ARTUR C. SZREJTER 

SPRAWA LOKERA 

Szczeka Garm głośno przed Gnipa jamą, Okowy pękają, Fenrir - wilk pędzi wolny, Wiele wiem, 
przyszłość widzę, Bogów przeznaczenie, zwycięzców upadek. 

Voluspa 
tłum. A. Załuska-Stromberg 
I Żył teraz jako normalny, szary człowieczek. Miał nawet lodówkę i pralkę, kupił je po tym, jak 
przygodna znajoma spytała, czy rzeczywiście jest na tyle bogaty, by wszystkie posiłki jeść w 
restauracjach, a ubrania oddawać do pralni. Nauczył się więc gotować i prać, z czasem sprawiało 
mu to przyjemność, choć z bieganiny po kuchni najbardziej lubił podpalać gaz. Wzniecać ogień. 
Przypominało to stare czasy. Budziła się wtedy tęsknota, bolesna jak ostry smak wódki. Alkoholu 
nie lubił, ale się przyzwyczaił - coś pić trzeba. Przy obcych zmuszał się do kawy czy herbaty, ale 
tylko gorącej, zimnej by nie przełknął. Czuł jakby go gasiła. Kiedy był sam, wlewał w siebie butlę 
wódy. Przykre uczucie zimna przechodziło. Miał wtedy nadzieję, że zachował coś z siebie. Z 
dawnego siebie. Nie bez przyczyny Francuzi nazywali ten trunek eau-de-vie - woda życia.  W 
piątek, tuż przed południem, jak zwykle zapukał listonosz. Sympatyczny młody chłopak, dawanie 
mu napiwków było przyjemnością. Stracił wzrok w wypadku, ale dzięki sensorycznym czytnikom, 
umieszczonym w opuszkach palców, nie miał problemów z wykonywaniem pracy roznosiciela.  - 
Dzień dobry, panie Loker - aż dziw, że mimo listopada nie trząsł się w sztywnym mundurku. - 
Paczka.  Gospodarz wpuścił go do środka. Listonosz przekroczył próg z wyraźną ulgą - jednak był 
przemarznięty.  Wystukał na pakiecie odbiorczym kod Lokera, ten zaś potwierdził dostarczenie 
przesyłki naciśnięciem odpowiedniego przycisku. Listonosz zręcznie zgarnął monetę, zasalutował i 
wyszedł. Ani razu się nie potknął, ani razu nie przytrzymał ściany. Znał przedpokój Lokera jak 
własny, od kilku lat bywał tu co najmniej raz w tygodniu.  Loker spojrzał na przesyłkę. Z Nantes. 
Od niezawodnego Marcela. Dobrze spisuje się chłopisko, wydajny jak żaden inny agent. Pozostali 
tak się nie starali, ale też nie obiecał im tyle, co Marcelowi.  
Uniósł spory, zadziwiająco lekki pakunek. Co też mówiono o nim na miejscowej poczcie - 
regularnie dostawał z całego świata nic nie ważące paki. Jak na tak niewielkie miasteczko, dobry 
temat do plotek.  

Starannie umył ręce, zabrał przesyłkę i otworzył drzwi do piwnicy.  

Drzwi do Warsztatu. 
II - Niebo ciemnieje - rzekła Sigyn. 
Rudowłosy nie zwrócił uwagi na jej słowa. Skazani na dwuosobową samotność, dokładnie 
wiedzieli, co drugie może powiedzieć. Miał więc zdecydowanie dosyć czułej żonki.  Wkurzała go. 
Chyba nawet nienawidził jej, choć wiedział - Ogień mu świadkiem - że na to nie zasługiwała. Co 
począć, była niezdarna, głupia i za dużo szczebiotała.  Zrobiła jednak coś, dzięki czemu potem jej 
nie zabił. Trzymała nad nim srebrną czarę, do której, zamiast na jego głowę, spływał żrący jad 
węża. Gada umieściła tam olbrzymka Skadi nienawidząca Rudowłosego. Za to, że przyczynił się 
do śmierci jej ojca. Też powód. Głupia suka.  Więzy były dość długie, mógł więc zmieniać 
pozycje, ale na tyle krótko, iż nie miał co marzyć o oddaleniu się od skały, na której czuwał wąż. 
Co by zrobił bez Sigyn? Dobrze, że nie skręcił jej karku.  - Słyszysz mnie? Niebo ciemnieje. 
- Słyszę, kobieto. No to co? Nie musisz się wydzierać. Co wieczór ciemnieje.  

Na pięknej twarzy odbił się niedorzeczny wyraz myślenia.  

- Nie, to nie wieczór. 

Nie miał zamiaru się sprzeczać. Zaczął zmieniać zdanie dopiero, gdy z wysoka, ze sfer niebieskich, 
dobiegło pianie koguta. Piał Gallinkambi. Piał dla Rudowłosego i jego potomstwa. Ogłaszał 
wolność!  

- O żeż... - zaczął, ale odebrało mu mowę.  Napiął mięśnie, próbując rozerwać więzy. Gówno z 
tego wyszło. Kochani kuzyni nie bez powodu sporządzili pęta z jelit jego własnego syna, żadne 
inne sznury nie oparłyby się jego mocy. Musiał zaczekać.  

- Czy to znak? - zapytała Sigyn. 
- Zgadłaś. 
- I co teraz będzie? Z nami? - W jej oczach czaił się strach. Wyglądała na kompletnie zagubioną. 
Ograniczona krowa.  
- Nie płacz! Nic nie będzie. Chyba wiesz, że już niedługo nic nie będzie.  

- Ale ja ciebie kocham! - rozryczała się na dobre.  Naprawdę wzruszyła go. I zdobyłby się na ciepłe 
słowo, lecz nagle rozbrzmiał Zew Psa. Garm raczył wreszcie rozewrzeć mordę.  
Wycie przebiło się przez korytarze Podziemnych Światów, by wtargnąć w natężałe oczekiwaniem 
powietrze.  Jord-Ziemia wstrzymała oddech na mgnienie oka, zastygła w niemym oczekiwaniu - i 
ona zrozumiała, że zaczyna się taniec śmierci.  
Krępujące Rudowłosego więzy rozsypały się w proch.  
Przypomniał sobie smak wolności. 
Wąż próbował uciec. Rudowłosy chwycił go i ścisnął. Gad rzygnął jadem, a potem 
wnętrznościami.  Rudowłosy odrzucił sflaczałe ciało.  

- Żegnaj! - krzyknął do Sigyn. I już go nie było.  

III Zapalił światło i wszedł do chłodni.  - Wita państwa wasz ulubiony manikiurzysta - rzekł z 
uśmiechem do dwunastu odświętnie ubranych osób. Leżały z zamkniętymi oczami na ruchomych 
katafalkach. - Dziś w chłodni, jutro w ziemi. Taki już los człowieka.  Nucąc pod nosem jedną z 
podnoszących na duchu piosenek „Laibachu” (nie wiedział, dlaczego podobały mu się stare marsze 
najprawdziwszych z prawdziwych Słoweńców), przystąpił do zabiegu.  
Nałożył cienkie rękawiczki, a z kieszeni wyjął cążki do paznokci. Jak zwykle nie musiał babrać się 
w brudzie. Zakład pogrzebowy Knuta Larssona znakomicie przygotowywał do ostatniej podróży. 
Czyszczenie paznokci wliczono w cenę. W końcu nieboszczyk leży podczas mszy z dłońmi 
splecionymi na piersi. Co by było, gdyby podchodzący członkowie rodziny ujrzeli brud za 
paznokciami. Strach pomyśleć.  
Umarlak jest całkiem sztywny, nieźle się trzeba nabiedzić, żeby odgiąć mu łapę od brzucha. Loker 
nie musiał się do tego posuwać. Po prostu przekazywał rękom truposza trochę własnego ciepła. 
Zastygłe mięśnie tajały, ramiona stawały się miękkie jak stary pomidor. Dotykanie ich nie należało 
do przyjemności. Ale praca nade wszystko.  Równiutko obcięte paznokcie chował do safianowego 
woreczka. Dwustuletni safian posiadał rzadką zaletę - wysysał z paznokci ostatnie ślady życia. 
Lokera nie interesowała zasada, na jakiej to się działo. Liczył się efekt.  
Na następnym katafalku leżało młodziutkie dziewczę. Naprawdę szkoda, że tak piękne ciało się 
zmarnowało. Wykwity na dłoniach świadczyły o chorej wątrobie. Rak albo coś dziedzicznego - na 
alkoholizm dziewczyna była za młoda. Piękne ciało, piękne i paznokcie.  Długie, zadbane. Do 
woreczka!  

Na zakończenie podziękował zgromadzonym, wyłączył światło, żeby spoczywali w pokoju, i 
cichutko wymknął się z chłodni. Sto dwadzieścia paznokci - nieźle, jak na godzinę roboty. Mógł 
mieć dwa razy tyle, ale brzydził się dotykać nóg obcych ludzi. Przeważnie śmierdziały. Rzadko kto 

umiera z wymytymi girami. Zaniedbują tego i w zakładach pogrzebowych - nóg nie widać. 
Wystarczą skarpety i wyglansowane lakierki. Pełny szyk.  
Mijając nocnego strażnika pozwolił, by odpłynął odeń sen. Nie chcemy przecież, by nasz ulubiony 
zakład pogrzebowy został okradziony przez przypadkową łajzę.  IV Ze szczytu najwyższej wieży 
Utgardu Rudowłosy patrzył na opanowujące ziemię szaleństwo.  Góry drżały, wstrząsane 
spazmami długo oczekiwanej przemiany. Budziły się, po tysiącletnim śnie, Skalne Olbrzymy. 
Rozprostowywały plecy, mrużyły oczy odwykłe od światła, wreszcie, niepewnie, stawały na 
kamiennych nogach. Pojawiało się ich coraz więcej, łączyły się w gromady i podążały na zachód, 
przeświadczone, iż tam dopełni się ich los.  
Ziemia pękała. Głębokie jamy sięgające krainy umarłych pochłaniały wioski i miasta, lasy i jeziora. 
W miejsce żyznych pól, wypiętrzały się gorejące wulkany.  Wypluwały z bezzębnych mord cały 
gniew Ziemi, mogącej wreszcie wystąpić przeciw depczącym ją nieczystym stworzeniom.  
Spienione morza wystąpiły z brzegów. Zachłannymi jęzorami sięgały płaskowyżów, gniewne, iż 
nie udaje im się wedrzeć na szczyty. Z otchłani wodnych wynurzył się Jormungand, synek 
Rudowłosego. Ależ urósł od ich ostatniego spotkania! Nie odznaczał się pięknością, urodę 
odziedziczył po matce, dziewięciusetgłowej olbrzymce. Miał, co prawda, tylko jeden łeb, ale za to 
jaki - jego paszcza mogłaby połknąć tuzin wielkoludów. Wężowe cielsko zwijało się w 
konwulsjach bólu - rósł cały czas, od momentu wynurzenia utył trzykrotnie. Na grzbiecie pojawiły 
się dwa bąble, puchnące niczym wrzody. Pękając, uwolniły czarne błony skrzydeł. Jormungand 
znieruchomiał i odpoczywał, czekał go daleki lot, wprost na podniebne pola boskiego Asgardu.  Z 
północy nadchodziły karne zastępy Oszronionych Olbrzymów. Wyłoniły się ze śnieżnej zadymki. 
Brody i krzaczaste brwi oblepiał im lód. Podmuch Lodowych Pól mroził wszelkie przejawy życia 
na ich drodze.  Zaś z południowych kresów nadciągało czyste szaleństwo - Płomienni Giganci. 
Niesforni i krzykliwi, kłębili się niczym pożar na pokładach kamiennych statków - tylko takie 
okręty mogły znieść żar, wypełniający ciała olbrzymów. Rudowłosy uśmiechnął się, patrząc na 
rozpalonych braci. Był jednym z nich mimo ogromu czasu spędzonego w gronie bogów, nie 
zapomniał o swym pochodzeniu.  Wściekły warkot zmusił go do spojrzenia na wschód.  
Przybiegał na wezwanie inny z jego synów, wilk Fenrir.  Wielcy bogowie tak się go bali, że zakuli 
biedaka w czarodziejskie kajdany. Ale do czasu. A czas właśnie nadszedł. W dwóch susach wbiegł 
Fenrir na szczyt wieży, usiadł koło ojca i chlasnął go po twarzy zaślinionym ozorem.  Rudowłosy 
ukrył obrzydzenie, nie chciał obrażać syna, który z radości stawał się nieobliczalny.  
Na szczęście przerwał te czułości donośny dźwięk, rozbrzmiewający po krańce świata. Fenrir 
wstrząsnął się z nienawiścią. Ojciec także nie cierpiał brzmienia magicznego rogu boga Heimdalla. 
Oznaczało ono wszakże, iż pod murami Asgardu zbierają się zastępy świetlistych Alfów i oddziały 
tysięcy najdzielniejszych wojowników, biesiadujących dotąd beztrosko w pałacach Odyna i Freyi. 
Zatem obrona podniebnej twierdzy została przygotowana. To dobrze, już wkrótce zacznie się 
zabawa.  

