background image

      POLITECHNIKA KRAKOWSKA 

Instytut Technologii Maszyn 

i Automatyzacji Produkcji 

ZAKŁAD TECHNOLOGII OBRÓBKI 

Szczepan Pelc 

.................................................... 

Imię i nazwisko 

 

Grupa 12M5 Zespół 1  

r. ak. 2012/2013

 

LABORATORIUM 

TECHNOLOGII OBRÓBKI

 

Ćwiczenie odpracowano 

Ćwiczenie zaliczono 

Prowadzący  Dr inż. Małgorzata 

Kowalczyk  

Prowadzący  Dr inż. Małgorzata 

Kowalczyk 

Ocena 

Podpis 

 

Podpis 

 

Data 

1.03.2013r. 

Data 

 

 

Ćwiczenie nr 1 

TOCZENIE I WYTACZANIE 

I. Cel ćwiczenia: 

1.  Praktyczne zapoznanie studentów z rodzajami i zastosowaniem noży 

tokarskich, 

2.  Zapoznanie studentów z zastosowaniem toczenia do obróbki różnych 

powierzchni, 

3.  Określenie zależności kinematycznych i technologicznych w procesie 

toczenia. 

II. Wymagane wiadomości: 

1.  Kinematyka i odmiany toczenia, 
2.  Klasyfikacja i charakterystyka noży tokarskich, 
3.  Budowa i stereometria ostrza noża tokarskiego w układzie narzędzia, 
4.  Rodzaje materiałów narzędziowych i powłok stosowanych na ostrza, 

5. 

Chropowatość powierzchni przedmiotu obrobionego i jej parametry.

 

background image

III. Opis stanowiska laboratoryjnego: 

Tokarka uniwersalna, nóż tokarski składany, polimetaliczny, normalny. 

Materiał wg wskazań prowadzącego ćwiczenie. Profilometr cyfrowy  
SJ – 201 P f-my Mitutoyo. 

IV. Przebieg ćwiczenia: 

Zadanie laboratoryjne 1. Wykonać rysunek przedmiotu typu wałek a następnie 

dobrać narzędzia potrzebne do obrobienia zaznaczonych powierzchni. 

 

 

Nr 

pow. 

Oznaczenie 

płytki/oprawki 

α

γ

0

 

λ

к

к

r

’  

 r

є 

oprawka PTGNR2020K16 

płytka TNMG 160412

 

0° 

-6 

-15 

91° 

2,9° 

0,12 

oprawka PTGNR2020K16 

płytka TNMG 160412

 

0° 

-6 

-15 

91° 

2,9° 

0,12 

 

Zadanie laboratoryjne 2. Dobrać parametry obróbki wg katalogu 

narzędziowego do wykonania przedmiotu podanego na rysunku w punkcie 1. 

Tokarka        MASTERTURN400x1000                 P

S

 = 7,5 [kW]    

Materiał obrabiany     Pt7 

Nr 

pow. 

d x l 

[mm] 

[obr/min] 

v

c

 

[m/min] 

f

0

 

[mm/obr] 

a

p

 

[mm] 

Ośrodek 

obróbkowy 

t

s

 

[min] 

40x100 

637 

80 

0,211 

2,5 

na sucho 

0,17 

40x100 

637 

80 

0,211 

2,5 

na sucho 

0,61 

background image

Zadanie laboratoryjne 3. Określić wpływ posuwu i promienia naroża na 
chropowatość powierzchni obrobionej. 

Tokarka        MASTERTURN400x1000                 P

S

 = 7,5 [kW]    

Materiał obrabiany   Pt7 

Narzędzie: oprawka PTGNR2020K16 

płytka TNMG 160412 

r

=  91° 

'

r

=   2,9° 

a

p 

=   0,5 [mm] 

Ośrodek obróbkowy: na sucho 

l [mm]  [obr/min]  v

c

 [m/min]  f

0

 [mm/obr] 

r

є

 [mm] 

R

a 

[μm] 

32,5x10 

950 

97 

0,077 

1,2 

0,54 

32,5x10 

950 

97 

0,105 

1,2 

0,60 

32,5x10 

950 

97 

0,211 

1,2 

1,34 

32,5x10 

950 

97 

0,307 

1,2 

2,65 

32,5x10 

950 

97 

0,422 

1,2 

4,51 

 

 

 

 

 

 

32,5x10 

950 

97 

0,211 

1,2 

1,51 

32,5x10 

950 

97 

0,211 

0,8 

1,97 

32,5x10 

950 

97 

0,211 

0,4 

4,20 

 
V. Zadania do wykonania: 
1.Podać definicję parametrów geometrycznych obrabianej powierzchni. 
2.Wykonać wykresy R

a

 w funkcji posuwu f

0

 i R

a

 w funkcji promienia naroża r

є

 
 
 
 
 
 
 

background image

VI. Literatura.  

 

[1]  Brodowicz W.: Skrawanie i narzędzia, WSiP, Warszawa 1995. 
[2]  Dmochowski J.: Podstawy obróbki skrawaniem, PWN, Warszawa 1983. 
[3]  Grzesik  W.:  Podstawy  skrawania  materiałów  metalowych,  WNT, 

Warszawa1998. 

[4]  Jemielniak K.: Obróbka skrawaniem, PW, Warszawa 1998. 
[5]  Kaczmarek  J.:  Podstawy  obróbki  wiórowej,  ściernej  i  erozyjnej,  WNT, 

Warszawa1970. 

[6]  Katalogi narzędziowe – SANDVIK Coromant, Iscar. 
[7]  Poradnik inżyniera – Obróbka skrawaniem, t.1, WNT, Warszawa 1991. 
[8]  Przybylski  L.:  Strategia  doboru  warunków  skrawania  współczesnymi 

narzędziami, PK, Kraków 1999. 

[9]  Wysiecki  M.:  Nowoczesne  materiały  narzędziowe  stosowane  w  obróbce 

skrawaniem, WNT, Warszawa 1997. 
 
 
 
 
 

Wnioski do zadania laboratoryjnego 3. 

Wyraźnie widać zatem, że wraz ze wzrostem posuwu f

0

 chropowatość powierzchni 

obrobionej wzrasta, natomiast wraz ze wzrostem promienia naroża r

є

 maleje. 

 
V. Ad.1 

Chropowatość lub chropowatość powierzchni – cecha powierzchni ciała stałego, 
oznacza rozpoznawalne optyczne lub wyczuwalne mechanicznie nierówności 
powierzchni, niewynikające z jej kształtu, lecz przynajmniej o jeden rząd wielkości 
drobniejsze. Chropowatość w przeciwieństwie do innej podobnej cechy – falistości 
powierzchni, jest pojęciem odnoszącym się do nierówności o relatywnie małych 
odległościach wierzchołków. Wielkość chropowatości powierzchni zależy od rodzaju 
materiału i przede wszystkim od rodzaju jego obróbki. W budowie maszyn stosuje się 
dwa parametry (stosuje się więcej parametrów – te dwa można uznać za podstawowe) 
określające: 

 

Ra - Średnie arytmetyczne odchylenie profilu od linii średniej, 
Rz - Wysokość chropowatości według dziesięciu punktów profilu. 

 
 
 
 
 
 

background image

Ad.2 Wykresy