Richard A Knaak 
 
Mroczny rumak 
 
Przełożyła Maria Gębicka-Frąc 
Tytuł oryginału Shadow Steed 
Wersja angielska 1990 
Wersja polska 2001 
I 
- Przywołasz dla mnie demona. 
Słowa te paliły umysł Drayfitta. Stale prześladowało go mrożące krew w żyłach  
oblicze monarchy. Nie miał najmniejszych wątpliwości, że król mówił poważnie.  
Był  
pozbawionym poczucia humoru, zgorzkniałym człowiekiem. W ciągu dziewięciu lat,  
jakie  
upłynęły od czasu jego straszliwego okaleczenia, przyswoił sobie wszystkie te  
cechy, którymi  
niegdyś pogardzał. Pałac odzwierciedlał tę przemianę; niegdyś jasna i wyniosła  
budowla stała  
się mroczną, na pozór nie zamieszkaną skorupą. 
Mimo wszystko był jego panem, człowiekiem, który reprezentował wszystko to,  
czemu Drayfitt ponad stulecie wcześniej złożył przysięgę wierności. Dlatego  
wychudły,  
sędziwy mężczyzna tylko skłonił się i powiedział: 
- Wola twoja, królu Melicardzie. 
„Ach, Ishmirze, Ishmirze - pomyślał niewesoło. - Czemuś nie zaczekał na  
zakończenie  
mojego szkolenia, tylko pospieszyłeś na wojnę, by polec wraz z innymi Smoczymi  
Mistrzami? Czemuś w ogóle zaczął mnie uczyć?” 
Tylko komnata leżąca głęboko w podziemiach pałacu nadawała się do wykonania  
zleconego zadania. Pieczęć na drzwiach należała do Renneka II, prapradziada  
Melicarda,  
człowieka znanego z upodobania do ciemnych sprawek. Wnętrze zostało wysprzątane,  
więc  
Drayfitt mógł bez przeszkód wyryć linie bariery w podłodze. Większą część  
pomieszczenia  
zajmowała klatka, nie żelazna jednak, a magiczna. Drayfitt nie był pewien, jakie  
wymiary  
może mieć demon. Opierał się więc głównie na domysłach, choć miał do pomocy  
księgę,  
którą Quorin odnalazł dla króla. Z drugiej strony, nie przeżyłby większości  
swoich  
rówieśników, gdyby działał na ślepo i bez namysłu. 
W pokoju panował mrok, który bezskutecznie starała się rozproszyć samotna  
pochodnia. Jeszcze mniejsze szansę miały dwie świece, ledwie dające światło  
niezbędne do  
czytania. Migotliwa pochodnia wywoływała własne demony, tańczące cienie, które  
witały  
rodzące się zaklęcia radosnymi podrygami. Drayfitt wolałby oświetlić to miejsce,  
choćby  
tylko dla uspokojenia własnych nerwów, lecz król Melicard postanowił przyglądać  
się  
odprawianiu czarów, a ciemność zawsze poprzedzała i podążała za królem wszędzie.  
Jego  
pan i władca opętany był obsesyjnym pragnieniem zniszczenia Smoczych Królów i im  
podobnych. 
- Jak długo jeszcze? - Głos Melicarda drżał z oczekiwania, przez co król  
przypominał  
dziecko, które nie może się doczekać ulubionego cukierka. 
Drayfitt podniósł głowę. Nie odwrócił się do swego władcy, tylko wbił oczy we  
wzór  

na podłodze. 
- Jestem gotów, wasza wysokość. 
Głos Quorina, doradcy króla, przeciął myśli maga niczym dobrze naostrzony nóż.  
Od  
dwóch lat, od zgonu starego Hazara Azrana, ostatniego człowieka piastującego  
godność  
pierwszego ministra, Mai Quorin pełnił w Talaku funkcję będącą jego  
odpowiednikiem. Król  
nigdy nie mianował następcy, choć Quorin robił prawie wszystko, co leżało w  
gestii  
pierwszego ministra. Drayfitt nie cierpiał doradcy. Był to niski, podobny do  
kota mężczyzna,  
który pierwszy doniósł Melicardowi, że w mieście jest mag - i to zaprzysiężony  
królowi. Jeśli  
istniała sprawiedliwość, to pierwszy wezwany demon powinien zażądać ofiary w  
postaci  
doradcy, jeśli oczywiście jego żołądek ścierpiałby tak paskudny, nieapetyczny  
kęs. 
- - Zacząłem się zastanawiać, Drayfitt, czy wkładasz w to serce. Twoja lojalność  
była... chłodna. 
- - Jeśli chcesz zająć moje miejsce, doradco Quorinie, ustąpię ci go z radością.  
Nie  
chciałbym stawać na przeszkodzie komuś, kto najwyraźniej bardziej wprawny jest w  
czarach  
ode mnie. 
Quorin, zawsze chętny do powiedzenia ostatniego słowa, chciał odpowiedzieć, ale  
Melicard nie dopuścił go do głosu. 
- Niech Drayfitt robi swoje. Najważniejszy jest rezultat. 
Król popierał Drayfitta - na razie. Starzec zastanawiał się, jak długo będzie  
mógł  
liczyć na poparcie, jeśli nie uda mu się spełnić zachcianki suzerena. Byłby  
szczęśliwy,  
zachowując głowę, nie mówiąc o spokojnym, prostym urzędzie szambelana. Teraz  
najpewniej  
to ostatnie utraci, niezależnie od tego, czy odniesie sukces. Dlaczego marnować  
człowieka o  
jego mocy na pomniejszym stanowisku, nawet jeśli było ono spełnieniem jego  
marzeń? 
„Dość mrzonek o tym, co utracone!” - skarcił się w myślach. Nadeszła pora  
wezwania  
demona, nawet jeśli miałby być tak słaby, by tylko wytargać Quorina za  
wypieszczone wąsy. 
Ani król, ani jego doradca nie zdawali sobie sprawy, jak w rzeczywistości prosty  
jest  
akt wezwania. Kiedyś kusiło go, żeby im powiedzieć, zobaczyć niedowierzanie w  
ich oczach,  
ale brat zdążył nauczyć go przynajmniej tego, że tajemnice czarów są  
najcenniejszą rzeczą  
maga. Aby zachować swoją pozycję i zrównoważyć wpływy ludzi typu Quorina,  
Drayfitt  
wynosił się nad innych jak tylko było to możliwe. Byłoby to nawet śmieszne,  
gdyby nie  
tragizm sytuacji. Istniało ryzyko, że powodzenie sprowadzi śmierć na nich  
wszystkich.  
Bariera mogła nie powstrzymać demona... jakiegokolwiek wzywał. 
Wznosząc rękę w teatralnym geście, który wyćwiczył do perfekcji, Drayfitt  
dotknął  
oczyma wyobraźni pól mocy. 
Wezwanie było igraszką, ale przeżycie spotkania z tym, co wpadnie w sidła, było  
czymś zupełnie innym. 
- Duch Drazeree! - wybuchnął Quorin z gwałtownie rosnącym strachem. 

Drayfitt uśmiechnąłby się, gdyby usłyszał okrzyk, ale jego umysł wędrował już  
wzdłuż więzi, którą utworzył. Istniała tylko więź - nie było ani komnaty, ani  
króla, ani nawet  
jego ciała. Był niewidzialny, nie... pozbawiony postaci. Nigdy wcześniej czegoś  
takiego nie  
przeżył i ogarnęło go niepomierne zdumienie. Mało brakowało, a okazałoby się  
fatalne w  
skutkach, gdyż podtrzymując zaklęciem magiczną więź niemalże doprowadził do  
zerwania  
tej, która wiązała go z doczesną powloką. Kiedy uświadomił sobie błąd,  
natychmiast go  
naprawił. Lekcja opanowana... w ostatniej chwili, pomyślał. 
Pasmo światła, mentalny wizerunek więzi, znikało w błyszczącym rozdarciu w  
tkaninie rzeczywistości. Czarodziej wiedział, że król i doradca widzą rozdarcie,  
dla nich  
będące oznaką spełnienia czaru. Przesuwał się coraz dalej wzdłuż więzi. Miał  
nadzieję, że  
jeśli spotka go niepowodzenie, Melicard zrozumie, że starał się ze wszystkich  
sił i udowodnił  
swoją lojalność. 
Coś zimnego i niewyobrażalnie starego drasnęło zewnętrzne skraje jego  
poszukującego umysłu. „Odwieczny” nie było właściwym słowem na opisanie takiego  
bytu.  
Drayfitta ogarnęło pragnienie przerwania aktu wezwania, ale zwalczył je,  
rozumiejąc, że było  
ono dziełem usidlonego stworzenia. Przyszło mu na myśl porówanie z rybakiem,  
który złapał  
w sieć protoplastę wszystkich potworów morskich. To, co pochwycił, było potężne  
i  
zdecydowanie niechętne dać się na silę sprowadzić do świata ludzi. I gotowe z  
nim walczyć  
wszelką dostępną mu bronią. 
Niektórzy zmagaliby się z demonem tutaj, w tym miejscu bez nazwy, ale Drayfitt  
wiedział, że może zapanować nad swoją ofiarą tylko wtedy, gdy wyrwie ją z jej  
fizycznych i  
duchowych płaszczyzn. Ziemia, której istnienie splatało się z polami mocy i  
życiem Drayfitta,  
była jego kotwicą. 
Gdy zaczął się cofać w kierunku swojego ciała, zdumiała go łatwość, z jaką demon  
pozwalał się ciągnąć. Stawiał opór dużo słabszy niż się spodziewał, niemal jakby  
własna więź  
łączyła go ze światem ludzi, więź, której nie mógł się oprzeć. Niepokoiło go, co  
też wiąże  
istotę zrodzoną tam ze śmiertelną płaszczyzną. Nasunęła mu się na myśl o  
pułapce, ale  
odprawił ją po chwili. Z zastawianiem pułapki wiązało się ryzyko; im bliżej byli  
domeny  
Drayfitta, tym demon miał większe kłopoty z uwolnieniem się. 
Czarodziej wyczuwał narastającą frustrację stworzenia. Walczyło z nim - bez  
chwili  
przerwy - ale jak ktoś zmuszony do walki na wielu frontach. Sędziwy mag  
wiedział, że gdyby  
spotkali się na równych prawach, obaj z nietkniętymi umiejętnościami, sprawiłby  
swojemu  
przeciwnikowi nie większy kłopot niż natrętna mucha. Tutaj bitwa rozstrzygała  
się na jego  
korzyść. 
Powrót zdawał się trwać nieskończenie długo, o wiele dłużej niż wędrówka w tamtą  
stronę. Więź rozciągnęła się w sposób wręcz niewyobrażalny i przez chwilę  
Drayfitt miał  
niesamowite wrażenie, że część demona zdołała się uwolnić. 

Mimo to ściągnął swoją ofiarę. Ciało i umysł zaczęły się jednoczyć. Inne rzeczy  
-  
dźwięki, naciski, zapachy - upomniały się o jego uwagę. 
- - Znów się poruszył! 
- - Widzisz, Quorinie? Mówiłem ci, że nie zawiedzie. Drayfitt jest mi wierny. 
- - Wybacz, panie. Stoimy tu i czekamy już ponad trzy godziny. Powiedziałeś, że  
nie  
ośmieli się umrzeć i jak zwykle miałeś rację. 
Głosy kołatały się gdzieś daleko, dobiegały jakby z drugiego końca długiej i  
wąskiej  
rury... a jednak rozmówcy z pewnością stali w pobliżu. Drayfitt dał sobie chwilę  
na  
uporządkowanie myśli, a potem, stając przodem do stworzonej przez siebie  
magicznej klatki,  
otworzył oczy. 
Pierwsze spojrzenie przyniosło rozczarowanie. Zobaczył rozdarcie na środku  
pustej  
przestrzeni i pustą klatkę. Wokół niego tańczyły cienie, między nimi dwa  
wydłużone, rzucane  
przez jego towarzyszy. Cienie króla i doradcy piętrzyły się ponad jego głową,  
podczas gdy  
jego jakby pełzał po podłodze i wspinał się na ścianę. Większa część wzoru,  
który wyrysował  
na podłodze, była pogrążona w ciemności. 
- I co? - zapytał Quorin. 
Więź nadal istniała, ale już nie sięgała poza rozdarcie, tylko wiła się po  
podłodze  
magicznej klatki i niknęła w jej najbardziej mrocznych partiach. Rozdarcie już  
się zamykało.  
Drayfitt, skonfundowany, przez kilka sekund spoglądał w pustą przestrzeń. Udało  
mu się, a  
przynajmniej wszystko na to wskazywało. Dlaczego zatem nie miał nic, co mógłby  
im  
pokazać? 
Wtedy zauważył różnicę między chybotliwymi tancerzami na ścianach komnaty i  
spokojem atramentowej czerni w obrębie bariery. Cienie nie poruszały się, choć  
powinny, i  
nawet jakby nabrały głębi. Drayfitta opadło denerwujące wrażenie, że jeśli  
będzie zbyt długo  
spoglądać w te cienie, to w nie wpadnie i już nigdy nie przestanie spadać. 
- Drayfltt? - Dotychczasowa wiara króla przerodziła się w niepewność zabarwioną  
narastającym gniewem. Jeszcze nie zauważył różnicy w cieniach. 
Wymizerowany czarodziej powoli podniósł się, ruchem ręki dając znać, że należy  
zachować ciszę. Jedną nieznaczącą myślą zerwał więź. Jeśli się pomylił i w  
klatce nie było  
demona, Melicard dobierze mu się do skóry. 
Podchodząc bliżej - choć nie na tyle, by przypadkowo przekroczyć barierę -  
Drayfltt  
obejrzał magiczną klatkę z metodyczną drobiazgowością, która wprawiła w  
zniecierpliwienie  
króla i doradcę. Kiedy zobaczył, że cienie się skręcają, wiedział, że mu się  
udało. 
W pułapce coś było. 
- - Nie rób ze mnie durnia - szepnął wyzywająco. - Wiem, że tam jesteś. Pokaż  
się,  
ale nie próbuj żadnych sztuczek! Ta klatka kryje niespodzianki wymyślone  
specjalnie dla  
twojego rodzaju, demonie! 
- - Co robisz? - zapytał Quorin, robiąc krok do przodu. Nadal uważał, że  
Drayfitt  
zawiódł i że odgrywa przedstawienie w nadziei na uratowanie głowy. 

- - Zostań na swoim miejscu! - rozkazał Drayfitt, nie oglądając się za siebie. 
Doradca zamarł, oszołomiony siłą jego głosu. 
Kierując uwagę z powrotem na barierę, sędziwy mag powtórzył polecenie, tym razem  
tak głośno, żeby usłyszeli również jego towarzysze. 
- Rzekłem, pokaż się! Bądź mi posłuszny! 
Machnął ręką w powietrzu, manipulując liniami mocy w celu osiągnięcia  
zamierzonego  
rezultatu. Nie spotkało go rozczarowanie. 
Demon zawył! Odgłos był tak przeraźliwy, że Drayfitt został wyrwany ze stanu  
koncentracji.  
Quorin zaklął i odskoczył do tyłu. Czy Melicard też był wstrząśnięty, czarodziej  
nie potrafił  
powiedzieć. Nawet odporność króla ma swoje granice. Kiedy dzwonienie w uszach  
ucichło,  
Drayfitt zastanowił się, czy wszyscy w pałacu - wszyscy w Talaku - słyszeli  
wycie  
torturowanego demona. Niemal pożałował tego, co zrobił... ale musiał mu pokazać,  
kto tu jest  
panem. Tak było napisane. 
Początkowo nie zwrócił uwagi, że ciemność skupiła się, a nawet zgęstniała, jeśli  
coś  
takiego było możliwe. Dopiero gdy można było rozpoznać kończyny - cztery nogi -  
musiał  
przyznać, że osiągnął pożądany wynik. Demon podporządkował się jego woli. 
Trzej mężczyźni jak zahipnotyzowani przyglądali się zachodzącej na ich oczach  
transformacji. Zapominając o wcześniejszych wątpliwościach, król i doradca  
zbliżyli się do  
Drayfitta stojącego na skraju bariery i patrzyli, jak nad nogami pojawia się  
tułów, jak z  
jednego końca wyrasta długi, potężny kark, a z drugiego - lśniący, czarny ogon. 
Rumak! Widmowy rumak! Gdy głowa zwieńczyła szyję, Drayfitt skorygował  
pierwotny osąd. Bardziej był to cień wielkiego konia. Ciało i kończyny  
przesuwały się  
płynnie, gdy demon się poruszył, a tułów... Mag miał nieprzyjemne uczucie, że  
może wpaść  
w demona i spadać do końca czasu. Pragnąc pozbyć się tego wrażenia, odwrócił  
głowę i  
popatrzył w twarz króla. 
Nieświadom nerwowego spojrzenia maga, oszpecony król zachichotał na widok swej  
nowej zdobyczy. 
- Wyświadczyłeś mi cudowną przysługę, Drayfitcie! To więcej, niż prosiłem! Mam  
swojego demona! 
Płynnym, szybkim ruchem ogromna głowa ciemnego rumaka obróciła się w stronę  
ludzi. Widoczne stały się błękitne jak lód oczy. Drayfitt odpowiedział więźniowi  
spojrzeniem.  
Zadrżał, ale nie tak bardzo jak wówczas, gdy demon arogancko wykrzyknął: 
- Śmiertelni głupcy! Smarkacze! Jak śmiecie sprowadzać mnie do tego świata! Nie  
zdajecie sobie sprawy z zamętu, jaki powodujecie? 
Drayfitt usłyszał szmer szybko wciąganego oddechu i natychmiast poznał, że  
Melicarda dzieli chwila od wpadnięcia w jeden z ataków złości. Nie chcąc, żeby  
król uczynił  
coś niemądrego - coś, co w konsekwencji mogłoby uwolnić demona - zawołał: 
- Milcz, potworze! Nie masz tu żadnych praw! Za sprawą czarów, jakie odprawiłem,  
stałeś się moim sługą i wypełniać będziesz moje polecenia! 
Czarny rumak ryknął szyderczym śmiechem. 
- - Nie jestem ani trochę demonem, którego szukałeś, mały śmiertelniku!  
Pochwyciłeś mnie, gdyż moja więź z tym światem jest silniejsza niż więź każdego  
innego  
mieszkańca Pustki! - Głowa naparła na niewidzialną ścianę klatki, ślepia  
próbowały wypalić  
oczy Drayfitta. - Zwę się Czarnym Koniem, magu! Zastanów się, z pewnością bowiem  

imię  
to nie jest ci obce! 
- - O czym on mówi? - ośmielił się szepnąć Quorin. Przyciskał rękę do piersi,  
jakby  
przytrzymując wyrywające się serce. 
W nikłym świetle pochodni nikt nie zauważył, że twarz Drayfitta przybrała barwę  
popiołu. On znał imię Czarnego Konia i podejrzewał, że król także o nim słyszał.  
Wciąż żywe  
były legendy, niektóre ledwie sprzed dziesięciu lat, o demonicznym ogierze,  
stworzeniu, do  
którego dawnych towarzyszy zaliczał się wiedzmin Cabe Bedlam, legendarny Gryf i  
najbardziej przerażający z nich wszystkich, enigmatyczny, przeklęty  
nieśmiertelny zwący się  
Simonem. 
- Czarny Koń! - wykrztusił wreszcie zduszonym szeptem mag. 
Demoniczny rumak poderwał kopyta, na pozór gotów przebić powałę komnaty. Z  
żalem i gniewem powtórzył: 
- - Tak! Czarny Koń! Wypędzony z własnego wyboru w Pustkę! Uczyniłem to w  
nadziei na uchronienie tej śmiertelnej płaszczyzny przed koszmarem, jakim groził  
jej mój  
przyjaciel, który jest również moim największym wrogiem! W nadziei na  
uchronienie tego  
świata przed najgorszą zmorą! 
- - Ucisz go, Drayfitt! Nie chcę słuchać tych bredni! - Głos zdradzał, że  
Melicard jest  
na skraju utraty panowania nad sobą. Czarodziej znał ten stan aż nazbyt dobrze i  
obawiał się  
go prawie tak bardzo jak tego, co miotało się w obrębie bariery. 
- - Bredni? Gdybyż tylko były to brednie! - Czarny Koń przesunął się i teraz  
mierzył  
króla swym nieludzkim wzrokiem. - Nie słyszałeś? Nie potrafisz zrozumieć?  
Wzywając mnie,  
przyciągnąłeś i jego, byłem bowiem jego więzieniem. Teraz wędruje swobodnie i  
bez  
przeszkód sprawi zło, które tak bardzo umiłował! 
- - Kto? - wykrztusił Drayfitt, nie bacząc na narastającą wściekłość swego  
suzerena.  
- Kogóż to przypadkiem uwolniłem? - Już podczas przygotowań obawiał się, że  
niechcący  
wypuści jakiegoś demona na Smocze Cesarstwo. 
Czarny Koń odwrócił masywną głowę z powrotem ku magowi. Co dziwne, jego  
lodowate spojrzenie i niesamowity stentorowy głos zdradzały głęboki smutek. 
- Najbardziej tragiczną istotę, jaką znałem! Przyjaciela, który oddałby za was  
życie i  
wcielonego diabła, który bez większego namysłu zabrałby wasze dusze. Demona i  
bohatera, a  
jednak tego samego człowieka. - Po chwili wahania widmowy koń cicho dokończył: -  
Wiedźmina Cienia! 
II 
„Jakże inne od Gordag-Ai. Takie ogromne!” 
Erini Suun-Ai wyglądała przez okno kolasy, nie zwracając uwagi na zmartwione  
miny  
swoich dwóch dam dworu. Lekki wiatr rozwiewał jej długie złociste loki i  
chłodził bladą,  
delikatną skórę. Erini wystawiała na jego pieszczoty owalną twarz o  
nieskazitelnych rysach.  
W rozkoszowaniu się chłodem przeszkadzała jej tylko sukienka, szeroka, barwna i  
zwiewna,  
wydymająca się w podmuchach i poszerzająca jej smukłą sylwetkę. Erini zdjęłaby  
ją z  
przyjemnością. 

Dworki szeptały między sobą, nie skąpiąc krytycznych uwag. Nie zależało im na  
obejrzeniu swego nowego domu, wielkiego, przytłaczającego miasta-państwa Talak.  
Tylko  
obowiązek wobec ich pani zmusił je do wyjazdu. Księżniczki, zwłaszcza te,  
których  
przeznaczeniem było zostać królowymi, nie podróżowały samotnie. Mężczyźni -  
stangret i  
konna eskorta - się nie liczyli. Majętna niewiasta wysokiego rodu musiała  
wojażować z  
towarzyszkami albo, w najgorszym wypadku, ze służbą. Takie były obyczaje w  
Gordag-Ai, w  
krainie niegdyś władanej przez Spiżowego Smoka. 
Erini nie rozmyślała o sprawach związanych z dawną ojczyzną. Jej nowym domem,  
jej królestwem był Talak, z masywnymi zigguratami i niezliczonymi dumnymi  
proporcami  
łopoczącymi na wietrze. Tutaj, po stosownym okresie konkurów, poślubi króla  
Melicarda I i  
przyjmie na siebie obowiązki małżonki i monarchini. Przyszłość kryła w sobie  
ogromne  
możliwości i Erini zastanawiała się, co ją czeka. Nie wszystko musiało być  
przyjemne. 
Powóz podskoczył i księżniczka upadła na siedzenie. Jej towarzyszki zapiszczały  
dystyngowanie, oburzone na wyboisty gościniec. Erini skrzywiła się, słysząc ich  
komentarze.  
Reprezentowały jej ojca, który ze zmarłym prawie przed osiemnastu laty,  
nieszczęsnym  
królem Rennekiem IV uzgodnił jej zamążpójście. Melicard, wówczas młody chłopiec,  
ledwie  
zdążył wkroczyć w wiek męski, ona zaś była dopiero niemowlęciem. Erini spotkała  
Melicarda tylko raz, gdy miała może pięć lat, i wątpiła, czy wywarła na nim  
korzystne  
wrażenie. 
Wszystkie pasażerki powozu zaniepokojone były z jednego powodu. Po Smoczym  
Cesarstwie krążyło mnóstwo plotek dotyczących natury Melicarda. Niektórzy zwali  
go  
fanatycznym tyranem, choć jego poddani nie wyrażali się o nim w podobny sposób.  
Wieść  
niosła, że król zadaje się z nekromantami i jest zimnym, bezdusznym władcą.  
Najbardaiej  
rozpowszechnione były pogłoski o jego odrażającej powierzchowności. 
- - Ma tylko jedną prawdziwą rękę - szepnęła w drodze Galea, śmielsza z dworek.  
-  
Powiadają, że sam ją sobie odrąbał, żeby paradować ze sztuczną, wyciętą z  
elfiego drewna. 
- - Ma upodobanie do najgorszych aspektów czarów - powiedziała innym razem  
Magda, kobieta raczej mało urodziwa, ale odznaczająca się silnym charakterem. -  
Powiadają,  
że demon ukradł mu twarz, dlatego król musi zawsze ukrywać się w cieniu! 
Po wymianie uwag dworki popatrywały jedna na drugą z minami jednoznacznie  
mówiącymi: „Biedna księżniczka Erini!” Nie wiadomo, jak to się działo, ale wbrew  
różnicom  
w wyglądzie niekiedy przypominały bliźniaczki. 
Księżniczka nie wiedziała, jak traktować te pogłoski. Poinformowano ją, że  
Melicard  
nosił rękę wyrzeźbioną z rzadkiego elfiego drewna. Wiedziała też, że został  
kaleką prawie  
dziesięć lat wcześniej, w następstwie bliżej nie wyjaśnionej katastrofy. Nawet  
magiczne  
uzdrawianie ma swoje granice i okoliczności wypadku uniemożliwiły naprawienie  
wyrządzonych szkód. Erini wiedziała, że ma poślubić kalekiego i najpewniej  
okropnego  

człowieka, ale wspomnienie podziwu, z jakim spoglądała na wysokiego,  
przystojnego  
chłopca, połączone z poczuciem obowiązku wobec rodziców, złożyły się na  
determinację  
mającą niewiele sobie równych. 
Co wcale nie oznaczało, że się nie zastanawiała i nie martwiła. 
Wróciwszy do okna, popatrzyła uważnie na potężne mury. Były ogromne, lecz butne  
zigguraty stojące w ich obrębie sięgały jeszcze wyżej. Mury te mogły stawić opór  
każdemu  
normalnemu najeźdźcy. Talak jednakże zawsze leżał w cieniu Gór Tyber, siedziby  
prawdziwego pana miasta, zmarłego i nie opłakanego Złotego Smoka, cesarza  
Smoczych  
Królów. Mury stanowiły niewielki problem dla smoków, czy to w przyrodzonych im  
postaciach czy też w ludzkich, które przybierały dużo częściej. 
„Wszystko tak bardzo się zmieniło”. Erini już jako małe dziecko rozumiała, że  
choć  
władać będzie u boku Melicarda, Złoty Smok w każdej chwili może przypomnieć o  
swoich  
prawach do miasta. Obecnie Smoczy Królowie nie byli zorganizowani. Nie było  
dziedzica,  
który zająłby miejsce Smoczego Cesarza - choć krążyły pogłoski o panu Lasu  
Dagora daleko  
na południu - i tym sposobem Talak, po raz pierwszy w dziejach, cieszył się  
prawdziwą  
niezależnością. 
Zagrzmiały majestatyczne fanfary, przyprawiając Erini o drżenie. Powóz nie  
zatrzymał się, co znaczyło, że brama została otwarta i mogą bez przeszkód  
wjechać do miasta.  
Po bokach traktu zgromadziły się rzędy miejscowych, rolników i mieszkańców  
podgrodzia.  
Jedni stawili się w odświętnych strojach, inni wyglądali tak, jakby przyszli  
prosto z pola.  
Wznosili radosne okrzyki, ale tego się spodziewała. Doradcy Melicarda musieli  
zaaranżować  
takie przedstawienie. Erini miała pewną wprawę w odgadywaniu prawdziwych emocji  
i w  
brudnych, zmęczonych twarzach witających ją ludzi dostrzegała szczerą nadzieję,  
niekłamaną  
akceptację. Chcieli mieć królową i z radością witali odmianę. 
Plotki o Melicardzie stale dopominały się o jej uwagę. Przepędziła je z myśli i  
pomachała ręką do ludzi. 
W tej chwili kolasa minęła bramę Talaku. Niepokojące plotki na dobre popadły w  
zapomnienie, gdy Erini zaczęła napawać oczy widokiem cudów miasta. 
Jechali przez dzielnicę targową. Jaskrawe stragany i stłoczone wózki konkurowały  
z  
wystawnymi budynkami, w większości małymi, wielopoziomowymi zigguratami,  
wiernymi  
kopiami kolosów piętrzących się nad miastem. Wydawało się, że mieszczą głównie  
gospody i  
szynki - ich lokalizacja w pobliżu bramy była sprytnym posunięciem, gdyż miała  
na celu  
usidlenie nieostrożnego podróżnego. Przybysz tylko dlatego, że było to wygodne,  
mógł  
zakończyć interesy tutaj, ograniczając się do paru zakupów na targowisku i  
wydaniu reszty  
pieniędzy w gospodach. W obrębie murów trzepotało jeszcze więcej sztandarów, w  
większości z patriotycznym symbolem dziewięciu ostatnich lat w dziejach Talaku:  
mieczem  
skrzyżowanym ze stylizowaną smoczą głową. Było to ostrzeżenie Melicarda  
skierowane do  
pozostałych smoczych klanów, łącznie z klanami Srebrnego Smoka, z którego domeną  

miasto  
teraz sąsiadowało. 
W powozie rozlegały się „ochy” i „achy”. Galea i Magda wreszcie uległy  
narastającej  
ciekawości i zapomniały, że nie chciały tu przyjeżdżać. Erini uśmiechnęła się  
lekko i  
powróciła do oglądania swego nowego królestwa. 
Z roztargnieniem zauważyła, że w Talaku ubierano się nieco inaczej, bardziej  
kolorowo niż w jej rodzinnych stronach; sądząc z wyglądu, stroje musiały być  
wygodniejsze  
od obszernej sukni, którą miała na sobie. Dawało się też zauważyć upodobanie do  
stylu  
wojskowego, co potwierdzało pogłoskę, że Melicard nadal powiększa armię.  
Żołnierze  
piechoty zasalutowali elegancko, gdy ich mijała, podobni jeden do drugiego jak  
rząd jaj w  
żelaznych skorupach. Ich precyzja sprawiła jej przyjemność, choć miała nadzieję,  
że nie  
zajdzie potrzeba egzaminowania w polu ich bojowej sprawności. „Najlepsze są te  
armie, które  
nie muszą walczyć” - rzekł kiedyś jej ojciec. 
Kolasa jechała przez miasto. Zajazdy, oberże i stragany ustąpiły bardziej  
statecznym  
zabudowaniom, najwyraźniej siedzibom klas wyższych, kupców albo niższych  
urzędników.  
Tutaj też był targ, ale okolica była spokojniejsza w porównaniu z dzielnicami  
zamieszkałymi  
przez ludzi pośledniejszego stanu. Erini stwierdziła, że widok jest przyjemny,  
lecz raczej brak  
w nim prawdziwego życia. Tutaj noszono przede wszystkim nieprzeniknione maski  
polityków. Wiedziała, że poczynając od tego miejsca, rzeczywistość będzie lekko  
wypaczona.  
Podświadomie wyprostowała i usztywniła plecy, a jej uśmiech zrobił się pusty.  
Nadszedł czas  
na odegranie roli, do której została przygotowana, mimo że jeszcze nie spotkała  
swojego  
narzeczonego. Obcując z dworzanami niższego szczebla, księżniczka musiała  
przywdziewać  
maskę siły. Lojalność tych ludzi będzie zależała od wiary w jej moc. 
Moc. Palce jej zadrżały, ale zdołała nad nimi zapanować. Podniecona i  
zaniepokojona  
przybyciem do Talaku, niemal zapomniała o zachowaniu ostrożności. Zerknęła na  
dworki.  
Magda i Galea patrzyły na pałac, zdumione ogromem największej budowli w mieście,  
i nie  
zwróciły uwagi na jej mimowolne odruchy. Księżniczka odetchnęła głęboko i  
spróbowała  
ochłonąć. Nie śmiała zwierzyć się im ze swojego problemu. 
A jak będzie z Melicardem? 
Nim kolasa dotarła do pałacu królewskiego, czuła się przygotowana. Ucichł zamęt  
w  
jej zmęczonej głowie. Teraz myślała tylko o wywarciu odpowiedniego wrażenia, gdy  
Melicard zejdzie jej na spotkanie do stóp pałacowych schodów, jak było w  
zwyczaju. 
- Czy ci ludzie nie mają pojęcia o etykiecie? - parsknęła Magda pogardliwie. -  
Królewskie schody są prawie puste. Cała arystokracja powinna wyjść na powitanie  
nowej  
królowej. 
Erini, która nerwowo wygładzała sukienkę, podniosła głowę. Odsunęła zasłonę i  
zobaczyła to, czego zdenerwowana nie zauważyła wcześniej. To prawda. Nie więcej  
niż kilku  

ludzi czekało na jej przybycie i nawet z daleka było widać, że żaden nie pasuje  
do opisu  
Melicarda. 
Stangret zatrzymał konie. Lokaj zeskoczył z kozła i otworzył drzwi kolasy.  
Księżniczka wysiadła i zobaczyła niskiego fircyka o dziwnych oczach, który  
skojarzył się jej  
z oswojoną panterą zakupioną kiedyś przez jej matkę od handlarza z Zuu. Prawie  
od razu  
poczuła do niego antypatię mimo uśmiechu, jakim ją obdarzył. To mógł być tylko  
doradca  
Melicarda, Mai Quorin, człowiek, którego najwyraźniej zżerała ambicja. Co on  
tutaj robił  
zamiast Melicarda? 
- Wasza wysokość. 
Księżniczka niechętnie wyciągnęła rękę, a Quorin ucałował ją w sposób, który  
jednoznacznie kojarzył się z obwąchiwaniem upolowanej ofiary przez wygłodzonego  
drapieżcę. 
Erini zaszczyciła go uprzejmym uśmiechem i cofnęła rękę, gdy tylko ją puścił.  
„Nie  
zrobisz ze mnie swojej marionetki, kocurze”. Nozdrza nad wypielęgnowanymi wąsami  
rozdęły się na chwilę, ale doradca zachował układny wyraz twarzy. 
- Czyżby Melicard był niezdrów? Miałam nadzieję, że wyjdzie mi na spotkanie. -  
Postarała się, żeby jej słowa wyprane były z emocji. 
Quorin przygładził kaftan. W paradnym szarym wojskowym mundurze wyglądał jak  
parodia jakiegoś wielkiego generała. Erini liczyła na to, że w rzeczywistości  
nie jest dowódcą  
sił królewskich. 
- - Jego wysokość prosi o wybaczenie, księżniczko, i o pobłażliwość. Ufam, że  
zostałaś poinformowana co do niuansów jego powierzchowności. 
- - Mam nadzieję, że mój narzeczony nie będzie się przede mną ukrywać. 
Doradca posiał jej lekki uśmiech. 
- - Dopóki nie dotarły do nas wieści, że osiągnęłaś ustalony przez swego ojca  
wiek  
zamążpójścia, Melicard nie pamiętał o umowie. Proszę, pani, nie uważaj tego za  
obrazę, ale  
jak sama stwierdzisz, król jeszcze nie pogodził się z myślą o ożenku. Jego stan  
fizyczny...  
uszczerbki na urodzie... tylko powiększają problem. Stara się widywać jak  
najmniej ludzi. 
- - Rozumiem dużo więcej niż myślisz, doradco. Zaprowadzisz mnie do króla  
Melicarda, natychmiast. Nie będę od niego stronić z powodu jego dawnego  
nieszczęścia.  
Jesteśmy zaręczeni niemal od mojego urodzenia. Jego życie, jego istnienie jest  
przedmiotem  
mojej nieustannej troski. 
Quorin skłonił się dwornie. 
- A zatem, jeśli raczysz pójść ze mną, zawiodę cię do niego. Odbędziesz prywatną  
audiencję... stosowną, jak mniemam, na początek zalotów. 
Erini wykryła w jego głosie sarkazm, ale nic nie odpowiedziała. Mai Quorin  
wezwał  
adiutanta, który miał wskazać ludziom księżniczki drogę do ich kwater. Dworki  
przygotowały  
się do pójścia za swoją panią, lecz ona rozkazała im odejść wraz z innymi. 
- - To nie przystoi - sprzeciwiła się Magda. - Jedna z nas powinna pójść z tobą. 
- - Myślę, Magdo, że będę bezpieczna w pałacu ze swoim przyszłym mężem. - Erini  
obrzuciła doradcę jadowitym spojrzeniem. - Zwłaszcza w towarzystwie doradcy  
Quorina. 
- - Twoi rodzice przykazali... 
- - Ich władza dobiegła końca, gdy wjechaliśmy w mury Talaku. Kapitanie! -  
Oficer  
kawalerii podjechał do niej i zasalutował. Erini nie mogła sobie przypomnieć  

jego nazwiska,  
ale z doświadczenia wiedziała, że żołnierz jest jej posłuszny. - Proszę,  
odprowadź moje  
towarzyszki do ich pokoi. Chcę zobaczyć się z tobą, zanim wyruszysz do Gordag- 
Ai. 
Kapitan, chudy mężczyzna w średnim wieku o wąskich oczach i jakby głodnym  
spojrzeniu, chrząknął niezdecydowanie. 
- Tak jest... wasza wysokość. 
Księżniczkę zastanowiło jego wahanie, ale wiedziała, że nie pora brać go na  
spytki.  
Odwróciła się do Quorina, który czekał z lekkim zniecierpliwieniem. 
- Prowadź. 
Doradca zaoferował jej ramię i powiódł długimi schodami do wnętrza strzelistego  
pałacu. Po drodze pokazywał jej różne rzeczy, opowiadając ich historię jak  
wynajęty  
przewodnik. Erini w imię pozorów udawała, że słucha. Kilku adiutantów i  
pomniejszych  
urzędników podążało za nimi, jak milcząca straż honorowa. Wszystko to było nie  
na miejscu,  
ale księżniczka została uprzedzona, że za panowania Melicarda wiele spraw  
przyjęło dziwny  
obrót. Na razie jej niepokój budził tylko Mai Quorin i nieobecność króla. 
Pałac był przestronny, skromnie mówiąc, lecz większa część wyglądała na nie  
używaną, jak gdyby tylko kilka osób mieszkało lub pracowało w obrębie jego  
murów.  
Prawda, Melicard był ostatnim przedstawicielem królewskiego rodu, ale większość  
nawet  
samotnych władców otaczała się sforą łaszących się dworaków i nieprzebraną  
chmarą  
służących. Wyglądało na to, że Melicard trzyma tylko niezbędną służbę. 
„Czyżby tak bardzo odciął się od świata?” - martwiła się księżniczka. Stan jego  
umysłu trapił ją dużo bardziej niż blizny, które, jak powiadano, szpeciły jego  
ciało. Od  
rozsądku króla zależał los królestwa. 
- Wasza wysokość? 
Doradca Quorin przypatrywał się jej z zaciekawieniem i Erini zdała sobie sprawę,  
że  
wreszcie zatrzymali się przed masywnymi drzwiami. Dwaj groźni, zakapturzeni  
strażnicy,  
uzbrojeni w topory o drzewcach wyższych od niej, pełnili ponurą wartę. Erini  
zastanowiła się,  
czy są ludźmi. 
- Zostawię cię samą, księżniczko Erini. Jestem pewien, że oboje z królem  
spędzicie  
miłe chwile na osobności. 
Niemal chciała go zatrzymać. Teraz, gdy od spotkania z narzeczonym dzieliły ją  
tylko  
sekundy, myśl o reakcji na wygląd Melicarda odebrała jej odwagę. Czy zwiąże ich  
tylko  
nienawiść lub współczucie? Modliła się, żeby tak się nie stało, a jednak... 
Quorin pstryknął palcami. Olbrzymi strażnicy odsunęli się na boki, a masywne  
odrzwia rozchyliły się powoli. W komnacie panowała ciemność. Nawet jedna  
świeczka nie  
mrugała na powitanie. 
Doradca odwrócił się do niej i jego kocia twarz skrzywiła się w odpowiednio  
kocim  
uśmiechu. 
- On czeka, wasza wysokość. Wystarczy wejść. 
Jego słowa podziałały na nią niczym ukłucie ostrogą. Nic lepiej nie mogłoby  
przydać  
jej siły. Obdarzywszy Quorina i wartowników królewskim skinieniem, dumnym  

krokiem  
weszła do czarnego jak smoła pokoju. 
Na próżno wytężała wzrok, gdy drzwi powoli zamykały się za jej plecami. Erini  
zwalczyła pokusę powrotu do krzepiącego blasku. Była księżniczką Gordag-Ai i  
wkrótce  
zostanie królową Talaku. Okryłaby się hańbą w oczach duchów przodków i  
przyszłych  
poddanych, gdyby okazała narastający lęk. 
Dopiero gdy drzwi się zamknęły, usłyszała oddech drugiej osoby. Pogłos ciężkich  
kroków odbił się od ścian, kiedy ktoś powoli ruszył w jej stronę. Serce Erini  
tłukło się w  
piersiach, oddech miała przyspieszony. Usłyszała, jak gospodarz czegoś szuka, a  
potem  
zapałka wybuchła jaskrawym życiem. Księżniczka przez chwiłę była oślepiona. 
- Wybacz mi - wyszeptał głęboki, pełen słodyczy głos. - Niekiedy tak bardzo  
przyzwyczajam się do mroku, że zapominam, jak zagubieni mogą czuć się inni.  
Zapalę kilka  
świec. 
Zapałka przysunęła się do świecy stojącej na niewidocznym skądinąd stole.  
Zgasła,  
zanim księżniczka zdążyła przyjrzeć się ręce, która ją trzymała, ale widok tej,  
która sięgnęła  
po lichtarz, lewej, przyprawił ją o drżenie. Była srebrna i poruszała się jak  
ręka lalki. Ani  
dłoń, ani przedramię, z którym się łączyła, nie były z ciała, lecz z czegoś  
innego, z jakiejś  
sztywniejszej substancji, która udawała życie. 
Elfie drewno. Pogłoska mówiła prawdę! 
Ręka popadła w zapomnienie, gdy świeca wzniosła się w powietrze i księżniczka  
Erini  
po raz pierwszy ujrzała człowieka, którego miała poślubić. 
Sapnięcie, które wyrwało się z jej gardła, odbiło się echem w komnacie. 
Oberżystą w Karczmie Łowczego był potężnie zbudowany jegomość imieniem Cyrus,  
który niegdyś miał pecha posiadać podobny przybytek zwany Pod Łbem Wężosmoka.  
Przed  
paroma laty hordy smoczego księcia Tomy obróciły karczmę w perzynę, pustosząc  
całą  
okolicę i koncentrując swą niszczycielską działalność przede wszystkim na  
wspaniałym  
mieście Mito Pica, gdzie potajemnie wychowany został potężny wiedzmin Cabe  
Bedlam.  
Toma nie spodziewał się znaleźć tam Bedlama, ale uczynił miasto przykładem dla  
każdego,  
kto poważy się chronić, nawet nieświadomie, potencjalnego wroga Smoczych Królów.  
Cyrus  
wraz z wieloma innymi ocalałymi zabrał wszystko, co zdołał uratować, i ruszył do  
Talaku.  
Przybysze z Mito Pica byli tu mile widziani, gdyż Melicard podzielał ich  
nienawiść do  
smoków. Przez krótki czas Cyrus należał nawet do sekretnego oddziału króla - był  
jednym z  
jeźdźców, którzy nękali i zabijali smoki z pomocą starej magii. Po pewnym czasie  
jednak  
doszedł do przekonania, że brakuje mu dawniejszej profesji i wystąpił z  
oddziału. I dobrze  
zrobił, gdyż najazd na dom Bedlama i jego małżonki miał tragiczny finał. To w  
czasie tej  
wyprawy Melicard został okaleczony i zeszpecony. Cele ataku, młode zmarłego  
Cesarza  
Smoków, uszły z życiem. 
Ani wtedy, ani później Cyrus nikomu nie pisnął słowem, że wiedzmin Bedlam był  

kiedyś jego służącym. Nosił w pamięci wspomnienie początku końca swej pierwszej  
oberży.  
Zaczęło się niewinnie, od niewyraźnego widoku przybysza. Otulony płaszczem,  
zakapturzony  
człowiek siedział w cieniu, w milczeniu czekając na obsługę... 
Podobny gość siedział teraz w kącie. 
Gdyby włosy nie posiwiały mu już dawno temu, Cyrus czuł, że stałoby się to  
teraz.  
Rozejrzał się szybko, ale chyba żaden z klientów nie dostrzegał niczego  
odbiegającego od  
normy i w pobliżu nie było nikogo, kto mógłby obsłużyć tajemniczego przybysza. 
„Właśnie teraz, gdy zapuściłem korzenie”. Załamując ręce, oberżysta ruszył przez  
tłum do stołu w mrocznym kącie. Skrzywił się, zachodząc w głowę, dlaczego jest  
tak ciemno  
- przecież w pobliżu stały świece - jak gdyby cienie przybyły wraz z  
nieznajomym. 
- Czym mogę służyć? 
„Załatw to szybko i spokojnie! - błagał w myślach. - Potem odejdź, na Hiracka,  
póki  
jeszcze mam swoją gospodę!” 
Lewa dłoń w rękawicy wyłoniła się z fałdów obszernego płaszcza. Moneta  
zabrzęczała na drewnianym stole. 
- - Piwo. Bez jedzenia. 
- - Już się robi! - Dziękując Hirackowi, pomniejszemu bogu kupców, Cyrus chwycił  
monetę i popędził za szynkwas, gdzie szybko napełnił kubek. Da wiedźminowi piwo,  
ten je  
wypije, a on życzy mu dobrej drogi. W pośpiechu zderzył się z kilkoma klientami  
i parę razy  
wychlapnął piwo, ale nawet tego nie zauważył. Liczyło się tylko jak najszybsze  
obsłużenie  
niechcianego gościa i oddalenie się poza jego zasięg. 
- - Proszę bardzo! - Z hukiem postawił piwo i chciał odejść, gdy zdumiewająco  
szybka ręka, z siłą zdolną zmiażdżyć kości, zacisnęła się na jego nadgarstku.  
Musiał zostać. 
- - Siądź na chwilę. - Lekko rozbawiony ton zakapturzonego przybysza sprawił, że  
Cyrus pobladł i ciężko osunął się na ławę. Wiedźmin puścił jego rękę, jakby  
zachęcając do  
ucieczki. - Co to za miasto? 
Dziwne pytanie, gdyż czarnoksiężnik pierwszy ze wszystkich ludzi powinien to  
wiedzieć. Mimo tej myśli, Cyrus nie mógł się powstrzymać od udzielenia  
natychmiastowej  
odpowiedzi. 
- - Talak. 
- - Hmmm. Wcześniej zauważyłem zamieszanie. Z jakiego powodu? 
Cyrus zamrugał ze strachu i zdumienia, gdy jego usta same formowały słowa. 
- Dziś przybyła narzeczona króla Melicarda, księżniczka Erini z Gordag-Ai. 
Po raz pierwszy nieruchoma, niewyraźna maska w cieniu głębokiego kaptura okazała  
jakieś uczucia. Cyrus był pewien, że to zmieszanie, choć w gruncie rzeczy nie  
potrafił  
odczytać miny wiedźmina. Przez kilka sekund próbował ją zobaczyć, ale chyba było  
coś nie  
w porządku z jego oczami, bowiem oblicze gościa wydawało się rozmyte. 
- - Król Melicard? Co się stało z Rennekiem IV? 
- - Rennek zmarł jakiś czas temu. Pod koniec życia był szalony jak obłąkany  
troll. 
„Gdzież podziewał się ten człowiek, że nie wie tego, co jest oczywiste dla  
wszystkich?” - przemknęło mu przez myśl. 
- Byłem daleko, o wiele za daleko, karczmarzu. 
Cyrus wstrząsnął się, gdy dotarło do niego, że nie zadał pytania na głos. 
Wiedźmin wyciągnął prawą rękę i, nie zdejmując rękawicy, dotknął palcem jego  
czoła. 

- Są ludzie ważni, o których chciałbym coś wiedzieć. Znasz ich imiona. Opowiedz  
mi  
o nich, a pozwolę ci wrócić do swoich spraw. 
Zatajenie czegokolwiek przed zakapturzoną postacią było niepodobieństwem. Imiona  
przemykające przez niechętny umysł Cyrusa napawały go grozą, tak potężne i  
groźne były  
noszące je osoby. Jego usta mamrotały jedną opowieść za drugą, w większości  
powtarzając  
rzeczy zasłyszane od klientów i często zapomniane - do teraz. 
Wreszcie się skończyło. Cyrus ze strachem poczuł, że traci przytomność. 
Wiedźmin z niewielkim zainteresowaniem popatrzył na karczmarza, który, z mgłą w  
głowie, podniósł się i wrócił do swoich obowiązków. Śmiertelnik niczego nie  
będzie  
pamiętać. Nikt nie będzie pamiętać jego wizyty. Mógł nawet zostać dłużej, żeby  
napić się  
piwa, czego nie robił od lat. Długa i przymusowa abstynencja czyniła napitek  
jeszcze  
smakowitszym. 
„Dziesięć lat - pomys’lał Cień, wbijając oczy w kubek. - Minęło tylko dziesięć  
lat.  
Pomyślałbym, że więcej”. 
Przez głowę przemknęły mu wspomnienia nie kończącej się szamotaniny w nicości,  
która była jego więzieniem - więzieniem będącym częścią jego wroga, a zarazem  
przyjaciela.  
Myślał, że już nigdy nie postawi nogi na ziemi. 
,JDziesięć lat. - Pociągnął następny łyk piwa i nie mógł powstrzymać uśmiechu. -  
Niewysoka cena, prawdę mówiąc, za to, co zyskałem. Śmiesznie niska cena”. 
Cień podniósł rękę do głowy, gdy przeszył ją ostry ból. Był krótkotrwały jak  
inne,  
których doświadczał od czasu powrotu, i zapomniał o nim natychmiast, gdy  
przeminął.  
Pociągnął następny łyk. Nic nie zepsuje mu chwili triumfu, zwłaszcza nie  
przelotny, nic nie  
znaczący ból. 
III 
Pochodnia zostawiona przez śmiertelników wypaliła się dawno temu, ale Czarny Koń  
i tak jej nie potrzebował. Nawet nie zauważył, kiedy zaskwierczała i zgasła, tak  
głęboko  
pogrążony był w bagnie trosk, obaw i gniewu. Jeszcze nie pogodził się ze swym  
położeniem.  
Najbardziej martwiło go to, że Cień swobodnie wędruje po Smoczym Królestwie,  
gotów do  
zarażenia swoim szaleństwem niczego nie podejrzewającego i w pewien sposób  
niefrasobliwego kraju. 
„A ja siedzę tutaj, bezradny jak noworodek, uwięziony przez śmiertelnego durnia,  
który nie powinien wiedzieć jak zrobić to, co zrobił!” Czarny Koń zaśmiał się  
niskim,  
szyderczym śmiechem wymierzonym w samego siebie. Wciąż nie doceniał ludzkiego  
geniuszu... i głupoty. 
Jego błagania o zwrócenie wolności trafiały do głuchych uszu i szalonych  
umysłów.  
Dla Melicarda liczyło się tylko pragnienie najechania królestw smoczych klanów,  
niezależnie  
od tego, czy smoki były wrogami, czy nie. To, że Cień mógł przynieść zgubę im  
wszystkim -  
ludziom, smokom, elfom i reszcie - nie miało dla niego najmniejszego znaczenia. 
- - Jakie zagrożenie stanowić może jeden wiedźmin w porównaniu z krwawą furią  
Smoczych Królów? - zapytał kaleki monarcha. 
- - Już zapomniałeś o Azranie Bedlamie? - ryknął Czarny Koń. - Swoim szatańskim  
mieczem, Bezimiennym, wyciął legion smoków i pobił samego Czerwonego! 
Król uśmiechnął się zimno na te słowa. 

- - Tym zaskarbił sobie mój podziw i wdzięczność. 
- - Równie dobrze jego ofiarami mogli paść ludzie, śmiertelniku! Azran był nie  
mniej niebezpieczny dla swojego rodzaju! 
- - Istota, którą zwiesz Cieniem, istnieje odkąd sięgnąć pamięcią, a jednak  
świat się  
nie zawalił. Jeśli chcesz, możesz zająć się nim zaraz po tym, jak wypełnisz moje  
polecenia.  
To chyba uczciwy układ. 
Na marne poszły tłumaczenia, że dotychczas zawsze ktoś trzymał Cienia w szachu i  
że  
tym kimś częściej niż ktokolwiek inny był Czarny Koń. Czarodzieje też walczyli z  
wiedźminem i pokonywali go, prawda, ale zawsze mogli liczyć na jego wsparcie. A  
teraz on  
był bezradny. 
- I co, demonie? 
W hamowanym gniewie Czarny Koń stanął dęba i trzasnął kopytami w niewidzialną,  
nieustępliwą ścianę. 
- Szaleńcze! Czy mnie nie słyszysz? Czy twój umysł nie potrafi pogodzić się z  
rzeczywistością? Twoje obsesyjne pragnienie nigdy nie zostanie spełnione, a  
podczas gdy ty  
zwoływać będziesz swoich fanatyków, Cień doprowadzi do upadku i smoków, i ludzi!  
Ja to  
wiem! 
Król Melicard odwrócił się do stojącego obok maga. 
- Daj mu nauczkę. 
Nie godząc się na współpracę, Czarny Koń musiał znosić katusze. Stary Drayfitt  
znów  
go zaskoczył, wplatając liczne zaklęcia bólu w konstrukcję klatki. Ból ustał  
dopiero wtedy,  
gdy czarny jak sadza ogier przemienił się w bezkształtną masę cienia skuloną na  
podłodze.  
Wreszcie Melicard odwrócił się i odszedł, przystając na chwilę przy drzwiach,  
żeby udzielić  
instrukcji swojemu magowi. Z królem odszedł dwuiicowy śmiertelnik, znany jako  
doradca  
Quorin. 
Zostawszy z wiekowym czarodziejem, Czarny Kpn jeszcze raz spróbował przedstawić  
swoje racje. Bez skutku. Drayfitt był jednym z tych ludzi, którzy ucieleśniali  
najgorszą i  
najlepszą cechę swojej rasy: ślepą lojalność. 
„A więc muszę tu zostać - parsknął bezsilnie widmowy koń. - Tutaj pozostanę”. 
- Niegdyś cierpiałem niedolę podobną do twojej - zadrwił znajomy głos. -  
Uwięziony  
w pułapce na pozór bez wyjścia. Wyobrażasz sobie teraz, jak się czułem? 
Czarny Koń szybko zebrał się w sobie, przygotowując na najgorsze. 
Pochodnia nagle rozbłysła, ale płomień był czerwony jak krew. Ze szkarłatnych  
cieni  
wyłoniła się owinięta płaszczem, zakapturzona postać. 
- Cień... lub Madrac... - zadudnił Czarny Koń. - Szydzisz ze mnie tylko wtedy,  
gdy  
wiesz, że nie mogę złupić ci skóry. 
Wiedimin skłonił się jak minstrel po udanym występie. 
- Zwij mnie Madrakiem, jeśli sobie życzysz - albo jakimkolwiek innym imieniem.  
Nie  
dbam o to. Przyszedłem, żeby ci coś powiedzieć. Siedzę spokojnie w oberży,  
popijając piwo i  
znów racząc się życiem do syta. I pamiętam, rozumiesz. Pamiętam wszystko z  
każdego  
żywota. Pamiętam ten fatalny dzień, udrękę rozdzierania i przywracania do życia,  
znowu i  
znowu i znowu! Pamiętam więcej, niż mógłbym ci opowiedzieć! 

Od kiedy Czarny Koń znał ludzi, znał też człowieka przeklętego. Zawsze  
wskrzeszany  
po śmierci, niezależnie od stanu, w jakim było jego ciało, wiedźmin Cień na  
przemian wiódł  
życie oddane to ciemnej, to jasnej stronie swej natury. Każde wcielenie było  
jednak tylko  
cieniem dawnego maga. Miało niekompletne wspomnienia z wcześniejszych żywotów,  
jakby  
niektórych nie było. Zdolności kolejnych wcieleń też się zmieniały. Wiedziona  
rozpaczliwym  
pragnieniem utworzenia całości, każda kolejna osobowość przybierała nowe imię,  
takie jak  
Madrac, mając nadzieję, że to ona będzie ostatnim, nieśmiertelnym Cieniem.  
Wreszcie po  
tysiącach lat coś się zmieniło i być może Czarny Koń miał przed sobą ostatnie  
wcielenie. Gdy  
to zrozumiał, wstąpiła w niego nadzieja. 
- A zatem twoja klątwa się skończyła. Możesz żyć w pokoju. Cień zaśmiał się  
gorzko i  
postąpił ku niemu. Zdejmując kaptur, pozwolił mrocznemu rumakowi spojrzeć sobie  
w twarz,  
a raczej w rozmytą maskę, która za nią uchodziła. 
- - Jeszcze nie, mój drogi przyjacielu, jeszcze nie, ale... Madrac płowieje i  
nie mogę  
być pewien, jakiego rodzaju osoba go zastąpi. Inna od przeszłych, to oczywiste.  
Naszła mnie  
potrzeba, żeby z tobą porozmawiać, powiedzieć ci, jednak... 
- - Jeśli mnie uwolnisz, Cieniu, zrobię dla ciebie wszystko, co w mojej mocy. 
- - Uwolnić cię? Nie bądź śmieszny! Większą przyjemność sprawia mi napawanie  
się twoją niemocą. Cóż za ironiczna odmiana losu! 
Brzmienie głosu wiedźmina wzbudziło większe obawy Wieczystego niż same słowa.  
„Czyżby klątwa ustąpiła czemuś bardziej mrocznemu, czemuś dużo groźniejszemu?” -  
dumał.  
Wydawało się, że osobowość Cienia zmienia się w sposób nie dający się  
przewidzieć. Jeśli  
czarnoksiężnik wcześniej nie był szalony, wkrótce wpadnie w obłęd z powodu tej  
nowej  
tortury. 
Przykładając rękę do czoła, jakby w próbie ugaszenia bólu, Cień kontynuował: 
- Powiem ci też to: wiem, gdzie popełniłem błąd, dlaczego moje zaklęcie nie  
spełniło  
pokładanych w nim nadziei. Wiem, dlaczego „nieśmiertelność”, jaką otrzymałem,  
okazała się  
nie kończącym się pasmem udręk. Tym razem błąd może zostać naprawiony. -  
Przybliżył się  
do magicznej klatki. - A ty... ty nie możesz mi przeszkodzić. Nie możesz, póki  
jesteś tu  
uwięziony. Czarodziej odpowiedzialny za twój... wypoczynek posłużył się magią  
Vraadów,  
żeby stworzyć tę klatkę. Wiesz, co to oznacza? 
Czarny Koń milczał, oszołomiony słowami wiedźmina - zwłaszcza ostatnimi.  
Wreszcie oznajmił: 
- Znam czary Vraadow. Już nie istnieją w tej rzeczywistości! Vraadowie żyją  
tylko w  
nasionach swych potomków. Ich magia ustąpiła magii tego świata! 
Cień skłonił głowę w oszczędnym skinieniu. 
- - Jak sobie życzysz. Sam sprawdź zaklęcie... - Wiedźmin być może się  
uśmiechnął;  
tylko on mógł to wiedzieć na pewno. - Ach, prawda, nie możesz. Jesteś wewnątrz,  
oczywiście, a wzory są na zewnątrz, otaczając barierę. 
- - Po coś tu przyszedł, Cieniu? Tylko porozmawiać? 