Rudowłosy rzucił ostatnie spojrzenie na zmierzchający, miażdżony kataklizmami świat. Niech 
ginie, po odrodzeniu będzie należał tylko do niego.  V Narodową cechą Francuzów jest dłubanie w 
nosie. I to nie dyskretne, gdy nikt nie patrzy. Gdzie tam! Wpychają pół łapy do nosa - na ulicy, w 
hotelu czy też jak tutaj, w restauracji. Słodka tradycja.  
Frederik przygotowywał się wewnętrznie do mającej nastąpić akcji. To znaczy spokojnie popijał 
kawę. Działała uspokajająco, a jednocześnie mobilizowała go do działania.  Skinął na kelnerkę. 

- Jeszcze jedną. Z mlekiem. I może małe lody.  Skąd pomysł, żeby poprosić o lody? Zabawne. Nie 
jadł ich od dzieciństwa. Ulubionych waniliowych. Ojciec kupował mu je zawsze w cukierni, tej 
przy kościele.  Uszczęśliwiony Frederik zaczynał wtedy rozprawiać, jaki będzie sławny. Naprawdę, 
marzył o sławie.  Facet pojawił się z dokładnością znamionującą pedanta. Lub szaleńca. Nazywał 

się Marcel Dideau, niższy urzędnik merostwa. Jak co dzień, punkt siódma nawiedzał „La Taverne 
Kronenburg”. Kawaler, mieszkający samotnie.  Nieposzlakowana opinia.  
Frederik zawsze zdobywał podstawowe wiadomości o ludziach, których dotyczyło zlecenie. 
Biznesmeni, handlarze bronią, politycy. A tym razem niższy urzędnik miejski.  Postać bezbarwna, 
z przeszłością schematyczną jak japońska kreskówka. Zmęczone oczy, równo przystrzyżony wąsik, 
szary, stary garniturek, pochylone plecy. Miernota.  I takiego człowieka miał zlikwidować. 
Zapewne Dideau naraził się komuś odmową przyznania zapomogi inwalidzkiej. I dlatego musiał 
zginąć.  Marcel Dideau wypijał małe piwo - bodaj jedyny alkohol, na jaki sobie pozwalał - i 
przegryzał ciastkiem z marcepanem. A potem podnosił się ciężko i powoli ruszał do domu. 
Mieszkał obok, w sąsiedztwie Zamku Książąt Bretońskich.  
Frederik wyniósł się zaraz po nim. Dopilnował, czy urzędnik wejdzie do domu i czy w jego 
mieszkaniu zabłyśnie światło. Zabłysło. Mógł powędrować do hotelu.  Wróci wieczorem.  
Zatrzymał się w Hotelu St.-Louis, tanim, ale za to nie rzucającym się w oczy. Tutaj nie będą go 
szukać policjanci wychowani na lekturze książek sensacyjnych, w których zawodowi mordercy 
wynajmują apartamenty w Hiltonach i każdego dnia zmieniają garnitury, szyte na zamówienie w 
ekskluzywnych domach mody. Owszem, Frederik znał dwóch gości z branży, zachowujących się w 
ten sposób; po krótkiej karierze przenieśli się do mniejszych apartamentów, z wąską pryczą i 
zakratowanym okienkiem.  

Sprawdził dokładnie pistolet, przykręcił tłumik do gwintu przedłużającego lufę. Mały nóż schował 
do tylnej kieszeni. Jak dotąd nie musiał korzystać z białej broni, wszystko udawało się załatwiać 
szybko, bez brudzenia rąk.  Ale strzeżonego Pan Bóg strzeże.  
Przejrzał ostatni numer „Playboya”, a potem, czując pierwsze oznaki napięcia, pomodlił się szybko. 
W prostych słowach poprosił całą Trójcę Świętą o opiekę i pomyślność w działaniu. Duszę polecił 
baczeniu świętego Jerzego, patrona samotnie walczących.  
Uśmiechnął się do zmęczonej recepcjonistki.  
Zerwała się z krzesełka i przywołała go gestem.  
- Jest do pana list - oznajmiła uprzejmie.  Zesztywniał. Nikt nie wiedział, gdzie zamierzał się 
zatrzymać.  
Odebrał przesyłkę, wręczył dziewczynie skromny napiwek, ale nogi się pod nim ugięły. Coś 
zgrzytnęło w mechanizmie dokładnie dotąd uporządkowanego świata.  Zatrzymał się pod 
najbliższą latarnią. Rozerwał kopertę. Głęboko odetchnął, nim spojrzał na pismo.  Następny: 
William H. Bennert, malarz, Glasgow.  

Powodzenia. Pieniądze wpłynęły na twoje konto.  

H.O.D. 

Niczym uspokajającą kołysankę powtarzał w kółko grube przekleństwa. Jako człowiek dobrze 
wychowany nigdy by ich nie wymówił pełnym głosem.  

H.O.D. Zleceniodawca. Facet musiał wiedzieć wszystko, a Frederik nie lubił, jak go szpiegowano. 
Coś tu śmierdziało. I to wcale nie od kloszarda, którego właśnie mijał.  
VI Jedno Lokera niepokoiło w otaczającym świecie:  
ogień przestawał być potrzebny. Niepojęte.  Najprzyjaźniejszy ludziom żywioł, dzięki któremu 
wydostali się z bagna zezwierzęcenia, wyparły namiastki. Ceramiczne kuchenki (należał do 
nielicznych mieszkańców miasteczka, którzy zachowali staromodne modele gazowe), laserowe 
zapalniczki, świece z fantomatycznym płomieniem. Nawet skauci, idąc z duchem czasu, 
zrezygnowali z wieczornych ognisk. Śpiewali pieśni przy blasku przenośnych i superbezpiecznych 

kominków na energię słoneczną. Ogień wyszedł z mody. Jeśli słyszało się o pożarze lasu, musiał to 
być odosobniony przypadek karygodnego zaniedbania, możliwego jedynie w Czwartym Świecie.  
Dlatego, po latach zagubienia w coraz dziwaczniejszym otoczeniu bezmyślnie wypierającym się 
własnych korzeni, postanowił zbudować Statek. Jeszcze raz, po tysiącleciach, wznieść Okręt, który 
poniesie go na podbój niebios i przywróci zapomnianą władzę. Sens istnienia.  Ciepło ognia.  
VII Wbrew wcześniejszemu planowi Frederik wybrał się na spacer. Pragnął nabrać w płuca 
orzeźwiającego, nocnego powietrza, by wyprostować zwichrowane kanały nerwowe. Tuż za 
placem Neptuna wkroczył między parkowe drzewa.  
Musi się wziąć w garść. Usiadł na ławeczce. Ma opłaconą już robotę do wykonania i, choćby 
Chińczycy i Rosjanie razem wzięci zaatakowali, wykona zlecenie. Cóż go obchodzi, kim jest 
zleceniodawca i skąd wie o rzeczach, o których nie powinien wiedzieć. Umowa to umowa. 
Wystarczająco długo wypracowywał swój zawodowy imaż, by teraz przez byle głupotę psuć sobie 
opinię.  

Spokojnym, odmierzonym krokiem człowieka pewnego swego zawrócił ku Zamkowi Książąt. Zbył 
lekkim ruchem dłoni prowokacyjną prostytutkę. Ręce przestały mu drżeć. Z zadowoleniem 
stwierdził, że jest gotowy.  Z domofonem uporał się w stary sposób. Nacisnął kilkanaście 
przycisków jednocześnie. Rozbrzmiał zmieszany chór pytających głosów. Zawsze znajdzie się taki, 
co otworzy.  

Stwierdził z ukontentowaniem, że schody zostały niedawno umyte, a poręcz wyglansowana. 
Frederik lubił czystość, sprawiała mu przyjemność praca pośród zadbanego otoczenia. Był wtedy 
jak operujący doświadczony chirurg, który nie rozkroi brzucha pacjenta, póki pomieszczenie nie 
będzie dostatecznie sterylne.  
Na każdym piętrze znajdowały się wejścia do dwóch mieszkań. To ułatwiało sprawę, w razie 
potrzeby mniej uszu i oczu do zamknięcia. Ale taka konieczność jeszcze mu się nigdy nie zdarzyła.  

Taśmą samoprzylepną zakleił wizjer sąsiadów  

Dideau. Z namaszczeniem sprawdził i odbezpieczył pistolet.  Drzwi mogły zostać obite metalem od 
wewnętrznej strony, więc postanowił nie ryzykować. Przystawił lufę z tłumikiem do judasza. 
Chwila na oddech. Lekko wcisnął przycisk dzwonka.  
Stłumione szuranie kapci. „Papucie, fotelik i niebieska szklanka” - pomyślał Frederik.  - Kto tam? 

