie, Sophie. Chodziło mi o to, że im nic tu nie grozi. Już kilka razy próbowano ich zgładzić. 

Nie zdążyłam na to zareagować, bo gestem uniesionej ręki ojciec przywołał Larę. Podbiegła 

do nas, stukając obcasami o marmurową posadzkę. 

- Sophie, Lara przygotowała piękne pokoje dla ciebie i twoich gości. Chyba już powinniście 

zacząć się w nich aklimatyzować? Porozmawiamy później. 

Oczywiście nie było to pytanie, więc wzruszyłam ramionami i odpowiedziałam: 

- Jasne. 

Lara  poprowadziła  nas  przez  hol  do  wysokiej  kamiennej  bramy,  za  którą  kryły  się  kolejne 

schody.  Idąc  przez  ciemny  korytarz,  nie  mogłam  pozbyć  się  wrażenia,  że  jestem  w  głębi 

grobowca. 

Po drodze nasza przewodniczka recytowała szczegółowe dane na temat budynku. Słuchałam 

tylko jednym uchem. W każdym razie brzmiały niewiarygodnie. 

28 

 

Ponad  milion  stóp  kwadratowych  przestrzeni  mieszkalnej.  Ponad  trzysta  pomieszczeń,  z 

których  trzydzieści  jeden  stanowiły  kuchnie.  Dziewięćdziesiąt  osiem  łazienek.  Trzysta 

pięćdziesiąt dziewięć okien. Dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt sześć żarówek. 

Jenna wciąż kręciła głową ze zdumienia, kiedy dotarliśmy na trzecie piętro, gdzie czekały na 

nas  trzy  pokoje.  Cal  został  wprowadzony  do  swojego  jako  pierwszy.  Gdy  zajrzałyśmy  do 

wnętrza przez jego ramię, Jenna zachichotała. Pokój był zupełnie nie w stylu Cala. To znaczy, 

narzuta  na  łóżku  i  zasłony  w  kolorze  khaki  niby  wyglądały  męsko,  ale  smukłe  złoto-białe 

meble ani trochę. Podobnie jak gigantyczny falbaniasty baldachim nad ogromnym łóżkiem. 

- No, no - powiedziałam, oswajając się pomału z tą zwariowaną budowlą. - Będziesz mógł tu 

urządzać niesamowite imprezy do białego rana. Reszta dziewczyn pęknie z zazdrości. 

Cal poczęstował mnie półuśmieszkiem i dziwne napięcie między nami znów nieco osłabło. 

- Nie jest tak źle - odpowiedział i padł na łóżko, w sekundzie znikając nam z oczu. 

Gdy pochłonęło go morze puszystych kołder i ozdobnych poduszek, wybuchnęłam śmiechem. 

Lara była wyraźnie urażona. 

- To łóżko pierwotnie należało do trzeciego księcia Kornwalii. 

- Jest  okej  -  stłumionym głosem  odpowiedział Cal,  na znak aprobaty  wystawiając z pościeli 

kciuk, co rozśmieszyło mnie i Jennę jeszcze bardziej.  

Nachmurzona  Lara  powiodła  nas  korytarzem  kawałek  dalej.  Otworzyła  drzwi,  za  którymi 

ujrzałyśmy pokój bez wątpienia przygotowany dla Jenny. Były tam różowe zasłony, różowe 

sprzęty  i  nawet  kapa  na  łóżku  miała  głęboki  różany  odcień.  Okno  wychodziło  na  niewielki 

odgrodzony ogród, znad którego lekki wiatr przywiewał do wnętrza zapach kwiatów. Nie da 

się ukryć: byłam pod wrażeniem. No i odrobinę zaskoczona. 

- Idealny - oświadczyła Larze Jenna. 

Uśmiech  miała  promienny,  ale  twarz  białą  jak  kreda  i  nagle  uprzytomniłam  sobie,  że  od 

wyjazdu  z  Hekate  nie  syciła  głodu.  Najwidoczniej  Lara  pomyślała  o  tym  samym,  bo 

przemierzywszy pokój, otworzyła stojącą w kącie szafkę z wiśniowego drewna. Kryła się w 

niej minilodówka wypełniona po brzegi woreczkami z krwią. 

- Rh minus - powiedziała Lara, wskazując czerwony płyn w taki sposób, jakby Jenna właśnie 

zdobyła nagrodę w jakimś makabrycznym teleturnieju. - Słyszałam, że to twoja ulubiona. 

Moja przyjaciółka sposępniała i oblizała wargi 

- Owszem - odparła szorstko. 

-  A  teraz  już  zajmij  się  sobą  -  rzekła  łagodnym  tonem  Lara,  biorąc  mnie  za  rękę.  -  Sophia 

zamieszka bardzo blisko ciebie. 

29 

 

- Super - odpowiedziała Jenna, nie spuszczając wzroku z krwi. 

- Na razie! - zawołałam, gdy wychodziłyśmy. 

Jenna zamknęła drzwi i, jak sądzę, rzuciła się na swój posiłek. 

- Dla ciebie przygotowaliśmy bardzo wyjątkowy pokój. - Głos Lary drżał nerwowo. - Ufam, 

że ci się spodoba. Otworzyła drzwi oddalone od pokoju Jenny zaledwie o parę kroków. 

Na  chwilę  zamarłam  w  progu  z  rozdziawionymi  ustami.  Pokój  nie  był  wyjątkowy,  tylko... 

wprost niesamowity! 

Trzy okna, od podłogi po sufit, też wychodziły na ogród, znacznie większy niż ten, który było 

widać z okien pokoju Jenny. Wzniesiona pośrodku trawnika fontanna rozpryskiwała w ciepłe 

powietrze  późnego  popołudnia  słupy  roziskrzonej  wody.  Zasłony  w  oknach  były  z  białej 

satyny  w  delikatny  zielony  deseń  przypominający  liście.  Bielą  jaśniała  też  tapeta  ozdobiona 

długimi źdźbłami trawy, spośród których, jak w dżungli, gdzieniegdzie wyłaniały się kwiaty o 

jaskrawych  płatkach.  Śnieżnobiałe  łóżko  wieńczył  blady  baldachim  z  jedwabiu.  Poza  tym 

miałam  szezlong  i  dwa  krzesła  obite  aksamitem  barwy  zielonego  jabłuszka.  Na  nocnym 

stoliku  zobaczyłam  stosik  moich  ukochanych  książek,  a  na  półce  przy  oknie  -  fotografię 

mamy. 

- Cudo - powiedziałam do Lary, która uśmiechnęła się od ucha do ucha. 

- Tak się cieszę - odparła. - Zależało mi na tym, abyś się tu poczuła jak u siebie w domu. 

- Spisałaś się na medal - pochwaliłam ją szczerze, choć, prawdę mówiąc, czułam, że chciała 

zadowolić nie tyle mnie, ile tatę. 

Pokoje Cala i  Jenny  były  fajne, ale  w urządzanie mojego włożyła o  wiele więcej  wysiłku i 

troski, prawdopodobnie w nadziei na pochwałę szefa. 

Ale też przyszło mi do głowy, że chce mi się podlizać, bo przecież kiedyś to ja mogę zostać 

jej przełożoną. Marzyłam  już tylko  o tym,  aby  jak najprędzej  się położyć. Przedtem  jednak 

musiałam zadzwonić do mamy i powiedzieć jej, że dotarliśmy bezpiecznie. 

- Jest tu gdzieś telefon? - zapytałam Larę. Wydobyła z kieszeni żakietu komórkę i wręczyła 

mi ją. 

- Ojciec kazał  ci  to  dać. Jego numer jest  zaprogramowany pod jedynką, a twojej mamy pod 

dwójką. Aby zatelefonować do Hekate Hall, po prostu wklepujesz trójkę. 

Spojrzałam na telefon. Od prawie roku nie widziałam na oczy komórki i nie pamiętam, kiedy 

ostatni raz trzymałam ją w ręku. W Hex Hall korzystanie z nich było zabronione. Ciekawe, 

czy  jeszcze  pamiętam,  jak  się  wysyła  SMS-y.  Po  chwili  Lara  wskazała  mi  prześliczny 

sekretarzyk, na którym spostrzegłam lśniący srebrny laptop. 

30 

 

- Ojciec założył ci adres e-mailowy, możesz więc komunikować się ze światem też tą drogą. 

W Hekate nie wolno było używać komputerów, w każdym razie uczennicom. Podobno pani 

Casnoff miała komputer w mieszkaniu. Podczas jakichś śmiertelnie nudnych zajęć z ewolucji 

magii  zastanawiałyśmy  się  z  Jenną,  jaki  może  mieć  adres.  Jenna  stwierdziła,  że  pewno 

kompletnie  nijaki,  tak  jak  jej  nazwisko,  a  ja  postawiłam  dziesięć  dolców  na 

HexyLady@hekatehall.edu. Możliwe, że wkrótce go poznamy... 

- Pewnie chcesz teraz zadzwonić do matki - rzekła Lara, kierując się ku drzwiom - ale gdybyś 

jeszcze czegoś potrzebowała, to proszę, daj mi znać. 

- Naturalnie - odpowiedziałam rozkojarzona. Właśnie zauważyłam drzwi do swojej łazienki, 

która na 

pierwszy rzut oka wydawała się trzykrotnie większa od mojego pokoju w Hekate. 

Kiedy wreszcie Lara sobie poszła, zadzwoniłam do mamy, która na wieść o tym, że jesteśmy 

w Thorne Abbey, z miejsca nabrała podejrzeń. 

- Tam cię wywiózł? Powiedział ci, po co? 

-  Yyy...  nie.  Ale  sądzę,  że  chciałby,  żebym  się  pomału  przygotowywała  do  objęcia  w 

przyszłości  stanowiska  przewodniczącej  Rady  i  w  ogóle.  „Zabierz  swojego  demona  do 

pracy". Rozumiesz, coś w tym stylu. 

Mama westchnęła. 

- W porządku. Cieszę się, że dotarłaś na miejsce cała i zdrowa, ale poproś tatę, aby się ze mną 

skontaktował, gdy tylko mu czas pozwoli. 

Przyrzekłam, że tak zrobię. Gdy się rozłączyłyśmy, raptem ogarnęła mnie fala wyczerpania. 

Wziąwszy  pod  uwagę  rozmaite  inne  rzeczy,  które  starałam  się  przetrawić,  nie  miałam 

wielkiej ochoty wdawać się jeszcze w konflikty między rodzicami. 

Byłam w Anglii. Z tatą. W jakimś niedorzecznie wielkim gmachu, który służył jako kwatera 

główna Rady i schronienie dla dwóch innych demonów. I jakby tego wszystkiego było mało, 

nadal  nie  mogłam  otrząsnąć  się  ze  złych  przeczuć,  które  towarzyszyły  mi  od  wyjazdu  z 

Hekate  Hall.  W  dodatku  wiele  wskazywało  na  to,  że  gdzieś  w  tym  samym  kraju  czyha  na 

potwory mój eksluby. 

Przed dogłębną analizą tak wielu okoliczności zdecydowanie musiałam uciąć sobie drzemkę. 

Zmęczona padłam na swoje nowe łóżko. Nawet  jeśli  wcale nie należało kiedyś do żadnego 

księcia,  to  na  sto  procent  materac  był  wypchany  pierzem  ze  skrzydeł  małych  aniołków. 

Zrzuciłam buty i wygodnie umościłam się w chłodnej pościeli. Wszystko subtelnie pachniało 

zieloną  trawą  i  słońcem.  Postanowiłam  przespać  się  godzinkę,  a  później  pogadać  z  tatą.  I 

31 

 

może  też  spytać  Larę,  czy  ma  jakąś  mapę  okolicy,  a  najlepiej  GPS.  Zamknęłam  oczy  i 

usnęłam z myślą, dlaczego nazwisko Thorne brzmi tak znajomo. 

 

 

 

ROZDZIAŁ 6 

 

Z  nieświadomości  wyrwało  mnie  szarpanie  i  rozbrzmiewające  w  uszach  krzyki,  jak  się 

okazało, moje. Zdezorientowana podniosłam się na łóżku. Serce waliło mi jak młotem. 

- Sophie? - Obok mnie siedziała Jenna z szeroko rozwartymi oczami. 

- Co się stało? - zapytałam chrapliwie. 

W pokoju było ciemniej, niż kiedy się kładłam, i przez ułamek sekundy przemknęło mi przez 

głowę, że znowu jestem w Hex Hall. 

-  Zdaje  się,  że  miałaś  zły  sen.  Wrzeszczałaś.  Jak  opętana.  Speszyłam  się,  ale  też  zdziwiło 

mnie  to.  Dotąd  ani  razu  nie  przyśnił  mi  się  koszmar,  nawet  po  wydarzeniach  zeszłego 

semestru. Zeskanowałam mózg, próbując odszukać jakiś obraz czy wspomnienie ze snu, ale 

głowę miałam jak wypchaną watą. Przypomniała mi się tylko jakaś ucieczka i przeraźliwy lęk 

przed...  czymś.  Co  najdziwniejsze,  bolało  mnie  w  krtani,  tak  jakbym  płakała.  Prócz  tego 

czułam identyczny niepokój jak na promie i dziwny swąd w nozdrzach. 

Dym. 

Wzięłam  głęboki wdech, ale nawet  słoneczna  woń pościeli  nie przytłumiła ostrego smrodu. 

Uśmiechnęłam się na siłę. 

- Nic mi nie jest - uspokoiłam Jennę. - Durny sen po prostu. 

Nie wyglądała na zbyt przekonaną, obejmując kolana ramionami. 

- O czym? 

- Właściwie to nie wiem - odparłam. - Chyba biegłam i gdzieś niedaleko był pożar. 

Jenna nawinęła na palec różowy kosmyk włosów. 

- To jeszcze nie najgorzej. 

- No tak, ale cały klimat... - Zadrżałam na wspomnienie o strasznym poczuciu straty. - Jasne, 

że się bałam, ale było mi też smutno. Gorzej. Byłam przygnębiona. - Wzdychając, ułożyłam 

głowę  z  powrotem  na  oparciu  łóżka.  -  Czułam  coś  takiego  jak  przy  wyjeździe  z  Hekate. 

Przemożną pewność, że nigdy już tam nie wrócimy. A w każdym razie na pewno nie wszyscy 

troje. 

32 

 

Uwielbiam Jennę między innymi za to, że prawie nigdy nie ulega emocjom. Może wampiry 

tak  mają,  a  może  była  taka  już  przed  przeobrażeniem.  W  każdym  razie  nie  naskoczyła  na 

mnie, że nagle straciłam zmysły. W milczącej zadumie ssała chwilę kciuk i wreszcie zapytała: 

- Czy demony posiadają moc jasnowidzenia? 

- Cholera, skąd mogę wiedzieć? Jedynym demonem, z jakim miałam do czynienia, była Alice, 

która na tle innych czarownic wyróżniała się tylko wysysaniem krwi z ludzi, a to przecież nic 

specjalnego, prawda? Bez obrazy. 

- Spoko. Więc może spytaj tatę. W końcu przywiózł cię tutaj, żebyś się nauczyła, co znaczy 

być demonem, no nie? 

Odbąknęłam coś bez przekonania i Jenna rozsądnie zmieniła temat.  

-  Okej,  czyli  śnił  ci  się  ogień  i  doznałaś  niejasnego  przeczucia,  że  wszyscy  zginiemy  w 

Anglii. 

- Czuję się dużo lepiej. Dzięki. Zignorowała to. 

- Może to nic nie znaczy. Czasami sen to tylko sen, nic więcej. 

- Jasne - przytaknęłam. - Na pewno masz rację. 

-  Poza  tym  skoro  ostatnio  nie  przeżyłaś  niczego  dziwnego,  to  czemu...  -  Przerwała,  widząc 

moją minę. - Aha, więc jednak coś się wydarzyło. 

W  tym  momencie  zapragnęłam  schować  się  w  pościeli  razem  z  głową.  Mimo  wszystko 

opowiedziałam Jennie 

O spotkaniu z Elodie. Według wszelkich znaków na niebie i ziemi była to jedyna rzecz, którą 

mogłam ją zaskoczyć: 

- Patrzyła na ciebie? Tak prosto w twarz? 

Kiedy przytaknęłam, Jenna westchnęła przeciągle, mierzwiąc loki. 

- Co na to pani Casnoff? 

- Yyy... - zaczęłam się nerwowo wiercić - właściwie to jeszcze jej nie powiedziałam. 

- Co? Soph, musisz! To może być bardzo ważne, wiesz, Alice i w ogóle... Posłuchaj, wiem, że 

tak  długie  życie  w  normalnej  rzeczywistości  sprawiło,  że  boisz  się  ufać  ludziom,  ale  przed 

panią Casnoff nie powinnaś kryć się z niczym. I przede mną też nie. 

Kolejny raz to znajome ukłucie: wyrzuty sumienia. Mimo że dotąd nigdy nie rozmawiałam o 

tym  z  Jenną  tak  na  poważnie,  było  oczywiste  dla  nas  obu,  że  gdybym  w  stosownej  chwili 

powiedziała komuś o spotkaniu z Alice, to moja przyjaciółka uniknęłaby oskarżeń o ataki na 

Chaston i Annę. I oczywiście Elodie żyłaby nadal. 

- Jutro do niej napiszę. Bez sensu! Przecież mogę zadzwonić. Lara dała mi komórkę. 

33 

 

Jenna ożywiła się. 

- Coś ty? Jaką? Da się ściągać muzykę i... - Przerwała, otrząsając się nagle. - Nie. Nie próbuj 

mnie  zbywać  lśniącymi  seksownymi  gadżetami,  Sophie  Mercer.  Obiecaj!  -  ścisnęła  moje 

ramię. 

Podniosłam dłoń, wykonując gest w stylu przyrzeczenia skautki. Albo rodem ze Star Treka. 

- Uroczyście przysięgam powiadomić panią Casnoff, że przyglądał mi się duch Elodie. A jeśli 

jej o tym nie powiem, kupię Jennie kucyka. Wa m p i r z e g o. 

Jenna starała się zachować powagę, ale kto by się oparł wizji kuca z wampirzymi kłami. 

Poczułam się sto  razy lepiej, gdy obie wybuchnęłyśmy śmiechem.  Jenna  miała rację. Teraz 

otaczały  mnie  osoby  godne  zaufania,  przed  którymi  nie  wypadało  ukrywać,  co  się  ze  mną 

dzieje. Z lekkim sercem stwierdziłam, że wprawdzie Thorne Abbey to Stacja Demonów, ale 

nadeszła już pora, by odbić się od dna, wyczyścić konto,  rozpocząć nowy  rozdział w życiu 

itepe. 

Dosyć tajemnic. 

- Przykro mi, że miałaś zły sen, ale to dobrze, że się obudziłaś - powiedziała Jenna, gdy się 

uspokoiłyśmy. - Chciałam z tobą pogadać. 

-O czym? 

- W  sumie... chyba o naszym  przyjeździe do kwatery  głównej  Rady...  -  Lekko spoważniała, 

dodając: - Widziałam, że coś cię przelękło. 

- To było aż tak czytelne? 

- Nie, ale jako wampirzyca wyczuwam najdrobniejsze wahnięcia emocjonalne. 

Wgapiłam  się  w  nią  tak  zawzięcie,  że  w  końcu,  wznosząc  oczy  do  nieba,  rozwinęła  temat 

maskowania uczuć: 

-  No  dobra.  Straszliwie  zbladłaś,  jakbyś  miała  zamiar  rzygnąć.  Myślałam,  że  zemdlejesz.  - 

Nagle wyprostowała się rozpromieniona. - O rany, szkoda, że nie zemdlałaś, bo wtedy Cal by 

cię złapał, no i zaniósł na górę. - Drugą część zdania zaakcentowała cichym piskiem i jeszcze 

mocniej ścisnęła moje ramię. 

- Nadąsana i strachliwa byłabyś tysiąc razy fajniejsza, wiesz, Jen? 

Rozchichotana zwijała się na łóżku jak czterolatka. Wybuchając śmiechem, zrzuciłam z siebie 

koc. 

- Okej, nie da się ukryć, że wizja Cala wnoszącego mnie po tych kosmicznych schodach jest... 

całkiem przyjemna. 

Jenna westchnęła radośnie. 

34 

 

-  Prawda?  A  przecież  nie  lubię  facetów.  Prychnęłam  na  to  i  schyliłam  się,  aby  wygrzebać 

spod 

łóżka  tenisówki.  Korciło  mnie,  żeby  powiedzieć  Jennie  o  zaręczynach,  ale  uznałam,  że 

jeszcze nie jestem gotowa o tym rozmawiać i najpierw muszę sama rozpracować tę kwestię. 

-  To  nie  była  reakcja  tylko  na  Radę.  -  Odwróciłam  się  do  Jenny.  -  Widziałaś  te  dzieciaki  z 

tyłu? 

- Mhm. Panna z czarnymi włosami i facet podobny do Archera. 

Uniosłam głowę tak szybko, że rąbnęłam się o krawędź łóżka. 

- Cooo? - zapytałam, rozcierając skórę. 

-  No,  ten  gostek  przypomina  Archera  tak  bardzo,  że  pomyślałam,  że  może  dlatego  cię 

zemdliło. 

Z  powrotem  siadłam  na  tyłku,  starając  się  przywołać  obraz  faceta  już  bez  otoczki  „o  rany, 

jeszcze jeden demon!" 

-  Faktycznie  -  przyznałam  po  chwili.  -  Są  podobni.  Podobne  włosy.  Wzrost.  Ironiczny 

uśmieszek... - Czując lekki skurcz w żołądku, stwierdziłam, że Jenna bez sensu wspomniała o 

Archerze. - Ale nie to mnie przeraziło. - Założyłam buty. - Tylko to, że gość jest demonem. I 

ona też. Jennie opadła szczęka. 

- Nie mów! A mnie się wydawało, że oprócz ciebie i twojego taty demony nie istnieją. 

- Mnie też. Dlatego zrobiło mi się niedobrze. 

- Jak sądzisz, co tu robią? 

- Nie mam pojęcia. 

Po chwili milczenia Jenna powiedziała: 

- Ale jako demony na pewno są słabi. Założę się, że ty i tato jesteście w te klocki tysiąc razy 

lepsi. 

Uśmiechnęłam się do niej. 

- A ty jesteś niesamowita, wiesz, Jen? Skąd ci się to bierze? Odpowiedziała uśmiechem. 

- Wyjątkowa moc wampiryczna, jedna z wielu. - Podniosła się z łóżka. - Zbieraj się. Trochę 

już  powęszyłam,  gdy  drzemałaś.  Ścięło  cię  na  dobre  trzy  godziny.  Ale  ze  strachu  nie 

zapuszczałam się sama zbyt daleko. 

- Ty masz stracha? Obie dobrze wiemy, że po zmroku nikt ci nie podskoczy. 

Jenna wzruszyła ramionami. 

-  Mhm,  tylko  że  wampir  też  może  się  zgubić,  jak  każda  inna  istota.  Naprawdę  nie  mam 

ochoty błąkać się po tym upiornym gmaszysku całą wieczność. 

35 

 

-  Thorne  Abbey  nie  jest  upiorne  -  odpowiedziałam.  -Nie  tak  jak  Hekate.  Tu  jest  jakoś... 

inaczej. 

-  Ten  dom  to  kolos  -  rzekła  Jenna,  szeroko  otwierając  oczy.  -  Słyszałaś,  co  mówiła  Lara? 

Trzydzieści jeden kuchni, Soph. Samych tylko kuchni! 

Na myśl o jedzeniu pociekła mi ślinka. 

- Ciekawe, kto robi dziś kolację. 

Wyszłyśmy na korytarz. Mimo przymocowanych do ścian kilku lamp panował w nim ponury 

półmrok. 

-  Nie  umiem  sobie  wyobrazić,  żeby  w  czymś  takim  mieszkała  tylko  jedna  rodzina  - 

szepnęłam. 

-  Ten  dom  bynajmniej  nie  stanowił  głównego  miejsca  zamieszkania  Thorneow  -  odparła 

Jenna, jakby cytując przewodnik. - Mieli rezydencję w Londynie, zamek na północy Szkocji i 

domek  myśliwski  w  Yorkshire.  Niestety,  po  drugiej  wojnie  światowej  stracili  prawie  cały 

majątek i w 1951 roku zostali zmuszeni do sprzedania wszelkich nieruchomości z wyjątkiem 

Abbey. Budynek wciąż należy do rodziny Thorne'ów. 

- Kurczę, skąd ty to wszystko wiesz? Speszyła się lekko. 

- Przecież ci mówiłam. Spałaś tak długo, że z nudów musiałam się czymś zająć. Na dole jest 

odjazdowa  biblioteka  z  całą  masą  książek  o  historii  domu.  Działy  się  tu  różne  nie-

prawdopodobne  rzeczy.  Kojarzysz  te  posągi  w  holu,  prawda?  Zamówił  je  Philip  Thorne  w 

1783 roku, kiedy jego żona popełniła samobójstwo, rzucając się ze schodów. 

- Makabra - odpowiedziałam, choć przez cały czas dręczyło mnie coś innego. 

Thorne. Gdzieś już słyszałam to nazwisko, na sto procent, ale gdzie? I dlaczego wydawało mi 

się ono takie ważne...? 

Kiedy schodziłyśmy na dół, Jenna przypomniała sobie jeszcze jedną datę z historii domu. 

- No, a pod koniec lat trzydziestych Thorne Abbey było szkołą dla dziewcząt. Bomba, no nie? 

- Serio? 

-  Mhm.  Podczas  nalotów  dywanowych  ewakuowano  z  Londynu  bardzo  dużo  dzieci,  całe 

szkoły.  Thornebwie  stwierdzili,  że  dziewczyny  są  schludniejsze,  no  i  przyjęli  do  Abbey 

uczennice z dziewięciu żeńskich ogólniaków. 

Nareszcie zaskoczyłam, skąd znam to nazwisko. 

 

 

 

36 

 

ROZDZIAŁ 7 

 

Aż ukłuło mnie w żołądku. 

- Rany boskie. 

- Bez przesady, aż takie ciekawe to nie jest - odparła Jenna. 

-  Nie,  nie!  -  Pokręciłam  głową.  -  Chodzi  mi  o  coś  innego.  Czy  w  książce  są  zdjęcia  tych 

dziewczyn? 

- Tak, widziałam kilka. 

- Okej, muszę ją obejrzeć. - Pulsowanie krwi o mało nie rozsadziło mi uszu. - Natychmiast! 

Splótłszy ramiona, powędrowałyśmy  jednym  z wielu korytarzy odchodzących od  głównego 

holu. 

- Zostawiłam ją na siedzisku pod oknem - poinformowała Jenna. - Na pewno tam będzie. 

Minęłyśmy szereg niezliczonych, zamkniętych drzwi, potem skręciłyśmy trzy razy i wreszcie 

dotarłyśmy do biblioteki. Tak jak wszystko w Thorne Abbey, była przepiękna. I olbrzymia. 

W progu na pół sekundy dosłownie wryło mnie w ziemię. Jeszcze nigdy nie widziałam tylu 

książek w jednym miejscu. Przede mną, wzdłuż i wszerz sali, rozciągały się rzędy regałów. 

Biblioteka miała dwa poziomy połączone bliźniaczymi krętymi schodami z obu stron wejścia. 

Na  górze  dostrzegłam  jeszcze  więcej  półek.  W  pomieszczeniu  rozstawiono  kilka  niskich 

kanap,  a  drewniana  podłoga  była  skąpana  w  subtelnym  zielonkawym  blasku  lamp  od 

Tiffany'ego. Do środka przez wychodzące na rzekę okazałe okna wpadały ostatnie w tym dniu 

promienie słońca. Siedzisko pod oknem było puste. 

- Cholera - westchnęła Jen. - Słowo daję, że zostawiłam ją tutaj dwadzieścia minut temu. 

- Pamiętasz, gdzie ją znalazłaś? - zapytałam. - Może później ktoś odłożył ją na półkę. 

Przygryzła wargi. 

- Mhm, mniej więcej. Leżała na górze, obok takiej dziwnej szafki. 

Weszłyśmy na piętro. 

- Jak to dziwnej? 

- Zobaczysz. Zaraz, zaraz... Byłam po przeciwnej stronie, przy obrazie z jakimś kolesiem na 

rumaku... 

Nic  dziwnego,  że  Jenna  straciła  orientację.  Na  dole  półki  stały  tylko  pod  ścianami,  więc 

poruszanie  się  było  bardzo  łatwe.  A  tutaj  upchnięto  jeszcze  ze  trzydzieści  dodatkowych 

regałów, które walcząc o miejsce, nieomal napierały na siebie, tak że musiałam się przeciskać 

między nimi bokiem. 

37 

 

- Aha! - rozległ się okrzyk Jenny gdzieś po mojej lewej stronie. 

Kiedy ją znalazłam, stała na palcach, przeszukując wzrokiem półkę, przy której rzeczywiście 

wisiał obraz z kolesiem na koniu. Stwierdziłam, że jego wkurzona mina zupełnie nie pasuje 

do stylowego płaszcza z gronostajów. 

Jenna przybrała równie wściekły wyraz twarzy. 

- Nie ma jej tu - powiedziała. - Może powinnyśmy jeszcze raz poszukać na dole.  

Stłumiłam rozczarowanie. Nie byłam do końca pewna, dlaczego aż tak bardzo chcę zobaczyć 

książkę.  Ale  wiedziałam  już,  skąd  znam  nazwisko  Thorne  i  czemu  nie  dawało  mi  spokoju. 

Nosiła  je  kobieta,  której  zaklęcie  zmieniło  Alice  w  demona.  I  która,  zapewne  nie  celowo, 

zrobiła  demona  też  ze  mnie.  Nie  miałam  cienia  wątpliwości  co  do  tego,  że  Alice  była  w 

grupie dziewcząt, które trafiły tutaj podczas nalotów dywanowych, i że wszystko zaczęło się 

właśnie w Thorne Abbey. Tak czy owak, chciałam zobaczyć jakieś jej zdjęcie z tego miejsca 

wykonane jeszcze przed przemianą. 

- Dobra - przytaknęłam. - Poszukamy później. Nie jest to aż taka wielka sprawa. 

Jenna nie była idiotką. Znała mnie dostatecznie długo, aby się zorientować, że kłamię. Puściła 

to jednak mimo uszu i powiedziała: 

- Spójrz tam! 

Wciśnięty  w  kąt,  tuż  pod  Wnerwionym  Facetem  na  Koniu,  stał  czarny  regalik.  Sięgał  mi 

zaledwie do piersi. Był zakurzony i od razu spostrzegłam, dlaczego zwrócił uwagę Jenny. Na 

półce leżała tylko jedna książka, ale za to pod sześcianem z grubego szkła, na którym zostały 

wydrapane symbole, z jakimi się jeszcze nigdy nie zetknęłam. 

- Spróbuj otworzyć - zachęciła mnie Jenna. 

Nie widząc żadnego uchwytu, wsunęłam końce palców pod szkło w nadziei, że uda mi się je 

podnieść. Momentalnie wyszarpnęłam dłoń spod „wieka". 

- Ja cię kręcę! 

-  No  nie?  Ten  sześcian  chroni  jakieś  niezłe  zaklęcie.  Określenie  „niezłe  zaklęcie"  było 

stanowczo za słabe. Palce wciąż piekły mnie jak sto diabłów. Czegoś podobnego doznałam, 

kiedy wodząc dłonią po piersi Archera, natrafi. 

łam na parzące znamię Oka... . 

- Nie wiem, o czym jest ta książka, ale ktoś bardzo się 

postarał, żeby nie można było do niej zaglądać. 

- Owszem. 

38 

 

Równocześnie  podskoczyłyśmy,  obracając  się  do  tyłu.  Przed  nami  stał  mój  tato,  z  lekkim 

uśmieszkiem na ustach. 

- Ta książka to grymuar rodu Thorneow. Księga czarów. 

-  Wiem,  co  to  jest  grymuar  -  odparłam  ze  złością,  ale  mówił  dalej,  jakbym  się  w  ogóle  nie 

odezwała. 

- Zawiera opisy najmroczniejszej magii, z jaką Prodi-gium miało kiedykolwiek do czynienia. 

Rada trzyma tę księgę pod kluczem od lat. 

- Czyli Thornebwie byli czarnoksiężnikami, prawda? 

Tato przesunął ręką nad szklanym sześcianem.  Wzdrygnęłam się za niego, ale najwyraźniej 

nie poczuł nawet najsłabszej falki czarodziejskiej mocy. 

-  Tak  -  odpowiedział.  -  Mrocznymi,  rzecz  jasna.  Potężnymi  i  nad  wyraz  biegłymi  w  sztuce 

ukrywania swej prawdziwej tożsamości przed gatunkiem ludzkim. 

-  I  to  oni  zmienili  Alice  w  demona?  Powiedz!  Stojąca  obok  mnie  Jen  wydała  cichy  odgłos 

zdumienia, a tato przyglądał mi się chwilę. 

- Tak. Niebywałe, jak szybko i sprytnie do tego doszłaś sama - powiedział. 

Był szczerze zadowolony, a ja pomimo nieznacznego przypływu szczęścia odparłam: 

- Tak naprawdę Jenna pomogła mi to rozgryźć. Przeczytała o dziewczętach, które przysłali tu 

z  Londynu  w  czasie  nalotów,  i  wtedy  przypomniało  mi  się,  jak  pani  Casnoff  mówiła,  że 

kobieta, która... no, przemieniła Alice, nazywała się Thorne. Dlatego tu przyszłyśmy. Byłam 

ciekawa, czy uda mi się znaleźć fotografię Alice w jednej z książek, które przeglądała Jen.  

- Jeśli chcesz, to ci dam zdjęcie prababki z okresu jej pobytu w Thorne Abbey. Nie prościej 

byłoby najpierw zwrócić się z tym do mnie? 

Z  miejsca  przyszła  mi  do  głowy  sarkastyczna  riposta,  ale  zagryzłam  wargi.  Miał  rację. 

Zgodnie z wszelką logiką powinnam była pójść z tym do niego, a nie bawić się w sekretne 

poszukiwania  w  bibliotece.  Szczęśliwie  Jenna  natychmiast  obrzuciła  wzrokiem  tatę  ze 

słowami: 

- Widzi pan, Sophie spędziła prawie całe życie, słuchając przeróżnych kłamstw z ust ludzi. W 

Hekate  Hall  nabrała  wielkiej  wprawy  w  samodzielnym  rozwiązywaniu  problemów.  To 

przyzwyczajenie, które trudno zmienić. 

Jenna  -  drobna  blondynka  niemal  patologicznie  zakochana  w  różu  -  mimo  wszystko  była 

wampirzycą  i  gdy  tylko  miała  na  to  ochotę,  potrafiła  wprawić  w  zakłopotanie  każdego.  W 

tym momencie najchętniej wzięłabym ją w ramiona i mocno uścisnęła. 

Tato ogarnął nas spojrzeniem. 

39 

 

- Pani Casnoff powiedziała mi, że stanowicie niepokonany zespół. Teraz rozumiem, co miała 

na myśli. Jeżeli nie potrzebujecie z biblioteki już nic więcej, to  - zwrócił się do mnie - czy 

zechciałabyś towarzyszyć mi na przechadzce wokół domu? 

Pomyślałam,  czy  tacie  kiedykolwiek  zdarza  się  nie  mówić  tak,  jakby  dopiero  co  zwiał  z 

powieści Jane Austen. Przedziwne, że moja superpragmatyczna mama zakochała się w kimś 

podobnym.  Nie  przypuszczałam,  że  mogłaby  dać  się  złapać  na  takie  gładkie  słówka.  Ale  z 

drugiej strony w życiu nie postałoby mi w głowie, że zakocham się w ładnym chłopcu, który 

potajemnie ściga Prodigium, tak że, krótko mówiąc, wszystko było względne. 

- Ściemnia się - rzekłam do taty. 

-  Sądzę,  że  jeszcze  długo  nie  zbraknie  nam  światła.  A  o  tej  porze  dom  wygląda  wprost 

bajecznie. 

W ciągu tych kilku tygodni, odkąd poznałam ojca, nauczyłam się czytać z jego oczu, a nie z 

tonu, jakim wypowiadał myśli. I w tym momencie zakomunikował mi wzrokiem, że pójdę z 

nim na spacer bez względu na moje widzimisię. 

- Okej - odparłam. - Czemu nie? 

- Świetnie! Przez jakiś czas dasz sobie radę sama, prawda? - zapytał Jennę. 

Zerknęła na mnie. 

- Jasne, panie Atherton - zapewniła. - Zobaczę, co porabia Cal.  

- Wyborny pomysł - odpowiedział tato, podając mi ramię. - Zatem chodźmy. 

 

 

ROZDZIAŁ 8 

 

Kierując  się  do  frontowych  drzwi,  w  holu  minęliśmy  jedną  ze  służących.  Odkurzała  stół  z 

marmurowym  blatem,  ale zamiast  użyć miotełki z piór albo płynu do czyszczenia mebli po 

prostu  trzymała  ręce  nad  kamienną  płytą.  Drobiny  pyłu  wzbijały  się  w  górę  jak  obłoczki  i 

wirując, znikały. Szok, jakiego doznałam, obserwując to zjawisko, był chyba równie silny jak 

emocje,  które  budziły  pierwsze  komputery  i  telefony  komórkowe.  W  Hekate  Hall  nikt  nie 

posługiwał się magią tak... swobodnie. Pani Casnoff na pewno nie pozwoliłaby nam korzystać 

z mocy w takim celu. 

Tato i ja zaczęliśmy rozmawiać dopiero na zewnątrz. 

-  Posłuchaj  -  powiedziałam  -  jest  mi  bardzo  przykro,  że  dotknęłam  waszej  zaczarowanej 

półki, czy jak się to nazywa. Nie wiedziałam, że nie wolno... 

40 

 

Szliśmy żwirowym podjazdem, gdy tato nagle wciągnął głęboko powietrze. 

- Ach, co za woń. Czujesz, Sophie? 

- Yyy... co mam czuć? 

-  Lawendę.  Są  nią  obsadzone  wszystkie  ogrody  na  terenie  Thorne  Abbey.  Najcudowniej 

pachnie właśnie o takiej 

porze, gdy dzień chyli się ku końcowi. 

Wciągnęłam  powietrze  na  próbę.  Nie  mylił  się:  pachniało  ładnie  i  wieczór  był  przepiękny  - 

ani  za  ciepły,  ani  też  za  chłodny,  a  wzdłuż  zielonego  trawnika  cicho  skradały  się  cienie.  Z 

pewnością  wszystko  to  cieszyłoby  mnie  sto  razy  bardziej,  gdybym  wcześniej  nie  trafiła  do 

Zakładu dla Krnąbrnych Demonów. 

Szliśmy dalej w milczeniu. Moja ręka spoczywała w zgięciu łokcia ojca, co było w równym 

stopniu przyjemne i osobliwe. Po drodze przez cały czas myślałam: To mój tato. Spacerujemy 

sobie,  zachowując  się  w  taki  sposób,  jakby  przez  blisko  siedemnaście  lat  wcale  nie  był 

Najczęściej Nieobecnym Ojcem Świata, 

Poprowadził  mnie  przez  kamienny  most  na  szczyt  niewielkiego  wzgórza,  gdzie 

przystanęliśmy, aby popatrzeć na dom. 

Miał  rację.  Widok  był  niesamowity.  Wtulone  w  dolinę  Thorne  Abbey  stało  skąpane  w 

delikatnej złotej poświacie. W oddali las zdawał się otulać budynek, zapewniając mu ochronę 

przed złem. Niestety, zamiast radować się pięknem krajobrazu, wciąż walczyłam z myślą, że 

gdyby nie zjawiła się tutaj Alice, moje życie potoczyłoby się całkiem inaczej. 

- Uwielbiam ten dom, odkąd go ujrzałem po raz pierwszy - szepnął tato. 

- Szkoda tylko, że jest taki mały - odparłam. - Żeby nie mieć poczucia ciasnoty, potrzebuję co 

najmniej pięciuset sypialń, wiesz? 

