plik

Arthur Jermyn
(Arthur Jermyn)

ycie jest okropne i tajemnicze, nadzwyczaj rzadko mamy okazj

ujrze

cienie prawdy skrywane za zasłon

ró

norodnych złudze

i iluzji - a

kiedy to ju

nast

pi,

ycie wydaje si

nam po tysi

ckro

straszniejsze. Nauka, która i tak ju

srodze daje si

wszystkim we

znaki kolejnymi, coraz bardziej szokuj

cymi rewelacjami, mo

e si

sta

ostatecznym eksterminatorem poszczególnych ludzkich gatunków -

naturalnie je

eli rzeczywi

cie stanowimy odr

bne gatunki. Umysły

miertelników nie s

w stanie wytrzyma

brzemienia niewyobra

alnej

zgrozy, jaka mo

e si

czai

w prawdzie, i która kiedy

e wychyn

ąć

na beztroski, nie spodziewaj

cy si

niczego

wiat. Gdyby

my wiedzieli

czym jeste

my, post

piliby

my tak samo jak Arthur Jermyn.

Arthur Jermyn za

, pewnej nocy, oblał si

od stóp do głów naft

podpalił.

Nikt nie zło

ył jego zw

glonych szcz

tków do urny ani nie wystawił mu

pomnika. Znaleziono bowiem pewne dokumenty oraz obiekt zamkni

ty w

skrzyni, które sprawiły, i

ludzie za wszelk

cen

pragn

li o nim

zapomnie

. Niektórzy nawet, ci co go znali, zaprzeczaj

jakoby

kiedykolwiek istniał.

Arthur Jermyn wyszedł na moczary i spalił si

ywcem po tym, jak

ujrzał ów obiekt który w wielkiej skrzyni przysłano mu z Afryki.

***

Zapewne wielu nie chciałoby

, gdyby miało rysy twarzy podobne do

oblicza młodego Jermyna, był on jednak poet

, uczonym i nie zwracał

na ten fakt wi

kszej uwagi. Nauk

miał we krwi, bowiem jego pra-pra-

pradziad, sir Wade Jermyn był jednym z pierwszych badaczy regionu
Konga i autorem wielu cenionych prac na temat tamtejszych plemion,
fauny, flory i reliktów przeszło

ci. Niew

tpliwie stary sir Wade był

zapale

cem, przy czym jego zapał graniczył nieomal z obł

dem; jego

dziwaczne dywagacje na temat prehistorycznej białej cywilizacji
kongijskiej wzbudziły wiele kontrowersji i kpin, kiedy opublikował je
w ksi

ąż

ce zatytułowanej: „Obserwacje na temat niektórych cz

ęś

Afryki". W 1765 roku ów nieustraszony odkrywca został umieszczony w
zakładzie dla obł

kanych w Huntingdon.

Szale

stwo tkwiło we wszystkich Jermynach, ludzie za

cieszyli si

bowiem nie było ich wielu. Ród wymierał - Arthur był ostatnim jego
przedstawicielem. Gdyby było inaczej, nie wiadomo, co mógłby uczyni

Arthur, kiedy otrzymał PRZESYŁK

. Jermynowie nigdy nie wygl

dali

najlepiej, czego

im brakowało, ale Arthur bez w

tpienia prezentował

najgorzej. Ogl

daj

c stare portrety rodu Jermynow wida

wyra

nie,

przed narodzeniem sir Wade'a jego przodkowie mieli dostojne,

szlachetne i całkiem przystojne oblicza.