- Vincent - odparł bezakcentową francuszczyzną.  
- Vincent? Nie znam... 
Tak, jak przewidywał scenariusz, Dideau postanowił obejrzeć twarz niespodziewanego gościa.  
Ledwo słyszalny zgrzyt pokrywy od wizjera. 
Ledwo słyszalny strzał. 
Ledwo słyszalny odgłos walącego się ciała. 
Robota wykonana.  
Zamiast zmyć się od razu, postanowił wejść do mieszkania. Przecież facet nie żył, żydowski Desert 
Eagle New Version z bliskiej odległości rozrywał delikwentowi połowę głowy. Istniała 
stuprocentowa pewność co do efektów tak przeprowadzonej operacji. A mimo to chciał wejść do 
mieszkania niepozornego urzędnika. Właśnie dlatego, że Marcel Dideau był nikim, kogo warto by 
sprzątnąć.  Otworzenie wytrychami dwóch prostych zamków okazało się dziełem chwili. Łańcuch 
wystarczyło przestrzelić. Przyjrzał się nieboszczykowi. Perfekcyjna robota. Lewej części twarzy 
brakowało.  Pierwszy pokój wyglądał na zwyczajną garderobę, pełną podniszczonych garniturów i 
czarnych, ortalionowych płaszczy z kapturem. Dziwaczny zestaw.  Środkowy pokój został zajęty 
przez krzesła i stół. Na blacie stało spore tekturowe pudło, a obok papier pakowy. Tym musiał się 

zajmować Dideau tuż przed. Frederik zajrzał do środka paczki. Pełno plastikowych torebek z 
zamkiem zatrzaskowym, a w środku coś trudnego do zidentyfikowania.  
Paznokcie. Setki paznokci. W większości obciętych, ale też wyrwanych z ciałem, choć bez śladów 
krwi. Morderca stał dość długo, nie pojmując, co właściwie ogląda.  - O, ty...- wymruczał wreszcie, 
zduszając, jak zwykle, przekleństwo.  
Ten gnojek wyrywał je ludziom! Dziesiątkom ludzi.  Pieprzony zboczeniec! Frederik z wrażenia 
usiadł na krześle i nieświadomie siegnął po, stojącą na stole, filiżankę parującej kawy. Wstrzymał 
rękę. Tego brakowało, by pił po psychopacie.  
Trzeci pokój okazał się kilkakrotnie większy.  Dwie ściany w całości zostały obstawione ciężkimi 
szafami z ciemnego, orzechowego drewna.  

Otworzył pierwszą. Przymknął powieki i przełknął ślinę. Podszedł do drugiej, potem trzeciej i 
następnych.  Wycofał się na środek pokoju i nerwowo zachichotał.  Wszystkie, od góry do dołu, 
zapełniono małymi słoiczkami, w których pływały ludzkie oczy.  Zachowywał taki spokój, że aż 
zaniepokoił się o własne zdrowie. Gdyby był normalny, wyskoczyłby z mieszkania z wrzaskiem. 
Ale chyba zwariował, bo stał i bezmyślnie patrzył na tysiące obserwujących go gałek ocznych.  
Wyszedł, gasząc światło. W łazience zdjął rękawiczki i długo mył ręce, cały czas wpatrując się we 
własne odbicie.  Nie zdecydował się na wytarcie rąk w wiszący obok ręcznik.  Dopiero dwie 
przecznice od domu Marcela Dideau przyspieszył kroku. Potem pobiegł. Jak najszybciej znaleźć 
się w hotelu. I wejść pod prysznic. Umyć się.  VIII Te zidiociałe syny kamiennych suk, Skalne 
Olbrzymy, nie posłuchały rozkazów! Wkroczyły ciężkimi, pokracznymi cielskami na tęczowy most 
Bifrost. Strażnik tęczy, świetlisty Heimdall, cofał się na tyle wolno, by ociężałe głupole nie straciły 
go z oczu i mogły się zapamiętać w pościgu za pojedynczym wrogiem.  Rudowłosy nie 
podejrzewał, że Heimdall zdolny jest do podobnego fortelu. Mądry wprawdzie był i silny, ale jak 
dotąd nie wykazywał się błyskotliwością. A tu masz!  Głupie Skalniaki niemal wszystkie zapędziły 
się aż na Bifrost w pogoni za strażnikiem mostu. Tylko na to czekał.  Gdy poczuł pod nogami 
pewny grunt podniebnego osiedla bogów, Asgardu, ciął mieczem w Bifrost.  

Jedna chwila i tysiące Skalnych Olbrzymów leżało nieżywych w prochu ziemi, z której dopiero co 
się odrodziło.  Nawet trudno rzec: leżało. W ogromnym gruzowisku spoczywały ich potrzaskane 
szczątki. Nie dawało się rozpoznać głów ni nóg. Zwykłe, połupane głazy.  
Rudowłosy wydał rozkaz. 

Wybrzeże ożyło. Mrowie milczących synów  

Jotunnheimu, ponuraków marzących o dobraniu się do tyłka bogom, a szczególnie boginiom, 
brodziło po pas w morskiej wodzie, by wdrapać się na pokłady statków. Na czele kroczył 
nieborosły Hrym, dzierżący kamienną tarczę. Tępak, za to wierny Rudowłosemu jak pies.  
Na Rudowłosego czekał flagowy Naglfar, okręt, jakiego świat nie widział. Mieścił pięciuset 
olbrzymów, a mimo to pruł fale z niespodziewaną chyżością. Rudowłosy stworzył go z ciał 
umarłych, a za spoinę posłużyły mu nie dotrzymane przysięgi, które gromadził przez tysiąclecia.  
Fenrir przywarował u stóp ojca, obnażał kły i toczył pianę z pyska. Rudowłosy musiał go 
uspokajać, wilk gotów był bowiem z niecierpliwości skoczyć do morza i ruszyć wpław.  
Skierowali dzioby okrętów ku wyspom na środku świata. Nie uświadczyłbyś wtedy na nich żywego 
ducha, ale Rudowłosy wiedział, że staną się miejscem walki. Bogowie i ich zastępy musieli w 
końcu zejść z wyżyn Asgardu. Musieli przystąpić do bitwy. Ale czy wybiorą wyspy? Tak 
podpowiadał Rudowłosemu instynkt padlinożercy, wyczuwającego długo przed walką, gdzie 
znajdzie ofiary.  

IX Loker lubił wyrwać się czasem z zastałej atmosfery podsztokholmskich miasteczek, 
stanowiących główny teren jego łowów. Wybierał wtedy metropolię, gdzie jeden człowiek nic nie 

znaczył. Ukryty w pędzącym tłumie, w cieniu gmaszysk, przemykał gąszczem uliczek, nie 
obawiając się rozpoznania. Wprawdzie nienawidził tłumu i cywilizacji, ale doceniał ich zalety - na 
plaży nie rozpoznasz drobin piasku.  Za dnia chadzał do muzeów prezentujących dawną sztukę. 
Wytwory nowoczesnych malarzy czy rzeźbiarzy nie przypadały mu do gustu. Nie niosły nic pod 
zewnętrzną powłoką, ni cienia bazy filozoficznej, nadającej kierunek jednostce, uważającej się za 
myślącą. Nowoczesność oznaczała nihilizm albo popłuczyny po postmodernizmie, a ten sam był 
popłuczyną po poprzednich epokach. Hybryda, nie rodząca płodnych nasion.  
Po dniu spędzonym w zaciszu muzealnym przychodziła pora na nocne kluby. Dawno zniesiono 
śmieszną odmianę prohibicji, przysparzającej bogactwa bimbrownikom, toteż alkohol lał się 
strumieniami, Był jak świeżo odzyskana wolność, którą trzeba się upoić ponad miarę.  Knajpa 
nazywała się „Kamieniołom” i tak też została urządzona - ściany z masy wapiennopodobnej, stoły 
z bali kozikiem rzezanych, nieokrzesani kelnerzy i gorylopodobni ochroniarze. Ci wyglądali jak 
wyrokowcy z więziennych kamieniołomów.  
Niespiesznym krokiem przemierzył salę, taksując panienki znudzonym wzrokiem. Zajęte i wolne. 
Luzacko rozpiął guziki dwurzędowej marynarki i zasiadł na wysokim stołku przy barze.  

- Absolut. Biały. 
- Pięćdziesiątka czy setka? 
- Butelka - Dobrze wiedział, że takie zachowanie zwróci uwagę dziewczyn. Mało kto na wejściu 
zamawiał trzy czwarte litra wódy. Na jedną osobę. Bez lodu. Bez popitki.  Wiedział, co będzie się 
działo. Po trzech głębszych panienki stracą zainteresowanie jego osobą, pewne, iż przyszedł zalać 
robaka. Gdy skończy butelkę i, nie zdradzając oznak upojenia, zamówi następną, będzie już 
sensacją.  - Drugą, mniej schłodzoną. 
Ktoś otarł się o jego ramię. Odwrócił głowę.  Obok usiadła młoda osóbka. Blondynka, jeżyk, ostra 
tapeta, dekolt, mini, pończochy, koturny. Standard. Spojrzała na niego prowokacyjnie, a gdy się nie 
odezwał, walnęła prosto z mostu.  

- Moje koleżanki chciałyby cię poznać - głosik miała przyjemny. Warstwa postarzającego makijażu 
kryła oblicze siedemnastolatki.  
Loker zlustrował owe koleżanki. Trzy standardy.  - I przyszłaś tylko po to, by im zrobić 
przyjemność? - zapytał rozbawiony.  

- No... nie. Wszystkie chciałyśmy z toba porozmawiać.  Wbrew zasadom, zwykle nie zabierał się 
za malolaty, skinął głową. Coś, jakby przeczucie, skłaniało go do tego kroku.  
Przedstawił się, a one jemu - nawet nie zapamiętywał imion. Zamówił, co chciały, po czym zaczął 
je bawić rozmową. Jak zwykle nie było to trudne. Śmiały się z każdej głupoty.  
Przyglądał się paznokciom delikwentek. Długie, zadbane. Nagle aż nim zatrzęsło. Ta siedząca 
naprzeciw miała paznokcie pomalowane trzema kolorami - czarnym, czerwonym i żółtym. 
Cieniutkie pasma układały się w skomplikowany wzór tańczących płomieni.  Wybrał - ta. 
Żagiel utkany z ognia. 

- Może dalej byśmy się zabawili u mnie, w hotelu - zaproponował. Interesowała go tylko jedna, ale 
doskonale znał podobne siksy; albo zabierze wszystkie, albo żadna nie pójdzie.  
Błyskawicznie porozumiały się rozpalonymi spojrzeniami. Na to tylko czekały.  

- A dasz radę? - spytała najniższa, przybierając uwodzicielską minę.  

Zbył ją wzruszeniem ramion. 

- Najpierw pokaż świadectwo badań na HRG - powiedziała ta z paznokciami w płomienie.  

Tego się nie spodziewał. No cóż, znak czasu, każdy się boi wirusa zabijającego w trzy miesiące.  
Powolnym ruchem sięgnął do kieszeni i wydobył folder z Muzeum Wazów. Podając go, uważnie 
wpatrywał się w twarz dziewczyny. Przeczytała na głos orzeczenie lekarskie o negatywnym 
wyniku badań, po czym oddała reklamówkę.  - OK - odparła - Idę. 
Żagiel utkany z ognia znajdował się w zasięgu ręki. Długo czekał na tę chwilę.  