Niezbyt wysiliłam się z tym żartem, ale, o dziwo, tato zachichotał. 

- Miałem nadzieję, że ci się tutaj spodoba. Jest to, że się tak wyrażę, nasze miejsce urodzenia. 

Chcesz posłuchać o jego historii? 

Mimo że miałam sucho w ustach i drżały mi kolana, zdobyłam się na nonszalancję: 

- Mogę. 

-  Rodzinę  Thorne'ow  tworzyli  mroczni  czarnoksiężnicy  i  wiedźmy.  Przez  setki  lat 

zachowywali swą prawdziwą tożsamość w tajemnicy przed ludźmi, równocześnie za pomocą 

sił magicznych pomnażając swoje dobra i powiększając wpływy. Byli ambitni i roztropni, ale 

niezbyt groźni. W każdym razie dopóki nie wybuchła wojna. 

- Która? 

41 

 

Spojrzał na mnie zdumiony. 

-  Nie  uczyłyście  się  o  wojnie  w  Hekate  Hall?  Przebiegłam  pamięcią  wszystkie  zajęcia  w 

minionym 

roku  szkolnym,  ale  prawda  jest  taka,  że  większość  tego  czasu  zajęło  mi  myślenie  o  innych 

sprawach, takich jak Archer, Jenna, no i tajemnicze napaści na dziewczęta. Czy to moja wina, 

że nie uważałam na lekcjach? 

- Pewnie tak. Po prostu nie pamiętam. 

- W  1935

 

roku rozpętała się wojna między UOcchio di Dio a Prodigium. Był to wyjątkowo 

ponury okres w naszych dziejach. Po obu stronach barykady zginęły tysiące istnień. 

Przerwał na chwilę, żeby przetrzeć okulary chusteczką do nosa. 

- W owym czasie wśród żywych pozostali tylko dwaj członkowie rodu Thorne'ow: Virginia i 

jej  młodszy  brat  Henry.  Najprawdopodobniej  to  właśnie  Virginia  wyszła  z  sugestią 

wywołania demona, który pokonałby Oko. W historii Prodigium dotąd jeszcze nikt tego nie 

dokonał, ale ona postanowiła podjąć próbę. Po długich latach poszukiwań w końcu udało jej 

się znaleźć odpowiedni rytuał w pewnym staroświeckim grymuarze... 

- Masz na myśli ten pod pokrywą ze szkła? 

- Tak. Według zapisów Prodigium chciała przeprowadzić rytuał na sobie, ale przewodniczący 

Rady nie zezwolił jej 

na to,  uznawszy,  że bezpieczniej będzie posłużyć się zwykłą ludzką istotą. Na szczęście dla 

Virginii w Thome Abbey 

przebywały wówczas setki dziewcząt. Wzdrygnęłam się. - I wybrała Alice.,.? 

- Tak jest. 

-  Ale  czemu  akurat  ją?  Przecież  sam  powiedziałeś,  że  mieszkało  tutaj  kilkaset  dziewczyn. 

Wylosowała jej imię z kapelusza czy coś w tym stylu? 

-  Wierz  mi,  Sophie,  nie  wiem.  Mogę  jedynie  przypuszczać,  że  w  jakiś  sposób  było  to 

związane  z  zajściem  Alice  w  ciążę.  Być  może  ona  i  Henry...  cóż,  tak  czy  inaczej  Virginia 

utrzymywała to w sekrecie, a po rytuale Alice nie była w stanie powiedzieć o tym nikomu. 

Potarłam nos wierzchem dłoni i zapytałam: 

- W podobnych historiach zazwyczaj występuje schowany w kufrze czarodziejski pamiętnik, 

w  którym  znajdują  się  odpowiedzi  na  wszelkie  pytania.  Czy  my  też  możemy  liczyć  na  coś 

takiego? 

42 

 

- Obawiam się, że nie. Tak czy siak, zapewne wiesz, co było dalej. Virginia dokonała rytuału, 

coś  jednak  poszło  nie  tak  jak  powinno.  Nigdy  nie  dowiemy  się,  co  zaszło  tej  nocy,  ale  w 

ostatecznym rozrachunku i ona, i jej brat zginęli, a Alice stała się demonem. 

- Potworem - bąknęłam na myśl o srebrnych szponach wbijających się w szyję Elodie. 

Usiadłam na trawie i  podciągnęłam kolana pod  brodę. Tato  westchnął,  a po dłuższej  chwili 

zdecydował się usiąść obok. 

- Poplamisz garnitur zielskiem. 

-  Mam  inne.  Wiesz,  że  nie  pierwszy  raz  użyłaś  przy  mnie  tego  słowa  w  odniesieniu  do 

demonów? Dlaczego, jeśli wolno spytać? 

Uniosłam obie brwi. 

- Jak to? Nie wiesz? Poważnie? 

-  Czy  kiedy  uważałaś,  że  jesteś  tylko  czarownicą,  również  określałaś  siebie  słowem 

„potwór"? 

- Jasne, że nie. 

- A przecież czarownice, elfy, zmiennokształtni, demony... wszyscy mamy te same korzenie. 

- Mianowicie? 

Tato zerwał źdźbło trawy i bezwiednie zaczął je miąć w palcach. 

- Wywodzimy się od aniołów. 

-  Zwyczajne  Prodigium  tak,  to  wiem  -  odpowiedziałam.  -  Pochodzą  od  aniołów,  które  w 

batalii między Bogiem a Lucyferem nie opowiedziały się po niczyjej stronie. 

Spotkaliśmy się spojrzeniami. 

- Otóż demony to anioły, które poparły jedną ze stron. Jak się okazało, niewłaściwą. 

- No i co z tego? Przecież sam fakt, że kiedyś były aniołami, jeszcze nie czyni z nich... z nas 

bohaterów pozytywnych, prawda? 

-  Owszem,  ale  z  tego  powodu  jesteśmy  nieco  bardziej  skomplikowani  niż  potwory.  Na 

przykład nie byłaś specjalnie zmartwiona, dowiedziawszy się, iż jesteś mroczną czarownicą, a 

pozwolę  sobie  przypomnieć  ci,  że  nasze  i  ich  moce  są  porównywalne.  Zasadniczo  rzecz 

ujmując, demon to właściwie bardzo silna mroczna wiedźma. 

- Albo Hogaroth Oślizły - mruknęłam pod nosem. 

- Co takiego? 

-  Czy  to  znaczy,  że...  kiedy  Virginia  wezwała  tego  demona,  aby  opętał  Alice,  to  Alice, 

prawdziwa, realna Alice, jej dusza czy co tam jeszcze, umarła i tylko jakiś potwór błąkał się 

w jej ciele? 

43 

 

Tato roześmiał się zaskoczony. 

- Na Boga, nic podobnego. I ta myśl nurtuje cię tyle czasu? 

Założyłam ramiona na piersi. 

-  Ciekawe,  skąd  miałam  się  dowiedzieć!  Jakoś  nikomu  się  nie  spieszyło,  żeby  mi 

odpowiedzieć na rozmaite palące, demoniczne kwestie. 

Ojciec stłumił śmiech i na jego twarzy odmalowało się lekkie zawstydzenie. 

-  Masz  słuszność.  Przepraszam.  Nie,  kiedy  przywołuje  się  demona,  jest  on  wyłącznie 

bezkształtną  ciemną  energią.  Podobnie  dzieje  się  z  aniołami  wygnanymi  do  piekła.  Zostają 

odarte  ze  wszystkiego  z  wyjątkiem  mocy.  Są  bezimienne,  pozbawione  charakteru, 

bezcielesne. Składają się jedynie z czystej, stężonej magii.' 

- Kurczę! 

-  W  istocie  opętanie  nie  jest  najtrafniejszym  określeniem  tego  zjawiska  -  ciągnął  tato.  - 

Należałoby  raczej  nazwać  je  przenicowaniem.  Demon  gruntownie  modyfikuje  daną  osobę, 

łącznie  z  jej  grupą  krwi  i  DNA.  Dlatego  energia  może  być  przekazywana  z  pokolenia  na 

pokolenie. Dlatego pozostajemy przy życiu nawet mimo najdotkliwszej rany. Uzdrawiają nas 

i leczą nasze moce. - Wskazał moją pokrytą bliznami rękę. - Chyba że, naturalnie, ktoś użyje 

przeciw  nam  diablego  szkła.  Ale  pomimo  wszystko  człowiek,  którego  poddano  rytuałowi 

opętania, w zasadzie zachowuje swoją osobowość sprzed przemiany. 

-  Tylko  że  po  niej  w  jego  żyłach  płynie  najciemniejsza  i  najpotężniejsza  magia  świata  - 

dodałam. 

-  W  rzeczy  samej.  -  Tato  uśmiechnął  się  z  dumą,  a  ja  nagle  przypomniałam  sobie  Alice  na 

polanie, krzyczącą: „Udało ci się!", zanim obcięłam jej głowę. 

Ze ściśniętym gardłem zapytałam: 

- Więc skoro Alice pozostała Alice, to dlaczego miała pazury i zaczęła żywić się krwią? 

Tato wzruszył ramionami i uniósł prawą rękę. W miejscu jego wypielęgnowanych paznokci 

błyskawicznie pojawiły się długie srebrne szpony - i równie szybko zniknęły. 

- Każdy czarnoksiężnik i czarownica posiada tę umiejętność. Sama spróbuj. 

Spojrzałam  na  swoje  poobgryzane  paznokcie,  upstrzone  resztkami  lakieru  „mrożona 

truskawka", którym pomalowała je Jenna, próbując nadać im zadbany wygląd. 

- Nie, dzięki. 

- Jeśli chodzi o... drugą kwestię: krwawa magia to praktyka niezwykle silna, stosowana przez 

czarnoksiężników i wiedźmy od zamierzchłych czasów. Oczywiście korzysta z niej też twoja 

44 

 

przyjaciółka  Jenna.  W  istocie  tak  właśnie  powstały  wampiry.  Przed  tysiącem  lat  grupa 

czarownic przeprowadzała bardzo skomplikowaną krwawą ceremonię i... 

- Alice zabijała ludzi - przerwałam mu i przy ostatnim słowie głos mi się załamał. 

-  Tak  jest  -  potwierdził  ze  spokojem  tato.  -  Tak  wielka  ilość  mrocznej  magii  może 

doprowadzić  człowieka  do  szaleństwa.  Jak  stało  się  w  przypadku  Alice.  Nie  wolno  nam 

jednak zakładać, że zdarzy się to też tobie. 

Popatrzył na mnie znacząco. 

-  Sophie,  rozumiem,  dlaczego  żywisz  niechęć  wobec  swojego  rodowodu,  ale  nie  powinnaś 

postrzegać demonów jako monstra.  - Opiekuńczym  gestem ujął mnie za rękę.  - Koniecznie 

musisz przestać myśleć o sobie jako o potworze. 

Starając się opanować drżenie głosu, odparłam: 

-  Posłuchaj,  wiem,  że  usilnie  lansujesz  hasło  „Demony  górą!",  ale  ja  widziałam  na  własne 

oczy, jak z ręki demona ginie moja koleżanka. A pani Casnoff zdradziła mi, że twoja matka 

zdemoniała  i  uśmierciła  twojego  ojca.  Więc  nie  spodziewaj  się,  że  uwierzę,  że  bycie 

demonem to sama słodycz. 

-  Masz  rację  -  odpowiedział  tato.  -  Jeżeli  jednak  zechcesz  mnie  wysłuchać  i  dowiedzieć  się 

więcej na ten temat, z pewnością uświadomisz sobie, że poddanie się rytuałowi Redukcji nie 

stanowi  dla  ciebie  jedynego  wyjścia.  Istnieje  też  możliwość...  dostrojenia  twoich  mocy. 

Ograniczenia ewentualności, że wyrządzisz komuś krzywdę. 

- Ograniczenia? - powtórzyłam. - Ale nie zlikwidowania, prawda? 

Tato pokręcił głową. 

-  Tłumaczę  ci  to  wszystko  w  niewłaściwy  sposób  -  rzekł  zdeprymowany.  -  Chciałbym  po 

prostu, by dotarło do ciebie... Sophie, czy choć raz pomyślałaś, co czeka cię po rytuale? Rzecz 

jasna, pod warunkiem że go przeżyjesz? 

Pomyślałam. Pewnie zabrzmi to głupio, ale pierwsza myśl, która mi się nasunęła, była taka, 

że pokryta łącznie z twarzą fioletowymi zakrętasami upodobnię się do Vandy. Tłumaczenie 

się z takich znamion przed normalnymi ludźmi nie byłoby łatwe, stwierdziłam jednak, że w 

razie czego mogę zrzucić je na karb „szalonych ferii wiosennych". 

Chwilę milczałam, więc tato podjął wątek: 

- Nie jestem przekonany, czy rozumiesz, na czym tak naprawdę polega ten rytuał. Wprawdzie 

na  zawsze  uniemożliwi  ci  on  uprawianie  czarów,  ale  równocześnie  pozbawi  cię  pewnej 

istotnej  cząstki  twojego  jestestwa.  Usuwanie  mocy  oddziałuje  na  system  krwionośny. 

Przenika krew i wydziera ci cechy osobnicze, które stanowią o twojej indywidualności tak jak 

45 

 

kolor oczu. Jest ci pisane być demonem, Sophie, zatem twoje ciało i dusza będą walczyć o to, 

abyś nim pozostała. Być może do śmierci. 

Na taką przemowę nie da się już nic odpowiedzieć. Bez słowa gapiłam się więc na niego, aż 

w końcu z westchnieniem przerwał ciszę: 

-  Jesteś  zmęczona,  a  poza  tym  nasłuchałaś  się  trochę  za  dużo  jak  na  jeden  wieczór. 

Rozumiem, że przytłoczył cię ten nadmiar informacji. 

- To nie tak - szepnęłam, ale niewzruszony mówił dalej. Stwierdziłam, że pewno nieraz będę 

musiała  cierpliwie  przeczekiwać  takie  drętwe  mowy,  bo,  jak  się  okazało,  tato  wprost 

uwielbiał ględzić. 

-  Ufam,  że  kiedy  się  porządnie  wyśpisz,  będziesz  bardziej  otwarta  na  to,  co  mam  ci  do 

zakomunikowania.  -  Zerknął  na  zegarek.  -  A  teraz  wybacz,  ale  kwadrans  temu  byłem 

umówiony z Larą. Mam nadzieję, że trafisz do domu sama. 

- Stoi przede mną, tak że spoko - odbąknęłam, ale tato już skierował się w dół zbocza. 

Długo siedziałam w gęstniejącym mroku zapatrzona w Thorne Abbey, starając się przyswoić 

każde  słowo  taty.  Po  jakichś  dziesięciu  minutach  uprzytomniłam  sobie,  że  nie  zdążyłam 

zagadnąć go o dzieciaki demony i powód ich obecności w tym miejscu. Ani o to, skąd się w 

ogóle wzięły. Wreszcie podniosłam się z ziemi, otrzepałam dżinsy i ruszyłam w stronę domu. 

Po  drodze  rozmyślałam  o  rozmowie  z  tatą.  Moce  miałam  zaledwie  od  kilku  lat,  ale  już 

stanowiły  cząstkę  mnie.  Po  raz  pierwszy  przyznałam  się  przed  sobą,  że  perspektywa  bycia 

odartą  z  nich,  a  nawet  -  przy  okazji  -  wyzionięcia  ducha  napawa  mnie  nieopisanym 

przerażeniem. Ale też z drugiej strony nie mogłam iść dalej przez życie jak tykająca bomba 

zegarowa  mimo  tego  całego  „dostrajania",  o  którym  mówił  tato.  Niepozbawiona  mocy 

mogłam  eksplodować  w  każdej  chwili...  Raptem  całe  moje  istnienie  stało  się  niezwykle 

skomplikowaną łamigłówką. 

A nigdy nie byłam mistrzynią w rozwiązywaniu takich zagadek. 

Wróciwszy  do  Thorne  Abbey,  stwierdziłam,  że  tato  ulotnił  się  gdzieś,  i  ciężkim  krokiem 

powlokłam się do pokoju. Wcześniej umierałam z głodu, ale pogawędka z ojcem odebrała mi 

apetyt.  Mimo  dłuższej  drzemki  marzyłam  teraz  tylko  o  tym,  by  wziąć  gorącą  kąpiel  i 

wskoczyć do łóżka. 

Okazało się, że jest już pościelone. Ciekawe, czy załatwiła to służba, czy też jakieś zaklęcie 

czystości, pomyślałam. Spostrzegłam oparte o poduszkę zdjęcie w ramkach. Kiedy się po nie 

schylałam, przez głowę przemknęło mi, że pewnie położył je tam tato. Trochę mi się trzęsły 

ręce.  Była  to  czarno-biała  fotografia  przedstawiająca  chyba  pięćdziesiąt  dziewczyn  we 

46 

 

frontowym  ogrodzie  Thorne  Abbey.  Połowa  grupy  stała,  a  reszta  siedziała  w  kucki  na 

trawniku,  ze  spódnicami  skromnie  naciągniętymi  za  kolana.  Wśród  siedzących  natychmiast 

rozpoznałam Alice. 

Długo przyglądałam się jej twarzy. Dziwna rzecz, ale łatwiej było mi myśleć o Alice jako o 

opętanej,  bezdusznej  istocie, która potraktowała ciało mojej  prababki  jak narzędzie. Myśl  o 

tym, że jej dusza dopiero się ulatniała, kiedy podcinałam gardło demona odłamkiem diablego 

szkła, okazała się dużo trudniejsza do zniesienia. 

Z uwagą przypatrywałam się minie Alice. Czym była pochłonięta tego dnia? Czy też uważała, 

że Thorne Abbey jest przytłaczające? 

W każdym razie przed ponad sześćdziesięciu laty stała w tym pokoju jak ja teraz. Ta wizja 

przyprawiła  mnie  o  gęsią  skórkę.  Zapragnęłam  spytać  prababkę,  czy  przeczuwała  straszną 

rzecz,  która  miała  ją  spotkać;  czy  kiedy  błąkała  się  po  korytarzach  tego  domu,  tak  samo 

mdliło ją ze zgrozy. 

Alice,  utrwalona  na  fotografii,  uśmiechnięta  i  ludzka,  nie  mogła  jednak  udzielić  mi  żadnej 

odpowiedzi i absolutnie nic w jej twarzy nie wskazywało, by miała choćby cień podejrzenia 

na temat swoich dalszych losów. Ani moich. 

 

 

ROZDZIAŁ 9 

 

Rankiem  następnego  dnia  też  nigdzie  nie  natknęłam  się  na  tatę.  Obudziłam  się  wcześnie  i 

wzięłam długi prysznic. Możecie mi wierzyć, że po dziewięciu miesiącach kąpieli w łazience, 

z  której  korzystają  też  rozmaitego  gatunku  istoty  nadprzyrodzone,  dostając  prysznic 

wyłącznie  do  własnego  użytku,  człowiek  wpada  w  istny  szał  radości.  Minionego  wieczoru 

ktoś  rozpakował  wszystkie  moje  torby  i  ciuchy  leżały  starannie  poskładane  w  malowanej 

szafie.  Na  myśl  o  tym,  jak  pięknie  ubrani  byli  wczoraj  mieszkańcy  Thorne  Abbey,  przez 

chwilę  zastanawiałam  się,  czy  by  nie  wyciągnąć  jedynej  sukienki,  którą  tu  przywiozłam. 

Ostatecznie jednak zdecydowałam się na kolejną parę dżinsów i żurawinowy T-shirt, chociaż 

zamiast podniszczonych tenisówek założyłam prześliczne sandały. 

Po drodze na dół zatrzymałam się przed pokojem Jenny, ale jej tam nie było. Już-już miałam 

zapukać  do  Cala,  kiedy  uprzytomniłam  sobie,  że  pora  jest  dość  wczesna,  więc  na  pewno 

jeszcze śpi. Na ułamek sekundy pojawił mi się w głowie obraz uchylającego drzwi zaspanego, 

gołego do pasa chłopaka i dostałam wypieków, ciemnoróżowych jak mój T-shirt. 

47 

 

Wciąż jeszcze podniecona w holu głównym nieomal zderzyłam się z Larą Casnoff. Tak jak 

poprzednio była cała w czerni, a w rękach trzymała stos papierów, komórkę i kubek parującej 

kawy, od której aromatu dostałam ślinotoku. 

- O, Sophie, już wstałaś. - Lara powitała mnie promiennym uśmiechem. - Proszę. - Podała mi 

kawę. - Właśnie ci ją niosłam. 

-  Super,  to  przemiłe  -  odpowiedziałam,  dodając  w  myślach  Larę  do  Listy  Osób,  Które  Są 

Niesamowite. 

W  Hex  Hall  każdego  ranka  praktycznie  wyrywali  nas  z  łóżek  alarmem,  który  był  czymś 

pomiędzy  wyciem  syreny  okrętowej  a  ujadaniem  piekielnych  ogarów.  Podawana  na  dzień 

dobry kawa podobała mi się tysiąc razy bardziej. 

- A, zanim zapomnę: tato prosił, abym ci przekazała, że został gdzieś wezwany w interesach, 

ale powinien wrócić dziś wieczorem. 

- Mhm... okej, dzięki. 

- Żałował, że w tym pierwszym dniu nie może być przy tobie - dodała Lara, lekko marszcząc 

brwi. 

Nie zdołałam powstrzymać ironicznego śmiechu. 

- Tato opuścił tyle moich pierwszych dni, że właściwie już do tego przywykłam. 

Sądziłam,  że  kobieta  z  miejsca  zacznie  go  bronić,  więc  nim  zdążyła  otworzyć  usta, 

zapytałam: 

-  Czy  w  którejś  z  dziewięciu  tysięcy  kuchni  znajdzie  się  dla  mnie  trochę  płatków 

śniadaniowych? Wczoraj nie udało mi się załapać na kolację. 

Lara natychmiast przybrała oficjalny ton: 

- Ależ oczywiście. Śniadania podajemy w jadalni wschodniego skrzydła. 

Wytłumaczyła  mi,  że  muszę  trzy  razy  skręcić  w  prawo,  potem  znów  przejść  po  schodach  i 

minąć,  jak  się  wyraziła,  „oranżerię".  Kiedy  spojrzałam  na  nią  tępym  wzrokiem,  machnęła 

ręką i powiedziała: 

- Zaprowadzę cię tam, chodźmy. 

- Dzięki - odparłam, podążając za nią. - Może do końca lata jako tako nauczę się poruszać po 

tym domu. 

Lara parsknęła śmiechem. 

- Przyjeżdżam do Thorne Abbey od kilkudziesięciu lat i nadal mylą mi się kierunki. 

-  O  kurczę  -  westchnęłam,  gdy  szłyśmy  przez  długi  korytarz  z  obu  stron  obwieszony 

malowidłami. 

48 

 

Na  każde  spoglądałam  po  dwa  razy.  Były  to  portrety  wilkołaków  w  osiemnastowiecznych 

strojach,  ze  sterczącą  spod  pump  srebrzystą  sierścią,  a  jeden  obraz  przedstawiał  rodzinę 

czarownic  (chyba  z  siedemnastego  stulecia,  jak  domyśliłam  się  po  niezliczonych 

koronkowych  kryzach,  które  wszystkie  miały  wokół  szyi)  kwitujących  pod  drzewem  w 

magicznej poświacie srebrnych ogników. 

Nagle dotarły do mnie słowa Lary. 

- Kilkadziesiąt lat? Czyli że znacie się z tatą od dzieciństwa? 

Przytaknęła.    

-  Tak,  tak.  Twoja  babka  ofiarowała  Radzie  Thorne  Abbey...  przed  śmiercią.  Anastasia  i  ja 

często  spędzałyśmy tutaj lato z ojcem.  - Przerwała, a na jej ustach zaigrał  cień uśmiechu. - 

Coś nas łączy, Sophie. Mój ojciec także był przewodniczącym Rady. 

- Zaraz, zaraz, kto taki? 

- Alexei Casnoff. Nie słyszałaś o nim? Pokręciłam tylko głową, więc Lara ciągnęła dalej: 

- Casnoffowie kierowali Radą przez prawie dwieście lat. Jednak mój ojciec bardzo wcześnie 

podjął decyzję o przekazaniu tytułu twojemu tacie ze względu na jego moce. 

Zakonotowałam to dokładnie. 

- Ale tytuł jest dziedziczony. Więc gdyby twój ojciec tego 

nie zrobił, ty zostałabyś głową Rady? 

Wytwornie wzruszyła ramionami, jak gdyby był to najbardziej błahy temat, jaki tylko można 

sobie wyobrazić. 

- Nie ja, tylko Anastasia. Jako starsza. Ale obie przystałyśmy na postanowienie taty, a zresztą 

moja  siostra  i  tak  stwierdziła,  że  w  Hekate  Hall  sprawdzi  się  o  wiele  lepiej  niż  tu.  -  Lara 

uśmiechnęła  się  i  leciutko  uszczypnęła  mnie  w  ramię.  -  Nie  żałujemy  James  okazał  się 

znakomitym szefem i jestem przekonana, że będziesz sobie radzić równie dobrze. 

Chciałam  odpowiedzieć  na  jej  uśmiech,  ale  zdaje  się,  że  wyszedł  z  tego  raczej  krzywy 

grymas. 

-  Więc...  skoro  ty  i  pani  Casnoff  jesteście  siostrami  i  twój  tato  też  jest  z  Casnoffów,  to 

dlaczego mówi się o niej „pani"? i zapytałam. - Brzmi to tak, jakby weszła do rodziny. 

- Anastasia była zamężna - wyjaśniła Lara, wskazując mi następny korytarz. - Ale my zawsze 

zachowujemy rodowe nazwisko. Przybrał je nawet jej mąż. 

Liczyłam, że dowiem się na ten temat czegoś więcej, ale już po chwili dotarłyśmy do jadalni. 

Pierwsza weszła Lara, a ja za nią. 

49 

 

Pomyślałam,  czy  w  całym  Thorne  Abbey  znalazłby  się  chociaż  jeden  pokój,  w  którym  nie 

stanęłabym  z  ustami  rozdziawionymi  z  wrażenia.  Jadalnia  we  wschodnim  skrzydle  była  ze 

trzy  razy  większa  od  jadalni  w  Hekate  Hall.  Jak  w  przypadku  co  drugiego  pomieszczenia, 

które dotąd zobaczyłam w Thorne, i tu każdy, nawet najmniejszy skrawek ściany pokrywały 

malowidła i złocenia. Nawet krzesła miały obicia ze złotego brokatu. 

W sali dominował długi stół, przy którym spokojnie można by posadzić kilka armii wojska. 

Domyśliłam się więc, że mieszkańcy Thorne tu właśnie spożywają swe posiłki. Ale teraz w 

jadalni zastałyśmy tylko Cala. Spojrzał na nas, gdy weszłyśmy, i lekko skinął głową. 

- Dzień dobry.  

Lara uraczyła go olśniewającym uśmiechem. - Pan Callahan! Tak się cieszę, że pana widzę! 

Jak się panu podoba w Thorne Abbey? 

Cal upił długi łyk soku pomarańczowego i odpowiedział: - Rewelacja. 

Entuzjazmu było w tym tyle, co kot napłakał, ale Lara albo tego nie wyczuła, albo zupełnie jej 

to nie obeszło, bo odparła z dzikim wigorem: 

- Zapewne oboje jesteście spragnieni swojego towarzystwa. 

Popatrzyliśmy na nią równocześnie. Chciałam sprawić siłą woli, żeby się już nie odzywała, 

ale najwyraźniej ta moc wypadła z mojego repertuaru. 

- Nic nie raduje mnie bardziej od widoku dobranej i kochającej się pary. - Lara uśmiechnęła 

się do nas porozumiewawczo. 

Całe skrępowanie między mną a Calem, które wczoraj znikło bez śladu, wleciało do jadalni z 

niemal słyszalnym świstem. 

Odważyłam  się  szybko  zerknąć  w  stronę  Cala,  ale  on  jak  zwykle  odgrywał  Prawdziwego 

Stoika.  Nawet  nie  mrugnął  okiem.  Ale...  zauważyłam,  że  jego  dłoń  zaciska  się  wokół 

szklanki. 

-  Cal  i  ja  nie  jesteśmy...  My  nie...  Nie  ma  żadnej...  yyy...  miłości  -  wydusiłam  w  końcu.  - 

Tylko się przyjaźnimy. 

Lara zmarszczyła czoło, zdezorientowana. 

- Mhm, to przepraszam. - Odwróciła się do Cala, unosząc brwi. - Wydawało mi się, że był to 

powód, dla którego odrzuciłeś stanowisko w Radzie. 

Cal pokręcił głową i chyba miał zamiar coś odpowiedzieć, ale go uprzedziłam: 

- Jakie stanowisko w Radzie? 

- Nieistotne - odparł. 

Lara prychnęła cicho, zwracając się do mnie: 

50 

 

-  Pod  koniec  semestru  w  Hekate  Hall  panu  Callahanowi  zaproponowano  stanowisko 

głównego  ochroniarza  Rady.  I  jeśli  się  nie  mylę,  początkowo  był  pan  gotów  je  przyjąć, 

prawda? - zapytała. 

Pierwszy  raz  zobaczyłam  go  w  stanie  bliskim  furii.  Rzecz  jasna  w  jego  przypadku  gniew 

wyrażał się ledwie dostrzegalnym marsem. 

- Owszem, ale... - zaczął. 

-  Ale  wtedy  dowiedziałeś  się,  że  do  Hekate  Hall  przyjeżdża  Sophie,  i  postanowiłeś  zostać  - 

dokończyła  Lara,  a  jej  wargi  wykrzywił  uśmiech  triumfu,  który  widziałam  ze  sto  razy  w 

wykonaniu  pani  Casnoff.  Zamarłam  w  bezruchu,  gdy  odwracając  się  do  mnie,  dorzuciła:  - 

Pan  Callahan  zrezygnował  z  szansy  podróżowania  z  Radą  po  świecie  dla  lichej  posadki 

nadzorcy wyspy Graymalkin. Dla ciebie. 

 

 

ROZDZIAŁ 10 

Potem  właściwie  już  przestałam  słuchać  Lary.  Wspomniała  jeszcze  o jakimś  spotkaniu  i  że 

jest spóźniona, i nagle odeszła, zostawiając nas samych. 

Cal  znów zajął  się swoim  talerzem,  więc  poszłam  na  drugi  koniec  jadalni,  do  bufetu.  Stały 

tam  dziesiątki  srebrnych  tac  z  parującymi  jajkami  na  twardo,  podsmażanymi  kartoflami, 

boczkiem  i  niezliczoną  ilością  innych  potraw,  których  nie  umiałabym  nazwać.  Serce 

podskakiwało  mi  nerwowo  w  piersi,  ale  napełniając  talerz,  starałam  się  nie  okazywać 

niepokoju.  

Nagle stwierdziłam, że nie mam pojęcia, gdzie usiąść. Przy stole bez trudu pomieściłaby się 

co  najmniej  setka  ludzi,  no  a  z  wiadomych  przyczyn  nie  chciałam  zajmować  miejsca  obok 

Cala. Ale też wyglądałoby trochę dziwnie, gdybym  wybrała któreś z krzeseł na krańcu sali. 

Ostatecznie  usiadłam  naprzeciw  niego  i  przez  chwilę  oboje  milczeliśmy,  przeżuwając 

śniadanie. Odgłosy widelców niosły się echem wśród ścian kolosalnej jadalni. 

Cal przesunął się na krześle, więc pomyślałam, że zaraz 

odejdzie bez słowa. Ale szepnął: 

- Zostałem nie tylko przez ciebie. Spuściłam oczy. 

- Aha. Już ci wierzę. Akurat. 

Trącił  mnie  nogą  pod  stołem  i  wreszcie  spojrzałam  mu  w  twarz.  Pochylał  się  ku  mnie 

przejęty. 

51 

 

- Naprawdę. Lubię Graymalkin. Lubię bliskość oceanu i pracę na powietrzu. Posada w Radzie 

oznaczałaby... - Westchnął, wznosząc oczy do sufitu. - Gabinety, biura, samoloty. I noszenie 

krawatu. To nie dla mnie. 

- Cal, wyluzuj - rzekłam stanowczo, chociaż paliły mnie policzki.  - Wcale nie myślałam, że 

tkwisz  w  Hex  Hall  tra-wiony  miłością  do  mnie.  Ale  tak  mówię  wszystkim  dziewczynom  w 

szkole - dodałam, dźgając widelcem jajecznicę. -Bo uwodzicielka po prostu fajnie pasuje do 

mojej reputacji mściwej wiedźmy. 

Zrobił  taką  minę,  jakby  chciał  zaprzeczyć,  więc  czym  prędzej,  niestety  z  pełną  buzią, 

zapytałam: 

-  A  tak  w  ogóle  to  co  sądzisz  o  Thorne  Abbey?  Zaskoczony  raptowną  zmianą  tematu 

odpowiedział krótko: 

- To miejsce mnie przeraża. 

- Mnie też. Dziwne, wziąwszy pod uwagę, że Hex Hall wygląda milion razy straszniej. 

- Mhm, ale mimo wszystko to dom - odparł, wzrusza-jąc ramionami. 

- Może dla ciebie. Naprawdę nie ruszałeś się stamtąd a n i razu, odkąd skończyłeś trzynaście 

lat? 

- Nigdy. Nie wybrałem się nawet na stały ląd. 

Kręcąc  głową,  odłamałam  kawałek  grzanki  i  grubo  posmarowałam  go  marmoladą  z 

pomarańczy. 

- To jakieś chore. Dlaczego? 

Odłożył widelec i wbił wzrok w punkt gdzieś nad moim barkiem. 

- Nie mam pojęcia. Odkąd po raz pierwszy postawiłem stopę na tej wyspie, nigdy nie naszła 

mnie ochota, żeby ją opuścić. Jak już powiedziałem: to dom. Chyba zdarzyło ci się czuć coś 

podobnego...? 

Przywołałam  w  pamięci  wszystkie  domy,  w  których  przez  lata  mieszkałyśmy  z  mamą. 

Niektóre były całkiem ładne, ale jakoś żaden nie dał mi poczucia stałości. Zawsze starałam 

się  nie  przywiązywać  zbytnio  do  danego  miejsca.  Pojęcie  „dom"  kojarzyło  mi  się  tylko  z 

mamą i stosem walizek. 

-  Nie.  To  jeden  ze  skutków  ubocznych  wędrownego  trybu  życia.  Nigdy  nie  tęskni  się  za 

domem. 

Cal przyglądał mi się badawczo, bez słowa, jak to on. 

- A jak ci poszła rozmowa z tatą wczoraj? Westchnęłam. 

52 

 

- Nieciekawie. Wygląda na to, że bycie demonem powinno przerażać mnie sto razy bardziej. 

A on naturalnie jest przeciwny poddaniu mnie Redukcji. 

-  Hmm.  -  Odpowiedź  była  wyjątkowo  zwięzła,  ale  Cal  potrafił  nadać  jednej  sylabie 

nieskończenie wiele znaczeń. 

-  Rozumiem.  Dołączasz  do  tabunów  ludzi,  którzy  uważają,  że  nie  ma  sensu,  abym  przez  to 

przechodziła. 

Zdumiona zobaczyłam, jak na twarzy Cala znów odmalowuje się znany mi już wyraz gniewu. 

- Mówisz to tak, jakby wszyscy stanęli w kontrze tylko po to, by ci zrobić na złość. Ale pani 

Casnoff, twoi rodzice, ja... Czy to aż takie dziwne, że nie chcemy twojej śmierci? 

Coś zawirowało w powietrzu i nagle poczułam, że stoję na niepewnym gruncie. 

- A czy ciebie dziwi, że nie chcę być demonem? Cal, Alice zabijała ludzi. Tak samo jej córka 

Lucy. Uśmierciła własnego męża. 

Nie zareagował na to, więc, nawet jak na mnie stanowczo zbyt jadowicie, dodałam: 

- Na pewno o tym nie wiedziałeś, zgadzając się na nasze „zaręczyny", prawda? Widocznie w 

mojej rodzinie wykańczanie mężów jest cechą dziedziczną. 

Znowu brak reakcji i wzbierające w moim brzuchu poczucie winy. 

-  I  oczywiście  nie  wiedziałeś,  że  na  małżonkę  przeznaczyli  ci  demona  -  dorzuciłam  już 

spokojniej. 

Niewiele osób wiedziało, kim naprawdę jest mój ojciec. Zawsze uważałam, że Cal dowiedział 

się prawdy o nim tego samego wieczoru co ja. O mało nie spadłam z krzesła, kiedy podniósł 

głowę, ze słowami: 

- Wiedziałem. 

-Co?  

-  Wiedziałem,  kim  jesteś,  Sophie.  Twój  ojciec  zakomunikował  mi  to  przed  zaręczynami. 

Opowiedział mi też o twojej babce i o tym, co spotkało dziadka. 

Potrząsnęłam głową. 

- Więc dlaczego? 

Po chwili namysłu Cal odparł: 

- Po pierwsze dlatego, że lubię twojego tatę. Robi  dla Prodigium masę dobrych rzeczy. Tak 

że... - Urwał, wzdychając przeciągle. - Uznałem to za wielki zaszczyt, no, rozumiesz. Że prosi 

mnie  na  zięcia  sam  przewodniczący  Rady.  Poza  tym...  twój  tato,  yyy...  dużo  mi  o  tobie 

opowiadał. 

- Co takiego? - spytałam głosem na granicy słyszalności. 

53 

 

-  Że  jesteś  inteligentna  i  silna.  Że  masz  poczucie  humoru.  Że  mimo  pewnych  problemów  z 

używaniem  mocy,  zawsze  starasz  się  z  nich  korzystać,  by  pomagać  ludziom.  -  Wzruszył 

ramionami. - Stwierdziłem, że pasujemy do siebie. 

Olbrzymia jadalnia raptem jakby się skurczyła do rozmiarów pokoju mieszczącego tylko stół 

oraz mnie i Cala. 

- Posłuchaj, Sophie... - zaczął. 

Nim jednak zdążył dokończyć, do sali wparowała Jenna. 

- Rozumiem ludzi, zapach tego boczku jest zniewalający! - ogłosiła i zamarła w bezruchu. - 

Jejku!  -  Wraz  z  tym  okrzykiem  odpłynął  z  niej  cały  wigor.  -  Przepraszam!  Nie  chciałam 

przeszkadzać...  To  m-m-może  lepiej  wyjdę?  -Wskazała  kciukiem  drzwi.  -  I  wrócę,  yyy... 

później? 

Ale chwila prysła jak bańka mydlana. Cal wyprostował się na krześle, a ja odgarnęłam włosy 

za uszy. 

-  Nie,  nie,  spoko,  zostań  -  odparłam  szybko,  skupiając  się  na  jedzeniu  bardziej  niż  na 

egzaminach wstępnych. - Reszta chyba jeszcze śpi. 

- Wszyscy już wstali. Po prostu cicho się zachowują -odezwał się ktoś w progu. 

Odwróciłam  głowę  i  chyba  tylko  cud  sprawił,  że  się  nie  udławiłam:  w  drzwiach  stała 

dziewczyna  demon.  Czarne,  ostrzyżone  na  pazia  włosy  miała  rozczochrane  i  była  w  prze-

ślicznej  piżamie  z  ciemnobłękitnego  jedwabiu  w  drobniutkie  srebrne  księżyce  i  gwiazdy. 

Przyglądała mi się z nieprzeniknioną miną. 

Poruszała  się  ze  swobodnym  wdziękiem,  chociaż  ramiona  miała  lekko  uniesione,  a  głowę 

przechyloną tak, że włosy zasłaniały jej profil. Wzięła grzankę i pomarańczę, po czym usiadła 

obok mnie. Zmusiłam się do uśmiechu, mimo że jej moc strasznie działała mi na nerwy. 

- Cześć. Jestem Sophie. 

Zabrała się do obierania pomarańczy. 

- Tak, wiem - odpowiedziała z wyraźnym brytyjskim akcentem jak tata. - Ty jesteś Cal, a ty 

Jenna. Ja mam na imię Daisy. 