Najwyra

niej szale

stwo zacz

ło si

od sir Wade'a, którego

przera

ce, dzikie opowie

ci o Afryce były ongi

dla jego

przyjaciół powodem do rado

ci i zgrozy. Wida

to było w jego zbiorze

trofeów i okazów, innych od tych, którymi mógłby poszczyci

normalny miło

nik afryka

skiej kultury; przechowywanych w duchu

orientalnym, w jakim - co nale

y doda

- Wad

wychowywał równie

swoj

Była ona, jak twierdził, córk

portugalskiego handlarza, którego

spotkał w Afryce, i nie lubiła angielskiego stylu

ycia. Zarówno ona

i ich syn, który przyszedł na

wiat w Afryce, wrócili z nim z drugiej

i najdłu

szej z jego podró

y, po czym wyjechali wspólnie, ale bez

syna, na trzeci

i ostatni

, nikt nigdy nie widział jej z bliska,

nawet słu

żą

cy, zachowanie jej bowiem było nader gwałtowne i osobliwe.

Podczas swego krótkiego pobytu w Jermyn House zajmowała odległe
skrzydło, gdzie przebywała jedynie w towarzystwie swego m

ęż

a. Sir

Wad

przejawiał dziwn

trosk

wzgl

dem swojej rodziny - kiedy bowiem

powrócił do Afryki nie pozwalał opiekowa

swym synem nikomu,

prócz odra

cej murzynki z Gwinei. Po

mierci lady Jermyn,

osobi

cie zaj

ł si

wychowaniem chłopca.

Jednak to opowie

ci sir Wade’a, zwłaszcza te snute „po kielichu",

były głównym powodem uznania go przez przyjaciół za niespełna rozumu.

W wieku racjonalno

ci, jakim było osiemnaste stulecie, nie było

rzecz

roztropn

dla uczonego mówi

o szalonych obrazach i dziwnych

scenach zaobserwowanych w ksi

ęż

ycowe noce w kongijskim buszu; o

gigantycznych murach i kolumnach zapomnianego miasta, obróconych w
gruzy i poro

tych winoro

budowlach oraz o wilgotnych,

milcz

cych, kamiennych stopniach wiod

cych w bezkresn

, mroczn

czelu

ść

grobowych skarbców i niezmierzonych katakumb.

Przede wszystkim za

, nierozs

dnym było bredzi

ywych istotach,

które nawiedzały pono

owe miejsca, o stworzeniach na poły z d

ungli,

na poły za

z plugawych, bezbo

nych, pradawnych miast - bajecznych

istotach, które nawet Plutarch opisywałby z wyra

nym sceptycyzmem; o

stworach, które miały pojawi

, kiedy wielkie małpy zaludniły

wymieraj

ce miasta z ich murami, kolumnami, grobowcami i dziwnymi

płaskorze

bami. Mimo to, po powrocie do domu sir Wade opowiadał o tym

wszystkim ze wstrz

saj

cym, mro

żą

cym krew w

yłach zapałem. Snuł

swoje historie przewa

nie po wypiciu trzeciego „gł

bszego" w Knights

Head; chełpił si

opowie

ciami o tym, co odnalazł w d

ungli i o tym,

jak mieszkał w

ród przera

cych, jemu tylko znanych ruin.

Koniec ko

ców jego historie o

cych istotach sprawiły, i

trafił

do zakładu dla obł

kanych w Muntingdon. Nie odczuwał jednak gł

bszego

alu z powodu zamkni

cia, gdy

jego umysł pracował w nader osobliwy

sposób. Odk

d jego syn przestał by

dzieckiem, sir Wade coraz mniej

lubił przebywa

w domu, a w ko

cu mogło si

wydawa

, i

obawiał

własnego syna.

Jego główn

siedzib

stała si

Knights Head, a kiedy zamkni

to go w

zakładzie, przyj

ł ten fakt z wdzi

czno

, jakby oferowano mu tu

schronienie. W trzy lata pó

niej umarł.

Syn Wade'a Jermyna, Philip, był nader niezwykł

osob

. Pomimo silnego

fizycznego podobie

stwa do swego ojca ró

nił si

od niego

zachowaniem, tak

e powszechnie starano si

go unika

. Pomimo

e nie

odziedziczył po ojcu szale

stwa, jak obawiali si

niektórzy, był to

najkrócej mówi

c sko

czony kretyn, przejawiaj

cy skłonno

ci do

krótkotrwałych ataków niekontrolowanej w

ciekło

ci.