- - Przyszedłem wbrew sobie, kierowany nieodpartym pragnieniem. Nazwij je  
kaprysem. 
- - Nazwij je sumieniem - poprawił cicho Czarny Koń. 
- Sumieniem? Pozbyłem się tego zbędnego bagażu! Zakapturzony wiedźmin wycofał  
się, z każdym krokiem stając się coraz bardziej niewyraźny. W magii Cienia  
zawsze było coś  
nie całkiem właściwego, nie całkiem normalnego, ale Czarny Koń nie umiał  
określić, co to  
takiego. 
- - Ciesz się tym, co masz, póki możesz, przyjacielu. Kiedy zobaczysz mnie  
następnym razem, jeśli w ogóle mnie zobaczysz, będę wreszcie panem swego losu...  
i nie  
tylko. 
- - Cieniu... - Było za późno. Wiedźmin rozpłynął się w nicość. Pochodnia  
zgasła,  
gdy tylko odszedł, pogrążając komnatę w ciemności. Ale nie to trapiło Czarnego  
Konia.  
Dużo, dużo bardziej interesowały go krótkie, zagadkowe odwiedziny tego, kto był  
zarazem  
jego wrogiem i przyjacielem. 
Stwierdzenie, że powrót Cienia stał w sprzeczności z tym, co wiedźmin powinien  
zrobić, brzmiało tak oględnie, iż Czarny Koń musiał się roześmiać. Cień nie  
robił niczego bez  
powodu, nawet jeśli sam tego powodu nie znał. Mało prawdopodobne, by kierowała  
nim chęć  
naigrawania się z Czarnego Konia; nie leżało to w zwyczaju żadnego z jego  
niezliczonych  
wcieleń, a przynajmniej tych, które znał Wieczysty. 
„Ile naprawdę ma lat?” Było to pytanie, które od czasu do czasu zadawał Cieniowi  
i  
które teraz pojawiło się nieproszone. Nikt jednak nie znał odpowiedzi. Nawet sam  
wiedźmin  
tego nie wiedział, nie pamiętał. Przypominał sobie tylko kilka niejasnych  
rzeczy, na przykład  
to, że ambitny czarnoksiężnik, próbował zyskać władzę nad mocami, które w owych  
czasach  
znane były po prostu jako dobro i zło, ciemność i światło. Być może zwiedziony  
przez tak  
prymitywne pojmowanie popełnił jakiś fatalny błąd w ostatnich krokach swojego  
zaklęcia.  
Moce nie podporządkowały się jego woli; to on został ich zabawką. Być może  
powiodło mu  
się, ale nie w taki sposób, w jaki sobie życzył. Nic jednak nie niosło  
odpowiedzi na pytanie,  
które stale nękało karego ogiera. „Ile lat miał Cień, gdy się spotkaliśmy? Czy  
był dość stary,  
by pamiętać Vraadów? Dość stary by... być jednym z nich?” 
Myśl owa była tak obłędna, że siłą wyrzucił ją z głowy. Nastały i przeminęły  
pokolenia Smoczych Królów od czasu krótkiego, burzliwego istnienia Vraadow na  
tym  
świecie. Ludzie byli ich potomkami, tak, ale niczym więcej. 
„Wszelkie marzenia o nieśmiertelności w końcu spełzły na niczym. Nawet dla  
Vraadow”. 
Czarny Koń stwierdził, że odbiega od tematu, wrócił więc do powodu krótkiej i  
tajemniczej wizyty Cienia. Jeśli nie przybył szydzić z jego niemocy, to co  
mogłoby  
wytłumaczyć jego powrót? Czyżby chciał go ostrzec? Być może. Prawdopodobnie coś  
więcej.  
Czarny Koń roześmiał się, gdy coś innego wpadło mu do głowy. „Czy mogło to  
być...?” 
Ponure rozmyślania ogiera przerwał zgrzyt klucza przekręcanego w drzwiach.  

„Ruchliwy dzień! Zawsze myślałem, że więzienie jest spokojnym miejscem!” 
Zawiasy zaprotestowały jękliwie i światło pochodni wlało się do komnaty. Wszedł  
strażnik. Nie patrząc w stronę więźnia, zapalił pochodnię i odszedł. Zastąpiła  
go druga osoba,  
wysoka i znajoma, znacznie bardziej opanowana. Wymizerowana, pochylona wiekiem,  
czekała cierpliwie, gdy drugi strażnik, niespokojny jak pierwszy, ustawiał  
stołek między  
drzwiami a skrajem bariery. 
Kiedy wreszcie zostali sami, Drayfitt przemówił. Jego oczy spoglądały w bok od  
Czarnego Konia. Sprawiał wrażenie trochę rozkojarzonego, jak gdyby wyczuwał, że  
w  
pomieszczeniu przebywał ktoś jeszcze. 
- I co... demonie? Zastanowiłeś się nad prośbą mego suzerena? 
Mroczny rumak przesunął się lekko, bez powodzenia próbując napotkać spojrzenie  
czarodzieja. 
- - To była prośba? Rób, co każe - bez pytania - a on być może pewnego dnia  
uwolni  
cię, byś mógł podążyć za Cieniem? Ha! 
- - Jest królem i należy go słuchać. 
- - Jesteś dobrze wytresowany, czarokleto. 
Drayfitt wzdrygnął się, ale nie odwrócił głowy. Jakby wiedział, co może się  
stać, jeśli  
spojrzy w oczy Czarnego Konia. 
- - Dawno temu przysiągłem bronić tego miasta. To mój dom. Melicard jest moim  
panem i władcą. 
- - A nie mówiłem? Dobrze wytresowany! Każdy król powinien mieć takiego  
wiernego psa za maga! 
- - Nigdy nie chciałem korzystać z tych mocy! - Oczy Drayfitta powędrowały w  
górę, w stronę jakiegoś wspomnienia. 
Czarny Koń zaklął bezgłośnie. 
- - Czemuś zatem to uczynił? 
- - Król potrzebował czarnoksiężnika. Doradca Quorin dowiedział się o mnie.  
Wiedział od szpiegów, że zajmuję to jedno, to drugie pomniejsze stanowisko na  
dworze od  
ponad stu lat, co przekracza normalną długość ludzkiego życia. Wcześniej zawsze  
udawało  
mi się zagubić w labiryncie biurokracji, twierdzić, że jestem swoim synem albo  
wymyśleć  
inne kłamstwa, i korzystać z mocy wyłącznie na tyle, by ludzie w to wierzyli.  
Nie mam  
zamiaru podążać w ślady mojego brata Ishmira i zginąć w walce ze Smoczymi  
Królami. Nie  
pragnę też ujrzeć zagłady Talaku, co nastąpi, jeśli Srebrnemu Smokowi uda się  
zasiąść na  
cesarskim tronie. 
Podczas nieobecności Czarnego Konia wydarzyło się tyle rzeczy, że trudno mu było  
powiedzieć, co jest najbardziej zdumiewające. To, że Cabe Bedlam, wnuk  
największego ze  
Smoczych Mistrzów, przechytrzył Smoczego Cesarza i pokonał własnego ojca,  
szalonego  
Azrana, radowało mrocznego ogiera, poznał bowiem młodego śmiertelnika i nawet  
podróżował z nim przez pewien czas. Śmierć Złotego Smoka skłóciła smoki; kwestią  
sporną  
było, kto ma prawo do tronu najwyższego z królów. Cabe Bedlam i jego żona, Pani  
z  
Bursztynu, wychowywali potomstwo Smoczego Cesarza razem ze swoimi dziećmi,  
próbując  
nauczyć obie rasy zgodnego współistnienia. Pytanie, czy smoki zaakceptują  
najstarszego  
samca z królewskiego rodu jako swego władcę, kiedy osiągnie odpowiedni wiek -  
jaki by on  

nie był u smoków - pozostawało na razie bez odpowiedzi. Tymczasem co najmniej  
dwóch z  
pozostałych Smoczych Królów ubiegało się o sukcesję po swoim „bracie” dowodząc,  
że  
czekanie, aż młode dorosną, jest zbyt ryzykowne, zbyt spekulatywne. Żaden z nich  
nie  
uzyskał wystarczającego poparcia ze strony swego rodzaju, ale Srebrny Smok z  
dnia na dzień  
rósł w siłę. Drayfitt wiedział, że pierwszy krok nowego cesarza w kierunku  
ponownego  
zjednoczenia ziem polegać będzie na zniszczeniu Talaku, wrogiego miasta leżącego  
na  
osobistych terenach Srebrnego. Zyskawszy parę lat temu prawdziwą niepodległość,  
miasto- 
państwo nie zamierzało się poddać, przynajmniej nie pod panowaniem Melicarda. 
- - Mai Quorin przy każdej okazji nie szczędzi mu podszeptów, przynaglając do  
szaleńczej krucjaty. Niedobitki z Mito Pica, miasta zrównanego z ziemią przez  
smoka Tomę,  
nadal wołają krwi gadów, a ich głosy są silne. Sam Melicard ma obsesję na  
punkcie  
Smoczych Królów. Gdy to odkryłem, doszedłem do wniosku, że jedynie stając się  
nieodłączną częścią tego chaosu zdołam zaprowadzić w nim pewien ład.  
Zarezerwowałem dla  
siebie głos rozsądku. 
- - I dlatego wezwałeś demona? - zapytał na pozór niewinnie Czarny Koń. -  
Zaprawdę, jesteś mistrzem logiki! Co za geniusz! Ja nigdy nie wpadłbym na taki  
przebiegły  
pomysł! 
Czarodziej wstał. Kąśliwe słowa wyrwały go z zadumy. Niemal spojrzał na swojego  
więźnia. Niemal. 
- - Mai Quorin znalazłby innego, który przełożyłby tę przeklętą księgę! Kogoś  
bardziej giętkiego, łatwiej poddającego się jego woli! Teraz przynajmniej panuję  
nad  
sytuacją, nie pozwalam jej wyrwać się spod kontroli! 
- - Czy tak postąpiłby Ishmir? 
Pytanie przypieczętowało los Drayfitta. Wzmianka imienia brata zrodziła szybko  
narastający gniew, wściekłość powiązaną z nieostrożnością. Starzec odwrócił się  
w stronę  
Czarnego Konia, zamierzając ukarać go za wydobywanie na powierzchnię myśli,  
które  
rozdzierały mu umysł od czasu wyrażenia zgody na ten obłędny plan. „Czy Ishmir  
by  
ustąpił?” Drayfitt znał odpowiedz i wcale mu się ona nie podobała. Spiorunował  
wzrokiem  
mrocznego rumaka. Jego spojrzenie spotkało się z zimnymi, błękitnymi oczami. 
Czarny Koń zamroził maga, przejął kontrolę nad jego nie ochronionym umysłem.  
Roześmiał się cicho, zadowolony z powodzenia swojego planu, ale był to pusty  
śmiech.  
Drayfitt był dobrym, choć naiwnym śmiertelnikiem. Podstępne posłużenie się  
imieniem jego  
brata sprawiło ból widmowemu ogierowi, który znał większość zmarłych dawno temu  
Smoczych Mistrzów, łącznie z Ishmirem, Panem Ptaków. 
- Wybaczcie mi, obaj - mruknął - ale nie miałem wyboru. Emocje odpłynęły z  
twarzy  
czarodzieja, ręce zwisły bezwładnie wzdłuż boków. Bardziej niż kiedykolwiek  
wyglądał jak  
martwy. Czarny Koń, który nie chciał go skrzywdzić, poruszał się ostrożnie. 
- Twój umysł należy do mnie, śmiertelny! Twoja dusza jest moja! Mógłbym pognać  
cię ścieżką, którą ludzie podążają tylko w jedną stronę, lecz tego nie uczynię!  
Nie, jeśli  
będziesz mi posłuszny! 

Drayfitt trwał bez ruchu, ale Czarny Koń wiedział, jak tylko on mógł wiedzieć,  
że  
podświadomość maga wszystko rozumie. 
- Usuniesz barierę, otworzysz bramę w tej zapomnianej przez Pustkę klatce i  
wypuścisz mnie na wolność! Zrób to, a nie wyrządzę ci krzywdy! 
Choć jego głos dudnił, rumak nie obawiał się, że usłyszą go strażnicy za  
drzwiami.  
Melicard rozkazał Drayfittowi spowić komnatę kokonem ciszy, co znaczyło, że  
żadne  
dźwięki nie wydostaną się poza jej obręb. Przybył jakiś bardzo ważny gość i  
król, nagle  
przygaszony, nie chciał, żeby wieści o jego poczynaniach dotarły do tej  
nieznanej osobistości. 
„Liczne są maski, jakie przywdziewają koronowane głowy - pomyślał Czarny Koń  
drwiąco. - Ciekawe, któż taki mógł wprawić w zdenerwowanie »urodziwego« króla  
Melicarda?” 
Drayfitt pracował biegle, metodycznie przechodząc poszczególne etapy zaklęcia.  
Choć nie miał księgi, zachował wspomnienie pierwszej próby i Czarny Koń czerpał  
z niego  
bez przeszkód. Gdyby miał czas, kazałby śmiertelnikowi powtórzyć głośno kolejne  
kroki,  
żeby przebadać niuanse zaklęcia. Były to czary Vraadow i karego rumaka  
niepokoiła myśl, że  
nie wiedział tego wcześniej. Powinien poszukać księgi i tego, kto ją odnalazł.  
Czary Vraadow  
były niebezpieczne, choć wydawały się zdumiewająco proste. 
Szybkim ruchem Czarny Koń odwrócił wynik zaklęcia. Zamiast stworzyć jeszcze  
jedną klatkę wokół pierwszej, rozdarł obecną na części. 
Podstarzały czarodziej opuścił ręce i ponownie zamarł w podobnym do śmierci  
bezruchu. Czarny Koń zrobił niepewny krok w stronę granic więzienia. Jedna  
kończyna,  
wyciągnięta tak bardzo, że stała się cienka jak igła, dotknęła barierę i  
przeniknęła na drugą  
stronę. Czarny Koń skoczył, woląc dłużej nie kusić losu. 
- Wolność! Ach, słodka wolność! Wyborna robota, moja śmiertelna marionetko!  
Pierwszorzędnie zrobione! - Popatrzył z sympatią na Drayfitta. - Zasłużyłeś na  
cenną  
nagrodę, na coś, czego z pewnością ostatnio ci brakowało! Dam ci sen  
przywracający siły!  
Długa, krzepiąca drzemka potrafi czynić cuda! A kiedy się przebudzisz, zrobisz  
dla mnie  
jeszcze jedno: znajdziesz źródło magii Vraadow, tę księgę, i zniszczysz ją! A  
teraz  
odpoczywaj! Drayfitt osunął się na podłogę. 
Czarny Koń obrzucił ostatnim, pogardliwym spojrzeniem komnatę, która była jego  
więzieniem, stanął dęba, otworzył ścieżkę poza ten świat i zniknął. 
Gdy noc gotowała się do ustąpienia przed dniem, obiekt desperackich poszukiwań  
Czarnego Konia zmaterializował się na środku komnaty będącej przeciwieństwem  
byłego  
więzienia mrocznego rumaka. Choć nieco surowsza od osobistych kwater króla  
Melicarda,  
była wytwornie urządzona i godna najznamienitszej osoby. 
Cień podniósł rękę i przeciągnął palcem po oparciu masywnej złoconej sofy.  
Załegała  
na niej gruba warstwa kurzu. Być może wiedźmin się uśmiechnął. Nikt nie  
korzystał z tego  
pokoju od jakiegoś czasu, może od lat. 
„A zatem pogłoski nie kłamały”. Komnaty te należały do wielmożnego Gryfa,  
nieludzkiego - tylko z wyglądu - sprawiedliwego władcy Penacies, legendarnego  
Miasta  
Wiedzy. Niegdyś Gryf był jego towarzyszem, czasami przyjacielem, ale tylko  

wtedy, gdy  
Cieniowi można było ufać. Gryf rozumiał go lepiej niż inni, wyjąwszy Czarnego  
Konia. Cień  
wytarł kurz z palców i stwierdził, że niemal brakuje mu dawnego przeciwnika.  
Wieść niosła,  
że Gryf przebywał gdzieś za Wschodnimi Morzami, tocząc wojnę, która najwyrainiej  
nie  
chciała się zakończyć. Mimo licznych próśb stosowanych przez różnych urzędników  
miejskich, człowiek, którego Gryf zostawił jako swego zastępcę, pomniejszy  
mistrz magii i  
wybitny mistrz strategii, generał Toos, odmówił przywdziania królewskiego  
płaszcza.  
Zamiast tego postanowił zostać regentem dysponującym władzą równą królewskiej,  
zastrzegając sobie prawo do zrzeczenia się jej na rzecz Gryfa po jego powrocie. 
„Tym lepiej” - osądził Cień. Zatoczył powolny krąg, omiatając wzrokiem każdy  
przedmiot, czy to stojący na podłodze, przypięty do ściany czy też zwisający z  
sufitu.  
Większość rzeczy była taka, jak je pamiętał, nawet metalowe posągi po obu  
stronach drzwi.  
Były to żelazne golemy, ożywione istoty z zimnego metalu, stworzone przez  
nieobecnego  
pana Penacies. Golemy strzegły osobistych komnat władcy. Zaskakująco szybkie,  
powinny  
rzucić się na wiedźmina w chwili, gdy się zmaterializował. Jednak w  
przeciwieństwie do  
większości intruzów, Cień potrafił nad nimi panować. 
Pewne słowa, wszczepione głęboko w ich jestestwo, czyniły je niczym więcej jak  
fantazyjnymi posągami. Kilka słów, które Cień bezgłośnie rzucił w ich stronę,  
zanim się  
całkiem zmaterializował. Znajomość tajemnic Gryfa zapewniała mu przewagę.  
Wiedźmin  
zaśmiał się cicho, potem odwrócił w stronę ściany, na której wisiał cel jego  
przybycia: wielki,  
misternie utkany gobelin z widokiem miasta Penacies. 
Fakt, że regent go nie potrzebował, mówił wiele. Gobelin był stary, starszy  
nawet od  
Cienia. Wiedźmin dotknął go delikatnie. Generał Toos nigdy nie ukrywał swojej  
niechęci do  
talizmanów mocy, choć je tolerował. Jednakże gobelin był tylko ogniwem do  
kolejnego  
większego cudu. Przybliżając się na tyle, na ile śmiał, wiedźmin uważnie  
przyjrzał się  
gobelinowi. Widok przedstawiał Penacles, wszystkie ulice, wszystkie budynki.  
Choć gobelin  
utkany został w czasach powstania miasta, ukazywał również budowle, które  
wzniesiono nie  
wcześniej niż rok czy dwa lata temu. 
- Nawet po tak długim czasie sprawujesz się bez zarzutu - wyszeptał Cień. Twórca  
był  
perfekcjonistą i nawet wiedźmin był pod wrażeniem doskonałości jego dzieła. 
Przez kilka minut przypatrywał się gobelinowi, szukając znaku. Nie był pewien,  
czy  
zdoła go rozpoznać. Jak samo miasto, znak zmieniał się z biegiem lat. Czasami  
był to rysunek  
stylizowanej księgi, kiedy indziej pojedyncza litera. Przez stulecia przewinęło  
się mnóstwo  
symboli, przy czym znaczenie wielu z nich okrywała tajemnica. 
„Przydałyby mi się twoje fantastyczne oczy, wielmożny Gryfie! Zawsze umiałeś  
znaleźć znak na pierwszy rzut oka!” W tej chwili jego spojrzenie zatrzymało się  
na maleńkim,  
skręconym proporcu, znajomym mu jak żadnej innej żyjącej współcześnie istocie.  

Cień  
skrzywił usta w swym niewyraźnym uśmiechu, a jego rozmytą twarz ożywiły emocje.  
Zapamiętał położenie znaku i omiótł gobelin wzrokiem pełnym szczerego podziwu. 
- Pomyślałby kto, że żyjesz i masz złośliwe poczucie humoru! Mój... mój ojciec  
byłby  
nawet rozbawiony! 
„Ojciec”. Wiedźmin zadrżał. Nie wszystkie wspomnienia; które powróciły, były  
przyjemne. Szybko zajął myśli czekającym go zadaniem. 
Odnalazł znaczek i potarł go palcem, a gdy to zrobił, pokój zaczął płowieć. Cień  
być  
może się uśmiechnął. Pocierał proporzec, gdy komnata Gryfa ustępowała innemu  
pomieszczeniu, korytarzowi. Gobelin trwał, póki komnata mieszkalna nie znikła, a  
wtedy  
również spłowiał. Wiedźmin został sam w korytarzu, którego ściany obstawione  
były nie  
kończącymi się rzędami półek pełnych masywnych, oprawnych w skórę tomów,  
identycznych  
nawet pod względem koloru. 
„Gobelin nadal działa”. 
Stał w legendarnych bibliotekach Penacles. 
Biblioteki powstały na długo przed miastem. Gdy powróciły mu wspomnienia, Cień  
przypomniał sobie informacje dotyczące tej dziwnej, podziemnej budowli, która  
większa była  
wewnątrz niż na zewnątrz i nigdy nie mieściła się w tym samym miejscu. Nawet on  
nie znał  
jej pochodzenia, ale podejrzewał, że podobnie jak zaklęcie użyte przez  
nadwornego maga  
Melicarda do stworzenia klatki Czarnego Konia, była dziełem Vraadow. 
Poza niezliczonymi księgami w bibliotece niewiele było do oglądania. Podłoga  
wyłożona polerowanym marmurem. Korytarze - ten, w którym stał i te, które  
widział -  
oświetlone przez światło z niewiadomego źródła. Półki wyglądały jak nowe, ale  
Cień  
wiedział, że są niewyobrażalnie stare. Wydawało się, że w bibliotekach czas  
traci swoje  
znaczenie. 
- Nie było cię szmat czasu. 
Rzeczowe stwierdzenie padło z ust niewielkiej postaci w prostym odzieniu. Jej  
ręce  
niemal dotykały podłogi, głównie za sprawą niepospolicie krótkich nóg. Na głowie  
w  
kształcie jaja zachował się skąpy kosmyk włosów. 
Był to jeden z gnomów - albo może jedyny - który pełnił tu rolę bibliotekarza.  
Jeśli  
Cień dobrze pamiętał, biblioteki zawsze miały swoich gnomów i wszyscy oni  
podobni byli  
jak krople wody. 
- Dziesięć lat to dla nas niedługo - rzucił drwiąco czarnoksiężnik, wspominając  
ostatnią wizytę, złożoną w bibliotekach z wielmożnym Gryfem. 
Gnom, na pozór nieświadom szyderczego tonu, odparł: 
- Dziesięć lat, nie. Tysiąc tysięcy lat, tak. Nawet dla nas. Choć trudno było  
coś  
odczytać z wyrazu jego twarzy, ciało Cienia zdradzało emocje. Wiedźmin  
zesztywniał i chciał  
się odezwać, lecz miał kłopoty z dobraniem słów. Gnom wypełnił przedłużającą się  
ciszę. 
- Nie ma tu tego, czego szukasz. Być może to jedyny strzęp wiedzy, którego  
biblioteki  
nie chcą zawierać. 
Wiedźmina zirytowało, że gnom mówi o bibliotekach jako myślącym stworzeniu. Nie  
miał zamiaru poczuć się tutaj jak w brzuchu jakiejś bestii. 

- W takim razie gdzie jest? Istnieje! 
Bibliotekarz wzruszył ramionami i odwrócił się powoli, z księgą w ręce. Księgi  
przed  
chwilą nie było. 
- - Poszukaj w jaskiniach. 
- - W jaskiniach? 
- - W jaskiniach. - Gnom z powrotem stanął przodem do Cienia, patrząc na niego  
jak  
mistrz na niezbyt lotnego ucznia. - W jaskiniach Smoczego Cesarza. W tym, co  
zostało z  
miejsca, w którym to wszystko się zaczęło. 
„Miejsce, w którym się zaczęło”. Cień być może się uśmiechnął, ale jeśli tak,  
był to  
ponury uśmiech. Zapomniał o tym miejscu. Wspomnienie wróciło do niego dopiero w  
tej  
chwili i było, całkiem możliwe, tym, którego wolałby nie nosić w pamięci, nawet  
za cenę  
własnego istnienia. 
IV 
Erini przebudziła się, gdy do pokoju wtargnęło światło późnego poranka. Jej  
myśli i  
uczucia tworzyły splątaną sieć na wpół spamiętanych obrazów; przepełniała ją  
cała gama  
emocji - od radości po strach. 
Łoże było ogromne i bardzo miękkie. Próbowała się w nim zakopać, fizycznie i  
psychicznie. Jej stare łóżko w domu - „Nie, w byłym domu!” - było nie więcej niż  
kawałkiem  
deski i koca w porównaniu z tą wspaniałością. Cały pokój był wspaniały, wielki  
jak znane jej  
reprezentacyjne sale. Posadzkę tworzyły wielobarwne marmurowe płyty, zarzucone  
tu i  
ówdzie futrami i kobiercami. W kątach do sufitu śmigały kolumny obficie zdobione  
złotymi  
kwiatami. Wesołe tapiserie pokrywały s’ciany. Meble, łącznie z łożem,  
wyrzeźbiono z  
najlepszego dębu z północy, niezwykle rzadkiego po zniszczeniu dużej części  
lasów podczas  
tej strasznej, nietypowo surowej zimy. 
Erini z konsternacją przyłapała się na rozpamiętywaniu, jak czeredy olbrzymich  
kopaczy, potężnych futrzastych stworzeń o wielkich pazurach, ruszyły na  
południe,  
pozostawiając za sobą szeroki szlak gołej, zdeptanej ziemi. Księżniczka  
zadrżała, stworzenia  
bowiem były nie dalej jak dzień drogi od jej miasta, kiedy w ciągu paru godzin  
wybiła je  
jakaś zaraza lub może coś innego. Dziwne, w związku z tą samą sprawą Melicard...  
„Melicard”. 
Szeroko otworzyła oczy, poddając się nieuchronnemu i wracając myślami do  
wczorajszego wieczoru. Erini spodziewała się wielu rzeczy, gdy weszła do  
zaciemnionej  
komnaty, ale ręka z elflego drewna była z nich ostatnią. Mimo wdzięcznej  
prezencji -  
niewątpliwie dzięki wprawnemu rzemieślnikowi - drewniana dłoń poruszała się  
niezdarnie, co  
wciąż przypominało, że nie jest prawdziwa. Choć została pomalowana na kolor  
dopasowany  
do barwy skóry króla, Erini zawsze miała uważać ją za sztuczną kończynę. Widok  
tej ręki w  
nikłym świetle sprawił, że podświadomie spodziewała się najgorszego. To dlatego,  
kiedy  
Melicard przysunął światło blisko twarzy, księżniczka sapnęła z grozą, choć  

prawdę  
powiedziawszy jeszcze go nie ujrzała. Kiedy wreszcie jej oczy spoczęły na  
obliczu  
narzeczonego i jego wizerunek wrył się dostatecznie głęboko w jej wstrząśnięty  
umysł, groza  
przemieniła się w pomieszanie i stopniowo, w radość. 
Erini musiała przyznać, że twarz Melicarda I, króla Talaku i - w jej wówczas  
dziecięcych oczach - najurodziwszego z mężczyzn, była spełnieniem dziewczęcych  
marzeń.  
Silne, regularne rysy wyrażały zdecydowanie i wolę przystające jego pozycji. Był  
to cudowny  
widok i księżniczkę ogarnęła taka radość, że niemal frunęła mu w ramiona,  
potrącając  
świeczkę w jego dłoni. 
Dopiero wtedy, kiedy znaleźli się tak blisko, wyraźny stał się niesamowity  
charakter  
twarzy. Księżniczka zamarła w pół kroku. Jeśli cokolwiek świadczyło o reakcji  
króla na tę  
nagłą odmianę, to tylko zaciśnięcie ust i zmrużenie oka - jednego oka. 
„Wypadek”, w którym stracił rękę, kosztował go również część twarzy. W tym  
względzie szepty plotkarzy mówiły prawdę. Powiadano też, że w grę wchodziła  
starożytna  
magia, i to z jej powodu twarz nie mogła zostać uleczona. Coś zdarło mu duże  
fragmenty  
skóry i Melicard stracił lewe oko. Kiedy zawiodły wszelkie sposoby przywrócenia  
ręki, król  
uciekł się po pomoc do elfiego drewna - rzadkiego drewna, które, jak mówiła  
legenda,  
pozyskiwano z drzewa pobłogosławionego przed ducha umierającego elfa - i kazał  
sobie  
sprawić nową kończynę. 
Podobnie postąpił z twarzą. 
Erini, rozpamiętując to, co stało się później, otuliła się kołdrą. Łzy spłynęły  
po jej  
policzkach i wyszeptała: 
- Tak mi przykro! 
Podczas gdy ona stała jak skamieniała, przepełniona tym, co mógł uważać tylko za  
odrazę i przerażenie, Melicard spokojnie od pierwszej zapalił inne świece. Był  
do tego stopnia  
przekonany, że go znienawidzi, iż wcale nie próbował kryć się ze swoim  
kalectwem. 
- Z pewnością jeszcze przed wyjazdem z Gordag-Ai słyszałaś bez liku opowieści o  
moich... kłopotach! Czy rzeczywistość jest duża gorsza od wszystkich tych  
historii? 
Co mogła mu powiedzieć? Nie potrafiła oderwać oczu od jego twarzy. Była to twarz  
Melicarda, każda krzywizna i każdy kąt dokładnie taki, jaki powinien - tylko że  
lewa strona  
została po mistrzowsku wyrzeźbiona z tego samego materiału, co ręka. Drewno  
zastępowało  
skórę na kości policzkowej i żuchwie, tworzyło trzecią część nosa; drewno  
sięgało do połowy  
czoła i za ucho. Księżniczka była pewna, że po rozpięciu kołnierza ciemnej  
koszuli  
zobaczyłaby więcej drewna. 
Zniszczenia nie ograniczały się do lewej strony twarzy. Prawa poznaczona była  
przez  
coś, co wyglądało niemal jak konary rozrastające się z lewej. Trzy główne  
gałęzie  
rozszczepiały policzek i każda miała jedną czy dwie mniejsze odnogi. Zaczarowane  
drewno  
stanowiło taki kontrast z bladą skórą, że cale to połatane oblicze wyglądało jak  

twarz ofiary  
zarazy. 
- Możesz odejść w każdej chwili, księżniczko Erini - powiedział po dłuższej  
chwili. 
Potrząsnęła głową, nie chcąc zawierzać ustom. Melicard okrążył ją ostrożnie i  
podsunął jej krzesło. Erini była do tego stopnia zaabsorbowana jego wyglądem, że  
nawet nie  
zwróciła uwagi, czy w pokoju są jakieś meble. 
- Jeśli zamierzasz zostać, usiądź. To wygodniejsze niż siedzenia w powozie,  
nawet w  
królewskiej kolasie. 
Szepnąwszy „dziękuję”, Erini poprawiła fałdy krępującej ją sukni i usiadła.  
Król,  
poruszający się szybko i cicho, nagle pochylił się przed nią z kielichami  
czerwonego wina w  
dłoniach. Erini wzięła puchar i gdy król usiadł naprzeciw niej, podniosła go do  
ust. Wino nie  
ukoiło nerwów, jej wzrok bowiem nie odrywał się od twarzy Melicarda nawet wtedy,  
gdy  
piła. 
Siedzieli tak przez parę minut. Melicard, którego zachowanie było równie ozięble  
uprzejme co słowa, opróżniał swój kielich w milczeniu. Wydawało się, że z każdym  
łykiem  
coraz bardziej zamyka się w sobie. Księżniczka chciała coś powiedzieć,  
cokolwiek, aby  
zmniejszyć jego ból i swoje poczucie winy, ale nic nie przychodziło jej do  
głowy. Rozzłościła  
się na myśl, że staje się jedną z tych bezradnych, mimozowatych panien, które  
bajarze często  
czynią bohaterkami swoich baśni. Do tej pory potajemnie szydziła z tych  
żałosnych kobietek. 
Wreszcie król odstawił kielich i wstał. Księżniczka wyprostowała się, oczekując  
jakiegoś oświadczenia, jakichś słów dotyczących ich wspólnej przyszłości - a  
nawet jej braku,  
jeśli takie było jego życzenie. Ku jej zaskoczeniu Melicard odwrócił się i  
przeszedł w drugi  
koniec komnaty, do drugich drzwi. Otworzył je i bez słowa, nie oglądając się za  
siebie,  
wyszedł z pokoju. 
Erini wbiła oczy w drzwi, gdy zamknęły się za jego plecami, zupełnie nie  
pojmując,  
co się stało. Dopiero gdy służący w liberii stanął w drzwiach, którymi weszła,  
spłynęło na nią  
zrozumienie. 
- Jeśli zechcesz pójść ze mną, wasza wysokość, pokażę ci twoje pokoje. - Słowa  
służącego potwierdziły jej obawy: Melicard nie zamierzał wrócić. Król odgadł jej  
odrazę oraz  
litość i nie mógł dłużej tego znosić. 
Nie zobaczyła nikogo innego prócz sług, które zaopiekowały się nią i dwiema  
dworkami. Podczas wieczerzy Galea i Magda nie dawały jej spokoju, próbując  
wydobyć z  
niej choć strzępy wiadomości o królu, ale Erini milczała. Odprawiła je grzecznie  
i wcześnie  
udała się na spoczynek - połączenie trudów podróży i przejść po przybyciu na  
miejsce  
okazało się nie do zniesienia. 
Pozwalając, by słońce dotykało jej skóry, by leczyło psychiczne rany, w duchu  
złożyła  
przysięgę. „Muszę mu to wynagrodzić! Muszę bez cienia politowania pokazać, że mi  
na nim  
zależy! Nic dziwnego, że zachowuje się w taki sposób, jeśli wszyscy reagują jak  

ja!” Nie  
można winić Melicarda za jego starania, zadecydowała z poczuciem winy. Skoro  
jego ciało  
nie chciało się uleczyć, to co miał zrobić? Nosić maskę ze srebra i złota?  
Paradować ze  
zniekształconym obliczem? Pod wieloma względami twarz z elfiego drewna była  
dobrym  
rozwiązaniem, choć z początku wytrącającym z równowagi. Nawet królewski  
czarodziej nie  
wymyślił nic lepszego, gdy nie udało mu się zagoić ran swego pana. 
Jej palce zaczęły zaciskać się na tę myśl i splotła ręce, żeby zwalczyć to  
pragnienie.  
Nie chciała mu ulec. Nie mogła zrobić nic ponad to, czego nie mogli zrobić inni,  
wprawniejsi  
i wyszkoleni. 
Erini powtórzyła słowa, które stały się jej litanią - jest księżniczką Gordag-Ai  
i nigdy  
nie będzie czarodziejką ani wiedźmą. Nigdy. Zostanie królową, takie jest jej  
przeznaczenie.  
Żaden król nie zawierzyłby żonie-czarownicy. Lud nie miałby do niej zaufania. 
Choć udało się zdusić pokusę, Erini była tak roztrzęsiona, że musiała wstać.  
Ubrała się  
sama, bo nie chciała, żeby Galea i Magda albo ktoś z ludzi Melicarda zastanawiał  
się, co nią  
tak wstrząsnęło. Nim dokończyła toaletę, niebezpieczeństwo przeminęło.  
Przejrzała się w  
ogromnym lustrze, które zajmowało ścianę naprzeciwko łoża, i zadowolona  
ośmieliła się  
wezwać służbę. Nawet jeśli cały dzień okaże się nieudany, to przynajmniej zje  
przyzwoite  
śniadanie. 
Ani Melicard, ani nieprzyjemny doradca Quorin nie pojawili się przy śniadaniu.  
Towarzyszyły jej Galea i Magda, lecz księżniczka szybko skończyła jeść i wstała  
od stołu pod  
pierwszym pretekstem. Wydawało się, że żaden z pałacowych służących nie ma nic  
przeciwko temu, by księżniczka zaczęła zwiedzać pałac, próbując za pośrednictwem  
rozległej  
budowli dowiedzieć się więcej o Talaku i jego monarsze. Od dzieciństwa  
przygotowywana do  
roli królewskiej małżonki, znała już „oficjalną” historię miasta-państwa, ale  
pod faktami,  
których nie szczędzili jej nauczyciele, kryło się więcej, dużo więcej. To, co  
wiedziała o  
swoim narzeczonym, nie pomogło jej wcale, gdy stanęła z nim twarzą w twarz. Był  
to błąd,  
którego nie miała zamiaru powtórzyć. 
Podczas zwiedzania zbytkownie urządzonego pałacu księżniczkę uderzyły dwie  
rzeczy. Po pierwsze, ogrom przedmiotów gromadzonych za panowania wcześniejszych  
królów - dobudowano całe skrzydła, żeby pomieścić trofea i dzieła sztuki. Drugie  
i bardziej  
interesujące spostrzeżenie dotyczyło nielicznych skarbów zebranych lub  
stworzonych w  
latach panowania Melicarda. Większość z nich była ciemnej natury, wiele wiązało  
się ze  
śmiercią i zniszczeniem wrogów, zwłaszcza smoków. Nie świadczyło to zbyt  
pochlebnie o  
narzeczonym. Opadły ją wątpliwości. 
Przystanęła przy oknie wychodzącym na wewnętrzny ogród pełen wiszących roślin i  
kwiatów we wszystkich kolorach. Jej uwagę przyciągnął hałas w drugim końcu  
ogrodu.  
Zmrużyła oczy, zaintrygowana osobliwym widokiem. Daleko w dole dwaj strażnicy  

nieśli  
między sobą trzeciego człowieka. W przeciwieństwie do wysokich, muskularnych  
żołnierzy,  
nieprzytomny był chudy do granic wycieńczenia i tak stary, jak nikt, kogo w  
życiu widziała.  
Miał ciemną szatę z kapturem i w oparciu o swoje nauki Erini wywnioskowała, że  
jest  
nadwornym magiem Melicarda, Drayfittem. Historia sędziwego czarodzieja zawsze ją  
ciekawiła, ale nie tak bardzo jak to, dlaczego trzeba było go dźwigać. Wychyliła  
się z okna. 
Erini zerknęła w kierunku, z którego nadciągnęli żołnierze, i zobaczyła  
niewielkie  
drzwi ukryte częściowo pod pędami winorośli. Wejście do sanktuarium  
czarnoksiężnika?  
Możliwe i jeśli tak, możliwe też, że godny pożałowania stan Drayfitta był  
następstwem  
nieudanych czarów. 
Usłyszała warkliwy, denerwujący głos. 
- Co się tu dzieje? 
Strażnicy zatrzymali się i przesuwając swoje brzemię, oddali honory Malowi  
Quorinowi. On zignorował nakazy protokołu i powtórzył pytanie tym samym  
jadowitym  
tonem. 
Jeden ze strażników, którego twarzy Erini nie mogła zobaczyć, nerwowo odparł: 
- Jego wysokość rozkazał nam znaleźć maga Drayfitta i dowiedzieć się, dlaczego  
dziś  
rano nie stawił się przed jego majestatem. Kiedy przybyliśmy, strażnicy pełniący  
służbę  
wpuścili nas i zameldowali, że nikt nie wchodził ani nie wychodził od kiedy tam  
stoją. -  
Mężczyzna zająknął się i dokończył spiesznie: - Leżał na podłodze! Próbowaliśmy  
go ocucić,  
ale nic nie pomogło, panie! 
Quorin omiótł ich wzrokiem, wyraźnie niezadowolony. 
- - Jest coś więcej, prawda? 
- - Demon się uwolnił, panie! - wybuchnął drugi strażnik. - A przynajmniej nie  
ma  
go już w komorze! 
Erini, słuchając z wytężeniem, coraz bardziej wstrząśnięta każdym kolejnym  
słowem,  
spodziewała się że doradca wyładuje gniew na dwóch bezradnych żołnierzach.  
Jednakże  
Quorin stał tylko i wytrzeszczał oczy. Księżniczka nie wiedziała, czy patrzy na  
strażników,  
czy w przestrzeń. Wreszcie wyciągnął rękę i ruchem, który zaskoczył nie tylko  
Erini, ale i  
żołnierzy, uderzył Drayfitta w twarz. Głowa przekręciła się bezwładnie, ale  
czarodziej nie  
odzyskał przytomności. Quorin potarł dłoń. 
- - Ruszajcie. I dajcie znać, kiedy się przebudzi. 
- - Tak, panie. 
Quorin patrzył za nimi zimno, dopóki nie zniknęli z pola widzenia, a wówczas  
pospieszył w stronę porośniętych winem drzwi. Wielkimi, kocimi krokami pokonał  
odległość  
do celu w kilka sekund. Położył rękę na klamce, po czym, jakby czując, że jest  
obserwowany,  
odwrócił się i spojrzał w górę. Erini jednak spodziewała się czegoś takiego i  
przywarła do  
ściany. 
Odliczyła ponad dwadzieścia oddechów, nim ośmieliła się wyjrzeć. Mai Quorin  
zniknął, najwidoczniej osądziwszy, że szkoda czasu na poszukiwanie cieni.  

Księżniczka  
zastanowiła się, czy zejść do tajemniczych drzwi, czy też pójść za strażnikami i  
ich  
brzemieniem. Wiedząc, że doradca może na nią czekać, wybrała to drugie i  
spróbowała  
odgadnąć, dokąd udali się żołnierze. Wspomnieli o Melicardzie i jego  
zainteresowaniu  
działalnością czarodzieja. W końcu wrócą do swego władcy z jakimś raportem i  
raport ten  
dotyczyć będzie dziwnego stanu Drayfitta. 
„Demon, na moich przodków! Czyżby naprawdę wszystkie pogłoski o Melicardzie  
miały jakieś podstawy? Czyżbym była zaręczona z potworem w ludzkiej skórze?  
Czyżbym  
tak bardzo myliła się co do niego?” 
Drayfitt i strażnicy musieli już być w pałacu. Dokąd poszli? Do komnaty, w  
której  
spotkała się z Melicardem? Nie miała większego wyboru. Biorąc głęboki oddech,  
księżniczka  
ruszyła na dół. Szła z pewnością siebie osoby, która przeprowadza inspekcję swej  
nowej  
siedziby. Nie wiedziała, co się stanie, jeśli naprawdę natknie się na  
poszukiwaną trójkę, ale  
gotowa była podjąć to ryzyko. Bała się tylko, że wpadnie na Quorina albo na  
samego króla.  
Doradca był utrapieniem, jej narzeczony zaś... Erini nie do końca gotowa była  
stawić mu  
czoło. Chciała przemyśleć pewne rzeczy przed powtórnym spotkaniem, zwłaszcza  
jeśli  
właściwie zrozumiała rozmowę Quorina ze strażnikami. 
U stóp schodów spotkała czterech strażników, którzy zasalutowali jej  
jednocześnie.  
Nie zwalniając kroku, Erini wyniośle skinęła im głową. Żaden nie uczynił ruchu,  
by ją  
powstrzymać. Gdy tylko znalazła się dość daleko, odetchnęła głęboko,  
zastanawiając się, czy  
jej serce wreszcie zwolni do normalnego tempa. 
Skręcała do głównego holu, kiedy zauważyła dwóch żołnierzy z ogrodu. Drayfitta  
nie  
było w zasięgu wzroku. Strażnicy maszerowali do drzwi komnaty, w której była  
zeszłego  
wieczoru. Wartę przy drzwiach pełnili ci sami ludzie co wczoraj. Po krótkiej  
wymianie zdań  
żołnierze, którzy znaleźli Drayfitta, zostali wprowadzeni do środka. 
Ogarnęło ją rozczarowanie. W żaden sposób nie mogła podsłuchać Melicarda i jego  
ludzi. Wtargnięcie do środka też było ryzykowne, ponieważ w każdej chwili mogła  
się  
dowiedzieć, że już nie jest jego narzeczoną. Zaczęła zastanawiać się, w którym  
pokoju  
strażnicy zostawili Drayfitta. Jeśli zdoła go ocucić... 
- Wasza wysokość dobrze spała? 
Zaskoczona księżniczka aż zadrżała. Jej lewa ręka odruchowo poderwała się na  
wysokość pasa i nagle zaczęła się jarzyć, ale Erini zdołała powstrzymać ruch i  
unieważnić  
zaklęcie. Nim się odwróciła, ręka znów była normalna. 
Mai Quorin stał za nią. Drapieżny uśmiech podkreślał jego kocie rysy. Głosem  
uniżonego dworaka powiedział: 
- - Najgłębsze wyrazy współczucia w związku z wczorajszym wieczorem,  
księżniczko. Król bywa... czasami... przykry. 
- - Nie zdawałam sobie sprawy, doradco Quorinie. Mam zamiar odpokutować swój  
nietakt. Króla nie można o nic winić. - Majestatycznie, obojętnym wzrokiem  
spojrzała na  

strzeżone drzwi. - Myślę, że mogłabym teraz z nim porozmawiać. 
Pocierając brodę, Quorin dyplomatycznie zawahał się przed udzieleniem  
odpowiedzi. 
- Z żalem muszę powiedzieć, wasza wysokość, że to nie jest dobra chwila na  
przeszkadzanie królowi. Rzucił się w wir pracy, co robi czasami, gdy wpada w  
posępny  
nastrój. Myślę, że najlepiej będzie zaczekać do wieczora. Jestem pewien, że pora  
wieczerzy  
będzie dużo lepsza do wyjaśniania nieporozumień. 
Erini była zirytowana miną fałszywej uprzejmości, którą doradca przybierał w jej  
obecności, i kusiło ją, żeby mu o tym powiedzieć. Swoje prawdziwe oblicze  
ujawnił w  
ogrodzie: Mai Quorin był ambitnym, porywczym intrygantem. Z drugiej strony,  
powiedzenie  
mu prawdy w oczy nic by nie dało, a najpewniej, skoro ten człowiek miał posłuch  
u  
Melicarda, tylko pogorszyło jej sytuację. 
- - Jak każesz, doradco Quorinie. Zadbasz, mam nadzieję, by był to posiłek dla  
dwojga. Tylko król i ja. Mam dużo do naprawienia. 
- - Zrobię, co w mojej mocy. - Ukłonił się przesadnie wykwintnie. - Skoro król  
jest  
zajęty, to jeśli chcesz, każę komuś oprowadzić cię po mieście i pokazać  
wszystko, co Talak  
ma do zaoferowania swej nowej królowej. Miałabyś ochotę? 
Mówił tonem dorosłego, który pyta dziecko, czy chce cukierka. Erini starała się  
nie  
stracić panowania. Jeśli ktokolwiek mógł skłonić ją do skorzystania z mocy, to  
na pewno  
doradca. Zastanowiła się, co by rzekł, gdyby wiedział, jak bardzo zagrożona jest  
jego pozycja. 
- Nie sądzę, doradco. W każdym razie, nie dzisiaj. Mam jeszcze tyle do  
zobaczenia i  
do nauczenia się w samym pałacu. Powinnam poznać dziedzictwo Melicarda, gdyż  
stanie się  
ono również moim - oznajmiła spokojnie. 
Jego oczy mówiły co innego, choć słowa wyrażały tylko podziw i chęć służenia  
pomocą. 
- Jak sobie życzysz, wasza wysokość. Jeśli udasz się do swoich komnat, przyślę  
ci  
królewskiego archiwariusza, który odpowie na twoje pytania. Są również liczne  
księgi,  
niektóre własnoręcznie napisane przez znakomitych przodków króla. Każę wydobyć  
je z  
archiwów. 
Erini uśmiechnęła się słodko. 
- Musisz być dobrym duchem swojego pana, doradco. Na razie nie ma powodu tego  
robić. Stwierdzam, że uczę się dużo więcej, chodząc po tych przepysznych salach.  
Jeśli mi  
teraz wybaczysz... 
Księżniczka odwróciła się do niego plecami i spokojnie ruszyła dalej, na pozór  
podziwiając otaczające ją skarby. Po chwili usłyszała cichnące kroki doradcy.  
Zatrzymała się,  
udając, że ogląda posążek, i kącikiem oka zobaczyła, że Quorin wchodzi do tej  
samej  
komnaty, w której niedawno zniknęli dwaj żołnierze. 
Mai Quorin niepokoił ją coraz bardziej. Niekiedy poruszał się jak stworzenie,  
które  
przypominał, a kiedy indziej czynił więcej hałasu niż oddział gwardii honorowej.  
Był również  
jej wrogiem, teraz było to jasne, i nie wątpiła, że może nawet uciec się do  
przemocy. Doradca  

nie miał żadnego interesu w ożenku króla, najpewniej dlatego, że bał się, iż  
wpływy żony  
pewnego dnia przyćmią jego własne. 
Mimo swoich potknięć księżniczka nie miała zamiaru załamać się jak bohaterki  
bajarzy. Choćby Mai Quorin razem z armią niezliczonych demonów stanął jej na  
przeszkodzie, przerzuci kładkę nad przepaścią dzielącą ją od Melicarda i w  
konsekwencji  
dowie się, co naprawdę wydarzyło się za drzwiami w ogrodzie. 
Nawet gdyby to miało oznaczać poddanie się własnej klątwie. 
W wiecznej ciemności groty, która do niedawna była salą tronową Smoczego  
Cesarza,  
do życia zbudził się palący blask, zalewając wnętrze krwawą czerwienią.  
Stworzenia nie  
całkiem z tego świata, kiedyś posłuszne woli Złotego Smoka, czmychnęły w  
bezpieczne  
szczeliny i zakamarki, do których nie docierało światło. 
Jak smuga dymu, Cień rozwinął się z nicości i wkroczył do ruin leża Smoczego  
Króla. 
To w tej komnacie Smoczy Królowie odbywali narady. Było ich trzynastu pod koniec  
Wojny Przełomowej, kiedy Nathanowi Bedlamowi udało się zniszczyć Purpurowego  
Smoka  
władającego Penacles przed Gryfem. Rada - i jedność smoków - rozpadła się  
ostatecznie z  
szaleństwem, jakie rozpętało się po odkryciu Cabe’a Bedlama, wnuka i następcy  
Nathana,  
który nosił w sobie część ducha wielkiego Smoczego Mistrza. W tej komnacie,  
gdzie wbrew  
przemocy, jaka się tu przetoczyła, nadal stały niektóre wizerunki martwych od  
dawna  
stworzeń, dwaj smoczy panowie, żądny walki Żelazny i jego nieodłączny cień  
Spiżowy,  
przypłacili życiem bunt przeciwko Złotemu. W tej komnacie, jak Cień się  
dowiedział, Cabe  
Bedlam pokonał Smoczego Cesarza, rozdzierając jego umysł na części. Tutaj też  
Cabe i  
wielmożny Gryf walczyli z szalonym ojcem młodego Bedlama, groźnym Azranem. 
„Śmierć nadal jest częścią tego miejsca” - pomyślał niespokojnie Cień. Jeśli  
istniało  
miejsce zdolne wyprowadzić go z równowagi, to właśnie w nim się znajdował. Jako  
Madrac  
zapomniał na krótko o tym lęku - przybył tutaj i wykorzystał samych Smoczych  
Królów, żeby  
zrealizować cele tamtego wcielenia. 
Cień stał i rozglądał się po katedralnie wysokim, zdewastowanym wnętrzu,  
rozmyślając o dramatycznych wydarzeniach, które się tu rozegrały. W końcu  
zadecydował, że  
zmitrężył już dość czasu. Postąpił dwa ostrożne kroki w kierunku tego, co kiedyś  
było  
tronem... 
...i zatrzymał się. 
Chód nikt poza nim samym nie mógłby tego powiedzieć, Cień zamrugał. Jeszcze raz  
rozejrzał się po jaskini, a potem po raz trzeci. Kiedy to też go nie zadowoliło,  
poszukał  
miejsca, w którym mógłby bezpiecznie usiąść. Wbił oczy w ciemność przyległej  
groty i  
zastanowił się... 
...zastanowił się, po co tu przyszedł i dlaczego tak nagle zapomniał przyczyny. 
Czarny Koń pełnym galopem wypadł z portalu, z gotowymi wszystkimi obronami.  
Cwałował bez chwili przerwy, póki nie nabrał przekonania, że Cienia nie ma w  
pobliżu. W  
Smoczym Królestwie nadmierna pewność siebie nigdy nie wychodziła na dobre,  

zwłaszcza  
gdy zadarło się z wiedźminem. Ale w bezpośredniej bliskości nie wyczuwał niczego  
wrogiego i doszedł do wniosku, że może się zatrzymać. 
Fala siarkowych oparów omyła mu chrapy. Gdyby nie był tym, kim był, zdradliwe  
wyziewy zwaliłby go z nóg. Jako Czarny Koń zwrócił uwagę tylko na ich gryzący  
zapach. 
- Piekielne Równiny! Trafna nazwa! - mruknął. Prawdę powiedziawszy, był to  
bardziej okrzyk niż mruknięcie, uznał bowiem, że nawet jego gromki głos jest  
ledwo  
słyszalny w krainie, gdzie co kilka minut dochodzi do wybuchów wulkanów. Ziemia  
trzęsła  
się bezustannie. Wzgórza powstawały i pękały, plując roztopioną skałą, a potem  
zapadały się,  
gdy nowy krater zmieniał kierunek wypływu lawy. Grunt pod kopytami Wieczystego  
rozstąpił się i w szczelinie zaczęła podnosić się lawa. 
Czarny Koń spojrzał na płonącą, płynną skałę i wybuchnął śmiechem. Lawa lizała  
jego przednie nogi, ale równie dobrze mógł to być dotyk źdźbeł trawy. Szyderczo  
wymachując ogonem, widmowy rumak truchtem przebiegł na spokojniejszy teren,  
gdzie  
łatwiej było się skupić. 
Odwiedził ponad setkę miejsc, w których mógł pojawić się szalony wiedźmin, lecz  
nie  
znalazł go, choć spędził cały dzień na poszukiwaniach. Ponad tuzin razy zwiodły  
go fałszywe  
czy stare tropy. Choć Czarny Koń nie czuł się pokonany, możliwości znacznie się  
skurczyły. 
Ziemia zadrżała, oznajmiając, że pod jego kopytami tworzy się następny krater.  
Rozdrażniony rumak ruszył na północ, w kierunku bardziej stabilnych terenów  
Piekielnych  
Równin. W okolicy leżało jeszcze jedno miejsce, do którego mógł zawitać Cień.  
Miejsce  
ukryte przed wszystkimi za czasów swego pana, ale teraz najpewniej pozbawione  
ochronnych  
czarów. 
Czarny Koń gniewnie przeorał kopytem popioły. Błądził po omacku. Nie miał  
pojęcia,  
co planował Cień, gdzie był ani czy już nie uderzył. Jedyna nadzieja sprowadzała  
się do  
znalezienia dawnego towarzysza w miejscu mocy takim jak to, do którego się  
zbliżał. „Może  
tym razem...” 
Ptasia czaszka Poszukiwacza poszybowała w powietrze, wybita wysoko wraz z sadzą,  
w której była pogrzebana. Poruszony tym widokiem Czarny Koń zatrzymał się.  
Wcześniej  
jednak rozkopał stos kości licznych przedstawicieli niejednej rasy. 
Kości zostały przemieszane w wyniku nieustannych wstrząsów i wybuchów. Stąpając  
ostrożnie, mroczny rumak odkrył, że dosłownie zaściełają ziemię, przykryte  
cienką,  
nagromadzoną przez lata warstwą popiołu. Ich widok przywiódł mu na myśl  
wspomnienie  
przeszłości. Posiadał strzępy informacji dotyczących losu swoich przyjaciół i  
wrogów. Miał  
jednak wrażenie, że czas się zatrzymał, kiedy bowiem te stworzenia ginęły, on  
zmagał się z  
nowym, groźnym wcieleniem wiedźmina zwanym Madrakiem. Smocze kości mieszały się  
bez przeszkód z kośćmi Poszukiwaczy. Poszukiwacze, starożytni skrzydlaci władcy  
tych  
ziem, walczyli nie dla siebie, lecz dla pana, który ich zniewolił, dla Azrana  
Bedlama. Zginęli  
w obronie jego cytadeli i nawet ich ofiara nie powstrzymała hord Czerwonego  
Smoka.  