X Frederik zwiedzał Salę Niebieską galerii  

„Prestige” w Glasgow, przyglądając się zwłaszcza obrazom Williama H. Bennerta.  
Zauważywszy jego zainteresowanie, opiekujący się salą młody Hindus pospieszył z wyjaśnieniem, 
że nie ma przy pracach tabliczek z cenami, gdyż Bennert umarł dzisiejszej nocy i specjaliści 
pracują nad nową wyceną. Frederik spokojnie wysłuchał go i odprawił znudzonym ruchem głowy.  
Każde płótno zawierało paraliżującą dawkę nienawiści, strachu, rozpaczy i bólu. Frederik miał 
ochotę czym prędzej stąd uciec już po obejrzeniu pierwszego obrazu, wszakże dziwna siła, także 
niezdrowa ciekawość, kazały mu przenosić spojrzenie z jednej chorej wizji na drugą. Płótna bez 
mała abstrakcyjne nie przedstawiały konkretów - spazmatycznie porozciągane plamy, ciemne tła, 
spośród których eksplodowały rozbryzgi jaskrawych kwiatów o okaleczonych płatkach. Smugi 
komet kończące się błyskiem czerni. Zniekształcone maski topniejące w ogniu zżerającej je 
nienawiści.  
Frederik nie wątpił, że można się zachwycać takimi obrazami. Miały siłę i wyraz, nawet jeśli 
oglądający nie wiedział, co przedstawiają. Frederik wiedział.  Poprzedniej nocy odwiedził 
szanownego kolegę Williama H.  
Bennerta, by zanieść mu pozdrowienia od tajemniczego H.O.D.  Krótka znajomość z malarzem 
zakończyła się dwoma naciśnięciami spustu. I znów Frederik nie zdołał opanować ciekawości. 
Przeszukał willę, łącznie z rozległymi piwnicami. Tam znalazł rzeczy, których oczekiwał. Jedno z 
pomieszczeń wyłożono specjalną masą pochłaniającą dźwięki. I rzeczywiście, wielu ludzi musiało 
tam wrzeszczeć.  Malarz wypełnił pokój dziwacznymi maszynami do zadawania cierpień. 
Wyglądały na samoróbki - miały tyle elementów, przekładni, dźwigni, kolców, prętów, łańcuchów, 
trybów, że Frederik nie odgadł przeznaczenia połowy z nich.  Jednak, bez wątpliwości, służyły do 
tortur i powolnego wytaczania krwi; całą podłogę pokrywały ciemne plamy, niektóre Bennert 
wyraźnie próbował usunąć, ale zbyt głęboko wżarły się w beton.  
Ciekawe, czy płótna obrazowały cierpienia, jakie zadawał ludziom, czy też odwrotnie, najpierw 
powstawały dzieła, a potem Bennert przerabiał ich treść na ludzkich ciałach?  
Frederik próbował podchodzić do sprawy z zawodowym spokojem, ale mu nie wychodziło. 
Przerażali go psychopaci, przerażał zleceniodawca i ta, zapewne słuszna, choć dziwaczna krucjata 
przeciw wielokrotnym mordercom. Kim do licha jest H.O.D? Wysłannikiem niebios, 
zamierzającym uwolnić ludzkość od plagi prześladującej wielkie miasta od co najmniej dwustu lat? 
Czemu wybrał za swe narzędzie właśnie Frederika? A może sam był świrem, seryjnym zabójcą, 
czerpiącym przyjemność z mordowania rękami innych? Frederik zaklął.  
Wszystko było bardzo skomplikowane. W domu Bennerta natrafił na kolejny zastanawiający 
szczegół - opieczętowaną paczkę z paznokciami. Brakowało tylko adresu odbiorcy. Ale i na to był 
sposób. Długo szukał, aż znalazł należący do malarza kalendarzyk z adresami. Wprawdzie 
widniało w nim ze dwieście pozycji, ale Frederika to nie załamało. Miał pewność, że następne 
akcje dostarczą nowych notatników, które będzie mógł ze sobą porównać. A jeśli nie, wydusi tę 
informację z któregoś z następnych pacjentów. Nie wiedział, po co robi te plany, chyba znowu 
chorobliwa ciekawość. Zaś ciekawość to rzecz niemile widziana przez zleceniodawców. I nie 
mająca nic wspólnego z profesjonalizmem.  

XI Komisarz Henryk Zuber sądził, że nic go nie zdoła zaskoczyć. Dwadzieścia siedem lat pracy w 
milicji i policji, a potem osiem w Unipolu obciążyły jego wspomnienia nie gorzej niż obrazy 
zarejestrowane podczas rewolty w Katandze, zaś dwunastnicę ozdobiły uwierającym łańcuszkiem 
wrzodów.  Zasadniczo widział już wszystko. A tu nagle okazało się, że skierowano go do sprawy 
równie fascynującej, co beznadziejnej.  
Nantes, Glasgow, potem Ameryka, Północna Afryka, znów Europa - szlak wyznaczany kulami 
wystrzeliwanymi z tego samego pistoletu, a właściwie półarmaty. Cóż, zdarzało się i wcześniej, że 
Unipol natrafiał na truposzy będących ofiarami jednego najemnego mordercy. Zwykle sprawy 
okazywały się nierozwiązywalne i nikt nie chciał ich podejmować. Tym razem zbrodnie 
popełniano w odstępach co najwyżej dwutygodniowych, a ofiarami okazywali się od dawna 
poszukiwani wielokrotni mordercy. Wampiry w ludzkiej skórze, jak piszą w brukowcach.  
Zuber domyślał się, dlaczego wtryniono mu to dochodzenie.  Niedługo emerytura, a nie ma 
przecież sensu obarczać niepowodzeniem świeżo upieczonego, dobrze rokującego śledczego. Tu 
zaś niepowodzenie murowane. Już teraz nie tylko tabloidy, ale nawet gazety „wysokich lotów”, 
rozpisują się o nagłym pomorze zboczeńców, o „czyścicielu moralnym”, o krucjacie. Dziennikarze 
domagają się od służb, by wspomogły najemnego mordercę, a w każdym razie, by mu nie 
przerywały, aż zeskrobie z twarzy świata łajno zboczenia.  Bzdury. Tajemniczy krzyżowiec 
stanowił podobne zagrożenie jak jego ofiary. Czy działa na zlecenie, czy sam jest wariatem - nigdy 
nie przestanie zabijać. Dla przyjemności albo pieniędzy - jak wilk. Henryk miał się za dobrego 
owczarza, tyle że starego i zmęczonego beznadziejnym pościgiem. Jeśli w najbliższym czasie nie 
znajdzie punktu zaczepienia, poda się do dymisji. Po kiego grzyba mu zawał.  XII Pogorzelisko. 
Poczynając od najdrobniejszej trawki, przez drzewa, a kończąc na olbrzymich skałach - wszystko 
uległo gniewowi bogów. Świat przestał przypominać siebie. Wszędzie trupy. I smród. Ten widok 
przerażał nawet Rudowłosego.  

Tutaj leży Odyn, najwyższy z bogów, brat krwi  

Rudowłosego i przezeń zdradzony. Zagryzł go ukochany synalek Rudowłosego, Fenrir. Wypełnił 
swoje zadanie i zaraz potem zginął z ręki odynowego bękarta, Widara.  Tam, na szczycie góry, 
widnieje Thor, najsilniejszy z silnych, spowity w wężowe zwoje Jormunganda.  Młot, broń Thora, 
tkwi wbity pomiędzy zagasłe oczy drugiego syna Rudowłosego.  
Na brzegu wyspy spoczywają naprzeciw siebie piękny Frey i ognisty Surt. Pierwszy, głupiec, oddał 
swój magiczny miecz słudze w zamian za narajenie dziwki, przez co musiał walczyć jelenim 
rogiem. Drugi to brat Rudowłosego.  Wciskają okaleczone twarze w piasek, jakby spali, z głowami 
przytulonymi do łona matki ziemi.  
Naglfar płonie i nawet Rudowłosy, władca ognia, nie może zdusić przeklętego żywiołu. Maszt, z 
żaglem wyobrażającym płomienie, leci na pokład, burty się rozpadają, nędzne resztki 
najwspanialszego statku świata pożera chciwa woda. Nie ma ucieczki. Zresztą, po co uciekać, 
skoro czas się dopełnia. Aby świat w bólach się odrodził, wszyscy muszą zginąć.  
Wybrzeżem podąża ku Rudowłosemu zgarbiona starucha, a woda obmywa jej stopy. Nie spieszy 
się. Tak, mężczyzna ją poznaje. To Urd, Norna, Pani Przeznaczenia.  Czego to próchno może od 
niego chcieć?  - Loki, wiem, że tu jesteś - pokryte bielmem oczy wpatrują się w twarz 
Rudowłosego.  
Nie cierpiał jej. Od zawsze. I bał się.  - Jestem, jestem. Nie mów tylko, że chcesz rozgrzać swoje 
zimne kości o moje ciało.  

- Głupcze, nie ośmieszaj się. Nigdy nikomu nie potrafiłeś dać ani ciepła, ani szczęścia.  - Wynoś się 
- warczy, odwracając głowę.  - Odejdę, ale najpierw mnie wysłuchasz. Znam przeszłość, przyszłość 
widzę, bogów zmierzch, zwycięzców upadek. Jam jest wolwa-wieszczka. Znam też twoje plany.  

Bądź dobrej myśli - ty odrodzisz się, a nawet odzyskasz cząstkę swej mocy. Ale musisz wiedzieć o 
jednym.  Jego strach rośnie; nie może patrzeć na nią bez drżenia.  

- No, szybciej? 

- To prawie wszystko. Wystarczy, byś przypomniał sobie ostatnie słowa „Przepowiedni o Upadku”:  

Widzę jak znów się wyłania 
Ziemia z morza, zieleniejąca; 
Lecą wodospady, a orzeł nad nimi, 
Ten, co w górskiej krainie ryby łowi. 
Wtedy przyjdzie Wielowładny, co sądzi, 
Wszechmocny na Wysokościach, co rządzi. 
Zasiądzie na tronie potrójnym, 
Gniew i miłość okaże.  
Odwróciła się i ruszyła ku swemu plugawemu legowisku w trzewiach ziemi.  

- Stój, zaczekaj! Wytłumacz! - chciał ją zatrzymać, ale nie potrafił wykonać kroku. A Urd oddalała 
się, aż zniknęła pośród skał.  
Wiał ciepły wiatr. Przyniósł przytłumione słowa, na które czekał Rudowłosy.  

- Loki, jestem! 

Ze wzgórza schodził świetlisty Heimdall. Bez hełmu, kolczuga zwisała na nim w strzępach, ale 
nadal wyglądał jak syn jasności. Rudowłosy zawsze mu tego zazdrościł.  

- Tylko my zostaliśmy - szepnął, gdy stanęli naprzeciwko siebie.  

Heimdall skinął głową. Jak zwykle zachowywał powagę.  - Odyn przykazał, bym nim cię zabiję, 
przypomniał ci zło, jakie nam uczyniłeś. Ale rzeknę tylko o jednym: zabiłeś naszą jedyną nadzieję, 
słonecznego Baldra, kierując dłonią jego brata, Ślepego Hoda, który zawierzył ci, myśląc, że to 
tylko zabawa...  