Z wygl

du niepozorny, był niewiarygodnie silny i zr

czny. W dwana

cie

lat po odziedziczeniu tytułu o

enił si

z córk

swego gajowego -jak

powiadano Cygank

- ale jeszcze nim przyszedł na

wiat jego syn,

zaokr

tował si

jako marynarz na pokład statku, przypiecz

towuj

c tym

czynem ogólne rozgoryczenie i odraz

wywołan

zarówno jego fatalnymi

nawykami jak i mezaliansem. Po zako

czeniu wojny ameryka

skiej podj

prac

na okr

cie marynarki handlowej pływaj

cym na szlakach

afryka

skich, zyskuj

c sobie popularno

ść

dzi

ki niezwykłej sile i

umiej

tno

ciom wspinaczki, ale koniec ko

ców, której

nocy, nie

wiedzie

czemu, znikn

ł. Statek kotwiczył wówczas u wybrze

y Konga.

Powszechnie przyjmowane dziwactwa rodu Jermynów powróciły wraz z
osob

syna sir Philipa, którego losy pod

ąż

yły jeszcze dziwniejszym i

fatalnym torem. Wysoki i do

ść

przystojny, z odrobin

tajemniczego

wschodniego wdzi

ku, pomimo pewnych drobnych anomalii w proporcjach,

Robert Jermyn był urodzonym naukowcem i badaczem. To on jako pierwszy
poddał badaniom naukowym ogromny zbiór reliktów, które jego szalony
dziadek przywiózł z Afryki i swymi odkryciami rozsławił szeroko w
dziedzinie etnologii nazwisko rodu. W 1815 roku sir Robert po

lubił

córk

siódmego wicehrabiego Brightholme, Bóg za

obdarzył ow

par

trójk

dzieci, z których najstarszego i najmłodszego nigdy nie

widziano publicznie, ze wzgl

du na ich okropne deformacje tak na

ciele jak i umy

le. Zasmucony rodzinnymi nieszcz

ęś

ciami naukowiec

szukał pociechy w pracy i urz

dził dwie długie ekspedycje w gł

afryka

skiego buszu, W roku 1849 jego syn Nevil, osobnik wyj

tkowo

odra

cy, który zdawał si

czy

w sobie gburowato

ść

Philipa

Jermyna i wyniosło

ść

Brightholmeów, uciekł z podrz

tancerk

, gdy

wszak

e w rok pó

niej powrócił, jego czyn został wybaczony.

Powrócił do Jermyn House jako wdowiec, z małym dzieckiem, Alfredem,
który pewnego dnia spłodzi Arthura Jermyna.

Przyjaciele twierdzili,

e to seria dramatów była przyczyn

utraty

zmysłów sir Roberta Jermyna, najprawdopodobniej jednak, głównym
powodem nieszcz

ęś

cia był, najzwyczajniej w

wiecie, afryka

ski

folklor. Stary uczony zbierał legendy o plemionach Onga,
zamieszkuj

cych w pobli

u ziem, które badali on, a wcze

niej jego

dziadek, w nadziei

e odnajdzie jaki

dowód potwierdzaj

prawdziwo

ść

szalonych opowie

ci sir Wade'a o zaginionym mie

cie,

zamieszkiwanym przez dziwne hybrydyczne kreatury. Niezwykła logika w
równie niezwykłych zapiskach jego przodka zdawała si

sugerowa

, i

wyobra

nia szale

ca mogła by

stymulowana przez ludowe mity. 19

dziernika 1852 roku, odkrywca Samuel Seaton przybył do Jermyn

House przywo

żą

c ze sob

plik notatek sporz

dzonych w

ród Ongasów,

stwierdził bowiem, i

niektóre spo

ród legend dotycz

cych szarego

miasta białych małp, władanego przez białego boga, mog

okaza

przydatne dla etnologa.