Dopiero Azran wyciął smoki swoim demonicznym mieczem, nie oszczędzając Smoczego  
Króla. Czarny Koń z zainteresowaniem przypatrywał się szczątkom. Tak, to część  
pola bitwy.  
Był zatem bliżej niż myślał. Podumał nad szczątkami, a potem poderwał głowę,  
wyraźnie  
zaciekawiony. 
To tutaj musiało wznosić się zamczysko Azrana, a jednak nigdzie go nie było  
widać. 
Poruszył więcej popiołu i kości, gdy przeszukiwał teren. Napotkał liczne urwiste  
wzgórza, ale żadne nie było dość masywne, aby kryć to, czego szukał, chyba że...  
chyba że z  
zamku pozostały tylko fundamenty. Wzniesiona przez Poszukiwaczy starożytna  
budowla w  
końcu musiała ulec czasowi i furii Piekielnych Równin, musiała wreszcie obrócić  
się w ruinę.  
Tak brzmiała jedyna odpowiedź i, jeśli była prawdziwa, oznaczała kolejną  
porażkę. Cień  
nigdy tu nie przybędzie. 
- Czarny Koniu, jesteś niepoprawnym głupcem! - Wieczysty zmiażdżył kopytem nie  
dającą się zidentyfikować kość, wyrzucił w powietrze jej fragmenty i popiół.  
Postanowił  
załatwić tę sprawą bez niczyjej pomocy, gdyż czuł się odpowiedzialny. Cień był  
kiedyś jego  
przyjacielem. Wygnanie wiedźmina było jego osiągnięciem, zaś ucieczka oznaczała  
przegraną. Duma rządziła mrocznym rumakiem tak bardzo - jeśli nie bardziej - jak  
ludźmi. 
Zaniepokoiło go muśnięcie dawnej mocy. 
- Co my tu mamy? - zadudnił. To, co dotknęło jego myśli, nie było żywe wedle  
żadnych standardów. Był to silny, niedaleki smród śmierci... nie, to sama  
śmierć! Czarny  
Koń, mając niewielki wybór, podążył mrożącym krew w żyłach tropem. 
Wkrótce znalazł się przed długim, szerokim kopcem wysokości może trzech ludzi.  
Ogier zaczął kopać kopytami, nie ważąc się rzucać zaklęcia w sąsiedztwie ciemnej  
mocy. Nie  
bał się o siebie, ale wiedział, że nieostrożne postępowanie może odebrać mu  
jedyną szansę na  
znalezienie i powstrzymanie Cienia. Oczywiście, powodzenie zależało od tego, co  
odgrzebie.  
W Smoczym Królestwie były rzeczy, na spotkanie z którymi nie miał najmniejszej  
ochoty. Po  
dłuższej chwili kopania natrafił na zrąb ściany. A zatem to prawda. Coś, może  
sam Azran,  
odarło starożytne zamczysko z ochronnych czarów. Czas i pierwotna furia  
przeklętego  
regionu dobrały się do cytadeli. Czarny Koń domyślił się, że niezbyt daleko  
stąd, na niegdyś  
chronionych przez magię gruntach nastąpił wybuch wulkanu. Za parę dziesiątków  
lat nic nie  
zostanie z warowni Azrana. Czarny Koń jakoś nie mógł się zmusić do płakania z  
żalu nad  
zniszczeniem takiego miejsca. Jeśli Piekielne Równiny pogrzebią złe wspomnienia  
o  
zdradzieckim potomku Nathana Bedlama, tym lepiej. 
Dotknięcie śmierci powróciło. Potrząsając głową, żeby pozbyć się paskudnego  
uczucia, kary ogier podążał szlakiem pozostawionym przez magiczny kontakt.  
Popiół,  
zaprawa murarska i dalsze kości wzleciały w powietrze, gdy odrobiną własnej mocy  
oczyścił  
ścieżkę. Zachowywał ostrożność, gdyż nie było wiadomo, co mogło kryć się pod  
spodem.  
Ziemia zadudniła złowieszczo. Może przesadził, szacując czas potrzebny na  

zatarcie śladów  
po warowni. Wszelkie rozpoznawalne resztki mogły zniknąć za kilka minut. 
Znalazł to, co kiedyś było schodami wiodącymi w dół do pokoju nadal chronionego  
przez czary, choć z pomieszczenia zostało ledwie pół ściany i parę luźnych  
kamieni. Czarny  
Koń wahał się tylko przez chwilę, potem, zaklęciem usuwając popiół, ruszył na  
dół. Tutaj  
magiczne zabezpieczenia splecione były z tą samą nieziemską mocą, która sięgnęła  
w jego  
umysł, i tylko dzięki temu się zachowały. Nawet gdyby cała okolica wyleciała w  
powietrze w  
jednym potężnym wybuchu, to miejsce pozostałoby nienaruszone. Czarny Koń  
roześmiał się  
z wyzwania, jakie go czekało. Teraz wiedział, z czym ma do czynienia. 
Prześlizgnął się przez barierę czarów, które zabiłyby każde śmiertelne  
stworzenie i  
kilka nadludzkich istot o mniejszych od jego zdolnościach. Gdy koniuszek ogona  
znalazł się  
za śmiercionośną pułapką, gwałtowność Piekielnych Równin ustała. 
- Nie jestem pod wrażeniem - mruknął po obejrzeniu pozostałości komnaty. -  
Typowe  
dla twoich panów, którym braknie wyobraźni! 
Nie wiadomo, jak wyglądał pokój przed śmiercią Azrana, choć, znając szaleństwo  
nekromanty, najpewniej tak samo. Bez fizycznego wpływu maga władza nad tym  
miejscem  
wróciła w ręce władców Ostatniej Ścieżki, istot znanych ludziom jako Panowie  
Umarłych i  
pod wieloma innymi, z gruntu pretensjonalnymi - w ocenie Wieczystego - mianami. 
„Ciekawe, co pomyśleliby ludzie, gdyby wiedzieli, że nawę ci Panowie muszą  
kiedyś  
umrzeć!” 
Komnatę wypełniał smród gnijącego mięsa. Wokół leżały rozkładające się ciała,  
ludzkie i inne, trudne do rozpoznania. Sadzawka jakiejś słonawej cieczy -  
zdecydowanie nie  
wody - bulgotała złowróżbnie. Czarny Koń znów się roześmiał. 
- Oszczędźcie swoje widowisko dla tych, którzy w nie wierzą, Panowie Przesadni!  
Wiecie, że się was nie boję! Gdybym kiedykolwiek miał sczeznąć, moje ostateczne  
przeznaczenie nie leży w waszych zaszlamionych rękach! Jeśli macie coś do  
powiedzenia, to  
mówcie! Ten, kto od tysięcy lat wyprowadza was w pole, zagraża śmiertelnikom -  
śmiertelnikom, którzy jeszcze nie przeżyli tego, co jest im pisane! I co wy na  
to? Czy mam  
zacząć wrzucać te śmieci do waszej kałuży? - Pchnął oblepioną czarnymi muchami,  
nie  
dającą się rozpoznać bryłę w kierunku sadzawki. 
Mazista ciecz zabulgotała ze zdwojoną siłą, pokrywając się zielonkawą pianą.  
Wzburzyła się, bryzgi szlamu zaczęły przelewać się przez skraje sadzawki. Coś  
długiego,  
wielkiego i czarniejszego od Czarnego Konia przebiło błotnistą powierzchnię.  
Mroczny  
rumak przyglądał się temu pokazowi bez śladu zainteresowania. 
Ze środka sadzawki powoli wzniosła się nowa postać. Tworzyły ją gnijące  
kończyny,  
tułowie i głowy połączone w niewiarygodny sposób. Umieszczone w przypadkowych  
miejscach oczy patrzyły na widmowego konia z zimną furią. Kilka kończyn wysunęło  
się w  
jego stronę. 
- Widok twojej ślicznej twarzy - licznych twarzy, winienem rzec! - nie sprawia  
mi  
większej przyjemności niż moje oblicze tobie, jak mniemam! Chodź! Pogadajmy i  
miejmy to  

za sobą, chyba że zamierzasz sprzedać mi jakąś nierozwiązywalną zagadkę podobną  
tym,  
jakie podrzucasz śmiertelnikom szukającym twojej - jacy z nich głupcy! - pomocy. 
- Dziecię Pustki - głos zgrzytał, skrzypiał, targał nerwy. Zdaniem Czarnego  
Konia  
robił wszystko, by osłabić jego ducha. 
Mimo irytacji, wjakągo wprawiał, niczego nie dał po sobie poznać. Niech grają w  
swoje drobne gierki, byle tylko powiedzieli mu coś ważnego. 
- Mieszkańcu Zewnętrza. 
Mroczny ogier wrzucił pokryte muchami zwłoki do sadzawki. W mazistej cieczy  
zapanowało nowe poruszenie, gdy skrzydlate ścierwojady bez powodzenia próbowały  
uciec z  
cuchnącej pułapki. Czarny Koń skupił błękitne jak lód oczy na strażniku  
sadzawki. 
- - Tak, ja też zasłużyłem na szereg pompatycznych tytułów! Punkt dla ciebie,  
mój  
nadobny przyjacielu! Teraz, jeśli zakończysz tę idiotyczną grę i powiesz mi to,  
co jest ważne,  
odejdę z tej zapomnianej przez bogów i ludzi dziury, ale najpierw zapieczętuję  
ją tak, by nikt  
inny nie musiał znosić twojego smrodu! 
- - Kivan Grath. - Strażnik sadzawki wypluł tę nazwę wraz z drobinami  
substancji,  
której Czarny Koń nie kwapił się zidentyfikować. 
- - Kivan Grath? 
- - Poszukiwacz Bogów, demoniczny koniu. - Była to pierwsza zrozumiała  
odpowiedź, jakiej udzielił strażnik. 
- - Wiem, co to jest, ale dlaczego... 
- - Kivan Grath. Teraz. - Każde z licznych ust ułożyło się w grymas, który  
Czarny  
Koń z niejakim trudem uznać mógł za uśmiech. Uśmiech triumfu. - Nie zgub go  
znowu,  
niechciany. 
Czarny jak smoła ogier spojrzał w niezliczone oczy. 
- A ile razy Cień wymykał się z twojej domeny? Strażnik nie skomentował tej  
riposty,  
tylko zanurzył się w brei. 
Liczne spojrzenia do końca wwiercały się w Czarnego Konia. 
Kary ogier szyderczym śmiechem pożegnał strażnika, który mógł, ale nie musiał  
być  
niczym więcej jak marionetką, przez którą przemawiali jego panowie. Odwrócił  
się,  
wkopując jeszcze jedno gnijące truchło do oślizgłej sadzawki, i dał susa przez  
magiczną  
barierę. 
Wychodząc na powierzchnię, spojrzał na Piekielne Równiny z nowym  
zainteresowaniem. 
- Ostatecznie to nie takie złe miejsce! Prawie przyjemne! Jego spojrzenie  
wróciło na  
schody i do ruin komnaty. Sadzawka Azrana, leżąca gdzieś między płaszczyzną  
śmiertelnych  
a krainami zmarłych, była doskonałym, niemal niezniszczalnym przykładem czarów.  
Niemal. 
- Niekiedy pozostawianie otwartych drzwi bywa niebezpieczne - osądził. 
Czarna pustka, która go tworzyła, stopiła się. Jak płynna skała wylewająca się z  
kraterów, atramentowa ciemność spłynęła strumieniem po spękanych stopniach,  
zmierzając  
ku magicznemu wejściu. Gdy spowiła fizyczny portal, krótkotrwały sprzeciw  
targnął skrajami  
świadomości Czarnego Konia. Zignorował go, a gdy magia tworząca portal została  
przez  

niego wchłonięta, protesty ucichły. 
Cienisty rumak przeobraził się na szczycie schodów. U ich podstawy leżała teraz  
czysta, gładka powierzchnia. Poza stopniami nic nie świadczyło, że kiedyś był  
tam portal. Na  
dobrą sprawę, po komnacie nie zostało śladu. 
„Kivan Grath”. Najbardziej majestatyczny szczyt Gór Tyber. Nazwa była znajoma i  
Czarny Koń sklął się za to, że nie pomyślał o niej wcześniej. Leże Złotego  
Smoka, od dawna  
martwego. Ciągi jaskiń w trzewiach Kivan Grath nie miały końca i starsze były  
nawet od  
Poszukiwaczy. Czy to możliwe, że jedno z przywróconych wspomnień kazało Cieniowi  
przeszukać te pieczary? 
Czarny Koń przystanął. Toczeni zgnilizną panowie śmiertelności dali mu  
wskazówkę,  
lecz czy mógł im zaufać? Nie zależało im na nim, a on w dwójnasób odwzajemniał  
ich  
uczucia. Dlaczego zatem mu pomogli? Czyżby pozostający na wolności wiedźmin  
stanowił  
zagrożenie nawet dla nich? 
Znów zastanowił się, czy nie odszukać Cabe’a Bedlama, jedynego śmiertelnika,  
który  
mógł być pomocny, i znów bolesne przeświadczenie, że to on jest odpowiedzialny  
za Cienia,  
kazało mu zrezygnować z pomysłu. 
Strażnik podkreślił znaczenie prędkości, dlatego Czarny Koń, wiedząc, że już  
zmarnował dość czasu, otworzył ścieżkę przez rzeczywistość. Tym razem znajdzie  
Cienia.  
Tym razem nie skończy się na wygnaniu. 
Tylko jeden strażnik strzegł pokoju, w którym, jak Erini się domyślała,  
pozostawiono  
Drayfitta. Stał przy drzwiach, wyraźnie znudzony, z dłonią na głowicy miecza.  
Nikt nie  
spodziewał się kłopotów w pałacu króla Talaku. Wbrew temu, co spotkało starego  
czarodzieja. 
Księżniczka nie umiała powiedzieć, co dokładnie zamierza uczynić. Nie wybiegała  
w  
przyszłość dalej, jak do znalezienia Drayfitta, i zmartwiła się, gdy zrozumiała,  
że nie wie, co  
zrobić później. Po co prześlizgiwać się obok strażnika - zakładając, że mogłaby  
tego dokonać  
- jeśli powodzenie miało oznaczać tylko konfrontację z nieprzytomnym magiem? 
Odwracała się, chwilowo pokonana, kiedy usłyszała szmer otwieranych drzwi i  
podniesiony ze zdziwienia głos strażnika. Obejrzała się na czas, by zobaczyć,  
jak twarz  
strażnika przemienia się w pustą maskę pod wpływem spojrzenia Drayfitta. Oczy  
maga też  
miały dziwny wyraz, jakby nawiedzony, nie pasujący do powierzchowności sędziwego  
człowieka. 
Drayfitt nie tracił czasu. Krokiem człowieka owładniętego jedną myślą pospieszył  
korytarzem w stronę Erini. Ona szybko rozejrzała się w poszukiwaniu kryjówki,  
nie chcąc, by  
spotkał ją ten sam los, co pechowego strażnika. Skoczyła ku schodom wiodącym na  
dół.  
Zbiegła do połowy i zatrzymała się, mając nadzieję, że usłyszy czarodzieja, gdy  
mijać będzie  
schody. 
Raptem naszła ją straszna myśl. A jeśli Drayfitt kierował się do ogrodu?  
Najkrótsza  
droga wiodła schodami, na których się schroniła. Zeszła o parę stopni niżej i  
przystanęła.  
Drayfitt powinien już schodzić za nią, lecz jego kroki stawały się coraz  

cichsze. Odczekała  
jeszcze chwilę, po czym powoli ruszyła na górę. Nikt nie zastąpił jej drogi.  
Księżniczka  
dotarła na szczyt schodów i rozejrzała się. Sędziwy mężczyzna zniknął. 
Nasłuchiwała, wstrzymując oddech. Cisza. Drayfitt odszedł jednym z dwóch  
korytarzy, ale którym? Nie przypuszczała, że zgrzybiały mag jest taki szybki.  
Zgubiła trop. 
Usłyszała głosy i ciężkie kroki. Poznała głos Quorina i dwóch żołnierzy, którzy  
przynieśli Drayfitta. Inny głos... 
„Melicard!” 
Erini przeklęła swojego pecha. Jeśli skręci w jeden z korytarzy, dostrzegą ją.  
Jeśli  
zejdzie po schodach, mogą zobaczyć, jak przemyka przez ogród. Jedno i drugie  
wyglądałoby  
podejrzanie. Jej zachowanie mogłoby do końca przekreślić nadzieje na przyszłość  
w Talaku,  
już stojące pod znakiem zapytania. 
Erini podjęła decyzję i zrobiła jedyną możliwą rzecz. Nadszedł czas zdania się  
na łut  
szczęścia i własny talent aktorski. Przygładzając suknię, przebyła hol i szła  
korytarzem obok  
pokoju Drayfitta, gdy Melicard, Quorin i co najmniej sześciu strażników pojawiło  
się w polu  
widzenia. 
Udała, że dopiero teraz dostrzegła oszołomionego wartownika. Szok nietrudno było  
odegrać; pozbawione wyrazu rysy i puste oczy wyglądały przerażająco. Mimowolnie  
podniosła rękę do ust, by powstrzymać okrzyk. 
- Księżniczka Erini! Wasza wysokość! - Głos Quorina. Zignorowała go, potrząsając  
głową, jakby broniąc się przed omdłeniem na widok nieszczęsnej ofiary Drayfitta. 
- Erini. 
Drugi głos należał do Melicarda i jego łagodne brzmienie sprawiło, że jej  
niepokój  
przerodził się w zdumienie. Księżniczka oderwała oczy od strażnika, kierując je  
na twarz  
Melicarda. Nie czuła się zbyt pewnie. Czy domyślali się, dlaczego tu przyszła? 
- Melicardzie, ja... 
Quorin wysunął się na jej spotkanie, gdy ruszyła w stronę króla. 
- Wasza wysokość, jeśli pozwolisz, każę dwóm ludziom odprowadzić cię do twoich  
komnat. Jak widzisz, wydarzyło się tu coś nieprzyjemnego i nie chcielibyśmy cię  
narażać. 
Wyminęła go. 
- Jeśli Melicardowi coś grozi, bądź pewien, że nie zostawię go w imię własnego  
dobra! Jeśli nade mną też wisi jakieś niebezpieczeństwo, pewniej poczuję się u  
boku  
narzeczonego! - Popatrzyła ufnie na króla. Melicard spojrzał jej w oczy i  
opuścił głowę. -  
Chyba że, on sobie tego nie tyczy. 
Król podniósł wzrok i przyjrzał się jej uważnie. Erini patrzyła mu prosto w  
oczy. Jej  
własne robiły jakieś sztuczki; niemal wierzyła, że jego oczy są prawdziwe. Co  
Melicard  
powie na jej śmiałe oświadczenie? Czy rozumie, że opuściłaby Talak, gdyby tego  
zażądał? 
Quorin zrobił się niespokojny. Położył rękę na jej ramieniu, zamierzając  
odciągnąć ją  
od króla i położyć kres tej sytuacji. Popełnił błąd. Zdawało się, że życie nagle  
rozświetliło  
twarz Melicarda, nawet części wyrzeźbione z elfiego drewna. Król przeniósł  
spojrzenie z  
doradcy na Erini i z powrotem. 
- W porządku, Quorinie. Erini może zostać ze mną. 

Twarze Erini i Mala Quorina przemieniły się w studia przeciwieństw. Księżniczka,  
bardziej zadowolona niż przypuszczała, ledwo zwróciła uwagę na pochmurną minę  
doradcy. 
- - Suzerenie, nie sądzę... 
- - Porozmawiamy o tym później. Wiem, że mogę na tobie polegać i wierzę, że  
rozwiążesz zaistniały kryzys w sposób, w jaki ja bym to zrobił. - Ton króla  
uciął wszelkie  
dyskusje. 
Chwilowo pokonany, Quorin ukłonił się uniżenie. 
- Jak sobie życzysz, wasza wysokość. Powiadomię cię, gdy tylko sytuacja zostanie  
opanowana. 
Melicard z roztargnieniem dotknął kawałka elfiego drewna po prawej stronie  
twarzy. 
- - Nie widzę powodu, dlaczego nie miałoby to zaczekać do wieczora. Chyba że nie  
zdołasz nad nią zapanować. Składam wszystko w twoje doświadczone ręce. 
- - Panie. - Doradca ostrym tonem przekazał rozkazy strażnikom. Dwaj zabrali  
porażonego wartownika, reszta zaś podążyła za nim bocznym korytarzem, z którego  
wyszła  
Erini. Stojąc z królem u boku, księżniczka patrzyła za odchodzącymi. 
- Księżniczko Erini - zaczął niespodzianie Melicard - przepraszam cię za  
wczoraj. Nie  
powinienem oczekiwać, że będziesz czuć się swobodnie w obecności czegoś tak...  
Myślę, że  
czasami próbuję sprowokować reakcje. 
- Moje zachowanie było karygodne. To ja winna ci jestem przeprosiny. Jako  
księżniczka Gordag-Ai i twoja narzeczona, powinnam zachować się dużo lepiej.  
Wiem, po  
tylu latach nie było ci łatwo pogodzić się z faktem, że masz narzeczoną. 
Cień uśmiechu zaigrał na ustach króla. Z powodu gry światła Erini wyobrażała  
sobie,  
że drewniana część twarzy zmienia się, gdy król mówi, jak gdyby była z ciała i  
krwi. Chciała  
jej dotknąć, żeby się upewnić, lecz wątpiła, czy Melicard odniósłby się do tego  
życzliwie - a  
nie miała zamiaru zrobić niczego, co mogłoby zerwać cienką więź, która zaczynała  
ich  
łączyć. 
- Byłem zaskoczony - przyznał. Erini miała wrażenie, że spotkała bliźnich braci,  
tak  
bardzo ten Melicard różnił się od tamtego oziębłego, którego poznała wczoraj. -  
Nie miałem  
małżeństwa w planach, nie w ciągu paru najbliższych lat Mam tyle do zrobienia. 
Księżniczka pilnowała się, żeby nie wypytywać, jakie to sprawy go zajmują. 
- „Z biegiem lat czas płynie coraz szybciej”. Stare przysłowie z Gordag-Ai. Król  
potrzebuje następców, jeśli chce, by przetrwała jego dynastia i jego ideały.  
Jaki los czeka  
Talak, jeśli coś ci się stanie i nie zostawisz dziedzica? Miasto upadnie. 
Z wyrazu żywego oka Erini poznała, że trąciła jedną z jego najczulszych strun.  
Kampania Melicarda poszłaby na marne, gdyby umarł bezpotomnie. Brakowało mu  
kontynuatora obdarzonego podobną determinacją. Mai Quorin snuł takie marzenia,  
ale  
księżniczka wiedziała, że oddawanie Talaku w ręce doradcy zaowocowałoby ni  
mniej, ni  
więcej tylko wojną domową. Doradca był szaleńcem, a szaleńcy rządzą brutalnie i  
krótko. 
Melicard ujął jej rękę. 
- Może znajdziemy spokojne miejsce i porozmawiamy chwilę? Nie chcąc niszczyć  
tego, co jak na razie osiągnęła, Erini nie napomknęła, że w tych okolicznościach  
właściwe  
byłoby towarzystwo innych, szczególnie jej dworek. Kiedy szło o konwenanse, król  
był jak  

dziecko. Mimo wszystko rozumiała, że nie poczynią postępów, jeśli król znajdzie  
się pod  
ostrzałem spojrzeń łudzi mniej delikatnych, jak Magda czy Galea - a poza tym ona  
też nie  
miała ochoty na towarzystwo przyzwoitek. 
Melicard poprowadził ją korytarzem, ale nie do komnaty, w której spotkali się  
wieczorem. Ruszyli ku katedralnym drzwiom głównego holu. Zaskoczeni strażnicy  
spiesznie  
wyprężyli się w postawie na baczność. Król dotknął twarzy w miejscu, gdzie elfie  
drewno  
spotykało się z ciałem i przystanął niezdecydowanie. Po chwili, z nieodwołalnym  
postanowieniem ujął księżniczkę pod ramię i poprowadził ją dalej. Dwaj strażnicy  
szybko  
otworzyli drzwi, a kilku innych ruszyło za królewską parą. 
Król odwrócił się i spokojnie powiedział: 
- Wracajcie na swoje posterunki. Będziemy bezpieczni w obrębie murów pałacu. To  
rozkaz. 
Miny strażników wyrażały powątpiewanie. 
- Taka lojalność jest godna pochwały - skomentowała Erini. - Dokąd idziemy? 
Melicard nie patrzył prosto na nią, ale pomyślała, że dostrzegła przelotny  
uśmiech.  
„Dwa razy w ciągu ledwie paru minut - zdumiała się. - Jest nadzieja”. 
- Jeśli pozwolisz, księżniczko Erini, chciałbym pokazać ci moje królestwo. 
Promienny uśmiech był jedyną odpowiedzią, jaką otrzymał. Rumieniąc się lekko,  
wyprowadził Erini na zewnątrz, na słońce. 
W jaskiniach Kivan Grath zdesperowany Cień siedział w milczeniu, a burza myśli  
kontrastowała z jego zewnętrznym spokojem. Starając się ze wszystkich sił,  
wiedźmin nie  
mógł doszukać się sensu w swoich wspomnieniach; ledwie pamiętał własne imię, pod  
którym  
znany był przez wszystkie te stulecia. „Cień”. To było jedyne wyraźne  
wspomnienie, jakie  
mu pozostało. Miał nadzieję, że jakimś sposobem zdoła odtworzyć wszystkie  
pozostałe. 
Z ciemności groty przyglądał mu się niewidzialny obserwator. Kiedy zaspokoił  
ciekawość, odszedł w mrok, żeby powiadomić innych. 
VI 
Szkarłatny ogień rozświetlający salę tronową Smoczego Cesarza spłowiał w  
krótkotrwałym białym blasku bramy, z której wyskoczył Czarny Koń. Jego oczy  
szybko  
zarejestrowały szczegóły ogromnej pieczary, od wielkich posągów po trzepoczące  
kształty  
pierzchające w popłochu do szczelin i nisz. Rumak nie poświęcił im uwagi;  
wiedział, że są  
bezużytecznymi sługami dawno zmarłego Smoczego Króla. Tylko jedna rzecz, jedna  
istota  
przykuwała jego uwagę... i choć nie było jej widać, hebanowy ogier wyczuwał jej  
obecność. 
- Cieeeniu! 
Imię wiedźmina przetoczyło się przez bezkresny labirynt pieczar. Powiadano, że  
tędy,  
jeśli znalazłby się śmiałek, można by dotrzeć do samego dna świata. Czarny Koń  
ani nie  
wiedział, czy to prawda, ani go to nie obchodziło. Chciał znaleźć Cienia, a  
każda upływająca  
sekunda zmniejszała jego nadzieję. 
- Chodź, Cieniu! Czas dołączyć do upiorów z naszej przeszłości! Tego biednego  
świata nie stać na znoszenie naszych długotrwałych zmagań! Zakończmy je teraz! 
Czekał, nasłuchując z wytężeniem, gdy powoli zamierały echa jego wyzwania.  
Stwory  
kryjące się w szczelinach i rozpadlinach szemrały w obłędnym przerażeniu.  

Bardziej z  
niecierpliwości niż z innych pobudek, Czarny Koń popatrzył w ich stronę i  
wybuchnął  
śmiechem, przepędzając je w dalsze partie jaskini. 
Nikt nie odpowiedział na jego wyzwanie. 
W komnacie zalegało zbyt dużo starej magii, by móc namierzyć czarnoksiężnika. W  
większej części były to porzucone smocze czary. Dawało się też wyczuć coś  
innego, coś  
starszego i nowszego zarazem. Czarny Koń parsknął. 
„Magia Vraadow”. 
Przyszły mu na myśl słowa Cienia, wyrzeczone przed magiczną klatką Drayfitta.  
Wiedźmin powiedział, że jego sędziwy odpowiednik posłużył się magią Vraadow.  
Tutaj, w  
tej starożytnej podziemnej komnacie, też wyczuwał jej ślady. 
Czarny Koń zaklął w duchu. Teraz miał do czynienia nie tylko z Cieniem. Jeśli  
przeżyje spotkanie w wiedźminem, będzie musiał zlikwidować dziedzictwo Vraadow.  
Dziedzictwo, które zagrażało nie tylko temu światu. 
„Zeree - pomyślał ogier, wspominając pierwszą istotę będącą jego przyjacielem. -  
Potrzebuję twojego przewodnictwa. Jak mam walczyć z tym, z czym nie poradzili  
sobie  
nawet sami Vraadowie?” 
Oczywiście, nie doczekał się odpowiedzi. Wspominał przyjaźń z zamierzchłej  
przeszłości. To dlatego Czarny Koń rzadko szukał przyjaźni innych, choć pragnął  
ich  
zaufania. Wszystko przemijało, poza nim. 
I Cieniem. 
Jeśli wiedźmin szukał cuchnącej spuścizny tej starożytnej rasy czarnoksiężników,  
to  
nadal przebywał w jaskiniach, zapewne całe mile pod powierzchnią. Vraadowie byli  
zazdrosnym ludem, rozmiłowanym w sekretach, których strzegli nawet jeden przed  
drugim.  
Jeśli któryś z nich zostawił coś po sobie, to przedmioty te będą głęboko  
pogrzebane i dobrze  
chronione. 
„Tajemnica goni tajemnicę!” 
Czarny Koń wściekle trzasnął kopytami, ryjąc w skale głębokie bruzdy.  
Zastanawiało  
go, jak to się stało: choć pokolenia Smoczych Cesarzy uczyniły tę górę i jej  
jaskinie domem  
swoich klanów, żaden smok nigdy nie zasłynął z używania czegoś, co pozostawili  
Vraadowie. 
Rozejrzał się po komorze i zauważył boczną jaskinię. Brama byłaby szybsza,  
prawda,  
ale tylko wtedy, gdyby wiedział, gdzie jest Cień. Poza tym, zbyt wiele czarów  
znajdowało się  
w powietrzu. Nie wiadomo, jaki efekt mogłyby wywrzeć na jego zdolności. 
Czarny Koń ruszył ostrożnym truchtem w kierunku wejścia do tunelu. 
Sprężysta, metaliczna wić owinęła się wokół jego gardła. Następna uwięziła  
przednią  
nogę, a dwie kolejne usidliły tylne. Przez chwilę, zaskoczony, szamotał się  
bezsensownie,  
ryjąc ziemię kopytem jedynej wolnej kończyny. Przyczajeni w mrocznych  
kryjówkach,  
niewidzialni napastnicy starali się go utrzymać. Kary rumak ochłonął,  
wstrząśnięty powagą  
sytuacji. Żadne fizyczne pęta nie mogły unieruchomić stworzenia, którego  
kwintesencja była  
częścią samej Pustki, chyba że w grę wchodziła mistrzowska magia. Nawet wtedy  
powinien  
się uwolnić, po prostu stając się cieniem. Czarny Koń stwierdził z konsternacją,  
że przemiana  

jest niemożliwa. Czary użyte do stworzenia broni napastników uniemożliwiały mu  
wykorzystanie własnych zdolności. Ktoś dobrze to zaplanował, choć zapewne nie z  
myślą o  
nim. Jedynie pechowy zbieg okoliczności sprawił, że to on stał się ofiarą. 
Ostatnia, kolczasta macka śmignęła z jednej z mniejszych jaskiń i owinęła się  
wokół  
czwartej nogi. Każda kończyna ciągnięta była w innym kierunku, co skutecznie  
krępowało  
ruchy widmowego ogiera. Pętla na karku powstrzymywała go od posłużenia się  
bardziej  
prymitywnymi metodami, takimi jak przegryzienie jednego czy dwóch arkanów. 
- Nuże, głupcy! Związać go, szybko! 
Powoli, żeby nie rozluźnić pęt, napastnicy wypełzli z kryjówek i przybliżyli się  
do  
karego ogiera. Nie zdziwił się, widząc, kim są - nie po tym, gdy usłyszał  
syczący głos  
dowódcy. Poszukiwania pochłonęły go do tego stopnia, że nie zauważył czarów,  
które  
musiały maskować ich obecność, a on, bardziej wrażliwy na magię od innych,  
powinien  
mimo wszystko ich wyczuć. 
Na przekór kłopotliwej sytuacji, w jakiej się znajdował, pogardliwie zareagował  
na  
obecność napastników. 
- Smoki! Powinienem się domyślić, że wasze plemię będzie pełzać w tych  
podziemnych norach! 
Szkarłatne światło zalało przybyszy, nadając im pozór żywych trupów powstałych  
po  
jakiejś straszliwej bitwie. Trochę przewyższali wzrostem ludzi i wyglądali jak  
wojownicy  
zakuci w mistrzowsko wykonane łuskowe zbroje. Na głowach nosili wielkie smocze  
hełmy,  
które przydawały im wzrostu. Spod hełmów wyzierały oczy koloru ognia, usta pełne  
ostrych,  
drapieżnych zębów, rozwarte szeroko w triumfalnych uśmiechach, i nozdrza -  
ledwie  
podłużne szczeliny. Ktoś na tyle niemądry, by podejść bliżej, zobaczyłby, że  
skóra ich jest  
pokryta łuskami, jak u gadów. 
Czarny Koń lepiej od innych wiedział, że zbroja jest iluzją, ale łuski były  
prawdziwe,  
podobnie jak te na twarzach smoków. Smoczych wojowników okrywały nie prawdziwe  
ubrania, lecz ich własne skóry przemienione przez przyrodzone im zdolności.  
Nawet potężne  
hełmy były fałszywe. Misterne przyłbice w kształcie smoczych pysków były w  
rzeczywistości prawdziwymi twarzami tych stworzeń, a nie wymysłem jakiegoś  
płatnerza.  
Mroczny rumak widywał smoki wracające do swych prawdziwych postaci - widział,  
jak  
smocza głowa hełmu rozciąga się i wydłuża, jak nabiera życia. Takiego widoku się  
nie  
zapomina, pod warunkiem, że się przeżyje. 
Niektóre smoki wolały ludzkie postacie. Z każdym pokoleniem zwiększała się  
liczba  
tych, które coraz lepiej naśladowały ludzkie kształty. Smoczyce były w tym dużo  
lepsze -  
zbyt dobre, jak utrzymywały ludzkie kobiety - ale za tę perfekcję płaciły  
znaczną częścią  
swojej mocy. 
Smok szarpnął pętlę zaciśniętą na karku Czarnego Konia. W miejscu, gdzie  
metaliczne więzi stykały się z jego formą, zapłonął przeszywający ból.  

Rozmyślania o  
smokach i ich dziwnych obyczajach spłonęły w wybuchu gniewu. 
- To nasze włośśści - wysyczał z zapałem dowódca. - Wejśśście równa sssię  
pośśświęceniu życia! 
Czarny Koń zaśmiał się drwiąco. 
- Syczysz jak swój kuzyn wąż, gadzie! Czy poprawna mowa przerasta twoje  
możliwości? 
Przywódca syknął, ukazując długi, rozwidlony język., Atawizm” - zauważył  
mimochodem mroczny rumak. W przypadku pewnych smoków związek z przyrodzoną im  
smoczą formą był silniejszy niż u ich braci, co manifestowało się w postaci  
rozdwojonego  
języka, ostrych kłów przeznaczonych do szarpania mięsa i brutalnego zachowania,  
które  
czyniło je najgroźniejszymi z całej rasy. 
- - Twoja śmierć sprawi nam ogromną radość, demonie! Nasz pan z rozkoszą będzie  
się przyglądać, jak powoli giniesz! Zbyt wielu z naszej rasy ucierpiało  
niewypowiedzianie z  
twoich rąk! 
- - Kopyt, jaszczurko, kopyt! Rękami, mniej czy bardziej, są sękate wyrostki  
zwisające z twoich ramion! Powiedz mi, naprawdę potrafisz trzymać w nich miecz  
czy też  
drapiesz i kąsasz swoich przeciwników jak wierzchowy jaszczur? 
Smoki wierzchowe były wielkimi, rączymi, bezskrzydłymi smokami o inteligencji  
poniżej końskiej. Myśl, że te bezrozumne bestie tak samo należą do smoczej rasy  
jak ci  
wojownicy, niepomiernie rozbawiła Czarnego Konia. Nie rozbawiła natomiast  
dowódcy, na  
co hebanowy ogier miał nadzieję. 
- Ciekawe, czy teraz, gdy jesteś zmuszony trwać w postaci jucznego zwierzęcia,  
miecz  
nadal się ciebie nie ima? Trzeba by to sprawdzić, demoniczny wałachu! Muszę  
podsunąć ten  
pomysł naszemu panu, gdy zawleczemy cię przed jego oblicze! 
Czarny Koń zrobił zgorszoną minę. 
- Zawleczecie mnie? Czyżbym powiedział, że na to pozwolę? Smoki okazały  
zaniepokojenie. Paru wojowników złapało za miecze, zapominając, z kim mają do  
czynienia.  
Przeciwko Wieczystemu miecz był najmniej użytecznym z oręży. 
- W tej kwestii nie masz nic do powiedzenia. 
- Och, mój drogi przyjacielu, ależ mam! - Czarny Koń wybuchnął niepohamowanym  
śmiechem, co już samo w sobie urągało dumie jego prześladowców. Magiczne pęta  
paliły  
ogniem jego zestaloną postać, ale on czerpał z cierpienia siłę, która napędzała  
jego szyderczą  
odpowiedź. Obłędny ryk przetaczał się z hukiem przez labirynt jaskiń, jednak  
nigdzie nie miał  
większej siły niż tutaj, w sali tronowej. Im większy był ból, który sprawiały mu  
pęta, tym  
donośniejszym zanosił się śmiechem. 
Smoki jeden po drugim traciły panowanie, gdy śmiech bez chwili przerwy  
bombardował ich uszy. Ten, ciągnący przednią nogę, puścił arkan i poderwał ręce  
do uszu,  
bezskutecznie próbując odgrodzić się od hałasu. Czarny Koń uwolnił nogę, zaparł  
się na niej i  
szarpnął. Smoki z tyłu, ledwie trzymające się na nogach, nie zdołały go  
zatrzymać.  
Oswobodziwszy się z pęt, mroczny rumak zawirował i uderzył kopytem tego, który  
więził  
łewą nogę. Smoczy wojownik poszybował na jeden z posągów. Choć owinął się wokół  
niego  
jak wstążka, nie poczuł bólu pękającego grzbietu, bowiem zabił go cios Czarnego  

Konia. 
Pętla na szyi nadal paliła. Czarny Koń, już milczący, odwrócił się w stronę  
sprawcy  
bólu, dowódcy napastników. Smok klęczał i powoli dochodził do siebie, gdy ucichł  
dręczący  
dźwięk. Przez cały czas zaciskał arkan w rękach, lecz jedno pęto nie  
wystarczało, żeby  
utrzymać mrocznego ogiera, nie teraz. Czarny Koń zgarnął kopytem dwa inne pęta i  
gdy  
smok wstał, kopnął je wprawnie w jego stronę. Gadzi wojownik miał czas tylko na  
zrozumienie niebezpieczeństwa, kiedy spadły na niego śmiercionośne zabawki. 
Wrzasnął... nieomal. Mocy potrzebnej do pojmania wieczystej istoty rodzaju  
Czarnego  
Konia było aż nadto, żeby strawić smoka. Nie został po nim nawet popiół. 
W akcie desperacji jeden z pozostałych wojowników skoczył na karego rumaka, w  
locie zaczynając przemianę w smoka. Czarny Koń nawet nie próbował zrobić uniku.  
Ku  
wiecznej konsternacji, smok nie znalazł solidnego ciała, które mógłby rozedrzeć.  
Nie  
wylądował na Czarnym Koniu, tylko w nim. Przeobrażony całkowicie, smok zapadł  
się w  
pustkę, która była czarnym jak smoła ogierem. Stawał się coraz mniejszy, kurczył  
się w  
oczach jak ktoś, kto spada w bezdenną przepaść, aż zniknął. Miał spadać w tej  
próżni jak  
wielu jego poprzedników do końca czasu, dopóki wszystko - wieloświat, chaos i  
nawet Pustka  
- nie przestaną istnieć. 
- Jestem demonem dla demonów. Jestem podróżnikiem, który bez trwogi wkracza na  
Ostatnią Ścieżkę. Jestem wcieleniem Pustki. Jestem Czarnym Koniem. - Wieczysty  
przeszył  
lodowatym spojrzeniem ostatnich smoczych wojowników. 
Smoki uciekły, zdjęte obłąkańczym przerażeniem, i znikły w jednym z korytarzy.  
Czarny Koń patrzył za nimi, podśmiewując się w morderczym rozbawieniu. 
„Zaprowadźcie mnie do swego pana, smoki! Tylko Cień mógł stworzyć to przeklęte  
szkarłatne światło, ale myślę, że wam bardziej odpowiada kolor srebra!” Czarny  
Koń ruszył  
truchtem za smokami, a jego kopyta nie czyniły dźwięku, choć uderzały w kamienne  
podłoże  
z siłą zdolną je roztrzaskać. Tym razem przewaga miała być po jego stronie. 
„Zaprowadźcie mnie, chwaty, do swojego pana, myślę bowiem, że zastanę u niego  
wiedźmina, którego szukam, i gotów jestem stawić czoło wszystkim klanom waszego  
rodzaju, byle tylko stanąć z nim twarzą w twarz!” 
Twarze ledwie pamiętane. Imiona dopiero wypływające na powierzchnię  
świadomości. Wizerunki starożytnych zmarłych znów chodzące po ziemi. 
Cień nie potrafił powiedzieć, co przygnało go do tej jaskini leżącej głęboko pod  
salą  
tronową. Nie dokładnie wspomnienie, ale coś więcej. Coś związane z insygniami  
wyrytymi w  
surowym marmurze i osadzonymi w ścianie, przed którą się zatrzymał. Pamiętał, że  
podobne  
widział na gobelinie Gryfa. Z roztargnieniem wodził po nich lewą dłonią.  
Wojskowy sztandar  
ze stylizowanym wizerunkiem bojowego smoka. 
Sztandar jego klanu. Sztandar jego ojca. 
- Jakie wspomnienia przechowujesz? - wyszeptał Cień, nie wiedząc, czy zwraca się  
do  
reliefu, czy też do własnego, spowitego mrokiem umysłu. Nie mógł też przypomnieć  
sobie,  
po co przyszedł do tej góry ani też dlaczego prześladuje go wizerunek wielkiej  
czarnej bestii,  

demonicznego konia. - Jakie wspomnienia przechowujesz? - powtórzył. Nie mogąc  
zobaczyć  
własnej twarzy - a raczej jej braku - nie zauważył krótkotrwałej jasności, która  
po niej  
przemknęła. Błysk trwał krócej niż oddech, ale pozostawił niezatarte piętno,  
choć wiedźmin o  
tym nie wiedział. - Daj mi swoje wspomnienia. 
Słowa nie były wyrazem pobożnego życzenia, lecz raczej rozkazem. Opór był silny,  
lecz niewystarczający, nie wobec tego, kto wiedział - teraz. Cień pokiwał głową.  
Znów  
powróciły wspomnienia i mógł do nich dodać nowe. 
Mgliste błękitne światło rozbłysło na środku komory. Nie odrywając ręki od  
starożytnej płaskorzeźby, czarnoksiężnik odwrócił się ku niemu, przyciągany  
niczym ćma  
przez płomień. Blask rozrastał się i przeobrażał. Powstawały w nim kształty,  
jeden za drugim,  
bez chwili przerwy. Wysoki. Niski. Daleki. Bliski. Prosty. Fantastyczny. 
Wspomnienia dawno zapomnianego czasu. Rasy czarnoksiężników zwanych  
Vraadami. Rodzaju Cienia. 
Początkowo obrazy były niewyraźne. Cień położył drugą rękę na reliefie.  
Wspomnienia gromadzone były przez pokolenia i pochodziły z niezliczonych miejsc.  
Nie  
mógłby określić, kiedy dokładnie przypomniał sobie tę informację, ale nie mijała  
się z  
prawdą, podobnie jak prawdą było to, że płaskorzeźba została osadzona w ścianie  
w celu, w  
jakim ją wykorzystywał. - Daj mi je! - warknął przez zaciśnięte zęby. Jeden  
obraz oderwał się  
od reszty, zestalił i wyostrzył. Nawet gdy nie był jeszcze wyraźny, Cień  
gwałtownie wciągnął  
powietrze, wiedząc już, kogo zaraz ujrzy. Nie chciał go widzieć - prawdopodobnie  
była to  
ostatnia osoba, którą chciałby zobaczyć - ale pojawił się nie bez kozery,  
zważywszy smoczy  
sztandar na ścianie. 
„Ojciec...” Cień przesunął rękę na czubek drzewca sztandaru i przekręcił go  
gwałtownie, przepędzając obraz. Wizerunek ojca rozbłysnął jak miniaturowe słońce  
i zniknął. 
Nowa zjawa oderwała się od plątaniny świetlistych cieni, urosła i nabrała  
kształtów.  
Wysoka postać, niemal kobieta, dziewczyna. Cień odprawił ją jak pierwszą zjawę,  
choć przez  
chwilę zastanawiał się, dlaczego jej widok zaniepokoił go prawie tak samo, jak  
pojawienie się  
ojca. Nie pasowało do niej żadne imię, ale nie była mu obca. Wiedział też, że  
niezależnie od  
łączącego ich związku, nie była częścią tego, czego szukał. Mimo to... 
Pogrążony w myślach, na kilka sekund oderwał oczy od błękitnego światła. Kiedy  
ponownie w nie spojrzał, drgnął ze zdumienia na widok kolejnej postaci, wysokiej  
i w zbroi,  
stojącej cierpliwie. Podczas gdy inne były jasne, jakby świeciło nad nimi  
popołudniowe  
słońce, ta miała światło z tyłu, blokując blask i rzucając cień. 
„Cień?” 
Czarnoksiężnik zerknął na skaliste podłoże i zmierzył wzrokiem cień, który  
wydłużał  
się i zwężał. To nie było wspomnienie z przeszłości. Ten, kto stał przed nim,  
był prawdziwy. 
- Wiedźmin. Cień. - Wielki przybysz postąpił parę kroków. Łuski zbroi zamigotały  
w  
świetle srebrzystym błękitem. Głos przypominął ciche, kojące syczenie. -  

Chciałbym  
zamienić z tobą kilka słów, wiedźminie. Pomówić o tym, co jest naszą wspólną  
troską. 
Daleki łoskot szyderczego śmiechu przetoczył się przez jaskinie. Obaj spojrzeli  
w  
kierunku wejścia do komory. Uwagę Cienia znów przykuł wizerunek stworzenia o  
lodowych  
oczach. 
Jego nowy towarzysz drgnął niespokojnie. Zwrócił ku wiedźminowi gadzie oblicze  
skryte częściowo pod masywnym hełmem. Cień odczytał z nich niepewność  
przemieszaną z  
chciwością i strachem. 
Srebrny Smok ponownie przemówił, szybciej niż za pierwszym razem. Jego oczy  
stale  
śmigały w stronę wejścia. 
- Musimy porozmawiać, przyjacielu, i to szybko, jeśli nie masz nic przeciwko. 
Umykające smoki wiodły Czarnego Konia coraz to głębiej pod ziemię. Nawet on,  
który wiedział, że fantastyczny system jaskiń leży w masywie Kivan Grath i  
ciągnie się  
głęboko, był wstrząśnięty ogromem labiryntu. Miało to sens, był to bowiem dom  
całego klanu  
Złotego, najbardziej królewskiego ze smoczych klanów. W gorącej, parnej komorze  
-  
wylęgarni, sądząc z wyglądu - Wieczysty natknął się na szkielet ogromnej  
smoczycy,  
najwyraźniej strażniczki nowo wyklutych smoczych piskląt. Miała spokojną śmierć.  
Starość  
albo brak celu, osądził. Jego bystrym oczom nie umknęły też kruche fragmenty  
drugiego  
szkieletu. Szczątki należały do smoczego wojownika i wszystko wskazywało na to,  
że został  
zabity przez wiekową samicę. 
„Tyle zastanawiających rzeczy” - pomyślał Wieczysty, skręcając w następny  
korytarz.  
Czy kiedyś dowie się, co tu zaszło podczas jego wygnania? Wydawało się, że tyle  
go  
ominęło. Przepełnił go nagły niepokój, który nie miał nic wspólnego z  
postawionym sobie  
pytaniem. Czarny Koń znieruchomiał. Nie, zaniepokoiło go zdecydowanie coś  
innego. Rozdął  
chrapy i wciągnął powietrze. 
„Czary Vraadow, i to blisko!” 
- Cień... - szepnął. Tak blisko, że niemal go widział. Otworzył ścieżkę w  
rzeczywistości i skoczył na nią bez wahania. 
Ścieżka była krótka, ot, jeden skok, i po paru sekundach hebanowy ogier wyłonił  
się z  
portala na drugim końcu. Znalazł się na środku komory skąpanej w bladoniebieskim  
świetle.  
Otaczały go widmowe obrazy, które, ignorując go, budziły się do krótkotrwałego  
życia i  
gasły. 
- A cóż to za straszydła? - ryknął bez namysłu cienisty rumak. Czyżby trafił do  
jakiegoś piekła stworzonego przez Cienia? 
Dwie postacie odwróciły się na ten okrzyk, obie na mgnienie oka spowił mrok.  
Czarny  
Koń wyszedł szybko ze światła i otrząsnął się, jakby w ten sposób mógł pozbyć  
się myśli o  
niepokojących fantomach. Cuchnęły magią Vraadow, co czyniło ich ulotne istnienie  
tym  
bardziej nieczystym. 
Jedna z dwóch postaci przybliżyła się niedbałym krokiem. 

- - Ty... ty jesteś... Czarnym Koniem... prawda? 
- - Tak jak ty jesteś wiedźminem Cieniem, mój rozmazany przyjacielu! Wiesz to  
doskonale! Pamiętasz wszystko, czy też zapomniałeś? 
Może wzrok go zawodził, zastanawiał się Czarny Koń, ale przysiągłby nawet na  
Panów Umarłych, że Cień uśmiechnął się leciutko. Czy to złudzenie, czy  
rzeczywiście  
zauważył dwie czarne plamki w jego oczach? 
Nim mroczny ogier mógł poczynić dokładniejsze obserwacje, wiedźmin pokiwał  
głową i odparł: 
- Pamiętałem, ale zapomniałem. Znów sobie przypominam... ale nie jako Madrac.  
Chyba jako ja sam. 
Ślepia Czarnego Konia rozbłysły. 
- - Ty sam? 
- - Jeszcze nie jestem pewien. - Cień wskazał na swego towarzysza. - Smoczy  
wielmoża zadał mi to samo pytanie. Wydawał się rozczarowany. Myślę, że chciał  
zawiązać  
jakieś przymierze. Nie wiem. 
- - To obłęd! - Srebrny Smok podniósł pięść. Coś błysnęło w jego dłoni. - On  
jessst  
twoim wrogiem! 
Przytłaczający ciężar runął na karego ogiera. Czarny Koń upadł na kolana. Gdy  
nacisk  
się zwiększył, przekręcił się na bok i powoli rozpłaszczył. Srebrny Smok  
postąpił krok do  
przodu, a światło zwycięstwa zapłonęło w jego niepokojących oczach. 
- Działa! Udało się! 
Cień stał nieruchomo, obserwując tę scenę z zainteresowaniem. 
- Oczywiście, że działa. Czary Vraadow nie giną łatwo. Mimo wszystko wątpię, czy  
to  
wystarczy. 
Smok z konsternacją poderwał głowę. Poczucie triumfu ustąpiło zaniepokojeniu. 
- - Co jessst? Co chcesz powiedzieć, człowieku? 
- - Chce powiedzieć - Czarny Koń z powrotem podniósł się na nogi - że trzeba  
czegoś więcej niż ta śliczna gadka, żeby rzucić mnie na kolana, jaszczurko! -  
Mroczny rumak  
zaniósł się śmiechem. - Zaskoczenie było jednorazową bronią, a ty, Srebrny, już  
ją zużyłeś! 
Smoczy Król zaklął i potrząsnął kryształem, jak gdyby to mogło zwiększyć jego  
moc.  
Cień pokręcił zakapturzoną głową. 
- Wydaje się, smoku, że on wie o tym więcej od ciebie. Powiedziałbym, że wie też  
więcej niż ja pamiętam. 
Srebrny Smok cofnął się powoli. 
- - Mam własną moc! Mogę się z nim rozprawić! 
- - Ha! - Czarny Koń popatrzył z góry na gadziego monarchę. - Moc wymaga  
pewności siebie i woli, mój mały przyjacielu! Masz dość jednego i drugiego?  
Jakoś w to  
wątpię! 
Cień skrzyżował ramiona i popatrzył na nich obu. 
- - On może mieć rację, Smoczy Królu. I równie dobrze może się mylić. 
- - Ty! On jest też twoim wrogiem! Jeśli pokona mnie, ty będziesz następny! 
- - Możliwe. A może i nie. Ja mógłbym po prostu odejść, ale przypuszczam, że i  
tak  
by mnie w końcu odnalazł. 
Czarny Koń poruszył się ostrożnie. Był pewien, że Smoczy Król nie sprawi mu  
wielu  
kłopotów - władca ten był, jeśli dobrze mu było wiadomo, najbardziej  
pretensjonalnym  
głupcem ze swoich braci. „To jest smoczy pan? On chce zostać cesarzem?” Martwił  
go  
jednakże ten nowy Cień, ta obojętna, może nawet amoralna istota, która gawędziła  

spokojnie,  
podczas gdy dwóch potężnych wrogów gotowało się do walki na śmierć i życie -  
walki, która  
mogła też objąć wiedźmina. 
Każdy ruch Srebrnego Smoka zdradzał desperację. Czarny Koń zaczynał to rozumieć.  
Ten smoczy wielmoża żyl pod skrzydłami Złotego Smoka i czerpał dużą część  
własnej siły ze  
swego cesarza, który obłędnie wręcz bał się utraty pozycji. Paranoja  
najwyraźniej udzieliła się  
temu Smoczemu Królowi, który postrzegał się jako oczywistego sukcesora swego  
byłego  
pana. 
Smok syknął i niespodzianie rzucił kryształem w Czarnego Konia. 
- To było wyjątkowo głupie - skomentował Cień. Wiedząc, czym jest kryształ,  
ogier  
zwinnie uskoczył. Użycie magicznego talizmanu w desperacji mogło być groźniejsze  
niż w  
zaplanowanym starciu. Kamień przeleciał obok niego i uderzył w ścianę jaskini.  
Podskoczył  
dwa czy trzy razy na podłodze, a potem znieruchomiał bez najmniejszej oznaki  
niebezpieczeństwa. 
Cień pochylił się, zaciekawiony brakiem reakcji ze strony talizmanu. 
Kryształ rozpadł się na dwie identyczne połowy, a z nich zaczęła dobywać się  
szarozielona dymna substancja, tworząc chmurę, która nabrzmiewała z każdą  
sekundą.  
Wiedźmin wyprostował się szybko i okazał emocje, jakich Czarny Koń nie widział u  
niego od  
chwili przybycia. 
- Mówiłem, to było głupie. Pora odejść. 
Czarny Koń parsknął i przysunął się do otulonej płaszczem postaci. 
- Żaden z nas stąd nie wyjdzie, drogi przyjacielu Cieniu, dopóki... 
Mroczny wiedźmin jakby zawinął się w siebie i zniknął z odgłosem, jaki  
towarzyszy  
wyciąganiu korka z butelki, nim następne słowo wydobyło się z ust Wieczystego. 
- - Nie! - Smoczy Król wyciągnął ręce ku miejscu, w którym stał czarnoksiężnik,  
bezskutecznie chwytając powietrze. 
- - Ty! - Czarny Koń odwrócił się do smoka. - Dokąd poszedł, padlinożerco?  
Dokąd? 
„Nie-nie-nie-nie-nie!” - zawołał w myślach. 
Rozglądając się po komnacie i ważąc swoje szansę w walce z rumakiem, Srebrny  
Smok podjął błyskawiczną decyzję. Przemienił się. 
Przemiana była szybka, niewiarygodnie szybka. Skrzydła wystrzeliły z grzbietu,  
przygarbił się, gdy kręgosłup wygiął się w łuk. Nogi zgięły się w tył, jak u  
ptaka, a do nich  
upodobniły się długie teraz i zbrojne w szpony ręce. Szyja zwieńczona ludzką  
głową  
wydłużyła się wielce, co wyglądało groteskowo, ale po chwili ludzka twarz znikła  
pod  
smoczym hełmem. Hełm rozciągnął się i wydłużył w gadzi pysk. Szczęki kłapnęły i  
otworzyły się ślepia. W końcu ukazało się prawdziwe oblicze Srebrnego Smoka.  
Jego cielsko  
przez cały czas rosło, jakby chcąc wypełnić podziemną komnatę. 
A wszystko to zaszło w czasie potrzebnym na zaczerpnięcie oddechu. Dość czasu,  
by  
Czarny Koń mógł zaatakować... tylko że kończyny nagle zaczęły mu ciążyć, a  
komnata  
spłowiała przed jego oczami. Zamrugał, zastanawiając się, czy to złowieszcza  
chmura dymu  
przytępiła mu zmysły. Potem napłynęła druga myśl: Cień wyprowadził go w pole,  
wrócił bez  
jego wiedzy i uderzył nowym zaklęciem. Poruszył się z trudem. Smok, przeobrażony  

do  
końca, stał i patrzył. Powoli wykrzywił pysk w uśmiechu, do jakiego zdolny był  
tylko jego  
rodzaj. 
- Szkapa dała sssię złapać! - syknął radośnie. Wciągnął głęboko powietrze i  
skąpał  
bezradnego Czarnego Konia w białym płomieniu, tworze własnej magicznej esencji.  
Mroczny  
rumak zwarł się w sobie, wiedząc, że nawet on może poczuć żar tego ognia. 
Płomień przemknął przez cel, nie wyrządzając mu szkody - Wieczysty poczuł tylko  
nieznośne gorąco. Srebrny Smok ryknął ze złością. Czarny Koń roześmiał się  
wyzywająco,  
pod maską brawury kryjąc własne zaskoczenie. Co tu się działo? 
- - Przybądź do mnie, demonie! - zażądał znajomy głos. - Natychmiast! 
- - Niech licho weźmie Ostateczną Ścieżkę, nie! - Czarny Koń stawił opór z taką  
zajadłością, że Smoczy Król musiał się cofnąć. - Nie! 
- Nie masz wyboru, demonie! Musisz być mi posłuszny! Wyrwał się z jaskini z taką  
łatwością, z jaką człowiek iamie gałązkę. Świat - wszystko - przekręciło się i  
zamgliło.  
Czarny Koń walczył, ale daremnie; równie dobrze mógłby spróbować w fizycznej  
postaci  
przebyć granice Pustki. Znów nie docenił swojego przeciwnika. Doszedł do  
wniosku, że  
wygnanie nieodwracalnie zmąciło mu rozum. 
Świat Smoczego Królestwa powrócił, a wraz z nim miejsce, którego, jak sądził,  
już  
nigdy nie miał zobaczyć. 
W nikłym blasku pochodni stał przed nim Drayfitt, wyczerpany, ale rad z siebie.  
Wyraz jego oczu był nieodgadniony, nawet dla Czarnego Konia. 
- Tym razem nie uciekniesz. Możemy patrzeć w te martwe ślepia dopóki Smok z  
Głębin nie przyjdzie do króla na obiad, a i tak ten demon nie zdoła nas okpić.  
Jego inne  
umiejętności też są stłumione. 
Znaki wokół magicznej klatki zostały lekko zmienione, przez co Czarny Koń nie  
potrafił ich rozpoznać. 
Mai Quorin przyjrzał się mrocznemu rumakowi z mieszaniną wściekłości i  
zadowolenia. 
- - Wiele nas kosztujesz, demonie! Tej księgi nie można zastąpić! Ale bądź  
pewien,  
że niedługo zaczniesz wynagradzać nam jej utratę! 
- - Śmiertelni głupcy! Nie jestem waszym usłużnym niewolnikiem! Uwolnijcie  
mnie! Cień nadal jest na swobodzie, a niebezpieczeństwo może być większe niż  
przypuszczałem! 
Srebrny Smok był ambitny i silny, lecz za tymi cechami niewiele stało odwagi. Z  
drugiej strony, jeśli pozwoli mu się na dostatecznie długie zgłębianie magii  
Vraadow, może  
okazać się groźniejszy od wiedźmina. Kivan Grath stałby się znowu siedzibą  
cesarza, jeśli  
najpierw nie zostanie cytadelą Cienia... 
...a Czarny Koń, uwięziony z powodu braku przezorności, nie mógł nic zrobić w  
żadnym z przypadków. 
VII 
Następnego dnia Erini przebudziła się z myślą, że ziściły się marzenia z jej  
dzieciństwa. Wczorajsze lęki obróciły się w nadzieję. Wczoraj spotkała Melicarda  
mężczyznę. 
W świetle dnia magiczne aspekty jego kuriozalnych rysów zyskały nową cechę.  
Erini  
uznała go za przystojnego mimo chłodu, jakim emanowała strona twarzy sporządzona  
z  
elfiego drewna. Stwierdziła, że drewno wręcz podkreśla jego urodę. Było ono  
piękne samo w  

sobie, ale gdy stapiało się z bladą skórą króla, nabierało wyjątkowej urody. Tak  
jak Melicard  
zyskiwał za jego sprawą, tak drewno czerpało korzyści z niego. Dwie strony jego  
twarzy  
stawały się jednością mimo dzielących je różnic. 
W oczach Erini nawet sztywna, sztuczna ręka wydawała się gładsza, bardziej  
sprężysta niż wcześniej. 
Galea i Magda pomogły jej tego ranka, i dobrze, gdyż stwierdziła, że nie potrafi  
się  
skupić. Jej myśli wracały do wczorajszej przechadzki po pałacowych terenach i do  
wieży, do  
której ją zaprowadził. Stanowiła część umocnień; trzy inne, identyczne, wznosiły  
się nad  
murami. Melicard poinformował jącicho, że z tej baszty najlepiej widać panoramę  
miasta. 
Maniery miał trochę grubiańskie, co nie dziwiło po tylu latach życia w  
odosobnieniu.  
Mimo to, im więcej czasu spędzali razem - bez wszechobecnego cienia Mala Quorina  
- tym  
pełniej ukazywał się nowy człowiek; nowy albo też taki, który przez ponad  
dziesięć lat żył  
odcięty od świata. Erini dochodziła do przekonania, że mroczny, posępny władca  
Talaku był  
tworem lęków Melicarda i, choć nie śmiała sugerować tego otwarcie, wpływów ludzi  
takich  
jak doradca. Smoki nie były niewiniątkami, to prawda, ale księżniczka wiedziała,  
że  
przynajmniej niektóre próbują żyć z ludźmi w zgodzie. Inne zaś... nie mogła  
całkowicie  
potępiać krucjaty Melicarda. 
Najpierw wskazał na północ. 
- Tam widać stare miasto. Gdy tutaj wzniesiono pałac, wszystko się zmieniło.  
Budynki  
w starym centrum zostały wyburzone, a ich miejsce zajęły nowe. W tamtej części  
mieści się  
też główny garnizon miasta. Pozostałość z czasów, kiedy smok władał z Gór Tyber. 
Wyczuwając, że jego nastrój zmienia się na wzmiankę o Smoczym Cesarzu, Erini  
odwróciła się ku zachodowi i wskazała skupisko okazalszych budowli. 
- - Ate? 
- - Należą do bogatszych rodzin. Najwięksi kupcy i ich stare rody tam mają swoje  
siedziby. Prawdopodobnie widziałaś niektóre z nich, gdyż wjechałaś przez bramę  
od tamtej  
strony. 
Uśmiechnęła się, wiedząc już, jaki efekt wywiera na nim jej uśmiech. Niewiele  
kobiet  
- niewielu ludzi - uśmiechało się do niego, być może dlatego, że sam król nigdy  
się nie  
uśmiechał. 
Tym razem odwzajemnił uśmiech. Zdumiała się, że kiedykolwiek mogła uważać ten  
widok za odrażający. Powiedziała: 
- Było tyle do zobaczenia, że nie pamiętam połowy tego, co widziałam. Poza tym,  
przez większość czasu myślałam o spotkaniu z tobą. 
Tylko jedna rzecz zakłóciła przyjemną skądinąd przechadzkę. Wskazując na wielką  
budowlę we wschodniej części Talaku, księżniczka zapytała: 
- - Co to jest? Widziałam tego typu budynki na zachodzie. To teatry? Areny? 
- - W pewnym sensie. Znajdziesz podobne w północnych i południowych częściach  
Talaku. Wszystkie razem mieszczą siły co najmniej pięć razy liczniejsze od armii  
Penacles,  
Zuu czy też Nadmorskiego Irillianu. 
Armia Talaku. Miasto Zuu leżące daleko na południowy wschód od Gordag-Ai, było  
jej znane z nazwy. Choć stosunkowo małe w porównaniu z takimi potęgami jak  