Oboje  odbąknęli  „cześć".  Jenna  obrzuciła  mnie  spojrzeniem,  bezgłośnie  powtarzając: 

„Daisy?".  Od  razu  domyśliłam  się,  o  co  chodzi.  Dziewczyna  o  kruczoczarnych  włosach  i 

przejrzystej skórze powinna zamiast Daisy nosić imię w stylu Lilith albo Lenore. 

Siedzieliśmy w milczeniu, kiedy do sali weszli Kristopher, Roderick i Elizabeth. Trochę się 

zdziwiłam na widok trojga członków Rady. Wydawało mi się, że tak jak Lara już pracują. 

Gdy wszyscy zajęli swoje miejsca, Kristopher ogarnął wzrokiem towarzystwo. 

54 

 

- Świetnie, że już się zapoznałaś z Daisy - zwrócił się do mnie. 

Jego jasnoniebieskie oczy dosłownie świeciły. Podobnie jak Lara był stanowczo zbyt radosny 

i żwawy jak na tę wczesną porę. 

-  Taaa,  powinnyśmy  jeszcze  wspólnie  odśpiewać  demoniczną  wersję  Kiedy  ranne  wstają 

zorze - odparłam. 

Mimo że niezbyt popisałam się dowcipem, członkowie Rady wpadli w taką wesołość, jakby 

w życiu nie słyszeli nic zabawniejszego. 

-  A  nie  mówiliśmy,  Daisy?  -  Wysoki  elf  Roderick  zatrzepotał  skrzydłami.  -  Sophie  ma 

wspaniałe poczucie humoru! 

Nim  jednak  dziewczyna  zdążyła  zareagować,  do  jadalni  wkroczył  facet  demon.  Jenna  nie 

myliła  się:  odrobinę  przypominał  Archera.  Nie  był  tak  przystojny  i  kiedy  zerknął  w  moją 

stronę,  spostrzegłam,  że  oczy  ma  niebieskie,  a  nie  piwne.  Ale  i  tak  istniało  między  nimi 

niezaprzeczalne podobieństwo. 

- Dzień dobry, Nick - rzekł Kristopher, przytykając serwetkę do warg. - Ufam, że nowy pokój 

spełnia twoje oczekiwania...? 

Kierując  się  do  bufetu,  Nick  mrugnął  okiem  do  Daisy,  która  odpowiedziała  na  to 

nieznacznym grymasem ust. 

-  Jak  najbardziej,  Kris,  wielkie  dzięki  -  odparł  chłopak  i  zaczął  nakładać  sobie  jedzenie  na 

talerz. 

W przeciwieństwie do Daisy był Amerykaninem. Usiadł obok niej i wychylając się do mnie 

nad stołem, oznajmił: 

- Znudził mi się widok z pokoju, który zajmowałem wcześniej. Nie można w nieskończoność 

patrzeć na staw, prawda? Kris uprzejmie zgodził się ulokować mnie w pokoiku wychodzącym 

na ogrody. - Uśmiechnął się, rozrywając palcami mufinkę. - Jak na razie nie narzekam. 

Kristopher też się uśmiechnął, tym razem jednak wymuszenie. 

- Dokładamy wszelkich starań, aby zadowolić naszych gości - stwierdził. 

-  A  ty,  Daisy?  -  zapytała  Elizabeth,  leciwa  wilkołaczyca,  poklepując  dziewczynę  po  ręce.  - 

Nadal nie masz zastrzeżeń co do swojego mieszkania, skarbie? 

- Żadnych, dziękuję - odparła łagodnym tonem i dałabym się pokroić, że Elizabeth westchnęła 

na to z ulgą. 

-  Sophie  -  rzekł  Nick  -  zapewne  już  wiesz,  że  Daisy  i  ja  jako  demony  jesteśmy  z  tobą 

spokrewnieni. 

55 

 

-  Taaak.  -  Wysiliłam  się  na  nonszalancję.  Odchrząknąwszy,  zapytałam:  -  Urodziliście  się 

demonami jak ja, czy was przeobrażono? 

Elizabeth odpowiedziała za nich ciepłym, sympatycznym głosem: 

- Biedactwa, nie pamiętają. Kiedy trafiliśmy na ich ślad, oboje byli pod opieką psychiatrów. 

Nawet nie wiedzieli, skąd pochodzą. 

-  Mhm,  i  jesteśmy  wam  niezmiernie  wdzięczni  za  ocalenie,  Liz  -  powiedział  Nick,  cedząc 

słowa. 

Przyjrzałam mu się dokładniej. Miał zaczerwienione oczy, ale nie jak demon, tylko jakby był 

pijany. Do jasnej ciasnej, kto zaczyna dzień od drinka? I dlaczego? 

- No więc - zwrócił się do mnie - jak ci się podoba Thorne? 

- Bardzo - odparłam nieprzekonująco nawet dla siebie samej. 

- No cóż - prychnął Nick. - Z pewnością wygląda lepiej od tej nory, którą szumnie nazywacie 

szkołą. 

Słysząc to, Cal zrobił minę ponurą jak chmura gradowa, więc prędko odpowiedziałam: 

- Hekate jest całkiem fajne. Po prostu... ma charakter. 

-  Zdaje  się,  że  w  zeszłym  roku  urządziło  tam  nalot  L'Occhio  di  Dio,  tak?  -  spytała  Daisy, 

sięgając  po  słoik  marmolady.  Wtedy  też  zauważyłam  biegnącą  na  wewnętrznej  stronie  jej 

ramienia  wystrzępioną  fioletową  bliznę.  Prawie  identyczną  jak  moja.  Przypomniało  mi  się, 

jak tato mówił, że Daisy i Nick ledwie uszli śmierci, i odtąd starałam się kierować wzrok w 

inną stronę. 

-  Nie,  to  nie  był  nalot.  Pojawił  się  tam  czarnoksiężnik,  Archer  Cross.  -  Po  raz  pierwszy  od 

długiego,  długiego  czasu  wypowiedziałam  głośno  jego  nazwisko.  -  Pracował  na  rzecz  Oka. 

Ale nikogo nie skrzywdził. 

Zaległa głucha cisza i miałam wielką nadzieję, że będzie to już koniec dyskusji na ten temat, 

gdy nagle Nick dorzucił: 

- Podobno próbował  wydrzeć ci  serce w piwnicy...  Zgromadzeni  przy  stole dotąd raczej  nie 

słuchali mnie 

z uwagą, ale teraz wszyscy zastrzygli uszami. 

-  To  nieprawda  -  odpowiedziałam  spokojnie.  Czując  na  sobie  wzrok  Cala,  nie  spuszczałam 

oczu z Nicka. - Biliśmy się, ale nie groził mi nożem. 

- Biliście się? - zapytał Roderick. - Na pięści? 

- Mmm, no tak - odparłam speszona. - I chyba nawet go kopnęłam, ale... 

56 

 

- Roderick pyta, dlaczego nie posłużyłaś się mocami? -wyjaśnił Kristopher, krzyżując ręce na 

stole. - Jesteś demonem. Przecież gdybyś chciała, mogłabyś go zwaporyzować. 

Zaschło mi w ustach i lekko zająknęłam się, odpowiadając: 

- N-n-nie wiedziałam, jak się to robi. 

- Jeżeli kiedyś się nauczysz, to chyba już nie będę chciała z tobą mieszkać - wtrąciła Jenna. 

Ale jeśli sądziła, że żartem zmieni temat, była w błędzie. Nick nachylił się do mnie z niemal 

płonącymi  oczami.  -  A  może  to  wcale  nie  plotka...?  Może  nie  zabiłaś  go,  bo  jesteś  w  nim 

zakochana? 

 

 

ROZDZIAŁ 11 

Waliło mi w uszach. Prędko odłożyłam widelec, aby nikt nie spostrzegł, że trzęsą mi się ręce. 

Ale podchwyciłam wzrok Nicka i odparłam: 

-  Nie  jestem.  Przyjaźnimy  się.  Miał  dziewczynę,  Elodie  Parris,  która  jak  kilka  innych  osób 

zginęła w Hekate z ręki demona. 

Moje  słowa  zawisły  w  powietrzu  na  minutę,  podczas  której  Nick  i  ja  wpatrywaliśmy  się  w 

siebie. On pierwszy stracił cierpliwość. 

- Aha, okej, super - rzekł wesołym tonem. - Dobrze, że sobie to wyjaśniliśmy. Chciałem się 

tylko  upewnić,  czy  twój  chłopak  nie  wpadnie  tu  do  nas  z  koleżkami.  -  Uśmiechnął  się  do 

mnie w taki sposób, że ze zgrozy o mało nie spadłam z krzesła. 

Roderick odchrząknął. 

-  Nick,  nie  zapominaj,  proszę,  o  dobrych  manierach  -powiedział.  -  Sophie  jest  naszym 

gościem. 

- Daj spokój, Rod - odrzekł Nick.  - Gawędzimy sobie po prostu. Poza tym oboje mamy coś 

wspólnego z Okiem. 

- Co mianowicie? - zapytałam. 

- Och, tylko to, że mnie też chcieli zabić - odpowiedział. 

Odchylił  się  do  tyłu  i  podciągnął  koszulę,  pokazując  złowieszczą  fioletową  bliznę,  która 

biegła wężowym zygzakiem od pasa do mostka. 

Przy stole zapadło grobowe milczenie, a siedząca obok mnie Daisy wzdrygnęła się. 

- Miałem piętnaście lat, kiedy mnie znaleźli. Mieszkałem w domu zastępczym w Georgii, nie 

rozumiejąc,  skąd  wzięła  mi  się  zdolność  powoływania  rzeczy  za  pomocą  myśli.  Nie  mając 

bladego pojęcia o świecie. 

57 

 

- Nick stracił pamięć o wszystkim, co przeżył do trzynastego roku życia - dorzuciła Daisy tak 

cichutko, że ledwie ją dosłyszałam. 

Nick przytaknął. 

- Długo byłem bezdomny, ale potem zaopiekował się mną wspaniały stan Georgia. Umieścili 

mnie w domu Hendricksonów - parsknął. - Co dla nich skończyło się to bardzo nieciekawie. 

Oko zamordowało wszystkich czworo, próbując zgładzić mnie. 

- A jak uciekłeś? - spytała Jenna. 

Z napięcia jej ramion wyczytałam, że przypomina sobie własną ucieczkę przed Okiem. Nick 

znów rzucił mi spojrzenie. 

- Posłużyłem się mocami. Stwierdziłem, że to sensowniejsze niż próba walki na pięści, wiesz? 

-  Wtem  jakby  poraził  mnie  prąd,  a  Daisy  nastroszyły  się  włosy.  Nick  mówił  dalej,  z 

nieobecną  twarzą:  -  Jeden  z  nich  złapał  mnie,  kiedy  próbowałem  wydostać  się  przez  okno. 

Miał  taki  czarny  nóż...  -  Porcelana  na  stole  zaczęła  grzechotać,  a  Kristopher  i  Elizabeth 

wymienili  zatroskane  spojrzenia.  -  Wtedy  jeszcze  nie  wiedziałem,  czym  jest  diable  szkło  - 

rzekł Nick - ale przekonałem się, że rani jak jasss... 

W drzwiach stanęła nagle Lara. 

-  Nick!  -  Jej  głos  brzmiał  ciut  za  ostro.  -  Może  zechcesz  zaczekać  z  tą  opowieścią  do 

stosowniejszej chwili. Skoro już zjedliście śniadanie, to lepiej powtórz teraz z Daisy ćwicze-

nia, których nauczył was pan Atherton. 

W tej samej chwili, ot tak, moc ulotniła się, a ja wypuściłam powietrze, nie wiedząc nawet, że 

je wstrzymywałam. 

- Jasne, Laro - odrzekł Nick znowu z tym upiornym uśmiechem. Wstał od stołu, Daisy też. - 

Aha - dodał. -Chciałem spytać, czy możemy wyjść wieczorem z Sophie i jej przyjaciółmi... 

Zatkało  mnie.  Po  tym,  co  właśnie  zobaczyłam,  do  szczęścia  brakowało  mi  jeszcze  tylko 

spaceru w ich towarzystwie. 

- Dokąd? - zapytała Lara.      

-  Do  wioski.  W  końcu  przyjechała  tu  na  lato,  aby  się  zaznajomić  z  podobnymi  jej  istotami, 

prawda? 

Gdy Lara zawahała się, wytoczył najcięższe działo: 

- James specjalnie mnie prosił, żebym wziął Sophie pod swoje skrzydła. - Mówiąc to, położył 

mi dłoń na ramieniu. 

Wszystkimi siłami powstrzymałam się, żeby jej nie strącić. Wciąż nie do końca przekonana 

Lara rzekła: 

58 

 

- Porozmawiam z Jamesem po południu i zobaczę, co o tym myśli. A teraz już idźcie. 

Zanim oddalili się, Nick lekko mnie uszczypnął. Cal, Jenna i ja spoglądaliśmy na siebie bez 

słowa.  Przynajmniej  w  końcu  pojęłam,  jak  Elodie,  Chaston  i  Anna  robiły  ten  numer  z 

potrójnym spojrzeniem. 

Pomału członkowie Rady i rozmaici służący opuścili wreszcie jadalnię i została w niej tylko 

nasza trójka. 

Pierwsza odezwała się Jenna: 

- To było gorsze od najokropniejszego koszmaru. 

Wzdrygnęłam się. 

-  Mhm.  Kapitan  Zmienny  Nastrój  przynosi  hańbę  demonom,  co  jest  naprawdę  wybitnym 

osiągnięciem. 

Ale Jenna pokręciła głową. 

- To nie jego robota. To znaczy jego, ale nie tylko. 

Zauważyliście, jak dziwnie członkowie Rady zwracali się do Nicka i Daisy? On zachowywał 

się  tak,  jakby  chciał  nas  wszystkich  sprzątnąć,  i  nikt  nie  zwrócił  mu  uwagi.  A  ten  cyrk  ze 

zmianą pokoju? 

- Wygląda na to, że się go boją - podsumowałam. - Sama jestem demonem i też mam przed 

nim stracha. 

-  Skąd  oni  się  w  ogóle  wzięli?  -  spytał  Cal,  rozpierając  się  na  krześle.  -  Sądziłem,  że  po 

śmierci Alice zakazano tego rytuału. 

-  Jak  widać,  nie  -  odpowiedziałam.  -  Ale  mnie  intryguje  nie  to,  skąd  się  wzięli,  tylko  poco. 

Ostatnia próba przywołania demona skończyła się niezbyt pomyślnie. 

Wstałam od stołu i odniosłam talerz do bufetu. Cal i Jenna zrobili to za pomocą czarów. 

-  Czy  jeśli  tato  się  zgodzi,  wyjdziesz  z  nimi  dzisiaj?  -  zapytała  mnie  Jen,  podnosząc  się  z 

krzesła. 

- Nie bardzo mam ochotę. Ale chyba powinniśmy. Warto by się dowiedzieć czegoś więcej o 

tym, co się tutaj dzieje. 

Jenna trąciła mnie biodrem w biodro. A raczej chciała to zrobić. Jest taka niska, że trafiła w 

udo. 

- Uwielbiam twoją przebiegłość, Soph. 

Cal  uśmiechnął  się  do  nas  obu.  W  momencie  spiekłam  raka.  Zaraz,  co  to  ma  znaczyć?  - 

pomyślałam. 

Jenna spojrzała na mnie i na niego. 

59 

 

-  A!  Właśnie  sobie  przypomniałam,  że  muszę...  yyy...  coś  jeszcze  rozpakować,  więc...  teraz 

się tym zajmę. Przyjdź po mnie później, to znów pomyszkujemy. 

Oczywiście  znaczyło  to  mniej  więcej:  "Przyjdź  DO  mnie  jak  skończysz  gadać  i  I  lub 

obściskiwać się z Calem, to mi  wszystko opowiesz"  Jenna była wampirzycą, ale również 

 kobietą. 

Gdy tylko wyszła z jadalni, Cal zerwał się z krzesła. 

- Obiecałem twojemu tacie, że obejrzę jeden z ogrodów- powiedział. 

 Poruszył palcami, wzniecając srebrne iskierki. 

-  Dobra  -  odrzekłam  z  ulgą.  -  Odpraw  te  swoje  roślinne  zaklęcia.  Możemy...  pogadać  czy 

coś... później. 

- A więc jesteśmy umówieni - odpowiedział cicho, a ja        poczułam lekki dreszcz wzdłuż 

kręgosłupa. Chyba się zorientował, bo dorzucił z uśmiechem: - To na razie, Sophie. 

Kiedy  odszedł,  sala  znów  jakby  się  rozrosła,  tak  że  musiałam  oprzeć  się  o  bufet.  ^  W 

uchylonych drzwiach pojawiła się głowa Lary. 

- Sophie? Nic ci nie jest? 

- Nie, w porządku. Tylko wiesz... - Machnęłam ręką. -Próbuję się zaaklimatyzować. 

-  Wiem, że  będziesz  musiała  oswoić  się  tu  z  masą  rzeczy  -  odparła  życzliwie.  -  Kiedy  twój 

ojciec... 

Nie miałam ochoty słuchać o tacie, więc jej przerwałam, chociaż nie było to zbyt grzeczne: 

-  Dam  sobie  radę.  Jak  chodzi  o  poznawanie  nowych  miejsc,  nabrałam  już  sporego 

doświadczenia. 

I pomyślałam, że radzę sobie tu o wiele lepiej niż w pierwszym dniu w Hex Hall. Nikt mnie 

nie  obślinił,  nie  zadurzyłam  się  w  nieodpowiednim  facecie  i  jeszcze  nie  narobiłam  sobie 

wrogów... To znaczy, był wprawdzie Nick, ale co z niego za wróg w porównaniu z Elodie... 

Nagle  przypomniało  mi  się,  że  obiecałam  Jennie  powiedzieć  pani  Casnoff  o  duchu.  Nie 

musiałam  rozglądać  się  za  wampirzym  kucykiem:  mogłam  użyć  komórki  od  Lary.  Szkopuł 

jednak w tym, że pani Casnoff zdemaskowałaby mnie z miejsca i w dodatku zasypała gradem 

pytań. Trzeba 

by było kluczyć, jąkać się, mamrotać i udawać idiotkę, na co zupełnie nie miałam nastroju. 

Na szczęście przypomniałam sobie, że w pokoju leży słodki lśniący laptop. 

- Lara, znasz e-maila pani Casnoff? 

-  Oczywiście:  acasnoff  -  małpa  -  hekate  -  kropka  -  edu.  Super.  Czyli,  że  nie  muszę  dawać 

Jennie kucyka, ale jestem jej winna dziesięć dolców. 

60 

 

Kwadrans później zasiadłam przed swoim komputerem, aby napisać e-maila do pani Casnoff. 

Starałam się nadać mu ton jak najbardziej niezobowiązujący i nawet dwa razy użyłam zwrotu 

„nic  wielkiego".  Ale  długo  wahałam  się,  czy  go  wysłać.  Co  będzie,  jeśli  fakt  rozpoznania 

mnie  przez  Elodie  jednak  okaże  się  „wielką  sprawą"?  Nabrałam  wątpliwości,  czy  zniosę 

kolejną dawkę koszmaru. Poza tym  wczorajsze doznanie powróciło i biorąc głęboki wdech, 

żeby je odpędzić, poczułam nikły zapach dymu... 

Ale przyrzekłam Jennie. 

Więc wysłałam e-maila. 

 

 

ROZDZIAŁ 12 

 

Przez resztę dnia penetrowałam z Jenną Thorne Abbey i chociaż łaziłyśmy po pokojach wiele 

godzin,  nie  udało  nam  się  zobaczyć  wszystkiego.  Kolejne  pomieszczenia  były  pełne 

dziwacznych,  zakurzonych  skarbów.  Na  przykład  w  jednej  z  łazienek  przechowywano  pięć 

kompletnych  zbroi,  a  w  innej  znów  tylko  wypchane  zwierzęta.  Powiedziałam  Jennie  o  e-

mailu do pani Casnoff i wręczyłam jej dziesięć dolców, co chyba ją ucieszyło. 

W porze lunchu Lara przyniosła nam kanapki do oranżerii (która okazała się dużą, skąpaną w 

słonecznym  świetle  salą  z  największym  pianinem,  jakie  widziałam  w  życiu,  oraz  setkami 

paproci)  i  zakomunikowała,  że  jest  po  rozmowie  z  tatą.  Miał  wrócić  późnym  wieczorem  i 

zgodził się na nasz wypad do wsi w towarzystwie Nicka i Daisy, 

-  Ale  -  dodała  -  musicie  być  w  domu  o  dwunastej  i  pod  żadnym  pozorem  nie  wolno  wam 

wypuszczać się poza obręb wioski. 

Tak, brzmiało to bardzo w stylu taty. 

- Poza jaki „obręb"? - zapytałam Jennę. - Jesteśmy na końcu świata. 

Tej nocy przekonałam się, o jakie granice mu chodziło. Umówiłyśmy się z Nickiem i Daisy 

przy tylnych drzwiach punkt ósma. O siódmej czterdzieści pięć tuszowałam rzęsy w łazience, 

kiedy  nagle  wśliznęła  się  do  niej  Jenna  w  stroju,  do  którego  pasowałoby  tylko  i  wyłącznie 

określenie „Gotycka Hello Kitty".  

-  Nie  przesadziłaś  trochę  jak  na  spacer  po  wsi?  -  spytałam,  mierząc  wzrokiem  jej  różowe 

kozaczki. 

Zamknęła za sobą drzwi i przysiadła na umywalce. 

- Nie idziemy do wioski - odparła. - Wiem od Daisy, że zabierają nas do Londynu. 

61 

 

O mało nie wybiłam sobie oka szczoteczką do mascary. 

- Londyn leży o trzy godziny drogi stąd. Ukradniemy samochód czy jak? 

Jenna przecząco pokręciła głową. 

- Sophie, kiedy do ciebie w końcu dotrze, że mamy magiczną moc? Nie pojedziemy  autem, 

tylko... tak do końca nie wiem, w jaki sposób, ale, rozumiesz... - Szeroko rozpostarła ręce. - 

Czaaaaary! 

-  Nieźle  -  odmruknęłam,  grzebiąc  w  kosmetyczce  w  poszukiwaniu  błyszczyka.  Z  nerwów 

zakłuło  mnie  w  żołądku.  Jeśli  Daisy  liczy,  że  wykonam  jakieś  niesamowite  demoniczne 

zaklęcie teleportujące... no, to się przeliczy. - Właściwie po co jedziemy do Londynu? 

Jenna skrzywiła sie. 

- Jest tam taki klub tylko dla Prodigium. Daisy twierdzi, że rewelacyjny. 

Fuj.  Klub  tylko  dla  Prodigium?  Wyobraziłam  sobie  o  wiele  więcej  aksamitnych  draperii, 

suchego lodu i przestrachu, niż byłam gotowa strawić o tej porze. 

-  Sama  nie  wiem...  -  odrzekłam.  -  Według  mnie  to  potworny  dystans.  Dalej  niż  ustawa  taty 

przewiduje. 

- Hmmm, ale skoro chcemy dowiedzieć się o nich czegoś więcej... 

-  Jasne. Że też ty nigdy się nie mylisz! Ale Cal na pewno 

nie da się przekonać - odparłam z nadzieja,! że to zamknie sprawę.  

- Jenna jakby się speszyła. 

- Cal nie jedzie. 

- Co? A to niby czemu? Wzruszyła ramionami. 

- Zatrzymał go nagły wypadek. Botaniczny. Jak widać, jest tu znacznie więcej chorych roślin, 

niż mu się wydawało. - Hm - prychnęłam, odwracając się do lustra. 

-  Czyżbym  za  pomocą  swoich  megaspecjainych  wampi-rzych  mocy  wyczuwała  cień 

rozczarowania, Sophio Mercer? 

-Nie, tylko... wolałabym, żeby mi to sam powiedział. 

- Aha. - Jej zadowolenie z siebie zabrzmiało wyjątkowo irytująco, - A tę bluzkę z dekoltem i 

botki na obcasach założyłaś dla mnie, prawda? 

Cisnęłam w nią puderniczką. 

- Wścibskie wampiry nie cieszą się sympatią, Jenno. Kiedy w końcu zeszłyśmy na dół, Nick i 

Daisy czekali na 

nas przy tylnych drzwiach. Chłopak rzucił mi posępne spojrzenie, ale się nie odezwał. 

62 

 

-  Zapewne  już  wiesz  od  Jenny,  co  zaplanowaliśmy  na  dzisiejszy  wieczór?  -  cicho  zapytała 

mnie Daisy. 

Jej szare oczy podkreślone czarną kredką połyskiwały w mroku. 

- Tak - odpowiedziałam, udając podniecenie. - Już nie mogę się doczekać! 

W tej chwili niczego na świecie nie pragnęłam mniej niż towarzystwa gromady Prodigium i 

dwóch demonów, z których jeden był ewidentnie świrnięty. 

- Wiesz, że jeśli zakapujesz nas tacie, to pewnie nas wywali - rzekł Nick, otwierając drzwi. 

-  Jesteście  wobec  mnie  tak  przyjaźni  i  serdeczni,  że  nawet  nie  chcę  sobie  tego  wyobrażać  - 

odparłam wesoło. 

- No właśnie. - Daisy upomniała Nicka, szarpiąc go za rękaw. - Bądź miły. 

Chwilę wpatrywał się we mnie tymi przerażającymi niebieskimi oczami. 

- Postaram się - burknął w końcu. Wkroczyliśmy w wilgotną noc. Żwirowa ścieżka za 

drzwiami prowadziła do długiego rzędu żywopłotu, który sięgał nam do ramion, i niknęła w 

ciemnościach na skraju lasu otaczającego od tyłu Thorne Abbey. 

Ruszyliśmy krętą dróżką w kierunku gęstwiny. Jenna kurczowo ściskała mnie za ramię. Przed 

nami w świetle księżyca rozciągały się nasze cienie. 

Idąca  na  przodzie  Daisy  zapaliła  papierosa,  którego  koniuszek  żarzył  się  jasną  czerwienią. 

Nick szedł obok niej z rękoma w kieszeniach. Rozmawiali. Jego głos brzmiał cicho i szorstko. 

Parę razy na sto procent usłyszałam swoje imię. 

-  Nie  są  aż  tacy  źli  -  szepnęła  Jenna.  -  I  chyba  wcale  im  nie  przeszkadza,  że  jestem 

wampirzycą. Założę się, że w tym całym klubie „U Shelley" takich jak ja widują stale. 

- „U Shelley"?  

- Mhm, no wiesz: Mary Shelley. Frankenstein, potwory itepe. 

- Cudownie. 

Kiedy dotarliśmy na skraj lasu, spostrzegłam, że żwirowa droga biegnie dalej wśród drzew, 

ale  jest  o  wiele  węższa.  Grzęzłam  obcasami  w  mokrej  ziemi  i  po  kilku  minutach  grupa 

zostawiła mnie daleko w tyle. Z dłońmi głęboko w kieszeniach, zaczęłam się zastanawiać, czy 

kiedykolwiek  będę  zdolna  przejść  przez  las,  nie  myśląc  o  Alice  i  o  naszych  wspólnych 

lekcjach czarów. 

Ścieżka urywała się przed dużym kamiennym domem. Nick zniknął mi z oczu, ale Daisy stała 

w drzwiach. 

-  Chodźcie.  -  Wskazując  nam  drogę,  zniknęła  we  wnętrzu,    Weszłyśmy  za  nią.  Mimo  że 

wieczór był ciepły, ściany z kamienia zdawały się wilgotne i ponure. W powietrzu unosił się 

63 

 

stęchły  odór  starości  i  zaniedbania.  Nagle  usłyszałam  trzepot  skrzydeł  i  unosząc  głowę, 

zobaczyłam, jak przez ogromną dziurę w dachu wylatuje ciemne ptaszysko. 

- Co to za miejsce? - zapytałam. 

-  Dawniej  był  tu  młyn  -  odparła  Daisy.  -  Przed  sześćdziesięciu  laty  zawaliło  się  na  niego 

drzewo trafione piorunem - dodała, wskazując zrujnowany dach. 

- Nie lepiej byłoby go zburzyć? - spytała Jenna. Mimo półmroku dostrzegłam niedowierzającą 

minę Daisy. 

- Nie - odpowiedziała. - Bo kryje się tutaj Itineris. 

- Tylko nie mów, że to jakiś odrażający antyczny potwór? - zapytałam, próbując unieść brew. 

Daisy wybuchnęła śmiechem. Ostrożnie przekraczając szczątki dźwigarów, poprowadziła nas 

w głąb młyna. 

- Skojarzenie z antykiem jest jak najbardziej trafne, tyle że itineris oznacza po łacinie podróż 

albo drogę. 

Potknęłam się o kupkę gruzu. 

- Brzmi zarazem fajnie i przerażająco - mruknęłam, ale Daisy odeszła już za daleko, by móc 

mnie usłyszeć. 

Nick  stał  pod  ścianą  z  drugiej  strony.  Była  w  niej  szczelina  wysokości  mniej  więcej  ośmiu 

stóp. Wyglądała jak wejście. W środku zobaczyłam tylko nieprzenikniony mrok. 

- Ojej, mam nadzieję, że nie będziemy czołgać się przez to aż do Londynu - szepnęłam. 

Wbrew  moim  podejrzeniom  okazało  się  jednak,  że  nie  jest  to  wejście  do  tunelu,  lecz  do 

wnęki, głębokiej zaledwie na trzy stopy. 

- Zdaje się, że nigdy nie podróżowałaś Itineris. - Daisy uśmiechnęła się nieśmiało. 

- Chyba nawet nie wiem, jak to się poprawnie pisze. 

Nick obdarzył mnie uśmiechem, o dziwo, serdecznym i bez cienia irytacji. Wlazł w szczelinę. 

Nic  nie  błysnęło  ani  też  nie  poczułam  nagłego  przypływu  magii...  Wszedł  i  w  sekundzie 

zniknął.  Przeraziłam  się  o  wiele  bardziej,  niż  gdybym  ujrzała  tam  świetlną  łunę  albo  kłęby 

dymu. Następna weszła Daisy. I ona tak samo momentalnie rozpłynęła się w niebyt. 

Jenna i ja utkwiłyśmy wzrok w szczelinie. 

-  Jeszcze  możemy  zawrócić  -  zaproponowałam  słabo.  -W  razie  czego  powiemy,  że  ta  ich 

odrzutowa winda nie chciała nas zabrać i cześć. 

Ale pokręciła głową. 

- Aż tak źle być nie może - odparła cicho. 

64 

 

- Spróbujmy wejść razem - powiedziałam. - Na pewno się zmieścimy, a gdyby poniosło nas w 

inny wymiar albo wtopiło w mur, to przynajmniej będziemy miały towarzystwo. 

- Dobrze - roześmiała się Jenna. - Właźmy. I ręka w rękę podeszłyśmy do szczeliny. 

 

 

 

ROZDZIAŁ 13 

 

Gdy  tylko  stanęłyśmy  we  wnęce,  dłoń  Jenny  wysunęła  się  z  mojej.  Raptem  pociemniało  i 

krzyknęłam wniebogłosy, bo coś zaczęło mi rozsadzać skronie. Jakby migrena, tyle że ze sto 

razy  silniejsza  niż  zwykle.  W  półświadomym  przebłysku  poczułam,  że  raz  na  zawsze 

powinnam przestać się dziwić paskudnie nieprzewidywalnej atrakcji pod nazwą „czary". 

Tak  czy  siak  nie  byłam  przygotowana  ani  na  straszliwy  ucisk  w  czaszce,  ani  na 

wszechogarniającą ciemność. Nie miałam też wrażenia lotu, wbrew swoim przypuszczeniom 

na temat magicznej podróży. Tylko w totalnym bezruchu napierała na mnie ciemność czarna 

jak skrzydła kruka. 

Nagle znalazłam się poza wnęką. Klęczałam, ciężko dysząc, i ktoś klepał mnie po plecach... 

Daisy. 

- Pierwsze koty za płoty - rzekła kojącym głosem. 

-  Tak,  Daisy  po  pierwszej  „wycieczce"  zarzygała  mi  buty  -  roześmiał  się  Nick,  na  co 

dziewczyna dała mu kuksańca. 

- Nie trzeba było wlec mnie tak daleko, głupku! Do Hiszpanii. Idiotyzm. Za pierwszym razem 

pokonuje się najwyżej sto mil, wiesz, baranie? 

Słaniając się na nogach, podeszła do mnie Jenna. O wiele bledsza niż zwykle, a to o czymś 

świadczy. 

- Nie miałam pojęcia, że maaaaagia bywa tak potężna -próbowała zażartować, ale brakło jej 

tchu i pisnęła cieniutka 

Chciałam  ją  zapytać,  czy  dobrze  się  czuje,  a  gdy  nic  z  tego  nie  wyszło,  uniosłam  wargi  w 

uśmiechu  -  i  też  na  nic.  Wreszcie  wykończona  osunęłam  się  pod  najbliższą  ścianą,  by 

zaczekać, aż ból minie. 

Kiedy  stopniowo  przechodził,  rozejrzałam  się  na  wszystkie  strony.  Byliśmy  w  zaułku 

otoczonym  kilkoma  nijakimi  budynkami  z  cegły.  Niskie  chmury  odbijały  pomarańczowe 

65 

 

światło  latarń.  W  powietrzu  unosiła  się  dziwna  woń,  mieszanina  zapachów:  spalin,  bruku  i 

chyba też wody... Gdy, o tyle, o ile, wróciło mi mowę, zapytałam Daisy: 

- Co to właściwie jest? Portal czy coś w tym stylu? Pogrzebała w torebce i znów wyciągnęła 

papierosa. 

-  Zasadniczo  można  by  tak  to  nazwać.  W  przypadku  portali  „stacje  docelowe"  są  ściśle 

określone,  a  ltineris  dociera...  wszędzie.  Po  prostu  tworzysz  wejście  i  mówisz  mu,  dokąd 

chcesz  się  udać.  Nick  wyprzedził  nas  właśnie  po  to,  by  je  poinformować,  że  jedziemy  do 

klubu „U Shelley". 

- A w jaki sposób wrócimy? - spytałam. 

- Następne wejście jest przecznicę dalej - odpowiedziała Daisy, wskazując na lewo. 

- Zaraz, więc możemy się tam wcisnąć i rozkazać, żeby nas zabrało, gdzie dusza zapragnie? - 

zapytała Jenna. 

- Jasne - odrzekł Nick, wzruszając ramionami. - Ale, jak mówi Daisy, im dalej się jedzie, tym 

dotkliwiej się to potem odczuwa. Tak że mógłbym zażyczyć sobie wycieczki na przykład... na 

Madagaskar, ale najprawdopodobniej by mnie to wykończyło. 

Jenna wzdrygnęła się z przestrachu. 

- W głowie mi się nie mieści, żebym wytrzymała choć sekundę dłużej. 

- Przemieszczanie się Itineris bywa przykre zwłaszcza dla wampirów - odparł Nick. 

Trzeba było jej to powiedzieć, zanim podprowadziłeś nas pod tę dziurę, palancie, pomyślałam 

wkurzona. 

Nagle zatęskniłam za obecnością Cala, nie tylko dlatego, że wyleczyłby mnie z bólu w parę 

sekund. 

- Wejście potrafi stworzyć wyłącznie obdarzony wielką mocą czarnoksiężnik - kontynuowała 

Daisy,  gdy  ja  usiłowałam  nie  dopuścić  do  eksplozji  głowy.  Twarz  dziewczyny  na  moment 

rozjaśnił płomyk zapalniczki. Albo, naturalnie, demon. 

- A kto zrobił to w Thorne? - zapytała Jenna. 

- Nie wiemy  -  odpowiedział Nick, odsłaniając zęby  w uśmiechu.  - Ale jest  tak czadowe, że 

najpewniej demon. 

Zastanawiałam  się,  czy  nie  stworzyła  go  Alice,  nim  jednak  zdążyłam  spytać  o  coś  więcej, 

Daisy ucięła dyskusję: 

- Okej,  gawędzi się fascynująco, ale mamy tylko kilka godzin, które chciałabym spędzić „U 

Shelley", a nie w tym zaułku. Chodźmy już, bardzo proszę. 

66 

 

Starałam  się  nie  gapić  na  nią  jak  sroka  w  kość,  ale  to  przeobrażenie  z  introwertycznej, 

subtelnej panny, jaką była jeszcze rankiem, znacznie przekraczało granice mojej wyobraźni. 

Wyszedłszy  z  bocznej  uliczki,  stanęliśmy  przed  fasadą  budynku.  Z  zewnątrz  wyglądał  jak 

normalny,  choć  nieco  podejrzany  nocny  klub.  Niewielką  markizę  nad  wejściem  zdobił 

wypisany białą kursywą napis „U Shelley", a czarne drzwi były zabazgrane inicjałami i łaciną 

podwórkową. 

Wbrew moim oczekiwaniom nie przywitał nas groźny    goryl z przerostem muskulatury. Nie 

było  nawet  takiego  fajnego  otworka,  do  którego  trzeba  się  zbliżyć  i  podać  hasło.  Nagle 

zauważyłam, że drzwi się chwieją... 

Widząc, jak się w nie wpatruję, Daisy uśmiechnęła się i powiedziała: 

- Wejście jest zaczarowane. Widzi je tylko Prodigium, Dla istot ludzkich wygląda jak ściana, 

o którą opiera się przeraźliwie pijany i woniejący włóczęga. 

Sam  miód.  Ale  miała  rację.  Mrużąc  oczy,  nie  bez  wysiłku  spostrzegłam  w  miejscu  drzwi 

upiorną śpiącą postać. 

Daisy postąpiła krok przede mnie i drzwi znowu były tylko drzwiami. Zapukała i otworzyły 

się  prawie  w  tej  samej  chwili.  Zaatakowały  mnie  smród  dymu  z  papierosów  i  niemal 

ogłuszające dźwięki techno. Od wejścia sączyło się błękitne, lekko pulsujące światło. 

Dotąd  byłam  w  klubie  tylko  raz,  w  dziewiątej  klasie.  Mieszkałyśmy  wtedy  z  mamą  w 

Chicago i właśnie przechodziłam krótki okres buntu. Polazłam do jakiejś obskurnej, ciemnej 

nory z Cindy Lewis, która malowała się stanowczo za mocno i paliła goździkowe papierosy. 

Z całego tego wieczoru zapamiętałam głównie muzykę, tak głośną, że prawie na sto procent 

uszkodziła mi bębenki w uszach, i cuchnącego jak gorzelnia gościa, który łapał mnie za nogę 

i  próbował  zaślinić  mi  twarz.  W  związku  z  powyższym  kluby  nie  należały  do  moich 

ulubionych miejsc rozrywki. 

„U Shelley" jednak w niczym nie przypominał tamtej zakopconej spelunki. 

Okej, było w nim pełno dymu i grała baaaaardzo głośna muzyka. Ale poza tym różnił się od 

nory w Chicago diametralnie. Przede wszystkim wnętrze było ogromne, o wiele większe niż 

się  wydawało  z  zewnątrz.  Klub  miał  dwa  poziomy,  z  których  dolny  niemal  w  całości 

zajmował lśniący czarny parkiet do tańca. Aż kłębiło się na nim od ciał emanujących magią 

tak  silną,  że  raz  po  raz  przeszywały  mnie  dreszcze.  Widziałam  masę  Prodigium  w  naszym 

wieku, ale ludzi starszych od nas było tyle samo. W kącie stał brodaty facet, tak wiekowy, że 

pewnie znał Mary Shelley osobiście. Zauważyłam też wiedźmę tańczącą z wilkołakiem, który 

67 

 

lekko  szarpał  ją  szponami  w  talii.  Nad  tłumem  unosiło  się  w  powietrzu  kilkoro  elfów, 

łopocząc skrzydłami w rytm muzyki. Ich błyszczące blade włosy odbijały kolorowe światła. 