W swojej rozmowie niew

tpliwie podał Jermynowi pewne szczegóły; nie

wiadomo niestety jakie, gdy

wła

nie wówczas rozp

tała si

cała seria

okropnych tragedii. Kiedy sir Robert Jermyn opu

cił bibliotek

pozostawił w niej zwłoki uduszonego badacza, l nim zdołano go
powstrzyma

miercił cał

trójk

swoich dzieci. Nigel Jermyn zgin

broni

c skutecznie swego jedynego, dwuletniego syna, który

najprawdopodobniej miał by

kolejn

ofiar

pałaj

cego rz

mordu

szale

ca. Sam sir Robert za

, po wielokrotnych próbach targni

cia si

ycie, uparcie odmawiaj

c wydania z siebie jakiegokolwiek

artykułowanego d

ku, umarł na atak apopleksji w drugim roku swego

pobytu w zakładzie zamkni

tym.

Sir Alfred Jermyn został baronetem, zanim sko

czył cztery lata, ale

jego gusta nie korelowały z jego szlacheckim tytułem. W wieku lat 36
opu

cił swoj

i dziecko, by wyruszy

w tras

z w

drownym

cyrkiem. Jego koniec był wyj

tkowo odra

cy. W

ród zwierz

t w

mena

erii, z któr

podró

ował, znajdował si

olbrzymi goryl, o nieco

niejszej sier

ci ni

inne osobniki z jego gatunku. Owo nad wyraz

spokojne i posłuszne zwierz

cieszyło si

wielk

popularno

ród

cyrkowców. Alfred Jermyn był zafascynowany pot

ęż

małp

wielokrotnie, bardzo długo, człowiek i zwierz

przygl

dali si

sobie

nawzajem, oddzieleni barier

krat.

W ko

cu Jermyn poprosił - i uzyskał pozwolenie na trenowanie

zwierz

cia, zaskakuj

c swoim sukcesem zarówno publiczno

ść

jak i

cyrkowych wykonawców.

Którego

ranka w Chicago, kiedy goryl i Alfred Jermyn robili prób

przemy

lenia zaplanowanego pojedynku bokserskiego, ten pierwszy zadał

silniejszy ni

zwykle cios rani

c ciało i godno

ść

trenera - amatora.

O tym co stało si

pó

niej, członkowie „Najwi

kszego Spektaklu Pod

Sło

cem" nie lubi

opowiada

Nie spodziewali si

usłysze

, jak sir Alfred Jermyn wydaje piskliwy,

nieludzki wrzask ani ujrze

jak chwyta swego przeciwnika obur

cz,

przewraca go na podłog

klatki i wgryza si

zaciekle w jego owłosione

gardło.

Zaskoczył goryla, ale zwierz

błyskawicznie doszło do siebie, i zanim

prawdziwy trener zd

ąż

ył wkroczy

do akcji, ciało nieszcz

snego

baroneta przypominało krwaw

miazg

Arthur Jermyn był synem sir Alfreda Jermyna i nieznanej z pochodzenia
piosenkarki rewiowej. Kiedy m

ąż

i ojciec opu

cił swoj

rodzin

, matka

zabrała dziecko do Jermyn House, gdzie nie było ju

nikogo kto mógłby

sprzeciwi

jej obecno

ci. Nie była pozbawiona cechy zwanej

powszechnie „szlacheck

godno

" i dopilnowała, aby jej syn

otrzymał mo

liwie najlepsze wykształcenie jakie mogła mu zapewni

cho

nie dysponowała du

żą

ilo

gotówki. Maj

tek rodziny szczuplał

w błyskawicznym tempie i Jermyn House zacz

ł popada

w ruin

, ale

młody Arthur kochał stary budynek ze wszystkim co znajdowało si

wewn

trz. Nie przypominał innych Jermynów, którzy

yli przed nim, był

bowiem poet

i marzycielem. Okoliczne rodziny, które pami

tały

opowie

ci starego sir Wade'a Jermyna o jego nie widzianej przez

nikogo portugalskiej

onie mówili,

e w

yłach chłopca musiała

ujawni

domieszka jej krwi; wi

kszo

ść

jednak kpiła z jego

wra

liwo

ci na pi

kno, twierdz

c, i

była to cecha odziedziczona po

jego matce.