Rudowłosy nie cierpiał jego patetycznego tonu, toteż mruknął ze znużeniem.  

- Wystarczy. Kończmy to.  

Przebili się mieczami, żaden nie próbował parować ciosu przeciwnika. Nic by to nie dało. 
Rudowłosy leżał na piasku, jeszcze przez chwilę widząc ciemniejące niebo. Po przestworzach 
dryfował Asgard, pusty teraz i cichy, zerwany z kotwicy Bifrostu płynął w nieznane, by nigdy nie 
wrócić.  
Urd osiągnęła cel. Zasiała w Rudowłosym ziarno niepewności, które wzrosło w roślinę strachu. Nic 
już nie było dla niego tak jasne jak przed zmierzchem bogów.  Niepewność miała mu na zawsze 
towarzyszyć. Wszechmocny...  zasiądzie na tronie potrójnym.  
XIII Okazały się nawet niezłe. Widać nie pierwszy raz urządzały sobie randki w łóżku z 
nieznajomymi. Rozumiały się w pół słowa, bez wahania zmieniały się miejscami i rolami. Tak go 
rozgrzały, że niemal zapomniał, po co sprowadził je do hotelu. Oprzytomniał go dopiero na 
stwierdzenie tej z paznokciami w płomienie, że chyba powinny się zbierać. Na to nie mógł 
pozwolić. No, i zabawa się nie skończyła.  
Kiedy wychodził nad ranem, pretensjonalnie staromodne elektryczne świece na żyrandolu służyły 
teraz za pale, na które wbił cztery krótko ostrzyżone dziewczęce główki.  Wymeldował się z 
hotelowej księgi, gdzie figurował jako Christer Pettersson; ciekawe, że nikt w Szwecji zdawał się 
nie pamiętać, czym rozsławił się człowiek o tym nazwisku.  Później spokojnym krokiem skierował 
się do postoju taksówek.  To właśnie uwielbiał w Grand Hotelu - żadnych pytań, wszyscy dyskretni 
i mili. A jaki widok na Gamla Stan - Stare Miasto!  W kieszeni miło ciążył safianowy woreczek, 

zawierający jeden tylko komplet paznokci. Nowy Naglfar potrzebował ognistych żagli, by móc się 
poruszać wśród piekielnych odmętów. Teraz je dostanie.  

XIV Cincinnati, Cali, Aracaju, Oran i znów Europa - Lyon (Gilles Moirin, ten schizol, okazał się 
ciekawym przypadkiem - zabijał tylko dwudziestodwuletnie rudowłose dziewczyny i rzucał ich 
dłonie, wcześniej pozbawione paznokci, swym czterem psom), Lozanna, Mediolan, Innsbruck.  Nie 
istniało chyba miejsce na świecie, gdzie by nie zbierano paznokci. Powszechne szaleństwo. Albo 
dobrze koordynowany, przemyślany plan.  
Oczywiście, w kilku notatnikach Frederik natrafił na jeden zbieżny adres, ale odczytanie go 
okazało się niemożliwe. Wszędzie został zapisany tym samym kodem liczbowym - Frederik 
spędził parę nocy nad kilkunastoma cyframi, jednak nie na wiele się to zdało. Na deszyfranctwie 
się nie znał, matematyki umiał tyle, by móc kontrolować stan własnego konta. W końcu wrzucił 
notatniki do kosza. Nic z nich nie wyciągnie. Musi zmusić kogoś do mówienia; pozostała jedna 
tylko szansa - tajemniczy H.O.D. przesłał wiadomość, że ostatnią ofiarą ma być Piotr Bołtuć, 
Warszawa, redaktor poczytnego katolickiego dziennika, należącego do koncernu EDPS.  

Warszawa. Cholera, ciekawe, czy tam znają jakiś ludzki język?  
XV Henryk Zuber zmęczonym wzrokiem powiódł po innsbruckich domach. Nawet ładne miasto. 
Zwiedził ostatnio więcej świata niż przez całe życie. Szkoda, że tak późno, po śmierci żony mało 
go cieszyło, a jej spodobałby się klimat Cali. Kiedy zlikwidowano tamtejszy kartel narkotykowy, 
zrobiło się z miasta całkiem przyjemne turystowisko.  Pod słońce przypatrzył się plastikowej 
torebce z paznokciami. To i zwyrodniałe ofiary było cechą wspólną wszystkich przypadków. Po 
Glasgow kazał sobie nadesłać listę miejsc, gdzie zanotowano ostatnio wyrywanie ofiarom 
paznokci. Trochę się zezłościł na głupotę informatyków - zjawiły się doniesienia o politycznych 
torturach (sporo małych bananowych dyktatur), a także o kolekcjonowaniu paznokci dla celów 
magicznych (Afryka, Azja i Ameryka Południowa). Odrzucił te śmiecie. Pozostało kilkanaście 
miejsc w Europie, Ameryce i Północnej Afryce. Trop okazał się celny, teraz, jak po sznurku, 
podążał do wyznaczonych miejsc, tyle że zawsze przybywał drugi. Krzyżowiec bez pudła trafiał na 
zboczeńców. Jakby miał dokładne namiary.  Komisarz takich namiarów nie posiadał, wiedział 
tylko, że na obszarze sto na sto kilometrów grasuje seryjny morderca. I tyle.  
Wskazówkę mogłyby dać wykazy celne ludzi przekraczających granicę, ale to kiedyś. Gdzie te 
czasy, gdy wiele krajów prowadziło podobne ewidencje. Teraz, po częściowym zjednoczeniu 
Europy i po kilku etapach konsolidacji z Ameryką, nie ewidencjonowano czasowego obrotu osób. 
Jedna wielka kaszanka.  

Na liście widniała tylko środkowa Szwecja. Wcale niemały obszar. Pozostawało wpakować się z 
ekipą do samolotu i lecieć do Sztokholmu. I siedzieć tam na dupie, czekając na zmiłowanie boskie, 
bo co innego pomoże.  Zagadka przeznaczenia paznokci? - Ofiary krzyżowca zbierały je 
nieprzypadkowo, przygotowały się też do ich wysyłki. Kto oczekiwał i do czego potrzebował takiej 
dostawy?  Jeszcze jedna zastanawiająca rzecz. Znaleziono ogromną ilość paznokci. Za dużo, w 
porównaniu z liczbą ofiar zboczeńców. Może wszyscy ci seryjni mordercy zabijali też bezdomnych 
lub ludzi z marginesu, których zaginięcia nikt nie zgłosi. Jednak i to było za mało. Ofiary powinny 
iść w setki, zaś każdy z zabójców oficjalnie miał na koncie nie więcej jak dwadzieścia kilka 
morderstw. Skąd zatem brała się reszta paznokci?  
XVI Nad sawanną krwawo zachodziło słońce. Ponad wysokimi trawami powolnym marszem 
przesuwały się czerwieniejące grzbiety antylop.  

Dwunogie stworzenie, o przygarbionych plecach i długich rękach sięgających ziemi, z 
pożądliwością obserwowało kolumnę zwierząt. Gęsta ślina głodu wypływała spomiędzy 
wyszczerzonych zębisk. Stworzenie wiedziało, że nie zdoła dopędzić antylop, samo nie miałoby 

zresztą szans na ich upolowanie. Trzeba czekać na resztę hordy.  Nagle do nosa doleciał słabiutki 
zapach.  

Padlina. Daleko. Ślinianki zaczęły pracować obficiej.  Stworzenie rzuciło się do biegu. Kiedy 
zapach stał się wyraźniejszy, zwolniło i stało się czujniejsze. Konkurentów do łatwego mięsa nie 
brakowało. Lwy zapewne już się wyniosły, ale uścisk szczęk hieny mógł być bardzo nieprzyjemny.  
Tam, w zagajniku niskich drzew. Podchodząc, stworzenie złapało kij leżący na ziemi. Przydałby 
się też kamień, ale żadnego nie zauważyło.  
Zapach rozkładającego się mięsa przyprawiał o szał. Stworzenie przebiegało od jednego drzewa do 
drugiego, kryjąc się przed spodziewanym wrogiem. W końcu dostrzegło konkurenta.  
Klęczał nad ochłapami rozszarpanego zwierzęcia i ogryzał kość. Stworzenie poczuło wściekłość - 
to był jeden z Szarych, hordy, która od dawna starała się wygonić jego grupę z terenów łowieckich. 
Już miało rzucić się do ataku, ale ucztujący coś poczuł. Oderwał się od ogryzania kości i czujnie 
rozejrzał. Stworzenie ponownie przywarło do pnia.  Szary nie wrócił już do posiłku, musiał być 
najedzony. Zamiast tego chwycił dwa kamienie i wstał.  Domyślił się, że jest obserwowany. 
Najpierw wydał kilka wyzywających ryków, a kiedy one nie poskutkowały, zaczął uderzać o siebie 
kamieniami, by zmusić przeciwnika do wystąpienia. Stworzenie nie dało się długo prosić. Z 
okrzykiem wyskoczyło zza drzewa.  
Uderzenie kamieni skrzesało iskrę. Wskoczyła między wysuszoną trawę, chwilę migotała, po czym 
rozbłysła pełnym płomieniem. Stworzenia odskoczyły przestraszone.  Ogień skakał niczym 
tancerz, pożerał coraz to nowe kępy.  
Był głodny.  
Rozbrzmiał radosny śmiech. Stworzenia obnażyły kły, przestraszone i gotowe do walki.  
Z ognia wystrzelił zwinny płomień, wykręcił trzy salta w powietrzu i wylądował pod jednym z 
drzew. Z ognistej kuli rozwinął się w wysoką, opływającą płomieniami postać.  To ona się śmiała, 
szczerze, niemal po dziecinnemu.  Płomienny człowiek zaczął oglądać swoje dłonie, po czym z 
lubością przejechał nimi po całym ciele. Znów wybuchnął śmiechem.  

- I oto ponownie jestem - oznajmił obu stworzeniom.  Szary odebrał te dźwięki jako wyzwanie. 
Cisnął kamieniem w niespodziewanego przybysza, nikt nie będzie się pchał do jego mięsa! Pocisk 
odbił się od nieznajomego i zawrócił, niosąc za sobą płomienny ogon. Szary próbował się uchylić, 
ale kamień dosięgnął jego piersi - rzadkie futro zajęło się ogniem.  

- Jam jest Loki - wyrzekł ognisty z politowaniem, jakby to coś wyjaśniało.  

Drugie stworzenie nie czekało, nawet głód go nie zatrzymał.  
Loki ze zniechęceniem pokręcił głową.  