Penacles i  
Nadmorski Irillian, ich armie były podobne liczebnością, głównie dlatego, że  
prawie każdy  
dorosły Zuuita pragnął zmierzyć się z wrogiem i służbę w wojsku uważał za  
zaszczyt. Erini  
nie pojmowała tych obyczajów, ale jeśli Melicard miał armię pięciokrotnie  
przewyższającą  
siły zbrojne tamtego miasta-państwa... 
Reszta dnia minęła spokojnie. Erini po raz pierwszy zjadła obiad z królem, a  
podczas  
kolacji ostrożnie poruszyła temat ich zaręczyn i rychłego małżeństwa. Odpowiedzi  
Melicarda  
były krótkie i wymijające, ale księżniczka podejrzewała, że wynikały bardziej z  
nieśmiałości  
niż z niechęci. Zdając sobie sprawę, że naciska zbyt mocno, zmieniła temat na  
mniej  
zobowiązujący. 
Narzeczony odprowadził ją do jej komnat, co zaskoczyło obie damy dworu. Galea i  
Magda próbowały ukryć zmieszanie, jakie wzbudził w nich widok królewskiej pary  
spacerującej bez stosownej świty. Melicard życzył jej spokojnej nocy i odszedł.  
Później Erini  
nie mogła sobie przypomnieć, kiedy dokładnie poszła do łóżka; wiedziała tylko,  
że przez  
kilka godzin albo rozmyślała, albo mówiła o królu, czy Galea i Magda chciały  
słuchać, czy  
nie. 
Teraz, na początku dnia, który jak miała nadzieję okaże się jeszcze bardziej  
obiecujący, księżniczka stwierdziła, że nie jest zadowolona ze swoich strojów.  
Magda  
przypomniała jej, że król ma poślubić ją, a nie sukienkę, przez co Erini stanęła  
w pąsach.  
Zachowywała się jak bezmyślne podlotki, które otaczały ją w pałacu w Gordag-Ai.  
Zawsze  
trzpiotowato trajkotały to o tym, to o tamtym księciu, co nieodmiennie ją  
denerwowało. Teraz  
z krzywym uśmiechem uświadomiła sobie, że sama postępuje trochę jak te panny z  
sieczką w  
głowie. 
- Podaj mi tamtą - poleciła z tak wielkim przekonaniem, na jakie mogła się  
zdobyć,  
wskazując na sukienkę, którą już raz przymierzyła. Galea pokręciła głową i z  
westchnieniem  
przygotowała strój. 
Jakiś czas później, Erini przeglądając się w wielkim lustrze stwierdziła, że  
nadal nie  
jest zadowolona ze swego wyglądu. 
„Czy tym jest miłość? Mam nadzieję, że nie. Nie wytrzymam z sobą, jeśli dalej  
będę  
zachowywać się w ten sposób”. 
W chwili, gdy miała wyjść z pokoju, przyszła służąca i powiadomiła ją, że  
Melicard  
prosi o wybaczenie, gdyż nie może jej towarzyszyć. 
- - Co się stało? Czy Talak padł ofiarą ataku? Czy Melicard jest ranny albo też  
chory? 
- - Jego wysokość nie podał przyczyny, wielmożna pani. Wygląda dobrze i nie  
słyszałam słowa o armii, która wtargnęłaby na nasze ziemie. Nic więcej nie wiem. 
- - Dziękuję. 
Erini musiała zjeść śniadanie w towarzystwie swoich dworek. Przez cały posiłek,  
który dowodził, że kucharz Melicarda potrafi dokonywać cudów z jajami i  
przyprawami,  
wracała myślami do tajemniczych spraw dnia wczorajszego. Dziwne stany  

czarodzieja,  
Drayfitta. Złość i strach Mala Quorina. Drzwi w ogrodowej ścianie. 
„Drzwi w ogrodowej ścianie?” 
Po śniadaniu uparła się, by jej dwie towarzyszki dowiedziały się więcej o  
mieście,  
dzięki czemu wszystkie będą się czuć swobodniej. Nagle przypomniała sobie, że  
jeszcze nie  
porozmawiała z kapitanem oddziału, który eskortował jej kolasę z Gordag-Ai do  
Talaku.  
Żołnierz nie niepokoił jej, najwyraźniej przekonany, że jest zbyt zajęta  
przyzwyczajaniem się  
do Melicarda, jednak z pewnością kapitan i jego ludzie chcieli jak najszybciej  
wrócić do  
domu. 
- - Magdo, zanim wyjdziecie, czy mogłabyś wezwać... och, jak on się nazywa?  
Kapitana oddziału kawalerii przydzielonego nam przez mojego ojca. 
- - Kapitana Istona? - pisnęła Galea. - Zrobię to za ciebie, Magdo. Wiem, że  
chcesz  
zająć się paroma rzeczami przed wyjściem. 
- - Dziękuję, Galeo. Jestem ci wdzięczna. 
Księżniczka domyśliła się, że coś ją ominęło, i popatrzyła na drugą dworkę, gdy  
tylko  
Galea wybiegła z pokoju. Magda uśmiechnęła się lekko. 
- Mała Galea i kapitan Iston znają się od kilku miesięcy. On jest trzecim synem  
księcia  
Crombeya i zawodowym żołnierzem. Przydzielenie ci na stałe jego oddziału jest  
znakiem  
przychylności ze strony twoich rodziców. 
- - Na stałe? Chcesz powiedzieć... 
- - Tak, oni tu zostają. To stały przydział. Żaden z tych ludzi nie ma rodziny,  
do  
której chciałby powrócić. Jeśli wybaczysz, mam nadzieję, że os’mielisz Galeę.  
Kapitan jest  
trochę od niej starszy, ale tworzą poważną i dobraną parę. Urodzi mu silnych  
synów. 
Erini skrzywiła się mimowolnie. 
- - Czy tylko to nim powoduje? Chęć przekazania nazwiska nowemu pokoleniu? 
- - To nie jest bez znaczenia. - Wyższa kobieta popatrzyła na nią z  
zaciekawieniem. -  
Wyobrażam sobie, że właśnie to mieli na myśli twój ojciec, król Laris, i ojciec  
Melicarda. W  
ten sposób umawia się większość królewskich mariaży, a i wśród ludzi niższego  
stanu nie jest  
to niczym niepospolitym. Księżniczko, zanim powiesz to, co już krzyczy twoja  
twarz,  
posłuchaj: nie minę się z prawdą, gdy powiem, że Galea i jej kawalerzysta  
pobiorą się  
niezależnie od myśli o potomstwie. 
Księżniczka z szacunkiem popatrzyła na starszą damę. 
- - Zaskakujesz mnie, Mag. Nie jesteś przecież aż o tyle starsza ode mnie... 
- - Czternaście lat to niedużo? Raczysz mi schlebiać. 
- - Jak mówiłam, czasami przyglądam się warn i widzę te trzpiotki, którymi  
ojciec  
kazał mi się otaczać, te... te porcelanowe laleczki. Innym razem wyglądasz tak,  
jakbyś cały  
świat miała na swoje usługi. 
Magda poprawiła jej sukienkę. 
- Nie ma w tym żadnych sekretów. Po prostu jestem kobietą. Jeśli chcesz zabawić  
się  
z prawdziwą zagadką, spróbuj rozszyfrować mężczyzn. To oni są tajemnicą. 
Erini pomyślała o Melicardzie i pokiwała głową. 

Rozmowa z kapitanem Istonem była krótka. Kiedy Eńni pogodziła się z faktem, że  
rodzice oddali jej cały oddział kawalerii, jako straż przyboczną, reszta była  
prosta. Kapitan  
Iston był doświadczonym żołnierzem i jednym z nielicznych, którzy słuchali jej,  
nie próbując  
zachowywać się po ojcowsku. 
- - Mam tylko jedną prośbę, wasza wysokość - powiedział na zakończenie. 
- - Słucham. 
- - Twoja straż przyboczna nie powinna stacjonować tak daleko od ciebie, to mija  
się  
z celem. Prawda, jesteśmy kawalerzystami, ale każdy żołnierz z Gordag-Ai jest  
również  
niezrównanym pieszym wojownikiem. Spotkał nas zaszczyt zostania twoimi  
osobistymi  
strażnikami. Pozwól mi choć przysyłać warty, żeby ludzie nie czuli się  
niepotrzebni. 
Erini po chwili namysłu pokiwała głową. 
- - Najpierw, kapitanie, będę musiała porozmawiać z królem Melicardem, choć nie  
sądzę, by sprzeciwił się mojej prośbie. - Mógł to zrobić doradca Quorin, ale  
jego sympatie i  
antypatie nie miały dla niej większego znaczenia. - Chciałabym też, kapitanie,  
żebyś miał  
stałą kwaterę w pałacu. Pewnie niejeden raz będę cię potrzebować, a poza tym  
chcę, żebyś  
zaczął nawiązywać znajomości z naszymi nowymi krajanami. 
- - Wasza wysokość, jestem żołnierzem! Powinienem przebywać ze swoimi ludźmi! 
- - Nie będziesz daleko. Uważam także, że oficerowi należy się trochę swobody.  
Zasługujesz, by w pełni cieszyć się życiem. 
Magda i Galea zjawiły się jednocześnie, jakby na dany znak. Iston robił co mógł,  
żeby  
zachować żołnierską powagę, lecz jego spojrzenie stale wędrowało ku niższej  
damie dworu. 
- - Miałyśmy wyjść, jak zasugerowałaś, kiedy przyszło mi na myśl, że może chcesz  
byśmy rozejrzały się za czymś konkretnym. Dzień dobry, kapitanie. 
- - Dzień dobry, moje panie. 
Erini uśmiechnęła się, widząc spojrzenie oficera. 
- Nie, dziękuję, ale coś przyszło mi do głowy. Kapitanie Iston, jeśli to nie  
sprawi  
kłopotu, miałabym prośbę. 
Ukłoni! się. 
- - Jestem na twoje rozkazy. 
- - W tej chwili jestem zajęta różnymi sprawami, dlatego chcę, żeby ktoś poznał  
dla  
mnie miasto. Magda i Galea wyświadczą mi tę przysługę, jednakże poczuję się  
lepiej, jeśli  
towarzyszyć im będzie ktoś godzien zaufania, po prostu na wszelki wypadek. Czy  
byłbyś tak  
uprzejmy zabrać kilku swoich ludzi i pójść z nimi? Dzięki temu sam mógłbyś  
obejrzeć Talak,  
co bez wątpienia i tak planowałeś. 
Iston zawahał się, a potem, spojrzawszy na Galeę, pokiwał głową. 
- Roztropny pomysł, wasza wysokość. Jeśli damy raczą zaczekać parę minut,  
sprowadzę konie i pół tuzina najlepszych ludzi. Czy tak będzie dobrze, moje  
panie? 
Galea, lekko spłoniona, milczała jak zaklęta. Magda przejęła ster i wyraziła  
aprobatę. 
- - Doskonale, kapitanie Iston. 
- - Czy księżniczka jeszcze czegoś sobie tyczył 
- - Nie. 
Oficer kawalerii wyciągnął ręce. 
- Zechcecie mi towarzyszyć? 

Erini popatrzyła za nimi. Galea złapała Istona tak mocno, że księżniczka  
zastanowiła  
się, czy cokolwiek zdoła ich rozdzielić. 
Jej radosny nastrój powiększył się dziesięciokrotnie. Sama była na jak  
najlepszej  
drodze do umocnienia związku z Melicardem, a jej ludzie zaczynali się  
przyzwyczajać do  
swego nowego domu. Odwróciła się do lustra, by ostatni raz rzucić na siebie  
okiem. Chciała  
prezentować się jak najkorzystniej, kiedy spotka się z narzeczonym - była pewna,  
że choć  
król się wymówił, i tak uda jej się doprowadzić do spotkania. Jeszcze tylko... 
Erini rozwarła szeroko oczy. 
W lustrze widniała jakaś postać. Zakapturzona i podobna do Drayfitta, tylko  
młodsza  
z postawy, odziana w strój nieco staroświecki. Nie dostrzegała twarzy - coś  
sprawiało, że pod  
tym kątem była niewyraźną, niemal rozmytą plamą. Zakapturzona głowa zwróciła się  
w jej  
kierunku... 
Księżniczka obejrzała się instynktownie. Jej ręce zaczęły poruszać się bez  
udziału jej  
woli. 
W pokoju nie było nikogo. 
Erini odwróciła się do lustra, prawie spodziewając się, że zobaczy stojącą tam  
postać.  
Nic. Przesunęła się w miejsce, w którym musiała stać odbita postać. Uklękła,  
dotknęła  
podłogę. Znalazła drobiny pyłu ułożone mniej więcej w kształt obcasa. 
Znienacka poczuła pchnięcie starożytnej, niezniszczalnej mocy, tak silne, że aż  
przewróciła się do tyłu. Poderwała rękę do ust, tłumiąc krzyk. Po raz pierwszy w  
życiu  
naprawdę wyczuła obecność innego maga i choć nie do końca rozumiała, co się  
stało, dobrze  
wiedziała, co czuła. 
Przez chwilę rozważała w myślach, co powie Melicardowi, jeśli w ogóle coś powie.  
Na poparcie swoich słów miała tylko drobiny pyłu, które, nawet ona musiała to  
przyznać,  
mogły pochodzić spod jej własnych trzewiczków albo, co bardziej prawdopodobne, z  
butów  
jakiegoś sługi. Wyłącznie dzięki wzrastającej wrażliwości na moce wiedziała, że  
to, co odbiło  
się w lustrze, nie było wytworem jej wyobraźni. Erini mogła wyobrazić sobie minę  
Mała  
Quorina, jeśli złamie się i wyzna swój sekret Melicardowi albo komuś innemu.  
Prawdopodobnie byłoby to fatalnym ciosem dla jej narzeczonego. 
„Nie teraz. Jeszcze nie. Muszę zaczekać”. Jej decyzja daleka była od stanowczej  
i  
wątpliwości nie opuściły jej, nawet gdy ją podjęła. „Drayfitt! On mógłby  
zrozumieć, ale... czy  
nie powie Melicardowi?” Erini wiedziała, że mag jest bezgranicznie oddany  
swojemu  
suzerenowi i że taka lojalność mogłaby zażądać od niego, by ją zdradził.  
Wymruczała  
przekleństwo - jej ojciec nie miał pojęcia, że wiele razy słyszała je w jego  
pałacu. Podniosła  
się powoli z postanowieniem, że przez pewien czas nic nie powie. Bała się tylko  
jednego: że  
jej milczenie może się przyczynić do swobodnego rozwoju jakiegoś innego  
niebezpieczeństwa. 
Skonfundowana, straciwszy ochotę do zmierzenia się z nowym dniem, opuściła  

komnatę. Cokolwiek się wydarzyło, nie było ważniejsze od umocnienia jej  
stosunków z  
Melicardem. Nie liczyło się nic prócz tego, co mogło zniszczyć ich związek,  
zanim w pełni  
dojrzeje. 
Księżniczka Erini znalazła Melicarda w najmniej prawdopodobnym miejscu w pałacu.  
W wielkiej, prawie pustej sali tronowej król zasiadał na prostym krześle - tron  
stał pusty na  
podwyższeniu - i spierał się z czterema czy pięcioma ludźmi, którzy, jak  
zrozumiała, byli  
posłami z innych miast-państw. Stojący obok króla Quorin patrzył na nich z  
mieszaniną  
ledwo skrywanego gniewu i pogardy. 
-...wielbiciele smoków, wszyscy. Powinienem się tego spodziewać, zwłaszcza po  
tobie, Zuuito. Wszak od dawna żyjecie pod miłościwym panowaniem Zielonego Smoka,  
prawda? 
Emisariusz z Zuu założył hełm, który dotychczas trzymał w ręce. Wielki jak  
niedźwiedź, sprawiał wrażenie gotowego do wymiany ciosów, nie słów, lecz  
spokojnie  
oznajmił: 
- Powiedz to księciu Blane’owi i wielu innym, którzy polegli w obronie Penacles  
przed Lochivarytami oraz plugawymi siłami Czarnego Smoka i dowódcy Kyrga!  
Pamiętasz  
okrutnika Kyrga, nieprawdaż, wasza wysokość? 
Był to dobrze wymierzony cios. Erini wiedziała, że imię Kyrga przywoła  
Melicardowi  
na myśl ojca, który powoli pogrążał się w szaleństwie, gdy smoki pożerały wijące  
się ciała  
jeszcze żywych zwierząt. Przez następny tydzień Rennek IV bełkotał, że nie chce  
zostać  
pożarty żywcem - wiedział, że Kyrg byłby do tego zdolny. Wspomnienia te były  
tylko dwoma  
z wielu, które nawiedzały Melicarda prawie co noc. 
Twarz króla pobielała jak kość. Ręka z elfiego drewna opadła na poręcz krzesła i  
rozbiła je na kawałki. Nawet Mai Quorin cofnął się przed narastającą furią swego  
pana. 
- Zabierz... ich... stąd, Quorin! Zabierz ich, zanim zapomnę o podpisanych  
traktatach! 
Gdy doradca skoczył, żeby dopomóc poselstwu w spiesznym odwrocie, Erini ruszyła  
do przodu. Dotąd stała poza zasięgiem wzroku, blisko bocznych drzwi, z zamiarem  
dołączenia do narzeczonego zaraz po zakończeniu audiencji. 
Teraz chciała uspokoić Melicarda, zanim gniew pchnie go do wyrządzenia dalszych  
szkód i zrobienia sobie krzywdy. 
Silna ręka zacisnęła się na jej ramieniu. 
- Wasza wysokość, nie polecałbym rozmowy w tej chwili. 
Odwróciła się do intruza, zamierzając dać mu królewską odprawę, i napotkała  
smutne  
oczy maga Drayfitta. 
- Jest w gniewnym nastroju, pani, i żadne z nas nie powinno przebywać w pobliżu.  
Nie jest zbyt dobrze. - Wiekowy mag powoli potrząsnął głową. - I obawiam się, że  
ja w  
znacznej mierze jestem przyczyną tego stanu rzeczy. 
- A co twoje problemy mają wspólnego ze mną? Drayfitt uśmiechnął się gorzko. 
- Doradca Quorin próbuje przedstawić twój pobyt w Talaku jako przeszkodę dla  
krucjaty króla. Już twierdzi, że zabawiałaś Melicarda, gdy ja niszczyłem tę  
przeklętą księgę. 
Erini zamrugała. 
- - Księgę? O czym mówisz, magu? 
- - Mówię zbyt wiele. Wystarczy rzec, pani, iż król Melicard nie jest do końca  
przekonany co do narzeczeństwa. Musimy dać mu trochę czasu, żeby dobrze zapadło  
mu w  

pamięć to, coś uczyniła dla niego wczoraj - a mogę ci powiedzieć, że było to  
znaczące. Stał  
się prawie dawnym Melicardem. 
- - Pleciesz trzy po trzy, mistrzu Drayfitcie - powiedziała księżniczka - ale  
przez  
pewien czas trzymać się będę z dala od niego, pod warunkiem, że udzielisz mi  
odpowiedzi,  
których poszukuję. 
Drayfitt zamknął oczy, zbierając myśli. Kiedy je otworzył, cicho odparł: 
- Nie pytaj mnie o wczoraj. Nawet ja nie wiem wszystkiego, o czym zresztą Quorin  
stale mi przypomina. 
Słowa maga oczywiście nie zaspokoiły jej ciekawości, ale księżniczka wiedziała,  
że są  
inne sposoby dowiedzenia się tego, co ją nurtowało. Już miała zadać pytanie, na  
które, była  
całkiem pewna, uzyskałaby odpowiedź, kiedy starszy mężczyzna zatoczył się na  
ścianę. Erini  
złapała go za rękę, chcąc uchronić przed upadkiem. 
Prawie od razu odzyskał równowagę, lecz jego twarz wyrażała głęboką rozpacz. 
- Wybacz mi, księżniczko. Ostatnio moje moce zostały nadszarpnięte ponad ich  
granice. Zbyt późno zacząłem ich używać. Gdybym nie zarzucił nauki i ćwiczył za  
miodu... -  
Głos wyciszył się, gdy Drayfitt spojrzał na rękę Erini nadal zaciśniętą na jego  
ramieniu. Po  
paru sekundach popatrzył na księżniczkę takim wzrokiem, jakby nagle wyrosły jej  
skrzydła.  
Cały jego smutek, całe wyczerpanie znikło, gdy powiedział: - Pójdź ze mną,  
proszę. Musimy  
porozmawiać na osobności. Myślę, że to coś ważnego i nie cierpiącego zwłoki. 
Nie wiedząc, czy przypadkiem nie zwariowała, skoro jest gotowa mu zaufać, Erini  
niechętnie podążyła za nim. Drayfitt prowadził ją dłuższy czas, nie puszczając  
jej ręki.  
Zaczęła się niepokoić. A jeśli czarodziej dbał o nią tyle, co Quorin? Wbrew  
uprzejmemu,  
czasami uczynnemu nastawieniu, tak samo jak doradca mógł być przeciwny jej  
małżeństwu.  
Co takiego zobaczył w jej ręce? 
Jak gdyby pragnąc uśmierzyć jej obawy, Drayfitt odwrócił się i uśmiechnął  
krzepiąco.  
Zatrzymali się za zakrętem korytarza. W zasięgu wzroku nie było straży. 
- - Mógłbym otumanić umysły strażników i wówczas porozmawialibyśmy w  
bardziej otwartym miejscu, ale taka ostentacja nigdy nie wychodzi na dobre.  
Dzięki  
rozumieniu tej jakże prostej, ale ważnej prawdy większą część życia przeżyłem w  
spokoju. Z  
całego serca pragnę, żeby nadal tak było. 
- - Czego chcesz ode mnie? 
- Masz wrodzoną skłonność, jakiej nigdy jeszcze nie spotkałem. Czarodziej nie  
puszczał jej ręki, przypatrując się jej z bliska, jakby szukał jakiegoś  
maleńkiego znaku.  
Księżniczkę naszła wielce nieprzyjemna myśl, że wie, czego szuka starzec. Mimo  
wszystko  
nadal udawała, że nie ma pojęcia, o co mu chodzi. 
- Jaką skłonność? Do doskonałych paznokci? Do Jasnej płci”, jak dziewica z  
opowieści minstreli i wagantów? 
Drayfitt spochmurniał. 
- Nie baw się ze mną, wasza wysokość! Wiesz, o czym mówię. Czułaś mimowolne  
pragnienie sprawdzenia swoich umiejętności? Co widzisz? Większość magów widzi  
linie i  
pola mocy, które opasują świat. Inni dostrzegają spektrum, ciemność i światło, i  
wybierają z  

niego to, czego im trzeba. Do którego należysz rodzaju, księżniczko Erini? 
,Powie Melicardowi!” Erini jeszcze nie była gotowa, żeby zaznajomić króla ze  
swoim  
przekleństwem. Chciała zaczekać, póki ich związek nie okrzepnie. Próbowała  
odsunąć się od  
Drayfitta, udając obrażoną. 
- Oszalałeś! Jestem księżniczką Gordag-Ai i narzeczoną twojego monarchy! Puść  
mnie natychmiast i zapomnij o tych bzdurach! 
Drayfitt podniósł rękę i Erini przez chwilę była pewna, że ją uderzy, ale on  
tylko  
przegarnął włosy nad jej oczami. Zaintrygowana, w milczeniu czekała na wynik  
oględzin. 
- - Aaach! Rozrost jest powolniejszy niż bym przypuszczał, lecz u każdego adepta  
magii przebiega inaczej. Interesujące. Ishmir się mylił. 
- - Co... o czym ty mówisz? - Odsunęła głowę, jak gdyby sparzyło ją jego  
dotknięcie.  
Jednocześnie Drayfitt puścił jej rękę. 
- - Lok srebra wije się w twych pięknych, złocistych włosach, księżniczko Erini.  
Srebra przybywa - magicznie, można by rzec - w miarę jak rosną twoje zdolności.  
Wkrótce, i  
to prędzej niż chcesz, wiem o tym, nie można będzie go ukryć. Zanim to się  
stanie, musisz  
dokonać wyboru. 
Była to ostatnia rzecz, z jaką spodziewała się mieć do czynienia tego poranka.  
Erini  
cofnęła się i wygładziła sukienkę, bardziej by się uspokoić niż z konieczności. 
- Nie wiesz, co mówisz! Jeśli wybaczysz, mistrzu Drayfitcie, powrócę do swoich  
komnat. Nie czuję się dobrze. 
Ruszyła, ale sędziwy mag znów złapał ją za rękę. Miał wyjątkową siłę, która  
przeczyła jego niedawnej słabości. Ogień zapłonął w jego oczach. 
- Nie popełnij mojego błędu, wielmożna pani. Z żalem przyznaję, że żyłem w  
większym bólu i strachu niż większość ludzi. Nawet jeśli nigdy nie będziesz ich  
potrzebować,  
wyćwicz swoje umiejętności. Mogę ci pomóc. Mogę cię nauczyć. Nie masz wyboru.  
Twoje  
zdolności będą rosnąć za twoim przyzwoleniem czy bez niego. 
- Puść mnie - rozkazała zimno Erini. Drayfitt posłuchał, ale jeszcze nie  
skończył  
mówić. 
- Pomyśl o tym. Będę z tobą uczciwy. Być może będę potrzebować twojej pomocy. -  
Gdy rozszerzyła oczy ze zdziwienia, natychmiast dodał: - Proszę wyłącznie w imię  
dobra  
króla Melicarda. Nie pragnę jego krzywdy. Życzę mu jak najlepiej, jak ty. Myślę,  
że  
małżeństwo z tobą może uchronić go przed losem jego ojca, albo czymś gorszym. 
Erini nie mogła dłużej tego słuchać. Zbyt wiele w tym, co rzekł jej Drayfltt,  
miało  
wydźwięk prawdy albo co najmniej prawdopodobieństwa. Po części chciała zwrócić  
się do  
niego po pomoc, którą mag mógł jej zaofiarować... ale powstrzymał ją strach  
przed utratą  
wszystkiego, co osiągnęła, i wstyd z powodu tego, czym się stawała. Może sam  
czas pozwoli  
jej rozpędzić mgłę, która coraz szczelniej spowijała jej umysł. 
Gdy odchodziła sztywnym krokiem, czarodziej zawołał za nią: 
- Mam nadzieję, że poczujesz się lepiej, wasza wysokość. Niebawem znów  
porozmawiamy. 
Nie odpowiedziała. 
Tron był wygodny. Szponiaste ręce pogładziły spękane poręcze. Władca uśmiechnął  
się i pomyślał o innych składających mu należny hołd, wynagradzających braki  
ostatnich lat. 

„Młode są zepsute - zadecydował Srebrny Smok. - Nie pożyją wśród ludzi zbyt  
długo”. Winę ponosił Zielony Smok, pan Lasu Dagora i sprzymierzeniec ludzi.  
Kiedy Złoty  
Smok został pokonany, zdrajca Zielony przygarnął królewskie smoczęta i przekazał  
je  
Cabe’owi Bedlamowi, najpodlejszemu z ludzkiej rasy. Teraz młode, które mogły  
zostać  
Smoczymi Królami, były na jak najlepszej drodze do stania się ludzkimi  
popychadłami. 
„Jest tylko jedno wyjście. Należy je wyeliminować, żeby jakiś inny zdrajca nie  
próbował zrobić z nich swoich marionetek. To mój ród władać będzie wszystkimi  
innymi.  
Mój klan jest najsilniejszy. Zrozumieją to. Zmuszę ich, żeby to zrozumieli”. 
- Nie zwróciłem ci władzy po to, byś siedział na połamanym stołku i bujał w  
obłokach. 
Smoczy Król podskoczył. 
- Bądź przeklęty, wiediminie! Od tej pory masz się zapowiadać! Cień wyszedł z  
mroku pobliskiego tunelu i rozejrzał się bacznie. 
- - Gdzie są twoi dzielni wojownicy? Planują, jak zagrabić kilka nowych zabawek,  
by zastąpiły ci twoje kryształowe cacko? 
- - Co z tego? 
Kryształ zadał podwójny cios ambicji smoka. Nie dość, że pękł, to jeszcze  
uniemożliwił dostęp do komnaty Vraadow i kilku sąsiednich pieczar. Uwolniona  
przez  
rozbity kryształ dymna substancja wcale się nie rozpraszała. Nawet Cień, który  
wrócił po  
Srebrnego Smoka, nie mógł tam wejść. 
Czarnoksiężnik nadal nie wyjaśnił dokładnie, dlaczego w końcu przyjął smoczą  
propozycję przymierza. Srebrny zgadywał, że wcale nie chodziło o rzecz, której  
wiedzmin  
pragnął - albo przynajmniej o której pamiętał - ani nie o wspólne cele. Cień  
chyba niewiele  
dbał o to, kto zostanie cesarzem, dopóki nie stało to na przeszkodzie jego  
własnym  
zamierzeniom, jakie by one nie były. 
- - Nic - odparł Cień na pytanie smoka. - Niech szukają. 
- - A co u ciebie? - Gadzie oczy Srebrnego zwęziły się mocno. - Znałazłeś? 
- - Mówiłeś, że jest w pałacu. 
- Zgadza się. Wiedzmin potrząsnął głową. 
- Spróbuję później. Coś poszło nie tak. - Nuta humoru zabarwiła jego zwykle  
obojętny  
głos. - Trafiłem do osobistych komnat królewskiej narzeczonej. Najpewniej  
tygodniami nękać  
ją będą koszmary i doprowadzi Melicarda do szaleństwa. 
Srebrny Smok zachichotał. 
- - Taka tragedia jest niczym w porównaniu z tym, co szykuję dla tej tchórzliwej  
ludzkiej hieny! Talak padnie jak Mito Pica, ale tym razem nie zostanie kamień na  
kamieniu.  
A po Talaku... Penacles, jak myślę. 
- - Dlaczego nie Gordag-Ai w dzielnicy Esedi? Twój „brat” nie żyje i niewiele  
smoków z jego klanów nadal działa. Już wysunąłeś roszczenia do jego królestwa.  
Naucz  
swoich poddanych, że muszą być ci posłuszni. Taki jest cel prawdziwej władzy. 
Cień patrzył, jak Smoczy Król zastanawia się nad tym pomysłem. Gordag-Ai byłoby  
łatwiejszym łupem i jego upadek podniósłby morale smoczych klanów. Poza tym,  
takie  
rozwiązanie gwarantowało, że jego tymczasowy smoczy sprzymierzeniec będzie  
zajęty, tym  
samym zapewniając mu cenny czas na przypomnienie sobie tego, co miał zrobić i  
czy miał do  
tego prawo. 

Patrząc na strzaskany, majestatyczny posąg, wiedzmin próbował zignorować ból  
narastający w głowie. Wiedział, że jego umysł znów się zmienił. Wiedział też, że  
przypominanie sobie zmian osobowości oznacza, że zaczyna osiągać stan równowagi.  
Zadręczała go myśl o tym, jaki będzie w tym punkcie. 
Ogarnął go lekki wstyd z powodu przeszłych postępków, szczególnie przeciwko  
Czarnemu Koniowi, ale w tym samym czasie narastało w nim przekonanie, że ci,  
którzy  
wchodzili mu w drogę, niezależnie od powodów, po prostu nie mieli racji. Jeśli  
pogodzą się z  
nieuniknionym, wiedzmin zostawi ich w spokoju - być może - ale jeśli będą mu się  
sprzeciwiać, usunie ich w sposób, który okaże się konieczny. I słusznie. 
Cień uprzytomnił sobie, że smoczy pan coś mówił. 
- - Co powiedziałeś? 
- - Pytałem, jak myślisz, co robisz, człowieku! Czy w ten sposób dajesz upust  
złości?  
- Smoczy Król spojrzał w miejsce, w które kilka chwil wcześniej patrzył Cień. 
Wiedzmin skierował spojrzenie na posąg, a raczej to, co z niego zostało. Stos  
pyłu.  
Bardzo drobnego pyłu. Cień popatrzył na swoje dłonie. Dosłownie jarzyły się od  
użytych  
mocy. 
- Jestem Vraadem - wyszeptał do siebie. - A Vraad jest mocą. - Przed tysiącami  
lat  
słowa te padały z ust wielu, którzy teraz, z wyjątkiem jego, byli martwi.  
Tworzyły niemal  
litanię starożytnej rasy i przypomnienie ich sobie było kolejnym świadectwem  
tego, co się z  
nim działo. Mimo wszystko niepokoiło go, że nieświadomie obrócił starożytny  
posąg w  
kupkę popiołu. W głowie zakołatało się ostrzeżenie, ale zalała je fala bólu.  
Wiedzmin  
popatrzył na niecierpliwego i nieco nerwowego Smoczego Króla. - Drobne  
niedopatrzenie z  
mojej strony. 
Płonące oczy smoka zwęziły się w szparki. 
- - Tak. To właśnie to na samym początku spowodowało twoje kłopoty, prawda? 
- - Bacz na swój język, smoczy panie. Uważaj, bo może się wysunąć o jeden raz za  
dużo. 
Srebrny Smok syknął niespokojnie. Ponieważ był potrzebny Cieniowi, stał się  
nadmiernie pewny swojej siły i dopiero teraz uzmysłowił sobie, że są granice, do  
których  
może się posunąć. Obaj wiedzieli, że ich przymierze w najlepszym wypadku jest  
tymczasowe.  
Samozwańczy cesarz spiesznie skierował rozmowę na wcześniejsze tory. 
- - Czego szukasz w ksssiędze? Większość z jej treści ma niewiele sssensu. 
- - Swego rodzaju klucza. Naprawdę nie wiem, czego. Jeszcze nie, ale wkrótce  
będę  
wiedział. Wkrótce znów będę sobą, dawnym sobą. - Niewyraźna linia, która teraz  
uchodziła  
za jego usta, wykrzywiła się lekko, załamała i rozmyła. Cień owinął się  
płaszczem i zniknął.  
Smoczy Król poniewczasie poderwał się z tronu, tknięty myślą, że wiedźminowi  
czegoś  
brakowało. 
Za sprawą własnych słów Cień właśnie odkrył cel swoich poszukiwań, i dlatego nie  
dopuści, by ktokolwiek, nawet Czarny Koń, stanął mu na przeszkodzie. 
VIII 
Takiego bólu nie zaznał od wielu stuleci. Człowiek zwany Malem Quorinem  
twierdził,  
że dręczy go na rozkaz króla, ale Czarny Koń w chwilach jasności podejrzewał, że  
Melicard  

nie wie dokładnie, co wyczynia jego doradca. Odgadywał to z jego kocich rysów -  
Quorin  
bawił się nim tak, jak stworzenie, które przypominał, bawi się swoją ofiarą. 
Było jasne, że czarodziej nie kwapi się kwestionować decyzji rywala i już to  
mówiło  
wiele o wpływie ich obu na króla. Drayfitt utracił twarz za sprawą mrocznego  
rumaka, a jego  
sytuację pogarszał fakt, że w transie zniszczył księgę czarów. Z tego powodu  
nawet nim  
kierowała chęć zemsty. 
Jakiś czas temu zostawili go, żeby zająć się innymi sprawami - Czarny Koń nie  
potrafił powiedzieć, kiedy to było. Teraz, kiedy powoli dochodził do siebie w  
tej przeklętej  
klatce, jego obecna postać była ledwie plamą cienia o ton ciemniejszego od  
otoczenia. Gdyby  
był człowiekiem, umarłby już kilka razy i ten fakt nie uszedł jego uwagi. Jedna  
część jego  
umysłu rozmyślała nad torturami, jakimi podda swoich wrogów; druga przeklinała  
się za  
głupotę i brak przezorności. Drayfitt starannie opracował pierwotne zaklęcie.  
Gdyby rumak  
sięgnął dostatecznie głęboko, znalazłby cienką magiczną więź, która na stałe  
związała go z  
magiem, więź, której sędziwy człowiek użył, żeby powtórnie go pochwycić. Jego  
ucieczka  
była ledwie farsą. 
„Tak blisko!” Cień bez wątpienia śmiał się z niego, nawet teraz. Był tak blisko,  
stał  
twarzą w twarz z wiedźminem. Czarny Koń wiedział, że powinien wpaść jak  
błyskawica i  
pokonać Cienia, zanim ten będzie miał szansę zebrać myśli. Za brak zdecydowania  
zapłacił  
przegraną bitwą i utraconą wolnością. 
Raz jeszcze przybrał ulubioną końską postać. Tanie zwycięstwo, lecz tym niemniej  
zwycięstwo. Nie mając nic innego do roboty, przystąpił do powolnego i dokładnego  
przeglądu swojego więzienia. Może tym razem... 
Nic. Drayfitt umocnił wzór, użył mocy celi, by zmniejszyć umiejętności mrocznego  
rumaka do tego stopnia, iż nie pomagał nawet kontakt wzrokowy. Wiekowy  
czarodziej  
szybko się uczył na własnych błędach. 
Dziwne, dumał Czarny Koń, że mag Melicarda miał dostęp do księgi Vraadow w tym  
samym czasie, gdy Cień i Srebrny Smok szukali podobnych artefaktów. Czy łączył  
ich jakiś  
związek? Po co Cieniowi to dzieło z zamierzchłych czasów? Z pewnością nie po to,  
by  
wezwać prawdziwego demona. Jego moc byłaby znikoma w porównaniu z jego własną  
mocą.  
Czy to ostatnie szaleństwo było tworem jego niestabilnego umysłu? Być może  
wiedźmin  
podlegał jeszcze jednej przemianie osobowości; w minionych stuleciach robił  
dziwniejsze  
rzeczy podczas różnych wcieleń. Jednak te szybkie, zachodzące bez przerwy zmiany  
trąciły  
czymś innym, czymś niewłaściwym. Kiedy ustaną? Który „Cień” będzie ostatecznym  
wynikiem? 
Ważne pytania rozchodziły się w setkach różnych kierunków jak wijąca się  
plątanina  
macek. Większość wprawiała w konsternację i nie miała odpowiedzi. Wieczysty  
szybko zdał  
sobie sprawę, że tropienie ich w tej chwili nie ma większego sensu, choć  
wiedział, że nie  

można o nich zapomnieć. 
Czas mijał. Czarny Koń uparcie analizował i odrzucał pomysły, które przychodziły  
mu do głowy. Nie było sposobu umożliwiającego mu fizyczne - jeśli można tak  
powiedzieć -  
przekroczenie bariery. Jego magiczne zdolności wydawały się bezużyteczne, gdy  
marniał w  
tym więzieniu. Nawet nie wiedział, co się dzieje. Smocze Królestwo mogło być na  
krawędzi  
zniszczenia... 
Czarny Koń nie oddychał, choć często udawał, że to robi. Mimo to bliski był  
wstrzymania nieistniejącego oddechu, kiedy przyszło mu na myśl, że choć jego  
magiczne  
zdolności zostały stłumione, może skorzystać z naturalnych - nadprzyrodzonych  
według  
ludzkich norm. Drayfitt wykonał zaklęcie starannie, lecz nie miał szans, żeby do  
końca pojąć  
naturę hebanowego ogiera. 
Na przestrzeni stuleci wielu zwało legendarnego Czarnego Konia Dziecięciem  
Pustki.  
Byli bliżsi i zarazem dalsi od prawdy niż przypuszczali. Czarny Koń był istotą z  
pogranicza  
między rzeczywistością a Pustką, istotą wędrującą po królestwie nicości, wielce  
podobną do  
jego mglistych mieszkańców, którzy strzegli tajemnych ścieżek przecinających  
świat. Dzięki  
ćwiczeniom Czarny Koń stał się silniejszy od innych, choć to związało go z  
rzeczywistością i  
pozbawiło części władzy nad Pustką. Nie żałował tego; w wieloświecie było dużo  
ciekawiej.  
Gdyby nie okazało się to konieczne podczas poprzedniej walki z wiediminem,  
mroczny  
rumak nigdy z własnej woli nie powróciłby do posępnego królestwa, które  
zamieszkiwał od  
tak dawna. 
A jednak to ku Pustce zwrócił się po nadzieję. 
Choć po zadanych mu katuszach powrót do końskiej postaci okazał się trudny, akt  
podziału na dwie części był czystą gehenną. Wysiłek niemal go przerastał. Mimo  
to gotów  
był znieść największe męczarnie i nawet pogodzić się ze stałą utratą mniejszej  
części  
swojego,ja”. Najważniejsze, że dowie się jak najwięcej w nadziei na  
zorganizowanie ucieczki.  
Może nawet znajdzie wskazówkę, jak powstrzymać Cienia, choć w tym względzie  
szansę  
były znikome. 
Przekształcił jedno kopyto w krąg o średnicy niecałej stopy. To była łatwiejsza  
część  
zadania. Druga była dużo gorszą katuszą dla jego już i tak nadwątlonej  
świadomości. Istniało  
też niebezpieczeństwo utraty zbyt dużej części własnego jestestwa. Wieczysty  
zamierzał  
oderwać maleńką część siebie. Było to ryzykowne, gdyż narażał swoją tożsamość -  
miał  
utracić na zawsze oderwany fragment własnego „ja” Ludzie, którzy stracili  
kończynę, mogą  
twierdzić, że utracili część siebie, ale w jego przypadku było tak w znaczeniu  
dosłownym.  
Powrót do normalnego stanu zabierze mu całe lata. 
Koncentrując się ze wszystkich sił, zaczął odsuwać przemodelowane kopyto daleko  
od  
nogi. Dwie masy czerni rozłączały się powoli, pęcina stawała się coraz cieńsza,  

wreszcie stała  
się nie grubsza od witki. Czarny Koń poczuł, że jego umysł rozszczepia się na  
dwa  
odrębne,ja”, większe i mniejsze. Ostatnim wysiłkiem woli rozerwał fizyczną więź  
między  
fragmentem a resztą ciała. 
„Nie było wyboru...” Zastanowił się nad nieproszoną myślą i drgnął z nagłym  
poczuciem winy, gdy uświadomił sobie, że była to gasnąca myśl z tego drugiego,  
poświęconego,ja”. Czarny Koń przez dłuższą chwilę patrzył na czarny krąg, nim  
wreszcie  
zmusił się do wykonania reszty planu. Z wielką niechęcią i odrobiną niesmaku  
wydłużył  
swoją istotę i uformował nowe kopyto w miejsce starego. Nie mógł opędzić się  
wrażeniu, że  
porzuca sam siebie. 
- Powiedziane jest - wyszeptał do drugiego, ja” pulsującego na podłodze - że z  
Pustki  
można dotrzeć do wszystkich innych miejsc albo je zobaczyć. Niebezpieczeństwo  
leży w  
zapamiętaniu się, zagubieniu drogi do domu. Ja jestem swoim domem, a jednak  
jestem  
również ścieżką w Pustkę. Pochłonę cię tak samo, jak w ciągu niezliczonych lat  
pochłonąłem  
wielu swoich przeciwników, jak tego smoka w jaskini. Ale ty nie będziesz skazany  
na  
wieczne unoszenie się w próżni - ty, który znasz drogę jak ja, znajdziesz  
ścieżkę i wrócisz  
przez moje ciało, Pustkę, i królestwa pogranicza do tego świata, do miejsca  
zwanego  
Smoczym Królestwem. Nie trać energii na poszukiwanie ścieżki najbliższej do tego  
pałacu,  
ale wybierz pierwszą dostępną. Za wejście do rzeczywistości zapłacisz swoim,ja”  
i istotą  
siebie, ale staniesz się moimi oczami i uszami w tutejszym świecie, w nadziei,  
że być może  
nadal można coś zrobić. 
Poczuł się lepiej przemawiając na głos, choć rozmowa między dwoma jaźniami mogła  
odbywać się w myślach. 
Dotknięciem nowego kopyta wchłonął mniejszą część swojej esencji w taki sam  
sposób, w jaki wchłonął smoka, który próbował skoczyć na niego w jaskini.  
Fragment wpadł  
w niego i malał, aż nawet on sam nie mógł go zobaczyć. 
Czarny Koń westchnął - ponieważ uznał to za właściwe - a potem zesztywniał, gdy  
świat wokół niego przemienił się. 
Góry mignęły mu przed oczami, mniejsze niż Tyber, choć równie majestatyczne.  
Zielone wzgórza otaczały górski łańcuch, a w dali widać było paru mieszkańców. 
Czarny Koń szarpnął się w tył, wpadając na niewidzialną barierę. „Na bliźniacze  
księżyce! Tak szybko?” 
Na początku niemożliwe było oddzielenie wizji od tego, co widział naprawdę, ale  
stopniowo przejmował kontrolę. Podróż jego drugiej jaźni odbywała się poza  
czasem, lecz  
nawet Wieczysty był zaskoczony szybkością, z jaką przebiegała. Zaskoczenie  
przerodziło się  
w zmartwienie, gdyż otrzymywane obrazy były niewyraźne. Wysiłek podróży był  
większy niż  
się spodziewał. Przetrwał ledwie strzęp oderwanego fragmentu. Został tylko jeden  
umysł,  
drugi bowiem nie miał już siły, by zachować własną wolę. Czarny Koń zyskał oczy  
i uszy, ale  
utracił wszystko inne, co było ważne. Choć stało się to, czego się spodziewał,  
przeniknął go  

niewysłowiony ból. 
„Północny zachód. Wyłoniłem się na północnym zachodzie kontynentu”.  
Poprowadzenie fragmentu prostszymi, znanymi mu ścieżkami było teraz łatwe, i  
wkrótce  
pojawił się znowu, tym razem na przedmieściach miasta. Czarny Koń nie pamiętał,  
kiedy po  
raz ostatni widział Talak. Chciał wiedzieć, jakim miejscem rządzą ludzie w  
rodzaju Melicarda  
i tego łotra, Quorina. 
Obserwował mieszkańców zmąconym wzrokiem fragmentu. Wyglądali na zdrowych,  
choć nie był znawcą ludzkiej kondycji, i względnie zadowolonych. Czarny Koń  
ruszył dalej,  
zamierzając dotrzeć do pałacu. Im więcej widział, tym bardziej Talak przypominał  
kwitnące i  
bardzo normalne miasto-państwo - nie tego spodziewał się pod rządami szaleńca. 
Gdy tylko to pomyślał, zobaczył pierwszych żołnierzy. 
Byli uzbrojonymi i zdecydowanie doświadczonymi weterenami. Kolumna wojska  
zmierzała przez tę dzielnicę, najpewniej w drodze na jakieś ćwiczenia. Czarny  
Koń zatrzymał  
swego maleńkiego szpiega i z bliska przyjrzał się maszerującym ludziom. Wyraz  
ich twarzy  
świadczył, że niemal fanatycznie oddani są królowi. Mroczny rumak skierował  
spojrzenie na  
niesione przez nich proporce. Widok stylizowanego smoka przyprawił go o gorzki  
śmiech.  
Melicard zamierzał wydać bezpardonową wojnę i, sądząc z rozmiaru tego oddziału,  
był  
prawie gotowy. 
„Zyska chwałę... a Panowie Umarłych dostaną swoje łupy”. Melicard dysponował  
siłą,  
lecz smokom też nie brakowało woli walki. Szansę obu stron były równe, co  
oznaczało długą  
i krwawą wojnę, która pozbawi życia całe połacie ziem. 
„Czy tylko to czeka te śmiertelne stworzenia? Czy ludzie, smoki, Poszukiwacze i  
reszta skazani są na nagły koniec?” Czarny Koń próbował nie myśleć o własnym  
udziale;  
najlepiej było wierzyć, że zawsze pracował w imię najszybszego i najbardziej  
rozsądnego  
rozwiązania. 
Nie tracił czasu. Po kilku sekundach zobaczył pałacowe mury. Fragment, z którego  
został tylko ułamek poświeconej części, przewędrował po murach jak widmo i  
zsunął się na  
tyłach budowli. Przebiegał korytarz za korytarzem, pokój po pokoju. Większość  
spostrzeżeń  
nie budziła zainteresowania: słudzy krzątający się przy codziennych obowiązkach,  
strażnicy  
stojący na warcie w różnych korytarzach, urzędnicy biegający tu i tam bez  
wyraźnego celu.  
Melicarda nie było w żadnym z przeszukanych pokoi. Nie było też śladu doradcy i  
starego  
czarodzieja. Czarny Koń musiał spowolnić poszukiwania. Nieostrożna działalność w  
pobliżu  
Drayfitta, który mógł być dość wrażliwy na wykrycie obecności szpiega, była  
ryzykowna. 
-...i niech trwają w gotowości, dowódco Fontaine! Doniesiono o aktywności wroga  
na  
Piekielnych Równinach. Być może niedobitki klanów Czerwonego przygotowują się do  
walki. 
W polu widzenia ukazał się doradca Quorin. Drugi mężczyzna, żołnierz,  
dotrzymywał  
mu kroku. Jeśli Quorin miał twarz kota, to jego towarzysz przypominał psa.  