Poetycka delikatno

ść

Arthura Jermyna zwracała wi

ksz

uwag

porównaniu z jego plugawym wygl

dem fizycznym. Wi

kszo

ść

Jermynów nie

grzeszyła urod

, ale w przypadku Arthura brzydota była wr

uderzaj

ca. Trudno powiedzie

, co konkretnie przypominał, ale wyraz

jego twarzy, fizjonomia i długo

ść

ramion budziła odraz

w ka

dym, kto

miał okazj

go spotka

Nale

y stwierdzi

, i

braki w urodzie Arthur Jermyn nadrabiał

umiej

tno

ciami umysłu i charakteru. Utalentowany i wykształcony,

dost

pił najwy

szych zaszczytów w Oxfordzie, i wszystko wskazywało na

to, i

zdoła przywróci

intelektualn

sław

swemu rodowi. Pomimo i

obdarzony był raczej poetyckim ni

naukowym temperamentem, zamierzał

kontynuowa

dzieło swych przodków i zaj

ąć

afryka

etnologi

robi

c jednocze

nie wła

ciwy u

ytek ze wspaniałej, acz osobliwej

kolekcji sir Wade'a.

Fantasta ów snuł cz

sto długie rozwa

ania o prehistorycznej

cywilizacji, w któr

tak gor

co wierzył jego szalony pradziadek, i

snuł opowie

ci o milcz

cym mie

cie w d

ungli, o którym wzmianki

znajdowały si

w licznych dziwnych i chaotycznych zapiskach,

najwi

ksze wra

enie, wywołuj

ce zarówno zgroz

jak i ciekawo

ść

budziły w nim fragmenty dotycz

ce bezimiennej, bli

ej nie okre

lonej

rasy hybryd zamieszkuj

cych d

ungl

; niejednokrotnie zastanawiał si

nad potencjalnymi podstawami tego typu legend i szukał wskazówek w
nieco

wie

szych danych zgromadzonych w

ród Ongasów, przez rodzin

Samuela Seatona.

W 1911 roku, po

mierci swojej matki, Arthur Jermyn postanowił

uczyni

ostateczny krok w swoich poszukiwaniach. Sprzedawszy cz

ęść

maj

tku, w celu uzyskania koniecznej gotówki, zorganizował wypraw

badawcz

i wyruszył do Konga. Załatwiwszy z władzami belgijskimi

przewodników dla swojej ekspedycji, sp

dził rok w Krainie Onga i

Kaliri, natrafiaj

c na dowody, które przerosły jego naj

mielsze

oczekiwania. Kaliri mieli starego wodza, niejakiego Mwanu, który nie
tylko odznaczał si

doskonal

pami

, ale był równie

inteligentny

i interesował si

starymi legendami. Starzec ów potwierdził wszystkie

opowie

ci zasłyszane przez Arthura, dodaj

c przy tym własn

wersj

historii o kamiennym mie

cie i białych małpach, tak jak mu j

przekazano.

Według Mwanu, szarego miasta i hybrydycznych stworze

nie było,

gdy

przed wieloma laty padli oni ofiar

wojowniczych N’bangu. Plemi

to, zniszczywszy wi

kszo

ść

budowli i wyr

wszy w pie

wszystko co

ywe, zabrało wypchan

bogini

obiektem ich poszukiwa

; biał

małp

, któr

czciły dziwne istoty, i która wedle tamtejszych wierze

dziła ongi

ród tych stworze

, jako ich ksi

ęż

niczka. Mwanu nie

wiedział czym mogły by

te małpopodobne stworzenia, s

dził jednak,

to one zbudowały szare kamienne miasto. Jermyn nie wdawał si

dywagacje na ten temat, ale skupił swoj

uwag

na wyj

tkowo obrazowej

legendzie o wypchanej bogini.