Pośrodku  parkietu,  w  otoczeniu  czarownic,  pląsał  gość  w  fioletowej  aksamitnej  bonżurce. 

Wyglądał znajomo, a kiedy się odwrócił, uświadomiłam sobie, że to Lord Byron. 

Tak,  ten  Lord  Byron.  Uczył  literatury  angielskiej  w  Hekate  do  czasu,  gdy  zaczęły  się  ataki. 

Ponieważ  był  wampirem,  ludzie  odnosili  się  do  niego  z  podejrzliwością.  I  nawet  kiedy  już 

oczyszczono go z zarzutów, odmówił powrotu do Hex Hall. Wcale mu się nie dziwię. 

Pomyślałam, że podejdę i się z nim przywitam, ale w tej samej chwili zauważył naszą grupkę. 

Odchodząc chwiejnym krokiem, pokazał nam środkowy palec dłoni. Tak przynajmniej mi się 

wydawało. 

Ani Jenna, ani ja nie należałyśmy do prymusek. 

Nick wskazał kiwnięciem głowy przeciwny koniec sali. 

- Zajmijmy sobie coś, dobra? 

Ewakuowaliśmy  się  z  tłocznego  parkietu  w  intymniejsze  miejsce  z  przyćmionym 

oświetleniem.  Muzyka  nie  dudniła  tam  tak  bardzo,  więc  szybko  pozbyłam  się  wrażenia,  że 

mózg wycieka mi uszami.  Daisy  wprowadziła nas do jednego z boksów i klapnęła na obitą 

aksamitem  ławkę.  Nick  usiadł  obok  niej,  a Jenna  i  ja  uplasowałyśmy  się  po  drugiej  stronie 

stolika. 

Daisy wyjęła kolejnego papierosa, tym razem częstując towarzystwo. Nick zapalił i podał mi 

paczkę, ale odmówiłam: 

- Nie, dzięki. Nie palę. 

- Spoko - odpowiedział. 

Do  stolika  podeszła  wysoka  kobieta  o  kasztanowych  włosach,  ubrana  w  jasnoftoletową 

sukienkę, tak krótką, jak-1 by pierwotnie miała służyć za koszulę. Dryblaska byłaby całkiem 

ładna, gdy nie wyraz twarzy w stylu „przed chwilą napiłam się kwaśnego mleka". 

- Znów was tu przyniosło - zwróciła się do Nicka i Daisy. Daisy wzniosła oczy do nieba, ale 

Nick nawet nie drgnął. - O, Linda, cudownie. Liczyłem, że nas dziś obsłużysz. 

Brakowało mi twojego promiennego uśmiechu. Linda założyła ręce na piersi 

- Ugryź mnie w tyłek, dziwolągu! 

Nick uśmiechnął się i przez moment przypominał Archerà tak bardzo, że musiałam zacisnąć 

zęby. 

68 

 

-  Dlaczego  nie?  -  odparł,  unosząc  brwi  Daisy  dała  mu  kuksańca  w  bok.  Spiorunowany 

wzrokiem przez Lindę wykonał gest pojednania. - Rozejm, rozejm! - powiedział. -No dobra, 

więc dla mnie i Daisy to co zwykle. 

Ciekawe, co zamówił. Czarci sok? A może jakiś napój energetyzujący dla demonów? 

Linda skierowała skwaszone spojrzenie na Jennę, która, co zdarza jej się rzadko, spąsowiała. 

- Serwują krew z beczki, wszelkie istniejące grupy - zaproponowała Daisy. 

Wolałam nie zgłębiać sensu tego zdania. Jenna uśmiechnęła się nerwowo. 

- To może... yyy... kieliszek zero Rh minus - wyjąkała. 

- Znakomity wybór - odrzekła Linda. - A dla ciebie? 

- Mineralna - poprosiłam. 

- No co ty? - Nick ułożył ramię na oparciu ławki. - Pozwól chociaż, abym ci postawił drinka. - 

Znowu rzucił mi ten swój niepokojący uśmiech. 

Przysunęłam się do Jenny. 

- Nie piję. 

Linda oddaliła się sztywnym krokiem. 

- O rany! - roześmiał się Nick. - Demon abstynent! Jak dla mnie: rewelacja! 

- Taaa, wypruwanie ludziom flaków też zbytnio mnie nie pociąga - zażartowałam. 

W sekundzie opuściła go wesołość i nawet Daisy się zje-żyła. 

- Sorry! - powiedziałam szybko. - Nie myśl... - Westchnęłam. - Ubliżanie sobie to jakby mój 

drugi język. Nie bierzcie tego do siebie, okej? 

Daisy najwyraźniej dała się udobruchać, ale Nick długo przyglądał mi się nieprzeniknionym 

wzrokiem. 

- Nigdy nikogo nie skrzywdziliśmy, Sophie - oświadczył. - Tak jak ty i James. 

-  Zgoda,  ale  mogliśmy  -  odpowiedziałam.  -  Pani  Cas-noff  twierdzi,  że  demon  może  być 

nieszkodliwy przez wiele lat, po czym nagle wychodzi z niego potwór. 

Nick momentalnie spojrzał w inną stronę. - I właśnie tego się po nas spodziewają, prawda? - 

mruknął. 

-  Co  to  znaczy?  -  zapytała  Jenna,  ale  Daisy  objęła  dłońmi  kolano  Nicka  w  uspokajającym 

geście. 

- Nie wchodźmy w to dzisiaj - odparła. - Mamy całe lato na wprowadzenie Sophie w tajniki 

demonizmu. 

69 

 

Nick znów się spiął, ale Daisy chwyciła go za podbródek i łagodnie przyciągnęła jego twarz 

do  swojej.  Pocałował  ją  zaskakująco  czule,  aż  się  zarumieniłam.  Dotąd  nie  przyszło  mi  do 

głowy, że mogą być razem, a jeżeli nawet, to nie w taki sposób. 

W końcu odsunęli się od siebie. 

- Okej. - Nick oparł się o ścianę i zaczął głaskać palcami brzeg spódnicy Daisy. - Skoro nie o 

demonach, to właściwie o czym tu rozmawiać? - Mimo przyjaznego tonu, wzrok wciąż miał 

surowy.  -  Ostatecznie  po  to  przyjechałaś,  prawda,  Sophie?  Żeby  odbyć  intensywny  kurs  na 

temat wszelkich spraw związanych z demonami, hm? 

Nagle pożałowałam, że nie piję. Ciekawe, czemu wszyscy tutaj traktują mnie tak zasadniczo, 

pomyślałam. 

Linda pojawiła się ponownie, stawiając przed Jenną kieliszek z takim impetem, że trochę krwi 

rozlało  się  na  stole.  Gdyby  Nick  w  ostatniej  chwili  nie  odebrał  jej  drinków,  z  pewnością 

grzmotnęłaby  nimi  jeszcze  mocniej.  Kiedy  ich  dłonie  zetknęły  się,  na  twarzy  Lindy 

odmalował  się  niesmak.  Niby  powinnam  była  poczuć  się  urażona,  że  zachowuje  się  po 

chamsku wobec, bądź co bądź, moich krewnych, ale z drugiej strony... Oboje mieli w sobie 

coś,  od  czego  cierpła  skóra.  Mogłam  sobie  tylko  wyobrażać,  jaki  postrach  sieją  wśród 

zwykłych członków Prodigium. 

Zwłaszcza kiedy zobaczyłam, że płyn w szklankach Nicka i Daisy jest czarny jak smoła i w 

dodatku oleisty. 

-  Co  to  jest?  -  zapytałam,  gdy  Linda  rzuciła  mi  butelkę  wody  (o  temperaturze  pokojowej)  i 

odeszła z obrażoną miną. 

Nick spojrzał na mnie, ściągnął brwi i wzniósł szklanką jakby toast. 

-  A  więc  zaczynamy  naukę,  Sophio!  Oto  Eliksir  Kasan-dry.  Mikstura  przyrządzana  tu,  „U 

Shelley". 

Otworzyłam swoją butelkę. 

- Mikstura? „Weź oko traszki" i tak dalej? Roześmiany Nick umoczył palec w drinku i oblizał 

go. 

- Nie, nie, nic z tych rzeczy. Tylko woda z Morza Egejskiego, kilka miarek stuletniej brandy i 

cała masa zaklęć. Aha, no i jeszcze odrobina elfiej krwi. 

Upiłam łyk wody dla powstrzymania odruchu wymiotnego. 

- Jakie ma działanie? - zapytała Jenna, obracając w dłoniach kieliszek zero Rh minus. 

- Rzekomo nastraja pijącego na odbiór wizji z przyszłości - odparła Daisy, po czym wychyliła 

swego drinka, tak jakby to była mineralna. 

70 

 

Mój przełyk zapłonął współczuciem, gdy Nick zrobił to samo. 

Daisy odstawiła pustą szklankę. Jej oczy pojaśniały i nabrała rumieńców. 

- Ale tak naprawdę powoduje, że wszystko tutaj - dotknęła skroni - zaczyna... tracić kontury. 

Przyjemnie. Może byś sobie zamówiła...? 

- Dziś chyba jednak zrezygnuję z mglistych kształtów. 

- Twoja strata. - Wzruszając ramionami, Nick mocniej objął Daisy, która wtuliła się w niego. 

-  Może  byśmy  się  trochę  bliżej  zapoznali?  -  Trącił  stopą  stopę  Jenny.  -  Opowiedz,  w  jaki 

sposób zwampirzałaś. To pewnie ciekawa historia. 

Nic bardziej błędnego. Historia była smutna i Jenna opowiedziała mi ją dopiero, gdy trochę 

się zżyłyśmy. Po kilku miesiącach. Przypuszczałam, że im odmówi. 

Tymczasem... wciągnęła głęboko powietrze i odparła: 

-  Zakochałam  się  w  wampirzycy.  Uległam  jej,  bo  dałam  się  nabrać  na  gadkę  o  wiecznej 

miłości. Później Oko przebiło ją kołkiem, a ja... uśmierciłam kogoś z głodu. Zaopiekowała się 

mną Rada i wysłała mnie do Hekate Hall. 

Jej głos brzmiał jednostajnie, jak gdyby bez emocji, ale czułam, że opowiedzenie tego nawet 

w tak skondensowanej formie dużo ją kosztowało. 

- Kurczę - szepnęła Daisy. - Bardzo mi przykro. 

Przez chwilę wydawało mi się, że kpi sobie z Jenny i odruchowo zacisnęłam dłonie w pięści. 

Gdy jednak przyjrzałam jej się bliżej, stwierdziłam, że jest w stu procentach szczera. I chyba 

nawet zaszkliły się jej oczy. 

- Tak - westchnął Nick też z prawdziwym współczuciem. - Niemiła sprawa. I 

W Hex Hall o przeszłości Jenny nie wiedział nikt poza mną i prawdopodobnie panią Casnoff. 

Mimo to prawie wszyscy traktowali ją jak dziwoląga i zbrodniarkę. Ale siedzące naprzeciwko 

nas dwa demony patrzyły na nią z litością. 

Muzyka zmieniła się. Łomot techno przeszedł w coś spokojniejszego. Co za ulga! 

- A wy naprawdę nie wiecie, jak staliście się demonami? - zapytałam. 

Skoro  wściubili  nos  w  prywatne  sprawy  Jenny,  uznałam,  że  też  mam  prawo  poznać  ich 

tajemnice. 

Ale moja ciekawość wcale ich nie uraziła. Daisy oparła głowę o obojczyk Nicka. 

- Naprawdę - odparła, przybierając nieobecny wyraz twarzy.  - Nie pamiętamy nawet snów... 

Tak jakby wszystko, co przeżyliśmy wcześniej, było wielką czarną dziurą. - Powoli poruszyła 

palcami przed oczyma i w tej samej chwili Nick zacisnął dłoń na jej ramieniu. 

- Wiemy tylko, że ktoś nam to zrobił - powiedział ze ściśniętą krtanią. 

71 

 

Zerknąwszy na mnie, Jenna spytała: 

- Skąd to wiecie? 

-  Czujemy  -  odparła  Daisy,  przymykając  oczy.  Kiedy  je  otworzyła,  aż  zaświeciły  się  od 

niewylanych łez. - Tak jakby nas... yyy... 

- Zgwałcono - dokończył Nick. 

-  Właśnie.  -  Wolno  pokiwała  głową.  -  Tak  jakby  odmieniło  się  całe  nasze  wnętrze.  Mózg, 

dusza, krew... 

Przytakiwałam jej ze zrozumieniem. Jak powiedział tato, demonizm  jest zawarty w naszym 

DNA, więc taka już przyszłam na świat. Przedziwnie byłoby pewnego dnia obudzić się jako 

demon. 

- Coś potwornego - ciągnęła Daisy stłumionym głosem. - Ta cała magia dudni w czaszce od 

rana do nocy, bez przerwy. 

Jej  głos  był  zduszony,  jakby  starała  się  nie  wybuchnąć  płaczem.  Nie  miałam  pojęcia,  jak 

zareagować.  Bo  chociaż  bycie  demonem  niespecjalnie  mnie  cieszyło,  to  taka  jazda  nie 

zdarzyła  mi  się  nigdy.  Skoro  los  zadawał  Nickowi  i  Daisy  tyle  cierpień,  nic  dziwnego,  że 

ciągle pili. 

Odchrząknąwszy, zapytałam: 

- Korzystacie czasem z mocy? 

Nim zdążyli odpowiedzieć, po sali rozniósł się echem przeraźliwy hałas. 

- Co to? - Jenna o mało nie upuściła kieliszka z krwią. 

-  Może  piorun?  -  powiedziałam,  choć  odgłos  bardziej  przypominał  trzaśniecie  biczem  albo 

pęknięcie drewna. 

Muzyka umilkła nagle i z parkietu dobiegło nas chóralne wycie. 

-  Nie  ma  się  czym  przejmować  -  rzekł  Nick,  machając  ręką.  -  To  pewnie  bijatyka 

zmiennokształtnych. Jak co wieczór. 

Wtem ktoś (coś?) wrzasnął i salę ogarnęły dzikie piski i gardłowe krzyki. Raz po raz rozlegał 

się też ciężki tupot. 

-  Na  moje  ucho  to  chyba  coś  poważniejszego  od  bójki  zmiennokształtnych.  -  Wstałam  od 

stolika, próbując ogarnąć wzrokiem parkiet. 

Wszystko  spowijały  gęste  kłęby  dymu,  ale  jakoś  wypatrzyłam  wśród  nich  mgliste  kształty 

biegnące w stronę drzwi. W pewnej chwili ponad tłum wzleciała z furią purpurowoskrzydła 

elfka. Błysk srebra. Coś owinęło się wokół jej kostki. Piszcząc z bólu, runęła na parkiet. 

72 

 

Wtedy  je  zobaczyłam.  Zlewające  się  z  dymem,  jakby  z  niego  stworzone,  dziesiątki 

mrocznych postaci. Mężczyzn? Jeden przemknął tak blisko, że udało mi się dojrzeć błękitne 

światełka na sztylecie, który trzymał w ręku. 

Zaschło  mi  w  ustach,  a  serce  spikowało  gdzieś  w  okolice  od  stóp.  ..    ,  -  Co  to  takiego?  - 

zapytała raczej z ciekawością niż obawą Daisy. 

Z trudem wycedziłam: 

- Oko. 

 

 

ROZDZIAŁ 14 

 

- Cooo? - Jenna zerwała się na równe nogi. Nick też wstał, ale wolniej, kręcąc głową: 

- Niemożliwe. 

Salę  rozświetlił  jaskrawobłękitny  blask  jakby  pioruna,  gdy  wiedźma,  którą  wcześniej 

widziałam tańczącą z wilkołakiem, zaczęła się szamotać z trzema mrocznymi postaciami. 

- Boże! - Nick otworzył szeroko oczy. 

Daisy upuściła papierosa na stół, gdzie zgasł w rozlanym płynie. 

-  Oko  ma  tutaj  zakaz  wstępu  -  stwierdziła  stanowczo.  -Poza  tym  nigdy  dotąd  nie 

podejmowało prób obławy w tym 

miejscu. Ani razu. 

Nick  zamrugał  powiekami,  jakby  nadal  nie  dowierzając,  co  się  dzieje.  Na  parkiecie 

zapanował  całkowity  chaos.  Przesycająca  powietrze  magia  o  niewiarygodnym  natężeniu 

dotkliwie  raniła  mi  skórę,  a  wszelkie  możliwe  zaklęcia  okazały  się  nieprzydatne.  Srogich 

wojowników Oka przybywało z każdą chwilą i mimo że tłum gości przewyższał ich 

liczebnie, to napastnicy mieli nad nim przewagę w postaci elementu zaskoczenia. Poza tym co 

drugi  z  klubowiczów  Prodigium  był  już  lekko  podchmielony.  Z  przymglonym  widzeniem 

świata, o którym mówiła Daisy, w życiu nie pokonałoby się nawet słabych czarów. 

-  Jak  się  stąd  wydostaniemy?  -  zapytała  Jenna.  Dyszała  ciężko,  a  spod  górnej  wargi 

wystawały jej kły. - Są tu tylne drzwi albo coś takiego? 

Nick w końcu odwrócił wzrok od wejścia do klubu. 

- Nie ma - odpowiedział. - Ale możemy je stworzyć. -Schyliwszy się, złapał Daisy za rękę i 

poderwał ją z miejsca. 

73 

 

-  Czekajcie!  -  ryknęłam.  Wszyscy  troje  zamarli,  spoglądając  na  mnie.  -  Booo...  chyba  jest 

sposób.  -  Zobaczyłam,  jak  nieco  z  prawej,  kilka  stóp  ode  mnie,  próbuje  wzbić  się  nad 

kłębowisko walczących kolejny elf. Męczył się okropnie, bo uniemożliwiało mu to rozdarcie 

w jednym z opalizujących skrzydeł. - Powinniśmy im pomóc. 

Nick spojrzał na elfa i surowo zacisnął wargi. - I tak by się nam nie odwdzięczyli. Musimy 

jak najszybciej cię stąd zabrać. Chodźmy. 

- Nick - upierałam się, lecz Jenna chwyciła mnie za rękę. 

- Ma rację, Sophie. No chodź. Proszę. 

Po chwili wahania odwzajemniłam  jej uścisk i  ruszyłam za Nickiem, który ciągnąc za sobą 

Daisy, skierował się na zaplecze klubu. 

Ściana tam była zbudowana z grubej cegły, ale on najzwyczajniej w świecie podniósł rękę i 

strzepnął palcami. Mur rozpadł się w jednym miejscu i... Chyba nigdy dotąd nie widziałam 

czegoś tak pięknego jak ta dziura. 

Nie tylko my jednak uciekliśmy w tym kierunku. Widząc wyrwę, zgromadzony wokół tłum 

Prodigium natychmiast podjął próbę przeciśnięcia się przez nią. 

Wrzaski za nami przybrały na sile, więc nawet  nie musiałam się oglądać: Oko zmierzało w 

naszą stronę. Klubowicze pchali się do dziury w ścianie z rosnącym impetem. Jakiś wilkołak 

wściekle obnażył zęby i ugryzł czarnoksiężnika, który chciał wcisnąć się przed niego. 

- Rany boskie! - jęknęła Jenna. 

Jej oczy nabiegły krwią i kły miała wysunięte na full. 

-  Poradzimy  sobie  -  uspokoiłam  ją,  święcie  przekonana,  że  wkrótce  wszyscy  zakończymy 

żywot  przekłuci  srebrnymi  sztyletami  L'Occhio.  W  ułamku  sekundy  przebiegło  mi  przez 

głowę, że kto wie, może gdzieś nieopodal czai się na Prodigium uzbrojony Archer. Na samą 

myśl  o  tym  zrobiło  mi  się  niedobrze,  więc  szybko  się  jej  pozbyłam  i  mocniej  przytuliłam 

Jennę. 

Uciekinierzy zawzięcie napierali na nas z każdej strony. Tak mocno, że bałam się, iż stracę 

równowagę. Zamknęłam oczy, cała roztrzęsiona. 

Z drogi - pomyślałam, niemal dusząc się w panicznym strachu. 

I wtedy ją poczułam. Z ziemi pode mną unosiła się magia. Nawet nie podniosłam rąk. 

Skupiłam  całą  energię  na  Prodigium  przed  sobą,  równocześnie  wyobrażając  sobie  coś  w 

rodzaju tarczy wokół Dai-sy, Nicka i Jenny. 

Z drogi - pomyślałam raz jeszcze, teraz bardziej zdecydowanie. 

74 

 

Chciałam tylko odepchnąć ich na bok, tak jakby moje zaklęcie było kulą, a oni kręglami. Jak 

zwykle jednak moja moc okazała się zbyt duża. Tłum odrzuciło od ściany i... wylądował na 

podłodze. W pozycji stojącej pozostali tylko Daisy, Nick i Jenna. 

-  Dobra  robota,  Sophie.  -  Nick  poklepał  mnie  po  ramieniu  i  przestępując  oszołomione 

Prodigium,  wbiegł  wraz  z  Daisy  do  „drzwi".  Jenna,  która  poszła  w  ślad  za  nimi,  też 

uśmiechnęła się do mnie. 

Wyjście prowadziło do znanego nam już zaułka. Chłód na zewnątrz okazał się jeszcze gorszy 

niż panująca w klubie „U Shelley" wilgoć. Temperatura powietrza była tak niska, że krople 

potu na mojej skórze zaczęły zamarzać. Kiedy Daisy i Nick gnali już ulicą w stronę Itineris, 

odwróciłam się, by zajrzeć jeszcze do klubu. Jenna zatrzymała się obok mnie. 

Kilkoro  z  Prodigium  podniosło  się  na  nogi,  a  reszta  wciąż  leżała  bezwładnie  na  parkiecie. 

Jakaś wiedźma, mniej więcej w moim wieku, popatrzyła na mnie i zamrugała, najwyraźniej 

nie wiedząc, co począć. Nieco dalej ujrzałam grupę LOcchio di Dio. Zmierzali do wyjścia z 

obnażonymi sztyletami. 

- Jenno, idź z Daisy i Nickiem - krzyknęłam, nie spuszczając oczu z dziury w ścianie. 

- Sophie... 

- No idź! - powtórzyłam stanowczo za ostro. - Dogonię cię. 

Zwlekała chwilę, ale w końcu pobiegła za nimi. 

Nie  miałam  pojęcia,  ile  jeszcze  zostało  mi  magii,  ale  zebrałam  wszystkie  siły,  kierując 

wyciągnięte  ramiona  ku  posępnym  mężczyznom.  Nic  nie  zaiskrzyło  ani  też  nie  pojawił  się 

błysk  światła,  ale  poczułam,  że  z  palców  wypływa  zaklęcie  ataku,  jedno  z  tych,  które 

pokazała mi Alice. Ludzie Oka runęli na ziemię jak głazy, a ja opadłam na kolana. Zero magii 

od  sześciu  miesięcy  i  raptem  dwa  poważne  zaklęcia  w  ciągu  zaledwie  kilku  sekund.  Jak 

mogłam być tak głupia?  

Mimo  że  w  głowie  buzowało  mi  od  mocy  i  wyczerpania,  jakoś  udało  mi  się  podnieść. 

Musiałam dogonić resztę towarzystwa, musiałam dotrzeć do drogi. Zauważyłam i ich w dali. 

Mijali  latarnię.  Jenna  spojrzała  za  siebie  i  widząc  dystans  między  nami,  wpadła  w  lekki 

poślizg. Osłabiona, uniosłam rękę i do niej pomachałam. Przystanęła, lecz Nick prędko dał mi 

znak  kiwnięciem  głowy  i  szarpnął  Dai-sy,  wyprowadzając  ją  z  zaułka.  Wszyscy  troje 

skierowali się w lewo.  Biec nie byłam w stanie, więc szłam najszybciej,  jak tylko  się dało, 

potykając się i ślizgając na mokrej ulicy. Ale i tak za wolno. 

Dotarłam  już  prawie  do  końca  uliczki,  kiedy  czyjeś  ramię  owinęło  mi  się  wokół  talii  i 

szarpnęło mnie do tyłu w mrok. Nie bardzo wiedziałam, czy złapał mnie ktoś z Oka, czy z 

75 

 

Prodigium,  czy  może  jakiś  gwałciciel,  typ  spod  ciemnej  gwiazdy  -  w  każdym  razie  bez 

wątpienia był to facet. Przewyższał mnie o kilka cali i gdy się szamotaliśmy, chrapliwie sapał 

mi do ucha. Skonana, nie mogłam potraktować go zaklęciem. Pomimo braku magii miałam 

jednak w zanadrzu rozmaite techniki samoobrony, których nauczyłam się na zajęciach Vandy. 

Umiejętność  Numer  Dziewięć,  ty  gnojku  -  z  tą  myślą  wysunęłam  łokieć  w  tył,  próbując 

równocześnie z całej siły kopnąć napastnika butem w stopę. 

Z łatwością przyblokował oba te manewry. Zwinnie wyginając tułów, chwycił mnie w pasie 

jeszcze  mocniej  i  lekko  uniósł  nad  ziemię,  tak  że  mój  obcas  nieszkodliwie  zawisł  w 

powietrzu. 

Na  pół  sekundy  ogarnęło  mnie  przerażenie.  Istota  zdolna  do  takich  wyczynów  musiała  być 

stokroć bardziej niebezpieczna niż przypadkowo napotkany zbok, który wałęsa się po mieście 

o  tak  późnej  porze.  Już-już  chciałam  zastosować  Piętnastkę  (czyli  złamanie  napastnikowi 

nosa  i  ograniczenie  jego  możliwości  posiadania  dzieci),  kiedy  facet  pochylił  się  nagle  i 

szepnął mi do ucha: - Nawet o tym nie myśl, Mercer. 

 

 

ROZDZIAŁ 15 

 

To  się  nie  dzieje  naprawdę.  Tylko  ta  jedna  myśl  tłukła  się  po  mojej  głowie,  kiedy  Archer 

stawiał mnie na ziemi i uwalniał z uścisku. 

Musiało  to  być  jakieś  kosmiczne  nieporozumienie.  Stwierdziłam,  że  po  Anglii  gania  obcy 

gostek, który, tak się składa, umiejętności obronne Prodigium ma w jednym palcu, a Mercer 

nazwał mnie po prostu przypadkowo. Bo nie jest możliwe, by akurat tej nocy zostało mi dane 

stanąć twarzą w twarz z... Odwróciłam się. 

Mimo  że  oświetlenie  tego  odcinka  uliczki  wołało  o  pomstę  do  nieba,  to  facet,  który  stał 

przede  mną,  na  pewno  był  Archerem.  Wyglądał  znacznie  gorzej,  niż  kiedy  widzieliśmy  się 

poprzednio.  Miał  kilkudniowy  ciemny  zarost  i  trochę  dłuższe  włosy.  Mało  tego,  wyglądał 

starzej. Sprawiał też wrażenie zmęczonego. A jednak spotkanie z nim było jak cios w samo 

serce. 

W  głowie  tak  zakotłowało  mi  się  od  różnych  emocji,  że  dopiero  po  chwili  zaczęłam  je 

ogarniać... Strach - to z całą pewnością. No i wstrząs. Ale pośród nich kryło się coś jeszcze, 

uczucie, którego nie chciałam nazywać tak do końca. Jak gdyby cień radości. 

76 

 

Z  miejsca  je  przydeptałam.  Szok  stopniowo  mijał  i  przypomniałam  sobie,  że  kiedy  ostatnio 

byliśmy sami, Archer groził mi nożem. Stwierdziłam, że nie ma sensu sterczeć tak i czekać na 

kolejną atrakcję, jaką dla mnie przygotował. 

Wycisnęłam  z  siebie  resztki  sił,  by  jednak  przeciwstawić  mu  się  jakimś  czarem.  Zaklęcia 

teleportującego  w  tym  stanie  raczej  bym  nie  udźwignęła,  ale  błyskawica  mogłaby  odnieść 

całkiem niezły skutek. Pod podeszwami moich stóp wezbrała magia, niestety - za słaba. Nie 

zdołałabym wykrzesać nawet kilku iskier. 

Zresztą i tak bym nie zdążyła, bo Archer chwycił mnie za ramiona i powlókł jeszcze dalej w 

ciemność, odwracając mnie tak, że przywarłam plecami do muru. 

Podniosłam nogę, zgiąwszy ją w kolanie (kierując się nie tyle wiedzą z lekcji samoobrony, ile 

kobiecym instynktem), lecz na próżno, bo znów wykonał unik. Nie mogłam uciec. Stał przede 

mną, ściskając mi nadgarstki jak w imadle. 

- Nie zrobię ci nic złego - rzekł przez zaciśnięte zęby. -Ale za innych nie ręczę. 

Przestałam  się  wyrywać  na  myśl  o  tabunach  UOcchio,  które  opanowały  klub.  W  tej  samej 

chwili ktoś, chyba młody, ryknął z tyłu: 

- Cross!!! 

Spojrzawszy przez ramię, Archer ustawił się pod takim kątem, żeby mnie zasłonić. 

-  To  nie  ona!  -  odkrzyknął.  -  Tylko  zwykła  dziewczyna  w  nieodpowiednim  miejscu  i  o 

niestosownej porze. 

Mocno  zdenerwowany  facet  rzucił  mu  kilka  słów  po  włosku.  Tak  mi  się  przynajmniej 

wydawało. Oczywiście nic nie zrozumiałam, ale Archer mruknął pod nosem pewien 

powszechnie znany wyraz i odpowiedział gościowi w tym samym języku. Obce słowa w jego 

ustach brzmiały bardzo dziwnie. W końcu tamten, głośno tupiąc, pobiegł w drugą stronę. 

Cross puścił moje nadgarstki i oparł się rękoma o wilgotny mur na wysokości moich barków. 

Zesztywniałam w obawie, że jeśli przesunę się choć o cal, to nieumyślnie się dotkniemy. 

Westchnął. 

-  Wszystko  wskazuje  na  to,  że  już  drugi  raz  ocaliłem  ci  życie.  Właściwie  trzeci,  licząc  tę 

historię  na  zajęciach  z  Van-dy.  A  skoro  o  tym  mowa,  Dziewiątka  nie  przewiduje  aż  tak 

wysokiego unoszenia łokci. 

Dwa razy przełknęłam ślinę i odpowiedziałam: 

- Popracuję nad tym. 

Czekałam,  kiedy  się  odsunie.  Musiał  to  w  końcu  zrobić,  bo  wpadłam  w  trzęsionkę.  Stał 

jednak  cały  czas  w  tym  samym  miejscu,  tak  blisko,  że  widziałam  sińce  pod  jego  oczami  i 

77 

 

wychudłe policzki. Starałam się nie spuszczać wzroku z nieistniejącej plamy gdzieś za jego 

prawym barkiem. Tyle razy wyobrażałam sobie ponowne spotkanie z Archerem i chciałam go 

wypytać o tysiące spraw. Na przykład, dlaczego  uratował  mi dziś  życie,  no i  od jak dawna 

współpracuje z Okiem. 

Gdyby chociaż przez sekundę udał, że mnie lubi. 

Ale zapytałam tylko: 

- Czyli UOcchio szukało dzisiaj mnie, tak? 

- Prawdę mówiąc, dostaliśmy cynk, że będą darmowe corn dogi* . Możesz sobie wyobrazić, 

jak się zawiedliśmy. 

Obróciłam głowę, by na niego spojrzeć, co jednak okazało się pomyłką, bo teraz nasze nosy 

dzielił zaledwie cal. Przechyliłam więc szyję i rzuciłam w przestrzeń: 

---------------------------------------- 

* Corn dog (ang.) - parówka w cieście z mąki kukurydzianej, rodzaj hot doga. 

 

 

- Kiedy widzieliśmy się ostatnio, groziłeś mi nożem. By-loby cudownie, gdybyś zechciał nie 

stroić sobie ze mnie żartów. 

Rzecz jasna wtedy też pocałowaliśmy się tak namiętnie, że o mało nie spłonęłam żywcem, ale 

nie miałam zamiaru poruszać tej kwestii 

Chociaż...  kto  wie,  czy  też  mu  się  to  nie  przypomniało,  bo  przez  chwilę  czułam  jego 

spojrzenie na moich ustach, zanim odparł; 

- Okej, dobra, Szukaliśmy ciebie. A tak w ogóle to co ty tutaj robisz? 

Zamrugałam oczami 

- Jaaa? O ile mi wiadomo, Rada chce zabić ciebie i to bez ostrzeżenia - syknęłam, -I gdzie ty 

się chcesz schować? Pod samym ich nosem? 

-  Nie  ukrywam  się,  tylko  przydzielono  mi  akurat  Londyn.  Nie  odpowiedziałaś  na  moje 

pytanie. 

Tymczasem zdążyłam nauczyć się odchylać głowę w taki sposób, abym, patrząc na Archera, 

nawet nie musnęła jego twarzy. Tak czy siak, widziałam swoje odbicie w jego oczach,,, 

- Przyjechałam z tatą -odrzekłam, ignorując ostry ścisk żołądka. 

Figlarnie  zmarszczył  brwi  i  przez  chwilkę  wyglądał  prawie  jak  Archer  znany  mi  ze 

wspomnień, 

- Czyżby rodzinny zjazd demonów? - spytał. 

78 

 

Już miałam na końcu języka, by opowiedzieć mu o Redukcji, kiedy nagle rozległo się wołanie 

gościa,  z  którym  przed  kilkoma  minutami  rozmawiał  po  włosku.  Przymknął  oczy,  wziął 

głęboki wdech i krzyknął coś w odpowiedzi Następnie sięgnął do kieszeni 

Nie sądziłam, że to możliwe, ale spięłam się jeszcze bardziej. 

-  Wyluzuj  -  szepnął,  wyciągając  zaśniedziałą  złotą  monetę.  -  To  Raphael.  Jest  nie  tylko 

jednym  z  najmłodszych  wojowników  Oka,  ale  też  jednym  z  najgłupszych.  Pytał,  czemu  to 

trwa tak długo, a ja odpowiedziałem, że nim pozwolę ci odejść, muszę jeszcze wymazać ci 

myśli. 

-Potrafisz? Uśmiechnął się. 

-  Skąd,  ale  on  o  tym  nie  wie.  Dlatego  się  do  nas  nie  zbliża.  Boi  się  zarazków  Prodigium  - 

powiedział to nonszalancko, ale z cieniem goryczy. 

Bodaj tysiączny raz pomyślałam, dlaczego, u licha, czarnoksiężnik został członkiem UOcchio 

di Dio, i pożałowałam, że nie mam czasu, by go o to zapytać. 

Wcisnął mi monetę do ręki. 

- Zatrzymałaś się w Londynie? 

- Nie, w Thorne Abbey. To... 

-  Znajdę  cię,  bez  obaw  -  odrzekł,  zamykając  moje  palce  na  monecie.  -  Tylko  się  z  nią  nie 

rozstawaj. 

-  Nie  -  zaprotestowałam,  łapiąc  go  za  rękaw  marynarki.  -  Archer,  w  Thorne  jest  Rada.  Nie 

mówiąc o moim ojcu, który wydał na ciebie wyrok śmierci. 

-  Musimy  obgadać  masę  spraw,  Mercer  -  stwierdził,  zerkając  w  stronę  wylotu  uliczki.  - 

Zaryzykuję. 

Znowu pokręciłam głową, ale już się odsunął. 

- Trzymaj się z dala od światła i uciekaj stąd czym prędzej - mruknął. -  Aha, i odtąd unikaj 

klubów Prodigium, jasne? To nie jest towarzystwo dla ciebie. 

- Co masz na myśli? - Już nie zdążyłam chwycić go za rękaw, bo szybkim krokiem oddalił się 

do wnętrza „U Shelley". 

Zobaczyłam Raphaela. Archer nie kłamał. Był młody. Młodziutki. Miał około czternastu lat. 

Gdy  przemykałam  pod  ścianą,  Archer  klepał  chłopca  w  ramię  i  mówił  coś  do  niego 

przyjaznym, wesołym głosem. Raphael potrząsał 

głową  i  cały  czas  spoglądał  w  moim  kierunku.  Nagle  tylne  wyjście  klubu  eksplodowało 

niebieskim światłem i obaj ruszyli w jego stronę, umożliwiając mi ucieczkę z zaułka. 

79 

 

Nadal kręciło mi się w głowie i drżały mi kolana, gdy na rogu uliczki wykonywałam zwrot w 

lewo.  Oparłam  się  ręką  o  oślizły  mur,  próbując  powstrzymać  wymioty.  Kompletnie 

zdezorientowana, liczyłam, że Daisy i Nick rozsypali za sobą okruchy demonicznego chleba, 

które wskażą mi drogę. 

Kiedy jednak dotarłam na koniec przecznicy, zobaczyłam, że cała trójka czeka na mnie przed 

jakimś squatem z betonu. Daisy i Nick znów palili, a Jenna chodziła w tę i we w tę, z kłami na 

wierzchu i oczami nabiegłymi krwią. 

Na mój widok rozpromieniła się w jednej chwili, jak dziecko w wigilię, a nie wampir. Kiedy 

do nich podeszłam, chwiejąc się na nogach, objęła mnie i przytuliła. 

-  Już  się  bałam,  że  cię  złapali  -  rzekła  z  czułością.  Uścisnęłam  ją.  W  gardle  miałam  wielką 

gulę. Obiecałam 

sobie,  że  kończę  z  sekretami,  ale  nie  mogłam  powiedzieć  Jennie  o  spotkaniu  z  Archerem. 

Była moją najlepszą przyjaciółką, jednak pewnych spraw nie pojęłaby nawet ona. 

-  Wszystko  przez  te  idiotyczne  buty  -  zaśmiałam  się  niepewnie.  -  Niezbyt  się  nadają  do 

biegów przełajowych. 

Cofnęła  się  i  pogładziła  mnie  po  policzku.  Jej  oczy  nie  były  już  czerwone,  ale  szeroko 

rozwarte i pełne łez. 

- Tak mi przykro, Sophie - powiedziała. - Do głowy mi nie przyszło, że to miejsce stanowi dla 

ciebie tak wielkie zagrożenie... 

-  No  właśnie  -  potwierdziła  Daisy,  stając  obok  Jenny.  -Naprawdę,  Sophie,  nas  nigdy  coś 

podobnego  „U  Shelley"  nie  spotkało,  wierz  mi.  Nie  zabralibyśmy  cię  tam,  gdybyśmy  mieli 

jakiekolwiek podejrzenia.  

Nick też zbliżył się do mnie, autentycznie zatroskany. 

- James zabiłby nas,  gdyby się dowiedział.  Zamiast  pomagać ci  w oswajaniu się z własnym 

demonizmem, o mało nie wydaliśmy cię UOcchio di Dio. 

Ich żal i poczucie winy były totalnie szczere, a mnie po raz kolejny zebrało się na wymioty. 

-  Nic  się  nie  stało  -  machnęłam  ręką.  Tak  jakby  ataki  łowców  demonów  na  kluby, 

organizowane po to, by mnie zamordować, zdarzały się co drugi dzień. - Naprawdę nic mi nie 

jest. Zbierajmy się, dobra? 

Daisy  powiedziała,  że  druga  podróż  już  nas  tak  nie  zmęczy,  ale  najwyraźniej  coś  jej  się 

pomieszało  albo  była  kłamczucha.  Powrót  okazał  się  jeszcze  gorszy,  pewnie  dlatego,  że 

byłam wycieńczona. Jednak dotarliśmy do młyna i choć czułam się tak, jakby w czołowym 

płacie  mojego  mózgu  zamieszkał  karzełek  z  dłutem,  jakoś  zdołałam  dowlec  się  do  domu. 

80 

 

Wszyscy  chyba  już  spali,  bo  we  frontowym  holu  panowała  cisza  i  ciemność,  tak  że  sami 

wpuściliśmy się do środka. Po kolejnym odcinku szeptanego serialu zatytułowanego „Sorry" 

Daisy i Nick poszli do swych pokoi, a Jen-na i ja do siebie. 

Przystając pod swoimi drzwiami, Jenna znów zaczęła: 

- Soph, jest mi tak bardzo... 