Ludzie wadzili  
się jak zwierzęta, do których byli podobni. 
- - Nie słyszałem nic o Piekielnych Równinach! Psiakrew, człowieku! Musimy  
pilnować wschodu i północy! W Górach Tyber zauważono smoki z klanu Srebrnego! To  
na  
niego powinniśmy wyruszyć! 
- - Zawsze możesz wrócić do straży miejskiej, dowódco, jeśli nie będziesz  
słuchać  
rozkazów! 
Oficer wbił hełm na głowę i odmaszerował sztywno, mrucząc coś o kupcach i  
urzędnikach głupszych od zielonych rekrutów. Mai Quorin z uśmiechem patrzył za  
rozwścieczonym wojakiem. Uśmiech przypominał ten, który wykrzywiał mu twarz w  
czasie  
„karania” Czarnego Konia. 
Raptem jakaś niepokojąca myśl zwarzyła uśmiech. Doradca zawrócił i odszedł,  
krokiem szybkim i zdecydowanym. Czarny Koń, zaciekawiony, pospieszył zaraz za  
nim.  
Doradca zszedł do wewnętrznego ogrodu i był w połowie drogi do starych drzwi  
częściowo  
ukrytych w winorośli, kiedy z innej strony nadeszła druga osoba. Quorin i Czarny  
Koń  
przystanęli. Mroczny rumak cofnął się, mając nadzieję, że nie zareagował zbyt  
późno. 
- - Drayfitt! - Doradca wypluł imię maga niczym kęs zepsutego mięsa. Wyraz  
twarzy  
starca konkurował z jego miną. Nie było między nimi miłości. 
- - Czego chcesz tym razem, doradco Quorinie? 
Gdy stanęli naprzeciw siebie niczym dwa bojowe koguty, Czarny Koń przysunął się  
odrobinę. Quorin mówił teraz cicho, jego słowa przeznaczone były wyłącznie do  
uszu rywala.  
Wieczysty doszedł do wniosku, że jeśli Drayfitt zajęty będzie rozmową z  
przeciwnikiem, to  
prawdopodobnie nie zauważy szpiega. Przynajmniej taką miał nadzieję. 
- - Dlaczego nie jesteś na dole? 
- - W tej chwili stworzenie niewiele może zrobić - dzięki nam obu! Melicard  
nawet  
nie wiedział, że go pojmałem, mam rację? Prawdę powiedziawszy, był całkiem  
zaskoczony,  
doradco! 
- - Co z tego? - Quorin obnażył zęby w parodii uśmiechu. - Działam w jego  
imieniu. 
- - Melicard nigdy nie poleciłby takich tortur! Powinienem być mądrzejszy! 
- Odniosłem wrażenie, że trochę cię to bawiło. Policzki maga spłonęły  
szkarłatem. 
- Pozwoliłem, by zawładnęły mną niskie emocje, ale to się nie powtórzy! Niewiele  
dbam o los tego stworzenia, lecz nie pozwolę go poniżać! 
Mai Quorin zadarł głowę i wybuchnął głośnym śmiechem. 
- Drayfitt, obrońca uciśnionych i słabych! Stary idioto, tam na dole nie  
trzymamy  
bezbronnego źrebięcia, tylko demona starszego od samego czasu! Pamiętasz, ile  
już nas  
kosztował, ile kosztował ciebie? Masz szczęście, że nie urwał ci głowy! 
Czarny Koń słabo słyszał słowa, skupiając część uwagi na drzwiach, do których  
kierował się Quorin. Drzwi, jak zrozumiał, wiodły do komory, w której był  
przetrzymywany,  
i obaj mężczyźni zmierzali w ich stronę. Przez krótką chwilę Czarny Koń  
dostosowywał  
zmysły, wracając duchem do ciasnej komory i magicznej klatki. Prowadzenie  
obserwacji z  
obu miejsc naraz okazało się niemożliwe i istniało ryzyko, że szpiegowanie  
przeciwników  

zaabsorbuje go do tego stopnia, iż nie zauważy, kiedy jeden czy drugi zawita do  
jego  
więzienia. Należało pilnować się zwłaszcza przed Drayfittem, który bez większego  
trudu by  
poznał, że coś jest nie w porządku. 
Nadal się sprzeczali, gdy mroczny rumak nawiązał kontakt z fragmentem. Obrazy  
były jeszcze bardziej rozmyte, znak, że fragment się rozpraszał. Czarny Koń  
wiedział, że  
powinien poświęcić więcej siebie, ale istniało niebezpieczeństwo, że rozpadnie  
się na dwie  
większe, lecz słabsze części, z których żadna nie mogłaby przeżyć. Tylko  
wykorzystując mały  
fragment swojego,ja” zdołał osiągnąć cel bez większego uszczerbku. 
- -...już niedługo! Spodziewam się, że tak będzie! - dokończył Quorin. Czarny  
Koń  
złajał się w duchu za to, że zmarnował okazję usłyszenia tego, co mogło być  
bardzo ważne. 
- - Zobaczymy. W każdym razie, księga była bezwartościowa. Większą jej część  
stanowiły niezrozumiałe i zupełnie bzdurne wynurzenia. Te ustępy, które wydawały  
się  
przydatne, były również obłędnie niebezpieczne i destrukcyjne. Wykorzystałem to,  
co  
mogłem, i nadal chcę porozmawiać z łotrem, od którego ją nabyłeś. Muszę  
wiedzieć, gdzie ją  
ukradł albo, co bardziej prawdopodobne, na jakim śmietnisku ją wygrzebał. 
- - Dlaczego, skoro była taka bezużyteczna? 
Drayfitt potrząsnął głową, wyraźnie zły, że za dużo powiedział. 
- - Nie zrozumiałbyś, Quorinie. 
- - Ha! Nie mam na to czasu! - Zapominając, że to on rozpoczął rozmowę, doradca  
odszedł, jednak nie w stronę drzwi. Czarny Koń zawahał się, nie wiedząc, czy  
zostać z  
magiem, czy podążyć za nim. 
Drayfitt rozstrzygnął to za niego. Ruszył ku drzwiom i przystanął  
niezdecydowanie,  
jakby coś nagle przykuło jego uwagę. Ale to nie ogier go zainteresował, ponieważ  
mag też  
zawrócił i odszedł drogą, którą przyszedł. 
Czarny Koń popatrzył za nim, potem popłynął za doradcą. „Można by się  
zastanawiać,  
jak oni tu sobie radzą, skoro stale zmieniają zdanie”. 
W pałacu panowało zdumiewające napięcie. Już choćby z dwóch podsłuchanych  
rozmów jasno wynikało, że nikt nikomu nie ufa. Królestwu groziła zapaść. Może  
nie od razu,  
ale niedługo. 
„Ich życie sprowadza się do spiskowania”. 
Quorin zniknął gdzieś w przepastnych korytarzach budowli, a Czarny Koń nie  
posiadał mocy wystarczających, żeby go odnaleźć. Fragment mógł tylko obserwować,  
i nawet  
ta zdolność zaczynała zawodzić. Na razie wszystko, co osiągnął, tylko wydłużało  
listę pytań.  
Mroczny ogier roześmiał się z gorzką drwiną. Swoją sztuczką przechytrzył tylko  
siebie.  
Poświęcenie okazało się bezużyteczne. 
Choć był bliski rozpaczy, kontynuował przeszpiegi. Dopóki widział i słyszał,  
istniała  
szansa. Gdzieś w tym ogromnym pałacu mógł znaleźć coś cennego. Żałował, że nie  
może  
oddzielić części siebie dość silnej, by się uwolnić. 
Dumając nad swoimi ułomnościami, poprowadził resztkę fragmentu do głównej sieni.  
Miał nadzieję, że trafi tam bez większych problemów. Pałace, choć różniły się  
wystrojem i  

wielkością, wewnątrz były podobne. Jeśli budowniczy i jego zleceniodawca nie  
byli szaleni,  
pałac w Talaku powinien spełnić jego oczekiwania. 
Nie mylił się. I główna sień, i sala tronowa były tam, gdzie powinny. Niestety,  
nie  
było w nich króla ani jego pomocników. Mroczny ogier zaklął, gdy obrazy zblakły.  
Jego  
mniejsze,ja” zaczynało umierać, albo co najmniej przestawać istnieć. Coś w  
Wieczystym  
skręciło się na tę myśl. 
- Nalegam. Zechce mnie przyjąć. 
Głos, kobiecy, dobiegał z prawej strony. Czarny Koń zdusił ból i popłynął w jego  
kierunku. Ton był podniesiony, rozkazujący, a kobiece rządy w pałacu Melicarda I  
były  
czymś wartym zainteresowania. 
Właścicielka głosu była drobna i niewysoka, choć zarazem wydawała się dwa razy  
wyższa od zastraszonych strażników. Wszyscy troje stali przed masywnymi,  
drewnianymi  
drzwiami. Ludzką miarą była piękna, z bujną grzywą długich złotych włosów, które  
zawstydziłyby niejedną klacz. Nie pochodziła z Talaku; jej strój i lekki akcent  
zdradzały  
Gordag-Ai, które Czarny Koń odwiedził raz czy dwa razy we wcześniejszych  
stuleciach. Nie  
wiadomo, po co tu przybyła. Ogierowi przychodził na myśl tylko jeden powód,  
ale... przecież  
nie z Melkardem! 
Niezdolny sprzeciwie się nakazom szkolenia, jeden ze strażników wreszcie usunął  
się  
na bok. Drugi natychmiast podążył jego przykładem. Kobieta - księżniczka, skoro  
śmiała  
rozkazywać gwardii królewskiej - zaczekała, aż skonfundowani żołnierze otworzą  
przed nią  
drzwi. Dopiero wtedy ruszyła i dopiero wtedy obdarzyła ich władczym skinieniem.  
Czarny  
Koń niemal się roześmiał. Wszedł za nią, przenikając przez drzwi w mglistej  
formie  
fragmentu. 
Komnata była zaciemniona, przez co obrazy widziane przez szpiega stały się  
jeszcze  
mniej czytelne. Na szczęście księżniczka najpierw podeszła do okna i  
zdecydowanym ruchem  
rozsunęła kotary sięgające od sufitu do podłogi. Pokój skąpał się w powodzi  
słonecznego  
światła. Czarny Koń przesunął się w kąt mniej oświetlony, gdyż wiedział, że  
fragment, choć  
niematerialny, może rzucać dziwny cień. Nagły ruch w drugim końcu pokoju  
przyciągnął  
jego uwagę. Ogarnęło go uniesienie. 
„Melicard!” 
Monarcha o dwojakim obliczu odwrócił się plecami do kobiety, lecz ona nic sobie  
nie  
robiła z jego niechęci. Czarny Koń podziwiał jej hart, choć nie mógł powiedzieć  
tego samego  
ojej guście. Najwyraźniej była zdecydowana uratować mężczyznę przed nim samym. 
„Strata czasu, moja pani - rzucił drwiąco, choć wiedział, że ona go nie słyszy.  
-  
Dlaczego śmiertelne kobiety zawsze myślą, że potrafią wskrzesić coś, co już nie  
istnieje?” 
- Co się stało, Melicardzie? Zachowujesz się jak podczas naszego pierwszego  
spotkania. Czyżbym dała ci jakiś powód sądzić, że mam cię za głupca? 
Król nie odpowiedział, tylko obrócił się na krześle i popatrzył na nią. Czarny  

Koń nie  
widział jego twarzy tak dobrze, jak by sobie życzył, ale uznał, że Melicard jest  
skonsternowany. Oto był człowiek walczący sam ze sobą. Nie ten sam, który złożył  
mu butną  
wizytę w więzieniu. Kary ogier przyjrzał się kobiecie z nowym szacunkiem. Coś  
osiągnęła. 
- Wybacz... Erini. Mam nawał pracy. Nie umiem powiedzieć, jak długo będzie ona  
miała pierwszeństwo nad wszystkim innym. Przypuszczam, że potrwa to jakiś czas.  
Zamiast  
błąkać się samotnie, może wolałabyś... może byłoby lepiej, gdybyś wróciła do  
Gordag-Ai.  
Kiedy będę wolny, wezwę cię z powrotem. 
Księżniczka, „Erini”, jak nazwał ją król, nie dała się zniechęcić. Ze swobodą,  
która  
zdumiała i podglądające widmo, i kalekiego monarchę, podeszła do Melicarda,  
położyła mu  
ręce na policzkach - na obu policzkach! - i rzekła: 
- To słowa doradcy Quorina, prawda? Poznaję zawartą w nich bezwzględność, o jaką  
ciebie nigdy bym nie posądzała! Czyżby obwiniał mnie o jakiś własny błąd? Czy  
jestem o coś  
oskarżona? Pamiętasz, co robiliśmy i co powiedzieliśmy sobie tamtego dnia? Czy  
to była  
tylko zabawa z twojej strony? 
Melicard otworzył usta, ale próba odpowiedzi zakończyła się cichym przełknięciem  
śliny. Z pewnym wysiłkiem wydukał: 
- Twoje uczestnictwo w tym wszystkim nie byłoby właściwe. Nie teraz. Nie mogę  
dopuścić, by cokolwiek spowolniło proces. Nie mogę. Nie po tylu niepowodzeniach. 
Erini przez cały czas trzymała jego twarz w dłoniach. Raptem przyciągnęła ją  
bliżej,  
na odległość paru cali od własnej. 
- Cokolwiek postanowisz, chcę być u twego boku. Zanim tu przybyłam, byłam  
zadurzona we wspomnieniach i marzeniach. Po ujrzeniu cię takim, jakim naprawdę  
jesteś -  
kogo nie bez twojej pomocy ludzie pokroju tego myszołapa, któregoś uczynił swoim  
doradcą,  
próbowali ukryć przed światem - te uczucia przerodziły się w miłość. 
„Miłość? - Czarny Koń parsknął pogardliwie w swojej klatce. - Miłość do tego  
żałosnego stworzenia?” 
Melicard miał podobny kłopot, żeby uwierzyć w jej słowa. 
- Po paru dniach? Miłość... taka miłość... zdarza się tylko w baśniach snutych  
przez  
minstreli i bajarzy. Skąd wiesz... skąd ta pewność? 
Erini uśmiechnęła się promiennie. 
- Ponieważ wiem, że ty mnie też miłujesz. 
Pocałowała go zanim zdążył pomyśleć o odpowiedzi. Zaskoczony, cofnął się. Oczy  
miał rozszerzone z niedowierzania, przypominał wystraszone dziecko. Nie miał  
zbyt  
wielkiego doświadczenia z kobietami, przynajmniej w ciągu ostatnich dziesięciu  
lat, kiedy  
odgrodził się od świata. 
„Niesamowita kobieta - pomyślał Czarny Koń, rozbawiony tą sceną. - I  
utalentowana”. 
Król wstał i odsunął się od niej, ale każdy ruch, każdy niepewny krok wskazywał,  
że  
brakuje mu argumentów. Kochał ją; było to oczywiste nawet dla Czarnego Konia,  
który nigdy  
do końca nie pojmował koncepcji miłości, gdyż nie stosowała się do niego. Ale  
wszystko na  
to wskazywało. Melicard odwrócił się w jej stronę. 
- - Jak możesz kochać to? - Ręka z elfiego drewna dotknęła drewnianej strony  
twarzy. - To nie jest temat na epos. Nie jestem bohaterem bez skazy. Nie mogę  

obiecać, że  
będziemy żyli długo i szczęśliwie, jak powiadają bajki. Jeśli mnie poślubisz, do  
końca życia  
skazana będziesz na widok tej ręki i tej twarzy! Naprawdę tego chcesz? 
- - Tak. 
Melicard, zamierzając dodać coś więcej, potknął się na tej krótkiej, prostej  
odpowiedzi. Erini wykorzystała przewagę. 
- Nawet gdybyś wcale nie miał ręki ani tej maski na twarzy, chciałabym zostać  
twoją  
żoną. 
Przerwało im pukanie. Miny obojga jasno wskazywały, że wizyta jest ostatnią  
rzeczą,  
jakiej sobie życzą. Strażnik, wyraźnie spięty, oznajmił, że Drayfitt pragnie  
porozmawiać z  
jego wysokością. Melicard popatrzył na narzeczoną, potem na strażnika. 
- - Niech zaczeka chwilę. 
- - Panie. - Wartownik zamknął drzwi. 
Melicard położył ręce na ramionach Erini. Zmusił ją, żeby spojrzała mu w twarz. 
- Porozmawiamy przed końcem dnia, Erini, obiecuję. Obiecuję. Chciała znów go  
pocałować. Czarny Koń, choć obraz stał się tak ciemny, że przypominał noc, mógł  
wyczuć, iż  
Melicard pragnie oddać jej pocałunek. Jednak powstrzymał go strach. Mimo  
wszystko  
księżniczka uśmiechnęła się do niego. 
- - Będę czekać z utęsknieniem, Melicardzie. Może przy kolacji? 
- - Przy kolacji. - Zawołał na strażnika, który otworzył drzwi przed  
księżniczką.  
Czarny Koń powoli podążył za nią. Mimo powagi swojego położenia i  
prawdopodobieństwa,  
że będzie przedmiotem rozmowy króla i jego maga, zapragnął jak najwięcej  
dowiedzieć się o  
kobiecie, która potrafiła zmienić Melicarda. Chciał z nią porozmawiać,  
przypuszczał bowiem,  
iż ona może być kluczem. Jej uczucia mogły dopiąć celu, który leżał poza  
zasięgiem jego  
mocy: sprawić, żeby król zapomniał o idiotycznym pomyśle zaprzągnięcia go do  
służby i  
zwrócił mu wolność. Było to jednak tylko pobożne życzenie, gdyż Czarny Koń  
widział ją i  
słyszał, lecz nie mógł z nią rozmawiać. Fragment jego jaźni był zbyt osłabiony,  
by choć  
przyciągnąć jej uwagę. 
Księżniczka szła korytarzami jak człowiek pogrążony we śnie. Czarny Koń, który  
pamiętał podobne zachowania u dawnych śmiertelnych znajomych, wiedział, że snuje  
marzenia o przyszłości. Życzył jej jak najlepiej, lecz podejrzewał, że na jej  
drodze nadal leżą  
kłody, a wśród nich największa przeszkoda - Mai Quorin. Doradca nigdy nie  
pogodzi się z  
umniejszeniem własnych wpływów. Już próbował rozdzielić tę parę. Widmowy ogier  
raz  
jeszcze pożałował, że nie może z nią porozmawiać. 
Ledwo ją widział: zaciemniona sylwetka wędrująca w pustce. Poświęcone przez  
niego  
„ja” umierało. Nie mając innego wyboru, podpłynął jak najbliżej w nadziei, że  
usłyszy kilka  
ostatnich słów, że zobaczy wyraz twarzy. Było to głupie i wysoce bezsensowne,  
ale  
przyciągało go do niej coś, czego nie pojmował. 
Erini potknęła się, jak pchnięta. Zatrzymała się nagle i rozejrzała, nerwowo  
przebierając palcami. Mroczny rumak wytężył zawodzące go zmysły i spróbował  
odkryć  

przyczynę jej zaniepokojenia. Nie musiał się starać, gdyż księżniczka odwróciła  
się prosto w  
jego stronę. 
- - Kto to? Drayfitt? To ty? - Wyciągnęła rękę w kierunku płowiejącej plamy.  
Czarny Koń, oszołomiony, mógł tylko patrzeć, jak ręka przenika przez jego  
szpiega. 
- - Nie, nie Drayfitt, to nie on. Czy... czy ja cię wezwałam? - Z rosnącym  
przerażeniem popatrzyła na ręce. - Na Rheenę! Nie teraz! 
„Wezwanie?” Zimne błękitne oczy Czarnego Konia rozbłysły, gdy w pełni zrozumiał  
znaczenie jej słów. Nic dziwnego, że go do niej ciągnęło! 
„Czarodziejka! Niewyszkolona czarodziejka!” 
Ona miała potencjał, żeby go uwolnić! Ona miała moc! 
Resztki siły wypaliły się i zgasły. Fragment spłowiał powoli, resztki  
poświęconej  
esencji rozpuściły się w nicość. Czarny Koń chciał krzyczeć. Jeśli była  
prawdziwą adeptką  
magii... 
- Posłuchaj mnie! - zawołał. Jeśli miała wrodzony dar, to mógł on wystarczyć do  
nawiązania kontaktu! - Słuchaj! 
Podniosła głowę... i jej obraz zniknął w chwiii, gdy mroczny rumak wysyłał  
ostatnią  
wiadomość. 
- Na dół! Idź na dół! 
Ściany podziemnej komnaty powitały jego spojrzenie. Jedna pochodnia migotała  
kapryśnie, jakby szydząc z jego usiłowań. 
Wyczerpany bezowocnymi wysiłkami, cienisty ogier wycofał się w głąb siebie. Miał  
niewielką nadzieję, że jego ostatnie słowa się przedarły - a bez tego niewiele  
mógł uczynić. 
Czarny Koń ułożył się na podłodze, tęskniąc za bezsenną nieświadomością, będącą  
jedynym znanym mu stanem pokrewnym prawdziwemu snowi. Miał nadzieję, że siły,  
nadszarpnięte przez tę płonną próbę, wrócą mu zanim... 
...prawdziwy demon, Mai Quorin, złoży mu kolejną „instruktażową” wizytę. 
IX 
Cień wrócił do pałacu, pojawiając się w jednej z licznych, nie używanych komnat. 
Ten pokój został zamknięty po śmierci młodej małżonki Renneka IV, matki  
Melicarda, choć Cień ani o tym nie wiedział, ani by się tym nie przejmował,  
gdyby to było  
mu wiadome. Tutaj nikt nie zaglądał i tylko to się liczyło. Płachty pokryte  
grubymi  
warstwami kurzu chroniły meble, nie wpuszczały światła przez okna i skrywały  
bolesne  
wspomnienia starego króla, który przychodził tutaj raz w roku w rocznicę  
zaślubin. Melicard,  
choć nie poszedł przykładem ojca i nie składał tu hołdu, wydał rozkaz, by bez  
jego  
przyzwolenia nikomu nie wolno było wchodzić do tego pokoju. I tym sposobem  
minęły  
ponad cztery lata od czasu, kiedy ostatnia osoba przestąpiła jego progi. Na  
ironię, Melicard  
opętany swoją kampanią całkowicie zapomniał o matczynej komnacie. 
- Światło - szepnął wiedźmin, jak gdyby przypominając sobie, po co tu przyszedł.  
Na  
środku komnaty rozbłysnął maleńki płomyczek, wszystko, czego potrzebował. 
Cień rozejrzał się po pokoju. W dalekiej przeszłości, w czasie jednego ze swych  
dobrotliwych wcieleń, mieszkał tutaj jako gość wdzięcznego księcia, któremu  
uratował życie.  
Wiedźmin uśmiechnął się lekko. Książę był człowiekiem, który wiedział, jak  
traktować  
lepszych od siebie. 
Przykląkł i wyciągnął ręce, jakby sięgając po niewidzialny przedmiot. Wyszeptał  
słowa w języku dawno zaginionym w mrokach niepamięci, w języku Vraadow. Jak  

zaklęcia  
obecnych czarnoksiężników, słowa były tylko sposobem przypomnienia, jak nagiąć  
moce do  
swej woli, żeby osiągnąć zamierzony rezultat. Wiedźmin poznał, że mu się  
powiodło, kiedy  
poczuł, jak coś wierci się w jego rękawach. 
„Powiadają, że w większości pałaców ściany mają oczy i uszy - pomyślał z  
rosnącym  
rozbawieniem. - Tu będą mieć również nosy”. 
Z rękawa wychynął maleńki, podobny do dżdżownicy stworek. Cień poczuł na obu  
rękach drobienie licznych miniaturowych nóżek. Stworek przypominał długą i  
cienką trąbkę,  
która, wijąc się i skręcając, wychodziła ostrożnie z bezpiecznego rękawa. Z  
drugiego wyłoniła  
się identyczna istota. 
Cień lekko wstrząsnął ramionami, przynaglając stworzenia do pośpiechu. Z  
początku  
były ospałe. Gdyby miały wybór, siedziałyby na jego rękach całymi dniami,  
próbując czerpać  
siłę z tego, czego były częścią. Nie miał zamiaru im na to pozwolić. Były niczym  
dla tego,  
który obdarzył je swego rodzaju życiem. Były narzędziami i niczym więcej. 
Za długim tułowiem ukazała się głowa, a w zasadzie oko prawie w całości będące  
źrenicą. Pod wielkim okiem para cienkich jak ołówek rączek tworzyła resztę  
straszydełka,  
które było szpiegiem wiedźmina. Stworek zeskoczył na okrytą kurzem podłogę i  
przycupnął,  
a do niego dołączył pierwszy z drugiego rękawa. 
Pojawiały się jeden za drugim. Było ich o wiele więcej, niż mogłyby skrywać  
szaty  
Cienia. Gdy się ożywiły, zaczęły skrupulatnie badać otoczenie, teraz chętne do  
wypełnienia  
swojej roli. 
Zadowolony z rezultatu, Cień jeszcze raz wstrząsnął ramionami, wypuszczając  
ostatnią parę okostworków. Podniósł się i popatrzył na maleńkie sługi. 
- Znajdźcie to - wyszeptał chrapliwie. - Nie dajcie się zobaczyć. Poświęćcie  
się, jeśli  
będzie trzeba. Kiedy to znajdziecie, będę wiedział. Ruszajcie! 
Cień patrzył, jak rozpierzchają się we wszystkie strony i nikną w pierwszych  
napotkanych szczelinach czy dziurach, bez względu na wielkość otworu. Wiedźmin  
mógłby  
zasięgnąć informacji innymi sposobami, ale obecnie pożądane było zachowanie  
incognito.  
Niech zasługa zniszczenia Talaku przypadnie jego tymczasowemu sprzymierzeńcowi,  
Srebrnemu Smokowi. Chaos i rozlew krwi, jaki nastąpi, zwabi do miasta tych  
nielicznych,  
którzy mogli opóźnić realizację jego celu, a nawet sprawić mu kilka przykrości. 
Wiedźminowi przyszło na myśl, czy nie wyjaśnić Czarnemu Koniowi, co musi zrobić,  
ale wątpił, czyjego niegdysiejszy towarzysz zrozumie. Naprawienie błędu, który  
zaważył na  
jego przyszłości, wymagać będzie ofiar i Cień był teraz w pełni przygotowany do  
ich  
złożenia. Czym było poświęcenie kilku krótkotrwałych istnień, jeśli miały  
zapewnić mu  
właściwą nieśmiertelność i związaną z nią władzę? Był Vraadem, a Vraadowie byli  
bezwzględni. Wszyscy inni będą wypełniać jego rozkazy, nawet jeśli będzie musiał  
ukarać  
niektórych dla przykładu. Kiedy obejmie w posiadanie tę ziemię... 
Coś zamigotało. Cień trochę zwiększył jasność światła. Przedmiot, który  
przyciągnął  
jego uwagę, rozbłysnął z tą samą siłą. Odbicie, co oznaczało lustrzaną  

powierzchnię.  
Wiedźmin zdarł zakurzoną płachtę, odsłaniając wielkie zwierciadło oprawione w  
srebro. Ze  
światłem unoszącym się wysoko za plecami, zapatrzył się w swoje odbicie. 
Twarz odpowiedziała mu spojrzeniem. Oczy i nozdrza były ciemnymi plamami, a usta  
cienką linią, lecz nadal była to twarz. Twarz, która od chwili powrotu do tego  
świata stawała  
się coraz bardziej mglista. 
Cień przyłożył rękę do swego wizerunku i palcem wskazującym wyrysował wzór na  
twarzy. 
Lustro zaczęło pękać... Poszarpane linie pocięły jego powierzchnię. Kawałki  
posypały  
się na podłogę, gdy wiedźmin cofnął się, z twarzą znów skrytą w głębi kaptura. 
Destrukcja przebiegała w całkowitej ciszy. Co dziwniejsze, nie skończyło się na  
rozbiciu zwierciadła. Fragmenty, które upadły, rozpadały się na coraz to  
mniejsze, wciąż  
pękające okruchy. Cień, drżąc na całym ciele, patrzył w milczeniu, jak pod  
znikającym  
lustrem formuje się stos pyłu. 
Kiedy pozostała tylko kupka miałkiego proszku, wiedźmin owinął się płaszczem i  
zniknął. 
Nie było już tego, co się do niej podkradło. Erini czuła, jak odchodzi, czuła,  
że to, co  
znikło, już nie powróci. Zarazem była przekonana, że siła stojąca za tą mglistą  
zjawą nadal  
jest żywa. 
Najpierw pomyślała, że to jakiś szpieg Drayfitta, lecz po chwili namysłu  
zmieniła  
zdanie. Również nie on był odpowiedzialny za tajemniczą wizytę w jej komnacie.  
Ta  
efemeryczna zjawa nie była też tworem tamtego intruza. Była to inna obecność,  
nie całkiem  
ludzka. 
„Gdzie ja jestem? Co to za miejsce? Magia pomyka na prawo i lewo, a choć są tu  
wysokie mury i zbrojni strażnicy, intruzi wchodzą i wychodzą bez przeszkód!” 
Erini jeszcze nie wspomniała nikomu o nieznajomym w lustrze i nie była do końca  
przekonana, czy poruszanie tematu ostatniej zjawy byłoby rozsądne. Poza tym nie  
miała  
dowodów za wyjątkiem zwiększającej się wrażliwości, która już niedługo zdradzi  
ją przed  
Melicardem. 
Drayfitt? On już wiedział, kim była. Jeśli w czasie obecnej rozmowy z królem nie  
ujawnił jej sekretu, w takim razie może mu zaufa. Zaproponował, że nauczy ją  
kontrolować  
moce... pomysł wart więcej niż początkowo sądziła. Kiedy wykryła  
czarodziejskiego  
podglądacza, miała ochotę sięgnąć mocami i odkryć jego tożsamość. Tylko strach  
ją  
powstrzymał. Następnym razem... 
Księżniczka drgnęła, uświadamiając sobie, że od kilku minut wbija oczy w ścianę.  
Na  
razie nikt tędy nie przechodził, ale lepiej, żeby nie przyłapano jej na takim  
dziwacznym  
zachowaniu. Odetchnąwszy głęboko, odwróciła się i poszła w stronę swojej  
komnaty. Dopóki  
nie podejmie ostatecznej decyzji, tam będzie bezpieczna. 
Po drodze nie opuszczało jej wrażenie, że maleńki intruz chciał czegoś od niej,  
czegoś  
ważnego. Jego pojawienie się wymagało ofiary. Erini odczuła więź, choć  
uświadomiła to  
sobie dopiero teraz. Niezależnie od przyczyny, w razie konieczności nieznana  

obecność  
skłonna była się poświęcić. To więcej, niż zrobiłaby większość ludzi. 
Była tak pogrążona w myślach, że niemal wpadła na dwóch strażników patrolujących  
korytarze. Uskoczyła w ostatniej chwili, ale to oni natychmiast przeprosili.  
Zawstydzona  
swoim zachowaniem, Erini odeszła bez słowa. 
Przypadkowe spotkanie ze strażą skierowało ją w boczny korytarz, skąd okna  
wychodziły na wewnętrzny ogród. Odruchowo spoglądała na barwną przestrzeń z  
każdego  
mijanego okna. Przy piątym zamarła i przysunęła się bliżej. Drzwi w dalekiej  
ścianie  
wzywały ją silniej niż dotychczas. Poczuła związek między nimi a tym, co ją  
śledziło. Przez  
cały czas zastanawiała się, co może kryć się tam na dole, pod pałacem, i ani  
razu nie przyszło  
jej na myśl, że to może być ktoś. Zdziwiła się, że dopiero teraz wpadło jej to  
do głowy. 
Wtedy zapragnęła zejść do ogrodu i gdyby zaszła taka potrzeba, użyć tych samych  
zdolności, które zawsze przeklinała, do otworzenia drzwi. Z drugiej strony, był  
to ryzykowny  
zamiar, gdyż nie miała pojęcia, gdzie o tej porze przebywa doradca. Nawet z  
czarami na  
zawołanie, nie podobała jej się myśl o konfrontacji z tak niebezpiecznym  
potworem jak Mai  
Quorin. Nawet Drayfitt, dysponujący dużo większym talentem, dał mu się  
zastraszyć. 
Jej palce poruszyły się same, gdy wpatrywała się w drzwi. Zirytowana, zacisnęła  
dłonie w pięści, pragnąc ukrócić ich samowolę. Dwa razy w ciągu kilku minut. W  
takim  
tempie niedługo przestanie nad sobą panować. 
„To jak oddychanie - pomyślała przybita - a ja wstrzymywałam oddech przez cały  
czas. I teraz zaczynam oddychać pełną piersią”. 
Drzwi nadal przyzywały. Przygryzając usta, księżniczka obrzuciła je ostatnim,  
dłuższym spojrzeniem, co okazało się poważnym błędem. Ciekawość wzięła górę nad  
ostrożnością. Musiała zobaczyć, jaką tajemnicę skrywa pałac, bez względu na  
pragnienia  
doradcy i Melicarda. Ta próba wykaże, czy nadaje się na królową Talaku. Jeśli  
Melicard nie  
zamierza wtajemniczyć jej w swoje plany, ich małżeństwo będzie niczym więcej jak  
farsą, a  
na to nigdy nie wyrazi zgody niezależnie od konsekwencji. 
Przekonawszy samą siebie, Erini znalazła najbliższe schody wiodące do ogrodu.  
Wszystkie myśli o czarach zostały tymczasem odłożone na bok. Zastąpiła je  
ciekawość, żądza  
odkryć. Jakaś cząstka umysłu nieśmiało, choć natarczywie ostrzegała ją przed tą  
eskapadą,  
lecz Erini pozostała nieugięta. 
Z bliska ogród był jeszcze piękniejszy. Kiedy indziej zatrzymałaby się, żeby  
podziwiać barwne wonne kwiaty i bujne zielone krzewy. Teraz widziała tylko  
drzwi.  
Rozejrzała się szybko. Nikogo nie było w polu widzenia. Przez chwilę była  
zaniepokojona  
nieobecnością strażników, lecz zaraz uświadomiła sobie, że przyciąganie uwagi na  
drzwi  
przez ustawianie przy nich straży byłoby niemądre. Nie strzeżone, były tylko  
rzadko  
używanym wejściem niegodnym nawet drugiego spojrzenia. 
Erini poczuła lekkie mrowienie, ale nieświadoma rozwijających się w niej  
licznych  
zdolności uznała je za objaw zdenerwowania. Iluzję tę rozwiał cichy, wyraźny  
szept do jej  

ucha. 
- Wejdź tam, wasza wysokość, lecz nie mogę obiecać, że cię uratuję. 
Odwróciła się, nikogo nie zobaczyła i jeszcze raz okręciła się dokoła. Jej ręce  
same  
poderwały się w obronnym geście. 
- Spokojnie, pani! Jeśli będziesz kręcić się niczym fryga, ktoś zacznie  
zastanawiać się  
nad twoją poczytalnością, jak ja! 
Głos należał do Drayfitta, ale sędziwego maga nie było widać. Bardziej sykiem  
niż  
szeptem księżniczka zapytała: 
- - Gdzie jesteś? Możesz słać głos na odległość czy to sztuczka niewidzialności? 
- - Niestety, nie widzialność przerasta moje możliwości... ale sekret kameleona  
nie.  
Odwróć się powoli, jakbyś podziwiała kwiaty, i popatrz na ścianę za sobą. 
Erini posłuchała i przyjrzała się porośniętej pnączami ścianie. Z początku nie  
dostrzegła niczego niezwykłego, lecz kiedy przyjrzała się uważniej - co było  
trudne,  
zważywszy, że miała udawać podziwianie kwiatów - zaczęła dostrzegać zarys  
sylwetki na tle  
powojów i cegły. Ubranie, a nawet skóra miały barwę i fakturę muru oraz pnączy.  
Księżniczka wiedziała, że chcąc zobaczyć go wyraźniej, musiałaby podejść na  
wyciągnięcie  
ręki. 
- - Jak to zrobiłeś? - zapytała. Drugie pytanie pozostało nie wypowiedziane:  
„Dlaczego Drayfitt uważa tę maskaradę za konieczną, skoro i tak ujawnił swoją  
obecność? Z  
powodu Quorina?” 
- - Wasza wysokość, jeśli zechcesz wyświadczyć wielką łaskę starcowi, udajmy się  
w jakieś spokojniejsze miejsce, takie jak moja pracownia. 
- - Po co? - Nie była całkiem pewna, czy może zaufać mu - po tym szczególnym  
pokazie magicznych talentów. 
- - Ponieważ w trakcie rozmowy z królem czułem, jak walczysz o panowanie nad  
sobą, i wiem, że już niedługo nie będziesz mogła skrywać swojej tajemnicy.  
Dlatego  
zostawiłem go, symulując słabość po wcześniejszych przejściach, i przyszedłem do  
ciebie. 
Erini zerknęła tęsknie na drzwi. 
- - Zgoda. 
- - Doskonale. Na razie sprzyjało nam szczęście i do ogrodu nie zajrzał żaden  
strażnik, lecz jestem pewien, że niedługo karta się odwróci. A niektórzy z nich  
są bardziej  
oddani doradcy Quorinowi niż królowi Melicardowi. 
Erini ostrożnie ruszyła w stronę najbliższego wyjścia. Na pozór wyglądała jak  
osoba  
zażywająca krótkiej przechadzki, która teraz ją znudziła. Była to poza  
doskonalona przez całe  
życie. 
Po opuszczeniu ogrodu nie zrzuciła maski wyrażającej brak zainteresowania.  
Dopiero  
gdy nabrała pewności, że jest daleko od szpiegujących oczu, odwróciła się do  
Drayfitta. Była  
sama. Już miała wykrzyknąć jego imię, gdy w korytarzu rozległy się kroki. 
Sędziwy mag stanął przed nią z uśmiechem. 
- - Droga księżniczko, cóż za miłe spotkanie! Zmieszanie wzięło górę. 
- - Co...? 
Urwała, gdy tupot kroków uprzedził, że nie są już sami. Podchwyciła spojrzenie  
czarnoksiężnika. „Graj dalej!” 
- Właśnie wracam z interesującego spaceru po ogrodzie, mistrzu Drayfitcie.  
Szkoda,  
że nie byłeś ze mną. Mógłbyś opowiedzieć mi coś więcej o Talaku. Chciałabym  

dowiedzieć  
się tylu rzeczy, a ty z pewnością wiesz o mieście więcej niż ktokolwiek inny. 
Zza rogu wyłoniło się czterech uzbrojonych po zęby strażników, maszerujących z  
tą  
samą precyzją, co wszyscy Melicardowi żołnierze. Dowódca oddziału, krzepki  
wiarus o  
rzadkiej siwiejącej brodzie, nakazał ludziom się zatrzymać. Postąpił ku  
zaniepokojonej  
księżniczce i pochylił głowę w ukłonie. 
- Dowódca straży Sen Ostlich na twoje rozkazy, wasza wysokość! Spotkanie z tobą  
jest dla nas zaszczytem! Możemy być w czymś pomocni? - Z rozmysłem ignorował  
Drayfitta. 
Z taką sytuacją mogła poradzić sobie bez problemów. Jej twarz znów przemieniła  
się  
w maskę, gdy wyniośle oznajmiła: 
- Nie tym razem, dowódco straży, ale wasza troskliwość jest godna pochwały. Czy  
chcecie czegoś ode mnie? Czy król prosi o moją obecność? 
- Nic o tym nie wiem, wasza wysokość. Robimy obchód, to wszystko. Minięcie  
przyszłej królowej bez oddania honorów nie byłoby stosowne. Kapitan rozkazał  
podwoić  
straże. - Ostlich pozwolił sobie na smutny uśmiech. 
Erini nagrodziła go królewskim uśmiechem. 
- - A zatem nie będę was odrywać od obowiązków. Ruszajcie. 
- - Wasza wysokość. 
Dowódca ukłonił się, wrócił do swoich ludzi i wydał rozkaz podjęcia patrolu.  
Księżniczka i Drayfitt patrzyli za nimi. Sardoniczny uśmiech wykrzywił  
pomarszczone  
oblicze wiekowego maga. 
- - Jakże uprzejmie z ich strony. I jakże ciekawe, że celowo zmienili trasę, by  
przejść  
w pobliżu ciebie. 
- - Czy nie jest to ich zwyczajna trasa? 
- - Absolutnie. Och, będą twierdzić, że zrobili tak tylko dzisiaj - to znaczy,  
jeśli ich  
zapytasz - aleja wiem, że zmienili marszrutę, ponieważ ktoś zameldował, iż  
widział cię w  
ogrodzie. Sztuczka kameleona ma swoje zalety. Dostrzegłem tego strażnika w  
chwili, gdy  
wychodziłaś. On mnie nie widział. - Drayfitt uśmiechnął się, zadowolony z  
siebie. 
- - Zastanawiałam się, dlaczego zniknąłeś. 
- - Dość o tym. Teraz, gdy oficjalnie spotkaliśmy się na korytarzu, a ty  
okazałaś  
zainteresowanie Talakiem - wyborny pretekst, świadczący o twoim refleksie -  
chyba nikt nie  
nabierze podejrzeń, jeśli pójdziesz ze mną do mojej pracowni... 
- - Bądź moim przewodnikiem - rzekła z wdziękiem Erini. Gdy Drayfitt poprowadził  
ją korytarzem, już zaczynając wykład na temat historii Talaku, księżniczka  
obejrzała się w  
stronę drzwi w ogrodzie. Choć była wdzięczna magowi za troskę o jej dobro, jego  
starania nie  
powstrzymały jej, tylko podsyciły determinację. Tak czy inaczej, niedługo wróci  
do ogrodu i  
odkryje prawdę. 
Pracownia Drayfitta daleko odbiegała od oczekiwań Erini. 
Nie tego spodziewała się po czarnoksiężniku. Wyobrażała sobie mroczne, ponure  
pomieszczenie pełne retort i pergaminów, kości i słojów z częściami ciała  
rzadkich,  
czarodziejskich stworzeń. Powinny tam być starożytne tomy poświęcone nekromancji  
i  
magiczne przybory dawno wymarłych cywilizacji. 

- Bardziej przypomina biuro pomniejszego urzędnika, nieprawdaż? 
Prawda. Na środku schludnego pokoju stało wysokie biurko ze świecznikiem i  
paroma  
arkuszami pergaminu. Były tam książki, niezliczone tomy na półkach pod ścianami,  
ale  
starannie ułożone i całkiem nowe. Fakt, niektóre wyglądały tajemniczo, lecz inne  
dotyczyły  
klasycznych sztuk albo teorii sprawowania władzy. Erini nie miała pojęcia, że  
istnieje aż tyle  
ksiąg o takiej tematyce. 
- Podobają ci się? - zapytał z odrobiną smutku czarnoksiężnik. - Duża część z  
nich  
wyszła spod mojego pióra. Wstyd, że większość miast-państw nie przypomina  
Penacles,  
gdzie edukacja odgrywa doniosłą rolę. Domyślam się, że kilka sporządzonych  
przeze mnie  
kopii trafiło do księgozbioru wielmożnego Gryfa, a obecnie Toosa Regenta.  
Zadbałem, by po  
mojej śmierci, w wypadku, naturalnej lub innej, regent otrzymał moje zbiory. 
Erini nie mogła powstrzymać uśmiechu. 
- - Nie przypominasz czarnoksiężników, których zawsze mi opisywano. 
- - Głowa schylona nad kotłem, ręce wymachujące obłąkańczo i groźne, nieludzkie  
stwory czekające u stóp na rozkazy? Niektóre z tych rzeczy są prawdą i, jeśli  
znasz opowieści  
o nikczemnym Azranie Bedlamie, takie wyobrażenie blednie w zestawieniu z jego  
rzeczywistą osobą. Nigdy nie czułem się dobrze z czarami. Z zadowoleniem  
znalazłem sobie  
spokojny kącik, skąd miałem drobne wpływy na rządy Talakiem. - Twarz maga  
pociemniała.  
- Doradca Quorin zadbał, żebym nigdy tam nie wrócił, a ja postawiłem sobie za  
cel  
sprawienie, żeby pożałował tej decyzji. 
Mrowienie w prawej ręce przypomniało Erini, po co tu przyszli. Czy Drayfitt  
będzie  
mógł jej pomóc albo, co lepsze, wskazać sposób wyzwolenia się spod klątwy? Jak  
gdyby  
czytając w jej myślach, mag ujął ręce księżniczki i popatrzył na nie uważnie. 
- Powiedz mi, kiedy obserwujesz otaczające nas moce, czy widzisz linie i pola? 
Pokręciła głową. 
- - Nie, widzę tęczę, jasną z jednej strony i przechodzącą w czerń po drugiej. 
- - Spektrum. Szkoda. Ja sam widzę to pierwsze. Cóż, przynajmniej dostrzegasz  
moce jako coś zrozumiałego. Są tacy, co prawda nieliczni, którzy postrzegają je  
inaczej niż  
my. Linie i spektrum dominują w umysłach większości i zanim zapytasz, odpowiem,  
że nie  
mam pojęcia, dlaczego w ogóle je widzimy. Niektórzy odkrywają je naturalnie.  
Inni, jak ja,  
potrzebują szkolenia. - Drayfitt puścił jej ręce. - Ty jesteś naturalną adeptką.  
Z pewną pomocą  
z mojej strony możesz stać się bardzo wprawna. 
Erini porywczo potrząsnęła głową. 
- - Nie! Chcę, żebyś mi pomógł pozbyć się tego przekleństwa, a nie je umocnić! 
- - Wasza wysokość, twoje zdolności są częścią ciebie, darem od... od tego, kto  
nad  
nami czuwa. Sam użytkownik decyduje, czy zdolności działać będą w imię dobra czy  
zła. Jak  
bowiem inaczej jeden ród mógłby wydać demona takiego jak Azran Bedlam i dobrych,  
prawych ludzi jak jego ojciec Nathan czy też jego syn, Cabe? Rozumiem twoje  
odczucia.  
Przez lata żyłem z pamięcią o swoim bracie, Ishmirze Panu Ptaków... ach! Tak, z  
twojej miny  

poznaję, że o nim słyszałaś. Ishmir zginął w Wojnie Przełomowej, z większością  
innych  
Smoczych Mistrzów. Wybaczyłem mu dopiero po latach. 
- Wybaczyłeś mu? To, że umarł? Królewski mag sposępniał. 
- Zostawił mnie, młodego człowieka, ledwie wyszkolonego, niepewnego, kim jest.  
Podobnie jak w twoim przypadku, targały mną wątpliwości, ale Ishmir dostrzegł  
mój  
potencjał, choć pogrzebany był głęboko, i postanowił go wydobyć. W końcu mu  
wybaczyłem,  
lecz skrywałem swoje moce, wykorzystując tylko te, które gwarantowały mi wpływy  
na losy  
Talaku i chroniły życie. Jestem tchórzem, kiedy chodzi o śmierć. Od czasu  
przymusowego  
powrotu do świata czarów - to znaczy, od niedawna - nauczyłem się wiele o  
korzyściach  
magii. Gdyby nie moje starania, wpływy doradcy Quorina na króla byłyby dużo  
silniejsze.  
Już samo to uważam za powód usprawiedliwiający podwyższanie umiejętności. 
Erini odwróciła się, podeszła do półki i przebiegła palcami po grzbietach ksiąg. 
- - Mogłoby być inaczej, gdybym nie należała do rodziny królewskiej, mistrzu  
Drayfitcie. Takie rzeczy nie są dla nas. W oczach mojego ludu byłabym skalana.  
Poddani  
widzieliby we mnie demona. 
- - Myślę, że jedyny demon pokutuje w twojej głowie, jeśli wybaczysz takie  
sformułowanie, wasza wysokość. Wielu władców posiłkowało się w rządach czarami.  
Wielmożny Gryf z Penacles jest tego najlepszym przykładem. Magiczne umiejętności  
Iwioptaka bardziej niż cokolwiek innego trzymały w ryzach Czarnego Smoka.  
Dopomogły  
nawet w Wojnie Przełomowej. 
- - Gryf był magicznym stworzeniem, mistrzu Drayfitcie. Moce stanowiły część  
jego  
natury. 
Staruszek zachichotał. 
- Może mu się nie spodobać mówienie o nim w czasie przeszłym. Nadał żyje, jak  
powiadają, ale toczy wojnę za Wschodnimi Morzami. Stąd tytuł obecnego władcy  
Penacles,  
Toosa Regenta. Ale nie o to chodzi. Usiłuję ci powiedzieć, że umiejętność  
manipulowania  
mocami jest przyrodzona tak ludziom, jak elfom, smokom i Poszukiwaczom. Różnimy  
się od  
nich tylko tym, że mamy większą skłonność do tłumienia swoich zdolności. Ja  
powinienem to  
wiedzieć. 
Erini powoli odwróciła się do niego. Kiełkował w niej pomysł. 
- W takim razie, jeśli nie możesz mi pomóc pozbyć się mocy, naucz mnie, jak nad  
nimi panować, żebym „przypadkowo” nie rzuciła jakiegoś zaklęcia na dworaka,  
któremu się  
zdarzy wyprowadzić mnie z równowagi. Właśnie tego się obawiam: że moce zapanują  
nade  
mną, a nie ja nad nimi. 
Westchnienie ulgi. 
- Dziękuję, wasza wysokość, za ułatwienie mi zadania. Gdybyś zażądała pomocy w  
pozbyciu się rosnących zdolności, musiałbym spróbować to zrobić wbrew  
niepodobieństwu.  
Ostatecznie masz zostać moją królową. 
- - Ta kwestia nadal stoi pod znakiem zapytania, mistrzu Drayfitcie. 
- - Śmiem wątpić. Tylko dlatego mogłem tak łatwo wymówić się od towarzystwa  
króla, że wydawał się roztargniony, a jego twarz wyraźnie zdradzała, iż rozmyśla  
o tobie -  
pochlebnie, oczywiście. 
Erini podziękowała mu jednym ze swoich nielicznych szczerych uśmiechów. 

- - Nie masz pojęcia, w jaką radość wprawiły mnie twoje słowa. 
- - Mam, i wyrzeczenie ich sprawiło mi przyjemność. Jesteście dobraną parą. Choć  
poznałaś go jako dorosłego mężczyznę ledwie przed paroma dniami, jestem skłonny  
uwierzyć, że już rozkwitła między wami więź miłości. Są ludzie przeznaczeni dla  
siebie. Ja...  
- Drayfitt urwał, jego wzrok śmignął po pokoju. 
- - Co się stało? - zapytała półgłosem Erini. Ku jej przerażeniu czarnoksiężnik  
wyciągnął rękę w jej stronę. Poczuła szarpnięcie, gdy rzucił potężne zaklęcie, i  
własną  
instynktowną odpowiedź, gdy przygotowała się do obrony. 
- - Nie ty! - mruknął do niej Drayfitt. - Zostań na swoim miejscu! 
Zamarła. Za plecami usłyszała huk ksiąg spadających na podłogę i... „Tupot  
maleńkich stóp?” Coś szybkiego biegało po półkach, szukając kryjówki przed  
atakiem maga.  
Mogło równie dobrze uciekać przed samym czasem. Erini usłyszała piśniecie, potem  
przekleństwo, gdy stało się coś, czego starzec najwyraźniej się nie spodziewał.  
Po chwili  
opuścił ręce, z wyrazem obrzydzenia i zmartwienia na twarzy. Wstał od stołu i  
podszedł do  
półki, gdzie intruz spotkał się ze swoim przeznaczeniem. 
Księżniczka stanęła u jego boku. Od półek ciągnął silny smród. Wyczuła też  
pozostałości jakiejś dziwnej, niepokojącej magii, z którą spotkała się krótko  
wcześniej. Po  
stworzeniu nie zostało śladu. 
- Co to było? Zniszczyłeś to? 
Drayfitt zaprzestał poszukiwań i zaczął podnosić książki. 
- Mogę opisać to tylko jako szkaradę wyraźnie stworzoną do szpiegowania innych.  
-  
Popatrzył na Erini. - Składało się prawie wyłącznie z oka i trąbki służącej za  
ucho. Twór  
magii. Co do zniszczenią, nie było to moim zamiarem. Stworzenie zniszczyło się  
samo.  
Chciałem wziąć je żywcem - jeśli można tak rzec w odniesieniu do tego tworu -  
żeby  
wytropić jego źródło, którym najpewniej jest Quorin. 
- - On nie ma magii. 
- - Tak, potrafisz to poznać, prawda? Zapewne lepiej ode mnie. Zauważyłem  
szpiega  
tylko dzięki temu, że pracownia jest opleciona czarami czułymi na nieproszonych  
gości.  
Tutaj, ze wszystkich miejsc, jestem najbardziej bezpieczny. 
Erini po chwili wahania przyznała: 
- - Czułam emanację podobną do tej tutaj. Ten sam rodzaj magii, różny od twojej  
czy mojej. 
- - Co? Kiedy? 
- - W moich komnatach. Spoglądałam w lustro, kiedy go zobaczyłam. Kiedy się  
odwróciłam, w komnacie nie było nikogo. Pomyślałam, że wyobraziłam go sobie, ale  
znalazłam pył na podłodze, gdzie stał i... i kiedy się pochyliłam, żeby obejrzeć  
ślady, ich  
dziwność przestraszyła mnie tak bardzo, że upadłam. 
Drayfitt zmrużył oczy i z zadumą podrapał się po głowie. 
- - Możesz go opisać, pani? 
- - Nie bardzo. Nosił płaszcz z kapturem, jak ty, tylko jakby starszy,  
staroświecki. -  
Księżniczka zamknęła oczy i spróbowała wyobrazić sobie mroczną postać. - Strój  
wydawał  
się trochę... archaiczny. 
- - Nasza znajomość mody nie zawsze jest wiarygodna. Zapomnij tedy o jego  
ubraniu. Jak wyglądał? Mogę poznać jego twarz, jeśli opiszesz ją dość dobrze. 
Zarumieniła się. 
- - Niestety nie pomogę ci, mistrzu Drayfitcie. Nie mogłam przyjrzeć się jego  

twarzy. Pewnie zwilgotniały mi oczy, bo niezależnie od tego, jak je wytężałam,  
twarz  
pozostawała zacieniona lub nieostra. 
- - Twarz wydawała się niewyraźna, ale widziałaś, że jego ubranie było  
staromodne? 
- - Tak, to dziwne, prawda? Pamiętam je dość dobrze, w przeciwieństwie do jego  
oblicza. Myślę, że miał ciemne włosy, może brązowe, z kosmykiem srebra. 
- Ale twarzy nie pamiętasz. - Czarnoksiężnik ściągnął usta w narastającym  
zmieszaniu. - Chciałbym... Naprawdę chciałbym, pani, żebyś mogła opisać mi jego  
twarz. 
Erini wyczuwała jego zmartwienie. 
- Dlaczego? Kim on był? Czy to jego ukrywasz na dole? Czy uciekł? 
Drayfitt spojrzał na nią w osłupieniu. 
- - Więc... o tym także wiesz? Coraz gorzej i gorzej. - Wzniósł przerażone oczy,  
patrząc na coś niewidocznego. - Ach, Ishmirze! Gdybyś ty był tutaj zamiast mnie! 
- - Coś złego, magu? 
Podszedł do biurka, wysunął szufladę i wyjął butelkę pokrytą kurzem stuleci. Nie  
pytając księżniczki o zgodę, nalał sobie kielich wina i przełknął je jednym  
haustem. Mierząc  
wzrokiem półki ksiąg, wreszcie powiedział: 
- - Opisałaś wiedźmina Cienia, który mógł przybyć tu z dwóch powodów. Pierwszy  
jest uwięziony głęboko w podziemnej komnacie, zapomnianej do niedawna. To  
legendarne  
stworzenie, mroczny rumak zwany Czarnym Koniem. 
- - Czarny Koń? - Podczas gdy wszyscy znali taką czy inną opowieść dotyczącą  
tragicznej egzystencji Cienia, na wieki skazanego na życie w naprzemiennych  
wcieleniach  
dobrych i złych, księżniczkę bardziej intrygował demon zwany Czarnym Koniem. Był  
magicznym, nieśmiertelnym stworzeniem i pogromcą smoków. Niektóre historie  
przedstawiały go jako postać równie tragiczną co wiedźmin, i wielu się go bało,  
ale obraz  
wielkiego ogiera, czarniejszego niż bezgwiezdna noc, przemawiał do jej  
wyobraźni. Od czasu  
do czasu śniła nawet, że pędzi przez ciemność na jego grzbiecie. 
Fantazje i rzeczywistość to dwie różne rzeczy. Myśl o przejażdżce na tym, kogo  
Drayfitt więził w podziemiach, przyprawiła ją o drżenie, wcale nie z  
oczekiwania. 
- Czarny Koń. - Czarnoksiężnik pokiwał głową. - Byli przyjaciółmi i wrogami  
przez  
tysiące lat. A jednak, gdyby zależało mu na ogierze, znalazłby go z łatwością.  
Nie było  
powodu materializować się na chybił trafił w pałacu, chyba że szuka czegoś  
ukrytego, na  
przykład księgi. 
- Jakiej księgi? - Erini była coraz bardziej poruszona. Drayfitt westchnął. 
- Księgi, z której skorzystałem, częściowo w ignorancji, żeby wezwać do naszego  
świata demona, a raczej Czarnego Konia. Księgi, którą podstępem przykazał mi  
zniszczyć,  
kiedy myślał, że nie zdołam pojmać go powtórnie. - Stary mag uśmiechnął się z  
odrobiną  
dumy; dwukrotne przechytrzenie Wieczystego było swoistym wyczynem. Po chwili  
zmarszczył czoło. - Mam nadzieję, że nie przybył po księgę, choć nie przychodzi  
mi na myśl  
nic innego. 
Puszczając w niepamięć wszelkie myśli o własnych problemach, Erini spróbowała  
ogarnąć to wszystko rozumem. Od tak dawna pragnęła odpowiedzi, ale teraz, gdy je  
uzyskała,  
była bardziej zagubiona niż wcześniej. 
- - Dlaczego tak mówisz? Czy to coś, czego nie powinien dostać w swe ręce? 
- - Prawdopodobnie nie. Ale obawiam się, że to akademickie rozważania, wasza  
wysokość. Jak powiedziałem, zniszczyłem ją. Zostały tylko popioły. 

W ciemnym kącie pod sufitem małe stworzenie czmychnęło w szczelinę, która  
powinna być dla niego za ciasna. 
Poświęcenie jego brata nie poszło na marne, bowiem zdobył informacje potrzebne  
swemu panu. Wkrótce wróci do ciepłej nicości, z której je wezwał. Może zaraz po  
tym, gdy  
przekaże mu wieści. 
Okostworek Cienia nie zrozumie reakcji swojego pana na wiadomość. Nie pojmie  
jego wściekłości ani też dlaczego wiedźmin go unicestwi - nie za karę, tylko z  
potrzeby  
wyładowania się na kimś lub na czymś. 
A nade wszystko nie zrozumie niebezpieczeństwa, na jakie jego udana misja narazi  
królewskiego maga i księżniczkę. Ale to go nie obchodziło. 
Srebrny Smok zasiadając na tronie, który sobie przywłaszczył, przypatrywał się,  
jak  
jego wierni poddani przystępują do uprzątania gruzu z komnaty. W świetle  
ulicznych  
pochodni wojownicy dozorowali sługi zaniepokojone najazdem jaskiń przez ich  
kuzynów.  
Smoczy Król przybrał władczą pozę, żeby wywrzeć odpowiednie wrażenie. Nie  
obchodziło  
go, że klany Złotego, a raczej ich nieliczni przedstawiciele są rozwścieczeni  
jego postępkiem.  
Mieli przed sobą trzy drogi: dołączyć do klanów Srebrnego, jak uczyniły  
niedobitki  
Spiżowego i Żelaznego, uciec do innych kuzynów albo spojrzeć w oczy śmierci. Jak  
dotychczas żadna z opcji nie przeważyła nad pozostałymi, co zdaniem Srebrnego  
Smoka było  
dobrą wróżbą. Świadczyło to bowiem, że niedobitki ludu Złotego nigdy nie połączą  
się w siłę  
wystarczającą, by zagrozić jego prawowitym rządom. 
,JPowinienem zająć to miejsce zaraz po klęsce Złotego. Tyle lat poszło na marne,  
ale  
teraz tron należy do mnie. Dni Trzynastu Królestw są policzone. W końcu Smocze  
Cesarstwo  
odda hołd jedynemu monarsze i żadna rada nie będzie mi wchodzić w drogę...” Na  
razie  
żaden z braci nie podniósł na niego niczego więcej prócz głosu. Srebrny uważał  
to za dowód  
stopniowego godzenia się z faktem, że został ich cesarzem. Tylko Zielony  
otwarcie go  
potępiał, lecz można było spodziewać się tego po zdrajcy, który na swoje ziemie  
przyjął  
największych wrogów smoczej rasy, Bedlamów. 
„Już niedługo - pomyślał Srebrny z uśmiechem. - Wkrótce rozpoczniemy proces  
oczyszczania, przetrzebiając i rzucając na kolana tych parweniuszy,  
ciepłokrwistych. Znów  
nauczą się stosownego moresu”. 
Ukląkł przed nim jeden z jego młodszych potomków, nie znaczony samiec, który  
służył mu dobrze w nadziei na otrzymanie księstwa pod nowymi rządami. Jego  
fałszywy  
hełm był mniej wymyślny niż hełmy starszyzny, co Smoczy Król pochwalał. Ruchem  
ręki dał  
znak, że wojownik może przemówić. 
- Panie, składam dzięki Smokowi z Głębin, żeś wstąpił na tron cesarski. 
Srebrny syknął i wypiął się z dumą, słysząc pochlebne słowa. 
- - Jakieś wieści o naszym chaotycznym sprzymierzeńcu? 
- - Żadnych. Nasi szpiedzy szukają go ostrożnie, jak rozkazałeś. Jednak są  
wiadomości dotyczące księgi. 
- - Mianowicie? 
- Został z niej popiół - oznajmił głos zza tronu. Smoczy Król zerwał się i  
odwrócił.  