Mówiono, i

ksi

ęż

niczka małp została połowic

wielkiego białego boga,

który przybył z zachodu. Przez długi czas wspólnie rz

dzili miastem,

ale kiedy urodził im si

syn, wyjechali we troje. Pó

niej bóg i

ksi

ęż

niczka powrócili; po jej

mierci za

, boski mał

onek

zmumifikował zwłoki i umie

cił w

tyni ogromnym kamiennym budynku,

gdzie składano jej hołd. nast

pnie samotnie wyjechał.

Dalszy ci

g legendy przedstawia si

trojako. Zgodnie zjedna wersj

nic wi

cej si

nie wydarzyło za wyj

tkiem tego, i

wypchana bogini

stała si

symbolem wy

szo

ci plemienia, w którego posiadaniu si

znajdowała. Wła

nie z tego powodu została uprowadzona przez N’bangi.

Druga opowie

ść

mówi o powrocie boga i jego

mierci u stóp zmarłej

ony, spoczywaj

cej w

tyni.

Trzecia wersja mówi o powrocie syna - tym razem ju

po osi

gni

ciu

przez niego pełnej dojrzało

ci, niewa

ne ludzkiej, małpiej czy

boskiej - niemniej jednak nie

wiadomego swej prawdziwej to

samo

ci.

Z cał

pewno

kszo

ść

wydarze

, o których opowiadały legendy,

była jedynie wymysłem odznaczaj

cych si

wybujał

wyobra

tubylców.

Arthur Jermyn nie w

tpił ju

w istnienie prastarej cywilizacji w

ungli, o której pisał stary sir Wade, i bynajmniej nie zdziwił si

kiedy w 1912 roku natkn

ł si

na jej pozostało

ci. Co do wielko

ci, w

legendach było sporo przesady, niemniej s

c po kamiennym rumowisku

nie mogła to by

zwyczajna murzy

ska osada. Nie odnaleziono niestety

adnych rze

b, a niewielka liczba uczestników ekspedycji nie

pozwalała na przeprowadzenie działa

w celu oczyszczenia jedynego

widocznego przej

cia zdaj

cego si

prowadzi

w gł

b labiryntu

korytarzy grobowców, o których wspominał sir Wade. O białych małpach
i wypchanej bogini rozmawiano ze wszystkimi wodzami plemion w tym
regionie, jednak to Europejczyk przyczynił si

do wzbogacenia zakresu

informacji otrzymanych od starego Mwanu.

M. Verhaeren, Belg, agent z placówki handlowej w Kongu był
przekonany, i

nie tylko jest w stanie odnale

źć

, ale i odzyska

wypchan

bogini

, o której miał okazj

kiedy

usłysze

. Jako

pot

ęż

ni niegdy

N’bangi byli obecnie pokornymi poddanymi rz

du króla

Alberta, przy odrobinie perswazji mogli zosta

zmuszeni do rozstania

z porwanym przez nich truchłem przera

cej bogini. Jermyn

odpłyn

ł zatem do Anglii, raduj

c si

w duszy nadziej

, i

przeci

gu kilku miesi

cy otrzyma bezcenny etnologiczny relikt

potwierdzaj

cy najdziksze, najbardziej szalone historie jego pra-pra-

pradziadka, a

lej mówi

c najdziksze i najbardziej szalone o

jakich słyszał. Było nader mo

liwe, i

mieszka

cy okolic maj

tku

Jermynów znali jeszcze bardziej nieprawdopodobne, mro

żą

ce krew w

yłach historie, przekazane im przez przodków, którzy mieli okazj

siedzie

z sir Wade'em przy jednym stoliku w knajpce o nazwie Knighfs

Mead.