- Jen, jeśli jeszcze raz powiesz, że jest ci przykro, walnę cię w tę różową główkę. 

Uśmiechnęła się nieśmiało. 

- Okej, okej. Ale jeśli choć raz zaproponuję wypad do nocnego klubu Prodigium, masz mi dać 

po nosie i to z całej siły. 

- Załatwione. 

Do  pokoju  doszłam,  słaniając  się  na  nogach.  Jak  pijana  założyłam  nocną  koszulę  i 

wyczyściłam zęby. Mózg niczym przeskakująca płyta odtwarzał chwile spędzone w zaułku z 

Archerem. Pół roku temu w piwnicy w Hekate facet groził mi nożem. A dzisiaj obronił mnie 

przed hordą UOcchio di Dio. Dlaczego? 

Kładąc się do łóżka, podniosłam z podłogi wymięte dżinsy i sięgnęłam do przedniej kieszeni. 

Moneta  była  jeszcze  ciepła.  Jej  rewers  wyblakł  przez  wieki  tak  bardzo,  że  trudno  było 

wyczuć, czy przedstawia twarz kobiety, czy mężczyzny. 

„Nie rozstawaj się z nią - upomniał. - Znajdę cię. 

Powinnam  była  ją  wyrzucić.  Powinnam  była  odszukać  wśród  tych  setek  pokoi  pokój  taty  i 

powiedzieć mu,  co zaszło. Powinnam  była zrobić cokolwiek, tylko  nie chować monety pod 

poduszką. 

 

 

ROZDZIAŁ 16 

 

Na szczęście tej nocy nie śniło mi się nic strasznego i spałam jak zabita prawie do dwunastej. 

Spałabym pewnie jeszcze dłużej, gdyby nie uchyliły się drzwi do pokoju. 

- Zostaw mnie, Jen - mruknęłam w poduszkę. 

-  Zrobiłbym  to,  gdybym  nią  był.  -  Usłyszałam  niski  głos,  głos,  który  z  całą  pewnością  nie 

należał do Jenny. 

Pamięć  błyskawicznie  przywołała  zdarzenia  minionego  wieczoru  i  w  półśnie  ujrzałam 

Archera,  który  mówił,  że  nie  wolno  mi  rozstawać  się  z  monetą,  no  i  że  mnie  znajdzie. 

Przypomniało mi się też, jak później wsunęłam monetę pod poduszkę. 

81 

 

Usiadłam  na  łóżku  z  szybkością  niemal  ponaddźwiękową,  ale  w  drzwiach  stał  nie  Archer, 

tylko Cal. Głęboko westchnęłam. Z ulgą, bo rozczarowana nie byłam ani trochę. 

Oczywiście,  gdy już ogarnęłam myślą  fakt,  iż w mojej  sypialni  nie stoi Archer, tylko  Cal  - 

dotarło do mnie, że wlazł mi do pokoju. 

- Hej - szepnęłam z nadzieją, że moje włosy nie przypominają rozgrzebanej kopy siana, choć 

byłam na dziewięć dziesiąt  dziewięć procent  pewna, że tak właśnie wyglądają. Niestety nie 

mieściły się w zasięgu mojego wzroku. -Hej.  

- Jesteś... yyy... w moim pokoju. 

- No tak. 

- Czy to dozwolone? 

- Pamiętaj, że jesteśmy zaręczeni - odparł z kamienną miną. 

Zerkając  na  niego,  odgarnęłam  z  twarzy  wielki  kołtun.  Czyżby  pokpiwał  sobie  ze  mnie? 

Nigdy nie wiedziałam, czy mówi serio, czy żartuje. 

- Chciałeś popatrzeć, jak śpię, albo coś takiego? Bo jeżeli tak, to nici z zaręczyn. 

Jego usta wykrzywiły się w czymś na kształt uśmiechu. 

- Czy ty na wszystko masz takie bystre odpowiedzi? 

- W miarę możliwości: owszem. Więc po co tu przyszedłeś? 

-  Zapytać,  jak  się  udał  wczorajszy  wieczór.  Serce  podjęło,  bolesną  dla  mnie,  próbę 

wydostania się 

spod  żeber,  a  moneta,  na  której  nagle  skupiłam  wszystkie  myśli,  prawdopodobnie  wypaliła 

pod poduszką wielką dziurę. 

-  Fajnie  -  odpowiedziałam,  opierając  się  o  zagłówek  łóżka.  -  Wiesz,  cyganeria,  te  klimaty... 

Szkoda, że cię nie było. 

- Taaa.  - Cal przesunął ręką po brodzie.  - Dziwne... Twój tato kazał mi obejrzeć tylko kilka 

roślin, ale... natychmiast po wyleczeniu jednej zajmowałem się kolejną, bo po prostu więdły 

w  oczach,  jakby  się  nagle  wszystkie  czymś  pozarażały.  Musiałem  ślęczeć  nad  każdym 

krzaczkiem, a ogród jest tak duży, że skończyłem robotę dopiero przed dziesiątą. 

-  Rzeczywiście  przedziwne  -  odparłam,  choć  w  głowie  zaczęło  mi  kiełkować  pewne 

podejrzenie.  Najwyraźniej  nie  tylko  ja  uznałam,  że  Cal  niezbyt  pasuje  do  „U  Shelley"  - 

Dowiedziałaś  się  czegoś  o  Nicku  i  Daisy?  Super.  Akurat  ta  część  mojej  misji  okazała  się 

porażką. 

- Prawie nic. Szczerze mówiąc - dorzuciłam - było dosyć drętwo. 

82 

 

Pomimo  kilkumiesięcznej  praktyki  w  tej  dziedzinie,  wciąż  nie  nauczyłam  się  przekonująco 

kłamać, a Cal nie był idiotą. Przyjrzał mi się bacznie i oznajmił: 

-  Twój  tato  wrócił  nad  ranem.  Podobno  L'Occhio  di  Dio  urządziło  wczoraj  obławę  na  jakiś 

klub Prodigium w Londynie. 

- Ojej - rzekłam słabo. - Paskudna sprawa, jak myślisz? 

- Tak. - Nawet na chwilę nie spuszczał ze mnie wzroku. - Dostali cynk, że pojawiła się tam 

córka szefa Rady z dwoma demonami i wampirzycą. 

Krew odpłynęła mi z twarzy. 

- Cholera. Wściekł się? Cal wzruszył ramionami. 

- To zbyt łagodne słowo. Ja zresztą też nie jestem tym specjalnie zachwycony. 

Zrzuciłam z siebie kołdrę i wyskoczyłam z łóżka, sprawdzając, czy koszulka zakrywa to, co 

powinna. 

-  Cal,  czeka  mnie  dziś  rozmowa  z  rozeźlonym  ojcem,  więc  proszę,  bądź  tak  dobry  i  nie 

zachowuj się jak urażony macho, okej? 

Chwycił mnie za nadgarstek. 

- Zachowuję się normalnie. I nie ty mnie wkurzyłaś, tylko oni. Jak mogli cię tam zabrać? 

Miał ciepłą skórę. 

-  Po  prostu  chcieli,  żebym  się  trochę  rozerwała.  Mówili,  że  Oka  nigdy  wcześniej  tam  nie 

widziano. 

Zacisnął mi palce na przegubie, tak że prawie zabolało. 

- Więc szukali ciebie. 

- No, nie da się ukryć. 

Ktoś cicho zastukał do drzwi. Gdy w progu stanęła Lara Cal momentalnie puścił moją rękę i 

odskoczyliśmy  ze  dwa  metry  od  siebie.  Gdyby  pani  Casnoff  nakryła  go  w  moim  pokoju  w 

Hekate,  przy  zamkniętych  drzwiach  i  ze  mną  w  piżamie,  to  raczej  nie  obeszłoby  się  bez 

lodowatych spojrzeń, ściągniętych ust i wyrażeń w stylu „mocno niestosowne". 

Tymczasem Lara... sprawiała wrażenie ucieszonej. I nie bez satysfakcji powiedziała: 

- Sophie, ojciec oczekuje cię w bibliotece. No trudno. Kiwnąwszy głową, odparłam: 

- Dobrze. Muszę tylko wziąć prysznic i zaraz tam będę. 

- Prosił też, abyś założyła coś innego niż dżinsy i tenisówki. 

Wnerwiło mnie to, ale nie chciałam odgrywać się na Larze. 

- Mam odpowiednią sukienkę. 

- Doskonale. - Lara najwidoczniej nie zamierzała nas zostawić. 

83 

 

- A ja radziłbym ci ogarnąć fryzurę  - rzekł Cal, któremu zaczerwieniła się lekko szyja.  - Na 

razie, Sophie. 

Gdy on i Lara wyszli, oparłam głowę o okno i westchnęłam. Fontanna skrzyła się w słońcu i 

poczułam  leciutki  zapach  uwielbianej  przez  tatę  lawendy.  Za  dnia  o  wiele  łatwiej  było 

myśleć, że minionego wieczoru nic się nie zdarzyło. 

Po  kąpieli  poczułam  się  trochę  lepiej.  Jasne,  że  ojciec  się  rozgniewa.  I  może  nawet  będzie 

krzyczał. Jakoś sobie z tym poradzę, pomyślałam. Ale... przywiozłam tu tylko jedną sukienkę 

i  w  dodatku  plażową:  białą  w  niebieskie  kwiaty,  na  ramiączkach.  Była  całkiem  ładna, 

przydałoby mi się jednak coś bardziej wyrafinowanego.  Za pomocą magii zamieniłam ją w 

małą  czarną  bez  rękawów.  Dodając  jeszcze  czarny  żakiecik  i  sznur  pereł,  uświadomiłam 

sobie, że znów korzystam z mocy. 

Nie martw się, powiedziałam sobie w myśli. Użyłaś jej tak mało, że szansa, iż przebierając 

się, wyrządzisz komuś krzywdę, jest znikoma. 

Ale też zaniepokoiło mnie, że z taką łatwością wracam do zwyczaju korzystania z magii. Po 

chwili  zmagań  z  włosami  zaplotłam  je  w  skromny  staromodny  warkocz,  wciąż  jednak 

prezentowały  się  niechlujnie.  Nie  umalowałam  się,  stwierdziwszy,  że  niewinny  wygląd 

udobrucha tatę na tyle, że nie da mi szlabanu na wieczorne wyjścia ani nie ostrzela mnie pie-

kielnym ogniem z oczu. Nie miałam pojęcia, jak jeszcze mógłby zachować się w tej sytuacji 

rozgniewany ojciec demon... 

Przed  wyjściem  wyjęłam  złotą  monetę  spod  poduszki  i  rozejrzałam  się  po  pokoju.  Nie 

znajdując  miejsca,  w  którym  mogłabym  ją  dobrze  schować,  prędko  wyczarowałam  małą 

kieszeń na sukience i tam ją wsunęłam. 

Kiedy weszłam do biblioteki, tato stał przed jednym z wielkich okien, z dłońmi splecionymi 

za plecami w klasycznej pozie „tak bardzo zawiodłem się na własnym dziecku". 

- Tato? Yyy... Lara powiedziała, że chcesz mnie widzieć. Odwrócił się z surową miną. 

- Tak. Czy wczoraj dobrze się bawiłaś z Daisy i Nickiem? 

Siłą powstrzymałam odruch dotknięcia monety spoczywającej w kieszeni. 

- Nie za bardzo. 

Nie odpowiedział. Patrzyliśmy sobie w oczy tak długo, aż zaczęłam się nerwowo kręcić. 

- Posłuchaj, jeśli masz mnie ukarać, to wolałabym już mieć to z głowy. 

Wciąż mi się przyglądał. 

- Nie jesteś  ciekawa, jak ja spędziłem  wieczór? Choć, precyzyjnie rzecz  ujmując, był  to  nie 

tyle wieczór, ile blady świt.  

84 

 

 

Jęknęłam w duchu. Ten  manewr nieraz stosowała pani  Casnoff:  najpierw mówiła, że wcale 

się  nie  gniewa,  a  następnie  pomału  przechodziła  do  wyliczania  zachowań,  którymi 

przysporzyłam  jej  kłopotu.  Pewnie  uczyli  tego  w  luksusowych  szkołach  dla  posłusznego 

Prodigium. 

- Jestem. 

- Otóż spędziłem ten czas, rozmawiając przez telefon. Wiesz, z kim? 

- Z płatną jasnowidzką? Tato zazgrzytał zębami. 

-  Żeby  tylko.  Nie!  Musiałem  zapewniać  wpływowe  czarownice,  czarnoksiężników, 

zmiennokształtnych  i  elfy,  dokładnie  trzydzieści  osób,  że  moja  córka,  dodajmy:  przyszła 

przewodnicząca  Rady,  nie  zraniła  kilkunastu  niewinnych  członków  Prodigium,  podejmując 

próbę ucieczki z nocnego klubu w czasie obławy zorganizowanej tam przez UOcchio di Dio. 

-  Nikomu  nie  zrobiłam  krzywdy!  -  zawołałam.  I  zaraz  przypomniało  mi  się,  jak  upadali  na 

ziemię, wykrzywieni z bólu. - A w każdym razie nie celowo - dorzuciłam. 

Tato zwiesił głowę i ścisnął palcami nasadę nosa. 

- Sophio... Do licha ciężkiego! 

-  Przykro  mi  -  rzekłam  zbolałym  głosem.  -  Naprawdę.  Próbowałam  im  pomóc.  Zwaliłam  z 

nóg gromadę Oka, która ich goniła. 

-  Nie  -  podniósł  głowę.  -  Nie,  to  moja  wina.  Powinienem  był  zająć  się  tym  natychmiast  po 

twoim przyjeździe. 

- Czym? 

-  Chodź.  Musimy  coś  załatwić.  -  Wyciągnął  rękę  w  taki  sposób,  jakbym  miała  opuścić 

bibliotekę pierwsza, ale nie mogłam się ruszyć. Byłam totalnie zbita z tropu. Mama wyrażała 

złość na mnie krzykami i szybko się godziłyśmy Przełknęłam ślinę. 

- Bez względu na to, gdzie idziemy, chcę, żeby poszła z nami Jenna. - Uznałam, że lepiej nie 

pakować się w nowe kłopoty w pojedynkę. 

Ale tato uśmiechnął się figlarnie i odpowiedział: 

- O ile wiem, panna Talbot już ma towarzystwo. 

- O czym ty mówisz? 

- Podczas pobytu  w Savannah w zeszłym roku Jenna nawiązała bliską znajomość z Victoria 

Stanford.  Tak  się  szczęśliwie  złożyło,  że  Rada  udzieliła  teraz  pannie  Stanford  kilku-

tygodniowego urlopu. Pomyślałem więc, że może zechce spędzić trochę czasu z Jenną. 

- Przywiozłeś tu Vix? 

85 

 

Ojciec odwrócił się do okna i przytaknął, patrząc na coś w dali. 

- Przyleciała późno w nocy. 

Podeszłam do niego. Po trawniku przechadzały się pod rękę Jen i przepiękna dziewczyna o 

bardzo  bladej  cerze.  Niemal  dotykały  się  głowami.  Vix  wyglądała  na  szesnaście  lat, 

stwierdziłam jednak, że skoro pracuje w Radzie, to na pewno jest o wieeele starsza. No cóż, 

bycie  wampirzycą  ma  swoje  dobre  strony...  Jenna  śmiała  się.  Poczułam  ucisk  w  krtani.  Z 

radości, że promienieje, z zazdrości, że muszę się nią dzielić, jak również z dzikiej furii. 

Przypomniał  mi się wyraz twarzy taty pierwszego dnia w Thorne  Abbey,  gdy Jenna ruszyła 

mi z odsieczą. Powiedział wówczas, że pani Casnoff nazwała nas... 

Niepokonanym zespołem. 

- Świetnie to rozegrałeś - mruknęłam. 

Sądziłam, że zaprzeczy ale odparł: 

-I mnie się tak wydaje. A teraz już chodźmy. 

Jeszcze  raz  obrzuciłam  je  wzrokiem,  licząc,  że  Jenna  zauważy  mnie  i  pomacha  ręką,  ale 

nawet nie uniosła głowy. 

 

 

ROZDZIAŁ 17 

 

Myślałam, że już jako tako orientuję się w rozkładzie Thorne Abbey, ale po przejściu z tatą 

olbrzymiego  korytarza,  wąskiego  holu  i  potem  jeszcze  schodów  znowu  pomieszały  mi  się 

kierunki. 

Ojciec zatrzymał się w części domu, z której nikt nie korzystał chyba od czasów Alice. Meble 

były przykryte ciężkimi pokrowcami, a portrety na ścianach zasłaniała gruba warstwa kurzu i 

brudu.  Stanęliśmy  przed  dębowymi  drzwiami.  Kiedy  tato  je  otwierał,  miałam  wrażenie,  że 

wyskoczy zza nich czyjaś obłąkana, zamknięta przed światem żona. 

Ale zajrzawszy do ciemnego wnętrza, zobaczyłam tylko... siebie. Zmultiplikowaną. 

Na ścianach, od podłogi po sufit, wisiały najróżniejsze lustra. Olbrzymie w zdobnych ramach, 

ze trzy razy cięższe ode mnie; niewielkie okrągłe, w których odbijałam się tylko częściowo; 

wiekowe, pogięte i poplamione do tego stopnia, że nie było w nich prawie nic widać. 

Tato  podszedł  do  okien,  by  rozsunąć  szare  aksamitne  kotary,  lecz  gdy  za  nie  szarpnął, 

zmurszałe, rozpadły się na kawałki. 

86 

 

-  No  cóż  -  rzekł,  patrząc  na  rumowisko.  -  Tak  czy  inaczej,  to  mój  dom.  -  Podniósł  oczy  na 

mnie. - Na pewno się zastanawiasz, po co cię tutaj przyprowadziłem. 

Przeszłam na środek sali, klapiąc rzemykowymi sandałami o marmurową posadzkę. 

-  Myślę,  że  wiąże  się  to  z  moją  karą  -  odrzekłam.  -Chcesz,  żebym  wyczyściła  te  wszystkie 

lustra, czy może mam się w nich przeglądać tak długo, aż zrozumiem swoją winę? 

Ku mojemu zaskoczeniu tato uśmiechnął się leciutko. 

- Nie, nie będzie to tak niedorzeczne. Chciałbym, abyś rozbiła jedno z luster. 

 - Słucham? 

Oparł się o parapet pozbawionego zasłon okna, krzyżując ręce na piersi. 

- Rozbij lustro, Sophie. 

-  Czym?  Może  głową?  Bo  jeśli  tak,  to  wiedz,  że  mama  jest  przeciwna  stosowaniu  kar 

cielesnych. 

- Magią. 

Ogarniając wzrokiem nieskończoną ilość luster, mruknęłam: 

- W takim razie wolałabym głową. - Gdy tato nie zareagował, westchnęłam i spojrzałam mu 

w twarz. - Okej, niech ci będzie. Które? 

Wzruszył ramionami. 

- To bez znaczenia. Sama wybierz. 

-Przyjrzałam się ścianie luster. Większe stanowiło wprawdzie łatwy cel, tylko że eksplodując, 

rozleciałoby  się  po  sali  i  dotkliwie  nas  poraniło.  Postanowiłam  wybrać  trudniejsze  do 

trafienia, w nadziei, że uniknę zadrapań skóry i bólu. 

Wycelowałam  w  lustro  tuż  na  lewo  od  taty.  Było  mniej  więcej  wielkości  mojej  dłoni  i 

skupiłam na nim wszystkie siły. 

Trrrach! 

Odgłos  był  niemal  ogłuszający,  bo  równocześnie  wybuchły  wszystkie  lustra,  rozpylając  w 

powietrzu  mgłę  szklanych  odłamków.  Z  krzykiem  podniosłam  ręce,  ale  rozmigotane  szkło 

nawet mnie nie musnęło. Srebrzyste drobinki zawisły kilka cali od mojej twarzy na chwilę, w 

której w pomniejszeniu zobaczyłam tysiące swoich rozwartych, przerażonych oczu, i... wolno 

skierowały  się  z  powrotem  do  ram.  Rozległ  się  dźwięk,  jakby  prysnęła  gigantyczna  bańka 

mydlana, i nagle lustra wróciły do pierwotnego kształtu. 

Zdumiona  obróciłam  się  w  miejscu.  Tato  nadal  stał  przy  oknie,  ale  teraz  z  wyciągniętymi 

przed  siebie  ramionami,    a  jego  twarz  lśniła  od  kropli  potu.  Opuszczając  ręce,  osłabiony, 

wziął głęboki wdech. 

87 

 

-  Nie  gniewaj  się!  -  zawołałam.  -  Przecież  wiesz,  że  w  ogóle  mi  to  nie  wychodzi.  Ilekroć 

próbuję użyć czarów, wszystko jakoś tak strasznie się rozrasta, eksploduje, no i ... 

Tato w zadumie potarł czoło. 

- Nie, Sophie, wszystko jest w porządku. Zrobiłaś to, czego oczekiwałem. 

- Spodziewałeś się, że popełnię lustrobójstwo? Roześmiał się z trudem zadyszany. 

- Nie, miałem nadzieję,  że pokażesz mi całą swoją siłę.  -Jego oczy promieniały  radością i... 

może nawet dumą. - Przekroczyłaś moje najśmielsze oczekiwania. 

- Ojej, tak się cieszę, że zaimponowałam ci zdolnością robienia bałaganu, tato. 

- Ten sarkazm... 

- Wiem, wiem. Nie przystoi młodej damie. 

Ale ojciec uśmiechnął się i nagle odmłodniał. W tej chwili jego mina i gesty kojarzyły mi się 

trochę mniej z facetami, którzy prasują krawaty. 

-  Szczerze  mówiąc,  odziedziczyłaś  to  chyba  po  mnie.  Bo  Grace  wprost  nie  cierpi 

sarkastycznych uwag. 

-Pewnie - odparłam bez namysłu. - Prawie całą siódmą klasę przesiedziałam przez to w domu. 

Prychnął. 

-  Pamiętam,  jak  kiedyś  w  Szkocji  zostawiła  mnie  na  poboczu  w  odwecie  za  nieszkodliwy 

żarcik na temat jej umiejętności posługiwania się mapą. 

- Serio? 

- Mhm. Musiałem maszerować prawie pięć kilometrów, zanim się zatrzymała i pozwoliła mi 

wsiąść do samochodu. 

- Kurczę, z tej mojej mamy jest niezła aparatka. 

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie uśmiechnięci. Tato kaszlnął i spojrzał w inną stronę. 

- Twoje moce robią ogromne wrażenie, natomiast nie da się ukryć, że brak ci opanowania.  - 

Odszedł od okna. - Zaklęć nauczyłaś się od Alice. - Nie było to pytanie. 

-  One  też  mi  nie  wychodziły  -  odparłam,  odwracając  głowę.  -  I  nigdy  nie  nadążałam  za 

Elodie. 

Przyjrzał mi się uważnie i powiedział: 

- Cal twierdzi, że posłużyłaś się zaklęciem teleportującym, by zbliżyć się do Alice i ją zabić. 

- Cal ma niewyparzoną gębę - odmruknęłam. 

- No więc...? 

- Tak - odrzekłam - ale przesunęłam się zaledwie o półtora metra. Naprawdę nie ma się czym 

chwalić. Elodie uczyła się o wiele szybciej niż ja. 

88 

 

- Ale Elodie była czarownicą - odparł tato. - Koncentrowanie mocy z pewnością nie sprawiało 

jej tak wiele trudu. 

- Jak to? 

- Jej moce mają się do twoich tak jak pistolet na wodę do gejzeru. Twoja magia jest znacznie 

większa,  tyle  że...  by  tak  to  nazwać,  nieco  ociężała.  A  jeśli  weźmiemy  jeszcze  pod  uwagę 

przykrości,  jakich  przysporzył  ci  pobyt  w  Hekate  Hall,  to  nic  dziwnego,  że  gdy  stosujesz 

zaklęcie, jak sama to określiłaś, wszystko eksploduje. Pokręciłam głową. 

-  Moje  zaklęcia  były  marne,  zanim  jeszcze  trafiłam  do  Hex  Hall.  Przypomnij  sobie 

nauczycielkę, która straciła pamięć. Albo katastrofę na balu szkolnym. 

- Otóż właśnie: potężna siła i niezdolność panowania nad nią. A im bardziej cię to deprymuje 

i przeraża, tym trudniej jest ci korzystać z mocy, rozumiesz? - Podszedł i ujął mnie za ręce. 

Tak  jak  w  przypadku  Nicka  i  Daisy,  poczułam  w  jego  żyłach  przetaczające  się  strumienie 

mocy. -Też się z tym zmagałem, Sophie, przez długie lata. 

- Naprawdę? - Zabrzmiało to tylko odrobinę głośniej od szeptu. 

Pokiwał głową, 

- Byłem niewiele starszy od ciebie, kiedy moja matka... -Urwał, odruchowo zaciskając palce 

na moich. - Po śmierci ojca - ciągnął - pragnąłem wytargać z siebie moce gołymi rękami... Jak 

ty, postanowiłem zaprzestać magii. Napawała mnie wprost niewyobrażalnym strachem. 

- Właściwie nigdy tak naprawdę nie myślałam  o twoim życiu.  -  Zaczęłam  sobie wyobrażać, 

jak czułabym się, gdyby Alice nie zabiła Elodie, tylko tato mamę, ale wizja była tak bolesna, 

że nie potrafiłam objąć jej rozumem. - A co wpłynęło na zmianę twojego podejścia do mocy? 

Ojciec westchnął i uśmiechnął się melancholijnie. 

- To długa historia. Najważniejsze, że w końcu nauczyłem się panować nad nimi i to z wielką 

precyzją. Popatrz. 

Uniósł  smukłą  dłoń  i  wycelował  w  najmniejsze  lustro  w  sali,  wysoki  na  trzy  cale  skrawek 

szkła, który zauważyłam dopiero w tym momencie. 

- Pęknij - nakazał cicho. 

Zadrżałam, ale na lusterku pojawiła się jedynie cieniuteńka rysa. 

- Okej - powiedziałam wolno. - Faktycznie, zero eksplozji. Jak ci się to udało? 

Opuszczając rękę, odwrócił się do mnie. 

- Poprzez połączenie wielu rzeczy. Skupienia, głębokich oddechów... 

- Demoniczna joga? - podsunęłam. Zachichotał. 

89 

 

- Niezupełnie. Najprościej mówiąc: ty, ja, Daisy i Nick, Alice, moja matka... posiadamy moc 

bogów,  ale  ciało,  duszę  i  umysł  mamy  ludzkie.  Obie  te  cząstki  naszego  istnienia  muszą 

współdziałać, bo w przeciwnym razie magia staje się zbyt wielka. 

- I wpadamy w obłęd. Jak Alice. Przytaknął. 

-  Mniej  lub  bardziej.  A  teraz  spróbuj  jeszcze  raz  zbić  lustro,  bardziej  jednak  niż  na 

demonicznej koncentrując się na ludzkiej cząstce siebie. 

- Ale... w jaki sposób? 

Tato zdjął okulary i zaczął czyścić je chusteczką do nosa. 

-  Istnieje kilka metod.  Możesz przywołać wspomnienie z okresu,  gdy nie miałaś mocy.  Lub 

skupić się na chwilach, w których odczuwałaś emocje tak silne jak zazdrość, lęk czy miłość... 

- A ty o czym wtedy myślisz? Zakładając okulary na nos, odpowiedział: 

- O twojej mamie. 

- Aha. 

Skoro  jemu  to  pomaga,  powinno  pomóc  też  mnie  -  z  tą  myślą  wybrałam  kolejne  lustro, 

średniej wielkości i w ramie ozdobionej złoconymi amorkami. Poczułam przypływ 

mocy  pod  stopami,  ale  zamiast  grzmotnąć  nią  wściekle  jak  zazwyczaj,  wzięłam  głęboki 

wdech i wyobraziłam sobie twarz mamy. Było to wspomnienie sprzed roku, sprzed naszych 

problemów  w  Vermont.  Szukałyśmy  dla  mnie  balowej  sukienki  i  mama  uśmiechała  się 

rozpromieniona. 

Niemal  natychmiast  serce  zwolniło  rytm  i  magia  wzniosła  się...  stopniowo.  Kiedy  wreszcie 

dotarła  do  koniuszków  palców,  skoncentrowałam  się  na  lustrze,  cały  czas  zachowując  w 

myśli obraz mamy 

- Stłucz się. 

Lustro  roztrzaskało  się,  a  wraz  z  nim  dwa  po  bokach,  zasypując  posadzkę  drobnymi 

odłamkami szkła. Tylko trzy, nie wszystkie, jak poprzednio. I ani śladu eksplozji. 

- Ja cię kręcę! - wyszeptałam. 

Na twarzy rozlał mi się głupkowaty uśmiech i pierwszy raz od miesięcy poczułam upojenie 

magią. 

-  Znacznie  lepiej  -  rzekł  tato  i  lekko  machnął  ręką.  W  ciągu  kilku  sekund  lustra  wróciły  do 

poprzedniego stanu. - Rzecz jasna, im częściej będziesz ćwiczyć, tym lepsze będą wyniki. A 

w końcu osiągniesz taką wprawę, że wątpię, abyś mogła kogokolwiek skrzywdzić. 

Euforia przeszła w jakieś nerwowe roztrzepotanie. 

90 

 

-  Chcesz  powiedzieć,  że  jeśli  opanuję  to  magiczne  tai--chi,  nie  stanę  się...  no,  wiesz,  drugą 

Alice? 

-  Tak,  ograniczy  to  tę  ewentualność  w  bardzo  znacznym  stopniu.  Jak  już  wspominałem, 

usunięcie mocy stanowi dla ciebie tylko jedną z wielu alternatyw. 

Nie wiedząc, jak zareagować, kiwnęłam głową i wytarłam spocone nagle dłonie o sukienkę. 

Ćwiczenie  głębokich  oddechów  i  wyobrażanie  sobie  ukochanych  ludzi  wygląda  sto  razy 

lepiej od wycinanych na skórze magicznych znaków, pomyślałam. Ale coś mi się nie wydaje, 

że to taka łatwizna. 

-  Naturalnie  wybór  należy  do  ciebie  i  nie  musisz  podejmować  go  juz  teraz  -  rzeki  tato.  - 

Jednak... obiecaj mi, że przynajmniej się nad tym zastanowisz. 

- Tak. - Zabrzmiało to jak pisk, więc odchrząknąwszy; powtórzyłam: - Tak, bądź spokojny. 

Sądziłam, że tato, jak zwykle, odpowie dziarskim tonem coś w stylu: „Doskonale. A zatem 

niecierpliwie oczekuję twojego werdyktu w tej istotnej kwestii" Tymczasem spojrzał na mnie 

i z wyraźną ulgą odparł: 

- Dobrze. 

Myśląc, że jest już po sprawie, ruszyłam do drzwi, ale zatrzymał mnie na progu. 

- Jeszcze nie skończyliśmy - rzucił. Zamrugałam powiekami. 

- Jeśli bardzo chcesz, to mogę spróbować rozbić jeszcze kilka luster, tato, ale chyba nie dam 

rady. Wczoraj i dziś kłębiło się wokół mnie tyle magii, że... 

Pokręcił głową. 

- Nie o to chodzi. Mamy jeszcze do omówienia pewną sprawę. 

Nie uruchamiając nowo nabytych zdolności paranormalnych, wyczułam, że zapowiada się coś 

złego. -Jaką?  

Tato zaczerpnął głęboki oddech i założył ręce na piersi. 

- Opowiedz mi o Archerze Crossie. 

 

 

ROZDZIAŁ 18 

 

Mimo że ostatecznie nie wsunęłam ręki do kieszeni, moneta i tak zdawała się wypalać w niej 

dziurę. Myślałam gorączkowo. Skąd tato może wiedzieć, że wczoraj był tu Archer? Czy wie, 

że  dostałam  od  niego  monetę?  Archer  powiedział,  że  odszuka  mnie za  jej  pomocą.  Czyżby 

ojciec chciał się nią posłużyć, by go tutaj zwabić? 

91 

 

Gdy jednak byłam ledwie o włos od załamania nerwowego, tato powiedział: 

- Wiem, że jest ci niezręcznie rozmawiać na ten temat, ale muszę dowiedzieć się jak najwięcej 

o wydarzeniach minionego semestru. 

- Aha -  wyszeptałam  z nadzieją, że nie zabrzmi to jak westchnienie ulgi.  -  Już ci  mówiłam: 

pani Casnoff kazała mi napisać oświadczenie do Rady. Znajdziesz w nim szczegółowy opis 

wszystkiego, co się zdarzyło. 

- Czytałem. Ale, podobnie jak reszta członków Rady, nie wierzę, że zawiera całą prawdę. 

Zamiast  planowanego  okrzyku  oburzenia,  z  mojego  gardła  wydobyło  się  beknięcie  owcy. 

Pewnie dlatego, że tato miał rację: w tym całym kretyńskim oświadczeniu nawet nie otarłam 

się o prawdę. 

- Twój związek z Archerem Crossem.., 

- W życiu nie byliśmy związani - parsknęłam ze złością. 

-  Nie  przerywaj!  -  Tato  warknął  tak  groźnie,  że  zamknęłam  usta  ze  słyszalnym  trzaskiem. 

Zniżywszy głos, ciągnął: -Widzieliście się wczoraj w „U Shelley"? 

Przez  ułamek  sekundy  myślałam,  czy  by  nie  skłamać.  Ale  z  jego  spojrzenia 

wywnioskowałam, że już zna odpowiedź. W tej sytuacji kłamstwo pogrążyłoby mnie jeszcze 

bardziej. 

- Tylko chwilę - odparłam gorączkowo, tak jakby tempo miało tutaj coś uprościć. - Ale wiesz, 

obronił  mnie  przed  całą  zgrają  L'Occhio  di  Dio.  Mógł  wydać  mnie  w  ich  ręce  albo 

zamordować, a jednak tego nie zrobił. Zresztą jego przynależność do Oka wydaje się trochę 

dziwna, bo nadal korzysta z magii... 

Tato mocno chwycił mnie za ramiona. Nie wpił się w nie palcami ani też mną nie potrząsnął, 

ale na widok jego miny słowa uwięzły mi w krtani. 

- Kategorycznie zabraniam ci spotykać się z Archerem Crossem. I jako twój ojciec, i jako szef 

Rady. Odtąd pod żadnym pozorem nie wolno ci się z nim kontaktować. To nakaz, pamiętaj. 

Jasne. Jednak słysząc to, poczułam niemal fizyczny ból. 

-  No  tak  -  odpowiedziałam  ze  spuszczonym  wzrokiem.  -  Ja  jestem  demonem,  on  należy  do 

L'Occhio.  Wyobraź  sobie,  jak  wyglądałyby  rodzinne  święta,  gdybyśmy  zostali  parą. 

Fruwające wkoło magia i sztylety, przewrócona choinka, no i... 

Żart nie rozbawił taty, ale nie miałam mu tego za złe. Wyrzucałam z siebie zdania niemal z 

prędkością światła, pewnie więc część dowcipu nie była zbyt czytelna. 

92 

 

- To jednak nie wszystko. - Puścił mnie i cofnął się o krok. Westchnął. - Sophie, Archer Cross 

stanowi  prawdopodobnie  największe  zagrożenie,  z  jakim  kiedykolwiek  zetknęło  się 

Prodigium. 

Spojrzałam na niego. 

- Okej, wiem, że Oko budzi wielką grozę, tato, ale wczoraj widziałam ich w akcji. Wcale nie 

są tacy straszni, a Archer jest jednym z najmłodszych. 

-  Zgoda,  niemniej  to  także  czarnoksiężnik.  Dawniej,  aby  nas  dopaść,  Oko  wykorzystywało 

element  zaskoczenia,  nie  wspominając  już  o  tym,  że  przewyższało  nas  liczebnie.  Zresztą 

wczoraj  przekonałaś  się  na  własnej  skórze,  jak  sprawnie  potrafią  działać.  A  gdyby  posiedli 

również umiejętności magiczne... zapewne stracilibyśmy nasz jedyny atut. Fakt, że LOcchio 

di  Dio  zwerbowało  jednego  z  Prodigium,  jest  dla  nas  w  najwyższym  stopniu  zatrważający. 

Dlatego należy schwytać Archera Crossa i rozprawić się z nim, Sophie. 

- Po prostu go uśmiercić - rzekłam beznamiętnie. 

- Jeśli tak postanowi Rada. 

Podeszłam  do  najbliższego,  zdeformowanego  ze  starości  okna,  które  w  dużym 

zniekształceniu ukazało mi nieznany ogród. I tak nie dorównywał on urodą innym. Fontanny 

zarosły  mchem,  a  jedna  z  kamiennych  ławek  pękła  na  dwoje.  Tato  stanął  tuż  za  mną. 

Zobaczyłam w szybie, jak unosi ręce nad moimi ramionami, a potem wolno je opuszcza. 

-  Sophie,  wiem,  że  jest  to  niełatwe  do  ogarnięcia  myślą,  jednak  nastały  dla  nas  wszystkich 

bardzo  niebezpieczne  czasy.  Kiedy  tu  przybyliśmy,  spytałaś,  dlaczego  Rada  mieści  się  w 

Thorne Abbey, a nie w Londynie. 

-  Lara  powiedziała,  że  zaszły  pewne  „nieprzewidziane  okoliczności"  -  odparłam,  nie 

odwracając głowy. 

Nasze spojrzenia spotkały się w rozmazanym odbiciu. 

- Owszem. Dwa miesiące temu UOcchio di Dio doszczętnie spaliło kwaterę główną Rady. 

- Cooo? - Teraz musiałam się odwrócić. 

-  Dlatego  też  w  Thorne  jest  zaledwie  pięcioro  członków  Rady.  Pozostałych  siedem  osób 

zginęło w czasie napaści. 

Mimo że nie znałam nikogo z zabitych, odebrałam jego słowa jak cios w żołądek. Z trudem 

zdołałam wydusić: 

- A czemu ta wiadomość nie dotarła do Hekate? 

Tato  oddalił  się  w  stronę  jednego  ze  złoconych,  obitych  aksamitem  krzesełek  pod  ścianą  i 

opadł na nie, jakby zabrakło mu sił. 

93 

 

-  Ponieważ  -  ciężko  westchnął  -  robimy  co  w  naszej  mocy,  aby  zachować  ją  w  sekrecie. 

Gdyby rzecz się wydała, z całą pewnością doszłoby do paniki, a na to nie możemy sobie teraz 

pozwolić. 

Popatrzył na mnie. 

- Czy mogę być z tobą boleśnie szczery, Sophie? 

- Co za miła odmiana... - zaczęłam, ale widząc jego zwieszone ramiona i strach na pobladłej 

twarzy, wzięłam głęboki wdech i przytaknęłam: - Proszę. 

- Przypominasz sobie wojnę, o której rozmawialiśmy wczoraj? Między Okiem a Prodigium...? 

Wygląda  na  to,  że  wkrótce  czeka  nas  kolejna,  tyle  że  potencjalnie  znacznie  poważniejsza. 

Oko  nie  napadło  na  siedzibę  Rady  samodzielnie.  Pomagały  mu  Siostrzyce  Brannick.  - 

Przerwał, przyglądając mi się bacznie. - Wiesz coś o Siostrzycach Brannick? 

- Irlandki, rudowłose. - Przywołałam w pamięci wizerunek Siostrzyc z wykładu pani Casnoff 

pod tytułem „Ci, którzy chcą nas wszystkich wymordować", jak również jej stwierdzenie, że 

gdyby  sprzymierzyły  się  one  z  Okiem,  mielibyśmy  przechlapane.  -  Są  trochę  jak  białe 

wiedźmy, prawda? - spytałam tatę. 

- Tak, wywodzą się od jednej z nich. W zasadzie większość nie posiada już mocy. Zdrowieją 

prędzej  niż  zwykli  ludzie,  a  niektóre  wykazują  jeszcze  pewne  zdolności  magiczne,  jak 

umiarkowana telekineza, prekognicja i tym podobne. Ich liczba maleje z każdym rokiem, ale 

mają  nową  przywódczynię,  Aislinn  Brannick.  Podobno  jest  o  wiele  ambitniejsza  od  swych 

poprzedniczek, a także przychylna działalności Oka. 