Inne smoki przerwały swoje zajęcia, ale zakrzątnęły się z nowym zapałem, gdy  
padło na nic  
lodowate spojrzenie monarchy. Srebrny uświadomił sobie, że stracił twarz,  
zachowując się  
tak tchórzliwie. 
- Jak? 
- Czarodziej Drayfitt Dlaczego dałeś księgę ludzkiemu magowi? - Cień poderwał  
głowę. Jego głos był łagodny i aksamitny, jakby przyjacielski. 
Smoczy Król nawet na chwilę nie dał się zwieść. Wiedział, że ma przed sobą  
kolejną  
wariację wiedźmina; podejrzewał, że ta jest bliższa oryginałowi niż wszystkie  
inne. 
- Miał ją przetłumaczyć. Nikomu innemu nie udała się ta sztuka. Powiadali, że ma  
potrzebne umiejętności i wiedzę. 
Cień powoli okrążył tron. Dwa mniej znaczne smoki cofnęły się. 
- A zatem ta kreatura, Mai Qourin, jest twoim pachołkiem. Smoczy sprzymierzeniec  
nie zaprzeczył. 
- Odsłoniliśmy karty dopiero po przekazaniu mu księgi. Ludzki król szybko  
doszedł  
do przekonania, że dzięki zawartym w niej zaklęciom zyska demonicznego sługę.  
Musiał  
tylko znaleźć czarnoksiężnika, co okazało się zassskakująco łatwe. Mag zwany  
Drayfittem  
miał przełożyć księgę - oczywiście, na polecenie króla - i sprawdzić wartość  
swoich  
osiągnięć. - Srebrny przymusił się do spojrzenia w dwie ciemne plamy, które  
uchodziły za  
oczy wiedźmina. - Wiadomo było, że albo zawiedzie, popadając w niełaskę, albo  
odniesie  
sukces, a potem zginie w jakimś wypadku. Księga wróciłaby do mnie, zaś wezwany  
przez  
niego demon stałby się moim niewolnikiem! 
- Niezły z ciebie ryzykant. Wątpię, czy postąpiłbym tak samo. 
Wiedźmin przysiadł nonszalancko na tronie. Smok, który składał meldunek tak  
zwanemu cesarzowi, syknął i obnażył pazury. Cień przyjrzał mu się uważnie. 
- - To jeden z twoich? 
- - Co z tego, człowieku? - syknął wyzywająco smoczy wojownik. 
- - Nie ma żadnych znaków - powiedział zakapturzony wiedźmin do swego  
sprzymierzeńca, nie zwracając najmniejszej uwagi na gniew młodego smoka. 
- - Co z tego, że nie mam? 
Cień wreszcie raczył go zauważyć. 
- Dzięki temu wiem, że nie zlikwiduję nikogo ważnego. Rozwścieczony smok  
wyciągnął pazury i zasyczał w konfuzji, kiedy w jego brzuchu powstała wielka,  
czarna dziura.  
Podczas gdy reszta smoków - nie mogąc się powstrzymać mimo wcześniejszej nagany  
ich  
pana - przyglądała się z przerażeniem, dziura robiła się coraz większa. Bezradna  
ofiara,  
obłędnie spokojna, podniosła rękę do otwartych ust, nie wierząc własnym oczom. 
Cała ręka została wessana. 
W czasie krótszym niż oddech w ślady ręki podążyły ramiona, głowa, druga ręka, a  
potem tułów i nogi. Czarna plama unosiła się w powietrzu przez sekundę czy dwie,  
a potem  
znikła, jakby się połykając. 
Cień zerknął na Smoczego Króla. 
- - Pożądałeś mocy Vraadow. Masz przedsmak tego, co może ona dokonać. 
- - Jestem następny? 
- - Odniosłem wrażenie, że zawiązaliśmy przymierze, swego rodzaju. - Wiedźmin  
pochylił się w jego stronę. - Mam rację? 
- - Mówiłeś o księdze. Dlatego do mnie wróciłeś. Księga - twoja księga - została  
zniszczona. Założyłem, że nie masz już potrzeby kontynuować przymierza, więc  

zabrałem się  
za własne plany. 
- - Ujarzemienia i, albo też lub, zniszczenia Talaku. Pamiętam. Myślę, że okaże  
się  
to proste, skoro masz na usługach królewskiego doradcę. 
- Nic nie jest proste z wyjątkiem wiary w prostotę. Cień wstał i poprawił  
płaszcz. 
- - Realizuj swoje plany. Są zbieżne z moimi. Musisz tylko pamiętać o jednym. 
- - To znaczy? 
- - Magowi Drayfittowi nie może stać się krzywda. Jest mi potrzebny. 
Przez na wpół zakrytą twarz smoczego wielmoży przemknęła czujność. 
- - Zwolennicy Quorina mają go wkrótce zabić, gdy tylko wyruszy w pole z  
wojskami. Po co ci ludzki czarokleta z umiarkowanym talentem? 
- - Nie potrzebuję jego czarnoksięskich zdolności. Potrzebny mi jego umysł.  
Powiedziałeś, że przełożył całą księgę, prawda? 
- - I co z tego? 
Cień westchnął, zdumiony głupotą tego stworzenia. Że też nie dostrzegało tak  
oczywistej rzeczy. 
- - Nieważne. Wróć do swoich planów. 
- - Ale twoja część umowy... 
- - Tak? 
Wiedźmin uśmiechnął się, cienista linia ust z obu stron lekko wygięła się w  
górę.  
Srebrny pomyślał, że w jego uśmiechach jest coś straszliwie zimnego. 
- Ani Czarny Koń, ani Bedlamowie nie staną ci na przeszkodzie. Możesz być  
pewien.  
Zbyt zajęci będą innymi, ważniejszymi sprawami. - Wiedźmin okręcił się  
płaszczem, jakby  
zapadł w siebie i zniknął. 
Smoczego Króla niemal ogarnęło współczucie dla przeciwników wiedźmina - niemal. 
Minął kolejny dzień i Czarny Koń znów przyglądał się pęknięciom w ścianach  
komnaty. Przyglądał im się, podczas gdy jego umysł pogrążał się w bezdennej  
otchłani. 
Porażka. Kompletna porażka. 
Czarny Koń rozejrzał się po komnacie, która stała się jego światem i miała nim  
być  
przez nieokreślony czas. Jego jedyna nadzieja legła w gruzach, i to w chwili  
największej  
szansy. 
Ludzka kobieta zwana Erini, narzeczona Melicarda - cóż za ironia! - była  
naturalną  
czarodziejką o wielkich możliwościach, prawdopodobnie dorównujących mocom Cabe’a  
Bedlama czy wielmożnej Gwen. Zauważyła fragment jego jaini, choć umknął on uwagi  
Drayfitta. W ostatniej chwili Czarny Koń zobaczył, jak zadrżały jej ręce,  
sięgając po moce i  
manipulując nimi. Kobieta tłumiła swój talent, to było oczywiste. W takim  
wypadku nie miał  
co liczyć na jej pomoc. Najpewniej nawet nie zwierzyła się Melicardowi ze swego  
sekretu. 
Rozmyślania przerwał szmer otwieranych, drzwi. To przyprawiło go o gorzki  
śmiech.  
Kto i po co miałby tu przychodzić? Poza tym, po co zamykać je na klucz? Wszak to  
nie one  
powstrzymywały go od wyjścia. Nawet gdyby cały pałac został zrównany z ziemią,  
Czarny  
Koń nie odzyskałby wolności. Jego magiczne więzienie było odporne na wszystko. 
Drzwi stanęły otworem. Do komnaty wszedł Melicard w towarzystwie swojego  
nieodstępnego cienia, Quorina, i żałosnego maga Drayfitta. W królu coś się  
zmieniło. Było w  
nim człowieczeństwo, które rozkwitło niemal w ciągu jednej nocy. Niepełne, ale  
dużo  

silniejsze niż w czasie pierwszej wizyty. 
„Gdyby ta księżniczka miała dość czasu, uczyniłaby go w pełni człowiekiem”.  
Mroczny rumak uważniej przyjrzał się rozszczepionemu obliczu króla, zwłaszcza  
zdrowemu  
oku i wyrazowi ust. 
„Ale najwidoczniej czasu nie będzie”. 
Król przybył z ultimatum. Czarny Koń wyczytał to z jego miny, jeszcze zanim  
Melicard przemówił. 
- - Jutro o świcie moja armia rusza na Piekielne Równiny, na klany Czerwonego.  
Ludzie polegną, żeby ich dzieci nie żyły w smoczym jarzmie. Równiny pić będą ich  
krew,  
podobnie zresztą jak smoczą posokę. 
- - Zgrabna mowa... i nie nowa. 
- Kazano ci z szacunkiem odnosić się do jego wysokości, demonie! Może  
potrzebujesz  
następnej lekcji... 
Melicard uciszył doradcę. 
- Zamilcz! Chcę, żeby to stworzenie, ten legendarny Czarny Koń, który na  
przestrzeni  
stuleci walczył ramię w ramię ze Smoczymi Mistrzami, z Cabe’em Bedlamem i innymi  
magami, powiedział mi, dlaczego nie chce uratować ludzkości, raz na zawsze  
kończąc z tymi  
smokami! 
Hebanowy ogier westchnął. 
- Ty, który tworzysz historię, czyżbyś jej nie studiował? Czy nie są przykładem  
Quele,  
Poszukiwacze i ci, którzy ich poprzedzali? Ziemia obecnie zwana Smoczym  
Królestwem jest  
twardą matką. Widziała chwałę wielu ras i widziała upadek każdej z nich w  
rozlewie krwi.  
Nawet Quele, którzy odnieśli sukces tam, gdzie klęskę ponieśli inni, i którzy  
zachowali część  
władzy, kiedy rządy przejęli Poszukiwacze, nawet oni nie potrafili wyciągnąć  
właściwych  
wniosków i stracili to, co mieli, próbując zniszczyć nowych skrzydlatych panów!  
Co do  
Poszukiwaczy, wyciskając z Queli ostatnie tchnienie, posiali nasiona własnego  
zniszczenia! 
Melicard milczał, ale Czarny Koń widział, że jego słowa nie wywarły większego  
wrażenia. „A ja drwiłem z jego drętwej mowy!” Odpowiedź króla była taka, jak się  
spodziewał. 
- - Choć jesteś naszym więźniem, z jakiegoś powodu nie możemy zmusić cię do  
posłuszeństwa. Drayfitt próbował wyjaśnić przyczyny, ale to już nie ma  
znaczenia. Jutro  
wyprawię wojska bez twojej magicznej pomocy. Dotarcie do północnych skrajów  
Piekielnych  
Równin, gdzie odrodzone klany Czerwonego Smoka przygotowują się do wojny,  
zabierze im  
tydzień do dziesięciu dni. Zaskoczymy ich, i tam, gdzie nie powiodło się  
Azranowi  
Bedlamowi, my wyplenimy ich do ostatniego jaja. Jeden klan mniej. W jego ślady  
pójdzie  
dwanaście pozostałych. 
- - Chwała wodzom dokonującym podbojów! - rzucił drwiąco rumak. 
- - Wasza wysokość... - zaczął doradca. 
- - Wcześniej byłeś nadgorliwy, Quorin. Nie ukarzemy go, nie tym razem. Może  
zmieni zdanie, zanim śmierć zacznie zbierać obfite żniwo. 
Czarny Koń nie miał już ochoty patrzeć na króla. Skierował przeszywające  
spojrzenie  
w miejsce między Drayfittem, najsłabszym ogniwem, a Malem Quorinem, zdradliwym.  
Podeszły wiekiem mag był blady i zmęczony, jakby spotkało go wiełkie  

nieszczęście. Z jego  
stanem musiał mieć coś wspólnego ten złośliwy kocur, bo na jego twarzy malował  
się cień  
satysfakcji, którego w tych okolicznościach być nie powinno. Królewski doradca  
niemal  
sprawiał wrażenie zadowolonego z rozwoju wydarzeń. 
„Coś jest nie w porządku z tym myszołapem - osądził Czarny Koń. - Ale co mogę na  
to poradzić?” 
- Chodźcie - rozkazał Melicard swoim doradcom. - W tej chwili mamy na uwadze  
więcej spraw, bardziej owocnych. 
- Jedyne owoce zbiorą Panowie Umarłych, po bitwie. Drzwi zatrzasnęły się za nimi  
z  
groźną nutą nieodwołalności. Czarny Koń kopnął niewidzialną klatkę, targany  
bezsilnym  
gniewem. 
- Głupcy! - zawołał, choć wątpił, czy mogą go usłyszeć. Ściany więzienia  
chłonęły  
wszelkie dźwięki. - To będzie gorsze od Wojny Przełomowej! 
Dumał nad tym, nie bacząc na upływające godziny, i zastanawiał się na okrągło,  
czy  
zamierzają zostawić go tu na zawsze. „Może po latach jakaś hiena przeszukująca  
ruiny  
niegdyś dumnego miasta-państwa znajdzie drogę na dół i przystanie, by zamienić  
parę słów  
przed pozostawieniem mnie w samotności”. 
Drzwi zadygotały. Ktoś próbował je otworzyć - bez większego powodzenia. Czarny  
Koń wziął się w garść. Ten niespodziewany i najpewniej błahy incydent wzbudził  
jego  
zainteresowanie. „Na pewno tylko strażnik sprawdza zamek...” 
Przez dwie minuty nic się nie działo. Nadzieje Wieczystego przygasły. 
Nagły jęk skręcanego metalu poinformował go, że poprzednie skrobanie nie było  
złudzeniem. Ta część, w której osadzona była klamka z zamkiem, została rozdarta,  
czyniąc  
całość bezużyteczną. Ktoś stojący po drugiej stronie pchnął drzwi. 
Oczy księżniczki Erini spojrzały na niego z grozą i rosnącą ekscytacją. 
- To ty. Ty byłeś tym cieniem w korytarzu. Ty śledziłeś mnie, a potem zniknąłeś.  
- Jej  
ręce poruszały się, jakby gotując do rzucenia następnego czaru. 
Czarny Koń pochylił głowę, przyznając jej rację. 
- Księżniczka Erini, jak mniemam. - Wskazał na drzwi. - Lekka przesada. 
Zawstydziła się. 
- - Chciałam tylko je otworzyć. Mag Drayfitt powiedział, że po osiągnięciu  
odpowiedniej koncentracji można manipulować spektrum i otworzyć drzwi samym  
spojrzeniem. 
- - Możesz zrobić to samo z moją klatką? Przyszłaś mnie uwolnić? 
- Jesteś... jesteś Czarnym Koniem? To przyprawiło go o gromki śmiech. 
- - Oczywiście. Kimże innym mógłbym być? Któż inny śmiałby być Czarnym  
Koniem, albo kto by tego chciał, skoro o tym mowa? 
- - Nie tak głośno, proszę! 
Uciszył się. Cienisty wiedział, że jego wolność spoczywa w niespokojnych rękach  
tej  
osóbki. 
- - Po coś tu przyszła? Czy Melicard nie wpadnie w złość, gdy się dowie, że jego  
przyszła małżonka odkryła jedną z jego tajemnic? 
- - Melicard jest zajęty. Quorin... - wyraz niesmaku na młodej twarzy jasno  
zdradzał,  
że Erini nie cierpi tego człowieka. Pozytywna opinia rumaka o księżniczce  
wzrosła jeszcze  
bardziej. - Quorin przekonał go, że czas ruszać. Melicard kończy ostatnie  
przygotowania. 
- - Był tutaj wcześniej. To szaleństwo, wiesz o tym. - Hebanowy ogier  

niecierpliwie  
krążył w ograniczonej przestrzeni klatki. „Uwolnij mnie!” - chciał zawołać. 
Erini spojrzała ostro. 
- - Nie wiem, czy powinnam. Nie wiem, czy potrafię. 
- - Masz nadzwyczajny słuch, panienko. Myślę, że mogłabyś odwrócić zaklęcie  
rzucone przez wiekowego maga. Kluczem są te symbole na podłodze. Przyjrzyj im  
się  
uważnie. Po chwili księżniczka pokręciła głową. 
- - Nie mogę! Jeśli to zrobię, Melicard nigdy mi nie wybaczy! Jeśli go zdradzę,  
dowie się o nich! 
- - O twoich rękach? Wydają się śliczne, choć nie mnie oceniać aspekty ludzkiej  
urody... 
- - Wiesz, co mam na myśli. Moce. Nie chcę ich. Są przekleństwem. Gdybym  
uznała, że pozbędę się ich, ucinając sobie ręce, to kusiłoby mnie, by to zrobić. 
- - Nie pomoże, więc nawet o tym nie myśl. 
„To obłęd! Czy mam być dręczony przez klucz do mojej wolności?” 
Jeśli Erini odczytała tę myśl, to nie dała po sobie tego poznać. 
- - Drayfitt mówił mi to samo. Wiem. 
- - Dlatego do mnie przyszłaś? Żeby mi powiedzieć, że nie lubisz swojego daru i  
nie  
użyjesz go, by mnie uwolnić? Czyżbyś była tedy większą sadystką niż umiłowany  
doradca  
Quorin? On dręczył tylko moją fizyczną formę, ty drzesz na strzępy moje  
nadzieje! 
- - Nie! Ja... 
- - Księżniczko! - Drayfitt stanął w drzwiach. Był jeszcze bledszy i bardziej  
zmęczony niż poprzednim razem. Zajęci rozmową, ani Wieczysty, ani Erini nie  
wykryli jego  
nadejścia. Mag wyczuł ich w głównej sieni, gdzie rozstał się z królem po  
bezowocnej próbie  
namówienia go, jeśli nie do odwołania wymarszu, to do odłożenia go na czas  
późniejszy. Siła  
emanująca z tych dwojga była wystarczająca, żeby przebić się przez chmurę  
zmartwienia  
spowijającą jego umysł, prawdopodobnie dość potężna, by wydostać się poza mury  
Talaku. 
Sędziwy mag obejrzał zniszczone drzwi i popadł w jeszcze większą konsternację. 
- Tak się nie robi! - Dotknął wyrwanej klamki i zamka. Na oczach Czarnego Konia  
i  
księżniczki metal wrócił do stanu sprzed gwałtownego wejścia Erini. Drayfitt  
podniósł głowę.  
- Wasza wysokość! Na co liczyłaś, przychodząc tutaj? Prosiłem, żebyś trzymała  
się z daleka! 
- - Nie mogłam się powstrzymać, mistrzu Drayfitcie. - Cofnęła się. - Widziałam,  
jak  
kilka godzin temu schodzicie tu we trójkę, a potem wychodzicie po paru minutach.  
Kiedy  
zobaczyłam, że strażnicy również odchodzą, wiedziałam, że coś się stało. Nie...  
nie myślałam  
tak, jak trzeba. Byłam w rozterce, ale w końcu postanowiłam tu zejść, nie wiem,  
po co. Może  
by zobaczyć... zrozumieć... - Erini urwała, nie wiedząc, co powiedzieć. 
- - Przyszła zobaczyć dziwoląga, czarokleto! - ryknął arogancko Czarny Koń. -  
Przyszła zobaczyć demona, którego jej ukochany przykuł do tego świata! Nie  
obawiaj się, nie  
zrani jego uczuć, wracając przynależną mi wolność, o nie! Błagałem ją dość  
długo, by zyskać  
pewność! 
Erini wyglądała tak, jakby mroczny rumak wymierzył jej solidnego kopniaka, i  
właśnie o to mu chodziło. Wiedział, że uciekanie się do zawstydzania jej jest  
okrucieństwem,  

ale jeśli właściwie ją osądzi], księżniczka miała przełamać ten wstyd i wrócić,  
tym razem  
żeby go uwolnić. 
„Odwdzięczę jej się, gdy zamknę sprawę Cienia” - poprzysiągł Czarny Koń,  
osłaniając tę myśl przed już imponującymi umiejętnościami Erini. Starał się nie  
myśleć o tym,  
że zmuszając ją do wglądu we własne sumienie i do uwolnienia go, może utracić  
miłość  
człowieka, którego pokochała. 
Niekiedy nie zazdrościł ludziom zdolności do miłości. Wydawało się, że ma więcej  
wspólnego z bólem niż z czymkolwiek innym. 
Ignorując jego wybuch, Drayfitt stawił czoło przyszłej królowej. 
- - Wasza wysokość, jutro, za sprawą podszeptów lojalnego mistrza Qourina,  
wyruszam z wojskiem w drogę. Muszę cię prosić, byś uważała na siebie podczas  
mojej  
nieobecności i nie odstępowała króla na krok. Im dłużej Quorin będzie z nim  
przebywać, tym  
bardziej zatruje mu umysł i umniejszy twoje nadzieje na szczery związek. Wrócę,  
gdy tylko  
będzie to możliwe. 
- - Jeśli to będzie możliwe, czarokleto. Wasz rodzaj nie żyje zbyt długo na  
wojnie.  
Co stanie się z miastem? 
- - Zadbam, by nic się nie stało. Ręczę za to własnym życiem, Czarny Koniu. -  
Starzec ujął Erini pod rękę, delikatnie, ale zdecydowanie. - Chodź, pani.  
Wnosząc z twojej  
niefortunnej przygody z drzwiami, jest więcej rzeczy, które muszę pokazać ci  
przed  
wyjazdem. 
- - Zaczekaj, Drayfitt! - Mroczny rumak przysunął się do drzwi na tyle, na ile  
pozwalała mu magiczna bariera. - Co z Cieniem? Czułem go tutaj! Przecież nie  
możesz  
zaprzeczyć jego istnieniu. 
Ludzie popatrzyli na siebie w sposób, który po części był odpowiedzią na pytanie  
Czarnego Konia. Wiedźmin co najmniej raz pokazał się w Talaku i oboje o tym  
wiedzieli. Ku  
widocznej konsternacji czarodzieja, Erini pospieszyła z odpowiedzią. 
- - Był tu przynajmniej dwa razy, wielmożny Czarny Koniu. Raz, przez chwilę, w  
moich pokojach. Drugi raz, aby wypuścić jakieś paskudne stworzenia do  
szpiegowania w  
pałacu. 
- - Najpewniej szukał księgi - wtrącił jej towarzysz. - Jak wiesz należała do  
niego,  
ale dzięki tobie, demonie, zniszczyłem ją. 
- - A zatem grozi ci niebezpieczeństwo, człowieku! 
- - On jest twoim wrogiem. To ty naprawdę ponosisz odpowiedzialność. Nie ze mną  
ma na pieńku. - Ton głosu sugerował, że Drayfitt z całej mocy stara się w to  
uwierzyć. 
- - Nie bądź głupcem, śmiertelniku! Drayfitt odwrócił się do drzwi. 
- - Chodźmy, wasza wysokość. 
Posłuchała, ale ruszyła tak wolno, że miała czas dokładnie przyjrzeć się  
Czarnemu  
Koniowi. Ten odwzajemnił jej szczere spojrzenie. To była kobieta, która nie  
podda się łatwo.  
Koniec końców, była jeszcze nadzieja. 
Gdy drzwi się zamknęły, mroczny rumak zaśmiał się cicho. Żeby tylko nie było za  
późno! 
Wspinaczka była długa i wyjątkowo powolna, wbrew natarczywemu przynaglaniu  
Drayfitta. Erini ledwie go słuchała, rozmyślając o spotkaniu z Czarnym Koniem. 
„Żyjąca ciemność. Otchłań, która grozi pochłonięciem wszystkiemu, co znajdzie  
się  

zbyt blisko. Więcej niż cień, a zarazem mniej”. 
Był to trafny opis istoty, z którą się spotkała. Trafny, ale nie wystarczający  
opis  
czarnego jak smoła ogiera, który zwał się Czarnym Koniem. Majestatyczny i  
przerażający,  
był czymś dużo więcej niż mówiły legendy. Nic dziwnego, że ci, którzy go znali,  
odnosili się  
do niego z nabożnym podziwem i strachem. Jego obecność niosła sugestię czasu  
starszego niż  
wieczność. Zimne błękitne oczy, krystaliczne i nie mające źrenic, wydawały się  
zdolne do  
wniknięcia w głąb samej duszy. 
Wróciły do niej jego słowa i znów zaczął palić ją wstyd. Dla dobra związku z  
Melicardem chciała, żeby Czarny Koń pozostał więźniem. To przeczyło wszystkiemu,  
w co  
wierzyła, i głęboko raniła ją myśl, że nic nie zrobiła. Kiedyś marzyła o  
małżeństwie opartym  
na miłości i zaufaniu. Czy mogła zadowolić się związkiem wzniesionym na  
cierpieniach  
innych? 
Erini uzmysłowiła sobie, że Drayfitt coś mówi. 
- Przepraszam, o co pytałeś, mistrzu Drayfitcie? 
Starzec westchnął. Wydawał się bardziej wymizerowany niż w chwili wejścia do  
podziemnej komnaty. 
- Pytałem, czy wasza wysokość pokłada zaufanie w swej osobistej straży i damach  
dworu. 
- Bezwzględnie. A dlaczego? Twarz Drayfitta nic nie zdradzała. 
- Pytam bez powodu, pani. Miło słyszeć, że są ludzie, którym możesz ufać. 
Już się nie odezwał, bardziej dla zaoszczędzenia oddechu niż z innego powodu.  
Droga  
w dół wydawała się dużo łatwiejsza. Wreszcie w polu widzenia pojawiły się drzwi. 
„Nie mogę go zostawić! - pomyślała księżniczka z narastającą paniką; widok drzwi  
wskrzesił wstyd z powodu złego potraktowania Czarnego Konia. - Muszę coś dla  
niego  
zrobić, nawet gdyby... nawet gdyby...” 
- Zastanawiałem się... - zaczął Drayfitt - zastanawiałem się, dlaczego Quorin  
usunął  
stąd straże. Nie były konieczne, ale wcześniej uważał ich obecność za ważną.  
Gdyby tu były,  
nie zaszłabyś tak daleko. 
Erini ani nie znała przyczyny decyzji doradcy, ani jej to nie obchodziło.  
Interesowała  
ją tylko jedna rzecz. Nie miała pewności, czy się uda, ale w oparciu o to, czego  
nauczyła się  
od maga, powodzenie było możliwe. 
Potknęła się na następnym stopniu. 
- Księżniczko! - Drayfitt chciał ją złapać i mało brakowało, a sam straciłby  
równowagę. Nie zdążył jej podtrzymać i księżniczka upadła na schody, plecami do  
niego. 
Drayfitt był szczerze przejęty jej bezpieczeństwem, a nadto, skoro była  
odwrócona do  
niego tyłem, nie widział jej twarzy i rąk. Erini rzuciła prymitywny czar  
sformułowany z na  
wpół sprecyzowanych myśli i pobożnych życzeń. Wiekowy mag wyjaśnił, że gesty nie  
są  
konieczne i głównie pełnią rolę przewodnika, ale księżniczka nie polegała na  
swoich  
umiejętnościach na tyle, żeby obyć się bez pomocy rąk. Wykonała palcami czysto  
instynktowny gest. Nie obznajomiona ze światem magii, nie potrafiła powiedzieć,  
czy  
osiągnęła cel. W tej chwili było za późno na ponowną próbę. Drayfitt stał już  

nad nią i Erini  
wiedziała, że kontynuując swoje poczynania na pewno się zdradzi. Na razie nie  
była pewna,  
czy cokolwiek wiedział. W czasie jednej z sesji nauczył ją osłaniać myśli, ale  
teoria, i  
praktyka nigdy nie szły w parze, co odnosiło się tak do odprawiania czarów, jak  
i do  
sprawowania rządów. 
- - Nic ci nie jest, księżniczko Erini? Powoli pokręciła głową, udając  
oszołomienie. 
- - Nie... noga mi się omsknęła. Dziękuję. Czarodziej pomógł jej wstać. 
- Upadek mógł okazać się fatalny, pani. Toczyłabyś się co najmniej przez  
trzydzieści  
czy czterdzieści stopni. Chodź, im szybciej stąd wyjdziemy tym lepiej. 
Drayfitt otworzył drzwi, prowadząc Erini za rękę. Słońce zachodziło i ogród  
pełen był  
głębokich cieni, choć żaden nie dorównywał głębią tonu mrokowi Czarnego Konia,  
pomyślała  
księżniczka. 
Zamykając po cichu drzwi, Drayfitt wyszeptał: 
- - Zapomnijmy o tym, co się stało, wasza wysokość. Tak będzie najlepiej dla nas  
obojga. Chodźmy, zanim ktoś zapyta, co tu robimy. 
- - To śmieszne! Jestem księżniczką! Czyż nie mam zostać królową Talaku? Czy  
muszę się przemykać? Nie będę taka jak ty, Drayfltcie! Nawet w imię miłości  
Melicarda! 
Szaleńczo pomachał rękami, nakazując jej ciszę. Erini usłyszała dalekie kroki  
zbrojnych. 
- - Zalecam to tylko z doświadczenia, wasza wysokość. Decyzja należy do ciebie,  
oczywiście. 
- - Księżniczka Erini. 
Erini drgnęła, a Drayfitt zaklął pod nosem. Księżniczka uspokoiła się, gdy  
poznała  
przybysza. 
- Kapitan Iston! 
Oficer z Gordag-Ai skłonił się jej, a po chwili wahania skinął głową magowi. 
- - Księżniczko, sprawiasz, że moim ludziom i mnie okropnie trudno jest  
wypełniać  
obowiązki. Jak na razie, udaje ci się unikać nas wszystkich. 
- - Księżniczka jest w tym dobra - wtrącił Drayfitt. Do Erini powiedział: -  
Przemyśl  
moje słowa, pani, i koniecznie zdaj się na takich oddanych ludzi jak obecny tu  
kapitan. 
- - Co to miało znaczyć? - zapytał podejrzliwie Iston. 
- - Tylko tyle, że mam nadzieję, iż jej wysokość pozwoli warn wypełniać wasze  
obowiązki. Czasami trudno jest znaleźć osobę, której można zaufać. Dobrej nocy. 
Patrząc za oddalającym się magiem, Iston zmarszczył czoło. 
- - Zabrzmiało to jak ostrzeżenie. 
- - To nic takiego. 
- - Jak każesz, pani. - Wbrew swoim słowom, kapitan nadal był zadumany. - Czy  
wolno mi odprowadzić cię do komnat, wasza wysokość? Czeka na nas paru  
niespokojnych  
strażników. 
- - Dlaczego nie przywiodłeś ich z sobą? Iston uśmiechnął się enigmatycznie. 
- - Lepiej, gdy pewnymi rzeczami zajmuje się jeden człowiek. 
Ruszyli cicho przez ogród, oficer tuż za swoją panią. Erini wróciła myślami do  
wydarzeń na dole i pytania, czy jej spontaniczna akcja uwolniła Czarnego Konia.  
Zastanawiała się też, co powiedziałby Melicard, gdyby się okazało, że cienisty  
rumak  
odzyskał wolność. Drayfitt nic nie wyjawi; rankiem odejdzie wraz z wojskiem.  
Król i Quorin  
mogą założyć, że albo Czarny Koń uciekł na własną rękę, albo że zabrał go Cień. 

Jej sekret pozostałby nienaruszony... chyba że sama postanowi wyznać go  
Melicardowi. Kiedyś musi się dowiedzieć, ale kiedy? 
Jak wcześniej, jej pytania pozostały bez odpowiedzi. Wyszła z ogrodu, z Istonem  
za  
plecami, ze świadomością, że prędzej czy później prawda wyjdzie na jaw.  
Zdecydowanie  
lepiej, gdy Melicard dowie się o wszystkim nie od Quorina, lecz od niej. 
Dowódca straży Ostlich porzucił kryjówkę, z której obserwował ogród w chwili,  
gdy  
przyszła królowa i jej ochrona znikli w pałacu. Jego wyobraźnia rozpaliła się na  
myśl o  
złocie, którym nagrodzi go doradca Quorin. To, co robiła księżniczka z Gordag- 
Ai, było dla  
niego równie nieistotne, jak przyczyna usunięcia stąd straży. Wiedział tylko, że  
doradca  
zapłaci mu za wiadomość o bytności księżniczki w ogrodzie i że nagroda będzie  
większa, gdy  
wodze władzy przejdą z rąk do rąk. 
Los księżniczki był mu obojętny. 
XI 
Wobec rychłego rozpoczęcia nowej krucjaty nikt nie miał czasu sprawdzić  
podziemnej komory, w której zamknięty został królewski demon. Król i jego  
doradcy, przez  
całą noc zajęci ostatnimi przygotowaniami, nie dopuszczali do siebie nikogo za  
wyjątkiem  
tych, którzy dostarczali im informacje mające związek z wymarszem. Tym sposobem  
doradca  
Quorin nie dowiedział się o rzeczy ogromnie ważnej i dla niego, i dla króla, a  
dotyczącej  
bariery, magicznej klatki oraz jej więźnia. Gdyby otrzymał wiadomość od jednego  
z  
dowódców straży, mógłby na własną rękę przeprowadzić dochodzenie, którego wynik  
zainteresowałby nawet samego króla, a to dlatego, że bariera, magiczna klatka i  
więzień  
znikli. 
Mimo swego ogromu wielka armia Talaku przemieszczała się w sposób szybki i  
zorganizowany. O świcie ponad połowa długiej kolumny znalazła się za murami.  
Kobiety,  
starcy i dzieci radosnymi okrzykami żegnali swoich mężów, ojców, synów i braci,  
którzy  
karnie maszerowali w czterystuosobowych kohortach. W większości zaprawieni w  
boju  
weterani, chętni byli dać smokom do zrozumienia, że mieszkańcy tego miasta- 
państwa już  
nigdy nie ugną karku przed Smoczymi Królami. 
W wiwatujących szeregach wyróżniał się jeden pesymistyczny czarodziej i kilku  
zirytowanych dowódców, którzy uważali, że zmierzają w niewłaściwym kierunku, ale  
ich  
obowiązkiem było słuchać i mieli to robić. Miasto nie pozostało bez obrony. W  
okolicach  
stacjonowały garnizony, zwłaszcza na pograniczu północnym i zachodnim. Straż  
miejska  
miała utrzymywać porządek w samym Talaku, a pałacu strzegła gwardia królewska. 
Nikt nie wiedział, że o brzasku garnizony owe otrzymały nowe rozkazy i  
przygotowywały się do wymarszu na zachód. Przez następny tydzień miały brać  
udział w  
serii manewrów, pomyślanych do sprawdzenia ich skuteczności w walkach  
podjazdowych,  
gdyż tego rodzaju wojnę toczył Melicard we wczesnych dniach swojej krucjaty.  
Dowódcy w  
milczeniu kwestionowali potrzebę takich gier wojennych, lecz nie po raz pierwszy  

jakiś  
wysoki urzędnik postanowił podnieść własną reputację przez „dawanie w kość”  
szeregowym  
żołnierzom. Milczeli też dlatego, że prawdziwa wojna miała rozegrać się na  
wschodzie, wiec  
i tak nikomu nie będzie ich brakować przez parę dni. 
Nikt nie kwestionował wiarygodności samych rozkazów - ostatecznie, nosiły  
królewską pieczęć. Nikt poza Melicardem i jego najbliższymi doradcami nie  
posługiwał się tą  
pieczęcią. 
Król oddał honory ludziom ruszającym do bitwy w jego imieniu. Tego dnia jego  
oblicze jakimś sposobem było mniej przerażające, a bardziej majestatyczne.  
Melicard chciał  
stanąć na czele swoich wojsk, jak czynił w przeszłości, ale doradcy nakłonili go  
do pozostania  
w mieście. Nie wyszłoby na dobre krucjacie, gdyby przypadkiem zginął, dowodzili.  
Nadto z  
pałacu mógł koordynować wszystkie posunięcia. Stale też mówiono o jego  
ewentualnym  
małżeństwie z księżniczką z sąsiedniego Gordag-Ai, którego to wydarzenia wszyscy  
wypatrywali z najwyższą niecierpliwością. Ci stojący dostatecznie blisko króla  
mogli rzucić  
okiem na przebywającą u jego boku księżniczkę Erini. Miejsce po drugiej stronie  
monarchy  
zajmował jego główny doradca, Mai Quorin. 
Z podcieni budowli stojącej w pobliżu bramy miejskiej samotna postać z rosnącym  
zniecierpliwieniem obserwowała nie kończący się pochód. Przysłaniały ją cienie,  
lecz nawet  
gdyby ich nie było, trzeba by patrzeć długo i uważnie, by dostrzec  
partycjuszowskie rysy i  
przykuwające uwagę oczy - oczy o wielkich źrenicach, nie czarnych, lecz  
błyszczących jak  
najdoskonalszy kryształ i zdających się widzieć więcej, niż się przed nimi  
roztaczało. Była to  
twarz osoby przeznaczonej do zajęcia wybitnego miejsca w świecie, twarz osoby  
świadomej,  
że może osiągnąć najbardziej nieprawdopodobne cele. Azran Bedlam miał podobną  
fizjonomię, lecz bladła ona w porównaniu z tym obliczem. Była to twarz  
czarnoksiężnika  
Vraada. 
Prawdziwa twarz Cienia. 
„Jedzenie. Jeść. Jeść”. Inni w stadzie poganiali go. Robili tak przez cały  
dzień. 
„Karmiciel. Chodzi-na-zadnich-nogach-i-pachnie-tabunem. Przynosi więcej  
jedzenia.  
Jeść”. Inni ze stada próbowali dbać wzajem o siebie, ale ten kary nie chciał  
należeć do stada,  
choć twierdził, że jest inaczej. 
„Nie głodny”. Kary pozwolił poprowadzić się dziwnemu stworzeniu okrytemu  
zadziwiającą, luźną skórą. 
„Pić? Chodzący-na-zadnich-nogach-i-pachnący-tabunem prowadzi do wody. Zapach  
zastanawia. Nie spragniony, karmiciel. Karmiciel cuchnąć strachem. Dlaczego bać  
się moja?  
Moja nie skrzywdzi karmiciel. 
Moja... nie tak”. 
Karmiciel wola do innego z własnego stada, do mniejszego chodzącego-na-zadnich- 
nogach, który często przychodził do stada karego, żeby gładzić i czyścić skóry.  
Kary nie  
przypominał sobie, by kiedykolwiek mu to robiono, ale inni, którzy wydawali mu  
się bardzo  
głupi, mówili, że to wielka przyjemność. Karego nie obchodziły ich radosne  

chwile. Radosne  
chwile były głupie. 
- Andru! Kiedy przyprowadzili tego karosza? 
Chłopiec - chłopiec? - potrząsnął grzywą na boki. Kary zrozumiał, że chłopiec  
nie  
umie mówić. 
Mężczyzna - tak, mężczyzna! - popatrzył na karego. 
- Jest wspaniały, ale napędził mi stracha! Bardziej przypomina demona niż konia! 
„Koń? Demon?” Karemu zakręciło się w głowie. Rozumiał człowieka tak dobrze,  
choć wydawało się, że reszta stada słyszy tylko ton jego głosu. On był inny.  
Bardzo inny.  
Zaczęły napływać wspomnienia. Wspomnienia klatki, złych ludzi i niewyraźnych  
postaci.  
Wspomnienia ucieczki. 
- - Hej! Co z tobą? - Człowiek - po raz pierwszy kary ocenił, że człowiek jest  
wysoki, dobrze zbudowany i szpakowaty - chciał go okiełznać. Kary - nie kary,  
miał inne  
imię! - pokonał go z łatwością. 
- - Andru! Chłopcze! Zwołaj innych! Mamy tu prawdziwego hultaja! 
Młody pobiegł. Starszy próbował przytrzymać kantar, który ktoś śmiał założyć  
karemu. Bez powodzenia. 
„Nie karemu. Czarnemu... Czarnemu koniowi. Czarny Koń!” Wspomnienia wróciły w  
powodzi poplątanych obrazów i strzępów myśli. Mroczny rumak zamarł, próbując  
uporządkować ten zamęt, a człowiek skorzystał z okazji i chwycił za uzdę. 
- Nie wiem, co za ośli łeb zostawił cię w królewskich stajniach, ale będziesz  
musiał się  
nauczyć, kto tu jest panem! - Szarpnął uzdę, próbując zmusić hebanowego ogiera  
do  
opuszczenia głowy. Inne konie rozpierzchły się płochliwie, znając już siłę i  
taktykę  
człowieka. Stajenny jeszcze nie spotkał zwierzęcia, którego nie mógłby złamać. 
Oczywiście, czarny jak smoła rumak nie był zwierzęciem. 
Czarny Koń, znów będąc sobą, wreszcie raczył zwrócić uwagę na rzekomego pana.  
Zdolne wejrzeć w głąb duszy ślepia spotkały się z wąskimi oczami człowieka,  
który wrzasnął  
i puścił uzdę. Odsuwając się chwiejnie, nakreślił znak broniący przed złym  
urokiem. 
Czarny Koń wybuchnął śmiechem. Śmiał się nie tylko z tego daremnego gestu, ale  
ponieważ był wolny! 
- - Na Hele i Styxa! - Stajenny upadł na kolana. - Oszczędź mnie, demonie! Nie  
mogłem wiedzieć! 
- - Nie znasz mnie? Nie znasz Czarnego Konia? Nie jestem demonem, mały  
pachołku, choć nie jestem też jednym z twoich podopiecznych! Powiedz mi szybko,  
a  
zostawię cię w spokoju! Co to za miejsce i jaki jest dzień? 
Odpowiedzi rozbawiły i rozzłościły widmowego rumaka. Znajdował się w Gordag-Ai,  
ojczyźnie księżniczki Erini! Rozumiał, jak to się stało. W pośpiechu, może  
dlatego, że nadal  
była z magiem, rzuciła czar zwracający mu wolność i gwarantujący bezpieczeństwo.  
Choć  
niewątpliwie inteligentna, nieświadomie potraktowała go jak prawdziwe zwierzę i  
dlatego jej  
prymitywne zaklęcie posłało go do pałacu, który w jej wspomnieniach zawsze był  
symbolem  
bezpieczeństwa - do królestwa, w którym się urodziła i wychowała. A skoro był  
koniem, w  
dobrej wierze skierowała go do królewskich stajni, z pewnością  
najbezpieczniejszego miejsca  
dla jego rodzaju! Na nieszczęście, w następstwie tak przypadkowych czarów niemal  
stał się  
zwyczajnym stworzeniem, a choć podziwiał sylwetki i lojalność koni, nie miał  

zamiaru zostać  
jednym z nich. 
Ten skutek uboczny też miał swoje konsekwencje, co niepomiernie go irytowało.  
Dochodził do siebie przez cały dzień. Potężna armia Talaku już musiała być  
daleko za  
miastem, zmierzając w kierunku Piekielnych Równin. Czarny Koń nie miał dowodu na  
poparcie swoich obaw, lecz podejrzewał, że wydarzy się coś strasznego, coś, co  
będzie  
dziełem Cienia. I to nie tylko w Talaku. 
Wieczysty otrząsnął się z zadumy i stwierdził, że nadal klęczy przed nim  
przerażony  
człowiek, a paru innych stoi z otwartymi ustami w drzwiach królewskich stajni.  
Roześmiał się  
gorzko i rzekł: 
- Nie musicie się mnie obawiać, malutcy! Czarny Koń zawsze był przyjacielem  
ludzi,  
choc są i tacy, którym obrzydły moje starania! Nie obawiajcie się, mój czas  
wśród was  
dobiega końca! 
Stając na zadnich nogach, Czarny Koń zawezwał portal. Portal migotał niepewnie,  
ale  
ogier, żądny ruszyć na swoich przeciwników po tak długiej zwłoce, nie przywiązał  
wagi do  
tej osobliwości. Po uwięzieniu i pobycie w tłamszącej magicznej celi Drayfitta  
spodziewał  
się, że jego moce będą mniejsze od normalnych. Dlatego też uznał, że nadszedł  
czas na  
włączenie innych do walki z jego przyjacielem-wrogiem. Czas na szukanie pomocy u  
Cabe’a  
Bedlama. 
Brama, którą otworzył, zamigotała... i znikła. 
Miotając gromkie przekleństwa - ku przerażeniu ludzi, którzy jeszcze nie zdążyli  
uciec - Czarny Koń podjął kolejną próbę. Brama pojawiała się i znikała tak  
szybko, że ledwo  
ją było widać, co jeszcze bardziej rozwścieczyło Wieczystego. 
- Jestem Czarnym Koniem! - wrzasnął na nieposłuszną dziurę. - Brama jest dla  
mnie  
niczym! Masz się zmaterializować! 
Absolutny brak reakcji. Tym razem nie było nawet migotania. Uwięzienie  
ograniczyło  
jego możliwości bardziej niż uważał to za możliwe. 
„To czar vraadzkiego pochodzenia - skonkludował. - Zdradliwy i niszczycielski  
jak  
jego twórcy!” 
- Niech tak będzie - zagrzmiał. - Jeśli ścieżki poza są mi tymczasem zakazane,  
popędzę przez świat ludzi! - Czarny Koń popatrzył na skulonych stajennych. -  
Bądźcie czujni,  
śmiertelnicy! Klany Srebrnego zbudziły się i choć podejrzewam, że patrzą łakomie  
na Talak,  
bezpieczniej będzie przyjąć, iż wizyta w Gordag-Ai nie będzie im niemiła! 
Kiedy ogromny ogier osądził, że wiadomość ta dobrze zapadła im w pamięć, stanął  
dęba i pocwałował na wschód. Ludzie obecni w stajni wpadli w panikę, ponieważ od  
tej  
strony nie było bramy, tylko solidny mur. Na szeroko otwartych z niedowierzania  
oczach  
ludzi, którzy myśleli, że widzieli już wszystko, co godne zobaczenia, Czarny Koń  
wtopił się  
w przeszkodę niczym duch i zniknął. 
Czarny Koń nie miał czasu na wyrozumiałość dla ludzkich słabości. Jeśli  
przerażający  
widok wielkiego, czarnego jak otchłań ogiera cwałującego nad głowami zmuszał ich  

do  
panicznej ucieczki, to ich problem. To, o powstrzymanie czego walczył mroczny  
rumak, było  
dużo gorsze niż odrobina strachu, jakiego najedli się przypadkowi widzowie jego  
podniebnej  
galopady. Cień, czarnoksiężnik Vraad, nie zadowoli się odrobiną strachu. Jako  
Vraad  
spodziewa się, że zapanuje nad wszystkim. Nie dlatego, że jest z gruntu zły. Na  
podstawie  
swojej skąpej wiedzy Czarny Koń wnosił, że Vraadowie byli amoralni. Nie mogli  
zrozumieć,  
że coś może być poza ich zasięgiem, chyba że do tego samego rościł sobie prawa  
inny,  
silniejszy przedstawiciel ich rasy. Jednak nawet wówczas nie obywało się bez  
walki. 
Wiedźmin będzie dążyć do skłócenia i wyeliminowania rywali, również  
potencjalnych  
rywali. 
Czarny Koń przyspieszył, zostawiając za sobą Gordag-Ai. Ojczyzna księżniczki  
Erini  
została ostrzeżona przed niebezpieczeństwem grożącym ze strony smoków. Widmowy  
rumak  
rozmyślał teraz z trwogą o tych, do których udawał się po pomoc. Cabe Bedlam i  
jego rodzina  
nie byli bezpieczni. Czarnoksiężnik Vraad nie pozwoli, żeby młodzi magowie  
działali na  
własną rękę. Jeśli nie zdoła zaprząc ich do służby, zniszczy ich tak, jak  
niszczy się szkodniki. 
Czarny Koń pędził co sił, dopiero teraz uświadamiając sobie, jak bardzo był  
przyzwyczajony do swych magicznych zdolności. Choć galopował dużo szybciej od  
zwyczajnego konia, poruszał się zdecydowanie wolniej niż w czasie podróży  
ścieżką poza.  
Sekundy i minuty rozciągały się w godziny. 
Godziny, których mogło zabraknąć. 
Martwiło go też to, co się dzieje w Talaku, ale nic w związku z tym nie mógł  
zrobić.  
Rozmowa z Cabe’em Bedlamem i Panią z Bursztynu była najważniejsza. Miasto- 
państwo  
szalonego Melicarda musiało zaczekać, mimo długu wdzięczności, jaki winien był  
jego  
przyszłej królowej - przyszłej, jeśli tylko Talak będzie miał jakąś przyszłość.  
Czarny Koń  
rozpaczliwie potrzebował pomocy śmiertelników. 
Czas nadal był jego wrogiem, płynąc z szybkością, której mimo wszelkich starań  
nie  
mógł dorównać. Zapadła noc, minęła północ, zaczęło świtać. Ziemie Esedi, gdzie  
niegdyś  
władał Spiżowy Smok i gdzie leżało Gordag-Ai, ustąpiły południowo-wschodniemu  
skrajowi  
domeny przeklętego Srebrnego. Gdy słońce zaczęło wspinaczkę po niebie, Wieczysty  
odetchnął z ulgą. Dotarł wreszcie na tereny przyjazne ludziom i Bedlamom, na  
lesiste ziemie  
Zielonego Smoka. Z nienawistnych słów Melicarda i poplątanych Drayfitta  
wynikało, że ten  
smoczy pan dokonał rzeczy na pozór niemożliwej. Wiedziony troską o przyszłość  
własnego  
rodzaju, pragnąc zagwarantować jego przetrwanie, uczynił swoje ziemie azylem dla  
obu ras. 
Kopyta Wieczystego muskały czubki najwyższych drzew. Coś wielkiego poruszyło  
się niespokojnie i czmychnęło w głąb lasu. Czarny Koń najpierw pomyślał, że to  
jakiś mały  

smok, ale drugie spojrzenie ukazało mu postać podobną do ptaka i do człowieka  
zarazem. 
Poszukiwacz. 
Było ich już niewielu. Krótka, straszliwa zima, która miała miejsce rok po  
dobrowolnej banicji mrocznego rumaka, srogo dała się we znaki tym niegdyś  
potężnym  
władcom, poprzednikom samych Smoczych Królów. Drayfitt powiedział, że za  
uszczuplenie  
ich liczby najbardziej odpowiedzialne były stada głodnych, ogromnych kopaczy,  
straszydeł z  
Północnych Pustkowi, które wraz z mrożącym duszę zimnem pociągnęły na południe. 
Czarny Koń zawahał się, niemal lądując na czubku drzewa. Poszukiwacze, chyba  
jako  
jedyne ze wszystkich stworzeń, mogli znać Vraadow. Panowali na tych ziemiach  
jeszcze  
przed nastaniem tamtej rasy Iudzi, a później ulegli potędze smoków. Być może  
Vraadowie  
maczali w tym palce, choć było również możliwe, że w owym czasie nie istnieli  
już jako rasa.  
Coś zmieniło ich potomków w dzisiejszych ludzi. O tym okresie Wieczysty wiedział  
niewiele  
ze skąpych informacji, jakich udzielił mu pewien Vraad, dobry człowiek. Mroczny  
rumak  
wrócił do tej rzeczywistości dopiero po nastaniu Smoczych Królów, a wtedy nie  
żył już nikt,  
kto mógłby zaspokoić jego ciekawość. 
Czarny Koń skręcił i zagłębił się w las. Gdyby tak udało mu się złapać  
ptakoluda... 
Gałęzie smagały boki ogiera, gdy zanurzył się między drzewa. Zmiana z widmowej  
postaci w solidne ciało zaskoczyła go, jak gdyby nie była jego zamiarem. Czarny  
Koń zwolnił  
i wylądował na ziemi, pozostawiając głębokie ślady kopyt. 
Z powodu gęstej roślinności zlokalizowanie Poszukiwacza normalnym wzrokiem nie  
było możliwe. Inne zmysły, które powinny pomóc mu w poszukiwaniach, również  
zawiodły.  
Skrzydlaty zniknął. Czarny Koń ruszył ostrożnie przez las w kierunku swego  
pierwotnego  
celu, Dworu, jednocześnie lustrując widoczny świat i ten poza nim w poszukiwaniu  
jakiegoś  
znaku ptakoluda czy innego niecodziennego stworzenia. Poniewczasie przyszło mu  
na myśl,  
że Zielony Smok wcale nie musi uznać go za sprzymierzeńca i przyjaciela  
wiedźmina  
Bedlama. Ten Smoczy Król był nastawiony wyjątkowo pokojowo, tym niemniej mógł  
uważać  
Czarnego Konia za wroga wszystkich smoków. 
Natknął się na dobrze wydeptaną ścieżkę i postanowił nią podążyć, starając się  
pokazać potencjalnym czujkom Zielonego Smoka, że ma przyjazne zamiary. W  
przeszłości  
przebywał te tereny bez szwanku, ale nie można było bezkrytycznie ufać temu, co  
było. Być  
może kiedyś monarcha Lasu Dagora nie nastawał na jego życie z powodu jego siły.  
Walka  
dwóch tytanów zaowocowałaby zniszczeniem tej lesistej krainy, którą smok kochał  
tak  
bardzo. Obecnie jednak osłabiony ogier mógł stanowić dużo bardziej kuszący cel  
dla tych,  
którzy wierzyli, że mają słuszne powody do zemsty. 
Mimo możliwego niebezpieczeństwa, uwagę Wieczystego najbardziej absorbował  
Poszukiwacz. Albo zdołał się ukryć, albo już dawno odleciał. Czarny Koń  
wiedział, że  

posiadają straszliwą moc i że mogą ujrzeć w nim pożyteczne narzędzie, pomocne w  
próbie  
odzyskania Smoczego Cesarstwa. Z drugiej strony, jeśli wciągały go w zasadzkę,  
to co  
najmniej dziwną. Czarny Koń przeklął swoją kondycję. Nie był już pewien, czy  
może ufać  
własnym zmysłom. 
Wieczysty niestrudzenie galopował przez las. Godziny przemieniały się we  
wspomnienia, w większości dotyczące monotonnej podróży przez nie kończącą się  
knieję.  
Myśli o Poszukiwaczu stopniowo popadały w zapomnienie, gdy mroczny rumak mijał  
jedno  
drzewo za drugim. Lubił przyrodę, ale wkrótce stracił upodobanie do zielonego  
koloru. Było  
go po prostu zbyt wiele. Kusiło go, żeby znów wzbić się w niebo, ale, skoro jego  
zdolności  
stały pod znakiem zapytania, wolał zostać tam, gdzie miał większe szansę  
wykrycia  
obserwatorów. Z góry bujne korony drzew uniemożliwiały zobaczenie kogokolwiek,  
czy to w  
gałęziach, czy na ziemi. Z dołu widok był lepszy. Jego oczy i uszy stały się  
teraz  
najważniejszymi narządami zmysłów. Były dużo lepsze od zwierzęcych i tym samym  
obiecywały, że w porę dostrzeże przyczajonego wroga. 
Choć z początku wydawało się, że jest sam, wkrótce odkrył, iż otacza go mnóstwo  
innych stworzeń. Jak mówiły mu jego ograniczone zmysły, były to drobne  
zwierzątka,  
mnogość ptaków i owadów oraz trzy stworzenia o nieodgadnionych kształtach i  
tożsamości,  
które mogły być tylko sługami pana lasu. Możliwe więc, że w drogę ruszył oddział  
powitalny.  
Nie wiadomo, czy smoki podążą za nim i ograniczą się tylko do śledzenia jego  
ruchów, czy  
też dojdzie do konfrontacji. 
Krajobraz stał się znajomy. Czarny Koń zwolnił do bardziej ostrożnego truchtu,  
Wiedział, że to, czego szuka, podobnie jak klatka, w której był więziony, będzie  
niewidoczne  
dla oka. Na śmiertelnej płaszczyźnie dziesięć lat oznaczało poważne zmiany i  
choć nie był do  
końca pewien, czy jest w pobliżu włości młodego Bedlama, lepiej było nie  
zapominać o  
pułapkach. 
Czarny Koń zbliżył się do kępy drzew, które rosły tak blisko jedno drugiego, że  
wyglądały jak jedno. Po pierwszym spojrzeniu poznał, iż w grę wchodzi magia,  
drzewa  
bowiem splatały się konarami jak kochankowie. Widok ten niczym drogowskaz  
powiedział  
mu, że rzeczy wiście jest blisko celu podróży. Tereny Dworu musiały leżeć nie  
dalej niż... 
Nagle naszła go ochota zrezygnowania z dalszej wędrówki. Jednocześnie paskudny  
smród owionął mu nozdrza. Czarny Koń cofnął się o parę kroków, próbując dojs’c  
do siebie.  
Parsknął i złym okiem łypnął na źródło wonnej napaści. 
- Daj spokój, Pani z Bursztynu - rzucił kpiąco, pewien, że ohydny zapach jest  
dziełem  
wielmożnej Gwen, żony Cabe’a. - Byle smrodek nie odstraszy twoich wrogów, nie  
tych,  
których uparcie uważasz za swoich wrogów! 
Kary ogier stanął dęba i skoczył. 
I stwierdził, że galopuje ścieżką, którą przybył. 
- Co takiego?! 

Wyhamował w tumanie kurzu i obejrzał się. Nic nie wskazywało, kiedy i jak  
zawrócił.  
Czar był jednym z najgładszych jakie widział w ciągu stuleci. W przeciwieństwie  
do wielu  
innych, nie niósł poczucia zmiany, nie wywoływał żadnego zauważalnego mrowienia. 
- Może cię nie doceniałem, wielmożna Gwen! - Cofnął się i ruszył, po drodze  
wznosząc własne obrony. Tym razem nie powstrzyma go byle zaklęcie. 
Nie powstrzymało, ale owładnęła nim nagła panika. Musiał zwariować, skoro pcha  
się  
z własnej woli w takie niebezpieczne, przerażające miejsce! Omal nie stracił  
panowania. 
Chwilę później wziął się w garść, pokonując niespodziewany i groźny atak nerwów.  
Zmierzył wzrokiem dalszą drogę, poderwał głowę i wybuchnął śmiechem. 
- Moje gratulacje, Pani z Bursztynu! To utrapienie jest dużo większe i dużo  
bardziej  
pomysłowe od pierwszego! 
Zabezpieczyła magiczną barierę, chroniącą Bedlamów i ich domowników przed  
nieproszonymi gośćmi, przynajmniej trzema czarami. Czarny Koń nie kwapił się  
sprawdzić,  
czy jest czwarty. Każdy kolejny był lepszy od poprzedniego i podejrzewał, że  
charakter  
następnych zmieni się z odstraszającego na bardzo, ale to bardzo bolesny. To  
pozostawiało  
mu niewielki wybór. Kiedyś, kiedy spotkał zagubionego młodego śmiertelnika  
zwanego  
Cabe’em Bedlamem, Cabe’a, który nie rozumiał, kim jest i dlaczego na nim  
skupiają się  
wysiłki niejednego Smoczego Króla, przemówił do niego w myślach. Gdyby Cabe nie  
odpowiedział, padłby ofiarą trzech niegodziwych kusicielek, smoczyc w ludzkiej  
skórze.  
Teraz, z osłabionymi mocami, Czarny Koń musiał spróbować zrobić to samo. Wahał  
się z  
czystej dumy, ale nie miał innego wyjścia. 
Koncentrując się na umyśle ludzkiego sprzymierzeńca, Czarny Koń kłusował  
niespiesznie wzdłuż skraju bariery. Zdał sobie sprawę z ironii sytuacji. On,  
który przez tyle  
czasu walczył, żeby uwolnić się z jednej klatki, teraz desperacko próbował wejść  
do  
następnej, prawdopodobnie groźniejszej. 
Mijały minuty. Nie doczekał się odpowiedzi. Nie czuł nawet obecności innego  
umysłu, choć to niekoniecznie musiało coś oznaczać. Możliwe, że nowa seria  
czarów,  
bardziej finezyjnych w porównaniu z poprzednimi, chroniła mieszkańców Dworu  
przed jego  
niemym wołaniem. Jeśli tak, mógł godzinami krążyć wokół Dworu i czekać, aż jeden  
z  
magów albo któryś z ich sług przypadkiem wyjdzie na zewnątrz. Oczy Czarnego  
Konia  
zwęziły się w szczeliny na myśl o straconym czasie. 
Zakończył okrążenie włości wiedźmina i przystanął, próbując ocenić sytuację w  
nadziei, że może wcześniej coś pominął. Słońce niemal już zaszło i stojąc w  
środku  
najgłębszego, najciemniejszego lasu, Czarny Koń był ledwo widoczny. W ataku  
nieokiełznanej wściekłości porzucił wszelkie myśli o ostrożności i, cofając się  
kawałek od  
bariery, ryknął na całe gardło: 
- Cabie Bedlamie! Chodź tutaj! Wpuść mnie! Jestem Czarnym Koniem, twoim  
przyjacielem i sprzymierzeńcem! Pospiesz się, nim ręka Cienia rozedrze podstawy  
Smoczego  
Cesarstwa i obróci wszystko w perzynę! 
„Zbyt kwieciście - osądził - ale to go sprowadzi! Musi!” Parę sekund później coś  

zaszeleściło w krzakach. Dobrze skrywało się za drzewami i krzewami, ale wkrótce  
Czarny  
Koń zobaczył, że jest zbyt małe jak na Cabe’a. 
- - Czarny Koń. - Głos był dziecięcy i dziwnie pobrzmiewał. 
- - Nie skrzywdzę cię, mały! Naprawdę jestem Czarnym Koniem, przyjacielem i  
sprzymierzeńcem pana tych włości! - Starał się mówić kojącym tonem. 
Chłopiec zbliżył się, choć nadal trzymał się cieni. Było coś dziwnego w jego  
chodzie,  
a oddech miał przyspieszony, jak po biegu. Może i biegł. Mógł być daleko stąd,  
kiedy  
usłyszał wołanie. 
- - Podejdź bliżej, mały. Nie zrobię ci krzywdy. Jeśli zaniesiesz wiadomość  
wiediminowi Cabe’owi Bedlamowi, na zawsze będę twoim dłużnikiem. 
- - Nie podobasz mi się. Odejdź. 
Czarny Koń przerył kopytami ziemię. Miał niewielkie doświadczenie w kontaktach z  
dziećmi. Łatwiej stanąć w szranki ze Smoczym Królem niż przekomarzać się z  
zarozumiałym  
berbeciem. Istny cud, że ludzie dożywali dojrzałego wieku. 
- Twój ojciec mógłby nauczyć cię manier, pędraku! Chłopiec wyprostował się i  
syknął. Czarny Koń, który miał zamiar dodać coś obraźliwego w nadziei, że w ten  
sposób  
sprowokuje dziecko do posłuszeństwa, zawahał się. Reakcja chłopca była zbyt  
gwałtowna,  
zbyt... 
- Mój ojciec nie żyje. 
Słowa zabrzmiały zbyt lodowato, by wydało je ludzkie gardło. Hebanowy ogier  
cicho  
i spokojnie powiedział: 
- Wyrazy współczucia. Kto był twoim ojcem, mały? Wiedział, że nie Cabe Bedlam,  
nie po usłyszeniu syczących głosek. Całkiem możliwe, że dziecko było... 
Jakby ośmielony pytaniem o pochodzenie, chłopiec przestał się ukrywać. Sądząc ze  
wzrostu, miał jakieś dziesięć lat, może rok czy dwa więcej. Wzrost był najmniej  
istotną z jego  
cech. Czarny Koń, który kiedyś doszedł do przekonania, że widział już wszystko,  
stwierdził,  
że widok tego malca odebrał mu mowę. 
Miał ciemne włosy, w których połyskiwało złoto. Oczy owalne, wąskie i czerwone,  
płonęły jasno w ciemności. Nos był maleńki, niemal niewidoczny, a usta o  
cienkich wargach  
miały okrutny i wyniosły wyraz. Było to dziecko o umyśle starszym niż wskazywały  
na to  
przeżyte lata. 
Chłopiec był urodziwy, choć w nieludzki sposób. 
Warstwa łusek na twarzy powiedziała ogierowi, z kim ma do czynienia, jeszcze  
zanim  
chłopiec otworzył usta i pokazał ostre zęby i lekko rozwidlony język. Z bliska  
Czarny Koń  
wyczytał nienawiść w jego oczach, żywiołową, ślepą nienawiść, której nie powinno  
żywić  
żadne dziecko. Ten mały już był skrzywiony. 
- Kolorem mojego pana był złoty. Mój ojciec był cesssarzem. - Smocze dziecko  
śmiało spojrzało w oczy Czarnego Konia, i to Wieczysty pierwszy odwrócił wzrok. 
Pisklę Smoczego Króla Złotego triumfalnie dodało: 
- Ja też zossstanę cesssarzem. 
XII 
- Kyl! Gdzie jesteś? 
Denerwujące smocze dziecko odwróciło się na dźwięk znajomego głosu. Czarny Koń  
spojrzał w stronę, z której dobiegał. Znał tego, kto wołał. Trudno mu było  
uwierzyć, że choć  
raz coś poszło po jego myśli. 
- - Tutaj, opiekunie! Jest tutaj! 