Arthur Jermyn czekał cierpliwie na spodziewan

przesyłk

od M.

Yerhaerena, studiuj

c tymczasem z narastaj

pilno

manuskrypty

pozostawione przez swego szalonego przodka. Zacz

ł odczuwa

blisk

ęź

z sir Wade'em i poszukiwa

ladów osobistego

ycia tego

ostatniego na terenie Anglii oraz informacji o jego badaniach w
Afryce. Niejednokrotnie słyszał opowie

ci o jego tajemniczej, nie

widywanej przez nikogo

onie, nie zachował si

jednak

aden

lad jej

pobytu w Jermyn House. Jermyn zastanawiał si

jakie przyczyny zmusiły

skłoniły j

do takiego trybu

ycia i koniec ko

ców uznał, i

podstawowym powodem musiał by

obł

d jej m

ęż

Jego pra-pra-prababka była - o ile sobie przypominał -córk

portugalskiego handlarza z Afryki. Niew

tpliwie jej praktyczne

dziedzictwo i pobie

na znajomo

ść

Czarnego L

du spowodowała, i

pocz

ła szydzi

z opowie

ci sir Wade'a o interiorze, czego człowiek

taki jak on raczej nie mógł jej wybaczy

. Umarła w Afryce - by

zmuszona do udziału w wyprawie przez m

ęż

a, zdecydowanego za wszelk

cen

udowodni

jej prawdziwo

ść

swych słów. Pogr

ąż

ony w rozmy

laniach

Jermyn mógł jedynie snu

akademickie domysły, wszak para jego

dziwnych przodków nie

yła ju

od z gór

półtora wieku.

W czerwcu 1913 roku przyszedł list od M. Verhaereza, w którym Belg
pisał o odnalezieniu wypchanej bogini. Był to, wedle jego zapewnie

wielce niezwykły obiekt, tak niesamowity, i

laik nie byłby w stanie

okre

jego prawdziwej warto

ci. Jedynie naukowiec mógłby

stwierdzi

, czy było to truchło ludzkie, czy małpie, aczkolwiek

wszelkie badania były utrudnione ze wzgl

du na jego niezbyt dobrze

zachowany stan.

Czas i klimat Konga nie s

sprzyjaj

ce dla mumii, zwłaszcza kiedy

preparacja jest - tak jak wydaje si

w tym przypadku - dziełem

amatora. Na szyi stworzenia znaleziono złoty ła

cuszek z pustym

medalionikiem nosz

cym znaki herbowe; bez w

tpienia pami

tka po

jakim

nieszcz

snym podró

niku, który wpadł w r

ce N'bangi, i któr

zawieszono na szyi bogini w charakterze amuletu. Je

eli chodzi o

komentarz dotycz

cy oblicza mumii M. Verhaeren sugerował do

ść

dziwaczne porównanie, lub raczej wyra

ał humorystyczne zdumienie, i

w uderzaj

cy sposób przypominało ono jego korespondenta, ale cała

sprawa zbyt go interesowała w sensie naukowym, aby miał marnowa

słowa na mało wa

ne kwestie.

Wypchana bogini, napisał, zostanie przysłana w mniej wi

cej miesi

po otrzymaniu przez pana tego listu.

Przesyłka została dostarczona do Jermyn House po południu 3 sierpnia
1913 roku i wniesiono j

niezwłocznie do ogromnej komnaty, gdzie

znajdowała si

cała kolekcja afryka

skich okazów zgromadzona przez

sir Roberta i Arthura. Tego co wydarzyło si

pó

niej mo

na si

jedynie domy

na podstawie zebranych opowie

ci słu

żą

cych oraz

odnalezionych w pomieszczeniu przedmiotów i dokumentów. Spo

ród

ró

nych wersji najbardziej prawdopodobna i spójna wydaje si

historia

przedstawiona przez starego Soamesa, głównego lokaja. Według niego, a
człowiek ów zasługuje na miano wiarygodnego, Arthur Jermyn przed
otwarciem przesyłki nakazał wszystkim, aby opu