Magiczny rausz przeszedł mi zupełnie. Oparłam się o parapet okna. 

- Jak to? Co spowodowało, że się sprzymierzyli i koniecznie chcą nas pozabijać? 

- Nick i Daisy - odparł stanowczo. - Siostrzyce Brannick i Oko rozwścieczyła wieść, że po raz 

pierwszy od sześćdziesięciu lat ktoś zaczął przyzywać demony. Ale, rzecz jasna, większość 

Prodigium równie ubolewa nad tym, że jeden z nas wstąpił w szeregi  L'Occhio di Dio. Cała 

sytuacja  jest...  No  cóż,  obawiam  się,  że  napięta  to  zbyt  słabe  określenie.  Zapalna, 

powiedziałbym raczej. - Podniósł się z krzesła i znów stanął naprzeciw mnie.  - Sophie, czy 

teraz już rozumiesz, dlaczego zrobię wszystko, by zniechęcić cię do Redukcji? 

Super.  Tato  przypomniał  mi  jeszcze  o  spoczywającej  na  moich  barkach  odpowiedzialności, 

jaka wiąże się z wielką mocą itepe. 

-  Pewnie  -  odparłam,  starając  się  ukryć  gorycz  w  głosie.  -  To  zupełnie  tak  jak  z  Alice. 

Demony stanowią broń wręcz nie do pokonania, więc jeśli wybuchnie wojna, na pewno mnie 

wykorzystacie, prawda? 

94 

 

Tato  spojrzał  na  mnie  ze  zmarszczonymi  brwiami.  Unikając  jego  wzroku,  przygryzłam 

policzek. 

-  Nie  -  odpowiedział  w  końcu.  -  Mylisz  się,  Sophie.  -  Pogładził  mnie  po  ramieniu  i  znów 

popatrzyłam  mu  w  oczy.  -Nigdy  nie  użyłbym  ciebie  jako  broni.  Powinnaś  zachować  moce, 

aby  zapewnić  sobie  bezpieczeństwo.  Myśl,  ze  mogła  byś  być  całkowicie  bezbronna  wobec 

Oka  i  Siostrzyc  Brannick...  -  Głos  zadrżał  mu  przy  ostatnim  słowie.  -  Napawa  mnie...  - 

odchrząknął - zgrozą. 

Zamrugałam oczami, bo nagle zapiekły mnie boleśnie. 

-  No  ale  gdybym  poddała  się  rytuałowi,  to  chyba  przestaliby  się  mną  interesować...?  -  Nie 

chciałam, żeby zabrzmiało to jak błaganie. 

Tato pokręcił głową. 

-  Dla  nich  byłoby  nieistotne,  czy  masz  moce,  czy  też  ich  nie  masz.  Wciąż  będziesz  moją 

córką. Dzięki magii przynajmniej możesz się bronić. 

Ręce  trzęsły  mi  się  tak  bardzo,  że  wsunęłam  je  do  kieszeni  Musnąwszy  palcami  monetę, 

podskoczyłam,  jakby  mnie  oparzyła.  Tato  chyba  to  spostrzegł,  więc  na  wszelki  wypadek 

zapytałam prędko: 

- Nie mogłeś powiedzieć mi tego na samym początku? Nasze oczy spotkały się. 

- Dlaczego nie powiedziałaś mi prawdy o sobie i Archerze? 

- Przyjaźniliśmy się i tyle - odrzekłam. - Ile jeszcze razy mam ci to powtarzać? 

Nie zareagował, więc wzniosłam oczy do nieba. 

-  Okej,  polubiłam  go.  Nawet  się  w  nim  zadurzyłam  i...  -Nie  byłam  pewna,  czy  policzki 

spąsowiały mi ze wstydu, czy ze złości.  -  I  raz się całowaliśmy. Ale tylko raz, bo po kilku 

sekundach okazało się, że należy do Oka. 

Tato pokiwał głową. 

-  Rozumiem,  że  to  wszystko  i  nie  ma  tu  drugiego  dna.  Zapragnęłam  rzucić  się  w  wielką 

otchłań i najlepiej zginąć, ale niestety w posadzce nie było nawet dziury. 

- Tak, to wszystko. 

-  Niewiele,  ale  też  coś  wnosi  -  powiedział  tato,  przeczesując  włosy  ręką.  -  Proszę,  abyś  w 

dogodnej chwili uzupełniła swoje oświadczenie o te informacje. 

Zapadło długie milczenie. W końcu, wycierając spocone dłonie o sukienkę, zapytałam: 

- Czy dzieje się jeszcze coś strasznego, o czym powinnam wiedzieć? 

Tato zaśmiał się machinalnie, prowadząc mnie do drzwi. 

95 

 

- Wszelkie bieżące okropieństwa mamy już omówione. Raptem przyszło mi do głowy kolejne 

pytanie. 

- A co z Nickiem i Daisy, tato? Mnie wprawdzie nie chcesz używać jako broni, ale... 

-  Nigdy  -  odparł  cicho,  ale  niezłomnym  tonem.  -  To,  co  ich  spotkało,  jest  przestępstwem  i 

ktokolwiek to zrobił, ponosi odpowiedzialność za potworną sytuację, w której się znajdujemy. 

Dlatego tak istotne będzie wykrycie, kto ich zmienił. 

Przystanęliśmy na półpiętrze. 

- Co masz na myśli? 

-  Prócz  wiadomej  ceremonii  istnieje  jeszcze  jeden  sposób  na  pozbawienie  demona  mocy. 

Istota, która pierwotnie dokonała rytuału, może go cofnąć. Naturalnie my już nie możemy na 

to liczyć, bo jesteśmy demonami w trzecim i czwartym pokoleniu, a nasz twórca od dawna 

nie żyje. Ale w przypadku Nicka i Daisy nadal jest to możliwe. 

Przypomniało mi się, jak wczoraj  wieczorem oboje, tak osamotnieni, mówili o magii, która 

rozsadza im głowy. 

- Chcą tego... 

- Wiem - odpowiedział. - I liczę też, że czyniąc to... Cóż, nawet jeśli nie uspokoimy Oka, to 

przynajmniej nieco je osłabimy. 

Przyjrzałam  się  ojcu.  Tak  naprawdę.  Ubranie  miał  chyba  o  rozmiar  za  duże,  a  wokół  ust 

głębokie bruzdy jak nawiasy. 

Był niewątpliwie przystojny, ale sprawiał wrażenie wprost nieludzko wyczerpanego. 

-  Posłuchaj  -  zmieniłam  temat.  -  Tylko  się  za  bardzo  nie  ciesz.  Może...  może 

powtórzylibyśmy jutro tę całą demoniczną jogę. 

Gdzieś  w  domu  zaczęło  bić  kilka  zegarów  równocześnie.  Dopiero  po  trzecim  kurancie  tato 

odparł: 

- Chętnie. 

Zeszliśmy na dół bez słowa. Po ustaleniu, że spotkamy się na kolacji, ojciec skierował się do 

swojego gabinetu, a ja poszłam do pokoju, żeby sprawdzić e-maila. 

Pani Casnoff odpisała, ale bardzo zwięźle: 

Dziękuję za informację. 

Oparłam się na krześle, zakładając skrzyżowane ręce za głowę. Najwyraźniej nie przejęła się 

tym  zbytnio.  Ale  też  stwierdziłam,  że  w  sumie  to  dobrze.  Zwłaszcza  że  do  szczęścia 

brakowało  mi  jeszcze  tylko  plączącego  się  wokół  ducha  Elodie.  I  tak  miałam  już  dość 

atrakcji. 

96 

 

Wyjęłam  z  kieszeni  ciężką  złotą  monetę.  Przyjrzawszy  się  jej  dokładnie,  włożyłam  ją  do 

szuflady stolika. 

 

ROZDZIAŁ 19 

 

Po  południu  wyszłam,  by  rozejrzeć  się  za  Jenną.  Nietrudno  było  ją  odszukać:  do  tej  pory 

siedziała z Vix w ogrodzie. Kiedy je spostrzegłam, zasłaniając oczy przed rażącym słońcem, 

czuliły się na skraju fontanny jak papużki nierozłączki i kiwały nogami w wodzie. Sielanka, 

pomyślałam,  brakuje  tylko  unoszących  się  nad  ich  głowami  pulsujących  czerwonych 

serduszek. 

- Hej! - zawołałam, machając ręką słabo jak nigdy. Jenna odwróciła się do mnie. 

- No wreszcie! - wykrzyknęła, zarumieniona, z rozognionym wzrokiem. - Gdzie ty się od rana 

podziewałaś? 

Zrzuciłam  sandały  i  usiadłam  obok  niej.  Woda  w  fontannie  była  tak  zimna,  że  aż  się 

wzdrygnęłam. 

- Prawie cały czas gadałam z tatą. Wiesz, tworzenie więzi pomiędzy ojcem a córką. 

- Twój ojciec jest cudowny. - Vix wychyliła się zza pleców Jenny. 

Miała niski głos i jak Jenna leciutki południowy akcent. Była też porażająco piękna, nic więc 

dziwnego, że jej wielkie 

zielone oczy i jedwabiste brązowe włosy totalnie oczarowały moją przyjaciółkę. 

-  W  tej  chwili  to  mój  najulubieńszy  człowiek  na  świecie  -  oświadczyła  Jenna,  ściskając 

Victorię za rękę. - Sprowadził tu Vix, no powiedz, czy nie jest fajny! - zwróciła się do mnie. 

- Przefajny - odmruknęłam. 

Ciekawe,  czy  przyszło  jej  na  myśl,  że  sprowadził  Vix,  żeby  ją  czymś  zająć.  Sądząc  po  jej 

rozanielonym spojrzeniu, stwierdziłam, że chyba nie. 

-  Super,  że  się  w  końcu  poznałyśmy  -  powiedziałam  do  Vix.  -  Jenna  ciągle  mi  o  tobie 

opowiada. 

- A mnie opowiada o tobie - roześmiała się dziewczyna. - Oczywiście twój tato też mówił o 

tobie w nieskończoność, więc dzięki nim czuję się tak, jakbym cię bardzo dobrze znała. 

Nie do wiary! Najpierw Cal, potem Lara i inni członkowie Rady, a teraz jeszcze Vix. Czyżby 

ojciec  założył  bloga  pod  nazwą  „Moja  córka  Sophie.  Dlaczego  warto  ją  popierać  i  może 

nawet wejść z nią w związek małżeński"? 

- Co robiłaś z tatą? - spytała Jenna. Zawahałam się, ale Vix wyjęła nogi z wody i wspierając 

97 

 

się rękami na krawędzi fontanny, odwróciła głowę w drugą stronę. 

- Pójdę się rozpakować - powiedziała. - Z podniecenia na widok Jenny zupełnie zapomniałam 

o walizce. -Uśmiechnęła się, pokazując dołeczki w różowych policzkach. Zauważyłam na jej 

szyi błyszczący w słońcu krwawy klejnot. - Przyjdź do mnie później, dobrze? 

- Jasne. - Pochylając się nieśmiało, Jenna musnęła wargami jej usta w pocałunku. 

Vix  pobiegła  do  domu  nieomal  w  podskokach.  -  Twoja  dziewczyna  jest  niesamowicie 

rozmarzona. -Trąciłam Jennę łokciem. 

- Pewnie! - zapiszczała moja przyjaciółka, odwracając 

     się do mnie z płonącą twarzą, i ryknęłyśmy śmiechem. 

Kiedy się uspokoiłyśmy, Jenna odgarnęła włosy z oczu i powiedziała: 

- Widzę, że w tej główce aż tłoczno od głębokich myśli, Sophio Alice Mercer. Co się dzieje? 

-  Powinnaś  raczej  spytać,  co  się  n  i  e  dzieje  -  odparłam.  -Sytuacja  z  Okiem  jest,  yyy... 

poważna. 

Jenna spojrzała na mnie. 

- Jak bardzo? 

Z westchnieniem kopnęłam wodę, wzbijając w powietrze roziskrzone krople. Postanowiłam, 

że nie powiem jej o kwaterze i o uśmierconych członkach Rady. Najwyraźniej był to sekret, o 

którym nie miała pojęcia nawet współpracująca z tą cholerną Radą Vix. 

- Tak, że tato robi wszystko, żeby wybić mi z głowy Redukcję. - Machnęłam ręką. - Wygląda 

na to, że demoniczne moce mogą mi się jeszcze przydać do obrony przed czyhającą na moje 

życie bandą zbirów... 

- Nie mów tak - zareagowała ostro Jenna. 

- Sorry. - Objęłam ją ramieniem. - Po prostu... strasznie się boję. 

Łagodniejąc, położyła dłoń na mojej ręce. 

-  Wiem,  Soph.  Zdradziłaś  się,  dowcipkując  w  obliczu  śmiertelnego  zagrożenia.  Ale  wobec 

tego przyrzeknij, że nie poddasz się Redukcji. 

Musiałam spojrzeć w inną stronę, bo mózg wypełniła mi kolejna wizja Alice zaczajonej na 

Elodie i przebijającej jej szyję srebrnymi szponami. Zaraz jednak przypomniałam sobie twarz 

taty, smutną i pełną obaw. O mnie: 

Spoglądając  na  szczyt  fontanny,  przywołałam  w  myślach  pierwszy  wieczór  w  Hekate  Hall, 

jak zaśmiewałyśmy się z Jenną w naszym pokoju. Strzepnęłam palcami i woda momentalnie 

przybrała jaskraworóżowy kolor. 

- Okej! - odparłam. - Bez mocy nie mogłabym robić takich fajnych rzeczy, prawda? 

98 

 

Liczyłam, że ją tym rozbawię. Uśmiechnęła się, ale bez przekonania, a kiedy się przysunęła, 

żeby mnie przytulić zobaczyłam łzy w jej oczach. 

- Cudnie. 

-  Cudnie  -  powtórzyłam,  odwzajemniając  jej  uścisk.  Kiedy  zakończyłyśmy  czułości,  Jenna 

odrzuciła włosy do 

tyłu i odchyliła głowę, przymykając oczy. 

- Czy tato powiedział ci coś o Nicku i Daisy? 

-  On...  -  Nagle  kątem  oka  spostrzegłam  niewyraźny  kształt  i  coś  wpadło  do  fontanny  z 

głośnym pluskiem, zalewając nas od stóp do głów falą różowej wody. 

Po chwili przed nami wynurzył się Nick, rozbryzgując wokół  malinowe krople. Nawet jeśli 

speszyły go miny demona i wampirzycy pod tytułem „chyba cię pokręciło!, zakamuflował to 

rewelacyjnie. 

Z właściwym sobie uśmiechem przyprawiającym o gęsią skórkę spytał: 

- Czy któraś z was, urocze damy, wymówiła może moje imię? 

-  Taaa.  -  Spiorunowałam  go  wzrokiem,  wyciskając  wodę  z  warkocza.  -  Przed  sekundą  obie 

stwierdziłyśmy, że byłoby super, gdyby Nick rzucił się do fontanny jak wariat i kompletnie 

zniszczył nam ubrania! Tak że wielkie dzięki. 

-  Sophie  ma  rację  -  poparła  mnie  Daisy,  stając  nagle  przy  nas.  Najwyraźniej  towarzyszyła 

Nickowi zawsze i wszędzie. -Przeproś dziewczyny. - Jej słowa pewnie zabrzmiałyby groźniej, 

gdyby nie patrzyła na chłopaka jak na pyszny deser. 

Ale dziwadła! - pomyślałam. 

Nick zbliżył się do nas, rozchlapując wodę. 

- Kochanie, po to tu przyszedłem - rzekł do Daisy. -Sophie, wczoraj zachowałem się wobec 

ciebie jak palant. 

Prawdę  mówiąc,  użył  innego,  o  wiele  adekwatniejszego  słowa.  Zdumiona  uniosłam  brwi, 

czekając, jak to rozwinie. 

-  Słyszałem  masę  plotek  o  tobie  i  tym  całym  Archerze,  stąd  mój  błędny  pogląd  na  waszą 

znajomość. Ale twoja wczorajsza reakcja na UOcchio... - Pokręcił głową. - Myliłem się co do 

ciebie i liczę, że jednak zostaniemy przyjaciółmi. 

Wyciągnął  do  mnie  rękę.  Chwilę  się  zawahałam.  Miał  w  sobie  coś  z  dzikiego  zwierzęcia. 

Niby uśmiechał się i był przyjazny, po czym nagle robił się opryskliwy i budził grozę. Po raz 

kolejny... przypomniała mi się Alice. 

99 

 

Tak czy inaczej, zdecydowałam, że podam mu dłoń na zgodę. Ledwie jednak się dotknęliśmy, 

z  trzaskiem  przebiegła  mi  po  ciele  i  przeniknęła  mnie  na  wskroś  silna  magia.  Chciałam 

wyrwać rękę, ale Nick zwolnił uścisk dopiero wtedy, gdy niemiłe doznanie porażenia prądem 

ustało zupełnie. Zerwałam się na równe nogi z krzykiem: 

- Do ciężkiej cholery, co ty... 

Spojrzawszy  po  sobie,  stwierdziłam,  że  jestem  sucha.  Co  więcej,  moją  skromną  czarną 

sukienkę  zastąpiła...  też  czarna  sukienka,  tyle  że  znacznie  krótsza,  błyszcząca  i  z  dekoltem 

prawie do pasa. Poza tym mokry warkocz zmienił się w brązowe jedwabiste fale. 

Nick mrugnął do mnie. 

- Dużo lepiej. Wreszcie zaczynasz wyglądać jak przyszła Królowa Demonów - orzekł. 

Wylazł  z  wody  i  chwycił  Jennę  za  rękę.  W  ciągu  kilku  sekund  ze  szczura  topielca 

przeobraziła się w gorący towar w letniej sukience, rzecz jasna, różowej. Nigdy w życiu nie 

założyłaby tak śmiałego ciucha z własnej woli. 

- No nieźle - rzekła Daisy, wznosząc oczy do nieba, gdy Nick objął ją w pasie. 

- O co ci chodzi? - Pocałował ją w policzek. - Prezentują się dużo lepiej. 

Bez namysłu złapałam go za rękę. Mokry biały T-shirt i dżinsy zmarszczyły się gwałtownie i 

już  po  chwili  miał  sobie  odblaskowy  żółty  top  bez  rękawów  i  też  dżinsy,  tylko  że 

marmurkowe. 

- A tobie lepiej w tym! 

Nie wiem,  czy sprawił  to komiczny  wygląd Nicka, czy łatwość, z jaką  go „przebrałam" (w 

dodatku bez eksplozji) ale moje wargi same uniosły się w uśmiechu. Daisy chichotała, a Nick 

spojrzał na mnie, mrużąc oczy, i powiedział: 

- Okej, skoro się dopraszasz. 

Machnął  ręką  i  nagle  zrobiło  mi  się  straszliwie  gorąco.  Ponieważ...  byłam  w  kostiumie 

wielkanocnego zajączka. Jednym strzepnięciem łapki zamieniłam strój Nicka w kombinezon 

narciarski. 

Widząc, że jestem w bikini, przebrałam Nicka w bufiastą balową suknię w kolorze lila. 

Gdy  później  on  przemienił  mnie  w  tancerkę  z  rewii,  oczywiście  ze  strusimi  piórami  na 

głowie,  a  ja  jego  w  płetwonurka,  oboje  totalnie  upojeni  magią  dostaliśmy  głupawki.  Po 

kolejnej  transformacji  ciuchów  -  teraz  w  błękitnym  T-shircie  i  spodenkach  za  kolano  - 

przysiadłam na krawędzi fontanny rozgrzana, aż paliły mnie dłonie. Nick stanął nade mną w 

swoim zwykłym stroju. 

- Rozejm? - zaproponował. 

100 

 

Domyśliłam się, że nie chodzi mu tylko o nasz magiczny pojedynek. Przysłoniłam oczy ręką. 

- Jasne - odparłam. - Rozejm. 

Nadal  coś  mnie  w  nim  niepokoiło,  ale  nabuzowana  nie  mogłam  sobie  uprzytomnić,  co 

takiego.  Odchyliłam  głowę.  Włosy  tak  cudownie  łaskotały  skórę.  Przez  ciało  przepływała 

magia... Przyjemny plusk wody i ciepło słońca sprawiły, że nagle cała groza L'Occhio wydała 

mi się nierzeczywista, daleka. Ktoś otarł się o mnie biodrem. Otworzyłam oczy. 

Obok  siedziała  Jenna.  Nick  i  Daisy  szli  w  stronę  domu  spacerowym  krokiem,  objęci 

ramionami. 

- Znów wyglądasz jak dawniej - z nikłym uśmiechem powiedziała moja przyjaciółka.            

- I tak właśnie się czuję.            

Przez chwilę siedziałyśmy w kojącej ciszy. 

- Pamiętam, kiedy ostatnio widziałam cię tak szczęśliwą - rzekła Jenna. 

Kładąc głowę na jej ramieniu, odpowiedziałam: 

- Hmmm, dzień, w którym wróciłaś do Hekate, był taki radosny. 

-  Nie  ten  dzień!  -  prychnęła.  -  Ucieszyłaś  się  na  mój  widok,  ale  też  byłaś  smutna  i 

wystraszona. Myślałam  o przededniu  święta duchów. Na pewno sobie przypominasz, jak w 

nocy  buszowałyśmy  po  kuchni  i  zamieniłaś  pu-ree  ziemniaczane  w  deser  z  lodów...?  - 

Uśmiechnęła się na to wspomnienie. - A buraki w kandyzowane wisienki do koktajli. Rano 

obudziłam się o pięć kilo grubsza. 

-  Chciałam  cię  jakoś  rozweselić.  -  Było  to  tuż  po  napaści  na  Chaston,  o  co  cała  szkoła 

oskarżyła Jennę. 

Wampirzyca oparła policzek o moją głowę. 

- Wiem  -  szepnęła.  -  I prawie  ci  się to udało.  Ale wtedy miałaś taki świetny nastrój.  Wręcz 

promieniałaś, Sophie! 

A  to  dlatego,  że  parę  godzin  wcześniej  pracowałam  z  Ar-cherem  w  piwnicy.  Akurat  wtedy 

kazali  nam  skatalogować  objęte  klątwą  rękawiczki,  które  lubiły  polatać  sobie  w  kółko  jak 

szajbnięte nietoperze. Ścigaliśmy to cholerstwo przez dwadzieścia minut, aż w końcu udało 

nam się zapędzić je do słoika. Szamotały się w nim tak, że musieliśmy przytrzymywać wieko 

razem, staliśmy więc bardzo blisko siebie i nasze dłonie nawiązały bezpośredni kontakt. Jego 

ciepło, gdy przywarł do mnie w pewnej chwili, było nie do zapomnienia. 

Cały  czas  śmialiśmy  się  przy  tym  do  rozpuku,  więc  patrzyłam  w  te  jego  ciemne  oczy  z 

obolałą szczęką. 

101 

 

Archer  powiedział,  zabawnie  poruszając  brwiami,  że  skoro  urok  rzucony  na  te  rękawiczki 

miałby  mu  zapewnić  bliskość  z  piękną  dziewczyną,  to  zaraz  je  ukradnie,  i  znów 

wybuchnęliśmy  śmiechem.  Takiego  właśnie  go  polubiłam  i  wydawało  mi  się,  że  jedyną 

tajemnicą, która nas dzieli, jest ogrom moich uczuć wobec niego. 

Teraz przymknęłam oczy, by nie zalać łzami ramienia Jenny. 

- Tak - odezwałam się wreszcie. - To była fajna noc 

 

 

ROZDZIAŁ 20 

 

Łaziłyśmy po ogrodzie do późnego popołudnia. Gdy wróciłyśmy do domu, Jenna poszła na 

spotkanie z Vix, a ja stwierdziłam, że posiedzę trochę u siebie. Na schodach natknęłam się na 

Larę. 

- O, Sophie, właśnie cię szukam  -  powiedziała, wciskając mi do ręki  ogromniastą książkę.  - 

Ojciec kazał dać ci ją jeszcze dzisiaj i prosił, abyś przeczytała przed snem, ile tylko zdążysz. 

Na oprawie tomiska widniał wygrawerowany tytuł Dzieje demonologu. 

- Mhm... no to cudnie. Dzięki. 

Chciałam z wigorem unieść księgę na znak, że się cieszę, ale okazała się potwornie ciężka. 

Ważyła chyba tonę, bo kiedy wróciłam do pokoju i rzuciłam ją na łóżko, materac zatrzeszczał 

w bolesnym proteście. 

Otworzyłam  laptop  i  przez  kilka  minut  bezmyślnie  surfowałam  po  internecie,  ale  oczy 

uciekały  mi  poza  ekran,  bo  tak  naprawdę  byłam  zaprzątnięta  czymś  zupełnie  innym. 

Wyłączyłam komputer, podeszłam do nocnego stolika 

i odsunęłam szufladę. Chwilę wpatrywałam się w monetę nim jednak zdążyłam ją wyjąć, do 

pokoju  wparowała  Jen-na  w  towarzystwie  Vix.  Zatrzasnęłam  szufladę  w  nadziei,  że  nie 

zauważą, jak mi wali serce. Całe szczęście Jenna zajęła się książką na łóżku. 

- O kurczę, Soph, widzę tu potężną lekturę na wakacje. 

- Mhm. - Podniosłam tom. Był jeszcze cięższy niż poprzednio, tak że lekko zadrżały mi ręce. 

- Wiesz, jakieś demoniczne zadanie domowe od taty. 

- Wybieramy się na kolację - rzekła Jenna. - Pójdziesz z nami? 

Popatrzyłam na dwie wampirzyce. Przez pół dnia miałam przyjaciółkę tylko dla siebie, więc 

w sumie teraz mogłabym się nią podzielić z Vix. A jednak widząc, jak czulą się rozanielone, 

przypomniałam sobie, że moje życie, krótko mówiąc, jest do dupy. 

102 

 

- Raczej nie. Chciałabym trochę pobyć sama, odpocząć, no i wziąć się do tej księgi. 

Jenna uniosła blade brwi. 

- Odmawiasz jedzenia na rzecz pracy domowej, Sophie Mercer? 

- Tak, to moje nowe, jeszcze bardziej nudne, brytyjskie wcielenie. 

Jenna i Vix roześmiały się i gdy im przyrzekłam, że spotkamy się nazajutrz, wyszły nieomal 

roztańczonym krokiem.  Aż dziwne, że w drzwiach nie pojawiła się w tej  chwili tęcza i  nie 

spadł na ich głowy deszcz różanych płatków. Fuj! Skąd we mnie tyle jadu? 

Jenna zasługuje na płatki róż i tęczę - z tą myślą położyłam się na łóżku, boleśnie uderzając 

się o książkę taty w mostek. Po tym, co przeszła, zasłużyła wyłącznie na samo dobro. Więc 

czemu  na  widok  jej  z  Vix  postanowiłam  ślęczeć  nad  Dziejami  demonologii?  Znowu 

spojrzałam  na  nocny  stolik  i  westchnęłam.  Otworzyłam  księgę,  próbując  zmusić  się  do 

czytania. 

Przez kilka godzin walecznie zmagałam się z pierwszym rozdziałem. Jak na rzecz poświęconą 

upadłym aniołom, które gonią w kółko, siejąc zamęt meganiewyobrażalnie mroczną „magyą", 

książka okazała się potwornie nudna, że już nie wspomnę o jej osobliwej ortografii. 

Usadowiłam  się  wygodniej  wśród  poduszek.  Kiedy  próbowałam  ułożyć  dzieło  na 

podniesionych  kolanach,  wypadła  z  niego  jakaś  kartka.  Wzdrygnęłam  się,  myśląc,  że  to 

stronica książki, ale papier był o wiele bielszy i prawie wcale Rnie śmierdział stęchlizną. List! 

Od razu rozpoznałam charakter pisma taty, bo przez lata przysyłał mi kartki z okazji urodzin. 

Wszystkie były totalnie bezosobowe, zawsze różowe i z cekinami, i teraz dotarło do mnie, że 

na  pewno  kupowała  je  Lara,  a  on  tylko  skreślał  na  nich  słowa  „Twój  ojciec".  Nigdy  nie 

napisał  niczego  od  siebie,  choćby  zwyczajnego  „Sto  lat!".    Ten  liścik  też  nie  wyróżniał  się 

serdecznym tonem. 

Bądź jutro przygotowana na rozmowę o książce i wszystkim, co przeczytasz. 

Ojciec 

Tyle. 

- Tak, ojcze, naturalnie - mruknęłam, wznosząc oczy do nieba. 

Czy  naprawdę  musiał  mi  to  przypominać  listem?  I  dlaczego  wetknął  go  w  okolicy 

trzechsetnej  strony?  Jeżeli  spodziewał  się,  że  dobrnę  dziś  aż  tak  daleko,  to  niezły  z  niego 

optymista.  Westchnęłam  i  już-już  chciałam  zmiąć  kartkę,  kiedy  raptem  wypisane  na  niej 

słowa poruszyły się. A właściwie zadrgały. Przetarłam oczy, myśląc, że to omam wzrokowy, 

efekt zbyt długiego czytania. Gdy jednak znów spojrzałam na kartkę, litery wciąż się trzęsły. 

103 

 

A  potem  zaczęły  się  przesuwać.  Część  powędrowała  na  dół  strony,  a  reszta  skupiła  się  '  w 

jednym miejscu, tworząc całkiem inny komunikat: 

Regalik. Piąta rano. 

Wiadomość  też  na  sto  procent  była  napisana  ręką  taty,  a  gdy  się  w  nią  wpatrywałam, 

rozsypane litery wróciły na dawne miejsce, układając się w memento o lekturze i rozmowie. 

- Mój tajemniczy tato bawi się w zagadki - mruknęłam. 

Nie miałam cienia wątpliwości, że chodzi mu o regalik z grymuarem Virginii Thorne. Tylko 

skąd nagle te czary i dyskrecja? Dziwne, że chociaż tego dnia spędziliśmy tyle czasu razem, 

nie przyszło mu do głowy, by po prostu powiedzieć: „Spotkajmy się o świcie pod tą magiczną 

szafką, okej?". 

A swoją drogą ciekawe, co chciał tam robić o takiej zakazanej porze? 

Oczy piekły mnie tak, jakbym wtarła w nie piasek, i stwierdziłam, że wziąwszy pod uwagę 

zdarzenie  w  klubie  Prodigium,  Archera,  jak  również  dzisiejsze  spotkanie  z  tatą  i  ten  liścik, 

tegoroczne wakacje nie zapowiadają się zbyt odpoczynkowo. Rozejrzałam się po wspaniałym 

pokoju i zapragnęłam znów znaleźć się w Hekate, usiąść na moim malutkim łóżku i pośmiać 

się z Jenną. 

Ale  ona  mieszkała  parę  metrów  ode  mnie  i  albo  gadała  teraz  z  Vix,  albo  spała,  a  ja  byłam 

sama. 

Odłożyłam  księgę  na  stolik,  zdumiona,  że  tak  delikatny  mebel  nie  załamał  się  pod  jej 

ciężarem.  Mama  nieraz  mówiła,  że  najlepszym  lekarstwem  na  troski  jest  gorąca  kąpiel, 

postanowiłam więc to  sprawdzić. Parę minut  później leżałam zanurzona po brodę w ciepłej 

pianie. 

Przesunęłam  dużym  palcem  po  złotym  kranie  w  kształcie  łabędzia,  który  chyba  w 

zamierzeniu  miał  być  niesłychanie  stylowy,  tymczasem  wyglądał  jak  rzygające  do  wanny 

ptaszysko, wyjątkowo szkaradne. Poza tym kąpiele zawsze kojarzyły mi się z Chaston, która 

o mało nie wykrwawiła się na śmierć w jednej z tych strasznych wanien w Hex Hall. Mimo że 

woda była ciepła, zadrżałam na to wspomnienie. Od tamtej nocy nie widziałam Chaston ani 

razu. Rodzice zabrali ją ze szkoły i nie pojawiła się w niej już do końca roku. Ciekawe, co u 

niej słychać, pomyślałam, i czy w ogóle wie o Annie i Elodie. 

Kiedy sięgałam po ręcznik, z pokoju dobiegł mnie głuchy odgłos. Momentalnie zdrętwiały mi 

palce  i  zjeżyły  się  włoski  na  szyi.  W  horrorach  w  takiej  sytuacji  naga  dziewczyna  woła: 

„Halo!", „Kto tam?" albo coś równie kretyńskiego. Ja jednak nikomu nie obwieściłam swojej 

104 

 

obecności, tylko bezszelestnie zsunęłam ręcznik z wieszaka, owinęłam się nim, po czym na 

palcach podeszłam do drzwi łazienki i przystawiłam do nich ucho. 

Nie słysząc niczego poza biciem własnego serca, wzniosłam oczy do nieba i zdjęłam szlafrok 

z  haczyka  na  drzwiach.  Strach  wywołała  oczywiście  kąpiel  i  myśli  o  Chaston.  Najpewniej 

któraś z niezliczonych pokojówek przyszła, by poprawić mi poduszki, a może też podrzucić 

miętową czekoladkę. Wiążąc pasek okrycia, uchyliłam drzwi. Pokój był pusty. Odetchnęłam z 

ulgą. 

- Strachy na lachy - szepnęłam do siebie, podchodząc do komody. 

Thome Abbey było dla Prodigium tym, czym dla armii USA jest Fort Knox. Myśl, że zakradł 

się do mnie złoczyńca, to kompletne... 

Znów rozległ się łoskot - tym razem o wiele głośniejszy. Uzmysłowiłam sobie, że dochodzi 

z... nocnego stolika. 

Podbiegłam do niego z bijącym  sercem  i odsunęłam szufladę. To złota moneta tłukła się w 

niej  jak  żywa.  Tylko  jakim  cudem?  Archer  dał  mi  do  zrozumienia,  że  posłuży  się  nią,  aby 

mnie  odnaleźć,  nagle  jednak  uprzytomniłam  sobie,  że  nie  mam  pojęcia,  w  jaki  sposób.  A 

może  moneta  jest  przenośnym  portalem  i  za  moment  Archer  wparuje  do  mnie  w  kłębach 

dymu? - pomyślałam. 

Wizja  Archer  a,  który  na  własne  życzenie  ryzykuje  życie  w  siedlisku  Prodigium,  była  zbyt 

przerażająca,  aby  ją  kontemplować.  Zacisnęłam  palce  na  monecie,  tak  gorącej,  że  aż  mnie 

zatchnęło. 

Raptem  przed  moimi  oczami  jakby  rozsunęła  się  zasłona  i  ujrzałam  opuszczony  młyn  oraz 

wejście do Itineris, naprzeciw którego na parapecie okna siedział Archer. Czekał na mnie. 

Rzucając  monetę  na  stolik,  obróciłam  się  w  stronę  komody.  Prędko  chwyciłam  dżinsy  i 

czarną  koszulę  z  długimi  rękawami.  Gdybym  zachowała  spokój,  na  pewno  udałoby  mi  się 

stąd wymknąć bez konieczności obmyślania wiarygodnego pretekstu... 

Wtedy  przypomniało  mi  się,  jak  tato,  blady  i  poważny,  upomina  mnie,  bym  już  nigdy  nie 

spotykała się z Archerem.  I pomyślałam, jak dumny był ze mnie dzisiaj i co by mu  groziło, 

gdyby  ktokolwiek  spostrzegł,  że  wychodzę  na  spotkanie  z  Okiem.  Do  tego  jeszcze  obraz 

płonącej kwatery Rady, z której nie zdołało umknąć jej siedmioro członków... 

Znowu sięgnęłam do komody, ale zamiast dżinsów wyjęłam z niej nocną koszulę. Założyłam 

ją, weszłam do łóżka i zgasiłam światło. Po ciemku wymacałam monetę i gdy ścisnęłam ją w 

dłoni,  znów  zobaczyłam  Archera.  Teraz  chodził  tam  i  z  powrotem,  zadumany,  trąc  ręką 

podbródek. Co chwila popatrywał w stronę drzwi. 

105 

 

Poczułam, jak łzy wilżą mi włosy na skroniach. Przynajmniej wiedziałam, że żyje i nie chce 

mnie pozbawić życia. Na razie ta świadomość musiała mi wystarczyć. 

Czekał bardzo długo. Dłużej niż bym się po nim spodziewała. Grubo po północy ostatni raz 

spojrzał  na  drzwi  i  zniknął  w  wiadomej  wnęce.  Ścisnęłam  monetę  jeszcze  mocniej,  ale  po 

odejściu Archera ostygła w jednej chwili i cała wizja rozpłynęła się w mroku. 

 

 

ROZDZIAŁ 21 

 

Piąta rano nadeszła stanowczo za szybko, zwłaszcza że przepłakałam prawie całą noc. Spałam 

niespokojnie.  Raz  po  raz  zrywałam  się  z  łóżka  przekonana,  że  ktoś  na  mnie  czyha.  W 

pewnym momencie nawet mignęły mi w ciemności rude włosy ale uznałam, że był to tylko 

sen. 

Strasznie bolała mnie głowa i kiedy zadzwonił budzik, musiałam otworzyć opuchnięte oczy 

dosłownie na siłę. Idąc na spotkanie z ojcem, poczułam się jednak dużo lepiej, tak jakby spadł 

ze mnie jakiś ciężar. Wprawdzie myśli o Archerze wciąż sprawiały mi ból, ale zachowałam 

się rozsądnie. Poskromiłam własne pragnienia na rzecz taty, Jenny i prawie całego Prodigium, 

tak że chyba nikt nie mógłby zakwestionować moich „zdolności przywódczych". 

Dumna jak paw wspięłam się po schodach do biblioteki i podeszłam do regału. Niestety tato 

był w znacznie gorszym humorze. 

-  Napisałem  „piąta"  -  zasyczał  na  mój  widok.  -  Jest  piąta  piętnaście.  -  Najwyraźniej  też  nie 

spał tej nocy. 

Jego ubranie nie było wymięte, ale też nie wyglądało  nieskazitelnie jak zwykłe, nie mówiąc 

już o tym, że się nie ogolił, co zdenerwowało mnie prawie tak jak napięcie w jego 

twarzy. Zdumiona zamrugałam oczami, 

- Przepraszam... - zaczęłam, ale podniósł rekę i wyszeptał: 

- Ciszej! 

-  Dlaczego?  -  odszepnęłam.  Staliśmy  po  dwóch  stronach  szafki,  na  której  grymuar  Virginii 

Thorne  prezentował  się  równie  złowieszczo  jak  wtedy,  kiedy  zobaczyłam  go  w  dniu 

przyjazdu. - Po co tu przyszliśmy?  

Tato rozejrzał się wokół, sprawdzając, czy ktoś nas nie podsłuchuje, i odpowiedział: 

- Otworzymy tę szafkę i zabierzemy stąd grymuar. 

106 

 

- Nie ma mowy! - warknęłam już nie zdziwiona, tylko w szoku. - Jest zaczarowany... kto wie, 

może przez samego diabła! 

Tato  przymknął  oczy  i  wziął  głęboki  wdech  jakby  musiał  fizycznie  powstrzymać  się  od 

wściekłego wrzasku. 

-  Sophie  -  rzekł  wolno  -  samemu  mi  się  to  nie  uda.  Zaklęcie,  które  chroni  szafkę,  jest  zbyt 

silne nawet dla mnie. Gdybyśmy się jednak postarali... sądzę, że dopniemy swego. 

-  Jak  to?  -  zapytałam.  -  Przecież  mówiłeś,  że  grymuar  zawiera  najstarszą,  najmroczniejszą 

magię świata. Więc czemu chcesz go wykraść?  

Kolejny głęboki wdech. 

- Dla celów naukowych.  Ogarnęła mnie złość i poczułam wzbierającą magię, 

- Jeśli chcesz, żebym ci pomogła, to przynajmniej nie 

kłam. 