- - Widzę go, Grath. Widzę... Czarny Koń! Mroczny rumak pokiwał głową. 
- - Witaj, mój dobry przyjacielu Cabie! 
Kyl, skrywając pod rnaską obojętności wcześniejszą dzikość, usunął się na bok i  
patrzył, jak zbliża się wysoka postać w ciemnoniebieskich szatach, w  
towarzystwie innego  
dziecka. Dziesięć lat zmieniło, a zarazem nie zmieniło Cabe’a Bediama. Obdarzony  
mistrzowskim talentem, mógł przedłużać swoje życie i zachować młodość przez  
trzysta lat, a  
nawet dłużej, jeśli nie spotka go gwałtowna śmierć, co było pospolitym problemem  
magów.  
Wydawał się wyższy, choć mogło to być złudzeniem wynikającym z pewności siebie,  
z jaką  
się poruszał. Wyglądał dokładnie tak samo jak dziesięć lat wcześniej, jak  
dwudziestoparoletni  
młodzian, ale tylko wtedy, gdy nie rzuciło się okiem na jego przystojną, trochę  
kanciastą  
twarz. Na pozór twarz się nie zmieniła - czujne oczy, które widziały  
nieusłuchanego smoka,  
jednocześnie koncentrując się na Czarnym Koniu, nos lekko zadarty i silna  
szczęka, spuścizna  
po dziadku, Nathanie. A jednak przy bliższym wejrzeniu twarz ta zdradzała wiek i  
doświadczenie, którego brakowało wcześniej. 
„Będzie większy od ojca i dziada - zadecydował kary ogier. - Może czeka go  
bardziej  
spokojne i owocne życie niż tamtych dwóch”. 
- Czarny Koń! - Z odrobiną zdumienia, które mroczny ogier pamiętał ze wspólnie  
spędzonych czasów, Cabe wyciągnął ręce, by dotknąć jego karku. Jednakże  
znieruchomiał,  
zanim palce wysunęły się za ochronną barierę. Jego oczy zwęziły się i dosłownie  
zapłonęły  
narastającą mocą. Szerokie pasmo srebra w czarnych włosach jakby rozbłysło. -  
Jesteś  
Czarnym Koniem, prawda? Nie cierpię myśli o tym, co mógłbym zrobić, gdybym  
odkrył, że  
jesteś jakimś smokiem z Burzowych Krain albo z Lochivaru. Smokiem, który wpadł  
na  
pomysł, iż podkradnie się tutaj w przebraniu starego i zaufanego przyjaciela.  
Mógłbym zrobić  
ci coś bardzo, bardzo nieprzyjemnego, powiedzmy, wywrócić cię na nice. 
Czarny Koń roześmiał się. 
- Przyjacielu Cabie, widzę, że od czasu naszego spotkania przed laty nabrałeś  
paskudnego nawyku! Oczywiście, że jestem Czarnym Koniem! Któż inny śmiałby czy  
chciałby być mną, zapytuję ciebie? 
Kyl, którego twarz ożywiła się na wzmiankę o niebezpieczeństwie, znów stracił  
zainteresowanie. Drugi chłopiec - mroczny rumak zobaczył, że ten też był  
smokiem, ale  
bardziej ludzkim, bardziej łagodnym - odetchnął z ulgą. 
Cabe uśmiechnął się szeroko. 
- Wejdź zatem, stary przyjacielu. 
Jakby portal otworzył się w ochronnej barierze, która tak długo stała mu na  
przeszkodzie. Czarny Koń wszedł, gdy pozostali cofnęli się, aby zrobić mu  
miejsce. Grath,  
starszy, chciał go dotknąć, lecz Kyl potrząsnął głową i syknął: 
- - Wesssie cię i wyśle w ciemne miejsssca! 
- - Przestań! - skarcił go Cabe. Popatrzył na dawnego towarzysza i przeprosił. -  
Słucha opowieści innych smoków... i ludzi. To wymysły, ale co mogę poradzie? Są  
tutaj  
dłużej ode mnie. 
- - Może będzie lepiej, gdy nieco zmienię powierzchowność. - Czarny Koń stał się  
prawdziwym ogierem, zmieniając nawet wygląd oczu. - I jak, lepiej? 
- - O wiele. 

- - Chciałbym pomówić z tobą na osobności! Sprawa dotyczy mojego... powrotu do  
twojego kraju. 
Gdy we czwórkę ruszyli do Dworu, wiedźmin pokiwał głową. 
- - Tak myślałem. Nie sądziłem, że wrócisz. Gryf powiedział, że poświęciłeś się,  
aby  
powstrzymać Cie... 
- - Właśnie o tym musimy porozmawiać, kiedy zostaniemy sami, jeśli nie masz nic  
przeciwko. - Wskazał na smoki, otwarcie zaciekawione rozmową starszych. 
- - Przepraszam. 
Czarny Koń potrząsnął głową. 
- Nie ma powodu przepraszać! Chodź! A po drodze opowiedz mi o sobie i o tym, co  
się stało z Gryfem. Znam tylko plotki z niegodnych zaufania źródeł. 
Cabe najpierw poinformował go o wyprawie Gryfa, który wyruszył za Wschodnie  
Morza do kraju swego pochodzenia. Gryf odkrył, że jego rodacy, mieszkańcy Krainy  
Snów,  
są oblężeni przez wilczych jeźdźców w czarnych zbrojach, Aramitów. D’Shay,  
wilczy  
jeździec przez pewien czas utrzymujący stosunki z różnymi Smoczymi Królami,  
najwyraźniej  
przeżył spotkanie w Penacles, które, jak wcześniej myślano, zakończyło się jego  
śmiercią.  
Pisma dostarczone do Smoczego Cesarstwa przez okręty neutralnego miasta  
Irillianu nie  
wdawały się w szczegóły co do losów D’Shaya. Przez kilka ostatnich lat lwioptak  
wspierał  
rewoltę wielu ludów podbitych przez Aramitów. Imperium wilczych jeźdźców chwiało  
się w  
posadach, ale wojna przebiegała powoli i krwawo. Wszak żołnierze w hebanowych  
zbrojach  
nie podbili większości swojego kontynentu za sprawą czystego przypadku. 
- Toos rządzi w Penacles pod jego nieobecność - mówił Cabe. - Generał odrzuca  
tytuł  
władcy, choć wywierają na niego nacisk. Obaj chcieliśmy ruszyć na pomoc Gryfowi,  
ale tym  
sposobem nie pozostałby nikt, kto miałby oko na pewnych wichrzycieli. 
- Mądra decyzja, Cabe! No, a teraz powiedz, co u ciebie? Pani z Bursztynu jest  
twoją  
połowicą, prawda? 
Na tak bezceremonialną wzmiankę o żonie, pewny siebie wiedźmin poczerwieniał  
niczym podrostek. Czarny Koń poznał, że śmiertelnik darzy swoją czarodziejkę  
naprawdę  
głęboką miłością. 
- - Jest moją... połowicą. Mamy... mamy dwoje dzieci. 
- - To cudownie! - ryknął Czarny Koń, nie bacząc, jak daleko niesie się jego  
głos. Po  
tylu ponurych wydarzeniach wieści o kontynuacji życia, co zawsze go fascynowało  
i  
zastanawiało, wprawiły go w dobry humor. Zwłaszcza że dotyczyły jednego z  
niewielu  
śmiertelników, którzy mu naprawdę ufali. - Musisz mi je przedstawić, oczywiście  
za zgodą  
Pani z Bursztynu! 
Cabe uśmiechnął się z krzywo. 
- Nie lubi być tak nazywana. Albo „wielmożna Gwen”, albo „pani Bedlam”. Ona  
zarządza Dworem i zajmuje się naszymi dziećmi... co nie znaczy, że ja nie mam  
prawa głosu. 
Czarny Koń uciszył się, gdy w czwórkę wyszli z lasu na polanę, gdzie stała  
wyjątkowa budowla zwana po prostu Dworem. Widok tego miejsca znów przypomniał mu  
czas, kiedy przybył na ratunek Cabe’owi. Dwór stanowił niedościgniony przykład  
połączenia  
sił natury z ludzką inwencją. Trudno było powiedzieć, gdzie kończy się budynek,  

a zaczyna  
potężne drzewo, tworzące co najmniej połowę budowli. Niektóre ściany wzniesiono  
z  
drewna, inne z kamieni. Dwupiętrowe domostwo o jasnych wnętrzach, na co  
wskazywały  
niezliczone okna, doskonale harmonizowało z krajobrazem. W pobliżu stały inne  
zabudowania, które, choć zaprojektowane z mniejszą dbałością i nie mogące równać  
się z  
pięknem cytadeli, w najmniejszym stopniu nie psuły urody całości. 
Ludzie odrywali się od swoich zadań - ludzie i smoki, poprawił swoje  
spostrzeżenie  
Czarny Koń, próbując pogodzić się z koncepcją takiej współpracy - i patrzyli na  
konia  
kroczącego obok ich pana. Były to spojrzenia umiarkowanie zaciekawione, nie  
przerażone, co  
wyraźnie świadczyło, że przebranie dobrze pełni swą rolę. Oba smoczki nagle  
popędziły w  
stronę Dworu, być może chcąc uprzedzić domowników. Mroczny rumak zastanowił się,  
jakiego przyjęcia może się spodziewać ze strony pani Dworu. Chłodnego, co  
najwyżej.  
Lepsze to niż otwarta wojna. 
Kilka rodzin obu ras żyło tutaj po sąsiedzku i wydawało się, że nikomu to nie  
przeszkadza. Człowiek i smok zajmujący się końmi przerwali pogawędkę, żeby  
powitać  
wiedźmina, a potem spojrzeć z podziwem na kroczące obok niego wspaniałe czarne  
zwierzę.  
Czarny Koń odpowiedział im spojrzeniem, zdumiony taką współpracą, taką  
przyjaźnią.  
Nawet w Irillianie czy Zuu, czyli w miastach, w których ludzie i smoki żyli  
razem od wieków,  
stosunki między mieszkańcami opierały się bardziej na uprzejmości i szacunku niż  
na  
przyjaźni. 
- Była w ogrodzie, kiedy wyszedłem szukać Kyla - wyszeptał Cabe, kiwając głową w  
odpowiedzi na ukłony mijanych mieszkańców. Jego zakłopotana mina wprawiła  
Czarnego  
Konia w rozbawienie. - Mam nadzieję, że tam ją znajdziemy. 
Krótkim skinieniem głowy Czarny Koń dał znać, że rozumie. Zaczynał się  
niecierpliwić, gdyż pewne pytania wymagały bezzwłocznych odpowiedzi. Spotkanie  
było  
radosne, ale Cień stanowił problem, o którym nie wolno było zapominać. 
Znaleźli Gwen w ogrodzie. Kyl i Grath stali cierpliwie u jej boku. Czarodziejce  
towarzyszyły dwie uderzająco piękne kobiety. Choć nie był znawcą ludzkich  
gustów, Czarny  
Koń wiedział, że są zdolne uwieść każdego mężczyznę. Wiedział też, że kobiety te  
nie są  
ludzkie. Były to smoczyce, dużo bardziej wprawne w zmienianiu kształtów niż  
smoki, ale za  
to znacznie mniej utalentowane, jeśli chodzi o czary. 
Ich uroda bladła jednak w porównaniu z pięknem klęczącej obok nich kobiety,  
która  
poprawiała ubranko małemu chłopcu, ludzkiemu, może dwa lata młodszemu od  
smoczków.  
Długie, bujne loki spływały jej na plecy, a pasemko srebra, mniejsze i węższe  
niż u Cabe’a,  
podkreślało ich ognistą barwę. Dopasowana sukienka koloru szmaragdów uwydatniała  
zaokrąglone kształty, które były, według standardów większości mężczyzn znanych  
Czarnemu Koniowi na przestrzeni stuleci, wielce interesujące. Pani Bedlam  
podniosła się i  
zwróciła w ich stronę urodziwą twarz o błyszczących oczach - oczach, których  
barwa  

doskonale współgrała z sukienką - kształtnym nosku i pełnych czerwonych ustach.  
Uderzająco piękne oblicze psuł tylko wyraz zaniepokojenia. Zaniepokojenia i  
nieufności. 
Na jej widok Czarny Koń nie mógł się oprzeć uczuciu zadowolenia i zarazem  
rozczarowania, że jest jedyny w swoim rodzaju i nie ma odpowiednika przeciwnej  
płci.  
Gdyby miał wybór, jego towarzyszka przypominałaby żonę Cabe’a pod względem  
inteligencji i urody. 
„Nawet wieloświat nie jest na to gotowy!” - pomyślał z humorem i przelotnym  
żalem. 
- - S’sseresa - zawołała Gwen. Jedna ze smoczyc postąpiła bliżej. Nie  
spuszczając  
oczu z karego rumaka, czarodziejka powiedziała: - Zabierz, proszę, Aurima i  
innych do ich  
pokojów i zajrzyj też do Valei. Wkrótce powinna zbudzić się z drzemki. 
- - Jak sobie życzysz, pani. - Dziwne, smoczyce chętne były wypełnić polecenia  
człowieka. Czarny Koń doszedł do przekonania, że miały kilka lat, by do tego  
przywyknąć.  
Jedna wzięła młode własnej rasy, druga pochyliła się do złotowłosego malca,  
wyszeptała parę  
słów i wzięła go za rączkę. Ruszyła wolno za pozostałymi. 
- - Kyl powiadomił mnie, że wróciłeś - zaczęła lodowatym tonem Gwen. - Miałam  
nadzieję, że fantazjuje. Niestety, nie. 
- - Byłaś odrobinę serdeczniejsza, kiedy widzieliśmy się ostatnim razem, pani  
Bedlam - czy mogę złożyć ci powinszowania? - i nie widzę powodu do dalszej  
nieufności.  
Nie wróciłem z własnej woli, mimo że widok tego świata sprawia mi niepomierną  
radość.  
Zostałem zmuszony przez kogoś twojej profesji. 
Lód stajał. Nie do końca. 
- Kilka ostatnich lat przeżyliśmy bez większych trosk. Mam teraz dzieci, Czarny  
Koniu. Dzieci, które powinny dorastać w spokoju. 
Czarny Koń roześmiał się, nie bacząc na wściekłą minę gospodyni. 
- - Tak mi przykro, że budzę cię z tego snu, czarodziejko! Skoro trzymasz rękę  
na  
pulsie wydarzeń, powinnaś wiedzieć, że wbrew niechęci do zjednoczenia się pod  
jednym  
sztandarem, Smoczym Królom daleko jest do potulnych baranków! W tej chwili klany  
Srebrnego przygotowują się do zadania ciosu, a z Cieniem na wolności... 
- - Czekaj! Coś powiedział? - Cabe stanął między nimi, początkowo z zamiarem  
powstrzymania ich od rzucenia się na siebie. Teraz jednak był zainteresowany  
wyłącznie  
słowami Czarnego Konia. - To przyszedłeś nam powiedzieć? 
Cofając się, żeby uspokoić przyjaciela, mroczny rumak pokiwał głową. Nawet  
wielmożna Gwen słuchała z najwyższą uwagą. Gniew zniknął, zastąpiony przez  
niepokój o  
męża i dzieci. 
- Nareszcie chcesz słuchać! Dobrze! Powinno być dla ciebie oczywiste, że skoro  
ja  
wróciłem, to wrócił również Cień! Nasz znajomy o mętnym obliczu jest gorszy od  
samego  
zła! Jakimś sposobem zaklęcie, które zakończyło naszą banicję, sprawiło, że Cień  
stal się  
bliski swemu pierwowzorowi! Jest człowiekiem owładniętym czystym szaleństwem, a  
jego  
osobowości zmieniały się za każdym razem, gdy go spotykałem! Obawiam się, że  
wraca do  
pierwotnego stanu umysłu, a stan ów może być najgorszym ze wszystkich! 
Gwen usiadła, niespokojnie pocierając ręce. 
- - Winnam ci zatem przeprosiny. Jeśli mówisz prawdę... 
- - To nie wszystko! Zbyt nisko oceniałem wiek mego niegdysiejszego towarzysza!  

Jeśli mam rację, pośród nas z powrotem chodzi czarnoksiężnik Vraad! 
Miano to nic nie mówiło Cabe’owi, choć nosił w sobie wspomnienia dziadka, który  
dogłębnie studiował starożytne rasy. Gwen natomiast pobladła i obrzuciła  
wiedźmina takim  
epitetem, że mąż spojrzał na nią ze zdziwieniem. 
- A kto to taki ten Vraad? Różni się od nas? 
Pani Bedlam powoli pokiwała głową. Zacisnęła zęby, popatrując na Czarnego Konia.  
Po chwili powiedziała: 
- Z północnych ziem nie docierało do nas nic nadzwyczajnego. Jedyne wiadomości  
dotyczyły faktu, że Melicard nosi się z zamiarem poślubienia jakiejś księżniczki  
z zachodu.  
Szkoda mi tej kobiety. 
- Stanowią dobraną parę, czarodziejko. Ona może być jego zbawieniem. Jest  
również  
utajoną adeptką magii. 
Cabe położył rękę na ramieniu żony. Ona objęła go w pasie. Wiedźmin uśmiechnął  
się  
smutno, jakby godząc się z końcem pięknych, spokojnych czasów. 
- Wydaje się, że sporo wiesz, Czarny Koniu. Może wyjawisz nam, skąd. 
Mroczny rumak przychylił się do prośby. Umiejętności Drayfitta nie zaskoczyły  
Cabe’a, w przeciwieństwie do jego poczynań w imieniu króla. Spotkał go tylko  
raz, na  
krótko, ale zdążył nabrać do niego szacunku. Bedlamowie wiedzieli o krucjacie  
Melicarda i  
jego nadgorliwym doradcy, Malu Quorinie, lecz szpiedzy donosili tylko o  
zwyczajnych  
najazdach, które w ciągu ostatnich lat stawały się coraz rzadsze. Nie wiedzieli  
nic o Cieniu  
ani o knowaniach Srebrnego Smoka, dlatego słowa Czarnego Konia wprawiły ich w  
oszołomienie. Dla Gwen były one ukoronowaniem lęków, które zawsze wzbudzał w  
niej  
zakapturzony wiedźmin; dla Cabe’a oznaczały tragiczny koniec kogoś, z kim się  
przyjaźnił i  
komu współczuł. To, że prawdziwy Cień mógł być istotą mało sympatyczną,  
zasmuciło go  
jeszcze bardziej. 
- - Zawsze przyjmowałem, że klątwa ta skrywa z gruntu przyzwoitego człowieka. 
- - Bajka! To jest prawdziwe życie! Cień jest Vraadem, a oni, z nielicznymi  
wyjątkami, byli aroganccy i amoralntf Świat po nich nie płakał, co jestem  
skłonny zrozumieć!  
Zdumiewa mnie, że ty i twoi pobratymcy jesteście potomkami ich rasy. 
- - Cabe. - Gwen mocno ścisnęła jego rękę. - Jeśli wszystko, co on mówi, jest  
prawdą... 
- Nie chciałbym... Przerwała mu. 
- Jeśli mówi prawdę, to znaczy, że zostaliśmy celowo wprowadzeni w błąd. Ktoś  
uśpił  
naszą czujność, wprawił nas w fałszywe poczucie bezpieczeństwa. 
Wiedźmin pokiwał głową. 
- Srebrny Smok albo Melicard. Bardziej prawdopodobne, że jego doradca, Quorin.  
Ciekaw jestem, czy pan Lasu Dagora wie o tym. Był wyjątkowo spokojny. 
Czarny Koń nerwowo uderzył w ziemię kopytem. Słowa, które popłynęły z jego  
pyska, zabrzmiały niemal jak często powtarzana litania. 
- Ależ ze mnie głupiec! Powinienem przyjść do ciebie w chwili, gdy odzyskałem  
wolność! Teraz może już być za późno! 
Cabe skrzywił się. 
- - Potępianie się nie przyniesie ci nic dobrego. Dość często sam to robiłem, by  
wiedzieć. Musimy skontaktować się z Zielonym Smokiem i z jego pomocą dowiedzieć  
się,  
skąd ta kurtyna milczenia między nami a północą. Powiedziałeś, że Smoczego Króla  
Srebrnego i Cienia wiązać może jakiś pakt. Orientujesz się, czego może dotyczyć? 
- - Podejrzewam, że częściowo księgi, notatek Cienia na temat jego nikczemnych  

czarów. Ta księga jednak obróciła się w proch, dzięki mnie. Bez niej Cień będzie  
musiał  
zaczynać od zera. Raz powziąłem mniemanie, że wszystko pamięta, ale uważam, że  
musiał to  
być stan przejściowy, bo inaczej skąd jego poszukiwania? 
- - Uważasz zatem, że zamyśla odtworzyć pierwotne zaklęcie? Ale po co, skoro  
jego  
klątwa się skończyła? 
- - Może nie. A nawet gdyby, to co by mu zostało? Przyjacielu Bedlamie, jeśli  
Cień  
dawno temu pragnął nieśmiertelności, dlaczego nie miałby pożądać jej teraz? 
Towarzyszka wiedźmina, która milczała podczas tej wymiany zdań, odwróciła się do  
Czarnego Konia. 
- Martwię się o Talak. Sytuacja sprawia wrażenie beznadziejnej. Czy mamy  
pozwolić,  
by tak trwało dalej? 
Czarny Koń rozumiał, czego się obawiała. Nadchodził doskonały czas dla smoków,  
żeby uderzyć na miasto. 
- Wróciłbym tam niezwłocznie, gdyż zawdzięczam wolność księżniczce Erini, ale  
brak mi siły i woli, żeby otworzyć odpowiedni portal. 
- Pozwól mi sprawdzić. 
Gwen wyciągnęła ręce, jakby chcąc odepchnąć ogiera. Czarny Koń czuł jej sondę  
tańczącą po jego istocie, przystającą tu i ówdzie, gdy czarodziejka szukała  
przyczyny jego  
słabości. Kiedy zakończyła badanie, opuściła ręce i pokiwała głową. 
- Znalazłam więź łączącą cię z... kimś innym. 
Nie dowierzając, sam to sprawdził. Jego sonda była słabsza, osłabiona jak  
wszystkie  
jego zdolności, ale w końcu znalazł to, co zlokalizowała Gwen. Roześmiał się,  
czując cienkie,  
magiczne pasmo, niewidoczne i niematerialne, ale nie dające się rozerwać. 
- - Więź Drayfitta! Drugi raz! Niech szlag trafi tego maga! Czy nigdy się od  
niego  
nie uwolnię? 
- - Taka sama? - zapytała wielmożna Gwen. - Większość więzi wykonana jest w ten  
sam sposób, ale ta nie. 
Czarny Koń sprawdził ponownie. 
- - Nie... i to tłumaczy moją słabość. Stałem się źródłem siły dla Drayfitta.  
Więź  
osłabia mnie powoli, ale... jest zbyt przypadkowa. Myślę, że zrobiła ją  
nieświadomie  
księżniczka Erini. 
- - Przerwij ją - podsunął Cabe. 
- - Nie może. Jeśli tak zrobi, straci wszystko to, co już zyskał Drayfitt. -  
Gwen  
skrzywiła się. - Można powiedzieć, że stary czarodziej kradnie esencję Czarnego  
Konia, jego  
istotę. 
- - Jestem więc pożerany żywcem! 
- - W samej rzeczy. 
Cabe skrzywił się z niesmakiem. 
- - Jak możemy temu zaradzić? 
- - Jeden ze sposobów polega na zabiciu Drayfitta. Jeśli więź nie zostanie  
uszkodzona, wszystko, co ukradł, wróci do prawowitego właściciela. Czarny Koń  
mógłby  
nawet coś zyskać. 
- Nie chcę nic od Drayfitta! Nie jestem wampirem ani mordercą! Pani Bedlam  
wzruszyła ramionami. 
- - Nathan nigdy nie nauczył mnie czegoś takiego. Myślę, że podobne koncepcje  
budziły w nim odrazę równą twojej, Cabe. A jednak... 
- - Co? - Czarny Koń zrobił się niespokojny. Cieszył się istnieniem i miał  

zamiar  
cieszyć się nim nadal, choć jego szansę coraz bardziej malały. 
- - Jeśli zdołasz go namówić do zerwania więzi od jego końca... 
- - Dlaczego on mógłby zrobić to, czego ja nie mogę? 
- - On stworzył pierwotną więź. - Gwen popatrzyła na Czarnego Konia, który  
pomyślał, że tak samo musi patrzeć na swoje dzieci, kiedy zamęczają ją głupimi  
pytaniami. 
- - Wybacz mi, Pani z Bursztynu! Od wieków nie spotkało mnie tyle nieszczęść!  
Obawiam się, że nie znoszę ich zbyt dobrze! Jestem bezsilny, podczas gdy Cień... 
Gwen przerwała mu. 
- Daj spokój z przeprosinami, Wieczysty. Może i nie jesteś do końca demonem, za  
którego wciąż cię biorę, ale nie mogę oprzeć się wrażeniu, że zawsze sprowadzasz  
nieszczęście. Dla dobra mojej rodziny i pokoju tych krain, chcę powstrzymać  
Cienia, nawet  
jeśli musi to oznaczać przestawanie z tobą. Nie twierdzę, że mam rację, czuję  
jednak, że  
dzieci są bezpieczniejsze, gdy ty jesteś daleko. 
Czarny Koń przekrzywił głowę i spojrzał na magów, zatrzymując spojrzenie na  
Gwen. 
- Ludzie są dziwną, pokręconą rasą, a ty, pani Bedlam, jesteś tego pierwszym  
przykładem. Po części akceptujesz przyjaźń ze mną, lecz z drugiej strony... nie  
będę kończyć,  
nie ma na to czasu. Porozmawiamy, kiedy będzie po wszystkim, jeśłi oczywiście  
tak się  
stanie. 
Bardziej w celu skierowania rozmowy na bezpieczniejsze tory niż z innych  
względów,  
Cabe wtrącił: 
- - Jeśli Drayfitt ma przerwać więź, to będziesz musiał do niego pójść. 
- - Jestem tego świadom. Ta myśl nie napawa mnie radością. Drayfitta nie ma w  
Talaku. W ten sposób miasto zostało na łasce Mala Quorina. 
- - Zajmiemy się tym. Nadszedł czas, żeby mistrz wiedźmin Cabe Bedlam i jego  
ukochana małżonka, potężna czarodziejka - która zaczarowała moje serce! -  
wielmożna  
Gwen, odwiedzili miasto-państwo w typowo czarnoksięskim stylu. 
Żona obrzuciła go figlarnym spojrzeniem. 
- - Materializując się na schodach pałacu? 
- - To chyba niezbyt dobry pomysł. Gdyby to było takie łatwe, Smoczy Królowie  
zrobiliby to dawno temu. Myślałem o bramach miejskich, o przybyciu z fanfarami i  
sztucznymi ogniami - wszystko iluzja, ma się rozumieć. 
- - Jaki podamy powód wizyty, mężu? 
- - Propozycję pokoju. Melicard zawsze miał przychylne ucho na takie rzeczy.  
Nadal  
pod maską tej okropnej twarzy kryje się człowiek o dobrym sercu. 
- - W znacznej mierze to księżniczka Erini wydobyła tego człowieka na  
powierzchnię - dodał Czarny Koń. - Byłaby dobrym sprzymierzeńcem, pod warunkiem,  
że się  
pobiorą. Zgoda. Skoro wy zaopiekujecie się miastem, ja zajmę się swoimi  
sprawami!  
Odczuwam niepomierną ulgę, ale co będzie z dziećmi pod waszą nieobecność? 
- - Nawet Cień potrzebuje zezwolenia, żeby wejść na ten teren. Dzieci będą tutaj  
bezpieczne. 
Czarny Koń nie postawił drugiego pytania. „Ale czy można im zaufać?” -  
zastanawiał  
się, myśląc o wyższym z dwóch smoków. Jaki będzie Kyl, gdy dorośnie? Już teraz  
za bardzo  
przypominał swojego ojca. 
,3ędzie czas na zmartwienia, kiedy uporamy się z obecnym problemem!” Z  
przyzwyczajenia stanął dęba, zamierzając wezwać portal do podróży na północ.  
Dopiero gdy  
nic się nie stało, przypomniał sobie o poniesionym uszczerbku. 

Cabe pierwszy zrozumiał, co się dzieje. 
- - Nie masz siły i woli, żeby otworzyć bramę, prawda? 
- - Niestety. 
Wiedźmin po chwili namysłu powiedział: 
- - Żadne z nas nie było w tej części świata od lat. Nasze portale zależne  
byłyby w  
dużej mierze od ślepego trafu, z wyjątkiem... 
- - Z wyjątkiem? 
Cabe popatrzył na Gwen. 
- Myślę, że jest tylko jedno miejsce, którego nigdy nie zapomnę. Cytadela  
Azrana. 
- - Zostały z niej ruiny. Czary chroniące ją przed żywiołami Piekielnych Równin  
i  
upływem czasu przestały działać już dawno. 
- - Byłeś tam? 
- - Owszem. - Czarny Koń zadecydował, że lepiej nie wdawać się w szczegóły  
spotkania z emisariuszem Panów Umarłych. 
- - Mimo wszystko nadal pamiętam dostatecznie dużo, by dostarczyć cię tam  
bezpiecznie. Co ty na to? 
- - Skoro nie muszę się obawiać lądowania w płynnej skale czy podczas wielkich  
wstrząsów, zgoda. 
Cabe obdarzył go krzywym uśmiechem. 
- Dzięki za zaufanie. 
Brama pojawiła się, gdy tylko skończył mówić - znak, że przyzwyczaił się do  
swoich  
umiejętności od czasu ostatniego spotkania. Czarny Koń przyjrzał się bramie,  
bardziej z  
powodu własnego niepowodzenia niż braku wiary w umiejętności wiedźmina. Kiedy  
jego  
ciekawość została zaspokojona, odwrócił się, żeby pożegnać się z parą magów. 
- - Dziękuję za pomoc, Cabie Bedlamie, i tobie, Pani z Bursztynu. 
- - Proszę, nie nazywaj mnie tak. 
- - Przepraszam! Zostałem uprzedzony i zapomniałem. Powoli pokręciła głową. 
- - To ja przepraszam. Nie czas na drobiazgi. 
- - Powodzenia, Czarny Koniu. - Cabe pomachał ręką. - Wyruszymy, gdy tylko  
będzie to możliwe. 
- - Nie zwlekajcie. Panuje spokój, ale lepiej nie ryzykować, prawda? - Hebanowy  
ogier stanął na zadnich nogach. - Uważajcie na siebie, przyjaciele! Cień może  
uderzyć w  
każdej chwili i każdym sposobem! Bądźcie czujni! 
Usłyszał zawołanie Cabe’a: 
- Będziemy! - Potem świat przekręcił się, gdy wpadł w portal. Przed nim wybuchła  
furia Piekielnych Równin, szyderczym salutem witając jego powrót. Brama znikła,  
gdy tylko  
się z niej wyłonił. Nie tracąc czasu, natychmiast sięgnął do wewnętrznej więzi i  
stwierdził, że  
cel jego poszukiwań jest gdzieś na południu. 
Czarny Koń modlił się, żeby po drodze przyszedł mu do głowy pomysł, jak  
przekonać  
czarodzieja do zerwania więzi. Prześladowała go dokuczliwa myśl, że może zostać,  
po raz  
trzeci, więźniem Drayfitta. 
Byłoby to nawet zabawne... gdyby nie fakt, że wiedział, iż tym razem ucieczka  
nie  
będzie możliwa. Drayfitt z pewnością o to zadba. 
Cabe stał w ogrodzie Dworu, obejmując żonę. Oboje patrzyli w miejsce, w którym  
zniknął Czarny Koń. Cabe zamrugał i uśmiechnął się. 
- - Powinniśmy robić to częściej. 
- - Stale ci to powtarzam. Jak myślisz, dlaczego wyprawiłam stąd dzieci? Spacer  
po  
ogrodzie niesie ukojenie. 

Podeszli do ławki. Pani Bedlam usiadła. Po jej twarzy przemknęło zmieszanie. 
- - Co się stało? - zapytał Cabe, zajmując miejsce obok niej. 
- - Pomyślałam, że Aurim tu jest, ale to głupie. Nie ma go. 
- - Wysłałaś Aurima, Kyla i Gratha do ich pokojów, pamiętasz? Musieliśmy  
porozmawiać w spokoju. 
- - W spokoju. - Pocałowała go. - Nie mamy go zbyt wiele, prawda? 
- - Nie. Ale nie możemy się uskarżać. Przez parę lat było naprawdę spokojnie.  
Nawet w Talaku. 
Gwen wsunęła się w jego ramiona. 
- Miejmy nadzieję, że tak zostanie. Nie cierpię, gdy coś psuje tak śliczny  
dzień. 
Pocałowali się, a potem siedzieli w milczeniu, słuchając śpiewu ptaków i ciesząc  
się  
dniem. Żadne nie wspomniało o powrocie Czarnego Konia, o armii Talaku ani o  
intrygach  
Cienia. Jaki był sens mówienia o takich rzeczach? 
Żadna z nich się nie wydarzyła. 
XIII 
Minął dzień od wymarszu kolumny, i był to dzień zmian. Początkowo Erini nie  
mogła  
dociec, na czym one polegały. Zerknięcie jednego z pałacowych strażników, krótka  
wymiana  
zdań między służącymi, wyszukana uprzejmość doradcy Quorina. Ostatnie martwiło  
ją  
najbardziej, skoro bowiem doradca miał powody do okazywania jej grzeczności,  
najpewniej  
oznaczało to kłopoty. 
Zachowanie Melicarda było jedynym pozytywnym następstwem wczorajszych  
wypadków. Król był w naprawdę radosnym nastroju. 
Ostatnia zmiana nie tyle ją zmartwiła, co wprawiła w pomieszanie. Iston najpierw  
nalegał, że powinna pozwolić jego ludziom otoczyć się opieką, a teraz wynajdywał  
powód za  
powodem, żeby ich odwoływać. Galea powiedziała, że kapitan przebywa gdzieś poza  
pałacem, musztrując swój oddział, jak przystało na dobrego dowódcę; Magda  
skwitowała jej  
naiwne wyjaśnienie rozbawionym uśmiechem. Erini przypuszczała, że żadna nie wie,  
co  
naprawdę porabia Iston. 
Śniadanie z Melicardem poszło,jak po maśle”, jak mawiał jej ojciec. Księżniczka  
była  
zdumiona, jak ujmujący potrafi być król. W rozmowach coraz częściej nawracał do  
czasów  
pokoju, czasów bez Smoczych Królów, i do tego, co miał nadzieję osiągnąć. Zaczął  
nawet  
mówić o przerzuceniu mostu nad przepaścią, którą stworzył między sobą a  
sąsiadami,  
zwłaszcza Penacles i Irillianem. Nakreślona podczas posiłku przyszłość byłaby  
sielankowa,  
gdyby nie jeden szczegół. 
W tym nowym świecie nie było miejsca dla smoków. To popsuło skądinąd cudowny  
poranek. Erini po namyśle odłożyła tę sprawę na bok, obiecując sobie, że po  
ślubie  
rozpocznie własną kampanię. 
Po raz pierwszy Melicard poruszył temat małżeństwa. 
Spacerowali po jednym z licznych marmurowych tarasów, które musiały być  
ulubionym elementem architektonicznym budowniczego pałacu. Dwaj gwardziści  
stanęli na  
baczność, honorując królewską parę. Erini, w rodzinnym domu otoczona tuzinami  
straży,  
zdumiała się na widok skąpej ochrony, ale Melicard byl pewny swojego  
bezpieczeństwa.  

Erini miała co do tego wątpliwości. 
- Wprowadziliśmy pewne zmiany, moja księżniczko. Wiesz o tym, prawda? 
- Skąd mogę wiedzieć? Jestem tutaj od niedawna. 
Król przymknął oko (w blasku słońca wydawało się, iż zamknął oboje oczu) i  
dokonał  
szybkich obliczeń. Spojrzał na nią i uśmiechną! się zdrową połową ust. 
- Krótko, prawda? Czuję się tak, jakbyś tu była od zawsze. Quorin mówi to samo. 
„Z tym, że jego słowa skrywają inne znaczenie” - pomyślała księżniczka z ponurą  
satysfakcją. 
- To mój dom. Ja też tak czuję. 
Melicard odwrócił się z zakłopotaniem. Nie wyznawał się dobrze na takich  
subtelnościach. Jego domeną były bitwy i zemsta. 
- - Czy mówiłem ci, że miłość od pierwszego wejrzenia istnieje tylko w bajkach?  
Chyba nie miałem racji. 
- - Nie miałeś. Wiem z własnego doświadczenia. 
Bez namysłu podniósł drewnianą rękę i ujął jej dłoń. Sztuczna kończyna była w  
dotyku przyjemnie chłodna, gładka i wcale nie sprawiała wrażenia martwego  
kawałka  
drewna. Erini zauważyła, że charakter substancji zależy od nastroju jej  
narzeczonego. 
- Nie umiem ci powiedzieć, jak długo trwać będzie obecna krucjata, ani nawet czy  
zakończy się za naszego życia. Bez względu na to, jeśli masz ochotę, możemy  
zakończyć  
„królewskie konkury” i zacząć planować... przyszłość. 
Roześmiała się cicho, zachwycona sposobem, w jaki to wyłożył. 
- - Małżeństwo? Czy tego słowa szukałeś, wasza wysokość? Melicard z udawaną  
powagą pokiwał głową. 
- - Tak, chyba tak. 
Jej pocałunek okazał się właściwą odpowiedzią. Podobnie jak ze sztuczną ręką,  
ledwo  
zauważyła, że część ust, które dotknęła wargami, nie była prawdziwa. Elfie  
drewno było  
drewnem tylko wówczas, gdy za takie je uważali. Ich wiara przemieniła je w żywe  
ciało. 
- Wasze wysokości... - Głos Quorina zmroził słoneczny dzień i zgasił ognie  
szczęścia,  
które zapłonęły w oczach Erini po usłyszeniu propozycji Melicarda. Pewną  
przyjemność  
sprawił jej tylko widok miny intruza. Doradca był skonfundowany i wściekły, i  
ledwo  
panował nad tymi emocjami. Erini posłała mu grzeczny, ale z gruntu nieszczery  
uśmiech. 
- - O co chodzi, Quorin? - Melicard, w przeciwieństwie do narzeczonej, obnażył  
zęby w czymś, co raczej nie mogło zostać nazwane uśmiechem. Dzikość grymasu  
zaskoczyła  
doradcę, który nigdy nie spotkał się z czymś takim w odniesieniu do siebie. -  
Rozkazałem,  
żeby nikt nam nie przeszkadzał. Ciebie to też dotyczy. 
- - Wybacz mi, panie... Odniosłem wrażenie... - wlepił wzrok w księżniczkę,  
która  
pomyślała, że doradca nie spodziewał się zastać ich na tak zażyłej stopie. 
- - Skoro już tu jesteś, Quorin, coś dla mnie zrobisz. 
- - Słucham, panie. - Rozbiegane oczy znów zatrzymały się na Erini. 
- - Ogłoś, że w czasie rozpoczęcia kampanii i z nastaniem nowej ery, którą  
zapoczątkuje Talak, księżniczka Erini z Gordag-Ai zgodziła się zostać moją  
królową.  
Pobierzemy się podczas ceremonii z udziałem wszystkich mieszkańców miasta za...  
kiedy,  
moja księżniczko? 
Erini uśmiechnęła się do Melicarda. „Nareszcie!” 
- Skoro małżeństwo zostało umówione jeszcze zanim nauczyłam się chodzić, z mojej  

strony nie trzeba wielkich przygotowań. Chciałabym, żeby nasz ślub odbył się jak  
najszybciej. 
Doradca odzyskał trochę zimnej krwi. Z lekkim błyskiem w oku szybko powiedział: 
- Ceremonia zaślubin nie królewskiej miary byłaby uchybieniem, wasza wysokość.  
Rodzina księżniczki będzie chciała w niej uczestniczyć. Również wszyscy wielmoże  
z obu  
miast-państw upomną się o swoje prawa. Takie wydarzenie wymaga stosownej oprawy. 
Erini zesztywniała. 
- Nigdy nie zależało mi na wystawnym weselu. Gotowa jestem wziąć ślub nawet w  
tej  
chwili, jeśli tylko jest tu ktoś, kto mógłby nas połączyć. 
Melicard poklepał ją po ręce. 
- - Jestem tego samego zdania, lecz Quorin na nieszczęście ma rację. Winniśmy  
twojej rodzinie i ludowi uroczystość, a nawet festiwal. 
- - Jeden miesiąc, wasza wysokość! Skoro dałem radę zebrać kilka tysięcy  
żołnierzy,  
zorganizowanie wesela będzie fraszką! Wystarczy jeden miesiąc! 
- - Tak długo? - Król stał się sceptyczny. - Miałem nadzieję, że co najwyżej dwa  
lub  
trzy tygodnie. Urządź mniejszą ceremonię. Tylko szlachta i rodzina królewska z  
Gordag-Ai.  
Ogłoś, że festiwal dla ludu odbędzie się dwa tygodnie później. Zrozumieją. 
Quorin, pokonany, westchnął ciężko. 
- A zatem dwa tygodnie. Czy mogę pierwszy złożyć gratulacje? Melicard  
podziękował, ale Erini zdobyła się tylko na oschłe skinienie głowy. Doradca  
odwrócił się,  
żeby, jak się wydawało, przystąpić do przygotowań, zwłaszcza wypisania  
zaproszeń, które  
posłaniec powiezie do Gordag-Ai. Księżniczka pomyślała, że ustąpił zbyt łatwo.  
Miała  
wrażenie, że jego głównym celem było dopilnowanie, aby wesele nie odbyło się od  
razu.  
Miesiąc czy dwa tygodnie - opóźnienie pozostawało opóźnieniem. 
- - Coś cię trapi? 
- - Nie. Żałuję tylko, że nie możemy pobrać się od razu. 
- - To byłoby przyjemne, ale już pogwałciliśmy nakazy protokołu. Wedle prawa  
zaloty powinny trwać pełen miesiąc, a datę wesela należałoby wyznaczyć w  
terminie od  
czterech do sześciu miesięcy po ich zakończeniu. 
- - Miesięcy, w czasie których wszystko może się zdarzyć. Czy tak postanowili  
nasi  
ojcowie? 
- - Tak było, gdy wychodzili za nasze matki. Noszenie korony czasami wymaga  
świecenia dziwnym przykładem. Ale dość tego. Uprzykrzona obecność Quorina  
przypomniała mi o obowiązkach. Kampania już w toku, a ja jestem odpowiedzialny  
za  
miasto. 
- - Skoro mam być królową, czy nie powinnam się nauczyć, jak rządzić twoim  
ludem? 
Melicard uśmiechnął się. 
- Masz rację, choć obawiam się, że twoja obecność tylko będzie mnie rozpraszać.  
Ale  
dobrze. Chodź ze mną. Zobacz, jak dbam o swoje dzieci. Może nawet podsuniesz  
parę  
nowych rozwiązań i pomysłów. 
Wstrzymała się od komentarza, zastanawiając się, jak zareaguje na jej  
propozycje. 
Gdy wychodzili z tarasu, Erini zauważyła, że strażnicy zmienili się. Wartę  
pełnili dwaj  
nowi żołnierze. Pamiętała ich z patrolu, który zatrzymał ją, gdy opuszczała  
ogród z  

Drayfittem. Z patrolu Ostlicha. 
- Znów mnie zostawiasz - szepnął do niej Melicard. - Twoje myśli uwielbiają  
podróżować. 
Erini nagle zacisnęła rękę na jego ramieniu. Gdyby nie było z elfiego drewna,  
prawdopodobnie odcięłaby mu dopływ krwi. Ostatnie słowa wstrząsnęły nią do  
głębi, gdyż  
oczyma wyobraźni ujrzała, iż rzeczywiście zostawia narzeczonego - i że oboje nie  
żyją. 
Z ruin wieży Cień patrzył na zatrzymującą się kolumnę. 
Wzniesiona dawno temu wieża była ostatnią pamiątką po siostrzanym mieście  
Talaku.  
W niedawnej przeszłości - dla zakapturzonego czarnoksiężnika określenie to  
odnosiło się do  
kiłku ubiegłych stuleci - miasto zostało zniszczone. Maszerujące wojska ominęły  
je z daleka,  
być może z obawy, że duchy zmarłych mogą obrzucić klątwą ich krucjatę. 
„To nie upiorów swojego umysłu musicie się obawiać” - pomyślał wiedźmin niemal  
obojętnie. Nie interesowało go co się stanie z wielką armią Talaku - obchodził  
go tylko los  
Drayfitta. Sędziwy czarodziej był jedynym ogniwem łączącym go z zaklęciem  
nieśmiertelności. Musiał dowiedzieć się od niego pewnych rzeczy, tego  
wszystkiego, co  
umknęło mu z pamięci po krótkim kontakcie z wszechwiedzą. Przeklął osobowość,  
która była  
wówczas górą. Zamiast wykorzystać tę wiedzę i zabrać się do pracy, postanowiła  
odprężyć  
się, zadrwić z niego i udawać głupiego. Każde z minionych wcieleń niewiele miało  
do  
zaoferowania. Szaleńcy i durnie, jak jeden. Dla Cienia byli obojętni, niegodni  
rasy Vraadow. 
Przypadek odmienił bieg rzeczy. Niestety, niewłaściwe użycie przez Drayfitta  
jednego  
zaklęcia zapewniło Cieniowi zarówno nieśmiertelność, jak i ostateczną śmierć. O  
wyniku  
decydował czas. 
,Jestem Vraadem. Tezerenee. Teraz ja dzierżę smoczy sztandar”. Który namiot  
należał  
do wychudzonego śmiertelnika? Cień zamrugał i ujrzał rozległy obóz w zbliżeniu,  
choć leżał  
o godzinę drogi na południe. Nie miał żadnych zahamowań przed dostosowywaniem  
ciała do  
zaistniałych potrzeb, choć dla większości magów zmiennokształtność była  
kosztownym i  
trudnym zaklęciem. Rzeczywista fizyczna zmiana była ostatecznością, gdyż  
wymagała  
ogromnie subtelnych manipulacji. Te miernoty bały się zerwania naturalnych sił  
tego świata,  
co nie było żadną przeszkodą dla Vraada. Trudno uwierzyć, że ci ludzie byli  
potomkami jego  
rasy. Dowód stanowili ci, którzy dowiedli, jak Bedlamowie, że magia nadal jest  
ostatecznym  
narzędziem. 
- Cabe - mruknął, wspominając pierwsze spotkanie. Chłopak był śmiertelnie  
przerażony i zupełnie nie rozumiał, kim jest. 
Ruch w obozie przerwał rozmyślania. Cień zmarszczył czoło, zastanawiając się,  
dlaczego traci czas na rozpamiętywanie czegoś tak nieznaczącego. I to nie po raz  
pierwszy.  
Wszystko, co robił w ostatnich dniach, budziło wspomnienia, a z nimi wiązały się  
emocje.  
Vraadowie nie byli na nie odporni. Niekiedy nawet stawali się ich niewolnikami.  
A jednak  

jego wspomnienia, od których nie mógł się uwolnić, dotyczyły tych podrzędnych  
stworzeń,  
które mogły być nazwane tylko jego wrogami. To nie miało sensu. W większej  
części życie  
tych nieudaczników było krótkie jak błysk spadającej gwiazdy. Wielu było  
bezwolnymi  
narzędziami jego woli. 
Pojawienie się zamierzonego celu uchroniło go przed dalszą introspekcją. 
Drayfitt wyglądał na zmęczonego, widocznie nie był przyzwyczajony do długiej,  
nużącej jazdy wierzchem. Cień mlasnął językiem na znak dezaprobaty. Wprawny mag  
stworzyłby własny, bardziej wygodny środek transportu. Mało tego, skoro jego  
towarzysze  
byli wyraźnie zwyczajnej natury, jechałby na czele kolumny jako jej najwyższy  
dowódca.  
Każdy oficer na tyle głupi, by mieć zastrzeżenia, natychmiast straciłby usta,  
które śmiały je  
wyrzec. 
Cień przyglądał się, jak Drayfitt rozmawia z dwoma oficerami. Słowa nie były  
ważne  
- dotyczyły zbliżającej się bitwy i przekonania, że ekspedycja powinna ruszyć na  
północ lub  
północny zachód, aby rozprawić się z nagle aktywnymi klanami Srebrnego. Wiedźmin  
uśmiechnął się. Talak będzie miał do czynienia z armią Srebrnego Smoka prędzej  
niż się  
spodziewa. 
Wkrótce zapadnie noc. Wtedy pójdzie do starego czarodzieja i zdejmie z niego  
brzemię wiedzy zamkniętej w podświadomości. Wtedy w końcu naprawi zło, które  
zostało  
mu wyrządzone. Stanie się nieśmiertelny, zyska władzę nad mocami tego świata i  
nie będzie  
miał rywali, którzy mogliby kwestionować jego prawa. Bycie ostatnim z rasy miało  
swoje  
dobre strony. Smocze Cesarstwo zostanie przekształcone w lenno, a jej mieszkańcy  
będą go  
wielbić, ponieważ tego sobie zażyczy. 
Szorstki głos, stare wspomnienie, przeszył umysł Cienia niczym dobrze naostrzony  
miecz. „Nie śnij na jawie! Działaj!” 
Kąciki jego ust wykrzywiły się w dół, gdy patrzył, jak Drayfitt odchodzi do  
jednego z  
większych namiotów. 
- Tak, ojcze - mruknął zimno do upiorów w swojej głowie. 
Gdy resztki znojnego dnia znikły za linią horyzontu. Drayfitt odkrył coś  
dziwnego.  
Przez pierwsze minuty spędzone na własnych nogach - po całym dniu jazdy na  
grzbiecie  
potwora, którego wybrał mu jakiś żołnierz-idiota - był wyczerpany i obolały do  
punktu  
odrętwienia. Po kilkuminutowym wypoczynku na pryczy w namiocie czuł się jak nowo  
narodzony i silniejszy niż kiedykolwiek. Jego zdolności też wydawały się dużo  
lepsze. Przez  
parę minut z zadumą wpatrywał się w przestrzeń, potem spojrzał na latarnię,  
którą ktoś zapalił  
w jego namiocie. Ściągnął usta i zaświstał do płomienia. Z radością stwierdził,  
że z ognia  
wyskoczyła maleńka czerwona figurka. Za nią ciągnęły miniaturowe pasemka dymu.  
Figurka  
była odrobinę większa od lalki i nawet nie miała twarzy. Podeszła do maga i  
skłoniła się  
przed nim wdzięcznie. 
Drayfitt zakręcił kółko palcem. Ognisty ludek fiknął koziołka i znów się  
ukłonił. 