- Warto poszukać bardziej cywilizowanych stron.  Przez następne setki tysięcy lat czynił to bez 
powodzenia. W końcu zrozumiał, że bez jego pomocy te nędzne kreatury do niczego nie dojdą. Nie 
tak wyobrażał sobie ponowne narodziny.  
XVII Drzwi otworzyła kobieta. Trzydzieści kilka lat, zadbana, przystojna, może zbyt pulchna, ale 
robiąca wrażenie. Żona. To Frederika zaskoczyło, powinna wyjechać do kurortu nad jeziorami. 
Cholera, czyżby zawróciła w pół drogi?  
Powiedziała coś po polsku, oczywiście nie zrozumiał. Uśmiechnął się za to szarmancko i wyrżnął 
ją w podbródek. Straciła przytomność, nim dotknęła podłogi.  Z wnętrza dobiegł głos. Zabarwiony 
niepokojem.  Frederik pchnął drzwi, wpadł do mieszkania i stanął w przedpokoju, gotowy do 
zadania ciosu.  Zaskrzypiały zawiasy półprzezroczystych drzwi.  Facet otworzył gębę, ale nie 
zdołał wykrztusić słowa. Cios w splot słoneczny zakończył jego zdziwienie. Frederik odciągnął 

kobietę i zamknął drzwi od klatki schodowej.  Skrępował żonę Bołtucia znalezionym w łazience 
paskiem od szlafroka, zaciągnął do dużego pokoju.  Stanął nad ofiarą. Mały, krępy, niewywrotny 
kloc, nabity tłuszczem. Twarz kwadratowa, nalana, ozdobiona słabymi włoskami wystrzyżonymi 
na jeża. Jakby tych nieszczęść facetowi nie wystarczało, był jeszcze pedofilem.  Działał od czterech 
lat, ciała jego ofiar znajdowano na terenie Warszawy. Nieuchwytny dla policji schizol.  
Dzieciakom, które przeleciał, otwierał jamy brzuszne i wyrywał wątrobę. Chyba ją żarł, na miejscu 
zbrodni znajdowano szczątki. Odbiło mu, bo nie mógł mieć własnych dzieci?  

- No, kochasiu, przyszła pora na ciebie - mruknął z wysiłkiem Frederik, dźwigając nieprzytomnego 
mężczyznę.  Ułożył go na łóżku i przywiązał do metalowych poręczy.  Poszedł potem sprawdzić, 
jak miewa się żona pacjenta. Powoli przychodziła do siebie, więc wcisnął w jej usta knebel z 
serwety stołowej. Dlaczego nie zabił kobiety?  Nie miał pojęcia. Zaoszczędziłby jej wielu 
nieprzyjemności - nie zabraknie ich, gdy policja dowie się prawdy o mężu. Poza tym pozbyłby się 
świadka, dotąd tylko ona widziała jego twarz. Ale nie mógł się zdecydować. Zaklął w duchu i 
wyszedł z pokoju.  
Bołtuć nadal nie dawał znaków życia. Dobrze, parę minut się przyda.  
Nie musiał długo szukać. W dolnej szufladzie biurka leżała samotna papierowa teczka. A w niej 
ciekawe zdjęcia. Wykonane ze statywu, z pomocą samowyzwalacza, ukazywały szanownego 
kolegę Piotra w towarzystwie ofiar.  Dzieciaki miały od sześciu do siedemnastu lat. Dziewczynki i 
chłopcy. Przerażał widok ich zapłakanych oczu, gdy zamknął się na ich ciałach uścisk pedofila. Te 
akty podkreślały klocowatość Bołtucia. A jakiego miał małego - Frederik skrzywił się - czyżby to 
była przyczyna?  Myślał, że po wizytach u tylu zboczeńców nic nie zdoła go ruszyć. Przeliczył się. 
Wizerunki żywych ofiar działały mocniej niż wypreparowane, zagasłe już oczy. Ze zdjęć patrzyły 
przerażone twarze, wykrzywione maski greckiego teatru. Rozrzucił odbitki po pokoju. Niektóre 
litościwie ułożyły się białymi stronami ku górze. Inne nadal wpatrywały się w niego obscenicznie.  
Przyniósł z łazienki wody i wylał ją na twarz pedofila. Mężczyzna zakrztusił się, parsknął i 
podniósł powieki. Rozglądał się nie rozumiejącym wzrokiem, wreszcie wbił spojrzenie we 
Frederika. Coś powiedział po polsku.  - Będziemy, kochasiu, rozmawiać po angielsku - mruknął 
Frederik - Wiem, że go znasz.  

- Czego chcesz?! Pieniądze są w szufladzie... - pisnął z przerażeniem Bołtuć. 

- Chyba się nie rozumiemy. Twoja forsa mnie nie obchodzi.  

Muszę wiedzieć jedno: komu i gdzie przesyłałeś paznokcie?  Twarz Bołtucia przybrała barwę 
tynku. Zaraz się opanował. Wystarczająco inteligentny, by zrozumieć, że to koniec gry, przywołał 
na usta lodowaty uśmiech.  - Jesteśmy ulepieni z tej samej gliny, nieprawdaż? - zaakcentował. - 
Widzę to po twoich oczach. Zabiłeś pewnie więcej ludzi niż ja.  

- To wie już tylko święty Jerzy i jego Szef. Zresztą, sprawa nie ma znaczenia. Potrzebuję 
informacji.  - A jak nie, to mnie zabijesz? - roześmiał się gardłowo Bołtuć. - I tak mnie zabijesz. 
Mam cię gdzieś.  - Boisz się bólu. Nieprawdaż? - zagadnął Frederik a Bołtuć zzieleniał. - W pudle 
nie wytrzymałeś bólu i chciałeś popełnić samobójstwo? Co się dziwisz? Twoi zwierzchnicy mogą 
nie wiedzieć, że siedziałeś, ja wiem.  Zbieranie informacji to moja pasja. Co byś powiedział na 
przypalanie policzków, hę?  
Aż dziw, jak łatwo poszło. Wystarczyły groźby. Facet najpierw polał się w spodnie, potem 
wszystko wyśpiewał.  Kierunek Szwecja. Dla pewności powyłamywał jeszcze Bołtuciowi palce u 
rąk. Adres się zgadzał. Frederik z ulgą przestrzelił gnojkowi czaszkę.  
Dość, dość. Miał tego dość. Niepotrzebnie babrał się w cudzych brudach. Powinien wypełniać 
zlecenia H.O.D. i nie zaczynać prywatnego śledztwa. W tej chwili zakończyłby serię zleceń, a jutro 
wylegiwałby się na Costa del Sol. Ale teraz wiedział zbyt dużo i ten ciężar nie dawał mu spokoju. 

Musiał coś z nim zrobić. Musiał pojechać do Szwecji - tam ułoży ostatni element układanki. A 
potem urlop. Długi, bardzo długi. Może zamieszka w którymś z Hiltonów?  Przed wyjściem zajrzał 
do żony Bołtucia. Była przytomna, a jednocześnie nieprzytomnie przerażona. Niech żyje, choć 
większą przysługę by jej oddał, wpakowując kulę w serce.  
XVIII Od wielu dni nie nadeszła żadna przesyłka. Zamilkł nawet niezawodny Dideau. A przecież 
praca została prawie ukończona, brakowało niewiele - kilka paczek umożliwiłoby zamknięcie 
dzieła.  
Loker spędził dwa dni na bezmyślnym miotaniu się po domu.  Co się dzieje!? Niemożliwe, by 
wszyscy agenci wymarli jednego dnia. To nie dinozaury.  

Chwile zwątpienia - nie pierwszy raz w ciągu tysięcy lat ogarniał go strach i zwątpienie. Zawsze w 
końcu znajdował wyjście, dopinał swego. Ciągle wszakże powracało wspomnienie tamtej chwili. 
Morski brzeg i ślepa starucha, nakładająca nań brzemię przeznaczenia.  

Zasiądzie na tronie potrójnym. 
Gniew i miłość okażeń. 
Wersy te pamiętał jakby wypalono mu je na oczach. Kim był ten, co przyjdzie? Wielowładny? 
Wszechmocny na Wysokościach? Takim mu się zdawał Bóg chrześcijan, ale to nie mógł być On. 
Ten bożek, jak i wielu wcześniejszych od Niego, zrobił swoje i wycofał się daleko, w przestworza.  
Gdyby cokolwiek związanego z ludźmi Go interesowało, starałby się przynajmniej wprowadzić w 
życie własne przykazania. Ale Jemu chyba to wisi. Odszedł i kurz przykrył ślady Jego stóp. Kim 
więc jest Wielowładny?  Musi dokończyć dzieła, Naglfar ma już przecież ster i płomienne żagle, 
pozostały drobiazgi. A jak będzie gotowy, powiezie Lokera w najdalsze zakątki ziemi i piekieł - 
tam jest dość prawdziwego ognia, by zwrócić Lokerowi władzę.  Wtedy nie powstrzyma go żaden 
Wszechmocny, gniew i miłość na nic się nie zdadzą wobec, na nowo rozpalonej, mocy 
Płomiennych Olbrzymów. Ale do tego trzeba paznokci, nowych paznokci!  
Agenci zamilkli, zatem musi postarać się sam. Loker czuł, że za jego nagłym osamotnieniem ktoś 
stoi, ktoś kieruje wrogimi siłami.  
Może, jak kiedyś radził Dideau, paznokcie należało zamawiać u reżimów Czwartego Świata. 
Wtedy Naglfar zostałby stworzony w rok. Ale Loker postanowił oprzeć się na starej, sprawdzonej 
recepcie - tylko paznokcie ludzi rasy białej, a najlepiej typu nordyckiego, nadawały się na budulec 
do prawdziwego Okrętu Ognia.  
Drugiego dnia wieczorem zebrał się wreszcie w sobie.  Miał cel, zwątpienie minęło. Czas na łowy. 
Na mieście kupił gazetę. Po pięciu minutach nabył inną, a potem kolejną.  Rozpisywały się o jego 
dostawcach i ich tajemniczego zabójcy. A więc przeczucie nie myliło - ktoś kierował akcją 
likwidowania agentów. Czas naglił. Loker przeklął sam siebie, że nie ogląda telewizji ani nie 
czytuje gazet - dowiedziałby się o wszystkim dużo wcześniej.  XIX Mimo że od śmierci męża 
minęły dwa dni, kobieta wciąż była w szoku. Gdy powiedziano jej, z kim żyła, próbowała 
wyskoczyć z balkonu. A swoją drogą, musiała kompletnie oślepnąć, skoro nie dostrzegła niczego 
dziwnego w zachowaniu męża. Wprawdzie większość psycholi świetnie się kryje przed 
otoczeniem, ale tak bliska osoba powinna wychwycić choć ślady nienormalności. Cóż, każdy 
przypadek jest inny.  Podała za to dokładny rysopis mordercy. Twierdziła też, że mąż 
wywrzeszczał temu człowiekowi jakiś adres w Szwecji.  Nazwisko brzmiało jak Lokan, Lokin, w 
każdym razie rozpoczynało się na Lok-. Gość mieszkał w małej miejscowości pod Sztokholmem. 
Gdy Zuber usłyszał o tym przez telefon, natychmiast zmienił plany i, zamiast do Szwecji, przybył 
do Warszawy. Dziwne, ale Polska nie figurowała na jego liście łowców paznokci. Ale wiadomo, 
Polska to Polska. Jeden wielki szum informacyjny. Z drugiej strony całkiem miło odwiedzić stary 
kraj. Tym razem nie miał czasu ani ochoty na zaglądanie do ulubionych miejsc. Adrenalina 
działała, szofer gnał przez ulice Warszawy jak szalony. Wreszcie siedziba Unipolu.  