- Rzecz jest w najwyższym stopniu niebezpieczna a wobec tego sądzę, iż powinnaś wiedzieć 

na ten temat jak najmniej. Bo... jeżeli nas złapią, będziesz mogła uczciwie oświadczyć, że nie 

znałaś powodów mojego czynu. 

-  Nie  -  odparłam,  kręcąc  głową.  -  Mam  już  po  dziurki  w  nosie  bycia  oszukiwaną  i 

wysłuchiwania półprawd. 

Gdy wczoraj dałeś mi do zrozumienia, że powinnam zacząć troszczyć się o rodzinne sprawy, 

dla  ciebie  i  dla  Rady  zrezygnowałam  z  Ar...  z  masy  rzeczy.  Więc  lepiej  mów,  o  co  tutaj 

chodzi! 

Teraz  to  on  się  zdumiał.  Pomyślałam,  że  może  odwoła  całą  akcję,  ale  pokiwał  głową  i 

odpowiedział: 

-  Dobrze.  Jak  już  wiesz,  Rada  usiłowała  przywołać  demona  przez  setki  lat,  nim  w  końcu 

Virginia zlokalizowała tę książkę. - Wskazał grymuar. - Po śmierci Alice Rada zdecydowała, 

że  magia,  która  się  tutaj  kryje,  jest  zbyt  groźna,  i  wolumin  został  zamknięty.  Od  tej  pory 

nikomu  nie  udało  się  przeprowadzić  rytuału  Przejęcia.  Lecz  teraz...        -  Daisy  i  Nick  - 

mruknęłam. 

- Właśnie.  

- I co? Myślisz, że ktoś wyjął gymuar i użył tego zaklęcia, by zmienić ich w demony?  

Tato przesunął ręką po włosach i po raz pierwszy spostrzegłam, że trzęsą mu się palce. 

-  Nie,  to  nie  tak.  To  wieko  jest  niesłychanie  trudno  podnieść.  Po  prostu  chcę  poznać  sam 

rytuał, to,  co jest  niezbędne do Przejęcia.  Gdybym  wiedział, co  dokładnie zrobiono Daisy  i 

Nickowi, może udałoby mi się odkryć, kto był sprawcą. I dlaczego. 

107 

 

Jego tłumaczenie zabrzmiało dość sensownie, ale szczerze powiedziawszy, i tak przelękłam 

się  jak  rzadko.  Wyzwolenie  księgi  zawierającej  najczarniejszą  na  całym  świecie  magię  z 

pewnością nie ucieszyłoby nikogo. Nie powiedziałam jednak tego, tylko zapytałam: 

- Okej, ale w jaki sposób podniesiemy wieko, skoro jest to niesłychanie trudne? 

-  Za  pomocą  brutalnej  siły.  W  zwykłych  okolicznościach  musiałoby  to  uczynić  wszystkich 

dwanaścioro członków Rady. 

Uniosłam brwi w niedowierzaniu. - No dobra, tylko że jest nas zaledwie dwoje, a jedno nie 

należy... 

Ojciec przerwał mi, kręcąc głową. 

-  Nie,  nie.  Zasadniczo  oboje  należymy  do  Rady.  Jesteś  prawowitą  następczynią 

przewodniczącego, ergo... 

- Tato, jeszcze nie czas na słowa typu ergo. - Teraz ja mu przerwałam. - Poza tym nawet jeśli 

należę do Rady, to przecież i tak brakuje jeszcze dziesięciu osób. 

-  Owszem,  dlatego  też  trzeba  użyć  brutalnej  siły.  Jeżeli  połączymy  nasze  moce  i  krew, 

powinno się otworzyć. 

- Krew? - powtórzyłam słabo. 

Z posępną miną wyciągnął z wewnętrznej kieszeni marynarki krótki srebrny sztylet. 

-  Jak  ci  wiadomo,  krwawa  magia  jest  bardzo  stara  i  potężna.  Podaj  mi  rękę.  Szybko.  Nie 

mamy zbyt wiele czasu. 

Wpadające  do  wnętrza  błękitnoszare  światło  zaczęło  zmieniać  się  w  złociste.  Niedługo 

wszyscy wstaną, pomyślałam. 

Stwierdziłam też, że wcale nie mam ochoty podawać tacie ręki. 

- Stąd te wczorajsze ćwiczenia...?  - zapytałam niemal bezgłośnie. - Chciałeś się upewnić, że 

zrobię to, nie roztrzaskując biblioteki na kawałki, prawda? 

Twarz taty przybrała dziwny wyraz. Liczyłam, że to poczucie winy, ale odpowiedział: 

- Nie był to jedyny powód, Sophie. 

-  Dobra,  tylko  pamiętaj,  że  wczoraj  porozbijałam  masę  luster.  Może  jednak  warto  by 

zaczekać, aż nabiorę większej wprawy? 

Pokręcił głową. 

- Wczoraj po południu Oko próbowało przeprowadzić obławę na Gevaudan. 

Po  chwili  dotarło  do  mnie,  że  mówi  o  ekskluzywnej  szkole  dla  zmiennokształtnych  we 

Francji 

108 

 

- Nie wolno nam dłużej trwonić cennego czasu - rzekł tato i błyskawicznie przesunął ostrzem 

po wnętrzu lewej dłoni. 

Ledwie  zdążyłam  stłumić  okrzyk  przestrachu,  położył  zranioną  rękę  na  wierzchu  wieka. 

Kapiąca krew wypełniła wyryte w szkle magiczne znaki, które... powoli rozjarzyły się złotym 

blaskiem. Księga jakby lekko drgnęła pod pokrywą. 

Czekałam, kiedy odezwą się we mnie nowo odkryte uczucia i upewnią mnie, że tato robi coś 

strasznego. Przeliczyłam się jednak. Okej, trochę mnie zemdliło, ale to na widok krwi, nie z 

przerażenia. 

- Sophie - szepnął tato, wyciągając sztylet w moim kierunku. - Proszę. 

Nie namyślając się, szybko podałam mu rękę, „ozdobioną" już blizną po diablim szkle. Ból 

był intensywny, lecz chwilowy, i wcale nie tak okropny, jak się spodziewałam. Na znak taty 

położyłam  dłoń  na  wieku,  obok  jego  dłoni,  wzdry-gając  się  na  wspomnienie,  jak  bardzo 

gorące było za pierwszym razem. Teraz jednak okazało się chłodne. Poczułam osłaniającą je 

magię i natychmiastowy przypływ mocy. 

-  Co  dalej?  -  spytałam  cicho,  nie  mogąc  oderwać  wzroku  od  swojej  krwi  wpływającej  w 

wyżłobione na blacie znaki. 

Kiedy połączyła się w nich z krwią taty, złociste światło pojaśniało. 

-  Zrób  to  samo,  co  wczoraj  -  odparł  opanowanym  głosem  ojciec.  -  Przywołaj  ludzkie 

wspomnienie. Człowieczą emocję. 

Nagle  znów  zobaczyłam  Archera  siedzącego  w  oknie  młyna  i  ogarnęło  mnie  poczucie 

tęsknoty. Prawie w tej samej chwili z najbliższej półki wyleciało kilkanaście książek. 

Ich grzbiety porozrywały się, tak że otoczyła nas chmura fruwających kartek. 

- Co ty wyprawiasz? - syknął tato, patrząc na mnie ze zgrozą. 

-  P-p-przepraszam.  -  Potrząsnęłam  głową,  tak  jakby  dało  się  wymazać  Archera  z  pamięci 

jednym ruchem. 

Pomyśl o czymś przyjemnym i radosnym. O mamie... Jak poszłyście do wesołego miasteczka, 

kiedy miałaś osiem lat, i pozwoliła ci przejechać się na diabelskim młynie tyle razy... Śmiech. 

Migoczące światełka. Zapach ciasteczek 

Serce zwolniło rytm, a moce zwinęły się w kłębek, już bez agresji, grzecznie wyczekując na 

wskazanie celu. 

- Znacznie lepiej. - Tato westchnął z ulgą.  - A teraz skoncentruj się na wieku i nakaż mu w 

myśli, aby się otworzyło. 

109 

 

Odetchnąwszy  kilka  razy  głęboko,  spełniłam  polecenie.  Ręka  zziębła  mi  nagle  i  odniosłam 

niemiłe  wrażenie,  jakby  ktoś  wysysał  ze  mnie  krew.  Kolana  mi  drżały.  Zamrugałam 

gwałtownie,  by  rozproszyć  szarą  mgłę,  która  otoczyła  mnie  złowieszczo.  Potrafię 

teleportować, wyczarowywać przedmioty i - do ciężkiego licha! - unosić się w powietrzu, po-

myślałam, więc na pewno nie zemdleję, podnosząc jakieś głupie szklane wieko! 

Ale  czegoś  takiego  nie  doznałam  jeszcze  nigdy,  nawet  przy  rzucaniu  najbardziej 

wyczerpujących zaklęć. Tym razem magia nie buchała spod moich stóp, tylko ledwie ciekła. I 

choć szczękałam zębami jak na mrozie, straszliwie się pociłam. Zdrętwiały mi palce, a dłoń 

zbielała jak płótno, zawzięcie jednak przyciskałam ją do wieka. Niestety, prócz jaśniejących 

krwawo znaków, nie zauważyłam żadnego efektu swoich działań. 

Tato, przynajmniej z pozoru, był trochę mniej wyczerpany. 

- To nie tylko szkatuła  -  stwierdził szorstko,  gdy jego ręka na  ćwierć sekundy zsunęła się z 

zakrwawionego wieka, - Ale też wolumin. 

Szare plamy przed oczami robiły się coraz większe... 

- Więc na czym się skupić? - odszepnęłam, bynajmniej nie celowo, tylko z braku siły. 

-  Na  obu  przedmiotach  naraz  -  odpowiedział.  -  Wyobraź  sobie,  że  wieko  się  otwiera  i 

trzymasz książkę w rękach, a przy tym nie trać z oczu ludzkiego wspomnienia, Sophie. 

Nie mogąc dłużej utrzymać głowy prosto, nieomal dotknęłam czołem pokrywy. 

- To cały zestaw wizji, tato. 

- Tak, ale z pewnością ci się uda. 

Posłuchałam  go.  Z  obrazem  mamy  w  głowie,  skoncentrowana  na  szkatule  i  grymuarze,  jak 

tylko mogłam, starałam się nie ulec zmęczeniu i niepewności.  I raptem  - nareszcie -szklane 

wieko drgnęło. 

- Świetnie - wymizerowana twarz taty pojaśniała. - Jeszcze chwilę. 

Sądziłam, że szklana szafka otworzy się albo częściowo się rozpadnie. Tymczasem zniknęła, 

prysła jak mydlana bańka. Stało się to tak nagle, że zaskoczeni głośno walnęliśmy dłońmi o 

drewnianą półkę. 

Tato chwycił grymuar, który pozbawiony magicznej ochrony w zasadzie niczym nie różnił się 

od innych starych i mocno zakurzonych książek. Tyle że woniał starym papierem i pleśnią, a 

jego  oprawa  z  czarnej  skóry  zmatowiała  przez  wieki.  Gdy  ojciec  kartkował  księgę, 

kompletnie wykończona osunęłam się na posadzkę, opierając się o najbliższy regał. Miałam 

wrażenie, że patrzę na tatę z dużej odległości, albo że to wszystko jest snem. Zerknęłam na 

dłoń z myślą, czy całe moje ciało też jest tak przeraźliwie blade. 

110 

 

- Mój Boże - westchnął ojciec. 

Pewnie  powinnam  przejąć  się  jego  przerażoną  miną,  ale  nie  zdołałam  wykrzesać  z  siebie 

nawet odrobiny współczucia. 

- Co? - mruknęłam sennie. 

Spojrzał na mnie ze zgrozą, jakby niewidzącym wzrokiem. 

- To  rytuał, to... Sophie! 

Nim  zachwiałam  się  i  straciłam  przytomność  zdążyłam  zobaczyć,  jak  wypuszcza  z  rąk 

wolumin, z którego najwyraźniej... 

Wydarto całą stronę. 

 

 

ROZDZIAŁ 22 

 

Kiedy  odzyskałam  świadomość,  stwierdziłam,  że  leżę  na  jednej  z  kanap  w  bibliotece,  pod 

wysokim oknem i Cal trzyma mnie za rękę. 

- Déjà vu. - Spojrzałam na przebiegające mi po skórze srebrne iskry magii. 

Cal uśmiechnął się leciutko z oczyma utkwionymi w gwałtownie zamykającym się rozcięciu 

na mojej dłoni. Tuż za nim stał tato z twarzą naznaczoną niepokojem. Nagle wszystko zaczęło 

mi się przypominać. Szkatuła, grymuar. I wyrwana strona. 

Ojciec prawie niedostrzegalnie pokręcił głową, choć i tak wiedziałam, że przy Calu nie mogę 

pisnąć słowa na temat tego, co się wydarzyło.  Ale też czując, że nie umrę z powodu utraty 

krwi,  zmartwiłam  się  brakiem  stronicy  tak  samo  jak  ojciec,  który  prawie  na  sto  procent 

potrafił czytać w moich myślach, bo powiedział: 

- Odpocznij tu chwilę, Sophie, a kiedy dojdziesz do sił, omówimy konsekwencje zaklęcia w 

moim gabinecie. 

-  Jakieś  zaklęcie  ekstremalne...?  -  rzucił  Cal,  delikatnie  kładąc  moją  dłoń  z  powrotem  na 

kanapie. 

- Mhm. - Usta miałam jakby pełne trocin. Tato uczy mnie, w jaki sposób można panować nad 

mocami, no i trochę dziś przegięłam. 

Ojciec podszedł do kanapy i - niesamowite! - pochylił się i pocałował mnie w czoło. 

- Przykro mi - rzekł łagodnie. - Choć jestem też z ciebie bardzo dumny. 

Wielka gula w gardle uniemożliwiła mi odpowiedź, więc tylko skinęłam głową. 

- Będę zatem w gabinecie. Przyjdź do mnie, gdy się nieco lepiej poczujesz. 

111 

 

Kiedy odszedł, rozprostowałam dłoń, aby przyjrzeć się miejscu, w którym naciął skórę. Nie 

było śladu rany i mogłabym przysiąc, że nawet blizna po diablim szkle wyglądała lepiej. 

-  Zdolność  leczenia  ludzi  to  chyba  najfajniejsza  z  czarodziejskich  mocy  -  powiedziałam  do 

Cala. 

- W sumie tak - odparł z grymasem. - Chociaż nie zawsze byłem tego zdania. 

- Co masz na myśli? 

- Właśnie przez nią trafiłem do Hekate. 

Ożywiłam się. Od dłuższego czasu nie dawało mi spokoju, jakim cudem ktoś tak prostolinijny 

jak on został skazany na pobyt w Hex Hall. 

- Wysłali cię tam, bo kogoś wyleczyłeś? 

-  Scalenie  złamanej  kości  w  nodze  za  pomocą  magii  na  ogół  wzbudza  sensację  - 

odpowiedział. 

-  No  tak,  jasne.  I  pewno  kiedy  to  zrobiłeś,  zleciał  się  tłum  ludzi,  krzyczeli,  pokazywali 

palcami itepe? Bo ze mną tak właśnie było. 

Roześmiał się. 

- Mhm, trzeba przyznać, że po wyleczeniu humor jej się nie poprawił, tylko jeszcze popsuł. 

Siedzieliśmy bardzo blisko, dotykając się biodrami. Pachniał święto skostoną trawą I słońcem 

prześlicznie. Ciekawe, czy to dlatego, że od rana był na powietrzu, czy też jego skora zawsze 

miała taki zapach... 

Przez  chwilę  chciałam  dopytać  Cala  o  tajemniczą  właścicielkę  uleczonej  nogi,  ale  zmienił 

temat. 

- A wiec uczysz się kontrolowania mocy? - rzekł, przy-glądając mi się jasnymi orzechowymi 

oczami. - Jak ci idzie? 

-  Super.  -  Nie  od  razu  uświadomiłam  sobie,  że  Cal  myśli,  iż  dotkliwa  rana  dłoni  to  efekt 

jednej  z  takich  lekcji.  -  To  znaczy,  bywa  trudno  -  dorzuciłam  -  ale  już  powoli  chwytam,  na 

czym rzecz polega. Na pewno jest to sto razy lepsze od poddania się Redukcji. 

-  Chcesz  powiedzieć,  że  dałaś  sobie  z  nią  spokój?  Przesunęłam  palcem  po  orientalnym 

wzorze na obiciu 

kanapy. 

-  Mhm,  raczej  tak  -  odparłam,  opierając  się  o  poduszki.  Rana  wprawdzie  zniknęła,  wciąż 

jednak czułam się jak 

wypluta. 

- Cieszę się - rzekł cicho. 

112 

 

Dzieląca nas przestrzeń jakby zmalała jeszcze bardziej,  a kiedy przykrył  swoją dłonią moją 

dłoń, z wrażenia o mało nie wystrzeliłam w kosmos. Dopiero po chwili uzmysłowiłam sobie, 

że  tylko  częstuje  mnie  kolejną  dawką  magii.  Gdy  srebrne  iskry  przebiegały  po  ramieniu,  z 

każdą sekundą ulatywały ze mnie resztki wyczerpania. 

- Lepiej? - Iskry zniknęły, ale Cal wciąż trzymał dłoń w tym samym miejscu. 

- O wiele. - Niedawne znużenie przeszło teraz w tak silną dygotkę, że zrzuciłam koc z nóg i 

wstałam,  -  Co  się  odczuwa,  lecząc  za  pomocą  magii?      Podeszłam  do  jednego  z  wielkich 

okien. 

Pokryta rosa trawa skrzyła się w porannym słońcu. 

- Co masz na myśli? 

Rozcierając ramiona jakby a zimna, odparłam: 

- No, zamykanie ran i przywracanie ludzi życiu musi być strasznie meczące. 

- Wręcz przeciwnie - odpowiedział Cal, podnosząc się z kanapy - To jakbyś... dotykała prądu. 

Masz wtedy do czynienia z cudzą energią życiową, więc jasne, że wkładasz 1 to dużo siły, ale 

też jednocześnie ładujesz własny akumulator. 

- Nie wiem, czy to powód do radości, że miewasz do czynienia z moją energią życiową. 

Uśmiechnął się szeroko, a mnie zaskoczyło, że jego twarz może zmienić się tak diametralnie. 

Cal prawie cały czas zachowywał stoicki spokój i powagę, więc już dawno zapomniałam, że 

w ogóle ma zęby. 

- Postawię ci za to kolację - przyrzekłam niepewna, co powiedzieć. 

Okej,  uśmiech uśmiechem,  ale też facet  najwyraźniej mnie podrywał.  I jakby nie dość było 

mojego zdumienia, schylił się i podnosząc z niskiego stołu obok kanapy terakotową doniczkę 

z fiołkiem afrykańskim, podszedł z nią do okna. Już-już myślałam, że chce obdarować mnie 

kwiatami, a robi to tak niezdarnie, bo jest nieobyty towarzysko, gdy powiedział: 

- W Prodigium każdy to potrafi, wierz mi. Nie są w tym tak dobrzy jak ja, ale zawsze. Rzecz 

wymaga  jedynie  cierpliwości.  -  Podsunął  mi  roślinę,  na  której  aksamitnych  płat  kach 

spostrzegłam brunatne plamy,- Chcesz spróbować? 

Spojrzałam na oklapniętego fiołka i prychnęłam: 

-  Dzięki,  ale  ten  biedny  kwiatuszek  już  chyba  dosyć  wycierpiał.  -  Poruszając  palcami, 

dodałam:  -  Moja  specjalność  to  magiczne  wysadzanie  przedmiotów  w  powietrze.  Leczenie, 

zdaje się, leży poza zasięgiem moich możliwości. 

Wprawdzie  wczoraj  zdołałam  zmienić  kolor  wody  i  kilkakrotnie  przebrać  Nicka,  ale 

uzdrawianie wydawało mi się zdolnością poważnie przekraczającą mój potencjał. W dodatku 

113 

 

nie  mogłam  przestać  myśleć  o  wyszarpanej  stronie  grymuaru  i  o  tym,  jak  tacie  udało  się 

zatuszować nasz złodziejski wyczyn. Cal trącił mnie doniczką w ramię. - Podobno uczysz się 

kontrolowania mocy, a w leczeniu magią akurat to jest najważniejsze. Spróbuj! 

Chciałam wymówić się zmęczeniem po „zajęciach" z tatą, ale dzięki magii Cala od dawna nie 

czułam  się  tak  fantastycznie.  A  on  bez  wątpienia  o  tym  wiedział.  Wzięłam  do-niczkę  w 

dłonie. 

- Co mam robić? 

Cal objął palcami moje palce i wolno przybliżył moją lewą rękę do zbrązowiałych płatków. 

Stwardnienie na jego kciuku wcale nie było drażniące. 

- Uzdrawianie w zasadzie nie różni się od innych działań magicznych. Skupiasz się na tym, co 

chcesz zmienić, i to po prostu się dzieje. 

- Albo, w moim przypadku, eksploduje. Pokręcił na to głową i dodał: 

- A kiedy uzdrawiasz żywą istotę, nad tym też musisz zapanować myślą. 

- W jaki sposób? 

Zacisnął  palce  na  moich.  Krew  w  żyłach  popłynęła  mi  szybciej.  W  bibliotece  panował 

niezmącony żadnym dźwiękiem spokój. 

- Na pewno sama wyczujesz. 

Przełknęłam ślinę. Z trudem, bo nagle zaschło mi w ustach. - Dobra. 

Zamknęłam oczy i spod moich stóp zaczęła się wznosić magia. Jak na pierwszy raz szło mi 

całkiem  nieźle.  Pomyl-lałam  o  plamach  na  płatkach,  zachowując  w  głowie  obraz  mamy.  O 

zdrowiej - rzekłam w duchu, za bardzo przejęta by wypowiedzieć to na głos. Kwiat poruszył 

się  pod  moim  dotykiem,  gdy  jednak  rozwarłam  powieki,  wyglądał  identycznie  jak  przed 

chwilą. 

Znów  przymykając  oczy,  wzięłam  jeszcze  parę  -  tak  lubianych  przez  tatę  -  głębokich 

wdechów z myślą, że jest oczywiste, dlaczego Prodigium wciąż dostaje lanie od ludzi. Ilekroć 

chciałam  odprawić  poważniejsze  zaklęcie,  musiałam  koncentrować  się,  rozluźniać, 

wyobrażać  coś  sobie  i  oddychać...  Taka  strategia  walki  z  UOcchio  nie  była,  delikatnie 

mówiąc, zbyt skuteczna. 

Że  też  mnie  podkusiło  do  refleksji  o  Oku.  Bo  ledwie  zaświtała  mi  ta  nazwa,  całe  moje 

opanowanie legło w gruzach. A doniczka pękła, Czarna ziemia obsypała mi stopy, a fioletowy 

kwiatek obwisł jeszcze bardziej. Mogłabym przysiąc, że w pewnej chwili kiwnął na mnie w 

geście oskarżenia. 

114 

 

-  Fuj!  -  jęknęłam,  kiedy  Cal  pospiesznie  wyjmował  mi  z  rąk  wyszczerbioną  doniczkę.  - 

Wybacz, ale ostrzegałam cię, że jestem destrukcyjna. 

- Nie przejmuj  się  - odparł, troskliwie  obejmując roślinę.  -  Prawie ci  się  udało.  -  Zerknął w 

dół, by ocenić zasięg zniszczeń. - O kurczę - rzekł zdumiony. 

Wytarłam brudne ręce o dżinsy. 

- Aż tak źle? 

- Nie o to chodzi. Popatrz! 

Podsunął  mi  doniczkę.  Kwiat  nadal  wyglądał  okropnie  ale  tuż  za  nim  ujrzałam...  dwa 

mniejsze, zdrowe kwiatuszki. 

Jaskrawofioletowe, bez śladu paskudnych plamek. 

- Jejku, to moja robota? - zapytałam. Cal przytaknął. 

- Najwyraźniej. To tyle w temacie twojej destrukcyjności. 

Posłałam mu smętny uśmiech. 

- Okej, ale co z tego, że wyrosły świeże kwiatki, skoro doniczka nadaje się na śmietnik, a ten 

- wskazałam chory fiołek - ledwie zipie. 

-  Owszem  -  przytaknął  i  umilkł,  przygotowując  się  chyba  do  jakiejś  niesłychanie  istotnej 

wypowiedzi, a być może nawet zdania podrzędnie złożonego. - Ale też sądzę, że twoja magia 

wcale  nie  jest  tak  destrukcyjna,  jak  ci  się  wydaje.  Powódź  Doritos,  historia  z  łóżkiem  i 

dzisiejsza... Według mnie trochę za wiele tworzysz. Co ty na to? 

Z trudem odzyskawszy głos, odparłam: 

- Cal, odkąd tu przyjechaliśmy, nikt nie powiedział mi czegoś tak miłego! 

Delikatnie obrócił w palcach nagi korzonek fiołka, ale nie podniósł na mnie wzroku. 

- Bo to fakt. - Dopiero po tych słowach spojrzał mi w oczy i poczęstował mnie jednym z tych 

swoich  pół-uśmieszków,  które  od  pewnego  czasu  podobały  mi  się  coraz  bardziej.  -  Faktem 

jest również to, że muszę znaleźć dla niego jakąś inną doniczkę. Yyy... zobaczymy się pewnie 

na kolacji. 

- Świetnie. Może zastanowimy się nad kolorami...? -Co? 

- Na wesele. Myślę o melonie z miętą. Zapowiada się upalna wiosna. 

Cal roześmiał się głośno. Po raz pierwszy, odkąd go poznałam. 

- Załatwione. Na razie, Sophie. 

- Na razie! - krzyknęłam za nim i nagle moje serce przeszyła fala smutku. 

Pod koniec prawie każdego dyżuru w piwnicy Archer  wołał do mnie: „Na razie, Mercer!" W 

tej  chwili  właśnie  pomyślałam,  że  nie  usłyszę  tego  już  nigdy  z  jego  ust.  Tęsknota  bywa 

115 

 

strasznie dołująca. Bo niby człowiek godzi się z utratą drugiego człowieka, opłakuje go i po 

sprawie, a tu nagle BUM! Wystarczy błahostka i raptem cały ten 

okropny żal powraca ze zdwojoną siłą. Przypomniało mi 

się,  jak  Archer  siedział  i  czekał  w  młynie.  Co  chciał  mi  powiedzieć  tak  bardzo,  że 

zaryzykował życie? 

Zacisnęłam palce na kawałku doniczki. Niewiele brakowało, a trysnęłaby z nich krew. 

- Nieważne - mruknęłam na cały regulator. 

Historia  z  Archerem  była  właściwie  zakończona.  Spoglądając  w  stronę  schodów, 

uzmysłowiłam  sobie,  że  przecież  teraz  muszę  się  zmierzyć  z  problemami  sto  razy 

trudniejszymi od jakichś popapranych uczuć. 

 

 

ROZDZIAŁ 23 

 

Gabinet taty mieścił się w jednym z mniejszych pokoi Thorne Abbey. Wnętrze było całkiem 

przyjemne. Stając w progu, zobaczyłam wiśniowe biurko, dywany w kolorze kości słoniowej, 

a także wygodne skórzane krzesła i solidne półki pełne książek. 

Tato siedział przy biurku i - jak każdy wnerwiony Brytyjczyk - popijał herbatę. Oparłam się o 

framugę i zapytałam: 

- A więc... jest nieciekawie, prawda? Gestem dłoni zaprosił mnie do środka. 

-  Zamknij  za  sobą  drzwi.  Gdy  to  zrobiłam,  otworzył  jedną  z  szuflad  biurka.  W  jasnym 

oświetleniu  gabinetu grymuar wyglądał jeszcze gorzej i otaczała go jakaś złowieszcza aura, 

tak silna, że odruchowo skrzyżowałam ręce na piersi. 

-  Wyczarowałem  książkę  na  jego  podobieństwo  i  odtworzyłem  szkatułę  -  oznajmił  tato 

niepytany  -  ale  będę  musiał  jak  najszybciej  odłożyć  grymuar  na  miejsce.  Czas  działania 

zaklęcia niestety nie jest wieczny. - Rzucił księgę na biurko. 

zasłane  toną  papierów.  -  Przeglądnąłem  ją  już  trzykrotnie,      nie  zawiera  jednak  rytuału 

Przejęcia.  

Ostrożnie  podniosłam  i  otworzyłam  grymuar.  Dobywającą  się  z  niego  magię  czułam  już, 

kiedy leżał pod szkłem, 

ale mimo to nie byłam przygotowana na falę mocy, która mnie uderzyła jak powietrze,  gdy 

wystawi  się  głowę  za  okno  rozpędzonego  samochodu.  Od  samego  spojrzenia  na  księgę 

116 

 

zaczęło  palić  mnie  w  płucach  i  łzawiły  mi  oczy.  Rozchylając  piekące  powieki  przejrzałam 

pierwszą stronicę, ale nie zauważyłam słów, tylko osobliwe, nieznane symbole. 

O dziwo, jeden rozpoznałam. Przypominał znamię, które tato wypalił na ręce Vandy, kiedy ją 

pozbawiał mocy.  Nie udało mi się przewrócić strony, bo nieznośnie ciężka księga wyleciała 

mi z rąk.: - Ja cię kręcę - szepnęłam. 

Ojciec przytaknął. 

- Teraz rozumiesz dlaczego podczas otwierania szkatuły musiałem zdać się głównie na twoją 

energię. Żadną miarą nie wykrzesałbym z siebie tyle magii, a i poszukiwanie rytuału okazało 

się ponad moje siły. 

- Powiedz mi - opadłam na jedno z obitych skórą krzeseł naprzeciw biurka - skąd wiedziałeś, 

czego szukać. Przecież tam nie ma żadnych słów. - Nie było to łatwe. Nawet ja nie zdawałem 

sobie  sprawy  z  potęgi  tej  książki.  -  Uniósł  frontową  okładkę.  Zadrżałam  z  lęku,  ale  nie  

widząc kartek, tym razem nie poczułam magii. Tato jednak się wzdrygnął. - Ten grymuar 

napisano 

w języku aniołów. 

-  To  chyba  powinny  być  pienia  i  dzięki  harfy,  a  nie  kłębowisko  nieprzeniknionych 

hieroglifów...?     

Tato albo nie usłyszał pytania, albo je po prostu zignorował. 

-  Zupełnie  nie  pojmuję,  dlaczego  wykradli  właśnie  ten  rytuał  -  mruknął  pod  nosem.  - 

Dlaczego akurat ten, nie inny? 

- I kiedy to się stało? - dorzuciłam. 

Zamrugał oczami, jakby nagle przypomniało mu się, że jestem w pokoju. 

- Co takiego? 

- Księga leżała w szafce od 1939 albo 1940 roku, tak? Pytanie więc, czy wyrwano tę stronę w 

ciągu ostatnich siedemdziesięciu lat, czy może jeszcze przed zabezpieczeniem grymuaru? 

- Nie przyszło mi to do głowy. - Ściskając grzbiet nosa, westchnął. - Zdziwniej i zdziwniej. 

Zdumiona, spojrzałam na niego. 

- Też tak czasem mówię. 

Pomimo widocznego niepokoju, jakimś cudem zrobił  lekko rozbawioną minę. 

- To z Alicji w Krainie Czarów. Pasuje, nie sądzisz? 

Tak,  tylko  że  w  naszym  przypadku  królicza  jama  okazała  się  sto  razy  ciemniejsza, 

pomyślałam. 

117 

 

Na  chwilę  zainteresowałam  się  regałem  w  kącie  po  drugiej  stronie  pokoju.  Tak  jak 

podejrzewałam,  było  tam  trochę  nudnych  książek  o  historii  Prodigium  i  gospodarce 

zmiennokształtnych, ale zauważyłam też kilkanaście współczesnych powieści, między innymi 

Roalda Dahla. Tato znów urósł w moich oczach o dwa centymetry. 

- Myślisz, że mieli tę kartkę ci, którzy przywołali Daisy i Nicka? - zapytałam. 

-Zapewne. 

Odwróciłam się do niego. -To fatalnie. 

-  Gorzej.  -  Nachylił  się  ku  mnie.  -  Sophie,  Virginia  Thor-ne  przyzwała  demona,  by 

posługiwać się nim jako bronią. 

Zapewne temu, kto przywołał Nicka  i Daisy, przyświecały drobne pobudki. 

Głęboko westchnęłam, - To jakaś straszna kupa g... yyy,  skomplikowana sprawa. 

Uśmiechnął się rzywo. 

- Wyraz, którego chciałaś użyć, stanowi chyba najbardziej adekwatne podsumowanie obecnej 

sytuacji. 

- Co robimy? 

- W tej chwili można jedynie czekać i obserwować dalszy rozwój sprawy. 

Postukałam  paznokciem  o  półkę  regału.  Nigdy  nie  byłam  za  dobra  w  skrywaniu  emocji,  a 

strach przyprawiał mnie o totalną trzęsionkę. Posiadacz rytuału mógł przecież przywołać całą 

armię demonów, gdyby  tylko zechciał... A gdyby Prodigium zyskało ten atut w konflikcie z 

L'Occhio?  Ode-gnałam  w  myślach  obraz  Archera  leżącego  we  krwi  u  stóp  jednej  z  tych 

koszmarnych istot,  wizję  makabry, która kolejny raz zalewa, dławi  ludzkość ... Starając się 

zachować spokój w głosie powiedziałam: 

 Ale,  wiesz,  tato,  czekanie  to  kiepścizna.  -  Być  może  niezupełnie  rozumiem  to  słowo, 

niemniej, no cóż, podzielam twoją opinię. - Włożył grymuar z powrotem do szuflady i cicho 

ją zamknął. 

- Podniosłam się z krzesła,  

- Naprawdę myślisz, że znalezienie tego, kto to zrobił, mogłoby zapobiec wojnie? 

- Nie wiem - odparł ściszonym głosem. Patrzył na mnie tak, jakby wcale mnie nie widział.  - 

Mam nadzieję. 

Musiałam się zadowolić tą słabą pociechą. 

Stałam  już  prawie  przy  drzwiach,  kiedy  tato  spytał:  —  Zanim  odejdziesz,  Sophie,  powiedz 

mi, proszę, z jakiego powodu od dwóch dni nosisz w kieszeni medalik ze świętym Antonim? 

118 

 

-  Hm?  -  Po  chwili  przypomniałam  sobie  o  monecie  od  Archera.  Niechętnie  wyjęłam  ją  z 

kieszeni i podałam tacie. -Znalazłam... przypadkowo. Skąd wiesz, że to mam? 

Obrócił ją w palcach. 

-  Wyczułem  emanację  magii.  -  Spojrzał  mi  w  oczy  -Medaliki  z  wizerunkiem  świętego 

Antoniego  to  przedmioty  o  potężnej  sile.  W  średniowieczu  nosili  je  przy  sobie 

czarnoksiężnicy i wiedźmy, zazwyczaj w podróży. Darując komuś medalik, wskazywało mu 

się drogą telepatyczną miejsce swojego pobytu w danej chwili. Znakomita rzecz, bo w owych 

czasach ludzie często gubili się, byli napadani i  więzieni.  - Oddał mi medalik. -  Nie dziwi 

mnie, że go znalazłaś. W piwnicach Hekate Hall mamy ich dziesiątki. 

No to się dowiedziałam. Archer był tajnym łowcą demonów i w dodatku złodziejaszkiem. Jak 

ty się znasz na facetach, pomyślałam z goryczą.  

Wchodząc do swego pokoju z myślą, że warto by się położyć, zastałam w nim Nicka i Daisy. 

Czekali na mnie. Nick trzymał w rękach zdjęcie mojej mamy, a Daisy rozłożyła się na łóżku i 

kartkowała mój Tajemniczy ogród. 

- To twoja mama? - zapytał chłopak. - fajna laska. Mimo że przestał działać mi na nerwy jak 

jeszcze niedawno, nie oszalałam ze szczęścia, że razem z  Daisy grzebie w moich rzeczach.  

- Czego chcecie? 

Nick gwizdnął przez zęby, odstawiając fotografię na nocny stolik. . 

- Przyszliśmy zapytać, co u ciebie. Słyszeliśmy, że się zraniłaś przy rzucaniu zaklęcia. 

- Aha - odparłam. - Yyy... mhm. Ćwiczyłam z tatą. Ale nic mi nie jest. 

Rzucając się na łóżko obok Daisy, Nick założył ręce za 

głowę. 

- Jasne, oddechy i koncentracja. 

-  Strata  czasu  mruknęła  Daisy,  wodząc  palcem  po  ilustracji  przedstawiającej  Mary  Lennox 

wśród korytarzy Misselthwaite. 

Puściłam to mimo uszu. 

-  Jak  więc  widzicie,  czuję  się  doskonale.  Dzięki  za  troskę.  Nick  zrobił  całe  show  ze 

wstawania z łóżka. 

- Zdaje się, kochanie, że nas tutaj nie chcą - rzekł do Daisy, podnosząc ją na nogi. 

- Ale nie opowiedzieliśmy jeszcze Sophie o imprezie -zajęczała. 

- Jakiej imprezie? J spytałam. Nick uśmiechnął się. 

- O twoich urodzinach. Podobno Rada szykuje niezłą balangę. 

119 

 

Przez  te  ciągłe  przeprowadzki  z  mamą  ostatnie  urodziny  obchodziłam  jako  ośmiolatka.  W 

pizzerii. Wyglądało na to, że Rada zaplanowała coś bardziej wyszukanego. 

- Bez sensu - odparłam, wsuwając ręce do kieszeni. -Zwłaszcza w obecnej sytuacji. 

Nick obnażył zęby jak wilk. 

- To bardzo w stylu Prodigium. Wiesz: „Grajmy na skrzypcach, gdy Rzym płonie". 

-  Zabawimy  się.  -  Daisy  wzięła  go  pod  ramię.  -  Postarają  się,  żeby...  -  Nagle  urwała,  a  jej 

uśmiech zmienił się w grymas bólu. 

Krew  odpłynęła  jej  z  twarzy,  tak  że  alabastrowa  cera  przybrała  popielaty  odcień.  Nick 

chwycił ją za łokieć, kiedy bezwładnie opuściła głowę. 

- Daisy? 

Kurczowo ściskając poręcz łóżka, ciężko oddychała, roztrzęsiona. Uniosła głowę i otworzyła 

oczy.  Sądziłam,  że  za  płoną  czerwonym  fioletem  jak  oczy  Alice  przed  zamordowaniem 

Elodie. Były jednak jasnozielone, tak jak zawsze. 

- Nic mi nie jest - powiedziała ściśniętym głosem. - Tylko lekki napad magii. Nic strasznego. 

Twarz Nicka zmarszczyła się z troski, lecz Daisy uspokoiła go szybko. 

-  Nic  mi  nie  jest  -  powtórzyła,  prowadząc  go  w  stronę  drzwi.  -  Niech  Sophie  trochę 

odpocznie. Nie wygląda najlepiej. 

Nie  mogłam wyglądać gorzej  niż ona, ale nie odezwałam się  i  oboje wyszli. Dopiero  wtedy 

wyczułam w powietrzu znajomy swąd palonego drewna, tyle że teraz nie były 

to omamy. 

Na poręczy łóżka zobaczyłam, tlące się jeszcze, wypalone odciski dłoni. 

 

 

ROZDZIAŁ 24 

 

Przez następne trzy tygodnie bacznie obserwowałam Nicka i Daisy. Wprawdzie nie miewali 

już  „napadów  magii"  ale  oboje  pili  więcej  niż  zwykle,  a  z  zajęć  z  „demonicznej  jogi",  na 

których towarzyszyli mi i tacie, zawsze wychodzili trochę wcześniej. Po jednej z takich lekcji 

ojciec ofiarował im egzemplarz Dziejów demonologii, który później znalazłam wciśnięty do 

wysokiej mosiężnej urny. 

Kilka dni przed wyjazdem Vix Lara zabrała ją, Jennę, Cala i mnie samochodem do Londynu. 