cili pokój, po czym,

c po odgłosach pracy młotka i dłuta, niezwłocznie zabrał si

otwierania skrzy

. Przez pewien czas nic nie było słycha

; Soames nie

potrafił okre

jak długo to trwało, z cał

pewno

jednak w nie

cej ni

kwadrans, pó

niej rozległ si

przera

liwy krzyk -

wydobywaj

cy si

bez w

tpienia z ust Arthura Jermyna. Zaraz po tym

Jermyn wyłonił si

z pokoju, i co sił w nogach -jakby

cigany przez

jakiego

niewidzialnego wroga - pobiegł w stron

frontu budynku.

Wyrazu jego twarzy, owej upiornej maski zastygłej w przera

liwym

grymasie, po prostu nie da si

opisa

. Znalazłszy si

przy frontowych

drzwiach, zdawało si

e o czym

sobie przypomniał i zawróciwszy

zbiegł po

piesznie po schodach do piwnicy. Słu

żą

cy byli kompletnie

zaskoczeni, i zbici z tropu wpatrywali si

w podest schodów, ale ich

pan si

nie pojawił. W pewnej chwili z dołu doszła ich ostra wo

nafty.

Po zmierzchu usłyszano metaliczny szcz

k przy drzwiach prowadz

cych z

piwnicy na dziedziniec; pó

niej za

chłopiec stajenny ujrzał Arthura

Jermyna, sk

panego od stóp do głów w nafcie i ociekaj

cego tym

płynem, jak wymkn

ł si

cichaczem z piwnicy i znalazł na,

otaczaj

cych budynek, moczarach, niedługo potem, z zapieraj

dech w

piersiach zgroz

, wszyscy zobaczyli ostatni akt. na moczarach

rozbłysła iskra, a potem słup „ludzkiego ognia" wystrzelił ku
niebiosom. Ród Jermynów przestał istnie

Powodem dla którego nie zebrano zw

glonych szcz

tków Arthura Jermyna

i nie wyprawiono mu pogrzebu było to, co znaleziono w jego pokoju, a

lej mówi

c, OBIEKT w skrzyni. Wypchana bogini przedstawiała sob

odra

cy widok - była chuda jak szczapa i nad

arta zgnilizn

niemniej jednak nie ulegało w

tpliwo

ci, i

zmumifikowane zwłoki

nale

ały do jakiego

nieznanego gatunku białych małp, mniej

owłosionych ni

inne i - co mogło wydawa

szokuj

ce -

zdecydowanie bli

szych człowiekowi. Dokładniejszy opis nie nale

ałby

do przyjemno

ci, mo

na jednak wspomnie

o dwóch uderzaj

cych

szczegółach - potwierdzaj

one bowiem w zadziwiaj

cy sposób niektóre

zapiski sporz

dzone podczas afryka

skich ekspedycji sir Wade'a

Jermyna oraz kongijsk

legend

o białym bogu i ksi

ęż

niczce małp.

Chodzi tu mianowicie o znaki herbowe widniej

ce na medalionie, na

szyi stwora - były to znaki rodu Jermynów oraz o

artobliw

aluzj

Yerhaerena na temat pewnego podobie

stwa, jakie zdawało si

czy

owo pomarszczone oblicze przepełnione

, niemal namacaln

nienaturaln

zgroz

z ni mniej, ni wi

cej tylko wra

liwym Arthurem

Jermynem, pra-pra-prawnukiem sir Wade'a Jermyna i jego nieznanej

ony.

Członkowie Królewskiego Towarzystwa Antropologicznego niezwłocznie
spalili truchło stwora, medalion wrzucili do studni, a niektórzy z
nich w ogóle zaprzeczaj

jakoby Arthur Jermyn kiedykolwiek istniał.