Tkwił teraz naprzeciwko żony Bołtucia i, zaciskając pięści, zmuszał się do spokoju. Rozłożył mapę 
środkowej Szwecji i kazał jej szukać miasteczka, którego nazwę słyszała. Tylko tego chciał, 
policyjny samolot już grzał silniki.  W Warszawie czekała zamówiona wcześniej lista obywateli 
środkowej Szwecji o nazwiskach rozpoczynających się na Lok-. Stu trzydziestu pięciu. Wyłączył 
tylko dzieci, kobiet nie. Zostało stu dwudziestu ośmiu.  „No, kobieto, zdecyduj się wreszcie - 
poganiał ją w myśli - Wytęż tę głupią główkę, która nie potrafiła rozpoznać zboczeńca!”  

- Eskilholm. To może być to - powiedziała wreszcie niepewnie.  

Natychmiast sięgnął po listę. 
Eskilholm, Eskilholm. Jest! Thurs Loker. 
Mam cię! I tego, który na ciebie poluje.  XX Loker zobaczył tego ranka kobietę. Siedziała w 
cukierni i ze smakiem jadła ciastko. Rzadko spotykana piękność.  Kręcone, długie rude włosy, 
zgrabna aż do przesady, palce smukłe jak u pianistki albo złodziejki. Przypominała mu kogoś, ale 
kogo? Tyle ich było.  
Spojrzała na niego przez szybę, uśmiechnęła się i pomachała ręką. Kiedy stał dalej 
niezdecydowany, gestem dłoni zaprosiła go do stolika. Na Ogień, ależ miał na nią ochotę. Właśnie 
na nią, a nie na jej paznokcie.  Usiadł, zapominając się przedstawić. Tonął w jej oczach, to znów 
gapił się na piersi, śmiało wyglądające z dekoltu żakietu. A ona cały czas się uśmiechała. Omam, to 
nie mogło się dziać, zapomniał o misji, o Naglfarze, W przeciągu kilkunastu sekund zakochał się 
jak szczeniak. Oddałby dla niej wszystko.  

- Loki, kochanie, nie patrz tak zachłannie, jakbyś nigdy nie dotykał mego ciała.  

Musiał mieć bardzo zdziwioną minę, gdyż roześmiała się serdecznie. Co za cudny dźwięk!  

- Poszperaj w pamięci, no, Loki, poszukaj. Dawno, dawno temu, w dalekiej krainie, zwanej Asgard, 
był mąż i była żona.  

- Sygin! - nie wierzył w to. Ona, nie ona. A nawet jeśli, to gdzież miał wtedy oczy, że traktował tę 
piękność jak szmatę?  

- Tak, kochanie, to ja. Za to ty, jakiś odmieniony, jakby ciebie ubyło. Źle się odżywiasz?  

- Do cholery! Sygin!  
Przyłożyła mu palec do ust. 
- Ciii. Nie chcesz chyba robić przedstawienia z tak niewinnego spotkania?  
- Sygin - szepnął - czego chcesz? 

- A więc nawet nie powspominamy dawnych czasów - udała żal. - Skoro wolisz od razu przejść do 
rzeczy - - Zawsze cię kochałam, choć z ciebie był kawał... - zmięła to słowo w ustach gdzieś 
umknęła jej filuterność - Właśnie ta miłość dała mi dość sił, bym się wyrwała z Helii na krótką 
chwilę.  Do ciebie, durniu.  

- Do mnie? 
- A jak myślisz, do kogo? 
- No, bo ja wiem... 
- Nic nie wiesz, a do tego sam na swoją głowę ściągnąłeś kłopoty. Po co dążyłeś do panowania nad 
światem?  Na chwilę uniósł się honorem. 
- Zawsze dążyłem i będę dążył. 

- Głupi jesteś, choć kiedyś właśnie dzięki nieposkromionej odwadze osiągnąłeś szczyty. Ale tym 
razem nie dasz rady, są silniejsi.  

- Przybyłaś tu truć mi głowę? A może to właśnie oni cię nasłali? Kim oni są?  

Popatrzyła na niego z politowaniem. I ogromną czułością.  

- Wiesz, że życzyłabym ci zwycięstwa. Gdyby było możliwe.  Ale zostaje mi tylko prosić cię, byś 
wrócił ze mną do Helii.  

- Do umarlaków? Na głowę upadłaś? Tam nie ma nic prócz smutku i ciemności.  

- Tam jest spokój, którego zawsze pragnęłam! A tutaj już niedługo nie będzie ciebie!  

Z gniewnym syknięciem odchylił się do tyłu. Sigyn posmutniała.  

- Wiedziałeś, że przyjdzie po tobie Większy. Trzeba było spożytkować czas, nim On się pojawił. 
Teraz jest za późno.  Chciał jeszcze pytać, ale zniknęła. Po prostu, była i już jej nie ma.  
Podeszła kelnerka. 
- Co panu podać? 
Przyjrzał się jej nieprzytomnie. 
- Gdzie jest ta kobieta?! - krzyknął. 
- Jaka kobieta? 
XXI Frederik nie umiał tego racjonalnie wytłumaczyć, ale w Sztokholmie poczuł nagły przymus 
pójścia na panienki.  Oczywiście, należał do normalnych, zdrowych facetów, co jakiś czas 
potrzebujących kobiety, ale nigdy dotąd nie praktykował tego w czasie pracy. A tym razem po 
prostu musiał mieć kobietę, i koniec. Jakby na jutro zapowiedziano koniec świata.  
Widok jej nagiego ciała nawiedzał go przez następne cztery dni, spędzone na monotonnym 
obserwowaniu Lokera.  Przystojny, lekko diaboliczny można by rzec, gdyby, zamiast rudej, miał 
czarną czuprynę. Sprawiał wrażenie nerwowego, często się oglądał, zasłony w oknach zaciągał 
nawet w czasie dnia. Nikogo nie odwiedzał, sam też nie miewał gości. Do pracy nie chodził. 
Mieszkał w niewielkim, zadbanym domku.  Znów przeciętniak. Thurs Loker. Zabawne, ale 
Frederik zapamiętał, że słowo thurs oznacza w mitologii skandynawskiej olbrzyma. Uczyli się o 
tym na religioznawstwie, w szkole średniej. W ogóle zawsze bardziej pociągały go przedmioty 
humanistyczne, ze ścisłych obrywał pały. Aż do dziś we łbie pozostało mu mnóstwo 
niepotrzebnego śmiecia - na przykład, czwarta wyprawa krzyżowa: lata 1202-1204. Komu to teraz 
potrzebne? Powinien pójść na ekonomię, jak radzili rodzice, zarabiałby może mniej, ale miałby 
przynajmniej rodzinę i przyjaciół.  Odrzucił pomysł, by nocą dostać się do domu Lokera.  
Wszystkie okna, nawet na piętrze, okratowano, zaś drzwi przypominały wierzeje fortecy. Do tego 
dochodziła podejrzliwość gospodarza. Już prędzej wpuści kogoś za dnia.  Na uliczce najmniejszy 
ruch panował koło południa, ludzie znajdowali się w pracy, a dzieci w szkole. Po drugiej na nowo 
zaczynała się bieganina. Tak, południe to dobra pora.  Przeszkodą mogły się tylko okazać ekipy 
techniczne, które co rusz zajeżdżały do sąsiednich domów. Niezwykle często musiała się tu 
ludziom psuć kanalizacja i wideofony. Wciąż krążyły furgonetki naprawcze. Ale to mała 
przeszkoda, przy zachowaniu ostrożności nikt nie powinien zwrócić na niego uwagi.  
XXII Lokera denerwowały krażące wokół domu samochody pełne techników. Dlaczego u niego 
nic się nie psuło, a u sąsiadów wysyp uszkodzeń? To nie tylko kwestia samodyscypliny. W tym 
nędznym świecie kiedyś wystarczały siekiera i piła, a wszystko funkcjonowało dziesiątki lat. 
Nienawidził nowoczesności, nie potrafił się do niej przystosować. Niech no tylko dopnie swego, a 
wszystko się zmieni i zamiast laserowej zapalniczki będzie znów ogień, wesoło trzeszczący na 
krańcu patyczka.  
Dzwonek do drzwi oderwał go od pracy w Warsztacie.  Naglfar wciąż nie był kompletny, 
brakowało jednej, może dwóch pełnych paczek. Tylko paznokcie nadawały się na budulec statku 
zaświatów, tylko one zawierały wystarczająco dużo cierpienia związanego z życiem i umieraniem, 
by nadać okrętowi moc do poruszania się po magicznych przestrzeniach.  Ale wystarczy trochę 
czasu i z tym sobie poradzi.  Spojrzał przez wizjer. Niemożliwe! Chyba nieśmiertelny Ogień 
wysłuchał jego modłów! Pospiesznie otworzył drzwi.  - Przesyłka, panie Loker!  

Sympatyczna twarz listonosza wydała się Lokerowi piękna jak buzia Sygin. Gotów był ozłocić 
chłopaka, toteż wpuścił go do przedpokoju, odebrał paczkę i ruszył po portfel.  Listonosz przyjął 
monetę, nie odchodził jednak. Mocno ścisnął kawałek metalu, a ten przelał mu się między palcami 
i wylądował na podłodze w formie srebrzystych kropli.  Loker podniósł wzrok na twarz listonosza. 
Przybysz zdjął funkcyjną czapkę. Długie włosy rozsypały się na ramionach.  Zniknął doskonale 
znany uśmiech.  
Loker cofnął się. 
- Nie, to nie możesz być ty! 
- Dlaczego nie? To ja, Ślepy Hod, którego podstępem zmusiłeś do zabicia własnego brata. 
Przychodzę po odpłatę.  - Czy to ty stałeś za tym wszystkim?  
- Ja. Wiem też, że Naglfar nie jest skończony. Nie masz żadnych szans, nie posiadasz broni zdolnej 
mnie powstrzymać.  
Dawno nie słyszał podobnie patetycznych słów. Ostatnio chyba z ust Heimdalla. Przyjrzał się 
Hodowi. Ślepy i głupi jak dawniej. Ubrdał sobie, że da radę jemu, Lokiemu, władcy ognia?  

- Zabierz, chłopcze, swoje zabawki i wracaj tam, skąd przyszedłeś. Nie jestem w nastroju, żeby się 
z tobą bawić.  - Pozwolisz, że jako gość sam wybiorę zabawę.  - Skoro musisz, ale czy ty 
cokolwiek potrafisz? Przecież nawet twemu ojcu, gdy zobaczył cię po narodzinach, nie chciało się 
ciebie leczyć. Byłeś i jesteś nieprzydatny.  - Spójrz mi w oczy. 
To absurd wpatrywać się w oczy pokryte bielmem, mimo to Loki posłuchał. I zaraz pożałował. 
Zapadł się w niewytłumaczalną otchłań, czającą się za rogatkami powiek.  Tylko momentalnie 
przywołanej mocy zawdzięczał wydostanie się na powierzchnię. Znów stał w przedpokoju, a przed 
nim niespodziewany gość.  