Tato  dał  mi  szlaban  na  podróżowanie  Itineris,  ale  za  to  nareszcie  mogłam  poczuć  się  jak 

prawdziwa  turystka.  W  Tower  Lara  wręczyła  wszystkim  broszurki  o  historii  twierdzy  z 

120 

 

punktu  widzenia  Prodigium.  Dowiedziałam  się  więc,  między  innymi,  że  Anna  Boleyn  była 

czarną wiedźmą (co akurat  w ogóle mnie nie zaskoczyło) i  że jednego z wnuków królowej 

Wiktorii przetrzymywano w Białej Wieży, odkąd stał się wampirem. 

Było  całkiem  fajnie.  Jedliśmy  rybę  z  frytkami  i  wybraliśmy  się  na  przejażdżkę  piętrowym 

autobusem. Ale ten dzień w Londynie uświadomił mi, jak bardzo przywykłam 

do  tego,  że  oprócz  Prodigium  właściwie  nie  mam  żadnych  znajomych.  Hex  Hall  była 

odizolowana od świata, Thorne 

Abbey także. Przez blisko rok zdążyłam odzwyczaić się od towarzystwa ludzi, dlatego teraz 

cały czas drżałam ze zdenerwowania. Co chwila zdawało mi się, że ktoś zauważy 

nasze  dziwne  broszury  albo  krwawe  klejnoty  Vix  i  Jenny  -i  zorientuje  się,  kim  naprawdę 

jesteśmy. Targana niepokojem, bez przerwy myślałam, czy inni też się tak czują. Kiedy więc 

pod wieczór samochód wjeżdżał na żwirowy podjazd 

Thorne, odetchnęłam z wielką ulgą. 

Na  kolejną  wycieczkę  do  Londynu  wybraliśmy  się  dwa  dni  przed  moimi  urodzinami. 

Najpierw (Lara, Jenna, Nick, Daisy i ja) odstawiliśmy Vix na lotnisko, a później czekała nas 

umówiona  wizyta  w  ultraeleganckim  butiku  Lysandra.  Lysander  był  elfem,  ale  kamuflował 

swój sklep za pomocą czarów, więc jego bogate klientki o niczym nie wiedziały. Tego dnia 

jednak otworzył go wyłącznie dla nas. 

- Kostium jest super - powiedziałam do Lysandra. - Ale korona? Bez przesady. 

Spiorunował mnie wzrokiem, łopocząc czarnymi skrzydłami. Spędziłam u niego zaledwie pół 

godziny, a już byłam pewna, że mnie nienawidzi. 

- Poinformowano mnie, że masz wystąpić przebrana za boginię czarnej  magii, a Hekate, jak 

wiadomo, nosi koronę. 

- Wiesz, to niezupełnie korona, Soph - wtrąciła się Jenna siedząca tuż obok na białej atłasowej 

sofie. - Tylko raczej diadem. 

Wsparła  brodę  na  ręce,  a  nad  jej  głową  zdawały  się  unosić  czarne  deszczowe  chmurki. 

Odwieźliśmy już Vix na lotnisko, więc moja przyjaciółka była okropnie nadąsana. Siedziała 

pomiędzy  Nickiem  a  Daisy,  którzy  już  wcześniej  przymierzyli  swoje  kostiumy.  Ale  choć 

oboje wyglądali fantastycznie - on w białym zwiewnym kaftanie i czarnych spodniach, a ona 

w prostej tubie z purpurowego jedwabiu - 

nie wiedziałam, za kogo się przebierają. 

- Lysander ma rację - dorzuciła Lara, usadowiona na fotelu w powściągliwej pozie. - Korona 

stanowi nieodzowny element tego stroju. 

121 

 

Obróciłam  się  wkoło  na  niewielkim  podeście,  aby  dokładnie  przejrzeć  się  w  potrójnym 

lustrze. To Lara wymyśliła, że moje urodziny powinny mieć „wytworny charakter". 

Początkowo  sądziłam,  że  oznacza  to  wizytowe  stroje  obowiązujące  na  balu  w  przededniu 

święta duchów w Hex Hall. Tymczasem w Anglii najwyraźniej określa się tak imprezy 

kostiumowe.  Również  Lara  wpadła  na  pomysł,  abym  przebrała  się  za  Hekate,  co  było 

oczywistym ukłonem w stronę szkoły. Stwierdziłam, że występowanie w roli maskotki Hex 

Hall to kretyństwo, ale że pomysł spodobał się tacie, który sponsorował urodziny, musiałam 

się zgodzić. 

Niemniej  teraz,  przed  lustrem,  pomyślałam,  że  trzeba  było  bardziej  zawalczyć  o  swoje. 

Lysander,  nadworny  projektant  Prodigium,  bez  wątpienia  przeszedł  sam  siebie,  tworząc 

suknię Hekate. Przepiękna, uszyta z czarnej tkaniny, przy odpowiednim oświetleniu mieniła 

się srebrem i mimo że zakrywała mnie całą z wyjątkiem ramion, niezaprzeczalnie wyglądała 

bardzo seksy. Tylko po co na dokładkę ta korona? 

Dla Jenny był  to  może  diadem,  ale według mnie filigranowa opaska z platyny, zwieńczona 

brylantowo-szafirowym półksiężycem przypominała koronę i już. 

Powstrzymałam odruch szarpnięcia za sprzączkę pod 

brodą. 

- Jest piękna - powiedziałam już chyba po raz trzeci. -Tyle że tak strasznie... wyszukana. 

Lysander wydał z siebie odgłos niesmaku i rozłożył 

ręce. 

Powinna być wyszukana! Stosownie  dla bogini! Nie miałam pojęcia, jak zareagować lecz z 

pomocą przyszedł mi Nick. 

Zrywając się z sofy, ogłosił:  

-  Tak  też  się  prezentujesz,  jak  bogini.  -  Ujął  mnie  za  rękę,  ściągnął  z  podestu  i  zakręcił  W 

kółko. - Pogódź się ze swą 

boskością, Sophie! 

Może i był zdrowo kopnięty, ale zachichotałam. Przyciągnął mnie do siebie, jak byśmy mieli 

zatańczyć  i...  całe  rozbawienie  prysło.  Nagle  zobaczyłam  się  w  innym  stroju,  tańczącą  w 

objęciach  innego  chłopaka  i  poczułam  przeszywający  ból.  Nim  zdążyłam  się  powstrzymać, 

uniosłam dłoń do piersi Nicka i odepchnęłam go. 

W sklepie zapadła krępująca cisza. Lara odkaszlnęła dyskretnie i powiedziała: 

-  Nick,  Daisy,  zostawmy  Jennę  i  Sophie,  niech  się  spokojnie  przebiorą.  Lysandrze,  musimy 

omówić twoje honorarium. 

122 

 

Wychodząc za Larą i projektantem, demony rzuciły mi nieprzeniknione spojrzenia. 

- Wszystko w porządku? - zapytała Jenna, kiedy zostałyśmy same. 

Kiwając głową, odparłam: 

- Tak, tylko trochę świruję przed tymi urodzinami. 

Zasadniczo  nie  skłamałam.  W  obecnej,  nieciekawej  sytuacji  organizowanie  spotkania 

wielkich  szych  Prodigium  i  dodatkowo  czworga  demonów  w  jednym  miejscu  i  o  tej  samej 

porze wydawało mi się totalną głupotą. Tato jednak wyjaśnił mi, że dla członków Rady jest to 

kwestia honoru. 

-  Należy  dać  do  zrozumienia  L'Occhio,  że  nie  damy  się  zastraszyć  -  powiedział,  dodając  z 

uśmiechem: - Prócz tego to pierwsze twoje urodziny, na których będę obecny. 

Zupełnie mnie tym rozbroił, ale wciąż dręczyła mnie masa wątpliwości. 

Jenna wstała i podeszła do mnie. Postanowiła przebrać się za Minę Harker z Drakuli, miała 

więc  na  sobie  -  zaprojektowany  przez  Lysandra  -  quasi  -  wiktoriański  kostium  z  czarnych 

koronek  i  różowego  jedwabiu  ze  śmiesznym  cylinderkiem  i  woalką.  W  butiku  nie  było 

przebieralni,  pewnie  dlatego,  że  elfy  wprost  uwielbiają  swoje  ciało  i  chętnie  je  pokazują,  a 

pojęcie  „skromność"  jest  im  całkowicie  obce.  Szczęśliwie  prze-mieszkałam  z  Jenną  prawie 

rok i widziałyśmy się na golasa tyle razy, że w ogóle nie stanowiło to problemu. 

-  Naprawdę  jest  ci  w  tym  przepięknie  -  szepnęła  przyjaciółka,  kiedy  próbowałam  wyplątać 

koronę z włosów. 

-  Przestań.  Wyglądam  jak  okładka  płyty  Evanescence,  ty  za  to  wyglądasz  bajecznie.  - 

Uśmiechnęłam się, bo Jen-na założyła mi swój cylinderek.  - Oby tylko  moje zdjęcia w tym 

kostiumie nie dotarły do Hex Hall. - Wiłam się przed lustrem, szukając mocowania korony. - 

Wyobrażasz  sobie?  Ja  jako  Hekate,  w  tym?  -  Znowu  szarpnęłam.  -  Z  miejsca  straciłabym 

prestiż wśród ludzi. 

Zerknęłam na Jennę. Stała tyłem do mnie. Dziwne, nawet nie zachichotała. 

- Niedobrze mi się robi, gdy pomyślę, że za miesiąc wracamy do Hex. Po wakacjach powabna 

księżniczka... - szarpałam ile sił, lecz włosy najwyraźniej się uparły - będzie musiała zmienić 

obyczaje. 

Ten  żart  sprawił,  że  straciłam  cały  humor.  Mieszkańcy  Thorne  zmagali  się  z  różnymi 

przeciwnościami, ale ja przynajmniej nie miałam tu problemów z magią. 

Jenna odwróciła się powoli do lustra i nasze spojrzenia się spotkały. 

- Nie wracam do Hekate, Sophie. 

Przestałam walczyć z diademem, który teraz zsunął się nad lewe ucho. 

123 

 

- Cooo? - Popatrzyłam jej w oczy już nie w lustrzanym odbiciu. 

- Nie wracam - powtórzyła stanowczo. 

-  Przecież...  musisz  -  odparłam  jak  idiotka.  Pierwszy  raz  od  dawna  twarz  Jenny  zapłonęła 

wściekłością. 

- Otóż nie! Wcale nie mam obowiązku słuchać Rady.Nie będą mi... 

- Rozkazywali? - dokończyłam, wzdrygając się na tę złośliwość. 

Wizja powrotu już teraz przyprawiała mnie o ciarki i nie 

wyobrażałam sobie Hex Hall bez niej. 

- Jestem tam obca - rzekła, ściągając koronkowe rękawiczki. - Vix twierdzi, że już najwyższy 

czas, abyśmy dołączyły do swoich, i ja też tak myślę.  

Gryząc  się  w  język,  powstrzymałam  się  przed  wyjątkowo  ohydnym  komentarzem,  który 

przyszedł  mi  do  głowy  nie  wiedzieć  skąd.  Za  dwa  dni  kończyłam  siedemnaście  lat,  nie 

mogłam  więc  zachowywać  się  jak  obrażone  dziecko.  Dotknęłam  diademu,  wyplątując  go 

wreszcie z włosów za pomocą magii. 

- Przecież w zeszłym roku mówiłaś, że nie chcesz być wampirzycą. Że chcesz zwyczajnego 

życia z nauką algebry, balami itepe. 

- Ten rok zmienił nas obie, Soph - odparła uprzejmym tonem. 

- To prawda. - Nic innego nie przyszło mi do głowy. Przebierałyśmy się w milczeniu, stojąc 

plecami do siebie. 

Wreszcie kostiumy zawisły na wieszakach, a my założyłyśmy zwykłe ciuchy. 

-  Nie  rozumiem,  czemu  cię  to  aż  tak  smuci  -  rzekła  Jenna,  ujmując  mnie  za  ramiona  i 

zwracając twarzą do siebie.  - Naprawdę powinnam to zrobić. Sądziłam, że mi przyklaśniesz, 

zwłaszcza po historii z Redukcją.          

Cofnęłam się i jej ręce zwisły bezwładnie między nami. 

- A co to niby ma do rzeczy? 

- Gdybyś poddała się Redukcji, zostałabym w Hex Hall 

sama, i wcale się tym nie przejęłaś. 

-  Okej,  ale  miałam  zamiar  się  jej  poddać,  żeby  się  pozbyć  morderczych  instynktów.  - 

Starałam się,by nie zabrzmiało to gniewnie, lecz poniosłam sromotną klęskę. - To nie tak, że 

chciałam porzucić cię w Hekate, by sobie pofiglować z jakimś gościem. 

Jej oczy zabłysły furią i chyba wysunęła lekko kły. 

- Co ty powiesz! Więc to  nie dla Archera chciałaś się pozbyć mocy  i zostawić mnie w  Hex 

Hall? 

124 

 

Ze zdumienia rozdziawiłam usta, chociaż w moim ciele zakotłowało się od magii. 

- Cooo? 

Pocierając nos grzbietem dłoni, Jenna odpowiedziała szorstko:  

- Naturalnie nie przyszło ci do głowy, że jako nie-demon spokojnie będziesz mogła się z nim 

związać. 

Owszem.  Przynajmniej  tak  mi  się  wydaje.  Powody,  dla  których  zamierzałam  poddać  się 

Redukcji, były zbyt skomplikowane do ogarnięcia myślą. Tak czy siak, Archer nie stanowił 

głównego i... nagle doznałam olśnienia. 

-  Już  wiem,  dlaczego  bez  przerwy  nakręcałaś  mnie  na  Cala.  Liczyłaś,  że  jak  znajdę  sobie 

nowego faceta, to raz na zawsze odechce mi się Redukcji! 

Nie musiała odpowiadać. Spuszczony wzrok i rumieniec, który oblał jej szyję, były aż nadto 

wymowne. 

-  Jen,  widziałam,  jak  Alice  zabija  Elodie.  Uważałam  się  za  potwora.  Dlatego  chciałam 

Redukcji, a nie żeby być z Arche-rem. - Skłębione moce zaczęły teraz szaleć wokół. Stojący 

nieopodal  manekin  zagrzechotał,  a  nasze  włosy  zmierzwiły  się  lekko.-  -  Redukcja  mogłaby 

mnie uśmiercić, a ja nie jestem aż taką idiotką, by rezygnować z życia dla jakiegoś flirtu. 

Jenna skuliła się, jakbym dała jej w twarz, i nagle dotarło do mnie, co mówię. 

- Jen - potknęłam się, podchodząc do niej - nie chciałam... 

-  Jasne  -  warknęła,  odsuwając  się  ode  mnie.  -  Rozumiem.  Ty  jesteś  Demoniczną  Królową 

Wszechświata, a ja idiotką, która się podkłada potworowi. 

- Nie to powiedziałam. 

- Nie musiałaś. 

Niesamowite, że jeszcze przed paroma minutami obśmiewałyśmy mój głupkowaty kostium. 

- Jen - zaczęłam, ale pokręciła tylko głową i odeszła. 

 

 

ROZDZIAŁ 25 

 

Urodziny  świętowałam  w  oranżerii,  wielkim  przeszklonym  pomieszczeniu  pełnym  roślin. 

Paprocie, wszystkie co do jednej, ozdobiono fioletowymi wstążeczkami i białymi lampkami. 

W rogu zespół elfów przygrywał na wymyślnych mechanicznych instrumentach, ale płynąca 

z nich muzyka była delikatna, drżąca i - jak na tę okazję - dziwnie melancholijna. W dodatku 

125 

 

przed  wieczorem  rozpętała  się  burza  i  tłukące  o  dach  krople  zagłuszały  subtelne  dźwięki. 

Uplasowana na siedzisku pod oknem, patrzyłam, jak deszcz spływa 

po szybie niby łzy. 

Wspominając  poprzednie  urodziny,  stwierdziłam,  że  skee  ball*  i  faceta  przebranego  za 

szczura  wolę  sto  razy  bardziej  od  lodowych  rzeźb,  fontanny  z  szampanem  i  gigantycznego 

tortu w kształcie Thorne Abbey. Wynikało to zapewne z faktu, że moja suknia ważyła jakieś 

dwadzieścia  siedem  kilo,  korona  przyprawiała  mnie  o  ciężki  ból  głowy,  a  najlepsza 

przyjaciółka przestała się do mnie odzywać. 

----------------------------------------------------- 

 Skee bali - popularna w USA gra zręcznościowa. Podobna do kręgli, nie polega jednak na zbijaniu, tylko na trafianiu kulą do otworu, jak w 

bilardzie. 

 

 

Przeczesałam  wzrokiem  oranżerię,  ale  nigdzie  nie  spostrzegłam  Jenny.  Unikała  mnie  od 

rozmowy w sklepie Lysandra. Może zresztą słusznie, pomyślałam. Skoro zdecydowała się na 

życie wśród wampirów, w ten sposób łatwiej oswoję się z utratą jej przyjaźni. Ale ta myśl ani 

trochę nie złagodziła bólu w sercu. 

W pomieszczeniu zebrało się co najmniej stu członków Prodigium. Wszyscy w fantazyjnych, 

połyskliwych strojach z uśmiechem składali mi życzenia wszystkiego najlepszego. Wszyscy 

też przynieśli prezenty, więc stojący przy drzwiach stół z marmurowym blatem uginał się pod 

stertą  pudeł  i  paczek  w  barwnych  opakowaniach.  A  jednak  atmosfera  była  gęsta,  tak  jakby 

każdy  starał  się  na  siłę  dobrze  bawić.  Promienne  miny  zdawały  się  wymuszone,  a  śmiechy 

rozbrzmiewały za głośno. Może zgromadzeni bali się, że ja i tato zwaporyzujemy ich, jeśli nie 

będą udawać, że są na najfajniejszej imprezie pod słońcem. 

Z  chęcią  przytknęłabym  czoło  do  chłodnej  szklanej  ściany,  ale  też  wolałam  nie  widzieć 

swojego  odbicia  aż  tak  wyraźnie.  Parę  godzin  wcześniej  Lysander  przyniósł  mi  suknię, 

stanowczo nalegając, żebym się umalowała. W efekcie moja twarz wyglądała jak po wybuchu 

cekinowej bomby. Nawet nagie ramiona miałam oproszone mieniącym się błękitnym pudrem. 

Wśród  gości  uwijało  się  kilkunastu  kelnerów,  roznosząc  tace  z  kieliszkami  wypełnionymi 

świetlistą  fioletową  miksturą.  Nie  wiem,  czy  pracowali  w  Thorne  na  stałe,  czy  zostali 

specjalnie  wynajęci.  Wszyscy  mieli  na  sobie  proste  białe  koszule,  czarne  spodnie  i 

zakrywające  pół  twarzy  srebrne  maski.  Jeden  zdążył  podejść  do  mnie  z  drinkiem  już  trzy-

krotnie, ale gdy tylko się oddalał, bez umiaru poiłam najbliższą donicę. 

- Solenizantko, czemu się tak dąsasz? 

126 

 

Odwróciłam się i zobaczyłam Nicka i Daisy, oboje z pra- 

 wie  pustymi  kryształowo-srebrnymi  pucharami.  Na  klapie  kaftana  chłopaka  dostrzegłam 

fioletową plamkę. Sądząc po rumianych policzkach i jasnych oczach, byli lekko wsta-wieni. - 

To moja impreza i nikt mi nie zabroni dąsów - odparłam, wstając. 

- Ta impreza jest do bani. - Daisy poprawiła srebrny wieniec laurowy, który przekrzywił się 

jej nad czołem. 

-  Radzę  ci  otworzyć  jakiś  prezent,  może  choć  trochę  poprawisz  sobie  humor  -  rzekł  Nick, 

kiwnięciem głowy wskazując stół z podarkami. 

Dwa  pudełka  poruszały  się.  Jedno  wirowało  wolno  ponad  resztą,  a  drugie  pełzało  wokół 

niczym pająk na „odnóżach" z ozdobnej satynowej wstążki. 

Przełknęłam ślinę. 

-  Yyy...  czuję  się  super.  Widzieliście  może  Jennę?  Wymienili  spojrzenia,  nim  jednak  się 

odezwali, w naszą 

stronę ruszył znany mi już kelner. 

Co  on  kombinuje?  -  pomyślałam.  Czy  ktoś  dał  mu  w  łapę,  żeby  upił  córkę  szefa  Rady,  czy 

co? 

Biorąc  Nicka  i  Daisy  pod  ramiona,  odciągnęłam  ich  od  okna  i  z  pola  widzenia  natrętnego 

gościa z tacą. 

- O co się pokłóciłyście? - zapytała dziewczyna. 

Już  miałam  opowiedzieć  jej  o  rozmowie  u  Lysandra,  kiedy  zatrzymała  nas  blondwłosa 

wiedźma w jaskrawoczerwonej sukni. 

- Hej - powiedziała z emfazą. - Wybacz, że przeszkadzam, Sophie, ale chciałabym ci życzyć 

wszystkiego najlepszego. 

- Okej - odparłam. - Dzięki. 

Sądziłam,  że  odejdzie,  ale  nawet  nie  drgnęła.  Uśmiechała  się  do  mnie,  a  właściwie  do  nas 

wszystkich. 

-  To  dla  mnie  wielki  zaszczyt  móc  was  poznać  -  rzekła  rozradowana.  -  Podobno...  - 

Rozejrzała się wkoło z rumieńcami na policzkach. - Podobno demon potrafi stworzyć coś z 

niczego. Czy to prawda? 

Zdumiona zamrugałam powiekami. 

- Tak - odpowiedziałam. - Ale wiedzmy też to potrafią. To tylko kwestia... 

Nie dokończyłam, bo Nick ukłonił się i zamaszystym ruchem ręki wyczarował bukiet białych 

róż. 

127 

 

-  W  rzeczy  samej  -  potwierdził,  wręczając  jej  kwiaty.  -Naturalnie  to  tylko  drobna  cząstka 

tego, do czego zdolne są demony. 

Wiedźma o mało nie pisnęła zachwycona. 

- Niesamowite! 

Nick przybrał groźny wyraz twarzy. 

- Daj spokój! - szepnął, przybliżając się do niej. - Gdybym zechciał, mógłbym tę salę balową 

zrównać z ziemią, a ty nie zdążyłabyś nawet przymknąć tych pięknych brązowych oczu. Lub 

wstrzymać materię czasu, tak że... 

-  Mhm,  Nick,  okej,  jasne.  -  Teraz  musiałam  odciągnąć  oboje  od  namolnej  wiedźmy.  -  Ale 

chodźmy już, bo chcę się spotkać z tatą. Paaa! Dzięki, że przyszłaś! 

Sprawdzając, czy nikt nas nie słyszy, zwróciłam się do Nicka: 

- Co to miało znaczyć? Nick dopił resztkę drinka. 

- Dałem jej to, czego chciała. Wszystkie postrzegają nas jako potężne, budzące grozę istoty, 

zdolne do unicestwienia L'Occhio. Po to przecież nas stworzyły, prawda? 

Na  chwilę  przycisnęłam  nadgarstki  do  oczu  -  jak  głupia,  bo  tylko  rozmazałam  sobie 

migotliwą maź na rzęsach. 

Daisy, której wieniec przechylił się nad prawym uchem, poklepała Nicka po ramieniu. 

-  Kochanie,  dosyć  tego  ponuractwa,  jesteśmy  na  urodzinach!  -  Zaakcentowała  zdanie 

czkawką i w tej samej chwili poczułam, że strasznie się z nimi nudzę. 

Zapragnęłam porozmawiać z Jenną albo z Calem, albo z kimś w miarę normalnym, a najlepiej 

trzeźwym. 

- Pora obejrzeć prezenty - oznajmiłam, zostawiając dwuosobowe towarzystwo. 

Ledwie  postąpiłam  cztery  kroki,  znów,  jak  pszczoła  do  miodu,  podleciał  do  mnie  ten  sam 

kelner. 

- Może drinka? - Podsunął mi tacę. 

- Słuchaj, koleś. - Potknęłam się, następując na długi do ziemi rękaw swojego kostiumu. - Nie 

wiem,  czy  chcesz mi się podlizać, czy  co,  ale...  - Uniosłam  wzrok na jego srebrną maskę i 

spojrzeliśmy na siebie. - Niemożliwe! 

 

 

 

 

 

128 

 

ROZDZIAŁ 26 

 

Wprawdzie nie mogłam tego zobaczyć, ale odniosłam wrażenie, że Archer uniósł brew. 

- Za kogo się przebrałaś? - spytał szeptem. 

Oddychając  głęboko,  usiłowałam  nadać  twarzy  jak  najbardziej  obojętny  wyraz.  Każdy,  kto 

popatrzyłby  w  tę  stronę,  miał  pomyśleć,  że  gawędzę  z  kelnerem,  a  nie  z  przedstawicielem 

złowrogiego Oka. 

- Za Hekate - odparłam, biorąc z tacy jeden z pucharów. - A co ty tu robisz? 

Wzruszył ramionami, zachowując styl nawet w kelnerskim uniformie. 

- Każdy lubi się zabawić. A poza tym miałem nadzieję, że znowu wystąpisz w tej niebieskiej 

sukni. 

Zacisnęłam  palce  na  nóżce  kryształowego  kielicha  tak  mocno,  że  dotąd  dziwię  się,  iż  nie 

pękła. 

-  Jesteś  szaleńcem  -  odrzekłam,  z  trudem  tłumiąc  niepokój.  -  Albo  idiotą.  Albo  szalonym 

idiotą. Nie mogłeś się 

choć trochę zakamuflować?  

- Nikt mnie tutaj nie zna - odpowiedział, ostentacyjnie, dla efektu, przestawiając kieliszki na 

tacy  -  więc  maska  wystarczy.  Gdybym  użył  czaru,  wszyscy  zwracaliby  na  mnie  uwagę. 

Oczywiście  nie  zadałbym  sobie  tyle  trudu,  gdybyś  się  ze  mną  spotkała  przed  trzema 

tygodniami. 

Nie  wiem,  czy  sprawiło  to  przyćmione  oświetlenie,  czy  też  maska,  ale  przez  sekundę 

zobaczyłam w jego oczach gniewne błyski. 

-  Nie  mogłam.  -  Uśmiechnęłam  się,  jakby  to  było  coś  niezmiernie  zabawnego.  Serce 

szamotało się w piersi i tylko w ten sposób mogłam zapanować nad mocami. - Musisz się stąd 

wynieść. Natychmiast. 

Teraz wkurzył się na dobre. 

- Czy ty masz pojęcie, na co się naraziłem, przychodząc tutaj? - syknął z furią. - Nie tylko ze 

strony twoich, ale również moich ludzi? 

Rozglądnęłam  się,  lecz  najwyraźniej  nikt  mnie  nie  obserwował.  Pewno  zmieniłoby  się  to 

diametralnie,  gdybym  zaczęła  wrzeszczeć  na  kelnera.  Rzuciłam  Archerowi  znaczące 

spojrzenie, ale przez ten cholerny brokat i cekiny chyba go w ogóle nie odczytał. 

Odeszłam  w  kąt  i  dałam  nura  w  istną  dżunglę  roślin  doniczkowych.  Sączyło  się  tam 

zielonkawe światło, a moje nozdrza z miejsca wypełnił intensywny zapach iłu. 

129 

 

Po niecałej minucie, odchyliwszy liść palmy, stanął przy mnie Archer. 

- Dlaczego nie przyszłaś? - Krzyżując ręce na piersi, oparł się o szklaną ścianę. 

-  Sama  nie  wiem,  może  dlatego,  że  polujesz  na  demony,  a  skoro  jestem  demonem,  nie 

powinniśmy  się  widywać...?  -Gdy  nie  zareagował,  dodałam  z  westchnieniem:  -  Posłuchaj, 

odkąd się znamy, każdy radzi mi trzymać się od ciebie z daleka, więc to robię. 

Rozmawiając z Archerem  w masce, czułam się bardzo dziwnie. Niby widziałam  jego oczy, 

ale nie mogłam z nich nic odczytać. 

-  Bądź  pewna  -  odparł  -  że  gdyby  nie  wydarzyło  się  coś  poważnego,  omijałbym  cię  z 

radością.    Serce  przeszył  mi  ból  tak  ostry  jak  sztylet,  który  Archer  bez  wątpienia  ukrywał 

gdzieś przy sobie. Pomyślałam z nadzieją, że może się nie zorientował. 

- Co „poważnego...? 

- Teraz nie mam czasu ci tego tłumaczyć - odrzekł, kręcąc głową. - W każdym razie chodzi o 

twoich demonicznych znajomków. Mogłabyś spotkać się ze mną jutro wieczorem w młynie? 

Gonitwa  myśli.  Gdyby  Archer  wiedział  coś  o  Daisy  i  Nicku,  ja  i  tato moglibyśmy  bardziej 

zgłębić  dziejące  się  tu  rzeczy.  A  może  szukam  tylko  pretekstu,  by  znów  pobyć  trochę  z 

Archerem bez poczucia winy? 

-  Jutro  nie  dam  rady.  -  Przez  całe  to  urodzinowe  szaleństwo  ojciec  i  ja  nie  mieliśmy  dotąd 

czasu  na  badania  związane  z  grymuarem,  ustaliliśmy  jednak,  że  poświęcimy  im  cały 

nadchodzący  tydzień.  Zamiast  nie  dodawać  już  nic  więcej,  zamknąć  sprawę  i  odejść, 

usłyszałam, jak mówię: - Ale za dziewięć dni tato wyjeżdża w interesach. Wtedy byłoby mi 

łatwiej się stąd wymknąć. 

- Dobra - przytaknął Archer. - Za dziewięć dni o trzeciej rano. 

-  Świetnie.  Ale  jeśli  znowu  wyciągniesz  na  mnie  nóż...  Ku  mojemu  zaskoczeniu  roześmiał 

się. 

-  Wiecznie  do  tego  wracasz.  Przede  wszystkim  nie  wyjąłem  go  n  a  ciebie,  tylko  żeby 

podważyć  okno.  Po  drugie,  tkwiłem  zamknięty  w  piwnicy  z  wnerwionym  demonem.  Jak 

sądzisz, które z nas bało się bardziej? 

Wzniosłam  oczy  do  nieba,  co  nie  było  takie  łatwe,  wziąwszy  pod  uwagę  tonę  brokatu  na 

powiekach.  Z  doniczkowej  dżungli  pierwszy  wylazł  Archer.  Kiedy  zrobiłam  to  samo  parę 

sekund później, zobaczyłam, że ulotnił się gdzieś jak kamfora. 

Idąc  w  kierunku  stołu  z  podarkami,  rozglądałam  się  za  nim,  ale  najwyraźniej  juz  opuścił 

oranżerię. Z westchnieniem zdjęłam koronę. Najprawdopodobniej popełniłam wielki błąd, ale 

130 

 

z drugiej strony tato chciał się dowiedzieć, skąd pochodzą Nick i Daisy, a skoro Archer czy 

ktoś z Oka mieli takie informacje, to chyba powinniśmy z nich skorzystać... 

-  Tu  jesteś!  -  wykrzyknęłam  na  widok  Cala,  który  raptem  pojawił  się  na  mojej  drodze. 

Musiałam jakoś zagłuszyć poczucie winy wobec niego. Nie od razu dotarło do mnie, w co się 

ubrał. - Skąd to wytrzasnąłeś? 

Był  ubrany  w  mundurek  Hex  Hall.  Mocno  opięty  blezer  o  mało  nie  puścił  w  szwach,  gdy 

chłopak wzruszył ramionami: 

- Kiedyś był mój. Przywiozła go pani Casnoff. Wiesz... nie lubię przebieranek. Uznałem, że to 

niezły kompromis. 

Dotąd  wydawało  mi  się,  że  jedynie  Archerowi  może  być  w  tym  stroju  do  twarzy,  ale  Cal 

wyprowadził mnie z błędu. Jaskrawy błękit pasował do jego opalonej skóry i złotych włosów 

i w ogóle gość wyglądał młodziej. Kiedy się do mnie uśmiechnął, na policzku pojawił mu się 

dołek, którego nigdy przedtem nie widziałam. 

- Fajna z ciebie Hekate - szepnął. 

W każdej innej sytuacji prychnęłabym i odcięła się jakąś ironiczną uwagą, spojrzał jednak w 

taki sposób, że odparłam tylko: 

- Dzięki. 

Nagle coś we mnie zaskoczyło. 

- Czekaj! Przywiozła go pani Casnoff? Przyjechała do Thorne? 

-  Tak  -  odpowiedział  Cal,  wskazując  lodową  rzeźbę,  pod  którą  faktycznie  stała  dyrektorka 

Hex Hall. 

Miała  na  sobie  powłóczystą  suknię  z  odsłoniętymi  ramionami  w  kolorze  jego  mundurka. 

Zauważyła nas od razu i ruszyła w naszą stronę. 

- Sophie. - Jej głos brzmiał serdecznie jak nigdy. -Wszystkiego najlepszego. Tak się cieszę, że 

cię widzę. 

Uwierzyłam jej, o dziwo. 

Jeszcze dziwniejszy był jej uśmiech, kiedy oznajmiła: 

-  Właśnie  rozmawiałam  z  kilkoma  gośćmi  o  twojej  decyzji  niepoddawania  się  Redukcji. 

Jesteśmy ogromnie szczęśliwi. 

Super. Nie ma nic lepszego od plotkowania na temat moich megaosobistych postanowień - i 

to jeszcze na przyjęciu. 

- Dla pani  to  pewnie nowość  - zażartowałam, lecz widząc, że nie zrozumiała, wyjaśniłam:  - 

Zadowolenie ze mnie. 

131 

 

Myślałam, że padnę, gdy się roześmiała. Rzecz jasna był to śmiech cichy i krótki, ale zawsze. 

Nim  zdążyła  zszokować  mnie  jeszcze  bardziej,  podszedł  do  nas  tato  w  długich  czarnych 

szatach, dzierżąc w dłoni berło zwieńczone ciemnoczerwonym klejnotem, który oszlifowano 

na  kształt  owocu  granatu.  Nie  wiedziałam,  za  kogo  był  przebrany.  Na  widok  pani  Casnoff 

tylko lekko skinął głową, domyśliłam się więc, że już się przywitali. 

- Dobrze się bawisz? - zapytał mnie z taką nadzieją, że wysiliłam się na szeroki uśmiech. 

- Jasne, to moje najfajniejsze urodziny! 

Była w tym okrzyku pewna nadwyżka emocji, ale tato najwidoczniej doznał ulgi. 

-  To  dobrze.  Wiem,  że  są  nieco  zbyt  wystawne,  lecz...  cóż,  po  raz  pierwszy  jest  mi  dane 

świętować je wspólnie z tobą, pragnąłem więc nadać im szczególny charakter. 

Ogarnęły mnie wyrzuty sumienia i inne, równie paskudne, uczucia. By tato nic nie zauważył, 

zajęłam  się  stołem  z  podarkami.  Latający  prezent  wciąż  unosił  się  nad  resztą,  zataczając 

leniwe koła. Gdy tylko na niego spojrzałam, mięciutko wylądował mi w rękach. 

- Zdaje się, że chce, byś go otworzyła - zasugerował Cal. 

Opakowanie było ciemnofioletowe, a srebrzysta wstążka zwijała się i falowała wokół moich 

palców  jak  pod  wodą.  Prezent  wyglądał  przepięknie,  ale  emanował  niezwykle  silną  magią. 

Pewnie przez zaklęcie latania, pomyślałam, rozwiązując kokardę. 

Najpierw  zarejestrowałam  zapach,  osobliwą  metaliczną  woń,  jaka  przesyca  powietrze  w 

czasie burzy z piorunami. Błysnęło czerwone światło i rozległ się odgłos gromu. Usłyszałam 

krzyki taty i Cala i nie wiedzieć kiedy przewróciłam się na plecy. Do tego jakby coś użądliło 

mnie w ramię. 

Mimo że uszy miałam jak zatkane watą, docierały do mnie wrzaski gości, którzy przebiegali 

mi nad głową. Przypomniałam sobie bal na zakończenie roku, gdy siedząc w kałuży ponczu, 

przyglądałam się zamieszaniu, jakie wybuchło dookoła. Ukłucie zmieniło się w pieczenie tak 

okropne,  że  jęknęłam.  Wokół  mnie  stłoczyła  się  grupa  ludzi,  a  na  czoło  tłumu  zaczął 

przepychać się wysoki facet w masce. Archer -rozpoznałam go od razu. Miał zaciśnięte usta, 

a  w  jego  piwnych  oczach  zobaczyłam  przerażenie.  Już-już  otwierałam  usta,  żeby  mu 

powiedzieć: zwiewaj!, na szczęście jednak uzmysłowiłam sobie, że byłby to szczyt głupoty. 

Gdy ludzie rozstąpili się, Archer zniknął. 

W  polu  mojego  widzenia  ukazała  się  twarz  Cala.  Mówił  coś,  lecz  dzwonienie  w  uszach 

zagłuszyło  go  skutecznie.  Prawie  na  sto  procent  upomniał  mnie,  bym  się  nie  ruszała,  co 

oczywiście spełniłam bez większego trudu. 

132 

 

Ujął mnie za rękę i choć ból nie ustępował, moje ciało wolno przeniknęła fala spokoju, tak że 

prawie  obojętnie  opuściłam  głowę  w  bok  i  patrzyłam,  jak  wyciąga  mi  z  ramienia 

piętnastocentymetrowy odłamek diablego szkła. Gdy skończył, pieczenie trochę ustąpiło, ale 

już wiedziałam, że zostanie mi kolejna blizna. 

- Beznadziejny prezent - mruknęłam. 

W tej samej chwili zjawił się przy mnie tato. Kiedy wsuwał mi rękę pod plecy, bym się mogła 

podnieść, rękaw jego szaty zawinął się, odsłaniając przedramię, w którym tkwiło kilkanaście 

drzazg diablego szkła. 

- Nic mi nie jest - powiedział, nim zdążyłam spytać. -Cal powyjmuje je później. A jak z tobą? 

Ramię nadal paliło żywym ogniem, poza tym jednak nic mnie nie bolało i wyjąwszy wstrząs 

po niespodziewanym upadku, czułam się rewelacyjnie. 

- Chyba dobrze. Co to było? Magiczna bomba domowej roboty? 

Prezent  leżał  na  posadzce  w  strzępach.  Wstążka  wiła  się  i  rzucała  jak  wąż.  Uspokoiła  się 

dopiero, gdy Cal przydeptał ją butem. 

- Najwyraźniej - odparł posępnie. 

-  Została  zmagizowana,  aby  cię  odszukać  -  dodał  tato.  Był  tak  rozzłoszczony  i  przejęty,  że 

postanowiłam odpuścić mu używanie wyrazów w stylu „zmagizowana". 

- Całe szczęście, że nie udało im się zdobyć więcej diablego szkła - powiedziała Lara, której 

obecność wprawiła mnie w zdumienie. Miała na sobie osiemnastowieczną suknię z krynoliną 

i  kwadratowym  dekoltem.  Włosy  ukryła  pod  kolosalnych  rozmiarów  pudrowaną  peruką.  - 

Według mnie to największy odłamek. - Kopnęła „sztylet", którym mnie zraniono. Za nią stał 

Roderick,  lekkimi  uderzeniami  czarnych  skrzydeł  wprawiając  w  ruch  powietrze.  Odwróciła 

się  do  niego  ze  słowami:  -  Przeszukajcie  teren.  Jeśli  Cross  jest  tu  jeszcze,  musimy  go 

odnaleźć. 

Wciąż oszołomiona, powtórzyłam słabym głosem: 

- Cross? 

Pani Casnoff odpowiedziała: 

- To ewidentnie sprawka L'Occhio. Któż inny zdobyłby się na coś podobnego? 

-  Skoro  zaś  tylko  jeden  z  nich  posiada  zdolności  magiczne  -  rzekła  Lara  głosem  niemal 

identycznym  jak  głos  jej  siostry  -  rzecz  jest  oczywista:  Archer  Cross  znów  podjął  próbę 

odebrania ci życia.