Śmiejąc się cicho, czarodziej zagwizdał na kolejną figurkę. Ta miała kobiece  
kształty.  
Dołączyła do partnera i wykonała dworny dyg. Na bezgłośny rozkaz stwórcy,  
ogniste kukiełki  
zatańczyły. Wirowały i pląsały. Drayfitt przyglądał im się z dziecięcym  
zadowoleniem.  
Ishmir robił takie sztuczki, kiedy on był jeszcze mały. Między innymi dlatego  
później  
próbował podążyć w ślady sławnego brata. Jak się okazało, wyczarowywanie  
ognistych  
ludzików było jedną z pierwszych sztuczek, do których nie miał uzdolnień. Nie  
brakowało mu  
potencjału, lecz z jakiegoś powodu moce nie chciały go słuchać. Ishmir przy paru  
okazjach  
wspomniał, że jedyna różnica między Smoczym Mistrzem a zwyczajnym ulicznym  
sztukmistrzem sprowadza się do siły woli. 
Znużony popisami małych tancerzy, odprawił ich do płomienia. To głupie, osądził,  
tracić nowo zyskaną siłę na takie dziecięce błazeństwa. Stary mag doszedł do  
przekonania, że  
teraz cały świat stoi przed nim otworem. Do tej chwili talenty służyły mu co  
najwyżej  
miernie, przedłużając życie i mącąc wspomnienia otaczających go ludzi, gdy  
zachodziła taka  
potrzeba. Teraz mógł zająć miejsce należne magowi z prawdziwego zdarzenia,  
takiemu, który  
nie musi przejmować się talizmanami Poszukiwaczy, jakimi obwieszał się doradca  
Quorin w  
obronie przed atakiem zewnętrznych wrogów. On, Drayfitt, sprowadzi króla na  
bardziej  
rozsądną ścieżkę, uczyni Talak miastem wiodącym Smocze Cesarstwo do pokoju. 
- Mam nadzieję, że wybaczysz mi to wtargnięcie - powiedział drwiąco uprzejmy  
głos. 
Drayfitt zawirował, wyrzucając przed siebie całą nowo odkrytą siłę. Wiedział, z  
kim  
ma do czynienia, choć nawet nie spodziewał się, że zobaczy oblicze intruza. 
- - Tak, jestem Cieniem. - Zakapturzony wiedźmin skłonił się w doskonałej  
parodii  
ukłonu ognistych ludzików. W rękach trzymał coś, czego nie było widać. Z  
jakiegoś powodu  
Drayfitt poczuł zimno w brzuchu. 
- - Przyniosłem ci... dary. - Cień rzucił na ziemię dwie kule, które rozwinęły  
się,  
wymachując nogami i ogonami. Dwa wielkie i paskudne skorpiony potoczyły się ku  
sobie,  
gotowe zewrzeć się w walce. 
- Miały zostać współsprawcami zbrodni. Przysłane przez kogoś, komu zależy na  
twojej śmierci. Trucizna byłaby narzędziem mordu, trucizna w twoim jedzeniu,  
tego  
wieczoru. Dość, by zabić srnoka. 
Drayfitt pobladł. Skorpiony podniosły szczypce i wyprężył jadowite ogony,  
czekając  
na lukę w obronie przeciwnika. 
- Pomyślałem, że będzie sprawiedliwie, jeśli poniosą karę stosowną do ich  
przestępstwa. Nie mam racji? - Wyraz twarzy Cienia - Drayfitt zdumiewał się, że  
ją widzi -  
był doskonale obojętny. Równie dobrze wiedźmin mógłby przyglądać się liściowi  
niesionemu  
na wietrze. 
Jakby uwolnione spod zaklęcia, skorpiony zaatakowały się zajadle. Szczypce  
szarpały  
odnóża. Ogony miotały się do przodu i do tyłu, jakby pociągał za nie jakiś  

szalony lalkarz.  
Jednemu udało się urwać nogę przeciwnika. Nadmiernie pewny siebie, niemalże  
dostał w  
głowę żądłem rannego. Dal się zaskoczyć i przeciwnik, ociekając posoką z kikuta,  
zmusił go  
do oddania pola. 
Drayfitt przeniósł spojrzenie ze skorpionów na wiedźmina. Cień zwrócił uwagę na  
jego emocje i pstryknął palcami. Skorpiony odstąpiły od siebie, prężąc ogony. 
Cień opuścił rękę. Skorpiony jednocześnie skoczyły ku sobie i przeszyły sobie  
głowy  
żądłami. Już były martwe od zadanych ciosów, a jednak nadal kłuły się  
zapamiętale. 
- Dość - rozkazała zakapturzona postać. 
Dwie pozbawione życia skorupy znieruchomiały na ziemi. Szybko uległy rozkładowi  
i  
po kilku sekundach nie został po nich ślad. Zbierając się na odwagę, Drayfitt  
spiorunował  
wzrokiem intruza 
- - Po coś tu przyszedł? Czego dowieść miało to wynaturzone widowisko? 
- - Czego? Miały cię zabić na rozkaz doradcy Quorina. 
- - Co? - Choć spodziewał się odpowiedzi, słowa wytrąciły go z równowagi. -  
Mogłeś zostawić je przy życiu, nie musiałeś ich torturować! Właśnie czegoś  
takiego  
potrzebowałem, żeby uwolnić króla od jadu, jaki sączy mu w uszy ten podstępny  
kocur! 
- - Nie martwiłbym się o króla. Myślę, że jutro zostanie obalony. - Cień  
podrapał się  
po szczęce. - Tak, jutro. 
- - Jaką to szaloną grę toczysz? - Drayfitt przygotował się do walki. Trudno  
było  
powiedzieć, czy jego nowa siła sprosta mocy najstarszego, najwprawniejszego z  
żyjących  
czarnoksiężników. „Wątpliwe” - ocenił po chwili namysłu. - Jeśli zamyślasz mnie  
zabić, to  
dlaczego nie pozwoliłeś, by te dwa biedne stworzenia wykonały za ciebie robotę? 
- - Zabić cię? - Wiedźmin wyglądał na szczerze poruszonego. - Nie zależy mi na  
twojej śmierci. Daj mi to, czego chcę, a wymażę ci pamięć o tej nocy i odejdę.  
Proste. 
- - Wymażesz moją pamięć? Po tym, jak rzekłeś, że mój król jest w  
niebezpieczeństwie? 
- - Zostanie obalony czy będziesz o tym wiedział, czy nie. Poza tym, obowiązują  
mnie warunki przymierza, jakie zawiązałem. Bądź rozsądny. Chcę tylko cząstkę  
twojego  
umysłu. - Kąciki ust Cienia wygięły się w górę, gdy wyciągnął rękę w stronę  
maga. Drayfitt  
stwierdził, że nie rozumie przyczyny jego wesołości. 
„Gdzie są warty? - zastanowił się. Cień mówił dość głośno, by usłyszeli go  
wszyscy w  
okolicy namiotu, a jednak nikt nie przyszedł sprawdzić, co się dzieje. - Nawet  
nie  
zauważyłem jego zaklęcia, jakie by ono nie było. Jakie mam szansę? Jaki mam  
wybór?” 
- - Nie zabierzesz wspomnień, które nie należą do ciebie! 
- - Och, ależ należą! To moje wspomnienia! Przeczytałeś tę księgę od deski do  
deski,  
wiem. Nawet gdybyś świadomie nie pamiętał treści, pozostała ona w twojej głowie.  
Muszę  
tylko przesiać twoją pamięć i znaleźć to, co trzeba. Bądź rozsądny. 
Drayfitt poczuł, że ręce i nogi zaczynają mu ciążyć. Postąpił krok w stronę  
wiedźmina, myśląc ze smutkiem, jak bardzo ta sytuacja przypomina jego porażkę w  
czasie  

krótkotrwałej ucieczki Czarnego Konia. To wspomnienie dodało mu jakże  
potrzebnych sił. Z  
łatwością, która go przestraszyła, przerwał czar, którym omotał go wiedźmin. 
Cień nie wyglądał na zadowolonego. 
- Nie stawiaj oporu. Ty tylko grałeś rolę maga, ja jestem magiem! Daj mi to, co  
moje,  
a zostawię cię w spokoju. 
Drayfitt wykonał krąg lewą ręką. 
- Nic, co posiada dla ciebie taką wartość, nie powinno trafić w twoje ręce. Za  
żadną  
cenę. Znam niszczycielskie skutki magii Vraadow. 
Piasek zaczął pełznąć w górę nóg Cienia w tempie, z którego ten zdał sobie  
sprawę,  
gdy ziarenka dotarły do wysokości pasa. Powstrzymał je ruchem brwi i wyrzucił w  
powietrze,  
tworząc chmurę, która okrążyła Drayfitta. 
Wiekowy czarodziej rozproszył tuman, lecz drogo za to zapłacił. Cień wyciągnął  
rękę  
i dotknął jego skroni. Drayfitt zacharczał i upadł na kolana. Wiedźmin ujął w  
dłonie jego  
głowę. 
Choć fizyczny opór maga spełzł na niczym, Cień stwierdził że wcale nie idzie mu  
łatwo. Wola Drayfitta była silniejsza niż sobie wyobrażał. Jakby czerpał z  
jakiejś tajemnej  
rezerwy. Udawało mu się bronić umysł przed inwazją. 
Zmiejszając siłę mentalnej napaści, wiedźmin zaczął wybierać wspomnienia na  
chybił  
trafił. Z zadowoleniem pomyślał, że się przedarł, lecz chwilę później zrozumiał,  
że Drayfitt  
skierował go w ślepą uliczkę i że nadal stawia opór. 
Rozdrażniony, zaatakował pełną mocą. 
Oczy Drayfitta rozszerzyły się, a usta otwarły w niemym krzyku. Zacisnął dłonie  
na  
rękach przeciwnika, ale kierująca nimi wola zawiodła. 
Wspomnienia zaczęły płynąć niczym rzeka uwolniona z oków zimowego lodu. Po  
niedługim czasie Cień znalazł to, czego szukał, gdyż niedawne wspomnienia były  
wyraźniejsze, bardziej przejrzyste. Wśród nich były te dotyczące Czarnego Konia,  
ale  
wiedźmin odrzucił je na bok, nie widząc w nich nic pożytecznego. Czy mogły  
powiedzieć mu  
o mrocznym rumaku coś, czego jeszcze nie wiedział? 
Kiedy wreszcie wchłonął wszystko, czego potrzebował, puścił głowę Drayfitta.  
Królewski mag upadł na ziemię, wbijając niewidzące oczy w sufit namiotu.  
Oddychał, ale  
było to wszystko, co mógł robić. 
Cień ukląkł obok niego, kładąc rękę na jego czole. Kołatał się w niej umysł,  
który  
powoli zamierał. Za godzinę będzie martwy. Wiedimin wspaniałomyślnie zamknął  
oczy  
starca. Nie miał wyrzutów sumienia. Gdyby Drayfitt nie stawiał oporu, nie  
musiałby stosować  
drastycznych środków. Proste. 
Jednakże śmierć w pyle wydawała się niegodna maga, który miał, choć krótko,  
siłę, by  
mu się przeciwstawić. Cień popatrzył na pryczę i uśmiechnął się. 
Wykonanie zadania zajęło czas potrzebny na jeden oddech... a potem wiedimin  
zniknął. 
Niedaleko rozległego obozu Czarny Koń potknął się, gdy to, co utracił na rzecz  
królewskiego maga, wróciło do niego w szaleńczym pośpiechu. Początkowe  
uniesienie na  
myśl, że znów jest całością, szybko przygasło pod wpływem ech bólu i cierpienia  

towarzyszącego powrotowi. Wieczysty od razu poznał, co się stało i z czyjej  
winy. Mimo że  
odzyskał utraconą część siebie, postanowił zajrzeć do obozu i namiotu  
czarodzieja - Drayfitt  
mógł powiedzieć mu pewne rzeczy, oczywiście jeśli mroczny rumak zdąży, zanim  
sędziwy  
mag wyzionie ducha. 
Miał rozpaczliwą nadzieję, że zdoła się dowiedzieć, gdzie Cień uderzy następnym  
razem. 
XIV 
Ze środka posępnych Gór Tyber na krucjatę ruszyła inna armia. Większe siły,  
które  
nadciągały z zachodu, miały dołączyć do niej przed świtem. Połączone legiony  
nowego,  
samozwanczego Cesarza Smoków runą na królestwo ludzkiego parweniusza i zagarną  
je dla  
swego pana. W celu unaocznienia swojej władzy Smoczy Król Srebrny jechał na  
czele i, jak  
przystało na cesarza, dosiadał ogromnego wierzchowego smoka, największego i  
najgroźniejszego ze swego rodzaju. 
Oczy Srebrnego płonęły pożądliwie, gdy patrzył na południe, gdzie, jeśli miało  
się  
wyobraźnię, można było dostrzec rozwarte na oścież bramy Talaku. 
Ktoś jeszcze wyczuł wstrząs, który towarzyszył udręce Drayfitta. 
Erini wcześnie udała się na spoczynek i właśnie zasnęła. Nie przebudziła się w  
tej  
krytycznej chwili, tylko zaczęła śnić. Śniła, że sędziwy mag traci przytomność i  
ucieka z  
niego życie. Śniła o groźnej, skrytej pod kapturem twarzy, która zwiększała  
koszmar, gdyż  
uwidaczniające się na niej emocje nawet nie były złem. Malowało się na niej  
rozdrażnienie,  
irytacja i chłodna obojętność na los królewskiego maga. Jakby cudze życie było  
dla niego  
niczym. 
Księżniczka wiedziała, że była to twarz wiedźmina Cienia. 
Śniła też o kimś innym: o hebanowym ogierze, Czarnym Koniu. Stał na wzgórzu  
wśród zwyczajnych koni i patrzył z góry na obóz. Choć jeszcze nie wkroczył na  
jego teren, on  
również wiedział o śmierci i przepajała go gorzka świadomość, że przybył za  
późno. 
Drayfitt miał swoje wady, ale Erini opłakała jego śmierć. Istniała między nimi  
pewna  
więź - łączył ich sekret jej przekleństwa. W pewnym sensie czuła, że coś  
podobnego łączy z  
nią Czarnego Konia i jej, ja” ze snu czerpało z tego związku niejaką ulgę. W tym  
momencie  
podświadomie wróciła do chwili, kiedy po raz pierwszy spotkała mrocznego rumaka,  
do  
komnaty pogrzebanej głęboko pod pałacem. Spotkanie wryło jej się w pamięć,  
podobnie jak  
fakt, że zdołała uwolnić więźnia. 
- Księżniczko? - Czarny Koń odwrócił się, jakby zdając sobie sprawę z jej  
obecności. 
Erini zbudziła się - na zimnej, kamiennej podłodze w całkowitej ciemności. 
Poraził ją strach, który na szczęście szybko przeminął. Nie groziło jej  
bezpośrednie  
niebezpieczeństwo, a histeria mogła tylko sprowadzić coś gorszego. Otulając się  
nocną  
koszulą pomyślała, że przydałoby się coś cieplejszego do ubrania, a zaraz potem  
niemal dała  

się porwać panice, ponieważ materiał zaczął łaskotać jej skórę. Przez chwilę  
była przekonana,  
że coś próbuje połknąć jej nogi i dopiero po pomacaniu stóp stwierdziła, że nosi  
teraz buty z  
długimi cholewkami. 
Dzięki rosnącym umiejętnościom udało jej się ubrać. Była tak zdumiona tym  
wyczynem, że dopiero po pewnym czasie wróciła do problemu obecnego miejsca  
pobytu.  
Kiedy to zrobiła, pierwsza myśl dotyczyła światła. Dopiero w jego blasku będzie  
mogła  
ocenić swoje położenie. 
„Jak się tu znalazłam?” To czarodziejka-nowicjuszka już wiedziała. Przeniosły ją  
tutaj  
jej zdolności i te same zdolności, miała nadzieję, umożliwią jej powrót do  
pokoju. Ale  
najpierw światło. 
Nie bardzo wiedząc, co zrobić, Erini spróbowała wyobrazić sobie świecznik  
stojący  
nie dalej niż trzy stopy od niej. Według Drayfitta czar tak prosty był prawie  
odruchowy. Nie  
musi sięgać do spektrum i angażować mocy. Jej naturalne zdolności powinny  
wystarczyć...  
taką miała nadzieję. 
Kiedy pierwsza próba zaowocowała jedynie lekkim tętnieniem w skroni, księżniczka  
zamknęła mocno oczy i zaczęła raz za razem wyobrażać sobie świeczkę w nadziei,  
że przez  
stałe powtarzanie wreszcie osiągnie cel. 
Zapach stopionego wosku poinformował ją, że się udało. Potem zapach przemienił  
się  
w duszący smród, a jasność przebiła się przez zamknięte powieki. Erini otworzyła  
oczy, a po  
chwili rozwarła je szeroko z niedowierzania, gdyż przed nią migotała i topiła  
się ponad setka  
świec, płonących jak miniaturowe słońca. Armia przybyła na jej wezwanie. Ten  
widok  
wywołał przelotny uśmiech na jej ustach, uśmiech, który zgasł, gdy poznała  
miejsce, do  
którego nieumyślnie teleportowała się za sprawą swojej magii. 
Była to komnata, w której Melicard więził Czarnego Konia. Nie pozostał ślad po  
diagramie, który wyznaczał granice magicznej klatki. Znikły nawet znaki wyryte  
przez  
Drayfitta w kamiennej podłodze. 
Odkrywszy, że przebywa w obrębie pałacu i niezbyt daleko od swoich komnat, Erini  
postanowiła wrócić na własnych nogach. Jak na razie jej sukcesy w operowaniu  
magią były  
co najwyżej mizerne. Zmieniła ubranie - na strój do jazdy konnej ze skóry i  
płótna, łącznie ze  
spodniami, które powszechnie noszono w Gordag-Ai - ale wyniki innych czarów były  
niespodziewane. Zamiast jednej świecy stworzyła sto. We śnie przeniosła się w  
inne miejsce.  
Gdyby spróbowała teleportować się do łóżka, równie dobrze mogłaby trafić do  
sypialni w  
pałacu ojca. Wytłumaczenie niespodziewanej materializacji królowi i królowej  
Gordag-Ai,  
choć była ich córką, mogło wywołać skandal. W najlepszym wypadku, jej sekret  
wyszedłby  
na jaw, zanim zyska kontrolę nad swoimi zdolnościami. 
Zabrała jedną świeczkę i po krótkiej wewnętrznej debacie jak najszybciej  
zdmuchnęła  
pozostałe. Uśmiechnęła się na myśl, co powiedziałby Quorin albo Melicard, gdyby  
zeszli tutaj  

i stwierdzili, że Czarny Koń zniknął, a jego miejsce zajęły tuziny na wpół  
stopionych,  
pogaszonych świeczek. Choć miało to swoje zabawne strony, Erini wolała być  
daleko, gdyby  
coś takiego miało się wydarzyć. Jeśli coś mogło zniweczyć nadzieje związane z  
Melicardem,  
to na pewno jej rola w ucieczce mrocznego ogiera. 
Erini podeszła do drzwi. Nie były zamknięte. 
Dwaj znudzeni strażnicy poderwali głowy i wlepili w nią wzrok, szeroko  
otwierając  
usta. 
Chciała zatrzasnąć drzwi, ale jeden strażnik, szybszy od kolegi, wepchnął w  
szczelinę  
umięśnione ramię. Już wyciągał miecz, kiedy księżniczka bez namysłu cisnęła mu  
świeczkę  
w twarz. Rozpaczliwie zapragnęła mieć coś bardziej skutecznego do walki z dwoma  
żołnierzami niż maleńki płomyczek. 
Z knota wystrzeliła kula ognia, błyskawicznie pochłonęła dwóch bezradnych  
żołnierzy  
i z powrotem skurczyła się do rozmiaru małego, migoczącego płomienia... zanim  
Erini miała  
szansę zrozumieć, co tym razem zrobiła. 
Strażnicy zniknęli bez śladu. Płomienie strawiły ich do szczętu; nawet nie mieli  
czasu  
poznać swojego przeznaczenia. „Pomniejsze błogosławieństwo” - pomyślała  
księżniczka.  
Ręka jej drżała. Lichtarz wraz z ogarkiem pozostałym po świecy stopionej w  
wybuchu  
gorąca, wypadł z jej niepewnej dłoni i zagrzechota! na podłodze. Przeraziła ją  
straszliwa  
prawda, że właśnie zabiła dwóch ludzi. Dwóch ludzi. Erini wiedziała, że chcieli  
ją zabić albo  
pojmać, ale to nie poprawiło jej samopoczucia. Nie zamierzała zrobić im krzywdy.  
Pragnąc  
czegoś potężniejszego od płomyka świecy, chciała tylko powstrzymać ich na tyle  
długo, by  
coś wymyślić - cokolwiek. 
„Sen! Mogłam ich uśpić! Wiem, że mogłam! Zamiast tego zamordowałam ich!  
Rodziny tych nieszczęśników nawet nie będą miały czego opłakiwać!” 
I wtedy doszła do wniosku, że nie wolno jej poślubić Melicarda. Nie powinna  
nawet  
przebywać wśród ludzi. Każda przelotna myśl mogła stać się wyrokiem śmierci dla  
kogoś  
bliskiego - jak gdyby śmierć kogoś obcego była czymś lepszym. Morze łez spływało  
po jej  
policzkach, gdy wbijała oskarżycielskie spojrzenie w swoje ręce. Choć wiedziała,  
że magia  
jest częścią jej samej, nie tylko rąk, nie mogła przestać myśleć o nich jako o  
narzędziach  
mordu. 
„Dziś w nocy - zadecydowała. - Dziś w nocy odejdę!” Nie chciała nawet wziąć pod  
rozwagę wykorzystania rosnących zdolności do przeniesienia się gdzieś daleko,  
jak najdalej.  
Koniec z czarami. Wszystko musiało zostać zrobione w normalny sposób. 
Pochodnia oświetlała długie kręcone schody. Wspominając ostatnią długą  
wspinaczkę  
po oszałamiającym ciągu stopni, Erini zaczerpnęła powietrza i spiesznie ruszyła  
na górę.  
Utrzymywała początkowe tempo przez około pięćdziesiąt stopni, a potem zaczęła  
zwalniać.  
Może było to wynikiem zdenerwowania, ale miała wrażenie, że schody zrobiły się  

dwa razy  
dłuższe. Była taka uradowana, gdy wreszcie znalazła się przed drzwiami do  
ogrodu, że  
otworzyła je bez należytej ostrożności. Dopiero wtedy sklęła się w duchu za brak  
rozwagi.  
Wszak tutaj też mogła stać warta. 
Nie było nikogo. Ogród był ciemny i pusty. Myśl o opuszczeniu Talaku napawała ją  
goryczą i w gruncie rzeczy ucieszyłaby się z nagłego przybycia Melicarda. Nawet  
gdyby jego  
miłość miała przerodzić się w nienawiść po odkryciu, kim była i że zabiła dwóch  
ludzi.  
Nieszczęśni strażnicy wypełniali przecież tylko swój obowiązek. Z pewnością nie  
spodziewali  
się ujrzeć księżniczki wychodzącej z komnaty, w której miało przebywać wyłącznie  
magicznie stworzenie. Ich zachowanie miało sens, bo przecież intruz wychodził ze  
strzeżonego miejsca. Za posłuszeństwo nagrodziła ich błyskawicznym spopieleniem. 
Przytłoczona przez nową falę poczucia winy na myśl o strażnikach, którzy  
wypełniali  
swój obowiązek, Erini zdecydowanym krokiem ruszyła w kierunku królewskich  
stajni. Tam  
znajdzie odpowiedniego wierzchowca, może tego siwego diabła, na którym jeździł  
Iston.  
Robiło jej się niedobrze na myśl o kradzieży konia, ale realizacja zamierzeń  
wymagała  
prędkości i wytrzymałości. Koń Istona aż nadto spełniał oba wymogi. 
- Dziwna pora na spacer po ogrodzie, nie sądzisz, księżniczko Erini? 
Erini nie podskoczyła, choć głos dobiegający z ciemności paskudnie stargał jej  
już i  
tak nadwątlone nerwy. Stanęła spokojnie przybierając lodowatą minę, jakby to, co  
robiła, nie  
było sprawą byle sztachetki, nawet jeśli cieszył się względami samego króla. 
- - Nie było cię w komnatach i zacząłem się martwić. - Quorin przybliżył się. Za  
jego plecami Erini dostrzegła zwaliste sylwetki co najmniej dwóch strażników.  
Jeden trzymał  
pochodnię. 
- - Co cię obchodzi, czy jestem w komnacie, czy przechadzam się po ogrodzie?  
Nocne powietrze i śpiew słowików dobrze robią na nerwy. 
- - Jeśli masz ochotę na spacer, dołącz do mnie. Pokażę ci coś fascynującego. 
Mai Quorin złapał ją za rękę. Nie silił się na zachowanie pozorów, ścisnął ją  
boleśnie  
mocno. Jego ludzie, czterej, jak się okazało, ustawili się wokół nich. Choć  
doradca jeszcze nie  
powiedział, co chce jej pokazać, księżniczka już się domyśliła. Szarpała się  
krótko i daremnie.  
Quorin był silniejszy niż mogło się wydawać. 
- Doradco Quorinie - warknęła ze złością, próbując nowej taktyki. - Nie mam  
ochoty  
nigdzie iść, szczególnie z tobą! Jeśli nie przestaniesz zachowywać się w ten  
skandaliczny  
sposób, będę zmuszona nadmienić o tym mojemu narzeczonemu, a twojemu królowi! 
- Proszę cię bardzo - odparł obojętnie doradca. Ruszył bez ostrzeżenia,  
praktycznie  
wlokąc Erini przez pierwszych parę kroków. Strażnicy szli przed nimi i z tyłu,  
tworząc wokół  
nich kwadrat. Spojrzenie Quorina przekonało Erini, że krzyk czy robienie  
jakiegokolwiek  
hałasu nie wyjdzie jej na dobre. Wątpiła, czy wyrządzi jej fizyczną krzywdę, ale  
to mogło  
zmienić się w każdej chwili, zwłaszcza po dotarciu do miejsca przeznaczenia. 
Mogła uwolnić się tylko w jeden sposób, lecz to oznaczało zawierzenie  
przekleństwu,  

które było przyczyną jej niedoli. Erini nie mogła zmusić się do zaufania swoim  
zdolnościom,  
nie po zabiciu dwóch ludzi. Nawet najmniejszy błąd w ocenie możliwości mógł  
zwiększyć jej  
brzemię winy. Choć pogardzała doradcą i nie ufała mu w najmniejszym stopniu, nie  
chciała  
mieć go na sumieniu. 
Jeden z ludzi otworzył drzwi w murze. Quorin wprowadził ją na schody i powiódł  
na  
dół. W przeciwieństwie do podróży na górę, która ciągnęła się przez całą  
wieczność, ta  
zdawała się trwać mgnienie oka. Nim Erini miała czas zebrać myśli, stała u stóp  
schodów i  
patrzyła na drzwi, zza których zadała śmierć. 
- - Nie - szepnęła tak cicho, że jej uśmiechnięty towarzysz ledwo dosłyszał. 
- - To nie są twoje nowe kwatery, wasza wysokość - rzucił kwaśno, mylnie  
interpretując przyczynę jej strachu. - Pomyślałem, że chciałabyś wiedzieć, co  
wyczynia tutaj  
twój ukochany. Chcesz poznać prawdziwe oblicze Melicarda, nieprawdaż? Mało  
prawdopodobne, że będziesz skłonna na niego spojrzeć po ujrzeniu jego „gościa”. 
- - Straciłeś rozum, doradco? Myślisz, że Melicard puści to płazem? Nawet jeśli  
ja  
mu nic nie powiem, sam dojdzie prawdy! 
- - Wątpię. Biorąc pod uwagę okoliczności, nie będzie miał do tego głowy. 
Erini nie miała czasu poprosić o wyjaśnienie enigmatycznego oświadczenia, bo Mai  
Quorin pchnął ją brutalnie pod ścianę. Sięgnął do klamki drzwi, najwyraźniej  
pragnąc  
własnoręcznie ukoronować chwilę triumfu. 
Zrozpaczona księżniczka uległa pokusie. Jej skłębione myśli zaproponowały  
rozwiązanie, które, jak wierzyła, nie spowoduje niczyjej śmierci. Skupiając  
wolę, zadała cios. 
Nic się nie stało. 
Spróbowała jeszcze raz, zagryzając zęby w koncentracji. Pierwotny pomysł popadł  
w  
zapomnienie. W tej chwili pragnęła obojętnie jakiego, byle pozytywnego dla niej  
rozwiązania. 
Znowu nic... tylko że Mai Quorin, który zajrzał do komnaty, cofnął się  
chwiejnie.  
Odwrócił zaczerwienioną z gniewu twarz i wyładował wściekłość, która skupiła się  
na  
najbardziej prawdopodobnym celu - na niej. 
- Co tu się stało? Gdzie on jest? Odpowiadaj! - Uderzył ją mocno, zapominając,  
kogo  
znieważa i po co w ogóle ją tu ściągnął. - To robota Drayfitta, prawda? Tylko on  
mógł to  
zrobić! - Quorin zrzucił maskę usłużnego dworaka, ukazując swoje prawdziwe  
oblicze.  
Oblicze zwierzęcia żądnego krwi. 
Ten straszliwy widok podniósł Erini na duchu. Skoro doradca był taki wściekły z  
powodu uwolnienia Czarnego Konia, to znaczyło, że mimowolnie zadała druzgocący  
cios  
jego planom, jakie by one nie były. 
Żołnierze cofnęli się przed swoim panem, widocznie zaznajomieni z jego porywczym  
charakterem. On dziko wodził po nich wzrokiem, przekonany, że ktoś odkrył  
ucieczkę  
wcześniej, ale bał się go zawiadomić. Po chwili łypnął na swojego jeńca i  
poderwał rękę do  
jej twarzy. Erini aż się wzdrygnęła. Ręka nie uderzyła z całej siły, tylko  
musnęła jakby  
pieszczotliwie jej posiniaczony podbródek. Kiedy się odsunęła, na dwóch palcach  
widniały  

czerwone kropelki. Po raz pierwszy w życiu księżniczka miała okazję poznać smak  
krwi z  
rozciętej dolnej wargi. 
Quorin odetchnął głęboko. 
- Byłaś niespodziewaną przeszkodą! Melicard i królowa? Kto normalny chciałby  
wyjść za tego patetycznego głupca? Powinnaś ruszyć w drogę powrotną do Gordag-Ai  
w dniu  
waszego spotkania, ale nie, ty postanowiłaś zagrać heroinę z jednej z tych  
ckliwych baśni,  
cud-dziewicę, która ratuje zauroczonego króla! Oto, co zyskałaś! - Podniósł  
zakrwawioną  
rękę na wysokość jej oczu. - Nie przestałaś go kochać nawet gdy się  
dowiedziałaś, że wezwał  
demona, który może zabić setki niewinnych ludzi, jeśli wyrwie się na swobodę! 
Erini popatrzyła mu w oczy. Wiedziała, że Quorin łże, i doradca w końcu nie mógł  
znieść jej spojrzenia. 
- - A kto pierwszy zaproponował szukanie demonów? Drayfitt nigdy nie podsunąłby  
takiego niebezpiecznego i szalonego pomysłu! 
- - Drayfitt. - Mai Qourin złapał Erini za ramię i wytarł krew w jej rękaw. Nie  
sprawiła mu satysfakcji okazaniem strachu, choć pokaz jego prawdziwej natury  
napawał ją  
wstrętem. Zdolności opuściły ją z nieodgadnionych powodów, ale radziła sobie bez  
nich  
przez całe życie i chciała, żeby tak było dalej. - Co ci powiedział? Zresztą to  
nieważne,  
księżniczko, bo ten stary szarlatan nie żyje. Otruty, jak sądzę. 
Erini nie skomentowała. Przypatrywała mu się wściekle z zaciśniętymi ustami. 
- Może później - kontynuował Quorin. Powoli się uspokajał, jakby odkrycie  
ucieczki  
Czarnego Konia i domniemany współudział Erini naprawdę nie miały znaczenia. -  
Może  
później, kiedy wszystko zapięte będzie na ostatni guzik, znowu porozmawiamy.  
Twoja  
obecność wznieciła zamęt, ale możesz okazać się kluczem, który umożliwi łatwe  
dodanie  
Gordag-Ai do listy naszych zwycięstw. 
W odpowiedzi na jakiś milczący znak, dwóch strażników złapało Erini pod ręce.  
Ona  
wreszcie zrezygnowała z ostrożności. 
- Przekroczyłeś wszelkie granice! Melicard ci tego nie daruje! Twoje wpływy się  
skończyły! On... 
Obrzucił ją szczerze zaskoczonym spojrzeniem. 
- Księżniczko Erini! Czy chcesz mi powiedzieć, że ty, inteligentna, choć nieco  
kłopotliwa kobieta, jeszcze nie rozumiesz, co się dzieje? Czyżbym sprawiał  
wrażenie, że  
obchodzi mnie to, co zrobi mi twój kaleki kochanek? - Quorin uśmiechnął się,  
widząc, że  
Erini zaczyna pojmować. - To zamach stanu, wasza wysokość. Dziś wieczorem po raz  
pierwszy od setek iat w Talaku zapanuje bezkrólewie. Na szczęście prawowity  
władca jest już  
w drodze... a bramy miasta staną przed nim otworem. Zabierzcie ją z moich oczu,  
ale nie  
zróbcie jej krzywdy. 
Gdy zaczęli ją wlec, Erini uderzyła w doradcę pełną siłą swej woli, nie dbając,  
jakie to  
może mieć następstwa dla niej czy nawet całego pałacu. Jedyna reakcja na jej  
wysiłki  
polegała na tym, że ręka Quorina poderwała się do piersi, jakby sprawdzając, czy  
nadal coś  
tam wisi. Doradca uważnie spojrzał na księżniczkę, z miną wyrażającą  
powątpiewanie i  

ciekawość, i patrzył za nią, póki nie zniknęła na spiralnych schodach. Erini  
zastanowiła się,  
czy poznał, kim jest, i jak to wpłynie na jej los. 
„Melicard!” Choć otaczały ją dowody, nie mogła uwierzyć, że pachołkowie doradcy  
tak szybko i po cichu zajęli pałac. 
Udała się na spoczynek ledwie przed paroma godzinami! Mai Quorin musiał planować  
to od lat, powoli wkradając się w łaski króla, stając się jego bratnią duszą,  
kolegą- 
krzyżowcem na pozór opętanym tą samą manią. Im dłużej nad tym dumała, tym  
bardziej  
jasne stawało się znaczenie jego ostatnich słów. Prawdopodobnie miał na rozkazy  
ponad trzy  
czwarte straży pałacowej. Melicard... Melicard najpewniej zginął podczas snu z  
ręki ludzi,  
którzy mieli go chronić. 
Zdruzgotana Erini nie podjęła próby odzyskania wolności, gdy strażnicy wywlekli  
ją z  
powrotem do ogrodu. Prawie bezgwiezdna noc wydawała się odpowiednim symbolem  
zmierzchu panowania Melicarda. Nie trzeba było jej bezwartościowego  
przekleństwa, by  
spowodować jego upadek. Wystarczyła jego własna obsesja. 
Księżniczka nie wiedziała, dlaczego nagle opuściły ją umiejętności, ale nawet  
gdyby  
miała przypłacić to życiem, skorzystałaby z nich bez wahania, byle tylko  
uratować królestwo  
i tron Melicarda. 
Była oszołomiona i dlatego nie stawiała oporu, gdy strażnicy po wyjściu z ogrodu  
wciągnęli ją do sieni. Nigdy nie była w tej części pałacu, lecz czyniło to  
niewielką różnicę.  
Marzyła tylko o jednym: zaszyć się w jakimś spokojnym miejscu, skąd nigdy nie  
będzie  
musiała wychodzić. 
Dowody przewrotu mnożyły się, gdy szli przez pałac. Mijali uzbrojonych mężczyzn  
w  
jednolitych mundurach gwardii pałacowej. Erini wyrwała się z odrętwienia na  
widok  
prowadzonych przez nich jeńców. Zmierzali w przeciwnym kierunku, najpewniej do  
więzienia. Ciekawe, dokąd w takim razie ona trafi. Może Quorin wyznaczył odrębne  
cele dla  
więźniów królewskiej krwi. Może nawet znajdzie tam ciało Melicarda. 
Pokonali szereg ciemnych, nie oświetlonych korytarzy, zapewne dlatego, że były  
dużo  
ważniejsze rzeczy do zrobienia niż zapalanie pochodni. Prawdę mówiąc, ani Erini,  
ani jej  
dozorcom nie przeszkadzał brak światła. Żołnierze pomrukiwali między sobą, ale  
tak cicho,  
że księżniczka nie rozumiała ani słowa. Prowadzili ją mniej więcej tak, jak  
lalkarz może  
prowadzić marionetkę. Tym samym była całkowicie zaskoczona - jak jej przewodnicy  
- kiedy  
ze ściany wysunęły się ręce i złapały ich za karki. 
Erini upadła na podłogę, tłukąc sobie ramię, ale nie uderzając głową w twardą  
powierzchnię. Spojrzała w górę i wytężyła oczy, próbując dojrzeć, co się  
dokładnie dzieje.  
To, co zobaczyła, zupełnie zbiło ją z tropu i wprawiło w jeszcze większe  
osłupienie. 
Ręce należały do dwóch przedziwnych ciał. Ciemno odziana postać, składająca się  
z  
torsu mężczyzny i samotnej stopy, rzuciła swoją ofiarę na kolana. Drugi  
napastnik - złożony z  
głowy i ramion - szarpnął bezwładnego żołnierza do tyłu. Obaj użyli czegoś w  

rodzaju drutu  
czy sznurka do zaduszenia swoich ofiar. Z powodu dokładnie przeciętych tchawic  
strażnicy  
nie mieli prawa sapnąć, nie wspominając o wołaniu pomocy. 
Akcja zajęła niecałą minutę. Ofiary leżały bez ducha na podłodze. Jedna z  
ciemnych  
postaci ruszyła w stronę księżniczki, druga zaś zaczęła usuwać dowody ataku,  
czyli zwłoki. 
- Wasza wysokość! Chwała bogom, że cię znaleźliśmy! - Był to ledwie szept, ale  
Erini  
poznała głos jednego ze swoich ludzi. Czy wśród jej poddanych byli czarownicy? 
Jakby odgadując jej myśli, wybawca zdjął kaptur z głowy. W ciemności zobaczyła  
żołnierza ledwie dziesięć lat starszego od niej. Był wyjątkowo szpetny i nawet z  
wdzięczności  
za ratunek nie mogłaby nazwać go przystojnym. 
- Nie lękaj się, księżniczko Erini, ani tego, co uczyniliśmy, ani mojej facjaty.  
- Próba  
rozładowania napięcia spełzła na niczym. - Gdybyś zechciała wstać, pani, z  
przyjemnością  
zaprowadzimy cię w bezpieczniejsze miejsce. 
- Bezpieczniejsze? Pokiwał głową. 
- - Kapitan Iston trzyma część pałacu. Planował to od wielu dni, od kiedy doszły  
go  
słuchy, że coś się kroi. Nasza tutejsza siatka stanęła na wysokości zadania. 
- - Nasza siatka? Od wielu dni? - Rzeczywistość przerastała jej najśmielsze  
wyobrażenia. - Co masz na my...? 
- - Proszę! - syknął. - Kiedy będziesz bezpieczna, wasza wysokość, kapitan  
odpowie  
na wszystkie twoje pytania! 
Dołączył do niego drugi. Był młodszy, prawie w jej wieku, tylko trochę wyższy.  
Zdumiała ją myśl, że rzucił się na strażnika o jedną trzecią większego od  
siebie. 
- - Musimy ruszać! Następny oddział zmierza w naszą stronę! 
- - Proszę, wasza wysokość! 
Z jej powodu zginęło już zbyt wielu ludzi i księżniczka nie chciała dopuścić, by  
ten  
sam los spotkał jej wybawców. 
Podniósłszy się szybko, podała rękę pierwszemu mężczyźnie, który natychmiast  
ruszył korytarzem w tym samym kierunku, w jakim prowadzili ją strażnicy. Na  
skrzyżowaniu  
skręcili w lewo. Tupot maszerujących stóp ścigał ich przez pewien czas, potem  
ucichł, gdy  
patrol wykryty przez młodszego żołnierza skręcił w inną stronę. 
Po drodze Erini rzuciła okiem na płaszcze obu mężczyzn. Wydawały się  
nieodpowiednie, ale po chwili zauważyła, że w zależności od ich ułożenia jej  
wybawcy jakby  
płowieją - nie, nie płowieją, tylko wtapiają się w otoczenie. Słyszała o takich  
rzeczach, choć  
nigdy wcześniej nie widziała nic podobnego. 
Dwa razy próbowała ich zagadnąć i dwa razy nakazali jej zachowanie milczenia. 
Drugiemu ostrzeżeniu towarzyszył urywany krzyk. Młodszy z jej towarzyszy nagle  
złapał się za bok, gdzie ugrzęzła strzała. Obaj musieli się skradać jak cienie,  
dlatego żaden nie  
miał zbroi. Niestety, jeden drogo zapłacił za swobodę i bezgłośność ruchów. 
Coś cienkiego i ostrego błysnęło w ręce drugiego żołnierza. Ostrze pomknęło w  
stronę  
łucznika, który majaczył niczym zjawa w głębi korytarza. Choć Erini niewiele  
widziała,  
ostrze spełniło swoje zadanie. Łucznik upadł, przyciskając ręce do piersi. 
Pojawiło się więcej żołnierzy, zbyt wielu, by któryś mógł zaryzykować bezpieczny  
strzał, ale też więcej niż trzeba, by uciekinierzy nie mieli żadnych szans.  

Człowiek Istona  
zdarł płaszcz z martwego towarzysza i wepchnął go w ręce swej pani. Popychając  
ją  
korytarzem, wyszeptał: 
- - Stajnie! Kieruj się do stajni! Tym korytarzem, a potem w prawo w trzeci z  
kolei!  
Biegnij! To jedyne wyjście, pani! 
- - Ale ty... 
- - Wypełniam swój obowiązek! Uciekaj! 
Erini posłuchała, jednak inni żołnierze odcięli jej drogę ucieczki. Gdy  
zwolniła,  
próbując znaleźć inną trasę, jej samotny obrońca poległ w walce. Krew następnej  
osoby  
splamiła jej ręce. 
Na myśl o rękach nagle poczuła delikatne, znajome mrowienie w palcach. Nie  
wiedziała, kiedy powróciło to uczucie. Być może gdyby zachowała zimną krew,  
zauważyłaby  
je na czas, żeby uratować swoich wybawców. Może nie. Desperacko wyciągnęła  
rozłożone  
ręce w przeciwne strony korytarza. Jeśli w następstwie zginie i ona, niechaj tak  
będzie. Dla  
tych ludzi nie czuła litości. Oni musieJi zapłacić. 
Możliwe, że jej umiejętności zostały odblokowane przez płaszcze, które pozwalały  
jej  
wybawicielom wtapiać się w otoczenie. Ich przewrotny charakter nasunął jej na  
myśl tych,  
którzy w zależności od zysków stawiali to na lojalność, to na zdradę swych  
panów. Nie byli  
ludźmi. Byli tylko cieniami ludzi, byli niczym. Erini zapragnęła, żeby tak  
właśnie się stało. 
Kiedy rozbrzmiał pierwszy krzyk, chciała zamknąć oczy i nie otwierać ich, ale na  
próżno. Coś zmuszało ją do przyglądania się okropnym scenom rozgrywającym się po  
obu  
stronach korytarza. Z jej palców wysnuły się połyskujące wici, jak węże z  
najczystszego  
światła, głodni mściciele jej bólu. Oderwały się od czubków palców i popędziły w  
kierunku  
najbliższych wrogów. Nic nie zdołało ich powstrzymać. Jeden z ludzi poderwał  
tarczę, ale  
wić przeszła przez nią niczym duch, wnikając następnie w piersi pechowca.  
Pogrzebała się w  
jego torsie bez śladu. 
Gdy mężczyzna w rozpaczy darł piersi paznokciami, światło rozbłysło w jego  
wnętrzu, wypełniając mu oczy i usta tą samą jasnością, którą stworzyła Erini.  
Księżniczka  
przypatrywała się temu z szeroko otwartymi oczami, niezdolna uwierzyć w to, co  
sama  
wyzwoliła. Blask przybrał na sile tak bardzo, że prześwitywał przez ciało  
żołnierza. 
Mężczyzna próbował zrobić krok do przodu, ale jego ciało tylko zafalowało, jakby  
stając się niematerialne. Przez czas potrzebny na jeden oddech szkielet rysował  
się w obrębie  
ciemniejszych konturów, a potem pod strażnikiem ugięły się nogi, może dlatego,  
że wreszcie  
stopiły się kości. Upadł, z instynktownie wyciągniętymi rękami, które skruszyły  
się w  
zetknięciu z twardą powierzchnią. Resztki tułowia uderzyły w podłogę i rozpadły  
się w proch,  
który po chwili zniknął. Widok ten miał powracać do niej w koszmarach. 
Nikt nie uszedł swemu przeznaczeniu. Wici poruszały się z prędkością i  
zajadłością  

zarazy, dopadając swoje ofiary, gdy rzucały się do ucieczki. Nim sczezł pierwszy  
żołnierz,  
inni zostali porażeni. Choć tego chciała, Erini nie mogła ich uratować. Z twarzą  
chorobliwie  
bladą w blasku jej narzędzi zemsty, mogła tylko stać i patrzeć, zafascynowana i  
przerażona  
efektem swoich czarów. 
Chciała czegoś innego, czegoś bardziej czystego. Dopiero teraz zrozumiała, że w  
śmierci nie ma nic czystego, zwłaszcza w śmierci spowodowanej przez nienawiść i  
gniew.  
Oni zabili jej ludzi i prawdopodobnie człowieka, którego kochała, ale to... Nie  
tego chciała.  
Gdy zniknął ostatni żołnierz, do końca próbując wyrwać z ciała swojego kata,  
wypaliły się  
również resztki jej gniewu. 
Erini oparła się o ścianę i przykucnęła, patrząc niewidzącym wzrokiem na pusty  
teraz  
korytarz, gdzie tylko kilka sztuk broni i jeden czy dwa przedmioty niewiadomego  
przeznaczenia pozostały po tuzinie ludzi. Gdyby teraz ktoś nadszedł, nie  
stawiałaby oporu.  
Najpewniej nawet nie zauważyłaby intruza. Widziała tylko niosącą ukojenie, jak  
godny  
zaufania przyjaciel, ciemność. 
Głowa młodej księżniczki opadła na ramię, gdy wyczerpanie i wyrzuty sumienia  
przeniosły ją w jedyne miejsce, w którym mogła znaleźć spokój. 
Xv 
Czarny Koń, znów w pełni sił, z daleka badał okolice namiotu Drayfitta. Nie  
wyczuwał obecności Cienia, ale jeśli istniał ktoś mogący przytępić mu zmysły do  
punktu  
bezużyteczności, to najpewniej istota, która znała go najlepiej. 
Staranne przeczesanie terenu wokół namiotu nic nie ujawniło. W powietrzu ociągał  
się  
siad silnej, gwałtownej magii, ale coś takiego było normalne w miejscu spotkania  
dwóch  
magów. O umiejętnościach Cienia świadczyło też to, że nikt nie miał pojęcia o  
odbywającej  
się w namiocie walce na śmierć i życie. Nikt też nie wiedział, że wśród setek  
żołnierzy leży  
martwy mag królewski. 
„Rankiem czeka was interesująca i wstrząsająca niespodzianka” - pomyślał Czarny  
Koń, zastanawiając się, czy śmierć czarodzieja wpłynie w jakiś sposób na koleje  
krucjaty.  
Jeśli właściwie oceniał sytuację, tak bardzo demoralizujące wydarzenie może  
sprawić, że  
wojsko zawróci do Talaku, a więc do ostatniego miejsca, w którym chciałby je  
widzieć  
Srebrny Smok. 
Pewien, że nie wpadnie w zasadzkę, ale nie chcąc pokładać całkowitego zaufania w  
tym przekonaniu, mroczny rumak kłusował po cichu w stronę obozu. Portal byłby  
szybszy i  
gwarantujący zachowanie tajemnicy, jednak tym razem nie miał zamiaru  
materializować się  
w miejscu, z którego niedawno zniknął jego przeciwnik. Poza tym, skoro Drayfitt  
był martwy,  
w obozie przebywali tylko zwyczajni żołnierze, ludzie bez nadprzyrodzonych  
zdolności,  
dysponujący bronią, która dla niego nic nie znaczyła. 
Namiot stał w głębi obozu, dlatego Czarny Koń zwolnił. Ogólnie rzecz biorąc,  
miał  
niewielkie kłopoty ze zmuszeniem wart czy przechodzącego żołnierza do spojrzenia  
w inną  

stronę. Młody rekrut obierający jabłko nagle upuścił nóż i, podczas gdy szukał  
go na ziemi,  
hebanowy ogier przemknął bezgłośnie tuż obok. Wieczysty pilnował się, żeby  
łatwość, z jaką  
sobie teraz radził, nie wbiła go w groźną w skutkach nadmierną pewność siebie.  
Takie  
sytuacje równały się zapraszaniu nieszczęścia, a Cień był mistrzem w ich  
wykorzystywaniu. 
Teren wokół namiotu był pusty. Choć mag w bitwie był niezastąpiony, większość  
żołnierzy i oficerów wolała, jeśli to możliwe, trzymać się w bezpiecznej  
odległości od ludzi  
jego pokroju. Nigdy nie wiadomo, co mogło wypełznąć z kwatery czarnoksiężnika. 
„Hmmm!” Lodowate oczy zamrugały, wpatrując się w scenę, którą mógł wymyślić  
tylko Cień. Hipokryzja dawnego przyjaciela-wroga wprawiła Czarnego Konia w  
oszołomienie. 
„W miarę upływu czasu coraz to mniej zachwycony jestem twoim prawdziwym »ja«,  
drogi Cieniu!” 
Nie było wątpliwości, że wiedźminowi naprawdę chodziło o oddanie swego rodzaju  
hołdu, inaczej nie zawracałby sobie głowy układaniem ciała na wymyślnych marach.  
Czarny  
Koń wątpił, czy kierowała nim skrucha; po prostu taki był sposób bycia tego  
nowego... to  
znaczy, dawnego i oryginalnego Cienia. Mimo wszystko ogier zastanowił się, jakim  
cudem  
czarnoksiężnik nie dostrzegł groteskowości swojego dzieła. 
Drayfitt leżał spokojnie - rumak widział go takim po raz pierwszy - ze  
skrzyżowanymi  
rękami i w fantazyjnym, wielobarwnym stroju, którego za życia nigdy by nie  
przywdział.  
Sztuczny uśmiech wykrzywiał jego usta, co zapewne także było dziełem wiedźmina,  
gdyż na  
podstawie skąpego doświadczenia Czarny Koń wiedział, że Drayfitt nie był osobą  
skorą do  
śmiechu. Była to okrutna parodia prawdziwego czarodzieja. 
Mary były jeszcze gorsze. Jak zapewne było we zwyczaju jego ludu, Cień stworzył  
coś, co mogło być nazwane typowym vraadzkim pomnikiem przepychu. Złocony i  
wysadzany  
obficie - najpewniej prawdziwymi - klejnotami, katafalk bardziej przypominał  
jarmarczne  
dziwo niż miejsce spoczynku nieszczęsnego maga. Podstawę tworzyły cztery  
misternie  
rzeźbione figury wyobrażające smoka, człowieka, Quela i Poszukiwacza. Czarny Koń  
zadumał się przelotnie nad potencjalnym znaczeniem tej czwórki, ale nie  
przychodziło mu na  
myśl nic, co wiązałoby się z obecną sytuacją. Jeszcze raz dokładnie sprawdził  
wnętrze  
namiotu. 
W ciele Drayfitta migotała cieniutka nić życia. 
Czarny Koń nieufnie ponowił badanie. Rzeczywiście! Tliła się ledwie iskierka, a  
nawet jeszcze mniej. Wiedział, że nie może uratować sędziwego śmiertelnika, ale  
istniała  
szansa, że Drayfitt zdoła powiedzieć mu coś o planach Cienia. Cokolwiek. 
Istota jego badania uległa zmianie. W ostatnich dniach Czarny Koń po dwakroć  
zmuszony został do oddania części siebie, ale teraz zrobił to z ochotą. Było to  
niczym łyk  
wody podany umierającemu z pragnienia. Proces przebiegał powoli i ostrożnie.  
Dając zbyt  
wiele mógł zakończyć to, co rozpoczął Cień, zaś zbyt mała ilość jego esencji  
mogła nie  
ożywić czarodzieja. 
Pomarszczona, zapadnięta twarz wykrzywiła się nagle, gdy wróciło do niej życie.  

Drayfitt zakaszlał, drąc palcami powietrze być może w nieświadomej próbie  
zatrzymania  
uciekającego żywota. 
Czarny Koń w milczeniu przeklął tego, kto obdarzył życiem Cienia. 
Powieki starca zatrzepotały, ale oczy pozostały ślepe. Mroczny rumak przysunął  
się  
bliżej, mając nadzieję, że nawet jeśli umierający go nie zobaczy, to może  
przynajmniej  
usłyszy. 
- Przyjacielu Drayfitcie, to ja, Czarny Koń - wyszeptał mu do ucha. - Słyszysz  
mnie? 
Cisza. 
- Drayfitt, zrobiłem co mogłem, ale twój czas dobiega końca. Los Talaku i  
twojego  
ludu nadal zależy od ciebie, jak przez ponad stulecie. 
Usta czarodzieja otworzyły się i zamknęły. Czarny Koń czekał. Wargi znów się  
rozchyliły i dobył się z nich syk, gdy konający spróbował przemówić. Niepewny,  
czy dobrze  
robi, Wieczysty znów zasilił go częścią siebie. 
- Króóó... óóó... - wykrztusił Drayfitt. 
- - Jesteś królewskim magiem. To prawda. - Kary ogier miał ochotę ryknąć z  
rozpaczy. Czyżby jego starania poszły na marne? Czy w umyśle tego człowieka nie  
został  
ślad rozsądku? 
- - Króóó... Smok! 
Smoczy Król? Który? Pan klanu Czerwonego? 
- Taili... aaak! - Lewa ręka Drayfitta sięgnęła do piersi. - Quorin! - Jak na  
razie było to  
najwyraźniejsze, najbardziej dokładnie wypowiedziane słowo, miernik nienawiści  
maga do  
doradcy. Drayfitt pomacał piersi, jakby chcąc wskazać coś, co wisiało mu na  
szyi, albo na  
szyi Quorina. 
Z urywanych słów zaczął się formować paskudny obraz, ale nie dotyczył tego, na  
czym zależało Czarnemu Koniowi. 
- - Co z Cieniem? Powiedz mi o Cieniu! 
- - Wsss... mnienia... Soczewka... dziecko? - Oczy wywróciły się, widząc być  
może  
przynajmniej zarysy tego, co go otaczało. Drayfitt z przezornością, która tak  
długo  
utrzymywała go przy życiu i zapewniała mu bezpieczeństwo, próbował zredukować  
wypowiedź do słów, które miały największe znaczenie. Wiedział, że życie z niego  
wycieka i  
że nawet dar Czarnego Konia długo mu nie pomoże. 
- - Soczewka? Dziecko? - „Co to znaczy?” 
- - Pomyłka... znowu... 
- - Mistrzu Drayfitcie! - zawołał ktoś od wejścia. Czarny Koń odwrócił się,  
potem  
uświadomił sobie, że czarodziej jeszcze coś mówi. Nim znów odwrócił głowę,  
Drayfitt  
zamilkł. Oczy miał otwarte, ale jedynym, co mogły teraz widzieć, była ostatnia  
ścieżka, na  
którą wszyscy śmiertelnicy wkraczają na końcu życia. Jego ostatnie słowa zostały  
stracone. 
- - Drayfitt! - Jakiś oficer w średnim wieku rozsunął klapy namiotu. W  
przeciwieństwie do większości ludzi, którzy z nabożną grozą odnosili się do  
Wieczystego, ten  
obrzucił go zdumionym spojrzeniem, dobył miecz... i zaatakował. 
Widok był tak niewiarygodny, że Czarny Koń roześmiał się wbrew wszystkiemu, co  
się wydarzyło. Nie bacząc na śmiech, żołnierz ciął wprawnie ogiera po nogach.  
Prawdziwy  

koń byłby zbyt wolny i runął na kolana, z przetrąconymi kończynami. Wieczysty  
zwinnie  
uskoczył w bok. Wytrącony z równowagi siłą własnego zamachu, oficer odsłonił  
bok.  
Mroczny rumak skorzystał z okazji i delikatnym trąceniem kopyta wyrzucił go w  
powietrze. 
- - Słuchaj - ryknął, nie zwracając uwagi na innych, którzy stłoczyli się w  
wejściu -  
gdybyś był na tyle uprzejmy, żeby wysłuchać zamiast próbować zabić wszystko, co  
się  
rusza... 
- - Nic nie zrobisz, demonie! - Człowiek w zbroi dość zdobnej, by nosił ją  
dowódca  
ekspedycji, rozepchnął gapiów i ruszył ku mrocznemu rumakowi. Nie miał miecza,  
tylko coś,  
co emanowało taką energią, że Czarnego Konia ogarnął niepokój. Od tysiącleci  
istniały  
przedmioty mocy, stworzone przez taką czy inną rasę, zdolne zniszczyć setkę jego  
odpowiedników. 
- - Słuchajcie mnie, głupcy! Talak... 
- -...już nigdy nie popadnie w jarzmo tyranii twoich panów! - Dowódca podniósł  
niewielką czarną kostkę. 
- - Moich panów? Nie jestem smoczym słu... 
Urwał. Wnętrze namiotu rozmyło się i zamgliło. Czarny Koń potrząsnął głową,  
próbując skupić wzrok na rzeczywistości. Przez mgłę słyszał głos człowieka. 
- Wyobrażałeś sobie, że nasz król nie pomyślał, iż twoi smoczy panowie nie wezwą  
do  
pomocy tobie podobnych? Ten talizman jest skuteczną obroną! 
Mroczny rumak chciał polemizować, ale słowa nie przenikały przez pułapkę, w  
jakiej  
się znalazł. 
- - Z ochotą rozkazałbym ci rozedrzeć twoich panów na sztuki, ale nie leży to w  
mocy tego talizmanu! Mogę tylko kazać mu wypełnić jego pierwotne zadanie i  
odesłać cię do  
tej piekielnej czeluści, która cię wypluła! Zgiń, przepadnij! 
- - Głuuupcyyy! - tylko tyle zdążył wykrzyknąć Czarny Koń. 
- - Zupełni, bezdenni głupcy! 
- - Dawno, dawno temu była sobie maleńka cętka - skomentował głucho głos  
płynący w nicości. - Maleńka dziurka w rzeczywistości. 
Mroczny rumak bezsensownie kopał otaczającą go pustą przestrzeń. Wiedział, dokąd  
trafił. Jak można było nie poznać miejsca tak pustego jak Pustka? 
„Piekielna czeluść, która mnie wypluła! To jest piekielna czeluść, która mnie  
wypluła,  
niech licho weźmie wszystkich nadgorliwych śmiertelników! Powinienem tu zostać i  
pozwolić, by spotkał ich los, na jaki zasługują!” 
- Maleńka cętka rosła. Czas nie grał roli, nieprawdaż? Dobiorę inne słowa  
później,  
kiedy będę miał... - właściciel miękkiego głosu zachichotał obłąkańczo - czas! 
Czarny Koń spojrzał w kierunku, z którego napływały słowa. 
- - Nadal układasz swoje opowieści? 
- - Ja układam eposy, ty machasz ogonem. - I znowu śmiech. 
- - Nie mam czasu na twoje dowcipy, francie. 
- - Nazywam się Jedziwy, jeśli łaska, a nawet bez łaski! - Przed Wieczystym  
scaliła  
się maleńka jak dziecięca lalka postać. Nie miała wyraźnych rysów i była czarna  
jak Czarny  
Koń. - A tutaj, jak doskonale wiesz, przez cały czas nie ma czasu! Nawiasem  
mówiąc, czy  
powiedziałem: „Witaj w domu”? 
Mroczny rumak rozejrzał się, zauważając, jak zawsze, gęsto spakowane regiony  
pustej  

przestrzeni. Nic tłoczyło się z niczym i napierało na jeszcze większe nic. Część  
nicości  
zmuszona była piętrzyć się na czubku niczego, żeby wszystko się pomieściło. To  
zdumiewające, ile niczego mogło się zmieścić w tak niewielkiej przestrzeni. 
„Zaczynam bredzić jak ten tutaj” - pomyślał kwaśno Czarny Koń. Do  
marionetkowego towarzysza powiedział: 
- Powitanie raczej nie mieści się na liście moich pragnień. Za chwilę zamierzam  
stąd  
odejść, Jedziwy! Znasz śmiertelnika, który na twój widok zawołał:, Jesteś  
prawdziwy”, mam  
rację? Mało oryginalny sposób wyboru imienia! 
Kukiełka stanęła na głowie. 
- Ha! Ty za to wybrałeś imię niezmiernie wymyślne! Ale nie skomentowałeś  
początku  
mego najnowszego eposu, mój drogi! Myślałem, że zatytułuję go jakoś bez sensu,  
na  
przykład: „Czarny Koń, Dziura, która chciała być Całością!” - Maleńka figurka  
zachichotała,  
potem przybrała pozę mówcy, nadal wisząc w pustce do góry nogami. - Dziura, gdy  
dorosła,  
obrosła w pretensje i iluzje splendoru... 
Czarny Koń miał dość. Odwrócił się od rozmówcy. 
- - Żegnaj, Jedziwy. 
- - Pozwól mi iść z tobą! - Czarna figurka zmieniła formę, stając się  
miniaturową  
wersją mrocznego rumaka. Pokłusowała przez przestrzeń na wysokość oczu ogiera. -  
Zabierz  
mnie! Wiesz, jak to jest, gdy raz zakosztuje się rzeczywistości! Nie mogę znieść  
tej pustki! 
Czarny Koń westchnął. 
- - Rozumiem to lepiej niż myślisz, ale nie mogę i nie chcę, nawet gdybym mógł!  
Zostałeś wypędzony przez tych, których moc jest silniejsza od mojej, i nie mogę  
ich winić za  
twoją banicję! 
- - Wszystko było takie cudne, nie mogłem się powstrzymać! 
- - Śmiertelni umierają, Jedziwy - przypomniał ogier swemu maleńkiemu  
bliźniakowi. - Nie obchodziło cię, ilu traci życie. 
- - Żyłem! Miałem cel! 
Czarny Koń zaczął odpływać. Wiedział, że Jedziwy nie może za nim podążyć. Nie  
miał wstępu nawet do dalszych partii Pustki. Podobna do lalki istota mogła  
przebywać tylko  
w zamkniętym, niewielkim kręgu. 
- Ja podróżowałem do rzeczywistości. Ja nauczyłem się wiele o życiu i śmierci.  
Ty  
tego nie umiałeś. Przegrałeś z własnej winy, Jedziwy. 
- - Nie powinienem cię stworzyć! - zawołał gniewnie. Czarny Koń nie obejrzał  
się. 
- - Może tak byłoby lepiej. 
Pędząc coraz szybciej przez Pustkę, słyszał cichnący głos Jedziwego. 
- A potem dziura, będąca teraz ogromnym i potężnym morzem złudnych mrzonek i  
nieporozumień... 
Podróż przez Pustkę, łącznie z przerwami, mogła nie zabierać nawet chwili albo  
trwać  
całą wieczność. Gdyby Czarny Koń rzeczywiście był demonem, jakim okrzyknęli go  
inni -  
albo nawet kirns’, kto udaje demona, jak Jedziwy - byłoby inaczej. Musiałby  
przebywać w  
Pustce do czasu wezwania przez jakiegoś innego maga. Wygnanie, na które sam się  
skazał,  
było taką drogą w jedną stronę, choć wówczas to jego dobra wola nadała jej siłę.  
W  

normalnych okolicznościach więź co najmniej równa tej wiążącej Czarnego Konia z  
miejscem, które go zrodziło, łączyła go ze światem Smoczego Cesarstwa. Powinna  
przenikać  
barierę między tu i tam. Powinna, ale nie przenikała. 
Wyczuwał ścieżkę, lecz wydawała się nie mieć końca. Przez chwilę zastanawiał  
się,  
czy to nie jakaś sztuczka jego rozmówcy, ale moce Jedziwego ograniczały się do  
maleńkiego  
fragmentu Pustki. Nic nie mogło tego zmienić. Nie, to, co mu przeszkadzało, było  
dziełem  
kogoś innego. 
Jego zamierzonym celem podróży był Dwór. Chciał porozmawiać z Cabe’em i panią  
Gwen o wszystkim, co wynikło w krótkim czasie, jaki upłynął od rozstania z nimi.  
Powoli  
przyszło mu na myśl, że kłopot z dotarciem do Dworu wcale nie musi wiązać się z  
jego  
osobą. Jeśli ktoś poza nim mógł zagrozić planom Cienia, to tylko Cabe Bedlam.  
Być może  
mroczny wiedźmin jakimś sposobem odizolował jego siedzibę. Takie wyjaśnienie  
nabierało  
sensu, choć Czarny Koń mógł się opierać tylko na domysłach. 
- Cóż, skoro nie mogę wyjść w okolicach Dworu, otworzę ścieżkę wiodącą dalej! -  
Zrobiło mu się głupio, że wymyślenie takiego prostego rozwiązania zabrało tyle  
czasu.  
Wspomniał miejsce, w którym ostatnim razem wszedł do lasu, tam, gdzie widział  
Poszukiwacza. Tym razem poczuł, jak formuje się portal. Zadowolony z nagłej  
odmiany,  
zaśmiał się cicho i kiedy migocząca luka w pełni się ukształtowała, bez dalszej  
zwłoki opuścił  
Pustkę. Gdyby to było możliwe, Czarny Koń już nigdy by nie wrócił do tego  
posępnego,  
pustego regionu. 
Kiedy wyłonił się w Lesie Dagora, nad światem nadal panowała noc. Kolejny  
szczęśliwy traf. W pozaczasowej Pustce czas był tylko wyobrażoną koncepcją.  
Niekiedy  
zdarzało się, że podczas na pozór krótkiej nieobecności w świecie rzeczywistości  
upływały  
całe dni, a nawet tygodnie. Ta podróż była względnie krótka i mroczny rumak był  
prawie  
pewien, że nadal jest to ta sama noc, którą spędził w namiocie Drayfitta. Miał  
nadzieję, że się  
nie myli. 
Wypatrując zasadzki, bezszelestnie kłusował przez las. Ostatnim razem jego  
zmysły  
były bardzo osłabione. Teraz czuł, że są w szczytowej formie i postanowił  
maksymalnie je  
spożytkować. Ale czy sprostają zadaniu znalezienia i przechytrzenia Cienia? O  
tym miał się  
przekonać dopiero w ostatniej, krytycznej chwili. 
Znalazł się przy granicach ochronnej bariery jeszcze zanim znajome elementy  
krajobrazu powiedziały mu, gdzie jest. Cofnął się, nie chcąc narażać się na  
nieprzyjemności z  
powodu pułapek pani Bedlam. Truchtał w tę i z powrotem przez pewien czas,  
próbując  
znaleźć kogoś, kto zaniósłby wiadomość. Po paru minutach zarzucił ten pomysł. W  
przeciwieństwie do niego ludzie - i nawet większa część smoków - byli  
stworzeniami  
dziennymi. Skoro włości chronione były przez potężne czary, mieszkańcy nie  
musieli pełnić  
warty i zapewne wszyscy spali. 
Czegoś tu brakowało, lecz nie potrafił dojść, czego. Sprawdził tereny otaczające