- Muszę przyznać, to było niezłe - powiedział z wymuszonym uśmiechem.  

- Wiele się nauczyłem, czas nie stał w miejscu.  Loki uważniej spojrzał na Hoda. Chłopak 
podciągnął się w tych umiejętnościach, dzięki którym Loker zmusił go przed tysiącleciami do 
uległości. Ale, nawet gdyby ćwiczył dniami i nocami, nie mógł dojść do sprawności przyrodzonej 
Lokiemu. Ten dostał dar opanowywania obcych dusz w dniach początku. Wchodzenie w jaźń, by ją 
spętać i zmusić do wykonywania poleceń, było podstawą magii Lokiego.  - Natomiast nie sądzę, 
byś ty uczył się czegokolwiek - ciągnął Hod. - Obserwowałem twoje poczynania. Nadal 
posługujesz się dawno przebrzmiałymi metodami, godnymi raczej Sprengera czy Gui’ego.  

- Bzdury pleciesz - warknął Loker. 

- Nie potrafisz się dostosować do zmian. I dlatego musisz zostać wyeliminowany.  

Na twarz Lokiego wypełzł pogardliwy grymas.  - Śmiesz mi grozić? Mnie, którego bał się sam 
Odyn, a nawet wszyscy bogowie razem wzięci?  

- Odyn, mój ojciec, nie żyje. Ja przetrwałem, bo wyznaczono mi inny los. Ty odrodziłeś się w 
wyniku kaprysu tegoż losu. Pora naprawić pomyłkę.  

- I właśnie ty, największy z bogów - zakpił Loker - podjąłeś się arcyważnej misji.  

Hod pokręcił przecząco głową. 

- Nic nie rozumiesz... Jestem tylko ramieniem.  Loki poczuł dreszcz strachu. Na płomienie 
Muspellheimu, rzeczywiście nie pojmował, o co chodzi. Ale to bez znaczenia.  Im wcześniej 
pozbędzie się przybłędy, tym lepiej. Jeszcze raz zajrzał w oczy Hoda. Obezwładniały, jednak tym 
razem był przygotowany. Wtargnął w jaźń Hoda, jakby wbijał taran w zamkniętą fortecę.  
Usłyszał wycie bólu. „Dobrze ci tak, nieopierzony bękarcie! Jeszcze trochę poboli”. Przebijał się 
przez pokłady strachu, magii i doświadczeń. Bez problemu przecinał je ostrzem swego talentu, 

nigdzie nie napotykał większej przeszkody. Dostał się już na tyle głęboko, by wysondować, gdzie 
też ukrył się Hod.  
Wyczuł go. Odległe, słabo jaśniejące widmo coraz bardziej się oddalało. O sukinkot, ależ szybko 
zwiewał! Loker poczuł zadowolenie, trochę się z nim pobawi.  
Nie ruszył prostą drogą, odbił na prawo, by z boku zajść uciekiniera. Upajał się lotem pomiędzy 
rozbitymi w puch zaklęciami powstrzymującymi, niektóre, dla zabawy, naruszał, inne z radością 
niszczył. Dawno nie czuł się tak wolny, nowocześni ludzie okazywali się bardzo 
nieskomplikowani, rozbrajał ich w parę chwil. Tu trafił się poważniejszy przeciwnik i, choć nie 
dorastał mu do pięt, to przynajmniej się starał. Namiastka walki była znacznie ciekawsza niż nudne 
omotywanie bezbronnych karykatur, którym wydawało się, że mają niezależną duszę.  

Hod znajdował się już blisko. Wyraźnie zwalniał, nie starczało mu sił na dalszą ucieczkę. Loki też 
ograniczył szybkość, postanowił odwlec moment zwycięstwa.  Stanęli twarzą w twarz. Hod 
próbował się wyrywać, jęczał bezsilnie, zamknięty w niewidzialnym uścisku Lokera. Pan ognia 
chłonął spazmatyczne dźwięki, radowały go nie mniej niż smak pościgu.  
Rozwarł wilczą paszczę - taki mały hołd dla dawno nieżyjącego syna - i chlasnął twarz Hoda 
długim, gorącym jęzorem. Syn Odyna smakował obrzydliwie, ale w końcu to przecież mięso.  

- Powstrzymaj się! - zahuczało mu w uszach.  Niechętnie odwrócił łeb, zwycięstwo dodawało 
pewności siebie. Teraz nie bał się już niczego.  - Odejdź i nie przeszkadzaj - zawarczał.  - Nie ma 
tak dobrze - odparł zażywny jegomość w szykownym garniturze. Uśmiechał się dobrotliwie - Puść 
mego sługę i z własnej woli zejdź w otchłanie piekielne.  Lokera coś tknęło. 

- Kim jesteś? 
Mężczyzna wzruszył ramionami. 
- A czy to ważne? Jestem, bo jestem, a ciebie, tak naprawdę, nie ma. Chciałem powiedzieć, za 
chwilę cię nie będzie.  
- Tyś jest Wielowładny? 

- Ehe. Hod miał rację, przez ten cały czas nie rozwinąłeś się ani trochę. Nawet myślisz 
archaicznymi metodami, żywcem przeniesionymi z „Eddy”.  
Loki puścił Hoda. Ta kukła nie mogła mu zagrozić, lepiej się zająć tajemniczym szefem, póki jest 
jeszcze czas. Zrzucił wilczą skórę i przybrał postać smoka.  
Jegomość skrzywił się z politowaniem. 

- Sądzisz, że będę się bawić w świętego Jerzego? Z ciebie nawet nie neandertalczyk, ty jesteś 
umysłowym australopitekiem! Tylko dlatego pozwalałem ci na długie życie w moim świecie, bo 
chciałem, żebyś podciągnął robotę przy Naglfarze. Bardzo ciekawy statek.  Loki puścił nozdrzami 
kłęby pary. W jego świecie!? Dość tego!  
Strumień ognia bluznął czerwieniejącą kulą. Pomknęła, ale wyraźnie zmniejszała szybkość, by 
ostatecznie bezwładnie upaść u stóp jegomościa. Ten podniósł ją i ciekawie obejrzał. W jego 
rękach przemieniła się w rozjarzoną wysokim płomieniem, srebrzystą zapalniczkę Zippo.  
Mężczyzna niespiesznie wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki papierośnicę. Wybrał papierosa, 
odpalił. Dwa razy z lubością zaciągnął się dymem.  

- A teraz koniec przedstawienia. Czas do muzeum.  Zgasił zapalniczkę. I dla Lokera zapadły 
kompletne ciemności. Na dodatek wieczne.  
Zwycięzca pojedynku przyjrzał się Naglfarowi. Nic w przyrodzie nie ginie, zmienia tylko 
właściciela. Jego prywatne Muzeum Pychy wzbogaci się o nowy eksponat - najlepiej, jeśli okręt 
stanie między Wieżą Babel a skrzydłami Ikara. A może by tak nakazać dokończenie budowy statku 
i wybrać się w rejs po wrzących, piekielnych oceanach? Jeszcze się nad tym zastanowi.  Dokończył 

papierosa i natychmiast sięgnął po następnego. Z niechęcią odrzucił Zippo. Z kieszeni wydobył 
nowoczesny sprzęt laserowy.  
Przed opuszczeniem wymiaru zdążył jeszcze dostrzec mężczyznę z odbezpieczonym pistoletem 
wkraczającego do domu Lokera. Nie zdziwił się wcale, dobrze znał wścibską człowieczą naturę.  

- Przykro mi, ale sam wybrałeś - co rzekłszy, wyczarował srebrną miednicę z wodą i starannie 
umył ręce.  Frederik bacznie obserwował dom Lokera. Czekał na wyjście listonosza, ale mijały 
długie minuty, a to nie następowało.  Zdecydował, że skorzysta z nieprzewidzianej wizyty 
urzędnika i dostanie się do środka. Może Loker nie zamknął drzwi za dostarczycielem przesyłki.  

Rzeczywiście, klamka ustąpiła od razu. 

Wchodząc, wyciągnął i odbezpieczył pistolet. Przedpokój zalewało światło o nienaturalnej, 
purpurowej barwie.  Frederik zatrzymał się, niezdecydowany. O wyciągnięcie ręki od niego stały 
dwie postaci, listonosza i Lokera, obie jakby zatrzymane w pół gestu i skamieniałe. Celując 
gospodarzowi w głowę, ostrożnie podszedł. Dotknął najpierw jednego, potem drugiego. Słupy soli. 
Sprawdził puls. Ledwie wyczuwalny.  Co tu się dzieje, do licha!? 
Odskoczył, przeklinając. Tym razem na głos.  Postać listonosza rozmywała się w powietrzu jak 
dym z fajki opiumisty.  

- Boże, nie karz mnie majakami. Powiedz, że to tylko sen!  - szeptał, wycofując się ku drzwiom. 
Ale Bóg myślał już o czym innym.  
Listonosz zniknął. Demonicznie wyglądający Loker tkwił na swoim miejscu.  
Frederik przeżegnał się i wpakował w gospodarza trzy kulki. Ciało runęło. Nie pociekła kropelka 
krwi. Frederik chwycił za klamkę.  
Ulicę zamykał kordon policjantów w kamizelkach kuloodpornych. Wszyscy mierzyli do niego z 
ogromnych karabinów. To koniec! Po cholerę wpakowywał się w ten koszmar?  

Starszy facet, na wpół ukryty za otwartymi drzwiami furgonetki naprawczej, trzymał przy ustach 
megafon.  - Poddaj się! Nie masz szans! Cały dom jest obstawiony!  Poczuł się beznadziejnie 
wywiedziony w pole. Nie tylko nie wie, po co Loker zbierał paznokcie, nie tylko nie natrafił na 
ślad zleceniodawcy, H.O.D-a, ale na dodatek wpadł w łapy glin.  
Na dachu odległego domu dostrzegł człowieka z aparatem fotograficznym. Niemal słyszał 
kliknięcia migawki.  Po prostu cyrk. Parada atrakcji. Prasy przy tym nie mogło zabraknąć. Uniósł 
ręce.  
No, ale w końcu ma, co przed laty wymarzył. Wreszcie stanie się sławny.  
Henryk Zuber mógł zamknąć sprawę. Loker nie żył, krzyżowiec trafił za kratki. Teraz 
zmartwieniem sądu pozostało ustalenie, komu wysyłano paznokcie. Bowiem, co ciekawe, w domu 
Lokera nie znaleziono ani jednego paznokcia.  Wreszcie ostatni problem - kto wynajął mordercę, 
by ten urządził krucjatę? Szczerze mówiąc, Zuber od początku wątpił w wyjaśnienie zagadki. I w 
tym tkwił problem - dochodzenie zakończone, a w istocie nikt nic nie wie. Trupy, z definicji, 
mówią niewiele, zaś w mętne wyjaśnienia Frederika mało kto chciał wierzyć. Znikający listonosze? 
Równie dobrze mógł się tłumaczyć, że działał na zlecenie Pana Boga.  Chyba czas na upragnioną 
emeryturę. Najpierw odwiedzi grób żony, potem pojedzie do Cali. Jej by się tam spodobało.